Kategorie: Dan Roodt

Die mite dat Suid-Afrika in 1994 ‘n liberale demokrasie met gewaarborgde menseregte ontvang het, het die afgelope weke dermate uigerafel dat ‘n mens dom of naïef – of albei – moet wees om nog daarin te glo.

Ek was oor die laaste week of twee al twee keer op Witbank om die saak rondom die vervolging van Willem Ratte en nege ander Afrikanermans te volg. Nie net is hulle op gefabriseerde klagtes in hegtenis geneem nie, maar is in ‘n tipiese Afrikatronk aangehou.

Volgens een van hulle is daar verhoorafwagtendes in die tronk op Witbank waarvan die regstelsel reeds “vergeet” het. Van hulle is reeds tien jaar daar en weet nie meer wat van hul sake geword het nie.

Ons het gesien hoe ‘n wond wat die bejaarde Clive Derby-Lewis van sy boeie opgedoen het weens gebrek aan mediese sorg in die gevangenis uiteindelik in gangreen ontwikkel het. Slegs hofbevele het hom in staat gestel om mediese sorg in ‘n privaat hospitaal te ontvang.

In die tronk op Witbank is daar insgelyks swart gevangenes met meswonde wat mediese behandeling geweier word of wat eenvoudig toegelaat word om te vergaan. Of hulle uiteindelik sterf, gaan die owerheid nie aan nie.

Die horde liberale skreeuers wat destyds in die ou Suid-Afrika gal gebraak het oor die regte van gevangenes, aangeklaagdes of verhoorafwagtendes, het tjoepstil geword.

In hospitale word oumense nie versorg nie of pasiënte wat dringende mediese behandeling nodig het, word toegelaat om dood te gaan, soos in die Johannesburgse algemene hospitaal gebeur het.

Trouens, na my mening is daar besig om tans ‘n misdaad teen die mensdom in Zimzanië gepleeg te word. Afgesien van vergrype deur die polisie en die gevangenisowerheid, ervaar ons ‘n stelsel van etniese verdrukking en diskriminasie wat deur die volkereg verbied word. Transformasie is so radikaal en ekstremisties dat ‘n mens dit kwalik nog met die onskuldig klinkende Afrikaanse term “regstellende aksie” kan benoem. Dit hoort eerder tuis in die geselskap van Stalin se reeks politieke suiwerings en massamoorde, die Nazi’s se vervolging van Jode of Pol Pot se revolusie in Kambodja wat insgelyks op volksmoord uitgeloop het.

Die onbeskryflike geweld wat daar elke dag in ons land woed, is die regstreekse uitvloeisel van rassehaat en aanhitsing deur ANC-politici soos die afgestorwe Peter Mokaba en die huidige Julius Malema. Selfs Mandela, die ikoon van die internasionale liberalisme, het hom ook reeds aan oproepe tot volksmoord op blankes en Afrikaners skuldig gemaak.

Die onbekende boer van Rustenburg wat die ANC tans in die internasionale strafhof in Den Haag vervolg, het die regte idee. Tewens, ek het reeds my en PRAAG se steun hiervoor aan sy prokureur toegesê. Maar elkeen van ons moet betrokke raak by die stryd. Ons moet gedurig die buitelandse ambassades, Amnestie Internasionaal, die Rooikruis en ander internasionale organisasies inlig oor die massiewe menseregtevergrype wat in Zimzanië aan die gang is.

Die gevolge van hierdie oortredings kan gesien word in die blanke plakkerskampe wat oral in Gauteng en elders verrys het. Ook in die afgelope tyd het ek twee maal besoek afgelê by die Kroningsparkgemeenskap in Krugersdorp waar ongeveer 250 Afrikaners ‘n voormalige karavaanpark beset. Die ANC-munisipaliteit ontsê hulle die mees basiese dienste en beskerming, waaronder elektrisiteit. Nie net is hul krag nege maande gelede sonder rede afgesny nie, maar selfs die kabels is verwyder om dit vir hulle onmoontlik te maak om ooit weer aan die kragnetwerk te koppel.

In die VSA was daar reeds ‘n hele aantal uitsprake van hul hoogste hof, die Hooggeregshof, waarin regstellende aksie as ‘n vorm van anti-blanke diskriminasie verbied is. Internasionale konvensies verbied diskriminasie teen nasionale minderhede of rassegroepe soos die Afrikaners of blanke Suid-Afrikaners.

