Vlad du Plessis – Bladsy 2

Prinsevlag is ‘n wapen

Strategies is die Prinsevlag vir die Afrikaner die heel beste vlag. Tewens, dit is meer as ’n vlag: dit is ’n wapen.

Tydens die onlangse optog teen die SABC (die ANC se uitsaaier) se gebruik van die woord „Tshwane“ was die verskeidenheid van „Afrikaner/Boere“-vlae opmerklik. Hierdie verskeidenheid en die noodsaaklikheid vir ’n gemeenskaplike vlag het my laat nadink.

Die pragtige Vierkleur, met sy ryke geskiedenis, was soos gewoonlik sterk teenwoordig. Dan was daar aanpassings op die Vierkleur, waarvan een met ’n oranje baan bo in pleks van die gebruiklike rooi baan. Daar was ook ’n „Vierkleur“ (Vyfkleur?) met ’n vierde baan onder die blou baan en groen kolom. ’n Interessante verskynsel was die Skandinawiese-tipe Brawolandvlag met ’n oranje kruis. Ook was daar ’n enkele Kanadese-tipe vlag, maar in plaas van die Kanadese rooi kolomme het dit oranje kolomme bevat en in stede van ’n rooi esdoringblaar in die middel, het dit die Voortrekkermonument vertoon. Verder was daar natuurlik ook die Prinsevlag (oranje, blanje, blou, sonder die drie klein vlaggies op die wit baan).

Ek verneem ook dat ’n groepie Afrikaners selfs besig is om ’n geheel nuwe vlag vir die Afrikaner te ontwerp. Die vraag is natuurlik: waar gaan al hierdie ontwerpe en pogings eindig en met hoeveel vlae gaan ons op die einde sit? Selfs al doen ons op hierdie stadium ’n „inklusiewe“ ontwerp, moet Afrikanerpolitieke bevryding weereens problematies wees. Afrikaners wat tans nie deel van die stryd is nie gaan dan daarop aanspraak maak om ook ’n inset mbt vlagontwerp te lewer. Dan begin die hele oefening weer van voor af.

Elkeen van hierdie vlae se ondersteuners het vir seker goeie heraldiese, filosofiese, poltieke en selfs godsdienstige motiverings wat hulle ter ondersteuning van hul onderskeie vlae aanvoer. Self ondersteun ek die Prinsevlag. Ek kan aan sommer ’n hele rits geldige kulturele redes dink waarom die Prinsevlag juis die Afrikanervlag moet wees. Ek wil u egter nie daarmee verveel nie want ek kan u amper verseker dat op emosionele vlak my argumente net so goed soos al die ander se argumente gaan voorkom.

En dit is presies waar ons probleem lê. Ons redeneer emosioneel oor die vlagkwessie. U voel dalk, maar hoe dan anders: ’n vlag is ’n baie emosionele saak, en u is reg. ’n Vlag ís ’n baie emosionele saak, maar ons moet mooi gaan besin, wil ons die stryd teen die ANC met ons emosies of met rasionele strategieë aanpak? In die geval van ’n bevrydingstryd is dit belangrik dat simbole nie net tot jou eie emosies spreek nie, maar ook tot dié van jou vyand.

Die Vierkleur is vir seker die mees populêre vlag, sou mens bloot gaan op die vertoning daarvan. Dit is myns insiens ook die enigste ernstige mededinger vir die Prinsevlag. Bo en behalwe die feit dat die Vierkleur ’n baie ekslusiewe vlag is (wat nooit breë Afrikaner-geografiese aanhang sal geniet nie) het dit ’n ander enorme tekortkoming. Strategies het die vlag geen waarde meer nie. Wat bedoel ek met strategies? Hiermee verwys ek daarna dat ons nie die ANC gaan oorwin deur ons eie „sagte gevoelens“ oor vlae te streel nie. Ons gaan die simboliese aanslag alleen wen deur simbole te kies wat impak op die onderdrukker maak.

Met die beeldsending van die onwettige teregstelling van drie AWB-lede, langs ’n ou Mercedes-Benz het die ANC die Afrikaner sielkundig verslaan. Met die gefaalde en beskaamde Bophuthatswana-inval deur die AWB, het alle skynbare mag van die regse dampkring summier tot ’n einde gekom. Die Vierkleur is van die begin deur die AWB gekaap en vinnig het die stank van die AWB-driebeenswastika daaraan gekleef. Van toe af is die Vierkleur geheel en al gemarginaliseer tot die simbool van ’n groepie neo-Nazi’s wat vir ewig die vlag bevlek het.

Met die AWB-kapitulasie tydens hul misleide en patetiese Bophuthatswana-ekskursie het die Vierkleur ook gekapituleer. Net soos die ANC na die beeldsending van die Mercedes-Benz-teregstelling nie meer die Afrikaner as ’n bedreiging sou sien nie (met die komplimente van Eugene Terrre’Blanche en sy „generaals“), net so het alle simbole wat saam met daardie groepie gehang het, van daardie oomblik af, in die swart bewussyn, totaal en finaal trefkrag verloor. Dit is baie problematies vir die aanhangers van die Vierkleur want die simbool is, buiten vir eie emosionele bevrediging, van alle mag gestroop. Eintlik lag ANC-ondersteuners daarvoor.

Vir die res van die „interessante“ vlae is die saak selfs slegter. Hul obskuurheid maak dat dit selfs minder mag as die Vierkleur projekteer. Wat tot en met hierdie skrywe nie openbare kennis was nie, is dat ten tye van die SABC-optog die polisie Dan Roodt beveel het dat „die ‚ou landsvlae’ verwyder moet word“. „Waarvan praat julle?“ het hy gevra. Onmiddellik is die vinger na die Prinsevlag gewys. Nou begin ons van simboliese mag praat! Nadat dr. Roodt hulle daarop gewys het dat dit nie die „ou vlag“ is nie het hulle onmiddelik ’n polisieregsadviseur (nogal ’n blanke) geskakel wat vir hul daarop gewys het dat dit nie die „ou vlag“ is nie en dat die „ou vlag“ boonop slegs by rugby- en sokkerbyeenkomste onwettig is. Begin u sien dat ons hier iets beet het?

Myns insiens het hulle (die swart polisie) goed geweet die ou vlag nie oral verbode is nie. Wat hulle wel gehoop het, was om vir Dan Roodt te intimideer om die vlag te verwyder. Hul emosionele wrewel jeens die „ou vlag“ het die oorhand gekry en toe het hulle ’n fout begaan. Hulle het die Prinsevlag verwar met die „ou vlag“ en buite die reëls begin optree.

Die Prinsevlag vorm die basis vir die „ou vlag“; die enigste vlag waaronder alle Afrikaners ooit grootliks verenig was. Dit is heraldies sterk omdat dit die simbool is wat Van Riebeeck met sy aankoms op Afrikabodem geplant het. Maar ek wil u nie met hierdie emosionele redes oorreed ten gunste van hierdie vlag nie. Ek wil my rig tot u sin vir objektiewe logika. Want dit is ons rasionele en strategiese vermoëns wat ons die oorhand oor die Bantoe se ooraktiewe emosionele denkwyse gaan gee.

Indien die ooreenkoms van die Prinsevlag met die „ou vlag“ hul so ontstel, beteken dit dat hierdie simbool mag in ons hande plaas. Vir die indiwiduele ANC-polisie wat op 24 September 2007 vir dr. Roodt lastig geval het moes dit ’n sielkundige vernedering en ’n bron van wrewel wees dat hulle magteloos teenoor die Prinsevlag staan. Indien die ANC die „ou vlag“ oral onwettig verklaar (soos by krieketwedstryde), kan hulle steeds niks aan die Prinsevlag doen nie. Terwyl die „ou vlag“ die gewig van daardie „misdaad teen die mensdom“, nl. apartheid, dra is die Prinsevlag op die morele hoëgrond geplant. Vir die Bantoe is die ooreenkoms egter net te erg om te verduur. Vir hulle is die Prinsevlag en die „ou vlag“ een en dieselfde of ten minste heeltemaal te na aan mekaar. Dit ontstel hulle genoeg om doodgewoon onnosel op te tree.

Onthou wat Pallo Jordan gesê het toe ANC-lede by hom oor die sog. „versoeningsbeleid“ gekla het: „Versoening is bloot ons strategie om die vyand se beweegruimte te beperk.“ Wat ons moet besef, is dat polarisering ons beweegruimte verbreed; dit verswak die regime se beheer oor ons mense en hul denke. Die Prinsevlag is by uitstek die polariserende vlag, veel meer as die Vierkleur wat allerweë as ’n „kultuurvlag“ beskou word.

Boere moet die volk red

Die Afrikanerboere en daarmee kan ek net sowel sê Boere, is myns insiens die etniese ruggraat van die Afrikanervolk. As daar enigsins ’n toekoms vir die Afrikanervolk in hierdie land voorlê, dan is dit van kardinale belang dat daardie ruggraat nou styf gemaak word.

Die stedelike Afrikaner is net ’n skadu van wat ons as volk eens was. Die proses van verstedeliking (hoewel onvermydelik) lei daartoe dat mense meer van diegene om hulle geïsoleerd raak. Die gevolg is die verval van wat Max Weber (‘n 19-eeuse Duitse sosioloog) na sou verwys as die „kollektiewe bewussyn“. Dit verklaar ten dele waarom dit so ’n geweldige gesukkel is om hierdie kategorie Afrikaners te mobiliseer.

Hierdie situasie sowel as die gepaardgaande internasionalisering van meestal hierdie groep stedelike Afrikaners het daartoe gelei dat baie van daardies wat nie reeds die land verlaat het nie „na binne geëmigreer“ het. Diesulkes wat nog probeer om hul Afrikaneridentiteit in die huidige situasie te verdedig en bevorder voer ’n frustrerende stryd, waar hulle in elk geval meestal aanklank by hul landelike volksgenote vind. Dan is daar die vinnig groeiende groep stedelike Afrikaners wie se stryd bloot gaan om liggaam en siel aanmekaar te hou. Vir hulle verteenwoordig enige etniese stryd ’n vergete luukse.

Die redding van die Afrikaner as volk in die huidige bestel gaan na my mening nie vanuit die stedelike Afrikaner gemobiliseeer word nie. Hiervoor moet nie gewag word nie. Inteendeel, stedelike Afrikaners sou hul hoop, waar daar nog so ’n bewussyn onder stedelinge bestaan, op die landelike Afrikaner kon plaas. Die landelike Afrikaner se etniese wil en dryfkrag is nog in stand. Hul band met die grond en hul gemeenskap maak hulle baie meer kragtig as hul getalryke stedelike volksgenote. „Die Boere sal die volk moet red.“ Die klein groepie hoopvolle stedelinge beskik egter oor ’n globale kennis (vaardighede, opleiding, ens.) wat die Boere sal versterk.

