Dan Roodt, Author at praag.co.za

Anti-misdaadvergadering in Pretoria

’n Dertigtal mense het gisteraand ’n vergadering van Inwonersteenmisdaad (ITM) in Menlopark bygewoon. Agtien buurte van Pretoria was hier verteenwoordig. Die belangrikste besprekingspunt op die agenda was die onlangse hofoorwinning van die inwoners in Lynnwood Manor, en die implikasies daarvan vir ander woonbuurte in Pretoria wat ook hulle gebiede wil afsper ten einde misdaad te bekamp.

Nico Hager het die konteks van die Lynnwood Manor-saak verduidelik. Aan die einde van 2005 het die stadsraad die buurt se aansoek om hulle gebied af te sper, afgekeur. Op dieselfde dag is twaalf ander Pretoria-woonbuurte se aansoeke ook afgekeur. Hulle appèl teen die besluit is geïgnoreer en tot vandag toe is geen verdere aandag aan die saak verleen nie. Dit is die rede waarom Lynnwood Manor nie hulle woonbuurt kon afsper nie. Die area was onlangs in die nuus weens ’n vlaag gewelddadige aanvalle en die verkragting en moord op ’n vrou.

Die hof het egter ten gunste van die inwoners se onlangse dringende hofaansoek beslis en die buurt word tans afgesluit. Daar is nog geen sekerheid oor wanneer die inwoners se hoofaansoek in hierdie verband egter aangehoor gaan word nie.

Volgens Hager is die hofbesluit van kardinale belang vir ander woonbuurte in die groter "Tshwane"-metro. Die hof het naamlik erken dat veiligheidskomplekse en versperrings doeltreffende middele is om misdaad te bekamp. Diegene wie se aansoeke in hierdie verband dus deur die metro afgekeur is, behoort nou weer aansoek te doen. ITM sal spesifiek die twaalf buurte, wie se aansoeke in 2005 verwerp is, in hierdie verband bystaan.

Barry Puttergill, wat een van die leidende figure is in Lynnwood Manor se aansoek, het verduidelik dat Lynnwood Manor Estate al in 2001 met pogings begin het om hulle woonbuurt te laat afsper. Hy het verduidelik hoe die agt komiteelede van die buurt nou onlangs net ná die wreedaardige moord op mev Kathy Odendaal van Farhamstraat byeengekom het. Elkeen het dadelik R20 000 op die tafel geplaas. Sodoende kon hulle die dringende hofaansoek finansier. Tot dusver is sowat R400 000 van die 110 huishoudings in die area al ingesamel.

Jan Malan het die kompleksiteit van woonbuurtafsperrings verduidelik. Hy het ’n lys met riglyne in hierdie verband aan die aanwesiges voorgehou. Dit is ’n lang, duur proses. Verder moet bewyse gelewer kan word dat ten minste 67% van inwoners in ’n spesifieke buurt ten gunste van die afsluiting is. Indien die aansoek goedgekeur word, is dit bloot vir twee jaar geldig, waarna die inwoners weer ’n aansoek moet indien.

Daar is tans 43 areas in Pretoria wat afgesper is en 67 aansoeke moet nog aangehoor word. Malan het verder voorgestel dat ’n nasionale fonds gestig moet word waartoe mense kan bydra indien hulle buurtafsperring in Pretoria ’n hupstoot wil gee. Hy meen ook dat dit nodig is dat navorsing gedoen moet word oor die voordele van afsluitings, sodat die empiriese resultate aan die stadsraad voorgelê kan word. Daarom is dit van kardinale belang dat misdaadstatistiek vir elke woonbuurt noukeurig bygehou moet word, voor en ná afsperring.

Kallie Kriel van Afriforum het ’n beroep op die wyksverteenwoordigers gedoen om elk R10 000 te skenk vir ’n fonds in hierdie verband. Hy het onderneem dat Afriforum self R10 000 sal bydra. Sy organisasie het die Instituut vir Veiligheidstudies vroeër vanjaar getaak om ’n studie te onderneem oor die diskrepansies tussen regeringsbeleid en die uitvoering daarvan. Die studie behoort teen die einde van die jaar afgehandel te wees. Afriforum se regspan sal dan ’n hofsaak teen die regering aanhangig gemaak, gebaseer op hierdie “gapings” in beleidstoepassing.

Vir meer inligting kan belangstellendes na die volgende webwerwe gaan kyk:

http://www.streetsafe.co.za
http://www.inwonersteenmisdaad.co.za

сауны в

Hold back the immigrant flood

Just occasionally a series of events crystallises public opinion and transforms the political landscape. That is what has happened with immigration in the past fortnight. Three events stand out.

