Dan Roodt, Author at praag.co.za

Handskoenmaatjies

In dié stadium lyk dit of die beraad van SADEK-leiers wat in Namibië plaasvind, gaan afloop sonder dat Zimbabwe voor stok gekry gaan word oor sy weiering om gehoor te geen aan dié liggaam se tribunaal. Die tribunaal het onlangs in die guns van blanke boere beslis wat hul grond weens Mugabe se grondgryp-program kwyt is.

Die enigste manier waarop SADEK sanksie kan gee aan beslissings van sy eie tribunaal, is om op tussenregeringsvlak op te tree, en waar dit Mugabe aangaan, blyk dit ‘n vergesogte verwagting te wees.

Trouens, terwyl van die onteiende boere via regsoptrede in Suid-Afrika die lang pad moet loop om op nie-diplomatieke bates van Zimbabwe beslag te lê, blyk dit dat die Suid-Afrikaanse belastingbetalers Mugabe via die sogenaamde Renaissance-fonds met honderde miljoene rande volstop.

Dié solidariteit is op die oog af sterk ras-gedrewe, aangesien Madagaskar wie se bevolking hoofsaaklik van Indonesiese herkoms is, na ‘n staatsgreep geskors is. Hier tree SADEK onverbiddelik op.

Hoe die regering beplan om deur ‘n rasbeheptheid by sy verklaarde doelwit van nie-rassigheid uit te kom, is onduidelik, om dit eufemisties te stel. Terwyl daar nog ‘n saak vir regstellende aksie – wat in die eerste plek grondwetlik nie rasgedrewe behoort te wees nie maar ten gunste van almal teen wie in die verlede onbillik gediskrimineer is – nog binne streng volkeregtelike beginsels uitgemaak kan word, is swart ekonomiese bemagtiging skaamteloos van enige waan van fatsoenlikheid gestroop. Die Suid-Afrikaanse publiek moet telkemale in afgryse toesien hoe reeds reggesteldes weer en weer reggestel word terwyl die inkomstegaping in die land tot die hoogste meetbare vlakke ter wêreld gestyg het.

Terwyl sommiges, waaronder Mugabe, aanhoudend die lang lootjies trek, glip Suid-Afrika en Suider-Afrika gewoon verdere en verder weg van ‘n werklike demokratiese bestel na ‘n nepokrasie waar die media se rol as dié van lofprysers beskou word. Soos die vrybekkige Julius Malema dit gestel het – die media moet tot orde geroep word omdat hulle nie die voortgesette rewolusie ondersteun nie.

See oor vyftig jaar leeg

Terwyl daar jaarliks nog nuwe soorte koraal, visse en plante in die see ontdek word, meen die Antineastigting dat daar oor 50 jaar dalk nie meer ‘n enkele vis in die see sal swem nie.

Dit is nou as sake aangaan soos nou.

Die see bedek 75 persent van die aardoppervlak, en 80 persent van die lewensvorme kom daarin voor.

Oormatige visvangste, die “plastiese berg” in die see, die toename in nitrate en fosfate in die see, chemiese afvalstorting in die see en klimaatsverandering kan egter veroorsaak dat die see in ‘n algesop verander met ‘n klompie laer diersoorte. Selfs die windkragparke ter see wat nou, ironies ter wille van groen energie opgerig word, kan sekere vissoorte baie negatief raak as dit nie goed beplan en bestuur word nie.

Die navorsers wat dié ondersoek gedoen het is aan boord van die omgeboude Duitse maritieme seilboot, bekend as Fleur de Passion Anitnea. Die ondersoeke is op verskeie plekke gedoen, waaronder die Waddensee, ‘n Unesco-wêrelderfenisgebied.

Bron: Trouw

free online casinos Фильчаков

Bamboesgordyn vir Uncle San gespan?

China het skaars Japan as die land met die tweede grootste ekonomie ter wêreld ingehaal, of die vraag word gevra wanneer die land agter die bamboesgordyn ook die Amerikaanse ekonomie as die grootste in die wêreld gaan verbysteek.

Ekonome het blykbaar min twyfel dat dit net ‘n kwessie van tyd is voor dit gebeur, die vraag is net oor wanneer.

Die konsensus is dat dit nie te gou sal wees nie, en in elk geval nie sommer binne twintig jaar nie.

Die VSA se ekonomie beloop net minder as $15 triljoen, terwyl die Chinese $5,4 triljoen beloop. Indien die Chinese egter teen net meer as 12 % per jaar groei, en dié van die VSA teen 2 %, sal China Uncle Sam oor ‘n dekade onder die stof loop. Dis egter onwaarskynlik, met die Chinese ekonomie wat nou teen net onder die 10 % groei, en dié van die VSA teen ‘n verwagte 3,8 % vanjaar. China sal na verwagting toenemend onder internasionale druk verkeer ten opsigte van die gebruik van skoner energie, asook die regte van werkers. Dit kan die groeitempo laat hik.

Maar selfs al sou die Chinese die VSA verbysteek, is Amerikaanse ekonome baie seker dat die Chinese se lewenstandaard nie naastenby met dié van die VSA vergelyk sal kan word nie. – Verwerk uit Christian Science Monitor.

