Sexual harassment in Kenya

A troop of vervet monkeys is giving Kenyan villagers long days and sleepless nights, destroying crops and causing a food crisis.

Earlier this month, local MP Paul Muite urged the Kenyan Wildlife Service to help contain their aggressive behaviour.

But Mr Muite caused laughter when he told parliament that the monkeys had taken to harassing and mocking women in a village.

But this is exactly what the women in the village of Nachu, just south-west of Kikuyu, are complaining about.

They estimate there are close to 300 monkeys invading the farms at dawn. They eat the village’s maize, potatoes, beans and other crops.

And because women are primarily responsible for the farms, they have borne the brunt of the problem, as they try to guard their crops.

They say the monkeys are more afraid of young men than women and children, and the bolder ones throw stones and chase the women from their farms.

Nachu’s women have tried wearing their husbands’ clothes in an attempt to trick the monkeys into thinking they are men – but this has failed, they say.

"When we come to chase the monkeys away, we are dressed in trousers and hats, so that we look like men," resident Lucy Njeri told the BBC News website

"But the monkeys can tell the difference and they don’t run away from us and point at our breasts. They just ignore us and continue to steal the crops."

In addition to stealing their crops, the monkeys also make sexually explicit gestures at the women, they claim.

"The monkeys grab their breasts, and gesture at us while pointing at their private parts. We are afraid that they will sexually harass us," said Mrs Njeri.

The Kenyan Wildlife Service told the BBC that it was not unusual for monkeys to harass women and be less afraid of them than men, but they had not heard of monkeys in Kenya making sexually explicit gestures as a form of communication to humans.

The predominantly farming community is now having to receive famine relief food.

The residents report that the monkeys have killed livestock and guard dogs, which has also left the villagers living in fear, especially for the safety of their babies and children.

All the villagers’ attempts to control the monkeys have failed – the monkeys evade traps, have lookouts to warn the others of impending attacks and snub poisoned food put out by the residents.

"The troop has scouts which keep a lookout from a vantage point, and when they see us coming, they give warning signals to the ones in the farms to get away," said another area resident, Jacinta Wandaga.

The town has been warned by the Kenya Wildlife Service not to harm or kill any of the monkeys, as it is a criminal offence.

Running out of options, residents are harvesting their crops early in an attempt to salvage what they can of this year’s crop.

Unfortunately, this only invites the monkeys to break into their homes and steal the harvested crops out of their granaries.

Even the formation of a "monkey squad" to keep track of the monkeys’ movements and keep them out has failed.

The area is simply too large for the few volunteers to cover, they say.

Some residents have lost hope and abandoned their homes and farms, but those who have stayed behind, like 80-year-old James Ndungu, are making a desperate plea for assistance.

"For God’s sake, the government should take pity on us and move these monkeys away because we do not want to abandon our farms," he said.

"I beg you, please come and take these animals away from here so that we can farm in peace."

детский велосипедтопкарго развод

Moetie-aanval in Noordwes

Die seun, Bahumi Mogorosi, is op 5 Augustus naby Rustenburg aangeval. Hy was besig om sy pa se vee op te pas toe hy oorval is. Sy aanvallers het sy tong, geslagsdele en lippe uitgesny. Sy regterarm is by die elmboog afgekap. Ná die aanval het hy sowat 150 meter gekruip om hulp te kry. Hy verkeer tans in ’n ernstige toestand in die hospitaal.

Toordokters glo dat ’n afgesnyde hand wat onder ’n winkeldeur begrawe word, vir die winkeleienaar goeie geluk en flinke sake kan beteken. Die hand wink naamlik klante en geld nader.

Volgens dr Gerard Laubschagne, wat aan die hoof staan van ’n polisie-eenheid wat moetiemoorde- en aanvalle ondersoek, kom sulke aanvalle nog gereeld voor. Hierdie moorde word egter dikwels nie by die polisie aangemeld nie. Alhoewel amptelike statistiek nie beskikbaar is nie, glo hy dat tot 300 sulke moorde jaarliks plaasvind. Polisielede hanteer sulke gevalle dikwels soos gewone moorde, wat beteken dat Labuschagne en sy eenheid nie daarby betrek word nie.

Die meeste tradisionele genesers beperk hulle tot die gebruik van kruie, boombas en dele van dierkarkasse, maar die geloof bestaan dat menslike ledemate oor geweldige krag beskik en die konkoksie wat verkoop word dus baie duurder maak. Volgens Labuschagne is dit moeilik om sulke gevalle op te los, aangesien verskillende partye betrokke is. Die geneser sal aan die moordenaar beskryf watter liggaamsdele hy benodig.

