colombia – praag.co.za

Colombiane verwerp ooreenkoms met Marxistiese rebelle

Colombia se regering en die Marxistiese Farc-guerrillas het Maandag alles in die stryd gewerp om ’n plan te laat herleef wat ’n einde aan die 52 jaar lange oorlog moet maak.

Dit volg nadat kiesers ’n onderhandelde ooreenkoms tussen die twee partye in ’n referendum verwerp het. Kiesers meen die ooreenkoms is die rebelle te genadig.

Ná die verpletterende politieke nederlaag het pres. Juan Manuel Santos Maandag probeer om ondersteuners van die vier jaar lange onderhandelinge met die Rewolusionêre Gewapende Magte van Colombia (Farc) moed in te praat.

Santos, het met opposisieleiers vergader, en twee kabinetsministers en die hoofonderhandelaar, Humberto de la Calle, aangestel om te poog om die vredesonderhandelings met die FARC-rebellegroep aan die gang te probeer hou.

De la Calle het vroeër aangebied om te bedank.

Die voormalige president wat die leier is van die groep wat onderhandelings teenstaan, het veranderinge in die ooreenkoms met die rebelle geëis. Hy glo soos baie Colombiane dat die regering te veel toegewings gemaak het.

Meer as 220 000 mense is in Latyns-Amerika se langdurigste konflik in meer as ’n halfeeu dood.

“Ek sal nie moed opgee nie. Ek sal aanhou na vrede soek tot die laaste minuut van my termyn,” het Santos gesê, oomblikke nadat die referendum se uitslae Sondag bekend gemaak is.

Rodrigo (Timochenko) Londono, die top FARC-bevelvoerder, het op sy beurt ook die versekering gegee dat die rebelle steeds daartoe verbind is om ’n vreedsame politieke party te word.

“Farc herbevestig sy uitgangspunt om net woorde as ’n wapen te gebruik om ’n nuwe toekoms te bou. Maak staat op ons, vrede sal seëvier,” het Timochenko gesê.

Santos, wat nie wetlik verplig was om ’n referendum uit te roep nie, oorweeg nou sy opsies.

Die vredesooreenkoms wat verlede maand bereik en verlede week onderteken is, bied aan rebelle die moontlikheid om hul wapens aan die Verenigde Nasies te oorhandig, hul misdade te erken en ’n politieke party, gegrond op hul Marxistiese beleid, te vorm.

Farc, wat in 1964 as ’n arbeidersklas-rewolusie begin het, behoort in staat te wees om aan die 2018-presidentsverkiesing en die verkiesing vir die wetgewende vergadering deel te neem.

Hierbenewens sal die groep van tien ongeopponeerde setels in die land se kongres tot 2026 gewaarborg wees.

Dit het ondersteuners van die nee-stem woedend, want hulle meen die rebelle moet gevangenisstraf uitdien en nooit toegelaat word om die politieke terrein te betree nie.

Brittanje in krisis nadat Zuma IS aflag

Die Statuut van Rome, die grondslag vir die oprigting van die Internasionale Strafhof (IS), het aan die hof ‘n spesifieke mandaat gegee wat beteken die IS kan net reageer op misdade wat sedert 2002 plaasgevind het.

Die jurisdiksie van die Hof is verder gebaseer op die beginsel van komplementariteit. Dit beteken dat die IS slegs jurisdiksie het wanneer ‘n lidstaat nie in staat is nie of onwillig is om ‘n internasionale misdaad aan te spreek.

Daarom meen internasionale regskenners dat die potensiële sake wat voor die hof gebring kan word, nie veel is nie.

Tans word misdade in Colombia, Zimbabwe, en Verenigde State van Amerika oorweeg na laasgenoemde se inval in Irak.

Die besluit van die Suid-Afrikaanse regering om die hoërhof in Pretoria te omseil en skynbaar toe te laat dat Omar al-Bashir, die Soedannese president wat beskuldig word van volksmoord en oorlogsmisdade, vertrek, is dus nie noodwendig ‘n oortreding in die lig van die IS se beperkte jurisdiksie nie.

Die herrie gaan eerder oor die ANC se verbintenis tot sy sogenaamde “sleutelbondgenote”, naamlik die VSA en Brittanje, as die lasbriewe wat in 2009 uitgereik is deur die IS teen Bashir.

Die daad van verset deur president Jacob Zuma – en daar kan min twyfel bestaan dat hy direk betrokke is – plaas hom aan die spits van Afrika-leiers wat argumenteer dat die IS bevooroordeeld teenoor Afrika optree en bloot ‘n onderdrukkende instrument van Westerse magte is.

Zuma se skynbare “anti-imperialistiese” houding is besonder gewild in die ontwikkelende wêreld en ‘n deurbraak in voortgesette pogings om Soedan se diplomatieke isolasie te beëindig.

Die feit dat Zuma ‘n gesogte beraad van die Afrika Unie gehou het in ‘n land wat die Roomse Statuut bekragtig het, maar de facto immuniteit verleen het van Britse vervolging en skotvry daarvan afgekom het, verteenwoordig ‘n krisis vir die VSA en sy bondgenoot Brittanje.

Amerika is die land wat die grootste legitimiteit aan die ANC verleen, naas die VK.

Bashir het soortgelyke maar minder dramatiese eskapades in Egipte, Libië en Saoedi-Arabië, gehad, maar sy vertrek uit Suid-Afrika is ‘n beduidende terugslag vir die hof.

Die IS staar ‘n volskaalse rebellie in die gesig van baie van die Afrikalande wat oorspronklik ‘n mandaat onderteken het, gelei deur Suid-Afrika.

