Dan Roodt, Author at praag.co.za

Meer godsdiensvryheid vir Turkse Christene se politieke impak

Amptelik is Turkye ‘n sekulêre staat, maar vele diskriminerende maatreëls teen Christene het dié beeld geknou.

Turkye was eens die bakermat van die Christendom. Nie net was Bisantium, later Konstantinopel, lank die hoofstad van die Oos-Romeinse Ryk en bakermat van die Oos-Ortodokse en ander kerke nie, maar val Tarsus, die geboortestad van Paulus ook in dié land.

Die eerste groot Christensinode, wat deur Keiser Constantyn byeengeroep is, is in die vierde eeu na Christus in die stad Nissea gehou.

Met die Turkse oorname van die land het sake egter baie verander, en na die Jong Turke die bewind vroeg in die vorige eeu oorgeneem en ‘n sekulêre staat uitgeroep het, het die Christen-Armeense volksmoord plaasgevind. Amptelik ontken die Turkse regering dit steeds, en selfs Turke wat in die buiteland, soos in Nederland gaan woon het, verseg om dié stuk geskiedenis te glo.

In 2007 is Turkye 35ste geplaas as land waar Christene die ergste vervolg word.

Nogtans het die aantal Christene geleidelik vermeerder, tot ‘n geraamde sowat 100 000, of sowat 0,3 persent van die bevolking.

Turkye wil graag deel van die Europese Unie word, en is reeds lid van Navo. Om lid van die EU te word, moet Turkye eers ‘n verbintenis tot norme toon wat met die handves van die EU versoenbaar is. Hieronder tel ‘n voorwaarde dat nie teen minderhede gediskrimineer mag word nie, en die Koerde – ook Moslems – wie se taal selfs lank verbied is, geniet nou meer vryhede.

Veral die Duitse regerende Christen-Demokratiese Unie het hom lank reeds sterk geïdentifiseer met die lot van Christene in Turkye, en reik gereeld mediaverklarings hieroor uit. Daarin is ook ongewoon baie reguit, vir tussenstaatlike taal, kaalkop die waarheid vertel.

Die jongste mediaverklaring lui egter ‘n effens ander deuntjie. Hierin word die Turkse religieuse leier, Ali Bardakoglu, geluk gewens met sy versoek dat die St Peterskerk in Tarsus weer as plek vir Christelike aanbidding benut word. Dit is nou ‘n museum.

Ali het die eerste keer dié oproep gedoen toe die Turkse regering ‘n eendag-mis toegelaat het by die antieke klooster teen die Swart See, Duisende Christene uit lande soos die VSA en Rusland het hiervoor opgedaag. Ali, wat by die verrigtinge betrokke as, het toe verklaar dat Moslems onthuts is oor minarette wat in Westerse lande verbied word, maar nie insien dat Christene onthuts kan wees oor historiese kerke wat as museums ingerig is nie.

Die CDU het sy oproep as ‘n beduidende stap vir godsdiensvryheid genoem, en hoewel die hervormings van die laaste paar jaar geloof is, is ook gemeld dat nog baie gedoen moet word.

Dit is ‘n delikate situasie, en niemand kik byvoorbeeld oor die moontlikheid dat die antieke St Sofia-katedraal in Istanbul, wat vir bykans 500 jaar as moskee aangewend is voor dit ook ‘n museum geword het, weer as plek van aanbidding vir Christene herstel word nie.

паркет

Lear-straler gekonfiskeer in R200m-korrupsiesaak

Agt mense het gister in die hof verskyn in twee provinsies na R200m se tenderbedrog met streng optrede deur die valke en die batebeslagleggingseenheid.

Die operasie het die beslaglegging van bates soos ‘n Lear-straler, ter waarde van ongeveer dieselfde bedrag ingesluit.

Die misdade wat verband hou met beweerde pogings om die Provinsiale Departement van Gesondheid te bedrieg deur die pryse van watersuiweringstoerusting vir hospitale te laai. Een suiweringsaanleg wat teen R420 000 gewaardeer is, is na bewering aan die departement vir R4m verkoop.

Die mans staar klagtes van bedrog, korrupsie en geldwassery kragtens die Wet op die Bestuur van Openbare Finansies in die gesig, het die Nasionale Vervolgingsgesag gesê.

Amptenare wat betrokke is

In die Pietermaritzburgse Landdroshof, is die voormalige hoof van die KwaZulu-Natalse Departement van Gesondheid dr. Busi Nyembezi borgtog van R50 000 toegestaan. Borgtog is vasgestel op R20 000 vir die departement se voormalige verkrygingsbeampte Mdu Ntshangase, en teen R10 000 vir die provinsiale wetgewer se huidige hoof- finansiële beampte, Sipho Buthelezi.

In Kaapstad se Gespesialiseerde Handelsbedroghof, is die Uruguaanse burger Gaston Savoi borgtog van R200 000 toegestaan.miomare yachting топкарго отзывы

Siepsop vir Suid-Afrikaanse onderwys

“‘n Volk wat in sy onderwys belê, belê in sy toekoms.”

Hierdie ou waarheid is deur die dekades deur die Afrikaner ter harte geneem. Selfs in tye van bitter nood is gesorg dat die meester en sy lat aan diens is. Van die onderwysers en onderwyseresse het bitter karige salarisse gekry en moes by goedgesinde boeregesinne loseer om plaasskooltjies te beman.

‘n Pioniersgees het geheers om ‘n verslane volk weer te laat blom. Veral mense wat verkies het om nie die effens geriefliker pad van Milnerisme te loop nie, moes met bitter min geld aan die toekoms van hul jeug bou.

Van die leerlinge het so goed presteer dat hulle oorsee kon gaan studeer, en talle het wêreldklas-kwalifikasies by bekende universiteite in Nederland, Duitsland en Brittanje verwerf.

Pas het Newsweek ‘n opname gepubliseer dat Suid-Afrika in die lys van 100 beste lande, die 82ste plek behaal het. Meer kommerwekkend is dat die land die 97ste op die onderwysterrein haal.