финская сауна цены лобановский класс

Die Vryheidsideaal van die Afrikaner lê nie in ‘n Teokratiese Model nie

Dit lê in inklusiewe diversiteit, en dit is met groot kommer dat ek die besluite van die Volksvergadering lees soos uitgelig deur Antón Barnard. As die denkrigting in sekere Afrikanergroepe in die rigting van ‘n teokrasie lê, en in die opsig ten doel het om eksklusief te wees teenoor ander vryheidsstrewende Afrikaners, is die vryheidsideaal grotendeels verby, en sal ons in der ewigheid nooit Afrikaner eenheid en/of vryheid kan bereik nie. Dieselfde argument is ook van toepassing waar een groep vryheid nastreef sonder om voorsiening te maak vir die diep godsdienstige volksgenote aan die ander kant van die spektrum.

Om die hele idee van Vryheid en “’n onafhanklike lewe binne ons eie kultuur” se toekoms op ‘n staatsvorm van teokrasie te skoei, is om nou al voorsiening te maak dat geen land of regering in die wêreld die Afrikaner se vryheidsstrewe en ‘n moontlike onafhanklike volkstaat gaan ernstig opneem nie, en dus sal daar nooit enige erkenning van daardie staat wees nie. Gevolglik sal ons slawe bly.

Onderstueners van die teokratiese staatsmodel is eintlik niks anders as fundamentalisme nie, en dit bring skrikwekkende beelde na vore van die tipiese Moslemstaat, die Europa van ouds soos regeer deur die Pous uit Rome, of dan verder terug, Egipte, waar die priesterorde agter die skerms regeer het, en selfs pharao’s laat vermoor het indien hulle ‘n bedreiging sou blyk vir die “mag van die geloof”. Die teokrasie veronderstel dat die hoofde van die staat, direk met God (‘n god) kommunikeer, en in alle besluite direk dan Sy “mening” of “besluit” kan ontvang en implementeer, soos die Rooms Katolieke kerk glo die Pous kan doen, of soos die egiptiese priesters geglo het hulle kry direk opdragte van hulle afgode. Elke regdenkende mens of christen weet dat dit nie bestaan nie, en dat die “besluite” maar net deur mense geneem word wat glo hulle is die enigste wat God se woord kan interpreteer.

Ek hoop, soos Anton, dat die mense by die Volksvergadering nie mooi die term “teokrasie” verstaan het nie, want dit is maklik om die begrippe staatsgodsdiens en godsdiensstaat te verwar. Die verskille tussen die twee is vanselfsprekend, maar selfs, as die gedagte ‘n staatsgodsdiens is, wat afdwingbaar is op burgers, of ‘n voorvereiste is vir burgerskap van daardie staat, is dit nog steeds, saam met die hele konsep van ‘n godsdiensstaat (teokrasie) ‘n skrikwekkende gedagte.

Die Afrikaners is wêreldwyd bekend vir hulle interne wederstrewigheid, dwarstrekkery en groepvorming. Hierdie karaktereienskap van die Afrikaner is die onderwerp van die volgende welbekende grappie: Wat gebeur as twee Amerikaners op ‘n verlate eiland uitspoel? Elkeen stig sy eie maatskappy en hulle maak geld uit mekaar. Wat gebeur as twee Engelsmanne uitspoel? Hulle stig ‘n klub, speel teen mekaar krieket en drink elke aand saam. Wat gebeur as twee Afrikane uitspoel? Een verklaar homself president, en die ander word ‘n terroris in die bosse wat die mag probeer oorneem. Wat gebeur as twee Afrikaners uitspoel? Elkeen stig sy eie party, en elkeen stig sy eie kerk. (En hulle praat net met mekaar as hulle stry en aan mekaar uitwys hoe hulle van mekaar verskil.)

Daar is met ander woorde ‘n diepgewortelde kinderagtige streek in die Afrikaner waarvan ons moet ontslae raak, en wat ons deur die geskiedenis van ons volk duur te staan gekom het. Die gesegde: “Verdeel en heers”, hoef nie deur ‘n opponent op ons toegepas te word nie, want ons doen dit self uitmuntend. Deur ons verdeeldheid, laat ons ons oorheers. Enige groep met ‘n bietjie mag kan ons oorheers, en dit is hoekom ons na honderd en vyftig jaar nog steeds nie ons eie vrye Afrikanerrepubliek het nie.

In hierdie opsig word ons in die skande gesteek deur die ANC, en die vryheidsbewussyn en strewe van die swartmense van Afrika. In die ontstaan van die Afrika vryheidsstrewe, het Pixley Ka Seme, ‘n swart advokaat wat op Oxford en Columbia Universiteite gestudeer het, besef dat nie net sy eie Zoeloe volk onder wit oorheersing ly nie, maar so ook al die swart etniese volke in Suid Afrika. Nadat hy van oorsee af teruggekom het, het hy besef dat die enigste metode om vryheid vir swartmense te bewerkstellig is om al die verskillende swart volke saam te snoer in eenheid. Op 8 Januarie 1912, het hy al die stamhoofde en prominente geleerde swartmense in Bloemfontein bymekaar gekry, en hulle oor sy visie van ‘n unie van swart volke, met die doel om hulle kollektiewe vryheid en regte te bewerkstellig. Al die hoofde het saamgestem om ‘n verenigde organisasie te skep en het op daardie stadium die “South African Native National Congress” gestig, wat die voorloper van die ANC was. Daardie verenigde front het hulle geskiedkundige verskille en etniese diversiteit in ordergeskikte rol, tweede geplaas teenoor hulle strewe na vryheid. ‘n Unie wat nou al agt en negentig jaar in stand gehou word.