Dit moet verwyder word terwyl die slagoffer nog leef. Testikels is gewild vir viriliteitsresepte, tonge word verwyder om mans te help om vroue met hulle woorde te bekoor en vet van die maag of borste word gebruik om geluk te bring. Indien die moordenaar gevang word, wil hy dikwels nie die naam van die geneser verklap nie, omdat hy vrees dat hy getoor kan word.

Labuschagne het geen illusies dat sy eenheid hierdie praktyk gaan beëindig nie. “Die praktyk gaan al vir eeue lank aan, dit is niks nuuts nie. Ek dink nie enigiemand glo dat ons moetiemoorde gaan verhoed nie, net so min soos mens kan beweer dat prostitusie beëindig kan word.“

лучшее пуско зарядноеФильчаков Харьков

Nigerian fetish killers

 

Scores of people fled villages in the Oju district of Benue state, near the border with Cameroon, as word of the killing spread, prompting authorities to impose a dusk-to-dawn curfew.

"The woman’s two ears were cut off, her hands were chopped off, her stomach was ripped open, her heart removed and her vagina was taken away," said a police spokesman from the state capital Makurdi.

Two girls who were with the woman also suffered deep machete cuts but survived the attack and are recovering in a local hospital, he added.

The attack occurred on Aug. 11, but the report reached state police command only on Tuesday because of poor communications.

Killing for rituals is common in Nigeria, Africa’s most populous country, where many believe witchcraft involving the use of human organs can make them instant millionaires or provide protection.

Nigeria is nominally divided equally between Christians and Muslims, but many mix these imported faiths with traditional beliefs.

Sorcerers often use human genitals, eyes, tongues and skulls to make charms.

In 2004, police discovered 83 decomposing, mutilated corpses in a raid on fetish shrines in a teak forest near Okija town in southeastern Anambra state. About 30 witch-doctors were arrested.

The former Anambra state governor, Chris Ngige, said he was taken to the forest to take an oath with some political sponsors before assuming office in 2003.

black jackтопкарго развод

Invloed van Iranse weermag brei uit

Afshar word as die éminence grise onder Iran se besluitnemers gereken. Dit word as ‘n sleutelpos in die regering beskou omdat hy daarvoor verantwoordelik sal wees om die komense verkiesing te reël. Die parlementêre verkiesings vind in 2008 plaas.

Die generaal sal ook gedeeltelik verantwoordelik wees vir die 30 provinsies se goewerneurs en hy staan aan die hoof van die liggaam wat lisensies aan nie-regeringsorganisasies asook poltieke partye uitreik. Hy is een van die president se vertrouelinge.

Die Rewolusionêre Wag, oftewel die die Pasdaran – die Farsi-woord vir "wag" – is die grootste vertakking van die Islamitiese republiek se weermag. Afshar het die beste deel van sy loopbaan aan die Pasdaran gewy en hy het tot onlangs as adjunk van die bevelvoerder van die weermag gedien. Hy was gemoeid met kultuursake in daardie hoedanigheid.

President Ahmadinejad, wat sedert 2005 die regering lei, was ook voorheen ‘n lid van die Pasdaran. Afshar het ook tussen 2003 en 2005 as Ahmadinejad se raadgewer opgetree toe hy as burgemeester van Teheran gedien het. Die twee here was saam op universiteit. Afshar het tydens die Iran-Irak konflik (1980 – 1988) as woordvoerder vir die Iranse weermag opgetree.

Hy is daarna as hoof van die Immam Hossein-universiteit aangestel. Dié universiteit is hoofsaaklik gemoeid met die opleiding van Pasdaran-leiers.

установка газового отопления в квартиреДанильченко Юрий Харьков

‘n Fransman met ‘n nare plan…

Die burgemeester het naamlik in Julie ‘n chemiese produk aangekoop wat bedelaars en dakloses uit die dorp sal hou. Die werknemers van die munisipaliteit is aangesê om die produk oral in die middedorp aan te wend waar ongewensdes aanwesig is. Die produk staan bekend as Malodore, wat min of meer as slegruik beteken.