Dit is lank reeds bekend dat Suid-Afrika se skoolstelsel nie dieselfde kwaliteit matrikulante oplewer as dié van sy bure nie. Universiteite ondervind veel minder oorbruggingsprobleme met studente uit sommige buurlande, soos Zimbabwe, as wat hulle sukkel om Suid-Afrikaanse studente op standaard te kry.

Die DA, wat die syfers aan die groot klok gehang het, wys ook daarop dat Suid-Afrika baie aan onderwys spandeer, en baie moeite met onderwys doen.

‘n Deel van die probleem is ‘n bestuursprobleem. Dit is ‘n jaarlikse verskynsel dat handboeke slegs met moeite hul weg van die store na die skole, en weer van daar na die leerders vind. Afrikaanse boeke wat verlede jaar met skenkersgeld uit België aangekoop is, het nou nog nie al die skole waarvoor dit bestem is bereik nie, en skynbaar kan niemand lig werp op waar die boeke hulle bevind nie. Uit vrees vir viktimisasie kan nadere besonderhede ongelukkig nie verskaf word nie.

Op die oomblik staak baie onderwysers ook, maar die groter probleem bly een van gesindheid. Terwyl sommige skole selfs onder baie moeilike omstandighede goed presteer, strompel ander van jaar tot jaar voort. Besoek ministers en LUR’e die skole, kom ook heelwat aan die lig – onderswysers, selfs skoolhoofde, en leerlinge wat bitter laat by die skole opdaag. In enkele gevalle was van die leerkragte so geswaai dat daar van onderrig geen sprake kan wees nie.

Leerkragte wat in die gees van meester van ouds baie hard werk en baie moeite doen, selfs opofferings maak, om die kinders wat aan hulle toevertrou is slaggereed vir die wêreld te maak, verdien om goed besoldig te word. Hulle verdien ook medaljes.

Die ander verdien saam met ‘n regering wat met die onderwys brou meester se lat op die bas.

для девочек Фильчаков

Afrikanerverdeling – die grootste gevaar

Ek kom baie in Suid-Amerika, en het al vriende gemaak met van die Duitse Mennoniete. Hierdie streng godsdienstige groep het gemeenskappe die wêreld oor. Hulle het uit die kerkhervorming ontstaan, en was deur die eeue bekend as die Wederdopers, omdat hulle nie geglo het in die kleindoop nie, en as iemand dus by hulle aangesluit het, is hy weer gedoop.

In die sewentiende en agttiende eeue is die lede van hierdie geloofsgroep, waaruit die Amiesers van die VSA later ontstaan het, genadeloos deur sowel die Roomse kerk as deur die Hervormde kerke vervolg, en moes hulle gedurig vlug en van nuuts af begin. Hulle grootste uitdaging in al die gemeenskappe die wêreld oor, is om hulle jongmense by hulle te hou. Omdat hulle geïsoleerde ekonomieë baie klein en beperk is, bied dit natuurlik nie baie werkskepping nie, en dan moet die jongmense elders gaan werk. Meestal gaan die kinders na Duitsland, Spanje of die VSA.

Die gevolg hiervan is dat die Mennonietiese gemeeskappe ‘n relatief hoë gemiddelde ouderdom het. Hulle bevolkings is oud teenoor ‘n gemiddelde land s’n. In sommige gevalle is die gemiddelde ouderdom 42, terwyl die internasionale gemiddeld tussen 21 en 26 is. Maar die grootste gevaar is dat hulle genetiese poel gevaarlik klein is. Net soos die Afrikaner s’n. En nie baie van daardie jongmense gaan terug na die gemeenskappe as hulle eers aan die algemene handel deelgeneem het nie.

Onder die Amiese geloofsgroep in Amerika, kom daar al hoe meer genetiese afwykings voor, wat direk toegeskryf kan word aan die klein genepoel waaruit die groep ontstaan het, en wat nie noemenswaardig vernuwe nie. Daar is ook nie medisyne of behandeling vir die siektes wat die Amiesers so ernstig tref die afgelope twintig jaar nie.

Hierdie verskynsel word genoem die “founders effect”, of dan in Afrikaans seker die “stigtersverskynsel” (my vertaling). Wanneer die genetiese poel waaruit ‘n geslote groep mense ontstaan het, klein was, word sekere siektes en toestande oorerflik in daardie groep, en indien dit weer en weer oorgeërf word as gevolg van te naby familiebande, kan dit al erger word.

Die Afrikanervolk is internasionaal bekend in die mediese wêreld, dat ons volk wel gebuk gaan onder die “stigtersverskynsel” en dat ‘n hele paar siektes meer en gereeld onder ons voorkom as in ander populasies of volke. Die bekendstes is: “hypercholesterolaemia, progressive familial heart block, Huntington’s chorea, porphyria variegata, Gaucher’s disease, cystic fibrosis and familial colonic polyposis”. (Ek gee dit weer uit die “SA Medical Journal”, Oktober 1983, vandaar my onvermoë om die Afrikaans weer te gee.).

In die lig van bogenoemde, is dit duidelik dat die Afrikaner nie kan bekostig om homself verder in klein groepies op te deel, en langer met hierdie kinderagtige debat oor wie en wat die Afrikaner is, en wie en hoe mense geklassifiseer moet word, kan voortgaan nie.

Watse nalatenskap wil ons aan ons kinders gee?

As mens mooi daaroor dink, is almal van ons wat aan hierdie debat deelneem, en waarin die een slimmer wil wees as die ander, ‘n klomp “ou” mense, wat ons kans gehad het, en dit verbrou het. Ons stry nou oor ons eie verliese en seerkry, al het ons nog gemiddeld net twintig jaar oor om iets by te dra of tot stand te bring. Daarna is ons te oud en trek ons saam met die sonnetjie om die huis as ons gelukkig is.

Daarna moet ons nageslag dít wat ons hopelik tot stand gebring het, verder vat en maak werk. Ons veg nie hierdie vryheidstrewe regtig vir onsself nie, maar vir ons nageslagte. En ons moet onsself die vraag hard en duidelik stel – wat wil ons nalaat?

Wil ons regtig vir hulle hierdie armsalige, verplinterde klomp groepies swaksinniges nalaat, wat nie ekonomies of selfs geneties kan oorleef nie?