Dit is tyd dat ons as Afrikaners wasdom bereik en grootword, en besef dat die begrip “Vryheid” baie groter is as enige individu of klein groepie binne die volk. Dit plaas ‘n yslike verantwoordelikheid op ons om alle Afrikaners sinvol te kan akkomodeer, en te bestuur tot voordeel en welvaart van almal wat hulleself met Afrikanerskap of die Afrikanervolk vereenselwig. Die oplossing waarna ons moet streef is inklusiewe diversiteit.

Eerstens moet ons besef dat Vryheid die grootste ideal is en ten koste van alle verskille nagestreef moet word. Tweedens moet ons aanvaar dat ons nie almal dieselfde dink nie. Derdens moet ons besef dat daar mag in eenheid is. Vierdens moet ons ooreenkom dat daar binne die doelwit Vryheidsstaat, plek moet wees vir al ons ideologieë en godsdienssieninge.

Daar is ‘n groot gevaar as almal dieselfde dink, en niemand ooit die status quo of heersende denke binne ‘n groep bevraagteken nie. Dit lei tot stagnante denke en dit verhoed vooruitgang en ontwikkeling. Maar sodanige toestand waar ons in eenheid met mekaar verskil, kan net bewerkstellig word as Vryheid (en vrede) die hoofdoel van almal bly.

Ek wil my verstout om te sê, dat die verkillende groepe wat by die Volkvergadering bymekaar was, fundamenteel verskil oor geloof, die Bybel, en wat Christenskap eintlik behels. Sou hulle daarin kon slaag om hulle teokratiese staat te bewerkstellig, sal dit nie nie lank neem voordat die hare waai soos hulle mekaar probeer oortuig van elkeen se standpunt nie, en voordat die hele breekbare samewerking uitmekaarspat. Tensy hulle die verskille ondergeskik aan die hoofdoel kan stel.

Die geheim lê in verdraagsaamheid – iets wat blykbaar net nie in die Afrikaner psige bestaan nie. As ek so aan die geskiedenis, en huidige stand van sake van die Afrikaner dink, kom die ou gediggie van Jan Cilliers by my op:

Daar trek ‘n koeël met spoed, met spoed,

Hy’s nat met Afrikanerbloed,

En smart die boodskap wat hy voer

Hy kom uit Afrikanerroer,

Want altyd veg ons broer teen broer. (My eie byvoegsel)

Ons probleem is dat ons nie meer ‘n Vryheidsimbool het nie. Vryheid is net ‘n strewe wat los en vas deur elke Afrikanergroep gevisualiseer en gedefinieer word sonder daardie belangrike gedeelde simboliek wat volkere al vir duisende jare saamvoeg. So ‘n simbool lê in ons vlag – die Oranje Blanje Blou. ‘n Vlag het nog altyd enige volk of nasie se gedeelde strewes verteenwoordig. Die ontstaan van ons vlag lê in die prins van Oranje en sy volgelinge se vryheidsstrewe. Die Amerikaners se hele nasietrots en doelwitte is gesetel in die “Star Spangled Banner”. Die Franse se hele republikeinse strewe lê in hulle Tricolor.

Ons het onder die Engelse invloed, ‘n losse verhouding met ons vlag gekweek, en met die verlies van ons kortstondige vryheid, het ons die simboliese waarde van ons vlag verloor. Dit is tyd dat ons daardie vlag uithaal, afstof, en dit die simbool van ons gedeelde Vryheidsstrewe maak. Vergun my om die woorde van die bekende gedig van Eitemal hier aan te haal. Dit kan hopelik weer almal ‘n oomblik laat stilstaan om te besin.

Die Hoogland is ons woning,

die land van son en veld,

waar woeste vryheidswinde waai

oor graf van meenge held.

Die ruimtes het ons siel gevoed,

ons kan g’n slawe wees,

want vryer as die arendsvlug,

die vlugte van ons gees.

Dis die tyd, dis die dag,

om te handhaaf en te bou.

Hoog die hart, hoog die vlag,

hoog Oranje-blanje-blou!

Ons gaan saam die donker toekoms in

om as een te sneuwel of oorwin,

met ons oog gerig op jou,

ons Oranje-blanje-blou!

En ja, in inklusiewe diversiteit is daar ook plek vir die Vierkleur en Vrystaatse Vryheidsvlag!

casino gamed Данильченко Харьков

Kimberley se ACVV ‘verwaarloos blanke kinders’

Die ACVV, ‘n welsynsorganisasie wat in 1904 met Afrikanergeld begin is, word daarvan beskuldig dat sy kleuterskool op Kimberley spesifiek blanke kinders afskeep. Babas by die kleuterskool se doeke word slegs een keer per dag omgeruil.

Volgens een ouer, is “kruisinfeksies aan die orde van die dag en ouers bestee baie geld aan medikasie om hulle kinders op ‘n manier gesond te hou. As die organisasie op so iets sou afkom, sou hulle met ‘n helse bohaai so ‘n kind uit sy/haar ouers se sorg verwyder, maar dit floreer reg onder hulle neuse.”

Die ouer meen dat donasies aan die ACVV deesdae hoofsaaklik op gekleurdes uitgegee word en dat Afrikanerkinders daarom “die spit moet afbyt”.