The crucial wake-up call was publication of the government’s latest population forecasts. They were truly shocking. They showed that, if immigration continues at the level the government now assumes, the population of the UK will grow by more than 10m in the next 25 years—that is equivalent to 10 cities the size of Birmingham; 70% of the increase will be due to immigration.

The public were taken aback by these numbers. They are now beginning to realise that we face the most critical decision for a generation. Not since the referendum on the Common Market in the 1970s have we confronted a decision that will so greatly affect the lives of our children and grandchildren. Do we set about a massive building programme, constructing a virtual Birmingham every 21⁄2 years and do we accept the fundamental changes to our society that will flow from immigration on this scale? Or do we take action now to cut immigration sharply?

Next was David Cameron’s decision to speak about immigration for the first time in two years. His speech on Monday called for a “grown-up” debate, set out the dilemma in measured terms and outlined Conservative proposals for both an annual limit to immigration and, importantly, a substantial reduction in numbers.

He clearly struck a chord. It was not long before we had Labour and Conservatives competing to sound tough on immigration—an extraordinary transformation from the days when people hardly dared mention the topic for fear of being accused of racism.

The third event—if such it be—was the farcical episode when the government’s count of the new jobs taken by foreigners changed three times in a day, ending up roughly double where it began. The outcome was another blow to confidence in the government’s ability to manage immigration.

The genie is now well and truly out of the bottle. Public opinion is extremely strong—80% disbelieve the government’s honesty and competence; 75% want to see an annual limit; two-thirds fear that our culture is under threat. Only one in three believe that immigration brings economic benefit to Britain.

The immigration lobby claims there is little that the government can do. It is all down to some mysterious force called “globalisation”. They are wrong. In fact, immigration to the UK took off in 1997. The prime cause was a series of policy errors by the present government. First, it abolished such border controls as it inherited. Then it trebled the number of work permits to 150,000 a year, plus dependants. Finally, it hopelessly miscalculated the inflow of east Europeans.

These policies can and should be reversed. The government could use its much-vaunted “points-based system” to throttle back sharply on work permits. The Australians, who have such a system, set a ceiling on immigration. So should we.

A ceiling would not apply to European Union citizens, but that is not a long-term problem. Before the recent enlargement, migration to and from the EU was roughly in balance and arrivals from the new east European members are now fairly steady at about 200,000 a year. The net inflow will decline as other EU members open their labour markets. Holland and half a dozen others have done so. The key countries, Austria, Germany and France, have kept their markets closed but restrictions have to be lifted in May 2011.

Added to that, as the economic level of east European countries approaches ours, there will be much less incentive to migrate. There was a blip for a few years when Spain, Portugal and Greece joined the EU but the net level of immigration has now fallen back.

Furthermore, those here will be more likely to go home. Many intend to spend several years here, save some money and then return to their families. As they do so, their numbers will counterbalance those still arriving so net immigration will fall.

Meanwhile, the pool of young people in eastern Europe will grow only slowly. The population of 18-year-olds in the two most populous countries, Poland and Romania, is projected to fall by about 30% in the next 10 years.

What this adds up to is that, over a decade or so, net east European immigration to the UK is likely to decline substantially. The real long-term problem is immigration from outside the EU. Here populations are growing rapidly and huge numbers of young people are without work and prospects. It is vital that our immigration system should be a barrier to such people.

Failure to act now will mean that our society will be changed beyond recognition—and especially our cities. London is one-third immigrant and half of all babies born there have a foreign parent. Other large cities will follow. According to one academic study, the ethnic community in Britain will grow from 9% to 29% by mid-century.

There is every reason for concern. The Commission for Racial Equality’s final report spoke frankly about growing segregation and of our society “fracturing”, with bonds of solidarity across different groups weakening, and tensions between people increasing. These are serious warnings. The CRE was in denial about the role of mass immigration in all this but the rest of us can see it clearly.

We can now at last speak about the elephant in the room. But when will our political leaders respond to the deep anxieties that so many of us feel? And will they get down to some serious action before it is, indeed, too late?

Sir Andrew Green is the chairman of Migrationwatch UK

deposit

Wie gaan betaal?

Die ANC sal skynbaar nie finansieel voordeel trek uit die besigheidskamer wat ten duurste opgerig gaan word met die oog op die party se nasionale konferensie wat in Desember in Pietersburg plaasvind nie. “Ons, as ’n privaat maatskappy, sal besluit wat ons met die geld wil maak,” meen Nic Wolpe, die projekbestuurder vir die Network Lounge, die maatskappy wat die fasiliteit gaan oprig.