Voordat die Boere enigsins die volk kan red, sal hulle eers hul eie onmiddellike oorlewingstryd moet wen. Daar sal in harder terme met die regering gepraat moet word. Leierskap wat nie sielkundig of ideologies opgewasse is teen die ANC-regering nie moet heroorweeg word. Die ANC-bewind is op ’n ideologiese pad wat nie deur Chamberliaanse mooipraatjies gestuit gaan word nie. Slegs ’n ideologiese styl wat ewe kragdadig oorkom, aan die kant van die Boere, gaan die regering die aftog laat blaas. Boere sal, as deel hiervan, hulself ook vir verskeie scenario’s moet voorberei.

Die huidige benadering stuur SA boere op ’n Zimbabwe-agtige op-die-rug-lê-tipe oorgawe af waar hulle bloot eendag sal wakkerskrik en besef hulle is onkeerbaar onteien. Dan word hulle deel van daardie vinnig groeiende groep Afrikaner- stedelike bywoners, wat van die aalmoese van ‘n snel krimpende en gedemoraliseerde blanke/Afrikanermiddelklas afhanklik is. Dit sal die einde vir ons almal beteken.

Boere is nou by keerpunt

Voorverlede week het ons gesien hoe die regime op die amptelike opposisie toeslaan. Klaarblyklik steier die DA so erg onder die regime se intimidasie dat daar ’n week later nog geen samehangende teenaanval op die ANC gerig is nie. Die ANC se intimidasie het dus ’n besliste uitwerking gehad. Die DA is nou voor sy grootste toets: Gaan hulle terwille van hul parlementêre poste en die meegaande vergoedingspakkette hulself verwater tot ’n „stille“ opposisie of gaan hulle vir die demokrasie veg en hul bevoorregte posisies in die weegskaal plaas? Ek vermoed ons gaan dalk ’n ietwat afgewaterde DA-opposisie van hier af aanskou. Alhoewel, miskien is dit nog te vroeg en dalk verbaas “Auntie“ Helen en haar anglofiele kollegas ons binne die volgende dag of twee. Moet egter nie asem ophou nie.

Wat net soveel indien nie meer kommer as die intimidasie van die opposisie in die parlementêre poppekas ontstel, is dit wat in die daaropvolgende week gebeur het. Verlede week het die ANC-mister van landbou en grondsake, asook haar Afrikaner-meeloper Dirk du Toit, boere gedreig oor plaasafsettings. Behalwe dat daar geen statistiese bewyse bestaan dat sodanige onwettige plaasafsettings plaasvind nie, kom Xingwana met vergesogte getalle na vore dat agt miljoen mense die afgelope tien jaar van plase verdryf is. Daarbenewens dreig sy en Du Toit dat boere wat hierdie beweerde onwettige afsettings pleeg van hul grond onteien sal word. Nou ja, behalwe dat die valse aantygings duidelike gevalle van haatspraak is, is dit ook niks minder as provokasie deur paniek te saai nie. Enersyds motiveer dit swartes om hulle geweldsaanvalle op boere te verskerp en andersyds is dit bedoel om die boeregemeenskap te ontsenu.

Hierdie gebeurde het nie ’n enkele oorsaak nie, maar staan ook nie los van die intimidasie van die DA nie. Dit bring my weer by my vroeëre bewering dat die doktrine nou een is van onderdrukking en blykbaar ook uitdaging. Die sg. minister en haar skoothondjie Du Toit se herverdelingsprogram is erg agter skedule. Hulle gryp nou na ’n radikaal linkse/Leninistiese tegniek om vinnig grond vir die armes te bekom, maar terselfdertyd voer hulle die nuwe doktrine uit. Hierdie doktrine het ten doel om alle afvalligheid van ANC-denke die mond te snoer en om die ANC agter die Afro-facistiese Mbeki te verenig. Deur die blanke en veral die boer as gemeenskaplike vyand te indentifiseer wat swates onderdruk, word die aandag verplaas na die “gemeeskaplike vyand“.

Eintlik het Xingwana die boere ’n ultimatum gegee. ’n Ultimatum wat op niks minder as oorlog neerkom nie, want geen boer met selfrespek sal so, sonder teenstand, van sy grond verwyder word nie.

Hoewel die landbou-unies, vernaam Agri-SA aanvanklik heftig gereageer het, het hulle self gou weer daarna koue water op hul woorde gegooi. In die swart kultuur en veral by die boere-hatende Xingwana sal dit as blote swakheid waargeneem word. Dit wil voorkom asof hierdie organisasies nie wil leer met watter werklikheid hul te make het nie. Daar bestaan myns insiens twee redes hiervoor:

Hierdie organisasies is nie ideologies toegerus om die stryd teen die regime te veg nie.
Sekere burokrate het ’n belang in die status qou deurdat destabilisering hul betalende posisies in hierdie organisasies kan beduiwel.

Na my mening behoort die landbougemeenskap veral die volgende strategieë te volg (sommiges hiervan het ek in ’n vroeére skrywe ook aangevoer):

Boere moet sorg dat hulle oor daadkragtige leierskap beskik wat die nuwe situasie na behore kan ontleed en optree.
Staak alle praatjies met Xingwana en die regering en kommunikeer allleen deur regsverteenwoordigers wannneer nodig.
Ontglip ideologies van die ANC se houvas d.m.v. die volgende punte:

Verwerp die noodsaaklikheid van transformasie en grondherverdeling, gebasseer op die feite dat apartheid swartes in hierdie land van geleenthede verskaf het wat in geen ander Afrikastaat bestaan nie.
Beklemtoon die enorme skade wat grondherverdeling d.m.v. voedseltekorte sal meebring. Hierop het TLU-SA se onlangse kongres gefokus, maar dit moet wyer in die media en aan die buiteland gekommunikeer word.
Eis ’n morele reg op die grond gebasseer op geslagtelange bewoning daarvan en die feit dat waar daar wel inboorlinge voorheen was hulle nie die grond doeltreffend, indien enigsins, benut het nie.
Beklemtoon die immoralitiet van swart kleinboere wat bestaansboerdery op voorheen blanke grond beoefen te midde van wêreldwye voedselskaarste.
Aanvaar dat die ooreenkoms van 1994 reeds in skerwe is en dat die waarborge en verpligtinge daarvan nie meer geld nie.

Eskaleer SA grondherverdeling tot ’n internsasionale krisis.
Begin met openbare aksies, optogte ens.
Wees georganiseeerd om “enige“ taktiek deur die regime te kan weerstaan.
Gebruik jul kundigheid in gemeenskapsveiligheid deur stedelike beveiligingstakke te stig en bou daardeur vennote in jul stryd teen die regime. Stedelinge verkeer in ’n desperate veiligheidskrisis en die boeregemeenskappe het die antwoord op hul probleme.
Indentifiseer verdedigbare grense vir ’n kernstaat, sou dinge tot daardie spits gedryf word.

Indien boere nie nou lateraal („buite die boks“) gaan begin dink nie, is dit in elk geval neusie verby met hulle, want hierdie regering soek niks minder as die totale zanufikasie van ons landbou nie.

топкарго

SA se nuwe tydvak van verdrukking

Dit is moontlik dat Suid Afrika tans ’n nuwe tydvak van politieke verdrukking betree. Reeds sedert die onderhandelde oorname het die ANC-regime geleidelik begin om die voorheen opgestelde prosesse en strukture van demokrasie te beskadig. Wydverspreide korrupsie, wanbestuur, nepotisme en verskeie ander vorme van partydige bedrywigheid en staatswanfunksionering het oor die afgelope 14 jaar ’n enorme tol geëis.

Sg. onpartydige waghonde en instellings soos die NV, die howe, OKASA, die Menseregtekommisie, die Taalregtekommissie en ander is bykans deurgaans deur die ANC gekaap. Daar is dus nie kans dat enige van hierdie strukture op die lang duur demokrasie sou bevorder nie.

Twee dinge het egter oor die afgelope enkele dae gewys dat ons waarskynlik ’n nuwe fase van demokratiese aftakeling binnegaan. Die een is die skorsing van mnr. Mike Waters verlede week oor sy ‚“ongemaklike" vrae rakende die onbekwame minister van Gesondheid (Me. Manto-Msimang) in die parlement. Laat ons net vir ’n oomblik by hierdie aangeleentheid stilstaan.

Ten eerste is die Speaker (me. Mbete) ’n lid van die ANC. Dit bring ons terug by die problematiek wat reeds vroeër in hierdie stuk aangeroer is, naamlik dat sg. “onpartydige” posisies deur ANC lede gevul word. Selfs ten beste, wannneer die opposisie betreklik min druk op die ANC plaas, sou dit onmoontlik vir me. Mbete wees om objektiwiteit te handhaaf. Ideaal moet ’n Speaker los staan van enige party. Dat partylojaliteit in die Afrika-konteks soveel te meer ’n rol speel en dat daar dan boonop ’n element van rassevooroordeel is, hoef mens nie eers te noem nie. Ten spyte daarvan dat haar inherente partydigheid haar rol as Speaker kon teenwerk, het dit tot ’n paar dae gelede geen ernstige probleme opgelewer nie. Die toets lê egter daarin as dinge moeilik raak.

Te midde van die huidige magstryd om die ANC-leierskap (en dus die presidentskap van die RSA) het die Nosizwe-Routledge-Manto-Msisimang debakel tot groot mate verpolitiseerd geraak. Die hele aangeleentheid het die onbevoegdheid van Mbeki se keuses rondom sake soos kabinetslede na die oppervlak gebring. Boonop is Nosizwe-Routledge oornag tot ’n soort ’n|Messiaanse martelaar verpopuliseer. Sy is immers die een wat die “sterwende massas probeer red” het en toe met haar kabinetspos daarvoor moes “betaal”. Christus het die Romeine en Jode gehad, Ghandi het die Britse Ryk gehad, Dawid het vir Goliat gehad en Nosizwe-Routledge het Thabo en Manto. Nou ja, nie dat Nosizwe-Routledge werklik die leiding van ’n Christus, die opoffering van ’n Ghandi of die oorwinning van ’n Dawid beleef nie, maar in die NSA is ’n adjunk-minister van Gesondheid wat haar werk doen amper ’n heilige (veral as sy daarvoor bestraf word). Nietemin, dit is die skynbaar onskuldige weerlose teenoor die ooglopende magtige.

Teenoor die populêre protagonis, Nosizwe-Routledge, staan die antagonis, Manto-Msimang (Mbeki se keuse). Nosizwe-Routledge se nuutverworwe “Messiaanse” status gee vir haar selfs meer mag as wat sy ten tye van haar adjunk-ministerskap gehad het. Enige faksie binne die ANC met wie sy haarself sou assosieer sal onmiddelik tot die morele hoégrond verhef word, of so sou sulkes altans kon hoop. Daarenteen is Manto-Msisimang se morele status soos ’n stuk lood in dryfsand. Haar onbevoegdheid en skandes sal enige een wat aan haar gebind is die verdoemende dieptes intrek.

