Dan Roodt, Author at praag.co.za

Deursigtigheid toegewasem

Die besluit van die ANC en die IVP om ‘n vergadering tussen die SABC-raad en die parlementêre portefeuljekomitee te verdaag nadat ‘n hofbevel verkry is om dit vir die media oop te stel, laat net meer vrae ontstaan oor hoe die ANC die pad vorentoe sien met sekere grondwetlike waarborge oor meningsuiting en die reg om inligting wat jou regte raak te bekom.

Omdat die SABC ‘n statutêre openbare uitsaaier is wat gereeld vanuit die staatskas met ‘n reddingsboei uit die sop gehelp word, is elke burger van die land ‘n aandeelhouer en het op die een of ander wyse ‘n belang daarby. Dit sluit in die reg om verseker te wees dat die openbare uitsaaier nie as ‘n propaganda-arm vir die regerende party aangewend word nie.

Ook nie probeer verdoesel waar sekere programme op veral die SABC se radiostasies as weerligafleiers gebruik word terwyl ‘n spesifieke agenda op die oorhoofse vlak voltrek word nie.

Daar is begrip voor dat ‘n werkgewer sekere kwessies, veral personeelkwessies, as sensitief sal beskou en nie graag dié onderkleertjies op die wasgoeddraad langs die hoofweg opgehang sal wil sien nie. Die teenargument is dat as ‘n mens vir ‘n openbare uitsaaier wil werk, moet ‘n mens sorg dat jou neus te alle tye skoon is, veral waar dit die belange van die publiek raak.

Boonop het privaat en gemeenskapsradiostasies nie die luukse van vertroulikheid wanneer OKOSA oor hul lisensie-aansoeke besin nie. Logieserwys sou verwag word dat die skoen eerder aan die ander voet moet sit.

Soos die vereniging van parlementêre verslaggewers uitgewys het, staan dit egter ook teen die agtergrond van beoogde nuwe wetgewing wat onder meer mediavryheid ernstig bedreig en ‘n mediatribunaal.

Soos wat die wêreldsokkerbekertoernooi vir Suid-Afrika baie positiewe publisiteit besorg het, sorg veral die intimidasie en geweld wat nou met die staking gepaard gaan, dat die land erg in die buitelandse pers deurloop wat onthuts is oor die regering se mediaplanne.

Die kern van die probleem wat nou met die SABC se verskyning voor die parlementêre komitee ervaar word, is dat dit moeilik is om ‘n reuse liggaam se neus skoon te kry na daar so lank politieke inmenging en politieke aanstellings was, en meriete nie altyd die swaarste geweeg het nie.

Op die duur werk ‘n ontleedmes en chirurgie beter as om septiese wonde onder pleistertjies toe te maak. Kort voor lank is deursigtigheid, een van die pilare van verantwoordbare regering, nie net toegewasem nie, maar toegemessel.

027у

Teokrate se foefie

Gewone Christene – dus feitlik alle lidmate van die Afrikaanse kerke – is nie welkom in die teokratiese volkstaat wat die sogenaamde Volksvergadering van die Geloftevolk gaan stig nie. Slegs beskouings wat die eer van JHWH (soos deur die teokrasiekomitee omskryf is) as primêre doel het, sal geduld word. Ander godsdienste is verbode. Daarby is dit nie die doel om alle Afrikaners in die teokratiese volkstaat te betrek nie – slegs diegene wat ‘n streng keuringsproses ondergaan.

Hierdie verstommende standpunte van die “Volksvergadering” het nou eers na vore gekom in antwoorde wat Jann Schlebush, ‘n lid van die Geloftevolk Koordineringskomitee (GKK), op die Praag-webblad gegee het op vrae wat aan hom gestel is, asook uit die voorlopige verslag van die Teokrasiekomitee.

Dit wil nou voorkom of die hele aksie van ‘n volksverkiesing met die doel om ‘n Afrikanerowerheid daar te stel en na die vestiging van Afrikanervolkstaat te beweeg, niks anders is nie as ‘n fynbeplande foefie van hoofsaaklik die Israel Visie-beweging van Lets Pretorius om potensiële lede vir daardie organisasie te werf.

In die proses het hulle verskeie ander Afrikanerorganisasies ingesleep – sommige van hulle waarskynlik totaal onbewus van die eintlike doel agter die oefening.

Een van die onmiddellike gevolge van hierdie foefie van die IV en steunorganisasies is dat die Volksverkiesingskommissie (VVK) se doel en status ernstig in die gedrang kom. Wat bedoel was as ‘n onafhanklike registrasieproses om ‘n verteenwoordigende kieserslys van die Afrikanervolk daar te stel, is deur die optrede, uitings en verklaarde standpunte van die GKK die aansien gegee dat slegs sekere mense as deel van die Afrikanervolk beskou kan word. Die GKK se volgehoue verwysing na die Geloftevolk hou noue verband met die vereiste op die registrasievorm van die VVK waar ‘n aansoeker moet verklaar dat “ek die Volk se vryheidsideaal nastreef deur te glo dat die Volk homself moet regeer volgens norme en waardes eie aan sy kultuur, in gehoorsaamheid aan God wat ons by Bloedrivier en elders uitgered het”. Hierdie ooreenkoms word verder versterk deur nog meer derglike stellings wat verskyn in ‘n meningstuk van die voorsitter van die VVK, Paul Kruger.

Die indruk is onteenseglik dat slegs “christengelowiges” mag registreer en as Afrikaners beskou word. Dit is deur die GKK netjies uitgebuit om dit te koppel aan en gelyk te stel met hulle “geloftevolk”-konsep.