Volgens Business Day het 30 maatskappye reeds aansoek gedoen om stalletjies by die konferensie te bedryf teen R5 miljoen elk. Hierdie stalletjies sal almal in die sakekamer gebaseer wees, in ’n luukse tent net meters weg van die ANC se vergadersaal. Daar sal onder andere alkohol en sigare beskikbaar wees.

Volgens Wolpe sal die koste verbonde aan die stalletjies na sy maatskappy gaan, en nie na die ANC nie. Wolpe het ’n soortgelyke fasiliteit bedryf tydens die ANC se nasionale konferensie wat in 2002 in Stellenbosch plaasgevind het. Die ANC het bevestig dat Wolpe toestemming gegee is om die sakekamer tydens die Desember-konferensie in Pietersburg te bedryf. Die party het egter ontken dat hulle enige van die fondse gaan ontvang wat Wolpe insamel. Sy vader, Harold Wolpe, was ’n anti-apartheidsaktivis en prominente leier binne die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty (SAKP).

Op 5 November het Donald Lee namens die Demokratiese Alliansie (DA) sy kommer uitgespreek oor die koste van die ANC se naderende konferensie. Volgens hom kan dit die Suid-Afrikaanse belastingbetalers tot R40 miljoen uit die sak jaag. By die ANC se konferensie in Stellenbosch was 11 van die 29 organisasies wat destyds betaal het om uit te stal naamlik regeringsdepartmente.

Another blow to white farmers

Zimbabwe’s Supreme Court, regarded as a handpicked ally of President Robert Mugabe, has backed controversial legislation that allows the government to take farm equipment belonging to white farmers, in the name of the regime’s often-violent campaign to seize white-owned land.

The state-run daily Herald newspaper said the Supreme Court had dismissed an application for the Acquisition of Farm Equipment Act to be declared unconstitutional. The application had been brought by three white farmers and a company where their equipment had been stored.

"The application fails and is hereby dismissed," said Chief Justice Godfrey Chidyausiku. The law allows the government to seize farmers’ equipment and machinery as part of the confiscation of their land. It stipulates that compensation be paid within five years.

Chidyausiku said the period did not conflict with the Constitution, which declares that compensation should be paid "within a reasonable period of time".

There are an estimated 350 white farmers left on at least a part of their farms, out of 4 500 who were farming in 2000 when Mugabe unleashed thousands of ruling-party supporters to drive the whites off their land.

About 15 white farmers and 40 of their labourers were murdered during the illegal land grab, and about a million farmworkers and their families were displaced. The formerly highly productive agricultural industry has since collapsed, triggering the breakdown of the national economy, and famine has become endemic.

The Supreme Court has been denounced by the International Bar Council for being openly pro-government. All eight members of the court are known to have been given farms illegally seized from their white owners.

Along with the farms, farm invaders have stolen up to $2,5-billion-worth of farm vehicles and irrigation equipment, pumps, engines, seeds and crop chemicals, down to the contents of farmers’ liquor cabinets, according to a collation of claims for seized property by the Justice for Agriculture Trust (JAG), which helps dispossessed farmers with legal advice.

Nearly all of the equipment and machinery has either been cannibalised and sold or abandoned, according to farmers’ organisations.

"The act is fundamentally unconstitutional," said JAG CEO John Worsely-Worswick. "The government can take the tools of farmers’ trade, do their own valuation and then pay them out over five years in a hyperinflationary environment. It’s daylight robbery."

Only on about 16 occasions did the state use the law to seize white farmers’ equipment, and lost every case when it was taken to the High Court.

"They [Mugabe’s government and his supporters] have stolen everything," said Worsely-Worswick. "Mostly it’s been at gunpoint by the military, the secret police or the ruling-party youth.

"The Act came in 2004, but they were stealing equipment from the beginning. The Act was only brought in to legalise what they had taken so far. But they never won a single case when they were challenged in the High Court."

The ruling announced on Tuesday "is not a judgement in law at all; it’s a racially biased political judgement", he said.

Even the government’s own assessments of the results of Mugabe’s "revolutionary land-reform programme" have shown that the ruling party and military elite are the major beneficiaries of illegally seized land, while output is only a tiny fraction of what it was before 2000.

Thousands of peasants settled on seized white land have been driven off to make way for the politically well-connected.

The government has declared that this summer cropping season will be "the mother of all agricultural seasons" and it has spent millions of dollars on importing tractors, combine harvesters and other farm equipment. However, with the rainy season already under way, seed and fertiliser is only available in small quantities on the black market at exorbitant prices, despite Mugabe’s assurances that ample supplies would be cheaply available.