Nadat die munisipale werkers egter die aanwysings op die kartonverpakking gelees het, het hulle besluit om die opdrag nie uit te voer nie. Daar staan "dat die produk toksies is en ‘n irritant en dat ‘n mens dit nie moet inasem nie," sê die anonieme werknemer. Werknemers "sal graag van rotte ontslae raak, maar nie dakloses nie", het die persoon bygevoeg.

Uiteindelik is die produk direk aan die skoonmakers oorhandig wat dit op "probleemareas" aangewend het. Volgens die vervaardiger, Firchim, is dit nie "gevaarlik" nie. Die konsentraat moet eers verdun word en dan aangespuit word. Dit veroorsaak naarheid en die behandelde areas is vir ten minste ‘n paar weke ontoeganklik.

Sedert 2005 stel die burgemeester van Argenteuil maatreëls vas sodat bedelaars nie die middedorp binnekom nie. Die owerhede het in 2005 egter so ‘n maatreël geskrap wat verwys het na die "abnormale olfaktiewe steuring" wat daklose mense veroorsaak.

новогодний костюм ёлочкилобановский александр компромат

Oz unveils immigrant test

Australia has unveiled details of a new citizenship test for immigrants.

They will be asked questions about history, institutions and culture – as well as committing to Australian social values focusing on "mateship".

The aim of the test was to get "that balance between diversity and integration correct in future", said Immigration Minister Kevin Andrews.

Critics believe the requirement of an English language exam discriminates against non-English speakers.

The new citizenship test is expected to be introduced later this year.

The details were unveiled in a 40-page draft guide that is to be given to all applicants.

The prospective citizen will have to give a correct answer to 12 out of 20 questions – drawn from a total of about 200.

Some elements will almost certainly be beyond the knowledge of many ordinary Australians, says the BBC’s Nick Bryant in Sydney.

They include knowing the country’s first prime minister or when European settlers arrived in Australia – or what the opening line of the national anthem is. Another one could be related to the nation’s most important horse race.

Applicants who fail the test will be allowed to re-sit the examination.

But Kate Gauthier, national co-ordinator of refugee support group A Just Australia, criticised the government for introducing a citizenship exam.

"If they want to have Australia be more integrated they should spend more money on programs that achieve that instead of punishing people who are having trouble achieving that [integration] because they have language barriers and are recovering from things like torture," she was quoted as saying to the Sunday Herald Sun newspaper.

For the first time, the draft guide lists 10 essential Australian values every citizen must embrace – focusing on "mateship and a fair go" and including tolerance, compassion, freedom of speech, freedom of religion and secular government, equality of men and women and peacefulness.

It describes Australia as "a nation at ease with the world and itself", but it expects potential citizens to respect Australia’s core values.

"Australia has a strong tradition of mateship in which people help and receive help from others voluntarily, especially in times of adversity," it says.

"A mate can be a spouse, partner, brother, sister, daughter, son or friend. A mate can be a stranger."

The formulation caused controversy in 1999 when voters rejected an attempt by Prime Minister John Howard to have the concept written into the preamble to the constitution.

It was criticised as too sexist, or inappropriate for a formal document. справкаФільчаков прокурор

Ter nagedagtenis aan die NP

Dit is egter maklik om oordrewe standpunte oor die party in die pers te lees.‘n Bekende rubriekskrywer skryf onlangs in Beeld oor ‘n vorige leier van die Nasionale Party soos volg: “Die feit is dat Mugabe bloot ’n onaangename diktator is. Net soos Mussolini, P.W. Botha, Pol Pot, Augusto Pinochet en Sani Abacha was.”  Hoe Botha in dieselfde lysie tussen Pol Pot en Mussolini beland sal net Beeld se redaksie weet, hulle gee immers duime kolomspasie aan kommentators van die soort kaliber en ondersteun derhalwe die standpunt.

Ten spyte hiervan, was die Nasionale Party, soos Inus Aucamp en Johan Swanepoel in hulle boek "Einde van ‘n Groot Party" opmerk, ‘n party wat oorweldigend uit eerbare mense bestaan het.  Mense wat met eerlike bedoelings, opregte motiewe, en met dekades se harde werk, onvergoed gewerk het om armoedige toestande onder Afrikaners te verlig, om Afrikaans te bevorder, en om Afrikaners hulle selfrespek terug te gee na die verskrikking van die Anglo-Boereoorlog 1899-1902.