Spesifieke vrae aan Schlebusch oor wat die geloftevolk dan nou van die gewone Afrikanervolk onderskei, is nie voldoende duidelik deur hom beantwoord nie. Die indruk is egter geskep dat slegs mense wat die naam ‘”Jahweh (YHWH)” aanvaar as die enigste en ware naam van God in ‘n teokratiese volkstaat toegelaat sal word en dat slegs diesulkes dus sal kan registreer as kiesers.

So word dit duidelik in die verslag van die Teokrasie-komitee gestel dat:

Slegs beskouings wat die eer van JHWH as primêre doel het, sal geduld word. Ander godsdienste is verbode.

Die meeste teoloë en lidmate van die tradisionele gereformeerde kerke het hul gereformeerde belydenis versaak ten gunste van ‘n mensgerigte godsdiens.

In antwoorde op vrae hieroor skryf Schlebusch: “Ons beroep is dus slegs op ware medegelowiges – nie mense wat hulself net Christene noem nie.” En: “(die teokratiese volkstaat) is nie ‘n poging om inklusief alle Afrikaners te probeer intrek. Dit is eerder eksklusief. Ons moet soveel as moontlik probeer uithou sodat julle nie God se Teokrasie kom ondermyn.”

Dit is veral hierdie klem op die gebruik van YHWH as die enigste naam van God en die gebruik van die naam “JaHoshua Mashiag” in plaas van Jesus, wat die onuitwisbare indruk laat dat die GKK eintlik niks anders is as ‘n frontorganisasie van Lets Pretorius se IV nie.

Opmerkings wat die indruk versterk is bv. die volgende:

“Vanuit sekere gereformeerde kringe is daar ‘n agressiewe vyandigheid teenoor volksgenote wat glo dat ons nog deel van Israel is en dat Israel steeds die uitverkore volk van God is.”
“Vanuit hierdie ‘Israel’-groepe verafsku sommiges alle kerke en predikante.”
“Ons mense verskil selfs oor die gesag van die Bybel en oor watter boeke daarin hoort en daar is nie eens eenstemmigheid oor wie die God is wat ons aanbid nie.”

In antwoord op ‘n vraag van Jaco Steyn hieroor het Jann die volgende gestel: “Daar is mense op ons komitee wat beskryf sou kon word as Israel-visie, hoewel hulle nie hulself so beskryf nie. Die beskuldiging word aan hulle gerig dat hulle sou glo afstamming van Israel verseker jou saligheid. Ons het die vraag in die vergadering gestel om duidelikheid hieroor te kry. Almal het saamgestem dat daar net redding is deur Jesus Christus (hulle verkies om Hom JaHshua Mashiag te noem). Ons dink dit is ‘n wesenlike punt waaroor ons moet saamstem as vertrekpunt. Ek kan nie verstaan wat is jou problem daarmee nie?”

Die verslag van die Teokrasie-komitee stel ook duidelik dat die GKK slegs die 1933 vertaling van die Bybel erken en aanvaar. Op ‘n vraag hoekom dit so is het Jann geantwoord dat die 1933/53-vertaling op die Masoretiese teks en die Textus Receptus gebaseer. “Dit is die Ware Woord van God soos ons dit ontvang het.. Hoewel dit nie die Naam JHWH weergee nie, onderskei dit darem ook tussen HERE en Here.” (wat dan glo nie in die ’83-vertaling sou voorkom nie). Hiermee distansieer die GKK hom nog eens geheel en al van gewone Christen en die Afrikaanse kerke. Dit sal interessant wees om te hoor wat vertalers van die Nuwe Vertaling van hierdie stelling dink.

In sy inset op Praag onder ‘n ander artikel wat Heinrich Zaayman geskryf het, skryf Jan onder meer dat “ons doel is ook nie primêr om ons volk te red nie, maar wel om ons hemelse Vader te verheerlik.”

Toe ek hom daaroor aangevat het, antwoord hy dat “jy moet weet dat hierdie nie ‘n poging is om inklusief alle Afrikaners te probeer intrek by ons Teokrasie nie. Dit is eerder eksklusief. Ons moet soveel as moontlik probeer uithou sodat julle nie God se Teokrasie kom ondermyn nie. Dit is hoekom ons net in die Geloftevolk belangstel.”

Daar is ander standpunte in die teokrasie-dokument wat wenkbroue hoog laat lig het. Hieronder tel voorstelle dat ondersoek ingestel moet word na die instelling van die doodstraf vir belastering van YHWH se naam en ook vir “sodomie en hoerery”. Dit is nie duidelik of met laasgenoemde woord ook “egbreuk” ingesluit word, soos dit wel in HAT gedoen word nie. En daar word ook nie gesê watter metode vir die doodstraf gebruik sal word nie, maar dit moet aanvaar word uit die klem op die wette van Jahweh in die Ou Testament dat dit met steniging gedoen sal word!

Schlebusch en die Teokrasie-verslag se voortdurende beklemtoning dat slegs mense in die teokratiese volkstaat aanvaar sal word wat YHWH as die enigste naam van God erken, het ‘n verdere onverwagte gevolg gehad.

Dit is die vraagteken wat ontstaan het oor die rol wat dr Christo Landman in hierdie hele kwessie speel.