Die staat is reeds besig om te misluk en die hospitale, skole, gevangenisse, polisiediens, munisipaliteite en ander instellings stort in duie terwyl die mees weerlose mense daaronder ly.

In Oos-Europa het kommunisme misluk. Maar in Suid-Afrika het liberalisme van die Amerikaanse, Britse en Wes-Europese tipe met sy rassistiese bevoordeling van gekleurdes insgelyks skipbreuk gely.

Daar bestaan vandag geen beter organisasie in die land as PRAAG om daardie stryd suksesvol te voer en uiteindelik verandering in ons land te bewerkstellig nie. Ons het ‘n plan om die Afrikaner en ander groepe in die land vanuit hierdie dwingelandy te bevry. Hoe gouer u deel daarvan word, hoe gouer kan ons ‘n einde aan die huidige ellende maak.

86 купитьлобановский александр игоревич

Vandag is GRA-dag en ons almal vier die amptelike ontstaan van Afrikaans as kultuurtaal 135 jaar gelede toe die Genootskap van Regte Afrikaners gestig is. Van die begin af is daar ywerig letterkunde in Afrikaans voortgebring. Van 1994 af het die Afrikaanse letterkunde gekwyn en word dit gekenmeer deur ‘n ideologiese beheer van die staat soos in Sowjet-Rusland, met die groot uitgewers wat hoofsaaklik polities korrekte boeke, dikwels in geradbraakte Afrikaans, publiseer.

Op 14 Junie het ek die volgende brief op LitNet gepubliseer, in repliek op ‘n uiters bevooroordeelde resensie wat André P. Brink in Rapport oor my roman Moltrein geskryf het. Toevallig het ek nou weer daarop afgekom en vind dit gepas om dit vandag, ‘n dag waarop verskeie Afrikaanse organisasies mense aanmoedig om boeke in ons taal te koop, weer te publiseer.

André P Brink het op Sondag 6 Junie 2004 ’n bevooroordeelde tirade in plaas van ’n resensie oor my boek Moltrein geskryf. Ek kon glad nie my roman in sy uitbarsting herken nie.

Brink het nog altyd ’n erg moralistiese streep gehad. As hy hom reeds in sy mees onlangse roman, Anderkant die stilte, belaglik gemaak het met sy gepreek oor kolonialisme en die wreedheid van alle blanke Duitse mans, bereik hy hier nuwe hoogtes as hy my arme klavierspeler van “manlike chauvinisme” beskuldig op grond van een reël wat in sy skokkende glorie as bewysstuk uitgestal word. Brink gaan met my boek om soos die destydse Aksie Morele Standaarde met Leroux se Magersfontein gemaak het: hy het — lyk dit my — deur die hele boek geblaai op soek na, enersyds, lelike woorde en andersyds ’n gebrek aan politieke korrektheid.

Kennelik is dit gedoen om my roman te diskrediteer, om dit aan te bied as een of ander sensasionele katalogus van erotiese tonele wat hulself een na die ander onsamehangend afspeel. Wat my egter verbyster, is die infantiele en selfs vulgêre manier waarop Brink, wat homself daarop roem dat hy ’n kenner van letterkunde is, hierdie aspek benader. Dit is nie eens studentikoos nie; dit is net ordinêre swak smaak.

Brink het hom nou al meermale onderskei as iemand wat dit moelik vind om by die onderwerp te hou. As hy nie tydens ’n lesing oor Van Wyk Louw, soos verlede jaar by RAU, ’n hele kwartier aan Jackie Nagtegaal se kreatiewe taalgebruik afstaan of as ’t ware skuimend om die mond teen George W Bush lostrek nie, lei hy sy reeks stommiteite oor my roman in met ’n “storietjie oor die cockney, so ’n Andy Capp-mannetjie” wat ’n motor wil koop. ’n Mens sou ’n hele Freudiaanse analise kon doen oor Brink se verklaring dat hyself deur my boek, soos hy dit stel, “gefok” voel, sy dit dan sonder passie, maar ek wil vra: van wanneer af is “passie” ’n literêre maatstaf?