Dit kom al meer na vore dat die Mbeki-faksie ’n verbete stryd om oorwinning binne die ANC voer. Behalwe die Zuma-probleem (en dis ’n groot probleem) blyk daar nog verskeie ander faksies en magte aan die werk te wees.

Onder “normale” omstandighede sou Mike Waters se ongerieflike vraag dalk met ’n mate van irritasie verduur word. Normaalweg is die DA soos die kefferbrak op die stoep. Basies irriteer die brakkie almal binne die huis, maar tog kan die bure sien dat jy ook ’n “diereliefhebber” is. As daar egter onmin en rusie in die huis is, dan is ’n lastige brak net te veel, veral as die gekef gaan om ’n waarheid wat jou skade kan berokken. Wat normaal weg net ’n irritasie is, word skielik ’n bedreiging.

Die Nuwe Suid-Afrika was nog nooit ’n demokrasie nie. Dit was van die begin af ’n Bantoe-diktatuur oor ’n blanke minderheid. Daar was geen manier hoe die blankes d.m.v. die stembus die regime omver sou kon werp nie. Nogtans het die ANC se verdraagsaamheid teenoor die parlementêre stelsel en die minderhede se samewerking die wanindruk van demokrasie geskep. Eintlik was dit net een groot verneukspul en die een wat die meeste ingeboet het, was die blanke kieser. Valslik is hy onder die indruk gebring dat ’n stem vir die DA ’n verskil sal maak.

Die DA en die ander partytjies was uitlaatkleppe vir blanke frustrasies. Dit het voorkom dat blanke frustrasie omsit in woede wat die deksel sou afblaas. Dit het sodoende ’n disfunksionele en verdrukkende sisteem help legitimeer. Hierdie partye het dus inherent ’n aandeel aan die Afrikaner se onderdrukking. Hulle speel dieselfde gekoöpteerde rol as wat die Kleurling- en Indiërpartye in die ou Driekamerparlement gespeel het.

Onder die sg. “normale” omstandighede waarin ons oor die afgelope 14 jaar woon, is die opposisie se kritiek bloot afgemaak as wit rassisme. Hierdie effektiewe verweer is keer op keer aangevoer en sekerlik ook tot groot mate geglo, deur beide die ANC en hul ondersteuners. Die “rassisme”-aanklag was bykans elke keer effektief genoeg om opposisie-aanvalle te neutraliseer. In werklikheid was daar nooit ’n kans dat swart kiesers vir enige blanke party, selfs die mees liberale, sou stem nie. Nogtans, as daar die geringste vertwyfeling by die swart kieser sou ontstaan, sou die „wit rassisme”-aanklag meebring dat hy die opposisie geen oorweging skenk nie.

Maar wat as dit nie om die swart kieser gaan nie? Hoe gemaak as dit nie gaan oor keuse tussen wit of swart nie, maar wel oor ’n keuse tussen swart en swart? Ook, as die keuse nie deur die massa uitgevoer word nie maar wel deur partylede wat self beroepspoliteke ideale het? Sulke kaders soek immers ’n leier wat hul goedgesind is en wat polities sal oorleef. Gemeet aan sulke standaarde lyk Mbeki se saak sleg; immers moet hy ’n derde termyn bewerkstellig en boonop ’n swak baanrekord as president oorkom. Wanneer die ANC as verenigde front teenoor die wit opposisie staan, is dit maklik maar as die eenheid verbrokkel, is dit ’n ander saak. Dit gaan om die regerende (Mbeki-)faksie binne die ANC se politieke oorlewing. Dat die aanklag (‚rassisme”) wat normaalweg voldoende verweer sou wees, nie nou alleen die ding kan doen nie, dui vir mens presies hoe netelig en broos die regerende faksie se posisie is. Dit dui ook hoe intens onstabiel die ANC geword het.

Om weer terug te gaan na die sg. “normale omstandighede” (wat glad nie gesond is nie) sou nóg Mike Waters, nóg die DA enige skade kon berokken. Klaarblyklik is die tektoniese fout(e) wat tans deur die ANC loop so onstabiel dat geen bykomende “versteurings” geduld kan word nie. Eintlik hoef die ANC nooit die opposisie enigsens geduldig gewees het nie. Waar dit dus om die regerende faksie se politieke oorlewing gaan, is die las van ’n demokratiese masker een wat dalk net te veel is.

Die DA het altyd die idee van ’n kritiese opposie volgens die liberaal-demokratiese ideaal nagestreef. Die klem het daarop geval om die regering onbevoeg te bewys en die indiwidu daarvan te oortuig dat die DA ’n beter opsie is. Helen Zille het hierdie beginsel ’n trappie verder gevoer deur te onderneem om sulke goeie diens in die bestuur van Kaapstad te lewer dat dit swart kiesers sou oorreed om vir die DA te stem. Nie Helen Zille, Tony Leon, die DA, DP, PFP of hul voorganger het ooit die rassewerklikheid van SA verstaan nie. Helen Zille se verspotte idee het nie net haarself mislei nie maar ook die blanke kieser. Daar is drie realitiete wat hulle (die liberaliste) nie kán of wíl begryp nie.

Die ANC sal nooit die mag vrywillig afstaan nie. Dit het R.W. Johnson, wat ’n liberale kritikus van die vorige bewind was, ook onomwonde gestel.
In die Afrika-konteks ontvang die bevydingsbeweging vir dekades lank ongekende lojaliteit.
Oor die algemeen stem mense volgens rasverdelings. Ghandi se woorde geld: „enige volk verkies sy eie swak regering bo ’n ander volk se goeie regering.” Dit is die rassewerklikheid.

Met die verjaging van Waters en die inhegtenisname van Zille het die masker finaal afgekom. Uiteindelik het die ANC homself ontbloot vir wat dit werklik is: ’n Eenpartydiktator.

Dat Waters geskors is, het gedui daarop dat die ANC nie meer kritiek gaan duld nie. Met Zille se inhegtenisname kom ons by die tweede belangrike gebeurtenis van die afgelope dae. Streng volgens die wet is sy oor ’n onbenulligheid (sy het ’n tegniese aspek van die wet oortree tydens ’n anti-dwelmprotesoptog) in hegtenis geneem. Dit lyk meer asof die regime gewag het vir die geleentheid om haar agter tralies te kry, al was dit net vir ’n paar uur. En, dit is belangrik, want dit laat mens onwillkeurig wonder/besef dat die Waters-insident nie ’n geisoleerde gebeurtenis is nie en dat ons ten minste hier te make het met ’n nuwe styl in die hantering van die opposisie. My persoonlike gevoel is egter dat dit baie meer as ’n stylverskuiwing verteenwoordig en meer waarskynlik ’n geheel nuwe doktrine behels, nl. ’n verskuiwing van geïrriteerde verdraagsaamheid (met ’n aansienlike mate van verskuilde verdrukking), na ’n toestand van openlike onderdrukking.

Die boodskap aan Zille (en alle opposisielede) is baie duidelik: “Kritiek gaan nie meer geduld word nie.” Zille se inhegtenisname is niks minder as die intimidasie van die leier van die amptelike opposisie om hierdie punt tuis te bring nie. Soos wat Zille self oor die gebeurde in die polisiekantoor sê: „Die vertoon van mag was duidelik.”

Boodskap versend, boodskap ontvang…

Of Zille haar aan die boodskap gaan steur of nie is waarskynlik onbelangrik, aangesien Zille se rol in elk geval futiel is. Wat wel belangrik is, is hoe die politieke kultuur gaan ontwikkel met die pylvak na die ANC-presidentskap en veral daarna. In hierdie periode sal dit duidelik word of ons wel ’n tydvak van die absolute onderdrukking van opposisiepolitiek binnegaan. Myns insiens is daar drie moontlike scenario’s wat kan uitspeel. Meer daaroor volgende week.

влагоотделитель для

As Afrikaners die Estlandse Russe sou naboots

‘n Paar maande gelede het die Estlandse regering doelbewus die Russsiese minderheid in daardie land probeer ontstel deur ‘n standbeeld van ‘n Russiese soldaat uit die Tweede Wêreldoorlog te verskuif. Estland met sy bevolking van sowat 5 miljoen was vroeër deel van die Russies oorheersde Sowjetunie. Die Estlanders beskou die Russiese minderheid van sowat 300 000 in hul land met soortgelyke minagting en haat as wat die ANC-regime die Afrikaner sien. Die Estlanders se besluit om die Sowjeterastandbeeld te verwyder was ‘n doelbewuste poging om vir die Russiese minderheid te wys wie is baas. Mens sou die Estlandse regering se poging kon vergelyk met die ANC-gedrewe naamsveranderings of selfs die vernietiging van die Voortrekkermonument in Standerton.

Hoewel die Russe in Estland nie naastenby onder dieselfde mate van verguising gebuk gaan as wat die Bantoebewind in Suid-Afrika teen die Afrikaner voer nie het die Russiese minderheid onmiddellik en millitant gereageer. Bo en behalwe opstande was die mees effektiewe wapen waarna die Russe hulself gewend het die internet. Deur ‘n menigte onbenullige navrae, sowel as elektroniese wurms, na die Estlandse staatsdepartemente (sowel as die bankwese wat die regering ondersteun) te stuur, het die Russiese minderheid veroorsaak dat die Estlandse staatsdiens se netwerkbedieners die een na die ander in duie gestort het. Die impak was so dramaties dat die funksionering van die hele Estlandse staat binne ‘n paar uur tot stilstand geruk is. Die Estlandese regering was magteloos teen die aanslag en moes aan die Russe toegee. Die standbeeld van die Russiese kryger het in ere gebly.

As Afrikaners dit egter in hul kop sou kry om die Tsjwannie-metroraad op soortgelyke wyse binne die kuberruim met onbenullige navrae en ander elektroniese peste aan te val sou dit ‘n soortgelyke uitwerking as in Estland, op die stadsadministrasie hê Indien Afrikaners dan sou besluit om terselfdertyd plaaslike belastings te weerhou sou die Tsjwannie-owerheid vir alle praktiese redes geheel en al in duie stort. Om die onthalwe van die Tsjwannie-metroraad kan mens alleen hoop dat Afrikaners nie ‘n truuk of twee by die Estlandse Russiese minderheid leer nie.

free slots free play

‘Tshwane’ is tamatsj en patatsj

Guedes, regs

Stem in ons meningspeiling (hiernaas, regs): Behoort Boerehaat-Engelse soos Georgina Guedes toegelaat te word om in ons Republiek te woon?