Daar word voorts beweer dat toesighouers nooit gedurende die dag hul hande was nie, wat verdere besmetting van kinders veroorsaak.

‘n Enkelouer wat haar baba in die ACVV-kleuterskool op Kimberley se sorg gelaat het, se kind was in twee maande “nooit gesond nie”. Volgens die moeder, wat anoniem wil bly, “was my kind se boutjies so erg verbrand omdat haar doek nie geruil is nie dat ek haar by ‘n dokter moes kry. Alstesaam het ek oor slegs twee maande R3700 aan mediese kostes moes betaal omdat my kind so verwaarloos is. Ek kan u van die datums, tye en mediese rekords voorsien, indien nodig.”

Sy het reeds by die hoof van die babakamer gekla, dog sonder gevolge. Ook klagtes by die bestuur van die ACVV in Kimberley het geen positiewe gevolge gehad nie.

Данильченко Харьков

Korrupsie

Laat in die Thabo Mbeki-era het die ANC met ‘n veldtog begin om ‘n saak uit te maak dat dit eintlik die vorige bedeling was wat korrup was. Feitlik niks of niemand nie, van Anglo-American tot die Afrikanerbond, is ontsien nie. Dit het ook die kern uitgemaak van die destydse adjunk-minister van Landbou en Grondsake, Dirk du Toit, se toespraak by ‘n drie-in-een-landboukonferensie in Bloemfontein. Volgens du Toit kon die korrupsie binne die nuwe bedeling nie opweeg van dit wat onder die oue plaasgevind het nie.

Uiteraard was daar korrupsie onder die ou bedeling. ‘n Voormalige minister het tronkstraf uitgedien en nog een se aspirasies vir eersteministerskap het in die stof gebyt toe transaksies rondom besproeiingskemas aan die lig gekom het. Die lys is langer, en nie almal het aan die pen gery nie.

Sedert die bewindaanvaarding van pres. Jacob Zuma – eintlik van hy tot leier van die ANC verkies is, word gereeld ander geluide gehoor. Daar is klaarblyklik ‘n groter mate van erkenning van die korrupsieprobleem tydens die Mbeki-era. Van tyd tot tyd maak Zuma sterk geluide teen korrupsie, en soms doen van sy senior ondersteuners dit ook – al word daar dan vir hulle gelag. Soms is skynbaar ‘n bietjie volstruispolitiek hieroor gespeel soos tydens Zuma se staatsrede.

Tussen die uitsprake en die gevolge was daar egter ‘n groot verskil. Waar kaders wél in die slag gebly het, is hulle gewoon herontplooi, of het reuse skeidingspakette ontvang, of beide.

Pas is ‘n paar reuse ondersoeke aangekondig waar miljarde rande genoem word. Dit sny oor verskeie staatsdepartemente en provinsies. Dit klink na goeie nuus, maar verskeie staatsdepartemente en veral provinsies wat luidens berigte maar ewe wild met andermansgoed omgaan, is nie op die lysie wat ondersoek word nie. Die Openbare Beskermer het pas ‘n verslag voltooi waarin ‘n minister by tenderpreneurskap geïmpliseer word maar daar is geen teken dat dié minister enige teenspoed te wagte kan wees nie.

Boonop dryf die ANC nou verskeie maatreëls wat die gevaar inhou om Suid-Afrika van sy grondwetlike mediavryheid te stroop, en sodoende die mees potente middel om korrupsie aan die kaak te stel in die slag kan laat bly.

Minstens is daar nou uitsprake oor korrupsie. Die jongste is die minister van Behuising, Tokyo Sexwale, wat meen dit het endemiese afmetings aangeneem – ‘n term wat baie kenners lank reeds gebruik. Zwelinzima Vavi, hoofsekretaris van Cosatu, het gewaarsku dat Suid-Afrika binne die volgende vyf jaar soos die korrupte gemeenskappe van Angola of soos Nigerië sal word as korrupsie nie binnekort hokgeslaan word nie. Hy meen dit gaan uitloop op ‘n toestand “waarin daar net een manier is om te oorleef: Om ‘n posisie in die staat te kry waar jy ook uit die krippie kan eet.” Jay Naidoo, eerste hoofsekretaris van Cosatu en latere minister van telekommunikasie, het gesê: “Hierdie is roofdier-vuilgoed wat ‘n kanker in ons gemeenskappe is en wat die korrupsie in ons land aandryf. Dit is kêrels wat rondloop met sakke vol geld wat die stemme in konferensies koop. Hulle steel lisensies en verkoop tenders. Dit is mense wat van skoolvoedingsprogramme steel en toelaes steel wat bedoel is vir oumense en bejaardes. Dit vernietig die maatskaplike weefsel van ons gemeenskap. Die werklike vyand in ons land vandag is hierdie verdomde elites wat militante taal gebruik, maar vir wie dit net gaan om nog krippe te skep waar hulle kan gaan vreet en ons regte steel.”

Omdat Zuma egter self nooit sy dag in die hof gekry het nie, sal die vermoede altyd bestaan dat daar selektief met die probleem omgegaan sal word. Indien dit die geval is, is die aanslag teen korrupsie prinsipieel ook korrup.

