Dan Roodt, Author at praag.co.za

DASA-vergadering ter ondersteuning van Obama

11:51:12 Burgers van die VSA wat in Suid-Afrika woon, het reeds hulle stembriewe gestuur om die 44ste Amerikaanse president te verkies.

Op Sondag 2 November, gaan die Democrats Abroad in South Africa, saam met Suid-Afrikaanse vriende en genooide gaste ‘n praatjie bywoon ter ondersteuning van presidentskanidaat Barack Obama se poging om as leier van Amerika die Withuis te betree.

Monica Faith Steward, medevoorsitter van DASA, sê die praatjie gaan van 3 tot 5 namiddag plaasvind, en gaan begin met 'n interdenomenale gebed en seëninge, voordat ontleders, hooggeplaastes en lede van die publiek sleuteltemas gaan bespreek rakende die verkiesing.

Die historiese verkiesing kan die VSA die eerste keer sien stem vir ‘n Afro-Amerikaanse kandidaat as die leier in die land.

“Ons samekoms sal 'n boodskap van hoop stuur vir die belangrike verkiesing, vanuit die suide na ons land toe, en ons hoop dit sal gesprek en debat aanmoedig wat ook vir Suid-Afrika voordelig kan wees,” het Faith-Steward gesê, wat ook van Illinois afkomstig is, waar Obama ‘n senator was.

Sy en R Courtney Priester (van Chicago), die voorsitter van DASA, was gashere vir Obama toe hy in 2006 Suid-Afrika besoek het.

Die twee-uur-geleentheid in Johannesburg waar drankies, ligte eetgoed en passievolle gesprek gaan wees, gaan deur joernalis Ken Walker gelei word. Walker was voorheen ‘n korrespondent vir National Public Radio, het Faith-Steward gesê.

Александр Фильчаков

Obama word as held beskou in Europa

11:39:16 Swart Europeërs is verheug dat Obama op die punt staan om geskiedenis te kan maak in die Amerikaanse verkiesings, maar daar is min

Blankes hou van Obama

hoop dat een van hulle binnekort dieselfde kan doen.

Vir sommige mense daar is Obama se kans om in die Withuis te beland net nog ‘n aanduiding van hoe ver hulle minderheidsgroepe daarvan is om een van die gesagsposisies te kan beklee.

“Hier is die hele sisteem in die pad. In Frankryk is die mense baie meer konserwatief,” het Massaryk Duclos, van Haiïi gesê. Sy winkel verkoop T-hemde met Obama se gesig op.

Naby staan ‘n vriend met rastalokke en ‘n Obamawapen aan sy pet vasgesteek en grinnik oor die gedagte aan ‘n swart presidentskandidaat in Frankryk. ”Die kultuur hierso is heeltemal anders,” sê hy.

Europa het ‘n groot en groeiende immigrante bevolking sedert die Tweede Wêreldoorlog, en lande soos Frankryk en Brittanje het redelike groot swart minderheidsgroepe.

Die gemeenskappe is nêrens goed genoeg verteenwoordig op nasionale vlak nie, en daar is geen Europese figuur van Afrika-afkoms met genoeg volgelinge om soos Obama in die hoofstroompolitiek as kandidaat te staan nie.

Christiane Taubira, ‘n LP van Franse Guyana wat in Frankryk se 2002-verkiesings gestaan het, het 2,2 % van die stemme gewen, maar het gesê dat dat hoewel die Franse gemeenskap reg was vir ‘n swart kandidaat, was die politieke partye nie reg nie. “Dit is die partye wat die saak gestop het,” het sy gekla.

Europese immigrante is baie minder verenig as die Afro-Amerikaanse gemeenskap, wat bestaan sedert die begin van Amerika se ontstaan, en so ‘n gemeenskaplike identiteit ontwikkel het onder die las van slawerny en die stryd vir menseregte, het Taubira verduidelik.

Politieke partye het gestry om lede en idees van voormalige kolonies te aanvaar, en is meer betrokke by tussenpartystryery as om die pynlike nasionale debat omtrent ras en identiteit aan te spreek.

“Ek dink eerlikwaar, vanuit my eie ondervinding in die 2002-verkiesing, dat Frankryk reg is om die wonderlike avontuur wat Obama vir die Amerikaners bied, te geniet,” het Taubira aan AFP gesê in ‘n onderhoud in Parys.

“Dit is nie te sê dat daar nie rassisme is in Frankryk nie. Daar is rassisme, daar is rassiste en daar is diskriminasie op grond van rassevooroordele. Dit is daar, maar ek dink dat Frankryk reg is vir die avontuur,” het Taubira gesê.