Oor die Porrajoernalis, Georgina Guedes, se stelling You say ‘potato’, I say ‘Tshwane’ kan ek aan haar oordra: “Ek sê Pretoria en jy sê ‘Tamatsj and Patatsj’.” Dis omtrent hoeveel agting Afrikaners vir die Tshwane-voorstanders soos Guedes en kie het. Miskien is Tshwane ‘n Portugese groentesoort waarvan ons nog nie gehoor het nie. Guedes se hatige peri-peri-giftong sou miskien beter pas agter die kasregister van een van daardie olierige kitskosplekke waar die bantoe-arbeiders meer mishandel word as die kakkerlakke wat die kombuis oorheers. Die afstammelinge van viswinkels, groentesmouse, barbiere ens. is nou nie eintlik die tipe mense wie se mening in my boek tel nie.

Georgina laat my aan die vuil en ongedissiplineerde Porrakind op skool dink met wie niemand gesien wil wees nie. Daar is altyd ‘n skolier wat aan die regte kant van die spoorlyn woon by wie die groentesmous se kind probeer in wees. Dis gewoonlik die ewe rebelse Engelse kind wat gulhartig die enetjie met die olierige hare akkomodeer. Terwyl die Porrakind die onderwyser uittart, kruip sy altyd by die Engelse kind wat die Afrikaanssprekende onderwyser ewe veel haat. Tipies van mense met ‘n swak agtergrond is hierdie Lusitaanse gebroedsel altyd hatig teenoor gesag, veral as die gesag ‘n verhewe kultuurgroep is.

Dat Afrikaners vir die Portugese lieplappers van Angola en Mosambiek ‘n reddingsboei gegooi het en dat ons ‘n ooglopende agterlike nasie as ons gelykes aanvaar het, het die Porra geensins met dankbaarheid gevul nie. Met sy ongedissiplineerde en temperamentele Latyns-katolieke agtergrond was die ordelike gestruktureerdheid van die Wesgermaanse Calvinistiese Afrikaner vir hom net een te veel. Ons verhewenheid het net hul agterlikheid beklemtoon. Dit is toe dat sy haar na haar nuwe vyand se vyand wend. Ongeag dat die Engelse op die Porras neersien, word elke Portugese opdrifsel, wat net met hul vuil klere op hul lywe van hul twee mislukte Afrikakolonies af hier aangekom het, toe ook “Engels”. Dit is hoe die ruggraatlose “see-bantoe” aan sy redder en weldoener dank betuig het, deur ons vyand se taal syne te maak.

Ongeag hoe Georgina en haar mede “baccalau-baccalau!”-gillers probeer om Engels te wees is Rosettenville nie aan dieselfde kant as Sandton nie. Al woon hierdie viswyf in Morningside (of waar ook al), bly Madeira in haar bloed. Ja, Madeira; dis die ghetto van Portugal en Portugal is die ghetto van Europa. Dan is daar nog boonop diesulkes wat van daardie industriële krotstad Porto afkomstig is…

Georgina, soos soveel ande blanke(?) volksvreemdes, insluitende die Engelse, soek nou naarstigtelik witvoetjie by hul anglofiele Xhosa-heersers. Nou is dit ‘n kwessie van “slaan ons terwyl ons lê”. Dit wys ook presies hoe ruggraatloos die Engelse en hul lakeie is.

My advies aan Georgina is: Te veel peri-peri en te min bad het na jou kop toe gegaan; jy lei aan ‘n enorme minderwaardigheidskompleks. Doen ons ‘n guns en gaan terug Angola (of uit watter gat jy ook al gekruip het) toe!

online casino

Zim kan SA dramaties be?nvloed

In sy jongste rubriek vat Anton Barnard die kernuitkomste van die Zim-krisis kort en akkuraat saam.

“Oorweeg egter vir ’n oomblik die situasie teen Kersfees 2007, wanneer die ekonomie in Zimbabwe finaal ineengestort het. Mugabe kan nie meer sy veiligheidsmagte betaal nie. Hulle is egter gewoond aan ’n lewenspeil wat ver bo die normale Zimbabwiër s’n verhewe is. Skielik sit hulle in dieselfde bootjie as hul ellendige mede-landsburgers. Wat gaan hierdie goed-bewapende en opgeleide soldate en polisielede doen?

Reg geraai: hulle gaan wettelose entrepreneurs word. Dit help natuurlik nie om onwettige ‘sakebedrywighede’ in ’n land met ’n vernietigde ekonomie te bedryf nie, want alles is reeds daar geplunder. Anders as in Waterkloof en Bryanston. As ons gedink het die misdaadgolf van 2006/7 was erg, hoe gaan 2007/8 s’n lyk, wanneer derduisende desperate Zimbabwiese weermag- en polisielede met AK-47’s in die hand die poreuse Limpopogrens oorsteek?”

Ek is bevrees dat dit ons paadjie vorentoe in meer as een opsig uitstippel. Geruime tyd het ek reeds die gevoel dat Zimbabwe die bepalende faktor vir die stabilitiet van SA gaan wees en dat dit in alle waarskynlikheid die einde van die ANC-orde gaan meebring.

Soos die situasie tans in SA staan is die misdaad reeds in die grysgebied tussen ’n terrorismeoorlog en geweldsmisdaad. Mens kan eintlik nie meer na SA bloot as ’n misdadige of selfs moorddadige land verwys nie, maar eerder na ’n land wat in ’n gesiglose soort swart-op-wit terreuroorlog (à la Mau-Mau) verkeer. Met die realistiese scenario wat Anton Barnard voorsien, juis weens die ekonomiese noodwendigheid daarvan, sal die “misdaad”-situasie onhoudbaar raak.

Die reeds verswakte SA staat met sy grootliks disfunksionele en korrupte veiligheidsmagte wat reeds beheer oor die situasie verloor het, sal dan geheel en al irrelevant raak. Dit sal ’n situasie wees van gewone burger versus “krimineel”. Lg. situasie is reeds in ’n groot mate die geval – met die verskil dat gewone burgers nog nie werklik die wapen opgeneem het nie.

Ook die swart massas is sielkundig reg vir ’n oorlog. Vannoggend op pad werk toe het ek verby drie optogte van honderde knopkierie- en stokswaaiende swartes gery. Hierdie soort verskynsel wat nie alleen met stakings verband hou nie raak al meer ’n algemene gesig.

Wanneer Zimbabwe se ontluikende finale ineenstorting oor slegs enkele maande voltrek is, sal hul veiligheidsmagte se “sakebedrywighede” in Suid-Afrika ons beslis by ons bepalende oomblik bring. Dan sal elkeen van ons die realiteit van ’n baie meer intensiewe terro-oorlog begin voel. Ons sal geen ander opsie meer hê as om die wapen op te neem nie. Dit is elke Afrikaner se plig om nou reeds opleiding te ondergaan om homself en ons volk in die situasie wat kom te handhaaf en te oorwin.

no deposit topcargo кидалы

Kragte dreig om SA Staat te vernietig

Vir die eerste keer sedert 1994 wil dit voorkom asof die ANC se ‘permanente’ heerskappy oor Suid-Afrika dalk binne afsienbare tyd ten einde kan loop.

Die huidige stakings is in werklikheid ‘n sosiaal-politieke sindroom in die sin dat dit wel oor salarisverhogings gaan, maar terselfdertyd ook heelwat meer behels. Onlangs het Helen Zille, die ultra-linkse leier, in haar brief op die DA webwerf beweer dat die staking ook in groot mate die simptoom van die magstryd binne die regerende alliansie is.

Zille wat nie die rassedinamika van SA politiek verstaan nie, sukkel skynbaar nie om die ANC se interne politiek te verstaan nie. Dit is waarskynlik omdat sy ‘n ideologiese sielsgenoot van veral die sosialistiese faksie in die ANC alliansie is.

Dit is ‘n redelike en miskien ‘n ooglopende aanname dat Cosatu en die SAKP deur die staking probeer om hul mag aan die Mbeki-faksie (Kapitalistiese Afrikaniste) van die ANC te toon. In gister se Rapport lê Tim du Plessis ook die geweldige onenigheid en verdeeldheid binne die heersende party bloot.

Du Plessis, wat ‘n bewonderaar van die Suid-Afrikaanse ‘demokrasie’ is, het blykbaar oor die afgelope jaar ten minste ‘n gedeeltelike kentering rondom die regime beleef. Du Plessis se ontnugtering het meegebring dat hy oor die afgelope maande gereeld die ANC President skerp kritiseer.

In die afgelope Sondag se Rapport ontbloot hy die ANC in so ‘n mate dat ANC ondersteuners seker sal sê dat Du Plessis “galbraak”. Nogtans praat Du Plessis hierdie keer sin oor die ANC en is sy analise geregverdig.

In breë trekke lê hy bloot dat daar ‘n gebrek aan leierskap is, dat die party geen morele kern meer het nie (Volgens hierdie skrywer het dit natuurlik nooit so iets gehad nie) en dat die hebsug van ‘n elite groepie uitvoerende besluite sowel as die presidensiele opvolging sal bepaal.

Nouja, geen van hierdie punte is eintlik nuus nie, maar die punt waarop ek vir ‘n oomblik wil fokus is wanneer Du Plessis oor die ANC beweer: “ Sy organisasie en strukture op grondvlak is vervalle en disfunksioneel. Dit is nie ek wat so sê nie, sy eie ampsdraers erken dit in verslag op verslag”.

Tim du Plessis het verseker toegang tot meer inligting oor die heersende party as meeste van ons gewone burgers. Naspers handhaaf immers noue bande met die ANC. Dit maak ook dan geheel en al sin dat die ANC se takke in ‘n warboel verkeer.

As die landsadministrasie ‘n aanduiding is van die ANC se vermoë om te organiseer, dan kan die party beslis nie in ‘n beter toestand verkeer nie.Die logiese afleiding is dus dat die ANC nie meer in voeling het met sy ondersteuners is nie, want daarvoor het mens goeie organisasie op grondvlak nodig.

Weereens is ook dit ‘n ooglopende afleiding gegewe die ontevredenheid onder swartes oor dienslewering, wat veroorsaak dat onluste, plek-plek, soos vure uitslaan. Die massas is al moeg vir leë beloftes en die bevoordeling van die BEE-miljardêrs.

Wat egter interessant is oor die vorige punt is die mate waartoe dit deur die sosialiste en populiste uitgebuit word om hul invloed in die alliansie te versterk. Hiervan is die stakings ook getuienis. Massas staatsamptenare is in opstand teen die ANC-regime se aanbevole salarisverhogings vir die amptenary en Cosatu is die voorbrandorganisasie wat die ontevredenheid ingespan het in die vorm van landswye stakings.

Terwyl Cosatu poog om die ANC (soos ten tye van die party se kongres) verder na links te probeer druk, is dit ook ‘n tegniek om te wys dat hulle (Cosatu) die ‘people’ agter hulle het en dus kan bepaal wie die volgende president sal word.

Vir Cosatu – en vir die ANC – het hierdie magstryd egter nou ‘n kommerwekkende rigting ingeslaan, aangesien die stakers nou selfs Cosatu se eie onderhandelaars met die dood intimideer indien hulle verder sou afstaan aan die regime.