Farmers who manage to find seed and chemicals then have to contend with critical shortages of diesel and constant power failures.

stampede slot machine online

Minister provisonally blocks Tshwane name

City residents opposed to the change of the city’s name to Tshwane may have something to celebrate.

The Minister of Provincial and Local Government on Monday announced that he had informed all provinces and municipalities to halt the planned replacement of the name.

Sydney Mufamadi said his actions were in compliance with an order granted by the Pretoria high court that instructed him to "communicate" with all provinces and municipalities that the replacement of the name on road signs be "provisionally prohibited".

This came after the Freedom Front Plus filed an urgent court application in August this year which prevented the council from re-naming any signposts in the city or anywhere else in the country.

online slots no

Bou daardie Afrika-hand!

N.a.v. ‘n eertydse ANC-projek om die hand van Afrika te vereer deur ‘n reusehand te bou, sê ek: Gaan gerus voort en bou daardie mensehand wat uit die grond deur die tralies bars!

Bou hom só hoog en ontsaglik dat hy oor alle horisonne vir alle mense van alle tye sigbaar kan wees as embleem van Afrika.

‘n Veeldadige, veelbewoë, veelseggende hand, met sóveel mag, sóveel onmag, sóveel lyding, en sóveel verwoesting in sy swaai.

Bou ‘n manjifieke kolossale hand wat deur tralies en ordes breek, en uit die grond van Afrika smeek dat God die ontlende liggaam waaraan dié hand behoort, uit sy donker nood, uit die bloedige aardkors waarin dit hulpeloos gevange en begrawe is, na die lig van beskawing en wetenskap sal optrek.

Elke kontinent het iets wat hom versinnebeeld: Europa sy katedrale en Eiffeltorings, Amerika sy Statutes of Liberties, Asië sy Mure en Moskees, Arabië sy Piramides, en Afrika, sy ruines.

Wat anders het Afrika, wat vir ewig kan uitstaan as simbool van sy waardes en wanprestasies?

Gee Afrika ‘n hand! ‘n Ontsaglike hand van staal en beton, wat die hemele ìngryp.

Strek en span die tegnologie tot sy uiterste. Verenig kapitaal en kundigheid vanoor die ganse wêreld en bou daardie hand só ontsaglik as wat die wiskunde, die ingenieurswese, die boukunde, die kunste en die bestuurvermoëns van die mens mag toelaat.

Verhef daardie hand hoog bokant stede, vlaktes en beskawings! Vul sy gebeendere en spiere met roltrappe, bou sy palm vol handelsentrums, en sy vingerpunte vol balkonne en uitkykpunte vir vergesigte oor die waarhede van Afrika!

Skep met daardie edele projek, visie en werk vir die vlesige, honger, bedelende hande van Afrika. Laat hulle singend en dansend self die materiaal na die bouperseel aandra. Laat hulle die stene en beton van hand tot hand teen die steiers vir mekaar aangee na die groeipunte van die struktuur, hoog in die ruimte. Laat hulle die staal vorm en sweis, beton meng, stene pak, mure verf en die tuine versorg. Laat hulle self bou aan die hand vir Afrika, en leer om dit te onderhou!

Die aardbol het ‘n hand nodig om Afrika uit die bloedgrond van sy ontwyde, ontlende kontinent na die hemele op te trek.

Om ‘n ontsaglike simboliese hand vir Afrika te bou, is een van die groot imperatiewe van die twintigste eeu.

‘n Stoflike relaas van hierdie eeu – aan die volgende eeu – van wat die wesens van Afrika met haar gawes uitgerig het, sal onvolledig en vals wees sonder daardie beoogde monument wat vir alle geslagte en vir die ganse menseryk as simbool kan dien van die bedelende, smekende, verwoestende, vraende, jubelende, swaaiende, wuiwende, plunderende, moordende, grypende, desperate, hand van Afrika

чем лечить десна

‘Ekonomie gaan agteruit terwyl elite welvaart beleef’

Moeletsi Mbeki, politieke analis en broer van president Thabo Mbeki, het gewaarsku teen Suid-Afrika se industriële agteruitgang en die feit dat daar bloot ryk eilandjies in ’n see van armoede gevorm word. Mbeki het gisteraand die Kamer van Mynwese toegespreek. Hy is ook die adjunk-voorsitter van die Suid-Afrikaanse Instituut vir Internasionale Aangeleenthede. Hy meen die ekonomie is nou in “’n fase van stadige, langtermyn agteruitgang.”