Daar sal onthou word dat die voortslepende debat oor die saak eintlik begin het toe ek as voorlopige sameroeper van VAS (nou VVA) in ‘n brief aan Praag navraag gedoen het oor ‘n kenmekaarbyeenkoms wat vir 7 Augustus beplan was maar blykbaar gekanselleer is. Ek het daarin vermeld dat ek op baie betroubare gesag meegedeel is dat dit glo onbepaald uitgestel is omdat die voorstanders van ‘n teokrasie nie bereid is om met enige iemand of organisasie te debateer wat nie daardie idee steun en onderskryf nie.

Christo Landman het kort daarna aangedui dat die byeenkoms van 7 Augustus uitgestel is omdat dit oor ‘n langnaweek geval het en dat daar aan alternatiewe datums gewerk word.

Ek het Christo se verduideliking aanvaar, maar e-pos versoeke aan hom dat die VVA verwittig word van enige nuwe datum het nie eens erkenning van ontvangs geniet nie.

Kort daarna het Christo egter ‘n inset gelewer op die artikel van JH du Toit “Godsdienstige fundamentalisme sal ons einde beteken” waarin hy ‘n sterk pleidooi gelewer het vir die volste erkenning van Christelike sieninge in ‘n volkstaat. Toe ek met hom in debat tree oor sy vreemde verwysing na ‘n “Christen demokratiese (federatiewe) en gedesentraliseerde plurale staat as
die mees aanvaarbare omdat dit deur Christene uitgewerk en daargestel is” het hy terugkom met die stelling dat hy eintlik praat van ‘n “Christen regstaat” waarvan hy die gronde in sy Calvinistiese Wysbegeerte vind.

Toe ek hom egter daarop wys dat sy nuwe idee van ‘n Christen regstaat iets totaal anders is as die vorige “federatiewe plurale staat” het hy hom kwaai gewip en aangedui dat hy nie verder in debat gaan tree met mense wat nie “dieselfde religieuse grondmotief” deel nie. Tipiese benadering van die “Moenie debatteer. Elimineer!” brigade.

Hierdie verstommende ooreenkoms met die houding van die teokrasie-komitee dat slegs mense met dieselfde godsdiensbeskouinge in ‘n volkstaat toegelaat sal word, het my genoop om by Christo aan te dring dat hy liefs moet bedank of padgee as “organiseerder” van kenmekaarbyeenkomste want organisasies met heel uitlopende politkieke en ook godsdienstige sieninge kan daaraan wil deelneem en hy moet hulle ook ter wille wees.

Ek is taamlik skerp deur Johann Wingard (van alle mense!) hieroor gekritiseer. maar sy “teregwysing” aan my was skaars koud, toe bars Christo op dieselfde debatslyn uit met ‘n jubelende ode aan die naam YHWH en die verwante naam Adonai.

Die sterk ooreenkoms met Christo se “nuutgevonde” voorliefde vir die naam YHWH (ek wonder wat Dooyeweerd en Stoker daarvan sou gedink het!) en die GKK-teokrate se aandrang dat slegs daardie naam deur “volkstaatburgers” aanvaar moet word, het nou vrae laat ontstaan oor waar Christo se “lojaliteite” eintlik lê?

Vir my persoonlik stel dit ook ernstige vraagtekens oor sy versekering dat die uitstel van die kenmekaarbyeenkoms niks te doen het met “eise” deur die teokrate nie. My ongemaklikheid hiermee is verder versterk deur die GKK wat duidelik laat blyk het dat slegs mense wat die komitee se sieninge oor YHWH deel eintlik welkom sal wees by hulle volgende byeenkoms aan die begin van Oktober.

Dit wil dus voorkom of daar min gaan kom van ‘n kenmekaarbyeenkoms vir alle groeperinge en organisasies wat hulle beywer vir ‘n AO en ‘n Volkstaat.

Dit sal waardeer word indien ander organisasies – insluitende dié wat genoem word as deelnemers aan die GKK – hulle stem sal laat hoor oor hoe nou gemaak moet word met hierdie volkstaat-proses wat baie duidelik holus bolus deur die teokrate (en waarskynlik eintlik die IV) gekaap is.

bridal comb headpieces

Herrie se kerrie: Afrikaans toor met staak

Afrikaans is ‘n wonderlike taal – dit kan dinge darem baie beter as die Rooi Taal beskryf.

Neem nou maar die woord “staak.” Dan word werksaamhede ge-“staak”. Dienste word gestaak. Maar die Engelse woord is “strike” wat darem erg misleidend is. Dit impliseer iets word gedoen – deur daarop toe te slaan. ‘n “Strike Force” wat ‘n vyandige land inval met die idee om te “staak” gaan darem gou op sy baadjie kry.

Maar dit het die goewerment nou van hul voortrekkery van die Queen se taal. Nou word ge-“strike” in plaas van gestaak. Soos met elke “staking” wanneer vullisdromme omgekeer word, vreeslik gemors word, optogte gehou word, ander werkers – ja, daar is mense wat nie wil staak nie – wat geïntimideer word, teaterpersoneel wat in die middel van operasies uit teaters gesleep word. Ja, daar word op die nie-stakers ge-“strike.”

Herrie was vlak in die hoërskool toe hy mooi die verskil tussen staak en “strike” beleef het. Wat die rede was dat die standerd 9’s gestaak het kan Herrie nie onthou nie, net hoe hulle dié dag op die skietbaan gaan sit het, en ten aanskoue van die kopskuddende onnies dampies geslaan het.

Ieder geval, na klein pouse het die klasse met die onnies wat die hardste kon slaan sonder leerkragte gesit. Hulle is opgeroep om die skoolhoof te gaan bystaan met siep-sop uitdeel. Die hele standerd 9-klas.