Die enigste swart vrou in Frankryk se kabinet, die minister van menseregte, Rama Yade, stem saam. “Die Franse self is gereed, maar die politieke stelsel sal verhoed dat ‘n Obama hier verskyn,” het sy aan Le Figaro gesê.

“Dis nie omdat hy swart is nie, maar omdat hy van ‘n agtergrond van onlangse immigrasie afkomstig is, Hier is integrasie baie moeiliker.”

Taubira het jong swartmense aanbeveel wat hulle inspirasie uit Obama se voorbeeld trek, om gemeenskaplike identiteitspolitiek te vermy, en eerder te fokus daarop om die kultuur van hoofstroompolitiek, soos die Sosialistiese Party, te probeer verander.

“Mens moet die leierskap oortuig om die debat oor diversiteit in Frankryk aan die gang te kry,” het sy gesê.

“Geen diversiteit in terme van meegevoel nie – as jy anders is, word daar teen jou gediskrimineer, ons hou van jou – maar diversiteit. Wat is die Franse bevolking vandag? Wat is die Franse mense?” het sy gesê.

“Wat is ‘n nasionale gemeenskap wat nie los kan staan van sy veelvoudige geskiedenis nie ? Omdat historiese kolonialisme steeds bestaan, maak nie saak wat enige iemand sê nie. Die afdruk van die geskiedenis is vandag steeds hier en ons moet dit so aanvaar.”

Jean-Leonard Touadi, wat die jaar as die enigste swart LP in Italië verkies is, het gesê dat linksgesinde Europa se liefde vir Obama meer gebaseer is op ‘n behoefte om die republikeinse bewind te beëindig as ‘n entoesiasme vir rasse-integrasie.

Touadi (49) van die Kongo af, is van mening dat hulle ‘n rukkie sal moet wag om ‘n Europese Obama te sien, as mens dit meet aan hoeveel swartmense tans die politiek betree.

“In Italië het ons steeds nie ‘n immigrantemiddelklas nie, en die wette wat spreek van vreemdelingehaat. Xenofobie gaan dit nog vir lank vertraag,” het hy aan AFP gesê, met verwysing na die immigrasiewette wat dit moeiliker maak vir immigrante om die land binne te kom.

Ondersoeke het getoon dat Europeërs Obama se sukses geniet en meeste kiesers wil hom in die Withuis sien.

‘n Stemming deur France 24-televisie het getoon dat Franse kiesers die swart kandidaat verkies bo sy Republikeinse teenstaander met ‘n faktor van 8 teen 1, Duitsers, Spanjaarde en Italiërs met ‘n faktor van 7 teen 1 en Britte met 5 teen 1.

Die klaarblyklike entoesiasme vir ‘n kandidaat wat oorkant die Atlantiese oseaan staan vir president word nie deur enige sukses van minderhede in die politiek op die ou kontinent weerspieël nie.

In Brittanje wat multikultureel is, waar 8 % van die bevolking van ‘n etniese minderheid is, wys dit op 15 uit elke 645 mense, of 2,3 % van die lede van parlement.

Nêrens in Europa het ‘n kandidaat van Afrika-afkoms ooit ‘n party gelei met enige kanse om ‘n regerende meerderheid te verkry of die staatshoof van die land te word nie.

Die vraag is dus of Obama se ondervinding, of hy wen of verloor, die Europeërs sal oortuig dat kinders van immigrante volledige burgers van die lande is, en die kinders sal inspireer om groter rolle in politiek te speel. Nie baie vinnig nie, is die antwoord.

“Ek is bly my dogter studeer in Amerika. Daar sal sy wanneer sy werk soek nie op grond van ras beoordeel word nie, maar op vermoë,” het Duclos gesê, wat Amerika gereeld besoek.

“Daar sien mens in TV-reekse swart dokters, regters, polisiehoofde. Hier sien mens buiten sport geen verwysing na swart nie. Al ons kulturele verwysings hier is wit,” het hy gekla.

Moenie verdeel nie, snoer saam

Johann Wingard beskryf ‘n baie boeiende standpunt oor minderheidsvolke se soewereiniteit en die gepaardgaande regte. Ek wil ‘n enkele paragraaf van nader beskou. Hy skryf: “Die dilemma vir Afrikaners is egter die mate (van erkenning?) wat sy volkskap onderling tussen lede van daardie gemeenskap geniet. By die Boerevolkgedeelte is die getalle klein met ‘n intense gevoel van solidariteit, maar onder Afrikaners, oftewel wit Afrikaanssprekendes, bestaan twyfel oor ‘n gemeenskaplike kultuuridentiteit, ‘n identiteit wat baie van hulle met ander Afrikaanspraters wil deel.”

Myns insiens is daar egter nie soveel te spreek van ‘n heterogene gemeenskap, as van strydige strategieë (sonder ‘n duidelike wenner) nie.