Ondersteuning vir Afrikaans by Standard Bank gevra

Beste vriende,

Ek vra jul ondersteuning in my voortslepende stryd teen Standard Bank om hul Afrikaanse kliënte se taalregte te handhaaf. Die bank is al geruime tyd besig om Afrikaans stelselmatig uit te wis. Al die brosjures in Standard Bank se tak op Montagu is net in Engels, waar dit voorheen tweetalig was. Al die plakkate teen die mure en die inligtingstekens is nou ook in Engels. Twee-derdes van die mense in Montagu en omgewing is Afrikaans.

Een stem wat protes aanteken, word maklik van die tafel gevee. As ‘n klomp mense beswaar aanteken, kan Standard Bank dalk begin kennis neem.

Die nuutste belediging is die onderstaande eentalige “self service banking newsletter”. Ek het die nuusbrief aan hulle teruggestuur met die versoek om in my voorkeurtaal diens te ontvang. Sien my brief hieronder.

As elkeen van julle ‘n e-pos aan die adres hieronder (Information@standardbank.co.za) kan stuur en namens jouself of jou organisasie protes aanteken teen hierdie eentalig Engelse nuusbrief, en elkeen van julle net een ander mens kan motiveer om dieselfde te doen, kan Standard Bank dalk besef hy kan geld verloor as hy voortgaan om Engels in sy Afrikaanssprekende kliënte se keel af te dwing.

Stuur asb. ‘n afskrif van jul briewe aan my en vra ook ander om afskrifte aan my te stuur. As geen reaksie van Standard Bank se “konsultante” (almal net Engels) ontvang word nie, kan ek al die briewe na ‘n hoër gesag aanstuur.

Baie dankie vir julle samewerking in die belang van Afrikaans.

feathered frenzy

Taalregte en groepregte

Tydens die GRA-herdenking is verskeie uiteenlopende menings oor Afrikaans gelig. Die Kovsie-rektor, prof. Jonathan Jansen, meen die stand van Afrikaans is baie goed, terwyl nog ‘n akademikus, prof. Wannie Carstens, voorsitter van die Afrikaanse Taalraad, meen die debat het teen Afrikaans gedraai, en spesifiek ten opsigte van Maties.

Kan al twee reg wees?

Die oud-politikus, ds. Cassie Aucamp, het terwyl hy in die parlement was gereeld daarop gewys dat die Kommissie vir die Bevordering en Beskerming van die regte van Taal-, Godsdiens- en Kultuurgemeenskappe meer regte as net taal-, godsdiens- en kultuurregte impliseer. Argumente dat dié kommissie dan met Pansat, wat na taalregte kyk, sou oorvleuel is dus nie heeltemal reg nie.

Regeringswoordvoerders maak egter gereeld uitsprake wat daarop dui dat hul vertolking daarop neerkom dat hierdie gemeenskappe as sodanig net taal-, godsdiens-, en kultuurregte kan geniet.

Maar is groepregte werklik so beperk?

Ter wille van politieke korrektheid word die term minderheidsregte ingespan. Minderheidsregte het volkeregtelik baie wye neerslag, ook staatkundig. Maar eerstens is dit nodig om te kyk na hoe minderheidsregte in die Suid-Afrikaanse grondwet ondervang word.

Ter aanvang, maak die opstellers van die grondwet en onderhandelaars soos Roelf Meyer dit duidelik dat geoordeel is kollektiewe regte sou ten beste ondervang word deur te fokus op individuele regte. Dit is duidelik dat sensitiwiteit oor apartheid ruim daartoe bygedra het daartoe dat die fokus eerder op die regte van die individu val, as op die groep waarbinne die individu sy individuele regte kan opeis en uitdruk. Dit is fundamenteel ‘n liberale benadering, in teenstelling met bv die Christelike Volkseie en Christen-demokrasie, soos byvoorbeeld deur die Duitse Christen-Demokratiese Unie onderskryf word.

Die onderskeid word miskien ten beste weerspieël in die benaming van die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie, teenoor die naam van die Afrikakommissie vir Mense- en Volksregte, soms ook die Kommissie vir Mense- en Groepregte genoem. Ook die statuut of handves van die Afrikakommissie maak ruim voorsiening vir groepregte naas individuele regte.

Artikel 235 van die Grondwet maak wel vir selfbeskikking voorsiening van groepe wat op grond van taal of kultuur ‘n kollektief vorm. Dié artikel maak nie vir volkome staatkundige afskeiding voorsiening nie, hoewel die Volkereg onder sekere omstandighede daarvoor voorsiening maak, en ook onlangs in die Kosovo-saak deur die Internasionale Geregshof bevestig is. Ingevolge die Europese Unie se handves het volke soos die Baske en Kataloniërs selfbeskikking gekry.

Om na ‘n alledaagse voorbeeld te verwys, dui hoe ineengestrengel taalregte en die regte van taalgemeenskappe kan wees. Is die reg om tot op tersiêre vlak onderrig in Afrikaans te ontvang, ‘n blote taalreg, of die reg van die Afrikaanse gemeenskap? Die verskil raak egter meer duidelik as die Afrikaanse gemeenskap die reg sou verwerf dat hulle deur ‘n statutêre liggaam self die beheer en bestuur van Afrikaanse skole kon opneem, en dat daardie deel wat Afrikaanssprekendes deur belasting vir onderwys opdok, spesifiek aangewend word vir die skole en universiteite onder dié Afrikaanse statutêre liggaam se beheer.