So het Herrie agtergekom, die leerders het gestaak, en die onnie het ge-“strike.” Elke staker is ses keer ge-“strike.”

Om te “strike” het die nadeel vir die stakers dat die publiek simpatie met hulle en hul saak verloor, ongeag die meriete van die staking. Dan is daar natuurlik ook die kwessie van ‘n vreeslike groot deel van die potensieel werkende bevolking wat elke jaar meer as 100 persent verhogings kry. Dis nou die mense wat glad nie werk en dus ‘n inkomste het nie. ‘n Verhoging van 100 persent op niks is steeds niks.

In ‘n land waar soveel mense onder die broodlyn leef, maar die besluitnemers hulself skatryk maak deur verhogings, “meriete”-bonusse, tenderpreneurskap en vreemde SEB-transaksies, en dieselfde uitgelese groepie oor en oor reggestel word, is dit eintlik te wagte dat die soustrein se dog box-ryers nie as inflasiebuffers gebruik wil word nie.

Maar as die mense wil “strike,” slaan toe op die stembusse en stem diegene uit wat so milddadig slag aan die hennetjie wat die goue eiers lê. Nie op die mense wie se simpatie hulle nodig het nie.

полиграф

Knyptang-breekspul

Twee sake oorheers die afgelope weke die nuus sodat ander nuus soos misdaad effens noustrop trek om die pyp te rook – die landswye staking wat met geweld gepaard gaan, en die regering se aanslag teen vrye meningsuiting en mediavryheid.

In beide sake staan die regering sentraal, veral omdat die grens tussen regering en regerende party deurlopend geërodeer word.

In beide sake kan daar vandag ook wendings kom – die regering wat ‘n verhoogde salarisaanbod gemaak het na eers viervoet vasgeskop is, en SANEF wat hom tot die hof gaan wend omdat die parlement besluit het ‘n deel van die verrigtinge wanneer die SABC vandag op die rooi tapyt verskyn, sal agter geslote deure geskied.

Die huidige nuusstroom staan in skrille kontras met die nuusstroom van kwalik twee maande gelede toe bykans elke koerant rondom die sokkereuforie saamgestel is, en volgens berigte as gevolg daarvan ‘n 20 persent daling in verkope beleef het.

Op die hoogtepunt van die euforie het kenners teen die onvermydelike post-euforiese trauma gewaarsku. Hierdie doemprofete is afgemaak met die verskoning dat die land – veral die gewone mense – dit regtig nodig het om ‘n slag hul longe vol te trek. ‘n Tyd waar die onwaarskynlike kon gebeur waar Julius Malema se mond gesnoer was. Die doemprofete het ook gewaarsku dat die regering besig is om die euforie as skild te benut vir allerlei konkelwerk soos omstrede SEB-transaksies, tenderpreneurskap, die herontplooiing van gediskrediteerde kaders en veel erger.

Dit wat nou beleef word is die teksboek-voorbeeld van post-euforiese trauma. Bykans alles sal te kort en te lank wees. Frustrasies sal oorkook. Dit slaan ook neer in koerante se internet-kommetaar-kolomme en ander internetgedrewe ruimtes waar iedereen sy eiertjies kan kom lê. Die felheid waarmee mense onder mekaar inklim selfs waar die strydendes bykans volkome oor ‘n saak saamstem, is dikwels skokkend.

Die les is gewoon: Daar is nie in ‘n komplekse land soos Suid-Afrika ruimte vir swak en korrupte regering nie. Nog minder vir ‘n proses van donkerwerk wat konkelwerk oplewer, waar die regering statutêr die donkerte in die vorm van mediasensuur skep nie.

Die gevaar is dat, net soos met ‘n euforiese klimaat, uiters belangrike nuus so verswelg kan word dat kiesers werklik oningelig is as hulle die dag hul kruisies moet trek. Tot Agri SA se krediet is dié keer gou gereageer toe daar weer vanuit regeringsgeledere wanvoorstellings oor huidige grondbesit gemaak is, en tot krediet van die media wat Agri SA se reaksie op die fiktiewe syfers in die groenskrif gepubliseer het.

Die land kan gewoon nie bekostig dat wanvoorstellings en politieke retoriek as feite neerslag vind nie.

Maar om dit te voorkom verg ‘n verantwoordelike regering en ‘n vrye, onafhanklike media.

christmas edition

Vuurwapens, mortiere raak by Weermag weg

Die minister van Verdediging en Militêre Veterane, me. Lindiwe Sisulu, het skriftelik bevestig dat 183 vuurwapens, 5 mortiere en ses vuurpyllanseerders in die weermag gesteel en verlore geraak het sedert 2007. Dit volg in antwoord op ‘n vraag van Pieter Groenewald van die Vryheidsfront Plus in die Parlement.

“Dit is uiters kommerwekkend dat outomatiese aanvalsgewere soos R5 en R1 vuurwapens gesteel word in die weermag. Dit is juis hierdie tipe wapens wat veral in transitorooftogte gebruik word, maar ook nou in rooftogte by winkelsentrums en selfs plaasaanvalle. Wat meer kommerwekkend is, is die feit dat vuurpyllanseerders en mortiere ook gesteel en/of verlore geraak het. Dit getuig van swak bestuur en swak dissipline in die beheer van wapens in die SANW. Die minister verklaar dat alle fisiese maatreëls moontlik ingestel is in die weermag, maar steeds word wapens gesteel en raak verlore. Eintlik sê die minister dat sy niks verder kan doen nie, en dit is onaanvaarbaar,” sê mnr. Pieter Groenewald (LP), hoofwoordvoerder van Verdediging vir die Vryheidsfront Plus.