Nee, nee, en ‘n duisend maal nee! As ons voortgaan om hierdie verdelende gekheid in stand te hou, pleeg ons ‘n misdaad teenoor die toekomstige nageslagte van hierdie volk. Ek sê dan eerder vir enige jongmens: “Gaan soek jou heil oorsee, of bly aan in die NSA, want die huidige klomp gekke en dwase wat so hoog opgee oor die Vryheidsideaal, is elkeen besig om sy eie seerkry te probeer dokter, is besig om sy eie klein visie’tjie te probeer realiseer, maar is deur die gestryery en geslegsêery en verdeling besig om jou en jou nageslag te verraai.”

Ek doen weer eens ‘n beroep op almal om die vryheid van die Afrikanervolk eerste te stel binne ‘n model van inklusiewe diversiteit, anders stuur ons net weer op ons volgende mislukking en gemors af. Ons moet die jongmense ook nou al deel maak van daardie strewe, en hulle saam laat besluit hoe hulle toekoms eendag moet lyk. Kom ons probeer vir een keer in die geskiedenis verhoed dat die een geslag die vorige een se probleme moet probeer oplos.

справка кэк

Staking met verskuilde agenda?

Dr. Pieter Mulder, leie van die Vryheidsfront Plus, het in ‘n verklaring gesê: “Die dood van weerlose siekes en onskuldige babas as gevolg van die staatsdiensstaking, is die ergste vorm van selfsugtigheid. Dit getuig van uiters onprofessionele gedrag van Suid-Afrikaanse gesondheidswerkers. ’n Suid-Afrikaanse samelewing wat hierdie tipe voorvalle duld, is ’n samelewing in krisis met baie ernstige morele- en dissiplinêre probleme.

Wat ’n doodgewone staking oor salarisse behoort te wees, is besig om in ’n skande vir alle Suid-Afrikaners te ontwikkel. Geen salarisdispuut regverdig die dood van mense en die vernietiging van jong matrikulante se loopbane nie.

Uit die radikalisme van Cosatu-leiers wil dit al hoe meer voorkom of daar ’n verskuilde agenda agter die staking is. Cosatu-leiers het reeds hulle frustrasies met president Zuma uitgespreek omdat hy nie hulle beleidsrigtings wil volg nie. Na sy verkiesing as president met Cosatu se hulp, het hulle geglo dat hy dit aan hulle verskuldig is. Tot watter mate word onskuldige staatsdienswerkers nou ingespan om die magstryd tussen Cosatu- en ANC-leiers op hierdie wyse te probeer besleg?

Dit is tragies dat die slagoffers van hierdie stryd tans onskuldige babas, weerlose siekes en jeugdige skoolleerlinge is. Die Vryheidsfront Plus eis dat verskuilde agendas opsy geskuif word en dat ’n werkbare oplossing so vinnig as moontlik gevind sal word in belang van almal in Suid-Afrika.”

ANC se revolusie verloop volgens plan

‘n Mens kan nie anders as om ‘n bewondering vir die ANC en SAKP te hê om te sien hoe hul revolusie, wat jare lank in Moskou, Londen, Oos-Berlyn en ander stede beplan is, stap vir stap geïmplementeer word nie. Wie sou kon dink dat die blanke Afrikaanse skole uiteindelik gedwing gaan word om ook te staak soos die gebruik in die swart woonbuurte is? Maar die gedwonge sluiting van ons skole is maar een revolusionêre simptoom van vele.

Ander simptome van revolusionêre vordering deur die ANC/SAKP/Cosatu-alliansie is grondhervorming en boere wat binnekort vyftig persent van hul bates en inkomste met hul werkers sal moet deel, die verdieping van regstellende aksie en swart bemagtiging, die gebruik van geweldsmisdaad om ons mense te laat uitmoor en oorsee te verdryf, asook ‘n nasionale dienspligstelsel wat bedoel is om die vrugte van die revolusie met geweld te kan verdedig.

Daagliks staan ‘n mens verstom oor die ongelooflike naïwiteit van die destydse Afrikanerleierskap wat sonder slag of stoot die hele land en infrastruktuur aan ‘n revolusionêre bende ballinge vanuit Londen en Oos-Europa oorhandig het. Maar ook die gewone Afrikaner wat vandag skynbaar sy oë sluit vir die revolusie wat in radikalisme en intensiteit toeneem, ontken die werklikheid wat hom as’t ware elke dag oor die kop slaan. Soos die spreekwoordelike potpadda waarvan die water gaandeweg al hoe warmer word, sit almal en wag dat die volgende fase van die revolusie oor hulle spoel.

Wat moet nog gebeur vir mense om wakker te skrik? Moet daar Rooi Wagte soos tydens Mao se kulturele revolusie by elke skool opdaag – eintlik gebeur dit reeds – om ons kinders as kanonvoer vir die revolusie weg te voer? Moet plase een vir een beset word en die eienaars onder bestuur van die revolusionêre staat geplaas word? Moet die hamer en sekel op die sewe-uurnuus op TV gehys word? Eintlik is ons mense al so gekondisioneer en so gewoond aan die hamer en sekel dat hulle skaars agterkom hoeveel dit in die massamedia vertoon word.

Die huidige landwye staking van staatsdienswerkers wat binnekort deur Cosatu se lede in die privaatsektor aangevul gaan word, verteenwoordig nog ‘n klassieke simptoom van oplaaiende revolusionêre energie. Die linkse leiers van die vakbonde – Cosatu en ander se bande met die SAKP is oorbekend – kry tereg die indruk dat hul mag besig is om toe te neem. Hulle wil die meer gematigde elemente in die ANC dwing om groter salarisverhogings toe te staan, asook ‘n meer linkse beleid oor die algemeen toe te pas.

Die Afrikaner is met sy rug teen die muur. Ons sal moet besef dat die veranderingsproses, die “transformasie” (wat al jare lank ‘n eufemisme vir revolusie is), reeds veels te ver gevoer is. Onder die huidige omstandighede gaan ons nie kan oorleef nie. Die honderdduisende blanke en Afrikanerwerkloses, waarvan vele reeds in plakkerskampe woon, is die stille getuienis van die revolusie wat ons stuk vir stuk van ons ekonomiese kanse en menswaardigheid ontneem.