Die situasie sorg vir addisionele stagnasie in die onderhandelings en kan veroorsaak dat die staking nog lank kan uitrek. Wat egter insiggewend hieromtrent is, is dat net soos die ANC nie in voeling met die massa is nie, het Cosatu nie meer beheer oor die massa nie.

Intussen verdeel die magstryd in die ANC in verdere faksies sodat daar nou ‘n hele aantal aanspraakmakers op die presidensiële troon blyk te wees. Van binne word die ANC dus toenemend lamgelê deur faksionele binnegevegte. Verder het die organisasie dit te danke aan sy alliansie venoot ,Cosatu, dat die uitvoerende liggaam, nl. die staat , nou grotendeels staak sodat sekere belangrike staatsfunksies nie meer funksioneer nie. In elkgeval tot tyd en wyl die staking opgehef word.

Die situasie word vererger deur die sekuritietsmagte wat ook wil staak. Indien dit gebeur, het die ANC nie net beheer oor die betogende stakers verloor nie, maar ook alle beheer oor die land verloor. Indien die sekuriteitsmagte wel sou oorgaan tot ‘n staking sou die onluste weens ontevredenheid op gemeenskapsvlak ook in alle waarskynlikheid met rasse skrede toeneem.

Met Cosatu wat reeds nie die amptenary wat ‘n aansienlike deel van die swart middel en werkersklas behels, kan beheer nie, sou dit waarskynlik net so min beheer oor ‘n privaatsektorwerkersstaking kon uitoefen as dit eers uitbreek. Tans is daar sprake daarvan op die myne.

Ten beste sou die staking wel hierdie week tot einde kom en selfs dan lyk die situasie benard. Hordes ondergemiddelde, swak gekwalifiseerde amptenare moet dan terug om ‘n staatsdiens, wat reeds voor die staking sterk tekens van disfunksie getoon het, uit ‘n dieperwordende dilemma van agterstallige werk en ander verliese te lig. Laasgenoemde opsigself sal ‘n bomenslike taak wees.

Indien die staking egter nog 21 dae sou voortduur soos wat oorweeg word en indien die sekuriteitsmagte ook hulself daarby aansluit , te midde van groeiende ontvredenheid op gemeenskapsvlak, lyk die saak baie sleg vir die regime sowel as vir die land. In so ‘n onbeheerde situasie kan 21 dae net sowel 31 dae word ens.

Dan het SA slegs ‘n regering in naam en voldoen ook nie eintlik meer aan die vereistes om ‘n staat genoem te word nie. Die mate van wet en orde wat tans nog bestaan sal dan ook ten einde loop in ‘n samelewing wat oorloop van frustrasie weens armoede, ontevredenheid en onderliggende rassespanning.

Suid-Afrika kan dan waarlik ‘n gefaalde staat raak, want dit is te betwyfel of die ANC so ‘n chaos sou kon omkeer. So iets sal die ANC se Tsjernobil wees met ‘n totale afsmelting van die organisasie se mag en die baie sterk moontlikheid dat totale anargie sal losbars.

‘n Ontevrede etniese groep wat temidde van so ‘n magsvakuum voldoende georganiseer is sou baie maklik totaal onder die ANC se mag kon wegbreek en kon oorgaan tot een of ander vorm van selfregering. Dit sou ‘n blote saak van goeie tydsberekening en goeie organisasie wees.

you gamble

Onthou!

Onlangs het ek die heerlike ontdekking van ’n ou Afrikaanse boek op my boekrak gemaak. Dit is een van die vele boeke wat my moeder versamel het en waarvan ek vandag heelwat besit: ’n outobiografie deur ene Hendrina van der Merwe (gebore Rabie), getiteld Onthou! In die skadu van die galg. Volgens haar vertelling het sy die teks in die laat dertigerjare geskryf en die boek is in 1940 gepubliseer.

Hendrina van der Merwe was ’n verpleegster tydens die Anglo-Boereoorlog. Sy en haar man was gebore Vrystaters wat tot met die uitbreek van die oorlog in die Oos-Kaap gebly het. Met die oorlogsverklaring het hulle inderhaas opgepak en met die laaste trein na die Vrystaat teruggekeer. Terwyl haar man aan die kant van die Burgers (Vrystaatse en ZAR-soldate) geveg het, het sy haarself eers na haar familie in Bloemfontein gehaas en van daar na die slagveld as Rooikruis-verpleegster aan die Republieke se kant. Onmiddellik het Hendrina van der Merwe haar in ’n avontuur van onvoorspelbare en dramatiese gebeurtenisse bevind, soos wat mens alleen in ’n oorlogsituasie te wagte kan wees.

Hierdie is geen fiktiewe relaas van ’n geskiedkundige gebeurtenis nie. Dit is ook nie ’n tweede- of derdehandse oorvertelling of selfs ’n geskiedkundige studie deur ’n professionele skrywer nie. Hierdie boek is ’n vrou se eerstehandse belewing van ’n oorlog wat die wese van ons volk en die toekoms van hierdie land ondenkbaar sou beïnvloed.

Wat hierdie vertelling so interessant maak, buiten die eerstehandse aard daarvan, is dat dit geskryf word vanuit die bewussyn en gemoed van ’n vrou en spesifiek iemand wat haar tot die verpleegkunde gewend het omdat menslike lyding en smart haar aangegryp het. Dit is hierdie ingesteldheid van Hendrina van der Merwe wat haar vertelling so uiters sensitief met die oorlogswerklikheid verbind en wat mens meermale ’n knop in die keel gee.

Uit die koers wat haar lewe tydens die oorlog neem, is dit duidelik dat Hendrina van der Merwe geen gewone mens was nie. Die feit dat sy self krygsgevangene word en nie ’n blote konsentrasiekampaangehoudene nie, dui op die feit dat sy reeds van die begin haarself deel gemaak het van haar mense se stryd om geregtigheid en vryheid.

Hendrina van der Merwe se vertelstyl is sekerlik oudmodies. Dit is egter opreg en gesellig asof sy met jou as leser persoonlik ’n gesprek voer. Wat ook opval, is hoe die Afrikaans van haar tydperk van ons s’n verskil. Sy gebruik somtyds bekende woorde in kontekste wat ietwat van vandag se gebruik verskil.

Wat my sterk in Van der Merwe se vertelling opgeval het, is dat sy nooit na die inwoners of die soldate van die Republieke verwys as “Boere” of “Boer(e)Volk” nie. Deurgaans praat sy van die “burgers” en dikwels van “Afrikaners”. Die enigste kere wanneer die begrip “Boere” vermeld word, is wanneer sy die Engelse aanhaal. Mens kry dan ook die indruk dat dit ’n begrip is wat deur die Engelse geskep is (natuurlik het hulle dit in konteks uit Hollands ontleen) en dat dit ’n meer neerhalende term soos “Kaffer” is. Volgens Van der Merwe se vertelling is dit duidelik dat die term “Boer” nie ’n benaming was wat tydens die AOB deur Afrikaners gebruik is om hulself te beskryf nie. Die alombekende en daaglikse benaming was onteenseglik “burger”.

Dit is egter veral die aanspreekvorme “boetie” en “sussie” wat gedui het op ’n band van gemeenskaplikheid tussen die burgers. Hierdie mooie aanspreekvorme kom heerhaaldelik voor en is ewe gemaklik tussen burgers gebruik wat vreemdes was as tussen familielede.

Hendrina van der Merwe vertel van vele smart en lyding wat sy tydens die oorlog ervaar het. Sy vertel egter ook van die wedervaringe van diegene wat haar belewenisse gedeel het. Hoewel Hendrina van der Merwe nie soveel tyd in die konsentrasiekampe spandeer het soos heelwat ander Afrikanervroue nie, gee sy nogtans ’n omvattende beeld van die trauma en lyding wat haar mense ervaar het deur al die verskrikkinge van die oorlog. As krygsgevangene wat vir ’n lang periode tronkstraf moes uitdien, is sy aan uiterste toestande van geestelike en fisieke verguising blootgestel wat haar menswaardigheid en gesondheid so afgetakel het dat sy op een stadium op die rand van die dood gehuiwer het.

Sy draai nie doekies om in haar beskrywing van die Kakies nie, maar erken tog menslikheid waar dit na vore kom. Hendrina van der Merwe ontbloot die verskriklike onreg wat die Britte en hul handlangers (swartes en joiners) teenoor die Afrikaner gepleeg het. Uiteindelik verklaar sy ook hoe baie van ons mense van grondbesitters tot armblankes verlaag is deur die verskroeide-aardebeleid.

Wat ook opmerklik is, is die gretigheid waarmee veral Engelssprekende Suid-Afrikaners en swartes saam met die Britte gewerk het. Sy vertel ook hoe swartes deur die besetters ingespan is om gesinne op plase aan te val. Sy noem verder hoe sy eens in die tronk moes aanhoor hoe swart gevangenes hulleself verlekker in wat hulle alles met die Boervroue “aangevang” het.

Alle Afrikaners behoort Hendrina van der Merwe se verhaal te lees. Daar is heelwat parallelle te trek tussen die tydperk van die AOB en die ANC se transformasieregime. Ten spyte daarvan dat die burgers die oorlog verloor het en amper totaal uitgedelg is, het hulle in 1910, met ’n Unie wat Britse heerskappy moes verseker, daarin geslaag om beheer oor die land te neem. Van der Merwe laat mens besef van watter voorsate ons afstam en dat ons ook die huidige verdrukking sal oorleef.

Met opset het ek my voorgeneem om nie te veel van die verhaal, selfs opsommenderwys, oor te vertel nie. Dit is my hoop dat hierdie waardevolle werk weereens uitgegee kan word sodat elke Afrikaner eerstehands Hendrina van der Merwe se vertelling kan lees. Sy het ’n beroep op Afrikaner-nasate gedoen om nie die verskriklike wreedhede wat teenoor ons mense tydens die AOB gepleeg is, te vergeet nie.

Opeenvolgende wit regerings het, ter wille van versoening, hierdie werklikheid verswyg. Nooit is die oorlewendes noemenswaardige erkenning vir hul lyding of vergoeding vir hul enorme verliese aangebied nie. Serdertdien het swart Suid-Afrikaners die Waarheids-en versoeningskommissie gehad en tans ontvang hulle grond wat nooit aan hulle behoort het nie.

Ons is dit aan ons voorsate verskuldig om hierdie publikasie te herdruk.

air flow чистка

Maak reg vir Sowetodagpropaganda

In aanloop tot 16 Junie (sogenaamde Jeugdag) het die regime reeds met sy jaarlikse intensifisering van haatpropaganda teen die Afrikaner begin. In die week wat verby is, is Snuki Zikelala, hoofuitvoerendebeampte van die SAUK, genooi om op SABC3 se Three Talk die biografie van Albert Luthuli te bespreek. Die pseudo-intellektule snert wat hierdie diktotariele staatsmediahoof kwytgeraak het was niks minder as die verdere aanwakker van rassehaat nie. Hierdie ANC-kommisaris in die Sowjetsin, wat beter bekend is vir die opstel van joernalistieke swartlyste, is waarskynlik die hoofdryfveer agter die SABC se blankehaatpropaganda.

