Die Amerikaanse skrywer en voormalige hoof van die NAACP in Spokane, Washington, Rachel Dolezal, hou vol dat sy “swart” is, maar Bantoes koop dit nie. Sy probeer nou nuwe name vir haar afwyking vind.
In Suid-Afrika het die swartes haar met ongeloof begroet en niks van haar twak gerook dat ras ‘n sosiale konstruk is nie. Heel nugter het die meeste swartes haar aangeraai om haar kulturele Marxisme op te pak en terug te gaan na die VSA om dit daar te smous.
Maar Dolezal sê sy identifiseer steeds as swart, ten spyte van die terugslag wat sy van die publiek ontvang het.
“Ek identifiseer nog steeds as swart. Miskien is trans-swart ‘n goeie kompromie, want dit identifiseer dat ek van wit ouers gebore is, maar het ‘n egte swart identiteit.”
Dolezal, het dié week op die ontbytprogram van 702 met Stephen Grootes – waarskynlik die domste linkse in Suid-Afrika – gesels en sy het hom met sy eie ideologiese teenstrydighede verwurg.
Die 39-jarige Amerikaner is in die land om te praat by die Quest for Non Racial South African Society Dialogue (QfNRSASD), maar dit is onduidelik of die geleentheid sal voortgaan.
“Histories is daar meer van die getalle wat die kleurlyn in die teenoorgestelde rigting oorsteek. Mense gebore en gekategoriseer as swart in die Verenigde State, het ‘n wit lewe geleef en daardie sin van rasse-vloeibaarheid het ‘n bietjie van ‘n spektrum gehad, en tog het selfs mense soos Michael Jackson en ander hul pigmentasie of hul velkleur omgekeer,” het sy gesê. Grootes was verward oor dié opmerkings wat hy helaas nie kon weerspreek nie.
“Daar is ‘n moontlikheid vir vloeibaarheid in baie verskillende rigtings, maar dit is nie noodwendig ‘n hoofstroom-tendens of -proses wat mense ondergaan nie, so ek dink tot ‘n mate, daar was ‘n mate van skok en gevoel van ‘wat doen ons’ met iemand wat nog altyd met Swartheid vir hul hele lewe verbind was en tog gebore is en gekategoriseer is as wit.”
Dolezal, wat haar naam verander het aan Nkechi Amare Diallo, is gekritiseer en gekonfronteer as ‘n rasfop. Dolezal sê egter dat ras nie ‘n biologiese konsep is nie, net soos al die kulturele Marxiste beweer.
Heel vreemd is egter dat die wittes wat haar konsep aanhang vir swartes om wit te kan wees – soos Grootes graag uitbassuin – nie gretig is om self swart te word nie.
“Dit bring regtig na vore dat ras ‘n sosiale konstruk is. President Barack Obama het selfs gesê dat ras meer sosiaal is as wat dit biologies is en as jy as ‘n Afro-Amerikaner beskou word, is jy ‘n Afro-Amerikaner,” het sy gesê.
Grootes het haar gevra oor die voorreg wat sy haarself gegee het deur die besluit om swart te wees, terwyl die Afro-Amerikaners histories nie dieselfde kan doen nie – hulle was net so. Hy het natuurlik vergeet dat met regstellende aksie is dit ‘n voordeel om vandag swart te wees, dus moes hy desnoods na die verlede teruggryp.
Grootes was duidelik nie voorbereid daarop dat Dolezal swartheid vandag as ‘n voorreg beskryf nie. Sy hele “kollektiewe witskuld” paradigma hang daarvan af dat swartes as slagoffers voorgehou moet word. Sy het sy illusies met dié antwoord vernietig:
“Die spektrum wat ek net genoem het, is ‘n voorregspektrum, of dit iemand is wat lig is en as swart geklassifiseer is by geboorte of iemand wat wit gebore is en sekere eienskappe het wat swart as swart sou word. Ek dink dat daar ‘n etnies onbepaalde soort sone is wat vir seker ‘n voorreg het, want dan het jy die persoonlike agentskap om sonder sekere operasies te besluit – rassistiese rekonstruksie operasies waar mense kan gaan na uiterste maatreëls om ‘n voorkoms te verander na een ras of die ander – en dis nie net swart en wit nie.
“In my geval was daar ‘n kruising van die kleurlyn, maar dit is nog nie so buitengewoon nie, dit is nie ‘n keuse op ‘n manier wat mense dink dit is nie. So het ek nog altyd gevoel … as ek egte identiteit sê, is dit omdat dit is wat ek nog altyd was.”
Dolezal het ook aan Grootes gesê dat wanneer sy as wit geïdentifiseer word, sy dikwels bevraagteken word. “Mense het met my geargumenteer en gesê ek is meer swart as wit en nou vertel mense my dat ek meer wit as swart is.”
Dolezal se ware wit identiteit is in 2016 onthul en sy het vir ‘n paar jaar ‘n aansienlike terugslag beleef nadat sy nie meer kon voorgee dat sy swart is nie. Gelukkig kon die linkse idee van ‘n “sosiale raskonstruk” vir haar ‘n logiese uitkoms bied, maar kennelik het linkse wittes nooit gedink hul plan kan na ander kant teen hulle werk nie.
“Die meerderheid van Afro-Amerikaners in die Verenigde State het hul rug op jou gedraai, hulle is woedend en hulle voel dat jy van hulle gesteel het. As jy so eg is, hoekom voel so baie mense so?” het Grootes met groot ingehoue woede gevra.
Die antwoord is natuurlik dat rasverskille eg is, maar Grootes wou dit nie waag om sy eie vraag beantwoord nie. Die linkses moet bly voorgee dat swartes ook wit kan wees vir hul projek om wit lande te vernietig. Andersom werk die plan nie meer nie, want dan sal hulle moet toegee dat swartheid ‘n voordeel is en nie slagofferskap nie.
Die linkses kerm nou oor “rasse-integriteit” en egte rasstatus, net soos swart suprematiste en Verwoerdiaanse suiwerras-aanhangers, sonder ironie.
Lily Workneh, Amerikaanse uitvoerende redakteur van US Black Voices, het gevra dat mense ophou om aan haar ‘n platform te gee.
Die Huffington Post in Suid-Afrika het Dolezal gewaarsku dat sy “gevaarlike konsepte” van ras versprei. Swart persoonlikheid Gugulethu Mhlungu het op Twitter gesê dat Rachel Dolezal as ‘n ongewensde persoon deur Binnelandse Sake moet verklaar word sodat sy die land verbied word.
Ander swartes, soos S’mamkele Mandewo, het op Twitter gesê “nie-rassig” beteken slegs swart, net soos PRAAG nog deurgaans beweer.
Rachel Dolezal is obsessed with faking blackness but is coming to SA to speak about non-racialism. If you’re non-racial why you faking black