Volgens hom is die kern van die probleem die feit dat die sektore van die ekonomie wat die vinnigste groei (finansiële dienste, eiendom, sakedienste, die boubedryf, vervoerwese en kommunikasie) nie uitvoer nie en die minste arbeid verbruik. Aan die ander kant is die uitvoersektor (vervaardiging en mynwese), wat weer oor die grootste arbeidsmag beskik, besig om agteruit te gaan ten opsigte van hulle bydrae tot die bruto binnelandse produk (BBP). Vervaardiging se bydrae tot die BBP het van 25% in die vroeë tagtigerjare gedaal tot 16% in 2007. Hy het die skoenbedryf as voorbeeld genoem. “Twintig jaar gelede is 80% van skoene wat in Suid-Afrika verkoop is, hier vervaardig. Vandag word 80% van skoene egter van Asië ingevoer.”

Die magsverskuiwing van 1994 het baie hiermee te doen, meen Mbeki. “Die treffendste aspek van 1994 is dat aan die swart kant die swakste party – die bevrydingsbewegings – weggestap het met die meeste mag terwyl die sterkste faksie – die massas – grootliks verswak uit die stryd getree het.” Groot besigheid en die Weste het hulle mag onveranderd behou en selfs uitgebrei danksy demokrasie. Dit het tot gevolg gehad dat ’n model tot stand gekom het wat die uitbuiting van Suid-Afrika se minerale rykdom moontlik maak deur die aanwending van goedkoop swart arbeid, gekombineer met oordrewe salarisse vir diegene met vaardighede en wat tegniese of toesighoudende poste beklee. ’n Ekonomie wat stadig agteruitgaan, wat bloot grondstowwe uitvoer, nie genoeg poste kan skep nie en wat buitensporige salarisse aan die nuwe swart elite bied, is onvolhoubaar.

Die boodskap moet duidelik wees, het Mbeki gewaarsku. “As Suid-Afrika in die een-en-twintigste eeu wil ontwikkel en ontslae raak van armoede en hoë werkloosheid, kan die elite in hierdie land nie aanhou om die lewenstandaard van die middelklas in die Weste te handhaaf sonder dienooreenkomstige produktiwiteit nie.”

траверсы

Vlae skep grense

Van kindsbeen af was ek gaande oor vlae. Veral Europese en Noord-Amerikaanse vlae. (Ek moet tog byvoeg dat die Kanadese vlag vir my baie mooier as die Amerikaanse vlag is.) Ek het nooit van enige Afrika-vlae gehou nie; die kleure was net eenvoudig te dof, net soos die mense wat hierdie donker kontinent bewoon.

Oor die ou Republieksvlag, wat eers die Unievlag was, het ek gemengde gevoelens gehad. As kind het ek nie die ideologiese afskuwelikheid van die Union Jack daarop begryp nie. Ek is nie ideologies grootgemaak nie, dus sou dit by my verbygaan. Nogtans het ek altyd gevoel dat die Union Jack die hele vlag se balans opvoeter. Eerstens is die blou in die klein Union Jack nie dieselfde as die blou op die basisvlag (Prinsevlag) se onderste baan en dus ook nie dieselfde blou as wat op die klein Vierkleur of die kleiner ‚Prinsevlag’ op die OVS-vlaggie is nie. Verder bestaan die basisvlag (Prinsevlag) sowel as die Vrystaatse vlag en Vierkleur uit horisontale en vertikale lyne. Dit vorm ŉ estetiese konsolidasie. Die Union Jack met sy diagonale lyne het weereens hierdie konsolidasie verbreek. Vir my het die Union Jack altyd gelyk soos ŉ septiese oog op ŉ andersins baie mooi vlag. My liefde vir die ou vlag was dus my lojalitiet teen die ou republiek en nie soseer die vlag met die seer oog nie.

Met my besoeke aan Europa het ek opgelet hoe trots daardie volke op hul vlae is. Wat my veral deesdae opval, is hoe daardie trotste van trotse nasies, die Amerikaners, by amper elke huis hul vlag vertoon.

Meer onlangs het die vlagverskynsel by provinsiale rugbywedstryde my aan die dink gesit. Die trots en fier waarmee ondersteuners hul onderskeie spanne se vlae vanuit motorkarre en op pawiljoene laat wapper het weereens vir my gewys dat ons mense ŉ besonderse liefde vir hierdie kategorie van simbole, nl. vlae, koester.