Die revolusionêre van die ANC/SAKP weet baie goed dat ons hulle vyand is. Hulle gebruik oor en oor die term “vyand”. Danksy sy leierloosheid, gebrek aan eerlike media en verskynsels soos Angus Buchan wat mense in godsdienstige euforie dompel, is die Afrikanervolk vandag so werklikheidsvreemd dat hy nie agterkom dat sy vyand besig is om hom stelselmatig te vernietig nie.

Die hoop beskaam egter nie dat mense deur die toenemende wanorde gaan agterkom dat “alles nie pluis is nie”. In die destydse kommunistiese Oos-Europa het ons gesien hoe mense se denkbeelde volledig deur die revolusionêre bepaal kan word wat die media, skole en universiteite beheer, maar dat gesonde verstand tog iewers die individu soos ‘n klein stemmetjie in sy agterkop begin pla.

Indien u vandag wonder waarom ons skole vir die eerste keer in die geskiedenis nie funksioneer nie en wat presies die betekenis van ‘n “algemene staking” in die geskiedenis van linkse revolusies is, dan is daardie stemmetjie in u agterkop besig om met u te praat.

Dit is so belangrik dat elkeen van ons wat aan die breinspoeling van die afgelope anderhalf dekade ontkom het en helder kan sien wat gebeur, met mekaar moet kommunikeer en ook moet organiseer om die aftakelingsproses te stuit.

Alvorens dit heeltemal te laat is.

игры девочкам

Die Kantonfederasie

Die verwoesting en verlies aan menselewens tydens die Tweede Wêreldoorlog het die internasionale gemeenskap gedwing om sekere maatreëls in te stel wat op alle lande van toepassing sal wees om ‘n herhaling van WO2 se menseslagtings te voorkom.

Die selfbeskikkingsbegrip het as internasionale norm sy beslag gekry om vrede en stabiliteit in multi-etniese state te verseker. Selfbeskikking moes as die internasionale regsraamwerk vir die herordening van state dien en was meelopend met ‘n program van dekolonialisasie. Aanvanklik was selfbeskikking gemik om kolonies van hul vorige heersers te bevry, maar algaande het dit breër aanvaarding gekry.

Maar wat beteken die begrip van selfbeskikking?

Verskeie definisies word daaraan gegee, soos: “die keuse om volgens eie vrye oordeel en sonder enige inmenging of dwang op te tree. Selfbeskikking is dus die reg wat die bevolking van ‘n spesifieke gebied besit om sy politieke status en regeringsvorm self te bepaal.”

Territoriale selfbeskikking is dus die politieke onafhanklikheid van ’n volk wat in ‘n bepaalde gebied oftewel as soewereine staat woon en deur ander lande aanvaar en erken word. Dit word as eksterne selfbeskikking beskou.

Maar daar is ook interne selfbeskikking, soos:

“Die begrip dat bevolkingsgroepe met ‘n onderskeidende kultuur en identiteit hul eie politieke sake en gemeenskaplike heil self kan bepaal.” Dit is veral van toepassing vir bevolkingsgroepe wat diaspories in ‘n land verspreid is.

Volgens die literatuur verwys hierdie reg egter na spesifieke menseregte soos gelykheid voor die reg, die reg op ‘n nasionale identiteit, om vrylik te mag kom en gaan, die reg op vryheid van vervolging weens ras, godsdiens, geslag en die vryheid om eie kultuursake soos onderwys, erfenisse gesondheidsorg ens., te bevorder en uit te brei. Dit kom neer as die uitoefening van individuele menseregte wat deur enkelinge binne groepsverband met volksgenote uitgeoefen word.

Die beginsel van selfbeskikking is baie breed en sluit eksterne sowel as interne selfbeskikking in. Die hoofverskil tussen die twee is dat met interne selfbeskikking deelnemende demokrasie binne die bestaande grense van ‘n staat uitgeoefen word, sonder om die territoriale integriteit van ‘n staat te benadeel, terwyl eksterne selfbeskiking buite die staatsgrense in ‘n soewereine staat geniet word. Laasgenoemde word egter gewoonlik voorafgegaan deur bloedige konflikte wat dekades kan voortduur, hoofsaaklik vanweë ander state se weiering om so ‘n sesessie te steun of te erken.

‘n Juridiese spanningslyn wat twee pole verbind, het nou ontstaan tussen eksterne selfbeskikking wat inbreuk kan maak op ’n land se territoriale integriteit; ‘n begrip wat een van die hoekstene van die volkereg is. Die vraag is dus: weeg die reg van eksterne selfbeskking van ‘n minderheidsvolk, in die een pool, swaarder as die beginsel van territoriale integriteit van ‘n staat, in die ander pool?

Op 22 Julie vanjaar het die Internasionale Hof bevind dat Kosovo se eensydige onafhanklikheidsverklaring van Februarie 2008 die internasionale reg nie oortree het nie en het ten gunste van Kosova besluit in sy geskil teen Serwië. Die uitspraak is egter nie bindend nie, want meer as ‘n 100 state moet Kosova se soewereiniteit erken voordat dit lid van die VN kan word. Eers dan kan die Kosovare hulle op eksterne selfbeskikking beroep. Tans het hulle die steun van nagenoeg 68 lande en het nog ‘n ent om te gaan voordat Kosova deur alle state as ‘n soewereine staat erken sal word.

Selfbeskikking word as ‘n fundamentele mensereg beskou wat onder die volkereg sorteer en wat universeel op dieselfde wyse toegepas moet word en kan dus nie deur ‘n land se grondwet gekortwiek word nie. In regsterme staan dit as erga omnes bekend wat universeel vir alle volke en state geld. Die bepaling in Hoofstuk Twee van die Suid-Afrikaanse Grondwet dat Suid-Afrika een onverdeelde land is, is dus slegs ‘n huishoudelike politieke bepaling en verhoed die land se volke nie om hul eie onafhanklikheid eensydig te verklaar nie. Om die NSA-regering se goedkeuring daarvoor te kry, skryf die Grondwet ‘n bepaalde prosedure voor wat gevolg moet word.