Sedert 1994 is daar hoofsaaklik drie soorte toekomsdenke deur Afrikanerleiers gepropageer. Ten eerste was daar diegene wat die liberale Grondwet met sy menseregte as ‘n bevrydende wonderwerk beskou het. Hulle het die streng dissipline, werksetiek en protestantse waardes van die vorige bedeling as onderdrukkend ervaar en die 1994 oorname in ‘n gees van “change is as good as a holiday” aangegryp. Hulle het hoofsaaklik bestaan uit kunstenaars en ander kreatiewe denkers wat op die periferie van die hoofstroom hul kunste beoefen het, maar skielik in veranderde omstandighede hulself in die middel van die kalklig gevind het, en deeglik van die geleentheid gebruik gemaak het om hul menings te versprei in ‘n mate wat ver bokant die verhouding staan wat hul getalle sou regverdig.

Ten tweede was daar diegene wat in die ANC-gedomineerde Suid-Afrika ‘n ernstige fisiese bedreiging vir Afrikaners waargeneem het. Hoewel hulle vertrekpunt dieselfde was, het hulle hierop gereageer met twee uiteenlopende strategieë. Die eerste strategie is gepropageer deur die leiersfigure wat die swaarste gedra het aan gevestigde belange. Hulle het bestaan uit leiers uit die ou NP, sakepersone soos die AHI, hoogwaardigheidsbekleërs van staatsinstellings en akademici aan staatsgefundeerde universiteite. Hulle was afhanklik van die nuwe maghebbers om hulle gevestigde belange te beskerm, en weet dat enige iets wat ruik na rassisme homself vinnig tussen die aambeeld en die hamer sal vind. Hulle het daarom in hul poging om “aanvaarbaar” voor te kom terwyl hulle vir Afrikaans se behoud wil werk, begin met ‘n proses om die verskillende kleurlinggemeenskappe op ‘n paternalistiese wyse by die Afrikaner-laer betrokke te kry deur die “Afrikaanses” beweging op die been te probeer bring.

Die derde groepering, wat soos die tweede groepering die Nuwe Suid-Afrika se bedreigings vir ‘n Afrikaner-toekoms ernstig bejeën, vind min bemoediging in die skamele 3 miljoen wat die kleurlingbevolking by Afrikaners se getallevermoëns sou voeg, terwyl hulle voel dat die selfverraad wat ‘n stap van samesmelting met die kleurlinge vereis, die kool die sous nie werd is nie. Hulle verteenwoordig grootliks die leierskorps wat nie in die eerste twee kategorieë opgegaan het nie, hoewel hulle tot op hede nie met ‘n strategie vorendag kon kom wat inslag by die voetvolk van die Afrikaners kon vind nie. Hierdie groepering word as “regs” afgemaak deur die eerste twee groeperinge en in reaksie het sommige begin om na hulself te verwys as Boere, eerder as Afrikaners.

Dit is duidelik dat ons onder omstandighede leef wat baie verwarrend vir die meeste Afrikaners is. Daar het ook heelwat apatie by die Afrikaner-voetvolk ontstaan jeens leierskap as gevolg van die mislukkings van die verlede. Verder word die stryd tussen die drie Afrikanergroeperinge bemoeilik omdat daar nie ‘n forum is waarop die leiers van die groeperinge dit as ‘n Afrikaner-aangeleentheid vir Afrikaners kan voorlê, en waarby die Afrikaners dan ‘n keuse kan maak vir die een of die ander nie. Indien daar so ‘n forum sou ontstaan is dit ook baie waarskynlik dat die verloorders van die stryd onder huidige omstandighede eerder die forum se geloofwaardigheid in twyfel sou trek as om hulle by die uitslag daarvan te berus.

Hoe dit ook al sy, daar moet deurentyd deur die leiers gepoog word om die harte en gedagtes van ons volk te wen en te mobiliseer. Dit is immers die eerste plig van ‘n leier. Pogings om die volk te verdeel in Afrikaners (dié wat ons nie ondersteun nie) en Boere (dié wat ons ondersteun) as alternatief, spreek baie van die frustrasie van daardie leiers, maar dit laat nogal vrae ontstaan oor die vermoëns en vaardighede van hul leierskap, want dit lyk asof hulle opgee.

lagoon game

Derby-Lewis doen aansoek om borg

Clive Derby-Lewis sal na verwagting vandag aansoek doen om borg in die Pretoriase Hooggeregshof. Hy is saam met Janusz Walus skuldig bevind aan die moord op Chris Hani, leier van die SAKP.

Derby-Lewis, 72, en Walus, 55, het op 10 April 1993 die doodstraf ontvang, maar hulle vonnisse is tot lewenslank versag in1995. Onlangse wetgewing het dit nou moontlik gemaak vir lewenslange gevangenes om aansoek te doen vir borg.