Vlae kom reeds in vroeë samelewings en van regoor die wêreld voor. Strydvlae, territoriale vlae, vorstevlae, familievlae, nasionale vlae en nog baie meer is alles deel van die geskiedenis van die vlag as identiteitsimbool. Ek sou sê dat ŉ eie vlag kultureel deel is van mens- en nasiewees. ŉ Nasie sonder ŉ vlag is soos ŉ mens sonder ŉ gesig.

Met die ANC se „Y-front“-vlag het alle trotse Afrikaners belangstelling in die idee van ŉ Suid-Afrkaanse vlag verloor. Dit is waarskynlik ook reg so want Suid Afrika as ŉ politieke eenheid is net so onvanpas as die „Y-front”.

Nogtans is daar binne ons trotse en behoudende Afrikanergeledere ŉ gewoel met die strewe na ŉ Afrikanervlag. Dit is natuurlik blymoedig. Die pogings wissel vanaf die obskure Brawoland-vlag tot die AWB-besoedelde Vierkleur, tot die mees erkenbare Prinsevlag. Daar is natuurlik ook ŉ hele rits ander obskure aanpasings op hierdie vlae. Mees onlangs het ŉ onafhanklike vlagkomitee ŉ baie interessante vlag geloods waar die Union Jack bloot verwyder is van die ou Republieksvlag en die gaping is toegewerk met die vlag van die Kaapse Rebelle. Klink vir my na ŉ baie pragmatiese poging en, wie weet, dalk is dit uiteindelik die vlag wat alle Afrikaners simbolies gaan saamsnoer? Dit is natuurlik as die vlagkomitee nie so ŉ aktiewe poging aanwend om die vlag vir die publiek weg te steek nie. Ek verstaan nie die doel van ŉ vlag wat niemand mag sien nie. In weerwil van die vlagkomitee se suksesvolle verberging van ŉ simbool wat andersins veronderstel is om aan ŉ paal te wapper vir die wêreld om te sien, het ek onlangs (elders op hierdie webwerf, nadat ek met PowerPoint en Paint rondgespeel het, die vlag gereproduseer en geplaas).

Intussen is ek heeltemaal tevrede met die Prinsevlag. Dit is ongetwyfeld esteties die sterkste van alle Afrikanervlae en het ook die meeste strategiese waarde (less gerus Prinsevlag is ŉ wapen!)

Maar nou laat die hele Afrikanervlagstrewe my ook kop krap oor ŉ ander saak. Almal woel rondom vlae, maar waar is die vlae? Is ŉ vlag nie ŉ ding wat veronderstel is om aan ŉ paal te hang nie? Iets vir die wêreld om te sien nie? ŉ Sterk en kleurvolle simbool wat se: „Dit is wie ons is, hierdie plek is ons s’n!“ In vorige gesprekke op die ou Praagforum het dit aan die lig gekom dat heelwat deelnemers „bang“ is hulle word deur swartes geviktimiseer en daarom wil hulle nie Afrikanervlae by hul huise vertoon nie. Sies! Papbroeke! Ek vermoed dat deel van die probleem is dat hulle skaam is om voor hul bure en liberale vriende hul volksidentiteit op te eis. Pateties!

Wel, ek is nie iemand wat deur ŉ Bantoe, Essa of ander lamsakkige liberaal geïntimideer word nie. Inteendeel, as intimidasie moet plaasvind, sal ek die een wees om dit te doen. En, dit is presies wat ek gedoen het. Ek het my pragtige Prinsevlag geneem en ŉ stewige kort vlagpaal aan die straatkant teen my huis aangebring. Die oranje-blanje-blou wapper elke met trots en fier tot amper binne in die straat en omdat ek weier om dit ooit af te haal, skyn ŉ lig snags daarop.

Die Bantoes, wat al ewig straat op en af drentel, loop nou nie meer op die sypaadjie aan my kant nie. Hulle hou maar aan die ander kant van die vlag… Maar behalwe dat ek duidelik ŉ hele paar Bantoes gewys het dat hier ŉ Boer met mening bly, merk ek ook op, die kere as ek straat se kant toe stap, hoe die blanke motoriste uit verbasing amper die pad byster raak… mooi!

Gegewe hoe die sg. „black diamonds“ ons buurtes indring, weet ons wat volg. Oormore trek oupa en ouma ook in. Dan volg die werklose broers en susters en al hul buite-egtelike kinders. Dan begin die vrinne saamdrom, die ghetto-blasters kom uit, die kaste en kaste quarts, die gehoer en rumoer, uiteindelik die bees wat geslag word en in die vroeë oggend, ŉ paar messteke later, mag dit dalk stiller raak. Dit is waarheen ons buurtes op pad is.

