Ek is bevrees dat dit ons paadjie vorentoe in meer as een opsig uitstippel. Geruime tyd het ek reeds die gevoel dat Zimbabwe die bepalende faktor vir die stabilitiet van SA gaan wees en dat dit in alle waarskynlikheid die einde van die ANC-orde gaan meebring.
Soos die situasie tans in SA staan is die misdaad reeds in die grysgebied tussen ’n terrorismeoorlog en geweldsmisdaad. Mens kan eintlik nie meer na SA bloot as ’n misdadige of selfs moorddadige land verwys nie, maar eerder na ’n land wat in ’n gesiglose soort swart-op-wit terreuroorlog (à la Mau-Mau) verkeer. Met die realistiese scenario wat Anton Barnard voorsien, juis weens die ekonomiese noodwendigheid daarvan, sal die “misdaad”-situasie onhoudbaar raak.
Die reeds verswakte SA staat met sy grootliks disfunksionele en korrupte veiligheidsmagte wat reeds beheer oor die situasie verloor het, sal dan geheel en al irrelevant raak. Dit sal ’n situasie wees van gewone burger versus “krimineel”. Lg. situasie is reeds in ’n groot mate die geval – met die verskil dat gewone burgers nog nie werklik die wapen opgeneem het nie.
Ook die swart massas is sielkundig reg vir ’n oorlog. Vannoggend op pad werk toe het ek verby drie optogte van honderde knopkierie- en stokswaaiende swartes gery. Hierdie soort verskynsel wat nie alleen met stakings verband hou nie raak al meer ’n algemene gesig.
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.