Derby-Lewis se advokaat Marius Coertze sê sy kliënt kon op 15 Oktober as 'n vry man uitgestap het na 'n aanbeveling van die Paroolraad. Hy het op 19 Augustus voor hulle verskyn.

Die Paroolraad het egter aan die Hani-gesin tyd gegee om beswaar aan te teken teen die aanbeveling.

Фильчаков Харьков

Oorklassifisering lei tot verdeeldheid

08:59:59 Ek dink die probleem met baie Boerevolkers – net soos sekerlik met sommige Afrikanervolkers – is 'n behoefte om die "volk" te oorklassifiseer en of selfs te kategoriseer. Terwyl etniese klassifikasie van waarde is om ons eie identiteit te verstaan, moet ons sekerlik ruimte laat vir die vloeibaarheid van volksidentiteit. Die kategorieë Boer en Afrikaner dui op tydsgrepe in ons volk se proses van evolusionêre ontwikkeling.

Net soos Johann Wingard my verkeerdelik as voormalige Broederbonder, FAK- of Afriforumlid wil kategoriseer, doen hy sy eie volk onreg aan deur 'n te enge definisie. Hoewel ek met sommige aspekte van Wingard se historiese analise saamstem, het ek 'n probleem met sy behoefte om soos meeste "ou regses" die Afrikaner die Boer se mindere te maak. Of die Afrikaner met die ingryping van die NP tot stand gekom het, is werklik nie van belang nie (in elk geval is daardie argument 'n oorvereenvoudiging). Wat van belang is, is die ontstaan van daardie nasionalisme as 'n historiese werklikheid. Dit het 'n histories bepalende rol vir ons hedendaagse werklikheid en selfdefinisie.

Wingard, soos die meeste Boerevolkers, probeer ons volksevolusie omdraai deur ons terug te definieer tot in die 19de eeu. Sy neerhalende en ekslusiewe verwysing na die "Cape Dutch" is simptomaties van hierdie retrospektiewe volksdefiniëring. Dit is dan ook hier waar die Afrikanervolk 'n meer inklusiewe term is wat, anders as die "Boerevolk", voksgenote buite die Transvaal insluit eerder as om hul te vervreem. M.E.R. het mos gesê: "Paul Kruger is dan ook in die Kaap gebore!"

Net soos die Burghers van die twee republieke en die Kaapkolonie 'n gedeelde en afsonderlike verlede had, bestaan die werklikheid dat verskeie invloede (uniewording, nasionalisme, ens.) hul in die 20ste eeu in een volk saamsnoer. Bloot omdat individue die "eksperiment" of metode wat dit tot stand gebring het afkeur, maak nie daardie ontwikkeling ongedaan nie. Die Burghers ("Boere") was 'n werklikheid, net soos die Afrikaner 'n werklikheid geword het. Dis wel so dat Afrikanervolksidentiteit weens die afgang van die Afrikanerstaat skade gelei het, maar die magte van Westerse modernisering het waarskynlik net soveel en dalk selfs meer daarmee te make. Die belangrikste feit is dat die volksevolusie voortgaan.

Skoolkinders se vertoon van die Vierkleur, die Republiekvlag by sportbyeenkomste, nuutgevonde belangstelling in Afrikaner- en Boeregeskiedenis, Afrikaanse musiek, en so meer, is alles verblydende ontwikkelinge. Nogtans beteken dit nie die herrysing van die "Boerevolk" nie. Laasgenoemde is doodeenvoudig nie moontlik nie want die Boerevolk – net soos die Afrikanervolk van die Verwoerdera – is in tyd en ruimte beperk. Doodgewoon, daardie sosiaal-politieke verskynsels kan nie herleef nie. Ons etniese wese en die omstandighede is net te geheel anders. Ons etniese voorgangers is wel belangrike motiveerders vir die mobilisiering en herontwaking van ons volksnasionalisme. In die huidige konteks is die groeiende behoefte aan volksidentiteit waarskynlik 'n respons op die swart verdrukking van die Afrikanervolk. Dit maak dit geensins minder geldig nie.

Wingard kan nie deur die terugroep van die skelwoord, "Cape Dutch", die skoolseun in Caledon, Orania of Bellville wat die Vierkleur, Rebellevlag of Prinsevlag op sy tas geverf het uit ons volksbestaan definieer nie. Die Boerevolkers kan nie die horlosie tot die jaar 1900 terugdraai nie. Die proses gaan voort en 'n volk kan nie in 'n histories beperkende kategorie geplaas word nie.