“Daar kan met reg gevra word hoekom word vuurpyllanseerders gesteel, want dit word gebruik teen tenks en voertuie. Hoe lank voor die ammunisie ook gesteel word? Die minister wil ook nie kommentaar hierop lewer nie en dit is onaanvaarbaar, aangesien sy die mense van Suid-Afrika ‘n antwoord verskuldig is om te sê wat sy omtrent hierdie situasie gaan doen,” het Groenewald gesê.

Volgens die antwoord van die minister is daar sedert 2007 24 x 9mm pistole, 47x R5 (5,56mm), 87x R1 (7,62mm) en 1x 7,70mm gewere gesteel en of verlore. Vier 60mm en een 81mm mortiere is gesteel en drie 88mm, twee 40mm en een 70mm vuurpyllanseerders is gesteel en of verlore.

потолочные для

Romanisering van die Christelike godsdiens in die periode 325 tot 380 nC

In vorige artikels het lesers van Praag hulle uitgelaat oor kerk-staatverhoudinge en die wedersydse beïnvloeding van godsdiens en politiek op mekaar.

Die Christelike godsdiens het ‘n gedaanteverwisseling ondergaan in die periode 325 tot 380 nC en daarna. Met Romanisering word bedoel dat hoofsaaklik twee keisers ‘n uniforme dogma op die kerk afgedwing het en ‘n aantal biskoppe die dogmas van die kerk met die Griekse filosofie versoen het. Teen 380 nC het keiser Theodosius ‘n interdik afgekondig dat burgers van die hoofstad Konstantinopel voortaan in een godsidee bestaande uit die Vader, die Seun en die Heilige Gees sou glo.

Dit is die oordeel van Charles Freeman in sy A New History of Early Christianity (2009) 377 paginas.

Die teologie van die vroegste kerk nC het die subordinasie van Jesus aan God onderskryf (239p.) Jesus het homself hiervolgens oor sy verhouding tot die Vader uitgespreek. Die Vader is groter as die Seun. Voorstanders van hierdie standpunt was biskop Sirmium van die Balkan. Veel later, het ook die kleinseuns van Konstantyn – Konstantyn II, Konstantius en Konstans – aan die onderhorigheid van Jesus aan die Vader geglo.

Transformasie van die godsdiens

In die genoemde periode het Romeinse keisers inhoud aan kerklike dogma gegee. Biskoppe is deur keisers aangestel wat die keiserlike voorskrifte en dekrete in sake die godsdiens nougeset gevolg het (226p.). Die veelvormigheid van die kerk is tot uniformiteit verander. Die kerk is weggestuur van die Judaïstiese oorsprong daarvan.

As teenprestasie is biskoppe met kerklike en selfs politieke magte beklee. Groot kerklike strukture is daargestel (236p.).

Konstantyn die Grote

Die eerste keiser wat ‘n belangrike eerste inset tot die Romanisering van die Christelike godsdiens gemaak het, was keiser Konstantyn. In 313 kondig hy in Milaan, en in samewerking met Licinius, namens die Oos- en Wesryke, ‘n Edik van Verdraagsaamheid af, wat die einde van die vervolging van Christene was. Op hierdie stadium was dit nie die bevoorregting van die Christelike godsdiens bo ander godsdienste nie. ‘n Belangrike politieke oogmerk was om die gode aan sy kant te kry (325 p.). Hy het verskillende visioene gehad, wat hy geïnterpreteer het as goddelike insette. Volgens Konstantyn het:

* die songod Apollo aan Konstantyn belowe het dat hy vir dertig jaar ononderbroke sou regeer.
* die teken van die Alfa en die Omega, verbind aan die woorde “deur hierdie teken sal jy oorwin”, het militêre oorwinnings meegebring.

Konstantyn het die woorde Alfa en Omega op die skilde van sy krygers laat aanbring, wat gelei het tot etlike oorwinnings (326 p.).

In sy Rede in sake die Heiliges bevorder hy die monoteïsme(228 p.). Politeïsme is dikwels die rede vir openbare geweld. Die idee van een God is ‘n meer effektiewe simbool van eenheid en van gesag.

Daar is twyfel of Konstantyn ooit werklik ‘n Christen was. Die godsdiens van sy krygers was geloof in die songod, die sol invictus. Die kop van Apollo was nog steeds teen 320 nC op sy muntstukke gedruk. Konstantyn is eers op sy sterfbed, klaarblyklik toe reeds in ‘n koma, gedoop (326p.).

In die soeke na uniformiteit is Konstantyn met twee mekaaruitsluitende standpunte gekonfronteer, wat die geestelikes in twee kampe gejaag het. Dit is onderskeidelik dié van Athanasius en Arius en wel oor die verhouding van Jesus tot die Vader. Aanvanklik het hy sy gewig by die standpunt van Athanasius ingegooi. Arius is gemarginaliseer. Later het Konstantyn gepoog om die eer en status van Arius te herstel. Athanasius wou hieroor nie kopgee nie.

Derhalwe is Athanasius gevolglik ook verban (234 p.).

Athanasius

Athanasius was van oordeel dat die verhouding tussen die Seun en die Vader nie in woorde uitgedruk en ook nie verduidelik kon word nie. Hy het geredeneer dat die Seun van altyd af deel van die Godheid was. Jesus het dus ‘n voorgeboortelike voorafbestaan geken.