Internasionale protokolle verwys na ‘peoples’ oftewel volke aan wie se lede die kollektiewe reg op selfbeskikking verleen word en wat deur die vrye wil van lede van so ‘n volk uitgeoefen mag word.

Daar is egter haas geen land wat nie deur veelvoudige volke bewoon word nie. In die meeste lande word dieselfde grondgebied deur verskillende volke bewoon wat hulle teoreties dan mag opeis; ‘n absurde toestand.

Vir die doeleindes van eksterne selfbeskikking word ‘n Volk gedefiniëer as “al die inwoners van ‘n bepaalde territoriale eenheid wat hul eie grondgebied opeis”.

Om ‘n volkstaat te probeer opeis oor ‘n gebied wat nie deur die eisers beset is nie, is dus onwerklik, onwerkbaar, onprakties en strydig met die volkereg.

Die VN resolusies rakende eksterne selfbeskikking sluit dus nie verspreide etniese groepe in wat nie gebiedsgebonde volke is nie, want ‘n volk word beskou as die hele bevolking van die gebied wat opgeëis word. Binne hierdie verband kan Afrikaners, wat ‘n verspreide etniese groep is, dus nie sesessie pleeg nie; ook nie hul eksterne selfbeskikkingsreg opeis tensy hulle ‘n meerderheid binne ‘n bepaalde gebied is en die meerderheid sou wou afstig. Hoewel die Franssprekende Quebec op sesessie aandring en welliswaar ‘n groot meerderheid in Quebec is, kon hulle nog nie daarin slaag om ‘n meerderheid tydens referendums te verkry nie.

Die internasionale gemeenskap en die volkereg verskaf dus min ruimte vir eksterne selfbeskikking, aangesien die term “Volk” van toepassing is op al die inwoners van die gebied wat onder dispuut is.

Mense wat my goed ken weet dat ek nie vat kan kry aan die idee dat ‘n stuk grond afgebaken en opsy gesit moet word waarheen Afrikaners kan trek om eers ‘n volk te stig, en waar daar hopelik oor ‘n dekade of vyf ‘n volkstaat geproklameer kan word nie. Voor 1994 sou soiets nog moontlik gewees het, maar daana is dit bykans onmoontlik. Daardie toekomsbeeld kan dus nie as prakties uitvoerbaar beskou word nie. Daarom deel ek ook nie dieselfde entoesiasme as mede-afrikaners daarvoor nie.

Die voorbeeld van die Groot Trek word as model voorgehou, waar die Voortrekkers deur durf en daad die Boererepublieke in leë gebiede gestig en bevolk het.

Tydens die Groot Trek was die situasie egter heeltemal anders. Die binneland was betreklik leeg met ‘n bevolking van minder as twee miljoen swartes in die hele subkontinent. Die totale swart bevolking van Suid-Afrika was veel minder as ‘n kwart van Soweto se inwonertal vandag. Verswarting was dus nie ‘n probleem gewees nie. Buitendien was die meeste swart stamme hoofsaaklik om hul eie kultuurgebiede gekonsentreer. Hul onderlinge gevegte en endemiese siektes het hul getalle waarskynlik ook laag gehou.

Vandag sit die NSA met ‘n swart bevolking van meer as 40 miljoen. Vandag kan jy in jou viertrek bakkie die verlatenheid inry en kamp opslaan en binne 24 uur sal swartes daar opdaag op soek na werk.

Ek het vantevore geskryf dat ‘n nuwe volkstaat in ‘n leë gebied ekonomies gedrewe moet wees, en dat dit soos ‘n reusagtige eiendomsontwikkelings projek ontwikkel sal moet word. Plekke in Kaapland was as voorbeelde uitgewys.

Met enkele uitsonderings na was die reaksie daarop verstommend negatief. Die rede was waarskynlik dat ek tot die kern van die probleem deurgedring het. Verreweg die meeste Afrikaners is nie bereid om vir ‘n nuwe volkstaat te werk of te stry nie. Baie soek na ‘n leier wat dit namens hulle sal doen. Daar sal wel enkeles wees wat bereid is om te skiet, maar dan raak hulle verstrengel in die kompleksiteit daarvan: Die die vraag, wie die vyand werklik is, bly onbeantwoord.

Oor ‘n lang tydperk beywer ek my reeds vir ‘n Afrikanerowerheid (AO), wat die pad na vryheid moet ondersoek en plaaslik en internasionaal leiding sal gee. Deurdat die volkereg vereis dat ‘n volk die meederheid van ‘n bepaalde territorium moet uitmaak voordat daar eers aan eksterne selfbeskikking gedink kan word, wil ek nou ‘n alternatiewe opsie behandel.

Die bekende en voorheen goed beredeneerde opsies was (a) om die gebied rondom Pretoria Noord en Oos op te eis en (b) om ‘n kraaknuwe volkstaat in die Noordwes Kaap te gaan stig waar ‘n nuwe volk eers gestig sal moet word.

Daar is ‘n ook derde opsie. Ek sal dit ‘n Kantonale Federasie noem. Van die drie opsies wil dit vir my voorkom dat dit dalk ‘n werkbare model vir Afrikaners se staatkundige ontwikkeling kan wees, beide vanuit ‘n politieke en ekonomiese oogpunt.

Die uitgangspunt is dat Afrikaners nie na ‘n nuwe gebied sal trek nie en dat hulle ook nie die finansiële vermoeë het om vir die huise en nuwe infrastruktuur te betaal nie. Derhalwe bly hulle net waar hulle is, neem die plaaslike bestuur de facto oor, Daarna kan hulle derdevlak dienste verskaf wat deur eie belastingsgeld befonds word.

Van die ongeveer 285 munisipaliteite in die land doen bykans 230 dit dus reeds. Deur middel van erkende hofprosedures, wat deur die plaaslike belastingbetalersverenigings (BBV) gereël word, word ‘n dispuut met die munisipaliteit verklaar en erfbelastings weerhou en in ‘n trustfonds gestort. Daarna word die werk deur ervare en behoorlik opgeleide mense verrig wat deur daardie belastrings befonds word. Die bestek van die werk word algaande uitgebrei om ook beveiliging, skole, hospitale ens. in te sluit.