Ongeag of Afrikaners die uitstekende "Ons vir jou" in hul duisende bywoon, is ons nie weer "Boere" (Burghers) nie. Ons hedendaagse politieke, kulturele en ekonomiese wêreld is net te ver verwyderd daarvan. Nogtans kan dit as waardevolle instrument dien om volksnasionalsme aan te wakker. Meeste volke oor die ganse wêreld lyk vandag radikaal anders as 'n eeu gelede. Die wese en aard van 'n volk is nóg staties nóg permanent.

Hoe dit ook al sy, in Kaapstad, Pretoria, Bloemfontein of waar ook al: ons volksnasionalisme is besig om te herontwaak. Net soos die Boerevolkers ons nie in die verlede kan laat leef nie, kan die linkses ons nie in 'n vae en gedeëtnifiseerde omskrywing (Afrikaanses) druk nie. 'n Volk se wese en strekking is nie uitgelewer aan ideoloë nie. Hul manipulasie is gewoonlik beperk tot dít wat die volk as aanvaarbaar beskou.

Of ons onsself Boere of Afrikaners noem, is minder relevant as die feit dat ons deur 'n grootse bestaanskrisis gekonfronteer word. Hierdie is ons krisis, in ons ruimte en tydsgewrig. Ons s'n verskil radikaal van ons voorouers se ervaring. Die hede bly iewers tussen die verlede en die toekoms. Ter wille van ons oorlewing as etniese en rasseminderheid mag ons nie onself intern kompartementaliseer nie. Ons moet die verlede respekteer, maar ons kan nie daarin leef nie.

Dringend gesoek: Skelnaam vir Afrikaners

09:01:21 Sinvolle gesprekke rasselangs is onmoontlik in Suid-Afrika en een van die onverwagse redes het as’t ware oorgroot skoene, 'n woer-woerstrikdas en 'n rooi neus aan: Die algehele, lamlendige onvermoë van ander rasse en selfs ander blanke taalgroepe om 'n goeie, standhoudende skelnaam vir die Afrikaner uit te dink. Daar was al pogings, ja, maar niks waaruit die gif nie verdamp het nie.

Die naam “Boer” was selfs eers 'n kwetswoord. Die Xhosas, byvoorbeeld, het die woord gevat, hom liederlik gebuig en vir ons as “mamparra” teruggegee. (Die Sunday Times het heel selfvoldaan die kat lustig aan die stert rondgeswaai… en 'n komieklike padda aangebring by hulle “Mamparra van die Week”-rubriek.) Die woord “Boer” het aanvanklik 'n veel venyniger inhoud as bloot akkerbouer of vee-eienaar bevat.

Dit was gelaai met die betekenis van stuurse, dikwels ongeletterde, nougesette rowweling. Dit was 'n nuttige brandnetel om die sogenaamdes mee te looi… as hulle net wou saamwerk. Maar hulle het nie teruggedeins van die benaming of hulle hande histeries ten hemele gegooi nie. Hulle het die naam eerder aangegryp, hulleself daarmee beskryf en toe voortgegaan om die naam in te kleur met veelbenyde eienskappe soos trots, dapperheid, skranderheid, uithouvermoë, medemenslikheid en hartlikheid – kenmerke wat deesdae met die Afrikaner vereenselwig word.

Daarmee het die Boer 'n koeëlvaste waarheid bevestig: Dis nie die naam wat die persoon vorm nie maar die persoon wat betekenis aan die naam gee. In die weermag het ek 'n Afrikanertroep gesien wat homself voorgestel het as 'n Plank (“Plenk” soos die Souties dit uitgespreek het, was hulle gunstelingskelnaam vir 'n Afrikaner wat hulle tradisioneel as dof, verstar en met bekrompe horisonne gesien het.) Maar daarna het hy, stroopsoet, voortgegaan om hulle menings te probeer uitlok oor sulke obskure onderwerpe soos die Brahms-Wagner-omstredenheid, die nasciturus-fiksie in moderne regspraak, Hamlet se worstelinge as dapperheid of lafhartigheid, die vyf punte van Calvinisme, wie John Galt werklik is en Decartes se “cognito ergo sum”-stelreël… sonder sukses.

Die feit dat hy nie net elke redenaars- en vasvrakompetisie daarna gewen het en as soort van 'n wandelende ensiklopedie, mediese handleiding, regsbiblioteek en berader opgetree het nie, maar ook opgeruimd onder druk gebly het en later in Angola kalm gereageer het onder vuur, het die Souties nie verhoed om na hom as 'n Plank te verwys nie. Maar dit was nou 'n woord wat hulle met 'n sekere besitterstrots aangewend het. Hulle het, kortom, gespog met “hulle” Plank en wee die buitestaander wat neerhalend oor hom sou wees. Hierdie troep het vir ewig die manier hoe hulle na Afrikaners – Planks – gekyk het, verander.