Volgens Freeman was Athanasius nie juis veel van ‘n akademikus en intellektueel nie (242 p.). Sy strategie was eerder een van aanval as verdedig. Diegene wat nie met sy standpunt akkoord gegaan het nie is as napraters van Arius afgemaak. Sy teologie was ingebed in die idee van die radikale verdorwenheid van die mens. Daarom moes God ‘n afskynsel van Homself na die aarde in die persoon van die Seun stuur. Een van die weinige tekste waarop Athanasius kon steun was Johannes 10:30 waar Jesus die woorde uiter dat hy en die Vader Een is.

Die standpunt van Athanasius is by die sinode van Nicaea onder invloed van keiser Konstantyn gehandhaaf. Onder die keiserskap van Konstantius, die kleinseun van Konstantyn, is Athanasius egter verban, omdat hy geweier het om hom by die standpunt van die onderhorigheid van Jesus aan die Vader neer te lê.

Arius

Arius, daarenteen, word as ‘n charismatiese leier getipeer (230 p.). Hy was populêr onder die kerkleiers.

In navolging van Sibellius was Jesus volgens Arius ‘n latere maar belangrike skepping van God (230 p.). God se majesteit kan nie deur ‘n geskape persoon gedeel word nie. God is groter as Sy skepping. Arius wys daarop dat Jesus self verklaar het dat hy net die wil van die Vader doen.

Arius is ondersteun deur Eusebius, die biskop van Nikomedia (230 p.). Omdat Arius nie die status van ‘n biskop gehad het nie, is die standpunt van Arius by die sinode van Nicaea deur Eusebius gestel.

Nadat Arius deur Konstantyn verban is het Konstantyn wel later besluit om Arius se eer te herstel. Arius is op weg na die plegtigheid dood.

Sinode van Nicaea

Die mekaaruitsluitende standpunte tussen Athanasius en Arius is op die Sinode van Nicaea in 325 nC onder invloed van keiser Konstantyn besleg. Die keiser was die voorsitter. Gevolglik was hy in staat om die gang van die besluite te beïnvloed (232 p.).

Tussen 200 en 250 biskoppe is deur Konstantyn byeen gebring. Daar was klaarblyklik weinig, indien enige afgevaardigdes, uit Wes-Europa teenwoordig.

Die doelwit van Konstantyn was om teologiese konsensus by die Sinode te verkry (232 p.). Hoog op die agenda was die verhouding van die Seun tot die Vader. Vir hierdie doel is die nie-Bybelse konsep van homoousios as uitdrukking van die Vader/Seun-verhouding te tipeer. Vader en Seun was dus in wese Een. Jesus was nie ‘n skepping van God nie. Jesus was net ‘n ander substansie as God. Oor die verhouding van die Heilige Gees tot die Vader en die Seun is daar nie besluit nie.

Die begrip dat Jesus gegeneer (“begotten”) is, is ewe kontroversieel. Die begrip generasie verwys ewe eens na ‘n onafhanklike skeppingsdaad (233 p.).

Die implikasie van die kanonisering van homoousios was die afsnyding (ekskommunikasie) van Arius en twee ander Biskoppe (233 p.).

Theodosius

Keiser Theodosius was die Keiser van die Oosryk (379 nC). Op voetspoor van keiser Konstantyn het Theodosius ‘n beleid deurgevoer om doktrinêre uniformiteit op die kerk af te forseer (248 p.). Kerkleiers wat ‘n ander standpunt ingeneem het, is gewoon van hulle ampte onthef. Biskop Demophilus was genoodsaak om die leer in sake die onderhorigheid van die Seun aan die Vader af te sweer. Vader en Seun was van gelyke majesteit. Toe die Biskop weier is hy as biskop van Konstantinopel afgesit.

Theodosius het net biskoppe aangestel wat die Orde van Nicaea gevolg het. Diegene wat afwykende standpunte gehuldig het is as “van lotjie getik”(insane) afgemaak. Theodosius het die afgestorwe voorsitter van die Raad van Konstantinopel met ‘n politieke senator (Nektarius) vervang (250 p.). Daarmee het Theodosius die onderskeid tussen staats- en godsdiensfunksies en -ampte opgehef.

Raad van Konstantinopel

Die byeenbring van die Raad van Konstantinopel (381 nC) was gewoon om die besluite van Nicaea te herbevestig (249 p.). Wie daarvan afgewyk het is gedissiplineer. Die dogma van Nicaea is opnuut uitgevaardig en staan bekend as die deklarasie van die Raad van Chalcedoon (451 p.).

Na die kortstondige byeenkoms van die Raad van Konstantinopel het Theodosius ‘n nuwe stel reëls (epistulae) vir kerklike ampte uitgevaardig (251 p.). Hy het vir elke biskoppegebied net biskoppe aangestel wat die Geloofsbelydenis van Nicaea onderskryf het. Biskoppe het ook die mag verkry om sertifikate van meriete aan diegene uit te reik wat die ortodokse standpunte onderskryf het.

Meningsvormende teoloë

Die belangrikste meningsvormende teoloe wat in ongeveer 380 nC die Belydenis van Nicaea bevorder het, het ingesluit:

* Die Kappadosiese Vaders wat navolgers van die Griekse Neoplatonisme was (246 p.).
* Gregorius van Naziansus wat ‘n student van Philo en van Origen was.
* Basil van Caesarea en sy broer Gregorius van Nyssa.