Zuma se regering het nie net versuim om saam te werk nie. Hulle het die departement van justisie se regspan in effek, namens Bashir laat optree.

In ‘n duidelike stekie na die VSA, wat soos China, Rusland en Indië nie ‘n IS-ondertekenaar is nie en beskuldig word van dubbele standaarde, het die ANC gesê “groot menseregtevergrype deur nie-ondertekenaars word nooit ondersoek nie”.

Gebeure Maandag het kommer in die VSA en Brittanje verhoog oor hul eie nie-wit minderhede se houding teenoor Suid-Afrika en Afrika en hul eie internasionale vooruitsigte in ontwikkelende lande. Van Nelson Mandela se “menseregte” en hul mooiklinkende beloftes, het nou duidelik dadels gekom.

Die IS wat nog herstel van sy onvermoë verlede jaar om Kenia se president, Uhuru Kenyatta te vervolg, se ondersoek is boonop bevries in Darfoer in die westelike Soedan, waar Bashir se menseregtevergrype na bewering plaasgevind het, as gevolg van ‘n gebrek aan VN-ondersteuning.

Fatou Bensouda, die IS-aanklaer, het intussen gekla dat die geloofwaardigheid van IS as ‘n instrument van internasionale vrede en veiligheid, aangetas is. Sy egter hou vol dat die hof ook “misdade van seksuele voorkeur en gender” moet ondersoek, nog ‘n ongewilde tema in Afrika.

Die IS ondersoek tans nege kwessies, almal in Afrika, en elkeen word deur die vasteland as “rassisties” afgemaak.

Weens die volgehoue kritiek van rassisme het die IS sedertdien begin met voorlopige ondersoeke na beweerde misdade in die Oekraïne, Palestina, Irak en Honduras.

Vroeër het Emeritus Aartsbiskop Desmond Tutu gesê die versuim deur sommige van die magtigste lande om hulle te onderwerp aan die Internasionale Strafhof, het ‘n klimaat geskep vir Suid-Afrika om toe te laat dat Bashir die land verlaat. Tutu het kennelik na die VSA verwys.

Die leier van die EFF, Julius Malema het ‘n beroep gedoen dat die president van Soedan, Omar al-Bashir, vervolg word, máár deur ‘n Afrika-hof. Malema het gesê dat sy party nie die “sameswering” gesteun om Bashir in hegtenis te neem nie, omdat dit ‘n opdrag was van ‘n “imperialistiese organisasie”.

Hy sê Bashir moet vervolg word deur ‘n regverdige regstelsel, nié die Internasionale Strafhof nie. Daarmee het hy Robert Mugabe se gewilde oproep gesteun.

Nuwe generasie internasionale terreur ontbloot?

In die laat 70’s en die 80ger jare van die vorige eeu het regerings wêreldwyd hul hande vol gehad met terreurbewegings soos die Rooi Brigades, Montenero’s, die Bader-Meinhoff’s, Japannese Rooi Leër, Swart September en ander wat met Carlos (die Jakkals) as fasiliteerder internasionaal hande gevat het.

Die volgende ernstige generasie transnasionale terreur het van Osama bin Laden se Al Kaïda gekom, en het in hoofsaak ‘n radikale Islamitiese grondslag.

Pas het ‘n Spaanse regter keel skoongemaak en beskuldigings gedoen wat op internasionale samewerking dui waar ideologie terugstaan vir een raakvlak – geweld.

Regter Eloy Velasco het ‘n stappie verder gegaan en die Venezuelaanse regering van pres,. Hugo Chavez van steun aan die samewerking beskuldig.

Die beskuldiging spruit uit die verhoor van ses lede van die Baskiese ETA-beweging en sewe lede van die Colombiaanse beweging, FARC, op aanklagte van onder meer terrorisme en sameswering tot moord.

Volgens regter Velasco werk dié twee terreurorganisasies reeds sedert 1993 saam, en het ETA-lede opleiding in FARC-rebellekampte in Colombia ondergaan.

FARC-lede het weer by geleentheid na Spanje gereis om met ETA se hulp ‘n vorige Columbiaanse president, Andres Pastrana en die huidige regeringshoof, Alvaro Uribe in Spanje te vermoor.

Dié samewerking word skynbaar gefasiliteer deur ‘n ETA-lid wat nou in Venezuela woon, Arturo Cubillas Fontang. Fontang het voorheen ‘n pos in Chavez se regering beklee, maar sy huidige posisie is onbekend.

Chavez is bekend vir sy rewolusionêre leerstellings en vriendskap met lande soos Kuba, en dat hy sy land se olierykdom mildelik aanwend. Waarnemers wat meer sinies is, meen Chavez se pro-rewolusionêre standpunte is bloot ‘n rookskerm om sy eie diktatoriale optredes, soos skerp inkorting van mediavryheid en ander demokratiese instellings te probeer verdoesel.

Vir ETA kan die openbaarmaking van bande met FARC en Chavez baie slegte nuus inhou. ETA het by baie ‘n bietjie sentimentele “kapitaal” omdat Spanje kopsku is om aan die volle selfegeringsverwagtings van baie Baske te voldoen. Hierdie sentiment spruit volledig uit nasionalistiese sentimente vir minderhede wat tradisioneel aan onderdrukking onderwerp is. In daardie geledere is daar gewoonlik min ooghare vir anti-demokratiese terreurgroepe wat ‘n Marxistiese streep weg het.

Boonop verdien FARC volgens militêre waarnemers jaarliks in die orde van $300 miljoen deur onwettige aksies, waarvan 65 % dwelmbedrywighede behels. Trouens, FARC word as een van die wêreld se belangrikste eksponente van die internasionale dwelmkartel beskou.

Meng jou met die varke…