Hierdie beginsel – dat 'n mens betekenis aan die naam gee en nie andersom nie – is nie een wat posgevat het onder liberale blankes of onder die swart bevolking nie. Moord, verkragting of bloedskande is nie misdade wat hoegenaamd dieselfde gebelgdheid ontlok as die gebruik of selfs net verwysing na die woord “kaffer” nie.

'n Eeu gelede was hierdie 'n neutrale woord; bloot 'n naam vir die swart ras. Mohandas Ghandi, die hoogste god in al wat 'n wimperfladderende liberalis se Pantheon is, het in 1904 nog bitter in die pers gemor oor die “Kaffirs.”

Later het die woord egter blykbaar 'n betekenisverskuiwing ondergaan en dui nou, in die gemoed van swartmense, nie meer bloot hulle ras aan nie. Dit het nou die inhoud van iets soos “onnosel, lui, dierlike barbaar deurtrek met basiese welluste". Beskryf dit alle swartmense of selfs swartmense oor die algemeen? Natuurlik nie! Maar dit beskryf Idi Amin, byvoorbeeld.

Dit word toenemend moeilik om 'n naam, enige naam, te mag gebruik om swartmense se ras te identifiseer. Ander name waarvan die temperatuur geneem en wat as te koorsig beskou is, sluit “Inboorlinge,” “Bantoes,” “Naturelle” en die lompspeelse “Plurale” in. Tim du Plessis, Rapport se ontgogelde liberale redakteur, kou juis verlede Sondag sy binnewang oor die krisis of ons van “swartmense” mag praat of eerder “swart mense” moet sê.

Hy was nie die enigste rubriekskrywer wat dié naweek oor rassisme en “nie-rassigheid” getob het nie. Chris McEvoy is een van daardie selfvoldane liberalistiese Engelse meningskrywers wat nog nie besef dat sy wit vel soos 'n neonlig buite die laer skyn nie. (Hy maak byvoorbeeld protes oor misdaad af as die “lugaanvaltipe, neulerige gekerm” van wit stedelinge.) In 'n hele rubriek oor die woord “kaffer,” skryf hy nie een keer die woord uit nie. Hy dui dit nie eers aan as die gebruiklike, saggiesknor “k-woord” of “k****r” aan nie; hy praat van die “K-bom".

Dit, skryf hy, is ontwerp om swartmense “uit te haal” terwyl dit “die geboue wat hulle gemaak het, ongeskonde laat". Nee, ek speel nie. N24 het dié lawwe trapsel op hulle webwerf gepubliseer.

Dit kan nie wees dat hy besef het hoe breingevries dié stukkie filosofie van hom is nie, anders sou hy dit bloot uitgevee het. Nadat hy egter in die rondte gebrom het soos 'n vlieg in 'n Oros-plassie, en wasemrig gefantaseer het oor sulke eklektiese gedagtes soos dwelms, kodewoorde, troglodiete en die vreugde daarvan om 'n seksimplement vir 'n bejaarde grootmoeder vir haar verjaarsdag te gee, flerts hy teen die stroom van sy eie argument in. Nou is die woord nie meer ontwerp om “swartes” mee “uit te haal nie". Die ontstaansdoel is nou nie meer ter sprake nie. Dit maak nie saak waarvoor iets ontwerp is nie, beduie hy. Wat belangrik is, is waarvoor dit aangewend word. 'n Krieketkolf is gemaak om 'n “klein leerbal oor 'n oorgroot veld rond te klits” maar bloot as gevolg daarvan is dit nie aanvaarbaar om iemand daarmee oor die kop te klits nie, redeneer hy.

Ai. Dit is nie witmense wat die aanwending van die woord verander het nie. Hulle het dit deurgaans bloot gebruik om die swart ras aan te dui. Dit was swartmense wat van die woord “kaffer” as’t ware die krieketkolf gemaak het waarvan McEvoy praat en dit is húlle wat die kop hou om daarmee geslaan te word.

McEvoy reken die woord verval toenemend in onbruik maar dis net omdat hy homself toegespin het in sy eie snoesige wêreld; as’t ware sy motorvenster teen die waarheid opgerol het soos hy maak om straatbedelaars te ontmoedig. Hierdie woord is besig om veld te wen, toenemend en vinnig. Die rede daarvoor is te vind in die wortel van swartmense se beswaar teen die benaming en dit is: Minagting.

In 1994, en omtrent dwarsdeur die Mandela-era en selfs daarna, het blankes nog die nuwe gedagte van swart voortreflikheid ondersteun en het die woord “kaffer” sy weg na die argief begin vind. Maar deesdae, met 'n hernude besef van presies hoe lamlendig, onnosel, vraatsig en verroestend swartmense met die stuur van die land in hulle hande te werk gegaan het, is daar nuwe skeptisisme oor die bekwaamheid van swartmense en 'n hernude agterdog oor hulle motiewe. En die woord “kaffer", helaas, is besig om nuwe asem te skep.