Uit die pen van Basil is ‘n traktaat geskryf wat daarop aandring dat teoloë van daardie tyd eers die Griekse filosofie moes bemeester, alvorens hulle die heilige skrifte van die Christelike godsdiens aangepak het.

Gebaseer op die Ideëleer van Plato, ingevolge waarvan konkrete dinge net afskynsels van ewige goddelike vorme is, is die leer aangaande die drie-eenheid geformuleer.

Gevolgtrekking

Konstantyn se rol om ‘n uniforme dogma op die Christelike godsdiens af te forseer, is tot vandag toe deurslaggewend (226 p.). Opposisie daarteen word as opstand teen God gesien.

Die gevolgtrekking waartoe Freeman kom is dat die kerk nie in staat is om die geloofsbelydenis van Nicaea op skriftuurlike gronde te onderskryf nie. Nicaea word gesien as die manifestasie van die misterie van geloof wat nie net op verstandelike gronde berus nie.

Die begrip homoousios het volgens Freeman nie die oplossing gebied op die vraag hoedat Vader en Seun een substansie , maar tog twee afsonderlike persoonlikhede kan wees nie.

Freeman haal Richard Hanson aan dat die belydenis van Nicaea ‘n mynveld van onoplosbare verwarring is (“The Search for the Christian Doctrine of God”, 1988 (168 p.).

Athanasius se afdwinging van die Geloofsleer van Nicaea is deur beide die politiek en die gangbare dogma van die tyd daargestel.

Binne die kerklike sfeer het die Platonisme die wysgerige fundering van die Romaanse teologie geword (239 p.).

такое справка

Soldate by 37 hospitale ontplooi

Soldate is Maandagoggend ontplooi by 37 hospitale in sewe provinsies om te help skoonmaak en bystand met gesondheidsorg te verleen, het die SA Nasionale Weermag (SANW) gesê.

“Afhangend van die aanvraag, kan ‘n mediese span bestaan uit dokters, verpleegsters en noodgesondheidswerkers,” sê Dlamini Siphiwe, ‘n woordvoerder in ‘n verklaring.

“Die SA Militêre Gesondheidsdiens ontplooi insgelyks personeel om te help met die skoonmaak van die hospitale,” het hy gesê.

Die betrokke hospitale is in Gauteng, Noordwes, KwaZulu-Natal, Oos-Kaap, Limpopo, Mpumalanga en die Vrystaat.

Die Gautengse hospitale is: Natalspruit, Chris Hani Baragwanath-, Helen Joseph, Kalafong, George Mukhari, Steve Biko, Tshwane-distrik, Mamelodi, Pretoria-Wes en Tembisa.

In Noord-Wes, is soldate by Brits-hospitaal, Bophelong in Mafikeng, JT Tabane in Rustenburg, Vryburg-hospitaal en Noord-Wes-hospitaal ontplooi.

Die KwaZulu-Natal-hospitale is Koning Edward VIII, Mahatma Gandhi-gedenkhospitaal, Hoofman Albert Luthuli, Prins Mshiyeni en Stanger.

Die Dora Nzinga- en Livingstone-hospitale in die Oos-Kaap ontvang ook hulp van die SANW.

In Limpopo, is die hospitale met ‘n behoefte aan hulp die volgende: Van Veldenstraat, Polokwane, Lebowakgomo, St Rita’s en Maphutha-Malatji.

Die hospitale in Mpumalanga is: Witbank, Tonga, KwaMhalanga, Rob Ferreira, Ermelo en Themba.

In die Vrystaat, ontvang Bongane-, Katlego- en Pelonomi-hospitale hulp van die leër.

Hospitale in die Wes-en Noord-Kaap is nie geraak nie.

live online casinos

Hospitaalsterftes weens staking

Verskeie hospitaalsterftes is aangemeld aangesien ‘n landswye staking staatsdiensstaking verlede week begin het, maar die owerhede is versigtig om dit te direk aan die massa-aksie te verbind.

The Star-koerant berig Maandag dat drie staatshospitaalpasiënte, wat na private hospitale verskuif is as gevolg van personeeltekorte wat veroorsaak word deur die staking, gesterf het.

Die pasiënte wat na private sorg verskuif is, sluit 53 pasgebore babas van Natalspruit hospitaal in van moeders wat komplikasies tydens kraam ondervind het gedurende, asook skiet- en ongelukslagoffers.

Die Gautengse Departement van Gesondheid het verlede week gesê dat twee babas by die Natalspruit-hospitaal gesterf het.

Die Gautengse gesondheidswoordvoerder Mandla Sidu het gesê hul dood kan nie noodwendig aan die staking gekoppel word nie, maar het bygevoeg dat die babas nie behoorlik gevoed is nie.

“Die babas is vir ‘n lang tyd nie gevoed nie,” het Sidu gesê.

Nog ‘n baba is doodgebore by ‘n staatshospitaal in Mpumalanga verlede week.

The Star berig dat die moeder nie behoorlike gesondheidsorg ontvang het ná komplikasies tydens baring nie.

Nalatigheid

Vandag het die Sowetan-koerant die moeder, Busi Thwala, 28, aangehaal wat meen dat haar baba gesterf het as gevolg van nalatigheid.

“Hulle was besig om te sing terwyl my baba dood is,” sê Thwala.

In ‘n verslag Maandag oor Talk Radio 702 het ‘n inbeller gesê haar broer het in ‘n staatshospitaal in Johannesburg gesterf.