Wat het dan verkeerd gegaan?  Hoe kon die politieke party, met sy primêre missie as die opheffing van Afrikaners (‘n eerbare doel), so mistas en tekens van die tye so verkeerd lees? Soveel so dat die Party nie net op die kantlyn gerangeer is deur sy eie ondersteuners nie,  maar dat dit selfs deur sy eie verkose lede die doodskoot toegedien is?  En om vandag steeds die teiken te wees van ‘n re-evaluasie en herskrywing van geskiedenis met die doel om die party soortgelyk aan Mussolini se Fascisme te stel, en sy leiers, Verwoerd of Botha, gelyk aan Mussolini of Pol Pot?

Die oorsprong van die Nasionale Party kom vanuit die eerste dekades na die Anglo-Boereoorlog.  ‘n Verarmde, verslane en magtelose Boer het die party as ‘n meganisme gesien om dit te herstel wat in die oorlog verlore gegaan het. Afrikaners, veral Boere, was in die eerste dekades van die twintigste eeu net ‘n skadu van wat hulle in die Boererepublieke was.  Die republieke is tot voortreflike instellings opgebou oor drie geslagte, maar word met die ontdekking van goud en gevolglike migrasie die teiken van Britse Imperialiste. Die Britte vernietig die state in die Anglo-Boereoorlog wat ‘n generasie Boere van al hulle bates, families en kinders sou ontneem, en wat hulle verarm en eensaam, en sonder bates soos skole, banke, en besighede sou laat.  Die Boer in die 1902-1920 was ‘n brandarm en verwese mens in ‘n verskroeide landskap, sonder die simpatie van Europeërs of ander inwoners van die destydse Britse Empaaier.

Uit hierdie omstandighede moet die Nasionale Party se ontstaan as ‘n party wat Afrikanerbelange eerste stel verstaan word.  Dit is weliswaar die geval dat Boere en Afrikanerleiers (Louis Botha en Jan Smuts) leidende rolle in Unie van Suid Afrika gespeel het, en dat staatsbates wel deur hulle aangewend is om Afrikaners in die Unie ‘n helpende hand te gee – daarom het baie Afrikaners Smuts en Botha as helde gesien en hulle ondersteuning vir Smuts en Botha se visie van ‘n Verenigde Suid Afrika in die Britse Statebond was diep-gesetel selfs in die Vrystaat en die Transvaal, ten spyte van voortdurende bitterhede oor die oorlog.

Die Nasionaliste het egter ‘n ander visie gehad, wat verder as net Smuts en Botha se versoening gestrek het.  Nasionaliste wou nie net aan Afrikaners hulle eer teruggee nie, maar wou ook vir selfbeskikking vir die Afrikaner stry, in sy eie land, asof ‘n Boererepubliek weer die lig sou kon sien.  Die nasionalistiese impuls onder Afrikaners het reeds vroeg in die twintigste eeu uiting gekry in die totstandkoming van Afrikaanse instellings soos Helpmekaar, en het later beslag gekry in Afrikaansmediumuniversiteite (byvoorbeeld Potchefstroom) asook besighede soos Volkskas (wat gebou is met die pennies wat brandarm kaalvoet Afrikanerkinders gebring het om te spaar).  Dit is onder dié omstandighede dat Afrikaners kollektief besluit het om hulle taal en kultuur self te bevorder, dat dit edel is om mekaar te help, en dat samehorigheid resultate lewer. Hierdie impulse het ‘n plek gevind in die Nasionale Party, en in organisasies soos die Broederbond (deesdae die Afrikanerbond), wat nog altyd en nog steeds, vol eerbare mense is wat hulle beste probeer in moeilike omstandighede.  Met die oorwinning van die party in 1948, begin die party sy beleid formuleer rondom sy basiese missie.  Afrikaans word in die staatsdiens ingevoer, afsonderlike onwikkeling om Afrikaners self-beskikking in hulle eie gebiede te gee word ingestel, met die vooruitsig dat self-regerende swart state onafhanklikheid gaan kry.

Die beleid staan later bekend as apartheid.  Die gevolglike geskiedenis is goed bekend, en duur tot ongeveer 1990, toe die Nasionale Party erken dat dit onuitvoerbaar is, en dat ‘n nuwe weg gebaan moet word om Suid Afrika konstitusioneel te orden.  Gedurende die periode groei die ANC tot ‘n sterk swart nasionalistiese organisasie, word Nelson Mandela in die tronk gegooi, en vind die skietery by Sharpville en die Soweto-onluste plaas. Uiteindelik breek algemene onluste uit in die laat 1970s en dit duur onverpoos voort tot met kapitulasie in 1994.