MvEvoy stel darem 'n daadwerklike oplossing voor, nie een van daardie newelrige, edelagtige maar onhaalbare skimidees so geliefd onder linkse hoepels nie, maar iets prakties en haalbaar. Dit is 'n voorstel wat hy, helaas, blykbaar nie die ghoene voor het om tot die logiese einde daarvan aan te beveel nie.

Swartmense, sê hy, moet die angel uit die woord “kaffer” trek deur dit self te gebruik. Hy demonstreer dit aan hand van die voorbeeld van die swart Amerikaanse komediant, Richard Pryor, wat die skelwoord “nigger” as deel van sy komediesketse begin gebruik het. Deesdae is dit 'n alledaagse woord in die ghettolewe van swart Amerika en spoel selfs oor in die hoofstroom in.

McEvoy laat egter na om te noem dat dieselfde swartmense wat in die dwelmbendekultuur van mekaar as “niggers" praat, hulle ma’s en vrouens “tewe” noem en hulle vriende “moederbeslapers". (Laasgenoemde woord preuts en met 'n kopknik in Anton Prinsloo se rigting vertaal.) Voorts weet hy blykbaar nie dat die woord “kaffer” wel 'n verbruikerslewe onder township-swartes het nie. Voetbalbaas Irvin Khoza het dit hoeka vroeër vanjaar teenoor 'n swart joernalis gebruik en ons weet hoe dít vir hom uitgewerk het.

Maar McEvoy is nie verkeerd nie. As swartmense begin om die woord self te gebruik, en nie net in hulle eie monde te neem nie maar om aan te dring dat ander rasse ook so na hulle verwys, is die krieketknuppel uit hulle teenstanders se hande geneem.

As hulle sou voortgaan en dié naam met onderskeiding, prestasie, produksie, trots en passie vul, sal “kaffer” 'n naam wees wat met trots gedra word en waarna ander rasse en nasies aspireer.

Presies soos die naam “Boer".

Intussen, kan iemand asseblief 'n standhoudende, diepstekende skelnaam vir blanke Afrikaners uitdink? Dis darem nie regverdig dat 'n eenvoudige woord wat met 'n “k” begin vir swartmense alleenreg gee op soveel hoogheilige verontwaardiging nie.

magic bomb slot

Verlaagde OPUL-produksie keer nie oliepryse se daling om nie

11:28:53 Groeiende tekens van ‘n globale ekonomiese insinking het oliepryse laat daal tot die laagste vlak in 17 maande, terwyl beleggers OPUL se produksieverlaging geïgnoreer het.

Handelaars het hulle leidrade van die wêreldmarkte geneem wat Maandag gedaal het, met die Nikkei-indeks wat op sy laagste vlak in 26 jaar gesluit het op 6,4 persent laer.

Hong Kong en Europese markte het ook afwaarts gevolg, en die Dow Jones-nywerheidsindeks het 3,6% gedaal Vrydag.

Ligte ru-olie vir Desember het met $1,57 gedaal tot $62,58 per vat op die New York Merchantile Exchange, die laagste vlak sedert Mei 2007.

Nadat die OPUL-lande hul produksie met 1,5 miljoen vate per dag verlaag het, het die prys met $3,69 gedaal tot $64,15. Pryse het reeds met 57% gedaal vanaf rekordhoogtes van $147,27 op die 11de Julie.

“Die gevoel is redelik negatief omtrent die internasionale ekonomiese vooruitsig,” het David Moor, van die Commonwealth Bank van Sidney gesê. Indien daar nog slegte ekonomiese nuus inkom vanaf Europa of Amerika, kan pryse verder daal.

Iran se OPUL-goewerneur, Mohammad Ali Khatibi, het Sondag gesê ‘n verdere verlaging in olieproduksie sal op OPUL se vergadering wat Desember in Algiers plaasvind, bespreek word.

Die vergadering kan ook vervroeg word indien nodig, het Khatibi gesê.

Moore het gesê hy voel OPUL se vermindering in produksie was redelik gewees, maar die vrese vir resessie in die groot ekonomieë bly redelik sterk. Die stap van OPUL is wel ‘n mate van beheer om die mark te ondersteun.

Wene se JBC Energy het gesê dat pryse vir die oomblik uit OPUL se hande is.

Aangesien oliepryse onder druk verkeer weens die krediettekort, mag die pryse vir ń hele paar weke grootliks onafhanklik van verskaffingsfaktore bepaal word. Gevolglik sukkel OPUL tans met faktore buite sy beheer.