Verlede jaar is 16 Junie ook voorafgegaan deur die beeldsending van anti-witmateriaal. Die aard daarvan was meer rassisties as die jaar tevore. Hierdie aanhitsing deur die SAUK het sekerlik ’n rol gespeel in die dramatiese opswaai in geweldsmisdaad sowat ’n maand na 16 Junie.

Met die huidige stand van sake in die land is die vooruitsig vir ’n meer versoenende benadering deur die ANC se uitsaai-arm (SAUK) gering. Daar is verskeie krisisse binne die ANC sowel as in die breë samelewing waarvan die aandag afgelei moet word. Tussen die ANC en sy alliansievenote heers groot spanning, daar is die presidensiële opvolgkwessie, verder is die swart publiek vanjaar nog meer ontevrede met die regering se nie-dienslewering op plaaslike en nasionale vlak. Onluste kom sporadies voor en tans heers daar ’n massastaking deur veral swart staatsamptenare.

Intussen stroom meer as 100 000 onwettiges per maand die land in en raak druk op die ekonomie en infrastruktuur onhoudbaar. Mededinging onder die armstes om werk en oorlewing is ook op breekpunt. Die gevolg is die onbeheersde misdaadsituasie wat blyk net verder te verdiep. Die onstellendste is die manier waarop veral blankes onder besonders wreed en moorddadige gedrag deurloop. Lg. situasie is waarskynlik reeds in ’n groot mate die regstreekse gevolg van die regime se demonisering van witmense.

Om die aandag van die ANC se krissise en die swart gemeenskap se desperaatheid af te trek, kan mens vanjaar verwag dat die SAUK ten minste met dieselfde intensiteit as verlede jaar die blanke as die boosdoener gaan uitwys. Dit is egter baie waarskynlik dat dit in ’n selfs erger graad sal geskied. Verlede jaar se blankehaatpropaganda het gewissel van die subtiele tot die mees blatante en het tot na 16 Junie geduur.

Televisiekykers kan hul gereed maak vir ’n stewige dosis van oorsentimentele en emosionele herskouings van Sowetodag en ander blanke ‘vergrype’, sowel as die beeldsending van films soos Amistad (asof Afrikaners verantwoordelik was vir die Amerikaanse slawehandel), Cry Freedom, Missisippi Burning en vele ander rolprente wat die blanke as diabolies uitbeeld. By verre die meeste van hierdie Hollywood-vervaardigde films, wat u in die volgende weke sal sien, het niks met Sowetodag te make nie, maar is gul in hul uitbeelding van wit boosaardigheid. Dat hierdie ou films nou al tot vervelens uitgesaai is, is irrelevant, want as jy swart is sal dit elke keer op jou emosies inspeel en verlossing van jou minderwaardigheidsgevoelens bied. Immers is jy nie die oorsaak van jou ellende nie…

Wat egter meer kommerwekkend is, is wat alles op swart radiostasies, wat nie deur blankes beluister word nie, uitgesaai en gesê word. Propaganda is egter nie alleen tot die uitsaaimedia beperk nie. Daar is ook die gedrukte media. Selfs nog meer kragtig, is die massasaamtrekke waar sprekers onbeperk staan in terme van die gal wat gebraak kan word. Boonop weet ons almal hoe maklik swartes in ’n kollektiewe emosionele beswyming meegevoer kan raak.

Dat ’n stortvloed van propaganda wat die blanke en veral die Afrikaner as die skurk en gevaar te midde van die huidige situasie uitbeeld, gevaarlik is, is seker nie nodig om te verduidelik nie. Die huidige situasie waarna hier verwys word, is nie alleen die misdaadvlaag nie, maar ook die onluste, stakings, ens. Afrikaners moet hulself regmaak vir ’n verdere toename in geweldsmisdaad, omdat elke swarte sal ‘weet’ dat ek en u die oortreder en die teiken is wat reggesien moet word. Die vraag is nou net: Gegewe die huidige onstabiliteit in die swart gemeenskap en die geweldsmisdaad wat reeds op breekpunt staan, hoeveel verder kan die massas se aandag nog “áfgelei” word, alvorens die situasie doodeenvoudig in ’n totale rasseoorlog oorkook?

цены на сухие смеси Фильчаков прокурор

Kuberoorlog in Estland

Oor die afgelope paar weke het Estland se regering en staatsdepartemente duur betaal vir hul minagting van die Russiese minderheid in daardie land. Die hele debakel het ontstaan rondom die verwydering van ’n oorlogsmonument uit die Sowjettydvak. Terwyl die Russiese minderheid van ongeveer 300 000 in ’n land van 1,4 miljoen inwoners dit as simbool van hul stryd teen die Nazi’s eer, beskou die Estlanders die monument as die simbool van 50 jaar van Sowjetverdrukking. Die Estlandse regering se poging om die monument te verwyder, vergelyk nogal met die ANC se verwydering van die Standertonse Voortrekkermonument.

Aanvanklik het die Russe betoog, maar later het hulle hulself tot ’n kuberaanval teen die Estlandse staatsdepartemente, die parlement, regering, asook banke gewend. Die aanval wat insgelyks vanuit Rusland gevoer is, het behels dat hordes valse navrae na die staatsdepartemente se webwerwe geloods is. Kort voor lank was hul bedieners so oorlaai met navrae dat die een webwerf na die ander in duie gestort het.

Die aanvalle het die Estlandse staat se funksionereing drasties ingekort. Sommige komentators beweer dat die Estlandse regering meer ekonomiese skade hierdeur gelei het as sou Rusland, in simpatie met die Estlandse Russe, ekonomiese sanksies teen Estland implementeer. Die aanvalle het ook klaarblyklik van rekenaars regoor die wereld gekom.

Vir Afrikaners is hier ’n belangrike les om te leer. In die kubertydperk is regerings uiters blootgestel aan die moontlikheid van kuberaanvalle. Etniese minderhede wat nie hulself tot gewapende stryd wil wend nie, kan ’n regering binne ’n paar uur op hierdie manier op sy knieë bring. Dink byvoorbeeld watter impak sulke aanvalle in Suid Afrika sou hê terwyl daar boonop landwye massastakings deur staatsamptenare gevoer word. In so ’n geval sou Suid-Afrika onregeerbaar wees en sou die ANC effektief blote inwoners in die Uniegebou wees.

wedding veil with tiara

Naspers se plan met die Afrikaner

Naspers se aartsvyand?

Die aanslag op Bok van Blerk in onlangse uitgawes van Beeld en ander koerante het betrekking. Die feit dat Naspers besluit het om Bok te verguis, verbaas my geensins nie. Om die waarheid te sê, dit verstom my eerder dat dit hulle so lank geneem het om daarmee te begin.

Naspers bevind hom in ’n geweldige dilemma. Terwyl daardie mediahuis die ANC en lg. se beleid vooropstel moet dit terselfdertyd sy koerante aan sy oorwegend Afrikanermark verkoop. Die krisis waarin Naspers verkeer, is dat sy ideologiese sentrum, nl. die ANC, aktief die blanke, maar veral die Afrikaner, probeer ondergrawe. Soos wat Afrikanernasionalisme te midde van die groeiende anargie in die NSA ontwaak, word hierdie tameletjie toenemend taai.

Aangesien die mediagroep nou volledig onder die beheer van ’n handjievol bruin Marxiste en (eertydse?) Broederbonders staan, is daar geen voorneme om die Afrikaner se belange te bevorder nie. Inteendeel, Naspers het ’n renons in Afrikaners en sou seker, as hulle kon, eerder vir die swart mark publiseer. Die probleem is egter dat die swart mark nie so winsgewend soos die Afrikaanse mark is nie. Die bruin Marxiste in Naspers haat die Afrikaner met venynigheid, soos wat keer op keer in hul skrywes en optredes na vore kom. Die Broeders en kie. is egter soos gewoonlik manteldraaiers wat daarna sal streef om enige regime, ongeag hoe immoreel en korrup, te ondersteun solank hulle sake kan doen. Dit is dus uiters belangrik vir hierdie paradoksale bende van Marxistiese fanatici en die geldgierige bloedsuiers (die Broeders) om die kroon op die ANC se kop te hou. Sodoende voldoen dit aan eg. se ideologiese oortuigings en lg. se ekonomiese vereistes, want solank die ANC nie uitgedaag word nie, is dit business as usual sonder enige magsbalansversteuring.

Vir Afrikaners om dus nou ontevrede te wil raak met die NSA en boonop hul trotse identiteit te herontdek, is ’n gevaarlike onkruid vir beide Naspers en hul politieke base in Lethuli-huis, wat ten alle koste uitgeroei moet word. Soos sydissels brand die nuwe Afrikanernasionalisme hulle genoeg om op te tree. Die laaste ding wat Naspers nou wil hê, is dat ’n nuwe geslag kunstenaars met ’n trotse nasionale gees die ou (en afgeleefde) proteskunstenaars van die tagtigerjare as die volk se keuse vervang. Dit is dus baie belangrik vir Naspers dat die Afrikaner bv. eerder na Anton Goosen as na Bok van Blerk luister, dat ons eerder Max Du Preez as Dan Roodt lees. Die tagtiger jare se hasbeens sal ten minste ons voortdurend bewus maak van ons “skuld” en “agterlikheid” en hoe “wonderlik” dit in die ANC-SA is.

Vir Bok en andere om nou die mense die kans te gee om hul diepgesetelde emosies uit te druk en te voel, pas nie in die Naspers-agenda nie. “Nee, hierdie Bok moet doodgeskiet word. Hy moet vrek! As ons nie sy musiek onpopulêr kan maak nie, kom ons pleeg dan karaktermoord op hom. As niemand van hom hou nie sal hulle ook nie na sy musiek luister nie…”so werk die Naspersbrein. Dus neem hulle ’n paar gerugte oor hoe “moeilik” Bok kwansuis is en oordryf dit tot die mag 100. Noem hom dan sommer ook ’n Diva en siedaar! dis bok-in-die-pot. Dat Bok soos alle populere kunstenaars oorval word deur promotors en organiseerdes wat allerhande leë beloftes maak en dikwels ondergemiddelde diens lewer, word verswyg. Dat Bok bloot daarna streef om uitmuntende vertonings aan sy ondersteuners te lewer en dus organiseerders wat ondergemiddelde diens lewer en ander kansvatters moet vasvat, is immers ’n goeie vermaaklikheiskunstenaar se plig.