En aan die begin van die een-en-twintigste eeu val die Nasionale Party uiteen na ‘n dekade van katastrofes vir die party.  Hoekom het die party so snel ondergegaan?  Hoekom het die idee dat Afrikaners mekaar help, ‘n basiese beginsel onderliggend aan die party se missie, so skielik en heeltemal onaanvaarbaar onder so baie Afrikaners geword?  Waarom het die Nasionale Party sy basiese missie so heeltemal en so vinnig versaak? Hoekom het die idee om Afrikaners te verteenwoordig of kollektief te help, skandalig geword, soos telkens geïmpliseer in rubrieke wat Afrikaanse koerante plaas, en dus aangemoedig?

Dat die Nasionale Party reeds vroeg na 1994 sy missie verander het, is bekend. In 1996 verklaar die party dat dit sy missie is om onder meer “’n gematigde, nie-rassige federale party” te wees wat hulle magsbasis onder “alle Suid-Afrikaners drasties” wil uitbrei.  Mens kan nie veel hiermee verkeerd vind nie, maar dit is tog intessant om op te merk hoe die party sy Afrikanerondersteuners feitlik reeds toe die rug gekeer het.  In ‘n onderhoud in 1996 verklaar ‘n bekende figuur in die party dat “As ons wil uitreik na swart ondersteuners, sal ons noodwendig hulle belange voorop moet stel”, soos gedokumenteer in Aucamp en Swanepoel se boek.  Met ander woorde, van die oorspronklike idee om Afrikaners te bemagtig het daar dadels gekom.  Die ANC, en die NP, gaan swart mense se belange vooropstel.  En miskien as gevolg van die nuwe missie, het die NP se ondersteuners, ontnugterd, die party begin verlaat om by die DA en die Vryheidsfront aan te sluit, om eerder aktief teen die ANC weerstand te bied.

Intussen het die Volkstaatraad hulle werksaamhede voortgesit, maar het skynbaar geen ondersteuning uit die Nasionale Party ontvang nie.  Die verslag van die raad, wat veronderstel was om megamismes vir self-beskikking aan die Nasionale Party se historiese ondersteuners voor te stel is deur Nelson Mandela geïgnoreer, terwyl die Nasionale Party skynbaar ongesteurd voortgegaan het om maniere te vind om ondersteuning onder enige ander groep behalwe Afrikaners te werf, en later, as die Nuwe Nasionale Party, in die bed saam met die ANC te klim.  ‘n Meer eerlose kapitulasie en versaking van die Nasionale Party se basiese missie kan moeilik voorgestel word.

Terwyl die finale woorde nog nie deur historici hieroor geskryf is nie, is dit ooglopend dat die Nasionale Party se ondersteuning onder wit Afrikaners begin afneem het toe die party weggeloop het van sy oorspronklike missie. Dit het die rede vir die Party se bestaan onder verdenking geplaas, en Nasionale Party ondersteuners wat eerstens teen die ANC gekant was, het oorgeloop DA toe, terwyl ondersteuners wat ‘n Afrikaner Party as noodsaaklik beskou om hulle belange te beskerm, oorgeloop het na die Vryheidsfront.

Wie van die twee groepe op die langer duur bevredig gaan word deur hulle keuse, sal die toekoms nog leer.

пародонтит лечение стоимостьАлександр Фильчаков

Mbeki val ‘onetiese media’ aan

Hy het bygevoeg dat dit algemeen is vir sekere media-instellings in Suid-Afrika om oneties op te tree en nuus en inligting uit hul duime te suig en vir die waarheid aan te bied. Die koerant het blykbaar ‘n verdeeldheid tussen lidstate voorgehou en ‘n verlamming onder leiers om Zimbabwe aan te spreek waargeneem tydens ‘n vergadering wat nooit plaasgevind het nie.

"Die vyandige aanklag dat ons lande roekeloos hul oë weggedraai het van die probleme van Zimbabwe omrede hulle solidariteit wou aanmoedig, was nog altyd ‘n stuk propaganda wat alle denkende mense as sulks sal herken." Hy het ook gesê dat Zimbabwe se probleme Suid-Afrika se probleme is, maar dat Zimbabwe ongekwalifiseerde respek vir sy onafhanklikheid en die reg van sy mense om oor hul lot te besluit, verdien

Suid-Afrika en die Gemeenskap sal onder geen omstandighede soos ‘n supermag optree nie en sal nie die reg tot selfbeskikking van die mense van Zimbabwe wegneem soos "imperiale Brittanje" gedoen het nie, het hy voortgegaan.