Die Amerikaanse departement van vervoer het Vrydag gesê dat Amerikaners 5,6 % minder gery het, dit is 24 miljard kilometer minder as in Augustus verlede jaar.

Dit is die grootste maandelikse verlaging sedert die data die eerste keer in 1942 versamel is.

“Indien ons na ‘n groot ekonomiese ommekeer kyk, is dit moeilik om te bepaal waar die hulpbronne se pryse gaan draai,” het Moore verder gesê.

In Londen het Brent-ru-olie met $1,75 gedaal tot $60,30 per vat op die ICE-termynbeurs.

zoom отбеливание зубов

Petrolprys behoort met 35 sent te daal

17:00:28 Die petrolprys behoort met omtrent 35 sent per liter te daal wanneer die Sentrale Energiefonds die jongste brandstofpryse Vrydag bekendmaak.

Ekonoom Dawie Roodt sê ofskoon die Rand swakker is, daal die olieprys en is 'n daling van sowat 35 sent per liter moontlik. Hy verwag dat die dieselprys met omtrent 20 sent per liter gaan daal.

Vroeër het die prys van Brent ru-olie vir lewering inDesember tot $59,02 per vat gedaal, die laagste punt sedert Februarie 2007. Dit was ten spyte van verlede week se aankondiging deur die organisasie vir petroleumuitvoerlande (Opul) dat dit produksie met 1,5 miljoen vate per dag tot 27,3 miljoen vate per dag in November gaan verminder in 'n poging om die dalende pryse stop te sit.

Roodt sê Opul produseer slegs 40 persent van die wêreld se olie en die eintlike getal vate is slegs deel van die vergelyking — wat wel belangrik is, is die wêreldvraag. Hy sê Opul het 'n belangrike les geleer : Jy verminder produksie nie te veel wanneer mense na alternatiewe soek nie. Indien die prys daal, sny jy nie terug op produksie nie omdat jy dan die markaandeel verloor.

Roodt sê Opul het sy eie belangrikheid oorskat.

инструментов арсенал Лобановский Харьков

Zim-vroue in hegtenis geneem

16:53:43 Dosyne vroue-aktiviste is in Zimbabwe se hoofstad, Harare in hegtenis geneem omdat hulle protes aangeteken het teen die lyding wat deur die ernstige ekonomiese krisis veroorsaak word.

Oproer-polisie het 'n betoging deur minstens 300 vrouens van die Vrouekoalisie uiteen gejaag buite 'n hotel waar leiers van Suider-Afrika oor Zimbabwe se politieke dooiepunt beraadslaag. Volgens die koalisie is minstens 11 vrouens vir beserings behandel nadat hulle deur die polisie geslaan is, terwyl 47 vrouens in hegtenis geneem is.

Koalisiewoordvoerder Emilia Chawa sê dit is die vrouens van Zimbabwe wat die las van lyding moet dra. Die vrouens het gevra dat die samesprekings tussen President Robert Mugabe en die aangewese eerste minister, Morgan Tsvangirai oor die samestelling van 'n eenheidsregering, dringend afgehandel moet word sodat die ekonomie wat aan flarde is, heropgebou kan word.

игры для девочкам

Duitse ekonoom se omstrede ‘Jode’-uitlating

16:23:34 'n Vooraanstaande Duitse ekonoom het 'n knuppel in die hoenderhok gegooi deur kritiek teen sakeleiers te vergelyk met die stigmatisering van Jode tydens die finansiële krisis van die 1930s.

Hans-Werner Sinn, hoof van die invloedryke navorsingsinstituut Ifo, het aan Berlyn se dagblad, Der Tagesspiegel, gesê Duitsers moenie na sondebokke agter die huidige moeilikhede soek nie.

Met verwysing na die 1930s-krisis, wat tot die opkoms van die Nazi's gelei het, sê Sinn die soektog na sondebokke daardie tyd het gefokus op die Jode terwyl vandag op die bestuurders gefokus word. Sy opmerkings het groot oproerigheid veroorsaak.

Die algemene sekretaris van die Sentrale Joodse Raad in Duitsland, Stephan Kramer, het 'n beroep op Sinn gedoen om onvoorwaardelik apologie aan te teken. Regeringswoordvoerder Ulrich Wilhelm het aan verslaggewers gesê die opmerkings is onaanvaarbaar en verkeerd, terwyl 'n woordvoerder van die ekonomiese ministerie geëis het dat Sinn sy verklaring terugtrek.

Ifo is een van die mees wydgelese publikasies oor sakevertroue in Duitsland. Dit het Maandag berig dat vertroue in Europa se grootste ekonomie tot die laagste punt in meer as vyf jaar gedaal het.