Tans is die fokus van BBV op derdevlak dienslewering, veral mbt water en riolering. Soos hulle legitimiteit en erkenning verkry, kan ‘n tradisionele wit dorp as ‘n Kanton beskou word, wat algaande sy staatkundige ontwikkeling tot wasdom deurgaan. Interne selfbeskikking word dan ‘n harde werklikheid. Die swart dorpe binne ‘n Kanton sal dan as NSA-protektorate beskou word, want die landelike gebiede rondom die wit dorpe is die Kanton se tradisionele hinterland. Vir dienslewering aan daardie swart dorpe kan die Konton op ‘n agentskapsbasis deur die staat befonds word, want die huidige munisipailteite is almal so te sê bankrot en kan nie veel langer so aangaan nie.

Op ‘n federatiewe wyse skakel die Kantonne dus aanmekaar deur ‘n Afrikanerowerheid wat deur afgevaardigdes vanuit die kantonne op ‘n kiesafdelingsbasis beman word.

Die voordeel van hierdie stelsel is dat die bestaande bates van Afrikaners behoue sal bly, dat die dorpe nie tot niet gaan nie, dat daar nou met die plaaslike swart bevolking geskakel word en dat vooruitstrewende Kantons vinniger hul selfbeskikking sal kry.

Daarmee verdwyn die struwelinge oor ‘n bestemde grondgebied. Afrikaners word op voetsoolvlak gemobiliseer, deur ‘n werkbare plan wat trapsgewys hul vryheid sal verseker en hul omgewing weer leefbaar sal maak.

Die nadeel is dat hulle steeds burgers van die NSA sal bly.

Maar ons moet onthou dat die ANC nie vir baie dekades gaan regeer nie, want die toekoms is nie ‘n reglynige voortsetting van die hede nie.

Die Kantonfederasie is dalk nie so ‘n slegte idee nie.

‘n Alternatiewe politieke stelsel vir multi-samelewings

Die doel van hierdie rubriek is om breë riglyne te ontwerp vir die bestuur van multi-samelewings. Die artikel veronderstel dus dat die liberaal-demokratiese model vir multi-samelewings uitgedien is. Multi-samelewings verwys na samelewings wat gekenmerk word deur:

*   ‘n ontwikkelingsprobleem (ryk, arm)
*   ideologiese konflikte (Sosialisme versus kapitalisme, versus
nie-kapitalistiese vryemark ekonomiese stelsel),
*   ‘n onderliggende beskawingskonflik (Oosters, Westers, Afrika),
*   Rasseverskille (Kaukasies, Negroïed, Mongoloïed)
*   Religieuse differensiasie (Christendom, Islam, Judaïsme, Afrika)

Die agenda is om te fokus op ‘n hipotese in sake die wenslikheid van ‘n nuwe orde, om te wys op die nadele verbonde aan die liberale veelpartystelsel, om die voordele van ‘n partylose direkte plurale demokrasie aan te stip en om die prosesse onderliggend aan laasgenoemde aan te dui.

Van die hipotese word uitgegaan dat ‘n regverdige staat wat volgens geregtigheid regeer al die natuurlike differensiasies (ryk/arm, sosialisme/kapitalisme, Oosters/Westers/Afrika, Christen/Islam/Afrikareligie, Wit/Swart/Geel) in die samelewing verdiskonteer. Verdiskonteer beteken om daarmee rekening te hou en die onderlinge belange van elk met die res uit te balanseer. ‘n Verdere element van die hipotese is dat die liberale demokrasie uitgedien is en lei tot die magstaat. Afrika se opeenvolgende mislukkings met die liberale demokrasie word treffend deur Martin Meredith in sy “The History of Africa” (Jonathan Ball Publishers, 2005) uiteen gesit.

Die feitelike stand van sake is dat die koloniale moondhede (die Verenigde Koninkryk in die geval van SA) territoriale grense getrek het, sonder inagneming van die bg. grense.

Die volgende gebreke in die liberale demokrasie word kortliks aangestip:

*   Partye ideologiseer die samelewing met die invoering van ideologiee wat vreemd is aan die mense (sosialisme, kommunisme, materialisme, individualisme)
*   ‘n Dominante party gryp alle mag vir homself en kontinueer sy mag met opeenvolgende korrupte verkiesings (Zimbabwe as voorbeeld).
*   Liberalisme lei dikwels tot totalitarisme (soos die wegroep dat die ANC tot, met en na die Wederkoms sal regeer).
*   Die geregtigheidsvraag in die algemene belang lei tot die diktatuur van getallemeerderhede.
*   Organe van die burgerlike samelewing word onderspeel, vervaag en verdwyn en tradisionele leierskap gemarginaliseer (bv. die rol van die Zoeloekoning).
*   Menseregte-aktes wat gemeenskapsregte en godsdiensregte moes insluit word tot liberale/individuele regte verskraal.
*   Die stelsel van proporsionele verteenwoordiging word sodanig verkrag dat die groot partye deur die staat met massale fondse gesubsidieer word en kleiner partye bykans geen kans kry om in die wetegewende liggame op ‘n gelyke basis te debatteer nie (dikwels kry ‘n klein party soos die VF+ twee minute om ‘n komplekse saak te stel).
*   Die sterker groeperinge word deur die staat aangehelp om sterker te word en die kleiner partye uitgewis (bv. deur die verlies van deposito’s in verkiesings).

Die voordele verbonde aan ‘n partylose plurale demokratiese regstaat is dat:

*   Die natuurlike differensiasies verdiskonteer word.
*   Gemeenskapsregte ingebou word.
*   Die onderliggende beskawingsprobleem tot sy reg kom.
*   Die rol van die staat geminimaliseer word tot die skep van juridiese ruimtes waarbinne die natuurlike differensiasies hulleself kan afspeel.
*   Die rol van instellinge van die burgerlike samelewing (godsdiens-, kultuur-, ekonomiese instellinge, ens.) direkte inspraak in die besluitnemingsprosesse kry.