детские белые футболки без рисунка купитьтопкарго развод

Redistributing 30% of white- owned farms

The Eastern Cape land affairs department has introduced the Special Purpose Vehicle (SPV) and Area-Based Planning (ABP) to speed up land redistribution to try to meet the 2014 deadline.

These two programmes, among others, would play key roles in assisting the department achieve its objectives of redistributing 30 per cent of white-owned commercial farms to the previously disadvantaged, said department head Dali Matta.

Redistributing 30% of white- owned commercial farms by 2014 is the national agriculture and land affairs‘ directive, which all provinces are expected to meet.

These programmes will not necessarily replace the government‘s land redistribution delivery vehicles, Land Redistribution for Agricultural Development (LRAD), the Proactive Land Acquisition Strategy (Plas) or expropriation.

They would rather complement the three delivery vehicles to speed up the process and ensure sustainable farming operations after the farms had been handed over to the beneficiaries, Matta said.

The ABP and SPV were conceived after the realisation that meeting the target would be difficult if land redistribution continued at the current pace.

“The SPV is a system whereby a land redistribution applicant accesses all the services under one roof. Currently applicants have to access all the services from different institutions.

“For example, when applying for project funding, the applicants come to us, but for support services they have to go to agriculture, and elsewhere for evaluation of land, business plan and surveying of the land. The SPV will house everything under one roof,” he said.

The SPV would shorten the length of time in which applications were processed. In turn, this would increase the pace of processing more farms, and would result in more hectares being delivered.

The concept goes to the Cabinet for final approval sometime in September. Consultation with stakeholders had taken place and they had bought in, he said,

The Eastern Cape has managed to redistribute only about 4% of the envisaged 30%, which is about 297 000ha.

With the department still having to redistribute about 2,2 million hectares in the next seven years, Matta said the SPV and ABP became more critical. The entire 30% is about 2,65 million hectares of arable land. More than three quarters of the 4% had been redistributed after 2001 after the introduction of LRAD, he said.

Before that, the government‘s delivery vehicle was the Land Acquisition Grant (Slag), which was introduced in 1995.

“Slag had to be reviewed as it was not doing well. It had limitations,” he said. Under Slag a household could only access R16 000. This did not work because in order to acquire a farm many families had to pool their grants, which created all sorts of problems as it made too many the beneficiaries of a single farm.

Unlike Slag, LRAD offers the individual the opportunity to access a minimum grant of R20 000 and a maximum of R100 000.

“With LRAD, individuals within a family can pool their grants, acquire a farm and work as a family,” he said. But LRAD is also under review. “We want to see where we can improve.”

With Plas, the government acquires arable land, develops it and leases it to beneficiaries who manage it, with the option to buy it after a certain number of years.

ABP is a new system which requires municipalities to integrate land redistribution and how best it can be achieved, in their integrated development plans. “Municipalities have been consulted about this, and they should include ABP in their annual IDP reviews,” Matta said.

Over and above the 30% of white-owned commercial farms to be acquired, Matta said, the government was busy with other projects aimed at redistributing its own land for agricultural purposes.

Speaking in Addo recently, Deputy Land and Agriculture Minister Dirk du Toit painted a sobering picture, saying about 82% of the 100 million hectares of farmland in South Africa was still in the hands of white people.

Moreover, he said since 1995 national government had managed to deliver 4% of land through redistribution. To meet the 2014 deadline, he said, about 2,86 million hectares should be distributed each year.

“This is an awesome challenge, but not insurmountable.” To this end the government would also pursue expropriation if necessary.

It would be done within the confines of the law, though, he said.

Although it could not provide figures, the Eastern Cape Commission on Restitution of Land Rights said it was close to settling all urban claims.

Project co-ordinator Mandisi Jekwa said he was confident that the commission would meet the 2008 deadline on all urban claims, except in cases beyond the commission. These were mainly claims being dealt with by the courts.

However, he said a significant number of rural claims still needed a considerable amount of attention. “Rural claims are challenging. They take much too long to process.”

Rural claims were protracted for longer than anticipated, he said, because of the lack of proper documents from claimants, the difficulty of tracing claimants, contested tribal boundaries and the fact that most rural claims, as opposed to urban claims, were communal.

“Given these challenges, it is unlikely that we will meet the deadline with rural claims.”

можжевельник веник фотоДанильченео