Hierdeur word beweeg in die rigting van korporatiewe selfbeskikking of selfs federalisme, wat van die meer bekende geografiese voorbeelde verskil. Die Maori-kongres, of parlement, is moontlik die bekendste voorbeeld.

Om te verwys na hoe goed dit met Afrikaans gaan in terme van boeke wat die lug sien, kultuurkonserte en so meer, sonder om te kyk na die statutêre begronding waarin die regte, insluitend taalregte uitgedruk word, is volstruispolitiek.

Die kort antwoord is dalk dat Afrikaans wel presteer, ongeag, nie danksy die statutêre omgewing nie.

decorations Фильчаков Харьков

Die struggle- en Boere-mistiek

Daar is, wat Afrikaners betref, twee belangrike stukke mistiek wat tans in Suid-Afrika rondsweef.

Een hiervan is die ANC se Marxistiese struggle-mistiek. Volgens hierdie legende is die struggle ‘n heroïese stryd waartydens goed teen die bose geseëvier het. Die opponent, apartheid (wat in werklikheid kodespraak vir witmense en nog meer spesifiek, die Afrikaner is) was en is onkorrigeerbaar boos. Die swart helde, die kaders wat aan die struggle deelgeneem het, en veral die exiles, is daarenteen amper Messiasse, wat tot geen kwaad in staat is nie.

Bostaande mistiek, naamlik dié van die ewig-onkreukbare struggle-held, het mens duidelik gesien met die siek spektakel van Tony Yengeni wat op die skouers van sy kamerade tronk toe gedra is, nádat hy aan korrupsie skuldig bevind is. As teenwig vir die soldate van die struggle wat bo alle blaam verhewe is, is alles wat tydens die vorige, blanke bewind daargestel is, boos. Maak nie saak dat Bantoe-onderwys duidelik beter was as die huidige, mislukte onderwysstelsel nie; dit is noodwendig van die bose omdat dit onder ‘n blanke regering plaasgevind het. Diegene wat hulself teen hierdie mistiek verset, weer eens kodespraak vir blankes, moet getransformeer word sodat hulle ook die struggle-mistiek hul eie maak, en ook die Xhosa-godjie, Mandela, as ‘n heilige beskou.

Aan die teenoorgestelde kant van die politieke spektrum vind mens die Boere-mistiek. Baie soos die ANC se Struggle-mistiek, het die Boere-mistiek ‘n element van waarheid daarin, maar is dit, baie soos die ANC se struggle-mistiek, heeltemal te simplisties, word dit uit verband toegepas en is dit helaas ook uitgedien.

Daar is verskeie elemente aan die Boere-mistiek, waarvan een van die belangrikstes die Gelofte by Bloedrivier was. Laasgenoemde word allerweë beskou as ‘n sekere aanduiding daarvan dat God steeds vandag aan die Boere se kant is. Om egter 1838 se Gelofte na die huidige politieke situasie van Afrikaners te probeer ekstrapoleer, is kennelik ‘n voortbouery wat nie heeltemal inpas by wat eintlik op 16 (of moontlik 7 of 9) Desember 1838 gebeur het nie. Die Gelofte was naamlik bloot ‘n belofte aan God dat die Voortrekkers se nageslagte dié dag sou herdenk, as God hulle die oorwinning oor die Zoeloes sou gee op daardie spesifieke dag in Desember 1838. Die bewoording van die Gelofte self het dan ook geen melding gemaak van ‘n permanente oorwinning wat God die Voortrekkers se nageslagte oor hul opponente ook in die toekoms sou gee nie; dit het slegs oor daardie dag se veldslag gegaan.

‘n Verdere komponent van hierdie mistiek handel oor die Anglo-Boereoorlog. Maak nie saak dat daar nie streng-gesproke destyds slegs een Boerevolk was nie, maar eintlik ‘n paar verskillende Boererepublieke wat aan die ABO deelgeneem het nie. Maak nie saak dat die Vrystaters aanvanklik nie baie entoesiasties oor die oorlog was nie. Dit maak eweneens nie ‘n verskil aan hierdie mistiek dat daar heelwat Kaapse Afrikaners nie aan die ABO deelgeneem het nie, en dat daar sedertdien ‘n oor-en-weer getrekkery tussen die noorde en die Weskaap was nie. Maak nie saak dat die ou Boererepublieke ontbind is en ingesluk deur die Unie van Suid-Afrika van 1910 nie.

En, die mees fatale een vir hierdie spesifieke komponent van die Boere-mistiek: Maak nie saak dat die Boere die oorlog verloor het nie, en dat hulle inderdaad nooit op die lange duur ‘n kans gestaan het teen destyds die magtigste ryk op aarde nie. Die mistiek bly steeds voortleef. Ek sou dit beter kon begryp as die Boere nie uiteindelik verslaan is nie, maar weer eens: hulle het die oorlog uiteindelik verloor, mense! Kan dit ‘n soort Götterdämmerung-versugting wees, hierdie? “Ons wéét ons gaan verloor teen ‘n swart oormag, maar ons gaan minstens op glorieryke wyse verloor.”

In terme van hierdie mistiek, is daar steeds ‘n Boerevolk. G’n mens weet egter of iemand wie se oer-oupa in die ABO geveg het, maar sy oer-ouma ‘n Kapenaar was, steeds ‘n Boer is nie. Niemand kan met sekerheid sê of ‘n linkse Afrikaner soos Max du Preez, ‘n boorling van die Vrystaat, wel ‘n Boer sou wees nie, en ‘n vêrregse Kaapse Afrikaner nie een is nie, want volgens sommige definisies kan Vrystaters wel Boere wees, maar Kapenaars nie.