Die simbole wat in ŉ streek vertoon word sê iets oor die mense wat daar woon. Dit dui op hul ideologiese oriëntasie, waarvan hulle hou en nie hou nie. Dit is ook ŉ manier om te sê: hierdie is óns plek. As jy nie hier hoort nie, gee pad of ten minste voel onwelkom. Die grootste bevrediging is natuurlik as ek laat middae van die werk af kom. Die pragtige kleure van die Prinsevlag begroet my en ek is oortrek met hoendervleis. Die Oranje-blanje-blou sê vir my: „Hierdie is joune, jy is deel van ŉ trotse volk.“

Soos alle „black diamonds“ gaan Mnr. Xolela (ŉ fiktiewe karakter), wat deur een of ander groot maatskappy toegegooi is met geld, byvoordele en ŉ luukse Mercedes, vir seker sy nuwe status afrond deur na ŉ wit woonbuurt te verhuis. Stel jou egter voor as meneer Xolela een Sondag besluit om bietjie woonbuurte, argumentsonthalwe in Pretoria, te besigtig. In hul pragtige blinkswart Mercedes ry die Xolela-„gesin“. Mnr en mev Xolela het op ŉ padatlas ŉ buurt geïdentifiseer. Op die agtersitplek sit hul vier kinders (Zodwa, Sandile, Thabo en Thembu). Zodwa (7) en Sandile (6) is mev. Xolela se buite-egtelikes. Zodwa se pa is mev. Xolela se vorige kêrel, maar sy weet nie wie Sandile se pa is nie. Die derde spruit is die kleine Thabo (4) en hy is mnr. Xolela se buite-egtelike kind by sy houvrou. Mnr Xolela is egter nie seker of hyself werklik die pa is nie. Die vierde en jongste is die kleine Thembu (3) en is mnr en mev Xolela se eie kind… Thembu het egter geen van sy vader se gelaatstrekke nie en die gesiggie trek baie sterk op die bure se agtienjarige seun wat tans te C-Max woonagtig is.

Sodra die Xolela’s die woonbuurt van hul keuse, wat op die padkaart geëien is, bereik, word hulle begroet deur huise en vlagpale wat lustig wapper met Prinsevlae, Vierkleure, OVS-vlae, Ou Republieksvlag (en dalk die vlagkomitee se nuwe Afrikanervlag as hulle intussen besluit het dat die geheim nou uit is en dat dit nie meer help om dit te weg te steek nie). Mnr Xolela gooi net daar ankers en die MB se ABS-remme spring met Duitse presisie (‚n gevolg wat mnr Xolela met onbegrypbare verbasing begroet) in werking. ŉ Spoedige ommeswaai en die Xolela’s bevind hulle 40 minute later terug in Soweto. Nadat hulle menige heftige woorde oor die gesig wat hul in die Pretoriase woonbuurt begroet het, geuiter het, besluit die Xolela’s dat Soweto net die plek vir hulle is.

Simbole en vernaam vlae maak ŉ baie sterk stelling. Dit bevestig nie net jou eie trots en selfvertroue nie, maar dit wys ook aan die onwelkomes dat hier ŉ kulturele en sigbare grens loop. As indringer weet jy dat, as jy daardie grens nie respekteer nie, dinge dalk net vir jou baie moeilik kan raak…

Kom mense! Gaan hys daardie vlae!

справка 86

Will India run out of food?

India needs to act swiftly and concertedly to enhance its farm productivity in order to keep the frightening spectre of global food shortages at bay, and ensure it’s comfortably food secure. The stagnation in global agricultural production ever since the mid-’90s has ominous portents. Farmers would have to feed three billion more mouths by 2050.

The Russian government has enforced a cap on food prices from October 15 to December. In China, too, food inflation is higher — at roughly 8% — than ever before, and considerably more than its general rate of inflation (a little below 3%).

Our policymakers, too, would do well to realise that the current consumer price index (CPI)-based food inflation is much higher (an average of 6.9%) than the general rate of inflation at 3.02%. Clearly, our largely rain-fed agriculture has to be freed from the vagaries of weather. And that can be accomplished only through rapid industrialisation of the farm sector with special emphasis on developing a scientific and efficient irrigation system.

But such industrialisation entails consolidation of land. India’s agrarian order — which is primarily subsistence-based and where average farm size is four acres — is hardly conducive to such industrialisation. Technology per se may be scale-neutral, but high levels of capital intensity require scale economies.

Consolidation of land is, however, not purely a technical issue. In a country where land distribution is, in most parts, extremely inequitable and clear land titles a rarity, it’s well nigh impossible to effect large-scale consolidation of land in a democratic manner. Clearly, such consolidation must be preceded by a comprehensive land reform programme. Such an approach is, however, long-term and would yield enhanced agricultural productivity only over the next couple of generations.