Karaktermoord kom egter natuurlik vir Naspers. Weens die mediahuis se fanatiese oortuigings en die moeite wat dit verg om op gereelde basis die immorele ANC-regering te regverdig, is dit somtyds baie makliker om bloot net teenstanders uit te wis. Aangesien Naspers se argumente nie opgewasse is teen andersdenkendes nie, speel hulle dikwels die man eerder as die bal. Max du Preez is sekerlik die een wat die mees bedrewe is met karaktermoord (of ten minste pogings daartoe). In eg Stalinistiese styl voer hy pogroms teen sy teenstanders se karakters sodat lesers moet glo dat sy opponente ongeloofwaardige en illegitieme skurke is.

Om iets van Max se eie taktiek te volg, wil ek darem byvoeg dat dit sekerlik te verstane is dat daar so ’n daling in Naspers se joernalistieke standaard sou plaasvind. Deurdat Naspers die Marxistiese opdrifdels van die tagtigerjare (soos Max du Preez, Koos Kombuis, Jakes Gerwel e.a.) in beheer van hul “Propagandadepartement” gestel het, lyk Nasperskoerante deesdae meer soos die ou Sowjetkoerante, Prawda (“Die Waarheid”) en Isjwestia (“Nuus”). So het die Sowjetpubliek dan ook gereeld gespot met: “In Prawda is daar geen Isjwestia nie en in Isjwestia is daar geen Prawda nie”. Ek dink egter dat Naspers se koerante aan beide nuuswaardigheid en die waarheid ontbreek. Voorbeelde is Max se holocaustontkenning van die Britse verkragtings van Boerevroue, terwyl lesers tot vervelens herinner word aan die kamstige “wonderlike demokrasie” waarin ons leef.

Onwillkeurig begin mens jouself afvra waarheen Naspers met die Afrikaner op pad is. Wat is die strategie en toekomsvisie te Heerengracht 40? Hul propagandablaaie poog gedurig om die Afrikaner se bestaan te ontken, om sy selfbeeld af te breek en om sy huidige swaarkry weg te redeneer, asook enige vorm van Afrikanernasionalisme te beveg. Die Afrikaner word tot ANC-onderdanigheid gebreinspoel. Die sinistere waarheid is egter dat die komplot in alle waarskynlikheid heelwat verder gaan as onderdanigheid aan die ANC. Deur die Afrikaner se identiteit te probeer ontken en aktief te probeer ondermyn, gaan dit ook daaroor om die Afrikaner se etniese karakter so te ruïneer dat hy homself nie meer herken nie. Wanneer die Afrikaner sleng praat, sosio-ekonomies in die Afrikamassa wegsmelt, met ander rasse ondertrou, geen unieke karakter of bewussyn meer het nie en nie meer aandring op sy regte nie, dan het Naspers sy doel bereik. Dan is die Afrikaner ’n Afrikaan en sal hy doelloos in ’n Afrikadiktatuur voortleef sonder om die magsbalans te versteur. Dan is die Afrikaner (altans diegene wat nie die land verlaat het nie) die onintellektuele, ongekultiveerde en ondergeskikte ghwar wat geen weerstand bied nie.

Vir ’n tyd lank het Naspers baie hard gepoog om met die ultra-linkse kwasi-intellektuele tydskrif, Insig, die Afrikaner met halfgebakte argumente te oortuig om met die swart massa te versmelt. Daardie projek het met die geleidelike ontwaking van die Afrikaner so liederlik gefaal dat Insig sy deure moes sluit. Nou slaan Naspers ’n ander koers in. Die teenoorgestelde word nou aangewend deur op die Afrikaner se mees basiese instinkte aanspraak te maak. Die weg word voorberei vir daardie doelwit deur die sistematiese loodsing van ’n hele flotilla poniekoerante wat die Afrikaner se verghwarring moet fasiliteer. Hierdie tipe publikasies sal dan ook eendag Naspers se hoofbesigheid raak. Die koste verbonde aan die uitgee van sulke koerante is baie laer, omdat dit aan geen nuuswaardigheids-, joernalistieke of taalkundige gehaltevereistes hoef te voldoen nie, terwyl uit-die-duim-gesuigde stories soos “Non verwag ruimtewese se baba” dan die trant van die “nuus” word.

Wanneer die Afrikaner se identiteit dood is en hy deel van ’n smeltkroes is, dan sal hy ook elemente van homself aan die Afrikamassa oordra sodat dit ’n totale mengelkultuur word. So ’n mengsel sal ’n baie meer toeganklike mark vir Naspers wees as die huidige etnies en taalkundig seksionele mark. Ek het egter nuus vir Naspers. Selfs die dinamiese VSA se sogenaamde melting pot kon tot vandag toe met bitter min sukses die onderskeie rasse in daardie land versmelt. Hoe meer jy mense van hul karakter probeer ontneem, hoe meer veg hulle vir die behoud daarvan en gevolglik ontwaak hul nasionalistiese sentimente. Hierdie visie, nl. Afrikaneroplossing in ’n “groter Suid-Afrika”, wat blyk dié van Heerengracht 40 te wees, sal nooit verwesenlik word nie. Lord Milner het die Afrikaner probeer verengels en liederlik misluk. Naspers wil die Afrikaner verafrikaan en gaan nie alleen misluk nie, maar iewers in die toekoms, saam met die ANC, net so gehaat soos Milner wees.

хамам в квартире

Konsensus is dood: konfrontasiepolitiek is al uitweg

Toe Piet Retief Dingaan se kraal vir die laaste keer binnegegaan het, was dit met die naïewe verwagting dat daar ’n ooreenkoms staande gemaak is wat sowel sy afvaardiging as sy trekgeselskap sou respekteer en beskerm. Waarmee Retief nie rekening gehou het nie is dat hy onvoeldoende kennis van die swart kultuur gehad het om te aanvaar die ooreenkoms sal staande bly. Retief, met sy Calvinistiese waardes, sou sekerlik ’n ooreenkoms met dieselfde tipe toewyding en dissipline toepas as wat hy in alle ander terreine van sy lewe sou nastreef.

Piet Retief se aanname en tragiese finale besoek aan die Dingaan-kraal omvat die kern van die Westerling se onvermoë om die Afrikaan te begryp. As Calvinis het die rasionaliteit daarvan om ’n ooreenkoms toe te pas sin gemaak, want alleen deur ’n nuwe ooreenkoms suksesvol en met toewyding te implementeer sou ’n vertrouensfondament tussen trekker en inboorling tot stand kom. So ’n verhouding sou dan vrede en samewerking moontlik maak. Retief se naïewe geloof in die inboorling se begrip van kontraktuele verbintenis sou tot die gewelddadige lewensverlies van onskuldige mans, vroue en kinders lei.

Die Afrikaan wat in ’n pre-historiese samelewing was, het geen ervaring van ’n objektiewe regstelsel en dus ook geen etiese konsep, wat in enige vorm van kontrakreg beslag sou vind, gehad nie. Toe Retief en sy manskappe hul wapens buite die kraal laat, het die kontrak verval. Vir die Afrikaan wat nie kan onderskei tussen die begrippe respek en vrees nie, sou daar geen rede meer wees om die kontrak te respekteer nie. Die afwesigheid van die witman se vuurwapen, lei tot ’n afwesigheid vir vrees en dus respek teenoor hierdie “indringer”. Daar is dus geen rede om die blanke langer te duld nie… Deur onrealistiese verwagtinge t.o.v. die Afrikaan te koester, sou die witman op die mees dramatiese wyse betaal. Die ontnugtering was ontsaglik. Dieselfde ontnugtering as wat Afrikaners toenemend vandag beleef.

Afrikane verstaan hul eie kultuur en sou anders as Retief handel. Geen Afrikaan sou ’n ooreenkoms sluit en dan sonder wapens in ’n (eertydse) vyand se teenwoordigheid verkeer nie. Geen Afrikaan sou in so ’n deursigtige strik gelei word nie. Dingaan het die Westerling se swakheid gouer besef as andersom. In die stamverband van die primitiewe mens waar geen onafhanklike regstelsel bestaan nie, is die stamhoof die wet. Hy is die sterkman, die een wat sy leiersposisie deur oorerwing en die vertoon van mag verkry en behou. Dingaan wat self van die heersende familie was het immers sy posisie behaal deur Sjaka te vermoor.

Helaas, die Westerling se gevorderde denkwyse, sy onderskrywing van die etiese en die voortreflike, sy formulering van ooreenkomste en wette, dit is wat tot sy naïwiteit lei. Dit is sy kennisstelsel wat daartoe lei dat hy die prehistoriese, die eties gebreklike, met vertroue omhels. Hoeveel vertrouende boere, werkgewers, sendelinge, simpatiekes en verskeie ander weldoeners het al hul laaste asem uitgeblaas aan die gewelddadige hand van die Afrikaan? Te veel… “Goedertrou”: Die Westerling beskou dit as ’n deug , maar die Afrikaan beskou dit as swakheid.

Goedertrou is die witman se swakheid. Dit is die basis vir konsensuspolitiek. Goedertrou: dit is wat die Afrikaner in die Kemtonparkse kraal laat val het en dit is wat maak dat die Afrikaner vandag nog aan statutêre politiek deelneem. Daar bestaan ’n naïewe geloof in die redelikheid van die sisteem. Is goedertrou ’n Christelike beginsel? Is dit die rede waarom die Joodse staat nooit soos ons die pad van oorgawe sal loop nie? Is dit die etiek van medemenslikheid en vergifnis wat maak dat ons die onbetroubare vertrou? Ek is nie ’n teoloog nie, maar wat ek wel weet is dat die kerk in die tagtigs tot vandag nog van die Afrikaner verwag om die Afrikaan as medemens te omhels.

Tog, die Afrikaan van vandag is nie die Afrikaan van 200 jaar gelede nie. Of is hy? Het die Afrikaan verander? Sou dit moontlik wees dat hy in die tweede helfte van die vorige eeu Westerling geraak het? Sou die karige blootstelling wat hy aan seep, paraffien, geblikte kos, derdeklastreinwaens, sendinggenootskappe, etniese televisie en Bantoe-onderwys gehad het, van hom ’n Westerling maak? Is hy ’n nuwe aankomeling in die ontvangslokaal van Westerse moderniteit? Of nie? Was sy blootstelling daaraan nie dalk te yl en te kort nie?

En indien die vorige eeu nie die verskil gemaak het nie, wat van die bemagtigende nuwe millenium van die “medemenslike” Nuwe Suid-Afrika? Wat van vandag se nuwe swart middel- en elite klasse? Sou hierdie hoofsaaklik ondergemiddelde presteerders met bedenklike (of geen kwalifikasies) wat “bemagtig” word tot posisies wat hul karige vermoëns oorweldig, nou reeds Kitswesterlinge wees? Sou ’n lewe van statuur, hoë posisie, Mercedes-Benz, Gucci, Rolex en Hennessey beteken dat hy nou die rug keer op die slagding in die agterplaas, die gebrek aan betroubaarheid, die wil om te neem wat nie aan hom behoort nie en voortplanting by verskeie vroue?. Of is dit eerder ‘ n geval van die Rolex en die vrypostige seks, die slagding en die Hennesey, die hoë posisie en lang vingers, statuur en onbetroubaarheid wat eklekties en sinkretisties met mekaar vermeng word?