Die antwoord van die dissipels van hierdie mistiek sou natuurlik wees dat die verskil tussen ‘n Boer en die res van die Afrikaners gaan oor ‘n bepaalde soort verwantskap met God. As ‘n blanke Afrikaner sy volk as God se uitverkorenes beskou, in die nasionalistiese sin van die woord, sou hy volgens sommiges ‘n Boer wees. Weer eens word die aanvanklike, eenvoudige betekenis van die Gelofte vir die doeleindes hiervan dikwels verdraai, en word Boere (wie hulle ook al sou wees) gesien as lede van die Geloftevolk. Die eenvoudige Gelofte by Bloedrivier word dus aangepas en verdraai om die stigting van ‘n nuwe volk op daardie dag in 1838 te verteenwoordig. Gaan lees egter gerus weer die teks van die Gelofte, want dis nie wat daar gesê is nie.

En dan, natuurlik, om die Boere-mistiek tot sy logiese uiteinde te voer, volg dit die antwoord op die benarde politieke situasie waarin Afrikaners hulself bevind, is vir Afrikaners (askies, Boere) om onsself bloot te verootmoedig, en terug te keer na ons verbond met God, of dan ‘n nuwe Gelofte met God te sluit. Eenvoudig, nè? Dikwels word Ou-Testamentiese Bybelverse soos 2 Kronieke 7:14 in hierdie verband aangehaal, met die implikasie dat Boere God se uitverkorenes sou wees, en die ander volke – die swartes – per implikasie nié.

Die groot probleem met hierdie simplistiese siening kom uiteraard daarmee dat dit moeilik is om op streng Bybelse gronde, soos mens by Bloedrivier kon maak, te argumenteer dat dit die Christen-Boere teen die heidense swartes is. Swart Christene se getalle is vandag waarskynlik tien maal groter as Afrikaner-Christene s’n. Dit geld ook vir die ANC se kiesers. Dit sou uiters riskant wees om te probeer argumenteer dat die Boere die ware Christenskap aanhang, en die swartes nie. Werklik? Is ál die dertig miljoen plus swart Christene in Suid-Afrika op ‘n dwaalspoor, teenoor slegs die Boere wat die “ware” geloof in pag het?

Miskien is dit tyd vir ons as Afrikaners, en veral diegene wat die Boere-mistiek aankleef, om ‘n stappie terug te neem en ‘n bietjie nederigheid te toon. Afrikaners is nie meer ‘n belangrike volk in internasionale terme nie. Daar is ses of sewe maal meer Hollanders as wat daar Afrikaners is, en Holland is nou nie juis een van die belangrikste lande op aarde nie. Minder as een uit elke twintig mense in Suid-Afrika is deesdae Afrikaners. Op Skriftuurlike gronde weet ek nie van enige rede waarom ‘n Christen-Afrikaner, eerder as ‘n Christen-Xhosa, God se uitverkorene sou wees nie. Dit is veral ‘n non-sequitor dat die blote verootmoediging deur die volk noodwendig sou lei tot ‘n verbetering van ons politieke situasie, weer eens omdat daar geen rede is om te dink dat ‘n ANC-Christen meer spesiaal in God se oë is as ‘n Afrikaner-Christen nie, of andersom. Gaan die Nuwe Testament eweneens nie juis oor die individue van álle nasies se ewige saligheid nie, in teenstelling met die nasionalistiese fokus op Israel in die Ou Testament nie?

Voorts is dit totale wensdenkery dat meer as ‘n handjievol Afrikaners ooit sal terugkeer na die waardes wat die Boere kwansuis destyds aangekleef het (wat dié ook al was.) Al wat ‘n Westerling is, ook Afrikaners, raak toenemend minder gelowig. Ek is bevrees dit gaan slegs enkele Afrikaners wees wat hul Westerse leefstyle gaan heroorweeg en terugkeer na wat ook al die mistiek van hulle vereis.

Daar is selfs diegene, myself inkluis, wat meen dat hierdie soort mistiek, wensdenkery en simplistiese versugting na verootmoediging, ‘n soort meganisme is om die realiteit te vermy. Dit verteenwoordig magiese denke. Afrikaners hoef in terme van hierdie magiese denke slegs te bid en op geestelike gebied terug te keer na die mistieke verlede, en dan sal daar ‘n wonderwerk soos by Bloedrivier plaasvind, en is ons ontslae van die dwingelandy van die ANC.

Was dit maar net so eenvoudig.

интерьер гостиной

China steek Japan verby

Na drie dekades van skouspelagtige groei, het China daarin geslaag om Japan in die tweede kwartaal verby te steek en die wêreld se tweede grootste ekonomie ná die Verenigde State te word volgens syfers wat Maandag vrygestel is..

Dié mylpaal, al lank verwag, is die mees ooglopende bewys nog dat China se opkoms ‘n feit is en dat die res van die wêreld rekening sal moet hou met ‘n nuwe ekonomiese supermag.