Efforts must, therefore, simultaneously be made to figure out ways by which small farms can increase their productivity in the short term. Simple and low-cost technological innovations such as gravity-fed drip-irrigation kits, and human-operated treadle pumps can reportedly increase the earnings — obviously following a concomitant rise in productivity — of quarter-acre farms by as much as Rs 22,000 a year.

Die outeur wat sy moedertaal versaak het

Milan Kundera

Milan Kundera bly ‘n omstrede figuur in sy land van herkoms. Twee-en-dertig jaar ná sy vertrek uit die eertydse Tsjeggo-Slowakye en agtien jaar ná die val van kommunisme in Praag, is die Tsjeggiese Nasionale Prys vir Letterkunde, 2007, verlede week aan hom toegeken.

"Die volk tree soos ‘n stiefmoeder op. Om Kundera agtien jaar ná die rewolusie (van 1989) te vereer, is, dink ek, ‘n bietjie laat," sê bekende Tsjeggiese akteur Jiri Bartoska. Dit is vir hom ‘n bewys van die "minder goeie karaktertrek van die Tsjegge". Omdat Kundera sy Tsjeggiese burgerskap vir ‘n Franse paspoort verruil het en sy moedertaal versaak het om in Frans te skryf, het die Tsjegge hulle rug op hom gekeer, verduidelik Bartoska.

Vir die kulturele weekblad Kulturni tydenik, "sou dit beter gewees het om aan hom die prys vir onkunde oor sy Tsjeggiese lesers te oorhandig". Verder skryf die blad "dit was hy wat besluit het om sy werk net sporadies in ons land te laat publiseer […] Alle Tsjegge wat nie Frans, Engels of Chinees praat nie moes maar sien kom klaar."

Vir Kundera se blitsverkoper L’insoutenable légèreté de l’être [In Engels vertaal as The unbearable lightness of being] het die Tsjeggiese leserspubliek weliswaar 21 jaar lank gewag. Sy onlangse werke La Lenteur, L’ignorance en Le Rideau is steeds nie in Tsjeggies beskikbaar nie. Van Kundera se vertrouelinge beweer dat hy dit weens leksikale perfeksionime nie wil oorweeg nie.

Kundera is bekend vir sy standpunte oor hervormde kommunisme. Ná Mei 1968 met die Russiese besetting is hy uit die openbare lewe verdryf en het hy na Frankryk uitgewyk in 1975. Hy reis deesdae weer na sy geboorteland, maar altyd anoniem. Hy was ook nie teenwoordig by die toekenningsgeleentheid nie, maar het ‘n boodskap gestuur waarin hy sê dat hy "geroer" is deur die Nasionale Prys.

Vir die groot dagblad, Dnes, het Kundera "beslis ‘n rede gehad om nie op te daag nie". Volgens die blad sou dit ‘n spottery en bitsigheid afgegee het, om nie van kadrovani te vergeet nie. Laasgenoemde was algemene praktyk onder kommunisme waar persoonlikhede se "kwaliteite" onder die loep geneem is. Die Tsjegge het blykbaar nog nie daarvan afgesien nie.

Kundera se kritici haal sy drie onuitwisbare foute op: Sy kommunistiese jeuggedigte, sy onverskillige houding teenoor Tsjeggiese uitgewekenes en sy volharding om nie om verskoning te vra daarvoor nie, bevestig Dnes.

Die Eerste Minister Mirek Topolanek was ook nie teenwoordig nie, alhoewel hy genooi was. Hy het te velde getrek teen die "agterlike provinsionalisme" van sy mede-burgers in sy boodskap wat voorgelees is en mense daaraan herinner dat Kundera wel kritiek teen Stalinisme gelewer het.

Nog opvallend afwesig was president Vaclav Klaus en minister van kultuur Vaclav Jehlicka. Hulle het verkies om ‘n bronsplaat opgedra aan Pavel Tigrid te onthul. Hy word as die groot literêre ballingfiguur onder kommunisme beskou. Vir die Praagse koerant Hospodarske Noviny bly dit ‘n ope vraag of die Nasioanle Prys die afgrond tussen Kundera en sy "oorspronklike taalruimte" ooit sal kan oorbrug.

Die digter Jiri Dedecek wat die seremoniemeester by die oorhandiging in absentia was, het by die geleentheid gesê dat die Prys al lankal aan Kundera toegeken sou gewees het as dit nie was dat almal bang was dat die skrywer dit sou weier nie.

фасадная шпаклевка