Roelf Meyer en FW de Klerk het geglo in konsensuspolitiek. Of altans dit is wat hulle die Afrikaner wou wysmaak. Was dit werklik in goeder trou of eerder blatante verrraad vir een of ander vorm van vergoeding? Wie sal ooit weet…? Wat ons wel weet, is dat met elke gesin wat aangeval word, pa wat voor sy gesin doodgemartel word, vrou wat verkrag word, kind wat vermink of vermoor word, met al die vorme van trauma wat die Afrikaan op die blanke laat manifesteer, elke keer, verloop Bloukrans en die vele ander moorde stukkie vir stukkie, weer van voor af. So gebeur dit, oor en oor, totdat daar nou al ’n hele aantal Bloukranse se bloed gevloei het. Meyer en De Klerk se vertroue in die Afrikaan het ons onderwerp aan ’n Afro-fascistiese regime waar ons taal en kultuur verdruk word, ons uit die ekonomie gewerp word, geen politieke mag meer het nie, die land uitgedryf word en sistematies uitgemoor word. Dit is die resultaat daarvan om die wapens buite die kraal te laat en op die Afrikaan se goeie voornemens te vertrou. Dit is wat gebeur omdat ons die mag, polities en millitêr, aan die onredelike en venynige oorhandig het.

Ons het konsensuspolitiek bedryf, ons het goedertrou die ooreenkoms binnegegaan. Vir baie blankes het dit die “regte boodskap” aan die swarte gestuur wat dan toekomstige vrede en samewerking sou waarborg. “Elkeen kry sy plekkie in die son…” Die boodskap wat die Afrikaan ontvang het, was egter heel anders as die blanke se voorneme. Vir die Afrikaan was dit die blanke wat aan sy eie swakheid, nl. om te vertrou, oorgee. Dit is vreemd dat so baie Afrikaners na minder as 200 jaar weer ’n ooreenkoms met die Afrikaan goedertrou sou aanvaar. Mens sou verwag ons weet van beter, maar miskien moet ons so ongeveer elke tweede eeu daaraan herinner word dat ons in Afrika en nie in Europa leef nie. Soos Retief en sy mense het ons onsself deur Meyer en De Klerk ter slagting laat lei.

Laat ons nooit weer hierdie fout begaan nie. Laat ons nooit weer die Afrikaan vertrou nie. Vir eens en vir altyd moet ons besef dat die Afrikaan alleen die vertoon van mag verstaan. Laat ons finaal ons rug op konsensuspolitiek draai. Vir eers sou dit beteken dat ons deelname aan alle gesprekke met swartes staak. Ons sal onsself ’n guns bewys deur van alle forums (bv. die parlement), waar die Afrikaan domineer, te onttrek.

Die Afro-facsistiese regime respekteer glad nie ons menswaardigheid nie. Dit soek geen konsensus met ons nie en forseer sonder huiwering hul wil op ons af.

In hierdie situasie maak dit geen meer sin vir ons om konsensus met die regime te probeer voer of enige ander vorm van samewerking te bied nie. Konsensus kom nie net van een kant nie. Konsensus is dood!

Die regime voer konfrontasiepolitiek met ons, want hulle het geen rede om anders te doen nie. Ons deelname en gekruipery in die raadsale gee vir hulle alleen rede om ons met disrespek en veragting te hanteer.

Die Afrikaner sal nou ’n ander strategie moet volg as hy in Afrika wil oorleef. Geen meer mooi woordjies nie, geen meer kruipery nie, geen meer konsensus nie. Voortaan moet ons die Afrikaan alleen d.m.v. konfrontasie benader. Laat ons hom konfronteer met vreedsame protes, met konfrontasie in die ekonomie, in die nie-statutêre politiek, in sportadministrasie, kulturele en taalsake, onderwys, letterlik oral waar ons kan. Laat ons die regime verneder op sportstadions, in die kuberruim, in die buiteland, in die gedrukte media, op geselsforums, in die werkplek, op straat, op skouterreine en oral denkbaar.

Alleen konfrontasie sal die regime in sy spore stuit.

лобановский депутат

ESSA?s sal uiteindelik soos Rhodesi?rs verdryf word

Die huidige penarie waarin die DA verkeer, nadat dit op die lappe gekom het dat daar ’n aktiewe anti-Afrikanerstrategie binne die party gevoer word, is veelseggend. Hierdie skandaal wat slegs enkele dae na die verkiesing van die party se nuwe leier uitgelek het, kan die party se doodskoot beteken, tensy die party se spindokters dit suksesvol kan toesmeer, soos wat tans gepoog word. Die party beweer nou dat die sms ’n eksterne smeerveldtog is en dat forensiese ondersoeke gedoen word “om die oorsprong te vind”. Mens wonder onwillekeuring of die “forensiese getuienis” ooit aan die publiek bekend gemaak gaan word.

Selfs al word bo alle twyfel bevind dat dit ’n eksterne veldtog is (wat te betwyfel is), dan verander dit nog nie die wesentlike anti-Afrikanersentimente binne die DA-bestuur nie. Ongeag dat meeste Afrikaners vandag die volksverraaier, Kortbroek, verag, was hy reeds die eerste slagoffer van die DA se anti-Afrikanerkultuur. Die rede waarom Van Schalkwyk van die “Alliansie” weggebreek het, was weens die uitlek van Tony Leon en die Engelsprekende Ryan Coetzee (Leon se spindokter), se komplot om Van Schalkwyk (’n Afrikaner), na die NP/DP-huwelik, “uit te werk”.

Gegewe dat die DA deur oud-Progge, almal Engelssprekendes, en hul jonger rekrute oorheers word, is dit te verstane dat die party ’n anti-Afrikanerkultuur sou hê. Heelwat kommentators het al beweer dat Engelssprekende Suid Afrikaners (ESSA’s) se afkeur in apartheid nie gegaan het oor werklike morele oortuigings nie, maar dat dit eerder gemotiveer is deur hul haat vir die Afrikaner.

Die feit dat daar nog steeds so ’n haat binne die ESSA-gemeenskap teenoor Afrikaners bestaan, wys daarop dat die samesyn van die twee groepe binne die DA ’n kunsmatige situasie is. Hierdie situasie het noodgedwonge tot stand gekom wees ’n desperate poging deur albei groepe om swart dominansie af te weer. Die DA , as mikro-politieke party, is daartoe verdoem om nooit enige noemenswaardige invloed op die ANC-regering se politieke rigting uit te oefen nie. Slegs deur ’n onstabiele alliansie met ’n paar bedenklike nano-partytjies in Kaapstad te vorm, kon die DA op daardie lae owerheidsvlak en in daardie geïsoleerde geval, ’n vorm van statutêre beheer verkry. Alhoewel die party in daardie geval “beheer” het, is dit minimaal aangesien dit met drie magsbeperkende faktore te make het:

§ Plaaslike owerhede het betreklik min mag en word deur die provinsiale regerings (almal ANC-beheerd), sowel as deur die ANC se sentrale regering oorheers.

§ Aangesien hulle die stadsregering kan maak of breek, is die nano-partytjies in die DA-koalisie tot groot mate die stert wat dikwels die hond swaai.

§ Weens die Kaapse Metropool se swart bevolkingsontploffing, wat uit die Oos-Kaap gevoed word, sal die DA in die volgende verkiesing nie hond haar af maak nie. Dus, as hulle wil aanbly, sal die DA-“beheerde” stadsregering, terwille van swart steun, ’n ANC-tipe beleid moet voorop stel. Die DA se beleid sal dus deur ’n ANC-gesinde bevolking se belange bepaal word.

Veral lg. punt verteenwoordig vir die DA ’n landwye probleem. Vir die DA om uit sy mikro-partydop te breek na iets groters, sal dit ’n deurbraak onder die swart kieserspubliek moet maak. Die toestand van fragmentasie, tussen “Boer en Brit”, wat reeds in die party heers, is dus op die punt om met rasse skrede te kompliseer. Die party se verklaarde beleid om ’n breëbasisparty te word, beteken dat swart verteenwoordigers voortaan voorkeur sal moet kry (soos Zille reeds bevestig het) en dat swart prioriteite die beleid sal bepaal. In die NSA is politieke verteenwoordiging na gelang van ras verdeel, deels weens inherente afkeur tussen rasse, maar ook omdat die rasse se belange so radikaal verskil. Die belangeverskille vloei voort uit ’n verskeidenheid faktore waarvan onder andere kultuur, taal en sosio-ekonomiese klas belangrike aspekte is.

Dit sou dus prakties gesproke onmoontlik wees om binne dieselde politieke party die belange van alle groepe te huisves, omdat sulke belange meermale bots. D.w.s., indien die DA daarna wil streef om ’n hoofstroomparty te raak, dit effektief blanke belange sal moet versaak of ten minste afskaal. Weens die blanke se minderheidstatus in SA sal sy belange dus nooit op die nasionale agenda geplaas word nie. Die blanke se voorland is dus agteruitgang en verval. Die DA se fantasie om ’n veelrassige party te word, is dus gedoem om te faal. Die party sal óf wit bly óf swart word. In ieder geval bly die blanke buite die hoofstroompolitiek.

Die blanke se toekoms in die NSA lyk dus nie rooskleurig nie. Nogtans is die situasie vir die Engelssprekendes, hoewel hul minder deur die regime geviktimiseer word, op lang termyn baie slegter as vir die Afrikaner, wat tans die ergste die onderspit moet delf. Die ESSA’s bestaan uit ’n geroesemoes van versaakte afstammelinge van eens magtige Europese ryke en ander laatkommers. Lg. “groep” het dus geen vorm van groepsbewussyn nie. Andersyds is die Afrikaner merendeels ’n homogene volk met ’n sterk etniese identiteit en bewussyn wat boonop tans aan die herleef is. Afrikaner-nasionalisme was dan ook die eerste suksesvolle nasionalisme op die Afrikakontinent. Die ESSA’s beskik egter oor geen saambindende faktor behalwe hul jaloesie teenoor die Afrikaner nie.

Met die huidige herlewing van Afrikanernasionalisme, tesame met die verval van die NSA, beweeg Afrikanernasionalisme onvermydelik in die rigting van een of ander vorm van geografiese selfbeskikking. Die ESSA’s, wat met die totstandkoming van ’n Afrikanerrepubliek in die NSA (as dit nog sal bestaan) agtergelaat sou word, sal dus dieselfde voorland hê as die eens selfversekerde Rhodesiërs in vandag se Zimbabwe. Die enigste kans op menswaardige oorlewing vir ESSA’s is om nou reeds te begin verafrikaneriseer en te hoop dat die Afrikaners bereid sal wees om hulle te assimileer.

игрушка лунтик