Die struktuur van ‘n partylose plurale alternatiewe model word van onderaf na bo soos volg ingestel. Georganiseerde en gestruktureerde organe van die burgerlike samelewing word versoek om, al na gelang van behoefte, die volgende koukusse om die sentrale unieke bestaansrede van elk te vorm. Dit sluit in instellnige soos volg:

*   Ekonomiese instellinge (soos besigheidsinstellinge).
*   Juridiese instellinge (soos prokureursordes, regsfakulteite, ens.
*   Landbou-instellinge (soos die georganiseerde unies).
*   Finansiële instellinge (soos die Banke, met insluiting van die Reserwebank en fakulteite aan hoër onderwysinstellings).
*   Vakbonde.
*   Werkgewersorganisasies
*   Opvoedkundige instellinge.
*   Ens.

Die staat voorsien aan elke koukus per gebiedsfeer ‘n administratiewe hulpdepartement. Elke koukus skryf ‘n strategie vir die maksimalisering van sy funksies en ter maksimale ontplooiing van sy vermoëns. ‘n Koukus oorweeg alle voorafgaande wetgewing wat hindernisse is op die weg na sukses. Elke koukus formuleer konsepwetgewing ter strukturering van die bedryf daarvan. Elke koukus kies al na gelang van behoefte en bekwaamheid sy leierskap. Die voorsitter van ‘n koukus word die Minister in die kabinet van ‘n uitvoerende president. Die ministers/voorsitters van die verskillende koukusse vorm ‘n kabinet. Die kabinet kies sy voorsitter wat as eerste minister of president dien.

Die president en kabinet bring die volgende regeringsinstellinge tot stand:

*   ‘n Wetgewende liggaam van juriste op die verskillende gebiede en sfere wat alle voorgestelde wetgewing deur koukusse bestudeer, in balans bring met alle ander sfere.
*   ‘n Huis van tradisionele leiers wat saamgestel word uit ‘n veelvoud van statutêre godsdiens-, taal- en kultuurrade (analoog aan artikel 185 van die huidige grondwet) en hulle werksaamhede verrig aan die hand van ‘n grondwetlike akte vir godsdiens-, taal- en kultuurregte.
*   ‘n President wat wetgewing teken en aan die hoof staan van internasionale verhoudinge (uitstuur en akkreditasie van ambassadeurs en gevolmagtiges.
*   Die fiskus in en voorsien die fondse vir die bedryf van die staat.

Die onderliggende administratiewe funksionering en staatsprosesse geskied, min of meer, soos volg:

*   Die formasie van koukusse per terrein van die samelewing en verkiesing van leierskap aan die hand van vermoëns en vakkundige bekwaamheid.
*   Die daarstelling van ‘n kabinet bestaande uit die voorsitters van die onderskeie koukusse.
*   Die aanwysing van ‘n president of eerste minister.
*   Die hersiening van wetgewing deur koukusse.
*   Die daarstelling van alternatiewe wetgewing.
*   Konsultasie tussen koukusse.
*   Verwysing van wetgewing na die juridiese liggaam vir verfyning en finalisering.
*   Beoordeling van wetgewing deur die huis van tradisionele (volks)leiers in die mate waarin wetgewing ‘n inpak het op die godsdiens- en kultuurlewe van die land.
*   Verwysing na die kabinet vir bespreking en moontlike terugverwysing na ‘n koukus ter hersiening van ‘n maatreel wat nie in die algemene belang is nie.
*   Promulgasie van wetgewing deur die president.
*   Afdwinging van wetgewing deur die administratiewe komponent onderliggend aan elke koukus.

Die voorgestelde staatkundige model ken net twee sfere: plaaslike selfbesturende owerhede (wat volgend die bg. model in die kleine gestruktureer en bestuur word), en die nasionale sfeer, soos verduidelik. Geografiese ruimtes sal de jure erken word en wat de facto deur gemeenskappe self geskep is, as hartlande vir verskillende gemeenskappe.

Die neutrale swaardmagte (polisie en weermag) is instellinge wat vanuit die kabinet geadministreer word.

Kortom: die voorgestelde regeringstelsel vervang ‘n klomp praatsieke ideologies gemotiveerde partypolitieke leiers in die huidige geldmorsende wetgewende liggame met bevoegde persone wat volgens meriete en vakkundige bekwaamheid deur die burgerlike samelewing daargestel is. Hierdie stelsel gee direkte inspraak aan georganiseerde en gestruktureerde belange-groeperinge. Die individu het direkte inspraak by ‘n gestruktureerde belange-groepering.

Wie stel belang om so ‘n party tot stand te bring?

тумба светильник

Gauteng stel rekordeksamen uit

Die matriekrekordeksamen in Gauteng sal uitgestel word weens ‘n staking van staatsamptenare, meen ‘n amptenaar vandag.

“Ek kan bevestig dat die eksamen onbepaald uitgestel is,” sê die provinsiale onderwys-woordvoerder, Charles Phahlane.

Hy het gesê hy kon nie meer besonderhede gee nie.

‘n Nasionale staking van staatsamptenare het vandag sy agtste dag betree en veroorsaak ernstige ontwrigting van onderwys en hospitaaldienste.

Die matriekrekordeksamen sou oor twee weke begin het.

Die staking deur onderwysers kan die Departement van Basiese Onderwys dwing om die rekordeksamen uit te stel. Die Vrystaat- en Oos-Kaap-onderwysdepartemente het hulle s’n reeds vertraag.

Rekordeksamens in die Wes-Kaap sal na verwagting by die meeste skole in die provinsie volgende week voortgaan, berig die Cape Times.

download casino games for free Фільчаков прокурор

Wat beteken selfbeskikking in die praktyk?

Die volgende klink na ‘n dom vraag: Waarom moet Afrikaners selfbeskikking verkry? Die antwoord is immers voor-die-hand-liggend, nie waar nie? Dit is omdat Afrikaners ‘n soewereine volk is, en omdat daar ‘n internasionaal-erkende reg is vir soewereine volke om oor hul eie lot te kan beskik.