Die erkenning is vroeg Maandag deur Tokio gedoen wat gesê het dat Japan se ekonomie ter waarde van ongeveer $1 280 000 000 000 in die tweede kwartaal effens onder China se $1 330 000 000 000 is. Japan se ekonomie het gegroei met 0,4% in die kwartaal, aansienlik minder as die skattings. Dit dui daarop dat China se ekonomie Japan s’n vir die volle jaar gaan verbysteek.

Kenners meen Japan – en die afgelope jaar ook Duitsland, Frankryk en Groot-Brittanje – onderstreep China se groeiende invloed en voorspel dat China die Verenigde State as die wêreld se grootste ekonomie so vroeg as 2030 sal inhaal. Amerika se bruto binnelandse produk was ongeveer $14 000 000 000 000 in 2009.

“Dit het ‘n enorme belang,” sê Nicholas R. Lardy, ‘n ekonoom by die Peterson Institute for International Economics. “Dit herbevestig wat gebeur het vir die beter deel van ‘n dekade: China het Japan ekonomies uitgestof. Vir almal in China se omgewing, is die land nou die grootste handelvennoot, eerder as die VSA of Japan.”

Vir Japan, waarvan die ekonomie stagneer al vir meer as ‘n dekade, toon die syfers ‘n afname in ekonomiese en politieke mag. Japan was die wêreld se tweede grootste ekonomie vir ‘n groot deel van die laaste vier dekades, volgens die Wêreldbank. En gedurende die 1980’s, was daar selfs sprake dat Japan se ekonomie dié van die Verenigde State sal ore aansit.

Maar terwyl Japan se ekonomie volwasse is en sy bevolking vinnig verouder, is China in die greep van verstedeliking en onderontwikkel, sê ontleders, wat beteken dat dit ‘n veel laer standaard van lewe het, sowel as baie meer ruimte om te groei. Net vyf jaar gelede, was China se bruto binnelandse produk ongeveer $2 300 000 000 000, ongeveer die helfte van Japan s’n.

Hierdie land het min of meer dieselfde landmassa as die Verenigde State, maar dit is belas met ‘n vyfde van die wêreld se bevolking en onvoldoende hulpbronne.

Die per kapita inkomste is meer op ‘n gelyke voet met dié van arm lande soos Algerië, El Salvador en Albanië – naby aan $3 600 – terwyl dié van die Verenigde State oor die $46 000 is.

China is reeds ‘n groot dryfveer vir wêreldwye groei. Die land se leiers het meer selfvertroue op die internasionale toneel en het begin om ‘n groter invloed in Asië, Afrika en Latyns-Amerika uit te oefen, met dinge soos spesiale handelsooreenkomste en multimiljard hulpbronprojekte.

“Hulle het ‘n groot invloed uitoefen op die werking van die globale ekonomie en is steeds dominant in Asië,” sê Eswar S. Prasad,’ n professor in handelsbeleid aan Cornell en die voormalige hoof van die Internasionale Monetêre Fonds se China-afdeling. “Daar is baie ander ekonomieë in die streek wat hoofsaaklik ry op China se rokspante, en dit is merkwaardig vir ‘n ekonomie met ‘n lae inkomste per kapita.”

In Japan, is die stemming een van aanvaarding. Japan het voordeel getrek uit ‘n vinnig groeiende China, aanvanklik deur besighede wat produksie daarheen geskuif het om voordeel te trek uit die laer lone en, soos plaaslike inkomste gestyg het, deur ‘n groot en toenemende winsgewende mark vir Japannese goedere.

Beijing wil ook die globale dialoog oor die dollar wat moet uitgefaseer word as die wêreld se primêre reserwegeldeenheid, beïnvloed.

En terwyl die Verenigde State en die Europese Unie sukkel om te groei in die nasleep van die ergste ekonomiese krisis in dekades, het China voortgegaan om te klim om in die ekonomiese liga van swaargewigte te kom deur te belê in infrastruktuur en ‘n $586 000 000 000-stimulusplan.

China se ekonomie sal na skatting ongeveer met 10% groei hierdie jaar – ‘n merkwaardige drie-dekade lopie van dubbelsyfer groei.

“Dit is net die begin,” sê Wang Tao, ‘n ekonoom by UBS in Beijing. “China is nog ‘n ontwikkelende land. Daarom is daar baie ruimte om te groei. En China het die grootste impak op kommoditeitspryse – in Rusland, Indië, Australië en Latyns-Amerika.

Daar is groot uitdagings in die toekoms, alhoewel. Ekonome sê dat China se ekonomie ook baie afhanklik van uitvoer en beleggings is en dat dit groter binnelandse verbruikersbehoeftes behoort aan te moedig – iets wat China gesukkel het om te doen.

Die Verenigde State, die Europese Unie en ander beskuldig Beijing dat hulle die Sjinese geldeenheid, die renminbi, kunsmatig laag hou om uitvoere te bevorder – wat lei tot ‘n groot handelsoorskot vir China, en aansienlike bilaterale handelstekorte vir die Verenigde State en die Europese Unie.

Ongeag, China se vinnige groei dui daarop dat dit sal voortgaan om fel mee te ding met die Verenigde State en Europa vir natuurlike hulpbronne, maar bied ook groot geleenthede vir maatskappye wat gretig is om die mark te tap.

Dit, sê Lardy by die Peterson Instituut, gee die land ongewone krag. “China is al die primêre determinator van die prys van byna elke belangrike kommoditeit,” volgens hom.

лампы светильники