Sy het gesê hy het goed herstel ná ‘n beroerte en is uit die intensiewe sorgeenheid na ‘n algemene saal verplaas.

Sy beweer dat verpleegkundiges haar verlede week geïgnoreer het toe sy hulle daarop gewys het dat sy toestand besig was om te versleg, en hy het later gesterwe.

Beeld berig ook vandag dat ‘n 68-jaar-oue man vir nege ure in sy eie urine laat lê is by die Charlotte Maxeke Johannesburgse Akademiese hospitaal.

Hy is uiteindelik na Sandton Medi-Clinic verskuif.

Staatsdiensvakbonde het Woensdag begin staak weens hul eis van ‘n 8,6%-salarisverhoging en R1 000-per-maand-behuisingstoelae ná hul verwerping van die regering se aanbod van ‘n sewepersentverhoging en R700-behuisingstoelae.

Александр Фильчаков

Betogers brand motor, versper die pad

Stakers in die staatsdiens brand ‘n motor en die Mangosuthu-hoofweg in Umlazi is vanmôre van ‘n barrikade voorsien, het die polisie in KwaZulu-Natal gesê.

“Teen ongeveer 01:00 die oggend (Maandag) het ‘n groep betogers by die Prins Mshiyeni-hospitaal in Umlazi ingebars en ‘ n motor verbrand wat aan ‘n werker by die hospitaal behoort,” het luitenant-kolonel Vincent Mdunge gesê.

Hulle het om 05:00 na die Mangosuthu-hoofweg beweeg en die verkeer gehalt wat in en uit die lokasie beweeg.

“Op hierdie stadium is die snelweg gesluit. Die betogers het die pad met ‘n yskas en ou motors geblokkeer. Die polisie was op die toneel en het begin met die verwydering van die versperring,” het hy gesê.

Daar was ‘n skare op die pad. Geen inhegtenisnames is gemaak nie.

Die Kongres van SA Vakverbonde en die Onafhanklike Arbeidskoukus het ‘n week gelede ‘n landswye staking aangekondig ná die verwerping van die regering se aanbod van ‘n sewepersentsalarisverhoging en ‘n R700-per-maand-behuisingstoelae.

Hulle eis ‘n 8,6%-verhoging en R1000-behuisingstoelae.

you play

Groenskrif oor grond

Gevaarligte flikker helder rooi as berigte oor die voorgenome groenskrif oor grondhervorming enigsins in die kol is.

‘n Opsigtelike probleem, luidens ‘n berig in Rapport, is dat die groenskrif steeds van die veronderstelling uitgaan dat slegs 13 % van die grond in swart besit is, en 87 % in wit besit. Dit het blykbaar betrekking op alle grond in privaat besit.

Hoe die regering by so ‘n sommetjie kan kom sonder ‘n grondoudit, wat deur georganiseerde landbou versoek maar volstrek deur die regering geweier word, is onverstaanbaar. Verskeie opnames dui daarop dat die prentjie aansienlik anders daaruit sien.

Die bewoording klink verdag baie na ‘n blaps enkele maande gelede toe die Minister van Landbou, Tina Joemat-Pettersson, in Rapport geskryf het dat met die aanbreek van die nuwe bedeling, dieselfde persentasies grond in wit aan die een kant, en swart, bruin en Indiër aan die ander kant, se besit was. Sy is in verskeie artikels reggehelp.

Dié syfers is opsigtelik ontleen van die ou persentasies waaruit die tuislande saam 13 % van die oppervlak beslaan het, en die res 87 %. Hierdie syfer kan kwalik as vertrekpunt gebruik word, onder meer oor die ligging van die land se droë dele, die feit dat die meeste natuurparke soos die Kruger Wildtuin en Kalahari-Gemsbokpark ook in die 87 % geleë is, en dat staatsgrond, soos staatsplase en weermaggronde, dorpsmeente en vele meer kwalik na 1994 by sogenaamde blanke grond gereken kan word.

Om bruin grondbesit by die 13 % in te reken is moedswillig foutief. Bruin landelike gebiede soos die Richtersveld, Mier, Ebenhaeser, die Oppermansgronde en talle kleiner areas soos Thaba Patchoa, Genadendal en sowat 30 ander beslaan saam honderde duisende hektaar. Die groter gebiede is ook in droër gebiede.

Uiteindelik handel dit nie werklik oor ‘n paar persent hier en ‘n paar persent daar nie, dit handel oor die wyse waarop persepsies as feite opgedis word, en sodoende ‘n vraagteken plaas oor ander gegewens wat die beplande groenskrif gebruik. Is dit werklike onkunde – wat moeilik is om te glo nadat meer betroubare feite al soveel kere onder die regering se aandag gebring is – of blote moedswilligheid?

Die probleem is dat as daar eers onversigtig met ‘n stel feitefoute omgegaan word, erodeer dit die vertrouensposisie wat nodig is om die proses enigsins sinvol op die tafel te kan plaas.

Meningsvormers uit die liberale dampkring, soos Max du Preez en dr. Piet Croucamp, stel dit periodiek dat die kommersiële landbou dalk baie tot ‘n ontspanne klimaat oor grondhervorming kan bydra deur nie vir die regering te wag nie, en self in so ‘n program die leiding te neem. Die werklikheid is dat dit al verskeie kere probeer is, en selfs geïmplementeer is, maar by die regering die koue skouer, of hoogstens lippediens gekry het.

‘n Sinvolle beginpunt sou dalk wees om politieke retoriek en propaganda links te laat en met feite te werk.