Bostaande is egter myns insiens nie heeltemal so voor-die-hand-liggend nie. Daar was byvoorbeeld min mense wat in die vorige bedeling geagiteer het vir ‘n skeiding tussen Engelssprekende blankes en Afrikaners. Ons was skynbaar heel gelukkig om ons land met die Engelssprekendes te deel. Dit sou moeilik wees om te argumenteer dat ‘n Engelssprekende blanke Suid-Afrikaner deel van ons volk is. Miskien is blote nasionalisme nie ‘n volledige verklaring vir die drang om oor onsself te kan beskik nie.

So ook het daar reeds sedert 1994 ‘n miljoen blankes, waaronder sekerlik ‘n halfmiljoen of meer Afrikaners, na lande soos die Verenigde Koninkryk, Australië en Nieu-Seeland geëmigreer. Vir hierdie halfmiljoen Afrikaners was hul volksstatus skynbaar van sekondêre belang, omdat hulle hulself meestal in Engelssprekende lande gaan vestig het, wat ‘n heel verskillende kultuur en taal het.

Die sleutel lê in die term “oor hul eie lot te kan beskik.” Wat beteken dit in die praktyk, en waarom voel baie van ons dat ons daardie reg verloor het in 1994? Hunker ons byvoorbeeld na die ou bedeling se gedagtebeheer, klem op Christelik-Nasionale onderwys of na klein apartheid? Wil ons volkspele en jukskei op die TV sien? Soek ons na die tradisionele, behoudende waardes van ons ouers, toe die Broederbond en NG Kerk oppermagtig was?

Dit lyk nie so nie. Die halfmiljoen emigrante het immers nie na Orania (slegs 700 inwoners), Amisj-gemeenskappe in Pennsylvanië of na Iran gestroom nie, maar na moderne, Westerse lande wat bykans sonder uitsondering sekulêre liberale demokrasieë is. Die gedeelde kenmerk van Australië, die VK, Nieu-Seeland, die VSA en Kanada is wel dat blankes ‘n meerderheid daar is, en hier is ons eerste leidraad. Die emigrante het wel gehunker daarna om tussen mense van hul eie velkleur te verkeer.

Waarom sou dit wees? Is hierdie halfmiljoen verloopte Afrikaners almal gebore, onkorrigeerbare rassiste? Haat hulle swartmense? Dit vind ek moeilik om te glo, omdat die religie van nie-rassigheid en politieke korrektheid hoogty vier in die lande waarheen hulle vertrek het. Nee; dit is omdat die emigrante instinktief besef het dat die belange van swartes en blankes eenvoudig onversoenbaar is. Miskien het hulle dit nie verwoord nie, maar mens kan dié botsende belange selfs verder vereenvoudig: Die grondliggende rede waarom hulle geëmigreer het, is belasting, en spesifiek die mag om te bepaal hoe die belasting wat ek betaal, spandeer word.

Belasting is die rede waarom ons selfbeskikking moet verkry.

Dis ‘n vreemde gedagte, nie waar nie? Dit stuit jou amper teen die bors om te dink dit gaan oor belasting. Wat dan van ons kultuur, taal en al daardie mooi dinge? Ja, hulle is belangrik, maar sonder die seggenskap oor ons eie belasting, is ons kultuur en taal in ieder geval gedoem. In Suid-Afrika betaal ons belasting maar die regime gebruik ons eie belasting om hofsake teen Hoërskool Ermelo te voer, ten einde ons taal te vermoor. Standerton se ANC-stadsraad het die blankes se belasting gebruik om ‘n monument, ons kulturele erfenis, op die dorp te vernietig. Aapstat se ANC-stadsraad gebruik eweneens my as inwoner se belastinggeld om my historiese erfenis uit te wis en Pretoria na ‘n imaginêre stamhoof te herdoop.

Dit is ook nie so vreemd as mens in ag neem dat een van die sleutelfaktore wat aanleiding gegee het tot die Amerikaanse Rewolusie belasting was. Die Bostonse Teepartytjie, ‘n voorspel tot dié rewolusie, het oor Amerikaners se belasting wat aan ‘n vreemde volk, die Britte, gegaan het, plaasgevind. Vandag is daar weer burgerlike verset in die VSA teen die regering, en hierdie verset gaan oor…ja, reg geraai – belasting. Die Amerikaners is kwaad vir die Obama-regering en wat hulle sien as sy verkwisting van hul belastinggeld. Die versetbeweging noem homself die Tea Party-beweging. Sarah Palin, wat baie as ‘n fundamentalistiese Christen sou sien, is polities-intelligent genoeg om die belang hiervan in te sien, en haar by die Tea Party-beweging te skaar.

Dit is presies om hierdie rede dat verdere deelname aan die Nuwe Suid-Afrika vir Afrikaners nie wenslik is nie: Diegene wat die meerderheid belasting betaal en die staat befonds, ons, die blankes, het geen seggenskap oor hoe dit spandeer word nie, omdat ons demografies verswelg word deur diegene wie se belange lynreg met ons s’n bots. Die naamverandering van Pretoria is nie in my belang nie maar eerder in die ANC en sy kiesers s’n.

Dit is waarom die halfmiljoen emigrante na lande soos Australië uitgewyk het: Omdat hul belange versoenbaar is met die ander blanke Australiërs s’n; omdat die belasting wat ‘n immigrant daar betaal, op sý en mense soos sy, die ander blankes in daardie lande, se belange bestee word, en nie op ‘n massa vreemdes se belange nie.

Daardie reg om te bepaal hoe ons eie belasting spandeer word, is myns insiens die sleutel tot selfbeskikking. Kry ons dit terug, verdwyn al die ander probleme wat ons tans beleef grootliks soos mis voor die son. As Afrikaners ons eie belasting op ons belange kan spandeer, sal ons ‘n polisiemag kan skep wat misdaad uit ons gebiede kan hou. Die taalstryd by die Universiteit van Stalinbos sal nie meer ‘n faktor wees nie, want ons sal met ons belasting ons eie universiteite kan stig.

Die stryd om selfbeskikking beteken in die praktyk ‘n stryd om die reg om te bepaal hoe ons eie belasting spandeer word, terug te kry.