Beskik Brink oor enige maatstawwe behalwe sy manie oor “manlike chauvinisme” en ’n skoolvosserige vitterigheid oor my taalgebruik? Om darem te beweer dat ek “belangeloosheid gebruik wanneer ek ‘onbelangstellendheid’ bedoel” is gewoon verkeerd wanneer die vierde uitgawe van die HAT, Perskor 2000, altwee betekenisse van “belangeloos”, dws “sonder betaling, sonder eie voordeel”, maar ook “sonder belangstelling”, erken. Ek het reeds voorheen gedreig om Brink se Donkermaan weer ’n keer deur te lees weens die irritasie van sy vele anglisismes, om van die lukrake invoeging van Engelse woorde nie te praat nie, want dit lyk my ons letterkunde wat in die verlede darem debat oor ’n paar idees of beginsels toegelaat het, behels deesdae ’n heksejag oor mekaar se “skryffoute”.

Waaraan ’n mens jou nog meer verwonder, is dat Brink, die taalkundige libertyn en apologeet vir Nagtegaal se “loslit-, losmaag- en oopgulp-Afrikaans”, om Kas Landman se tipering te gebruik, nou skielik sy liniaal uitgehaal het om letterlik die lengte van my sinne te meet en selfs ’n verkeerde gebruik van die verlede tyd bespeur.

Maar uiteindelik weet ons albei waaroor dit gaan: dit is veel minder ’n kwessie van grammatika of gebrekkige passie as twee wêrelde in botsing. Jare lank is ek en ander eintlik verhoed om te skryf deur die groteske stereotipes en karikature van Afrikaners en apartheid wat deur Brink, Gordimer et al die wêreld ingestuur is. Soos Talleyrand gesê het, “Tout ce qui est exagéré est insignifiant” (Alles wat oordrewe is, is onbenullig.) Hierdie oordrewe geskrifte noem hulle “Sefefrikin Litritjur”. Dit wat Brink so ontstig in my boek, is juis die oneerbiedige hantering van al die politieke clichés wat by die jaart uit die koloniale woordverwerkers gestroom het. Oor en oor in Moltrein gebruik ek die term “apartheidsland”, byvoorbeeld, in ’n verestetisering van die woord en uiteindelike weerwraak van die kuns op die politiek. Omtrent elke sin in die boek is ironies, maar dit het Brink nie agtergekom nie.

Daar is ’n hele klomp verwysings, van die ooglopendes na Proust en Balzac tot die onaangekondigdes, maar tog nie minder blatant nie, soos byvoorbeeld die gedeeltes oor die passages wat leen by Walter Benjamin se Passagenwerk. Brink se hatige strydskriffie in Rapport maak geen melding daarvan nie. Uiteraard was Benjamin ook ’n Paryse balling, wat in 1940 op die Spaans-Franse grens selfmoord gepleeg het.

“Eendimensionele” voorstelling van Parys? Dan het Brink seker nog nie vir Berberowa of Nabokof oor die stad gelees nie, veral eersgenoemde se Le laquais et la putain.

Daar is ’n hele klomp idees in die boek, ook politieke idees. As Anton du Preez niks van politiek weet nie, is Brink se eie insigte op die amoebavlak. Onder andere sien die karakter die Suid-Afrikaanse revolusie van 1994 as die laaste stuiptrekking van die modernistiese gelykheidsideaal en wys op die paradoks van ’n oorname deur selferkende kommuniste hier by ons terwyl Europa hulle verwerp. Sover ek weet is die koppeling van Boerehaat en Jodehaat nie “holruggery” of “afgesaag” nie en sy siening van die Verligting as tegelyk rasioneel en irrasioneel, is nie net ’n eerste in Afrikaans nie, maar selfs binne ’n Europese konteks hoogs oorspronklik, al moet ek dit self sê.

Brink verraai, soos Gordimer, sy koloniale bewussyn as hy in gewyde terme na Houellebecq en Catherine Millet se onlangse werke verwys wat “gegrond is op ’n indrukwekkende filosofie.” Hulle is mos darem van “oorsee” en dus beter. Houellebecq is ’n kuriositeit en dikwels interessant, maar in sy uitbeelding van Westerse dekadensie het hy die klok gehoor lui, maar weet nie waar die bel hang nie. Ek verkies my eie sienings bo dié van Houellebecq.

Daar is ’n groot behoefte aan saaklike en insiggewende resensies om Afrikaanse romans vir ’n breë publiek toeganklik te maak. Op een stadium in die goeie ou dae het Brink dit tog in die einste Rapport reggekry.

Sy huidige styl pas egter meer by ’n kougomkouende tiener as by ’n afgetrede professor van Engelse letterkunde. Dit is iemand van sy leeftyd nie waardig nie.

* * *

Tot sover my stuk wat aan Rapport gestuur is. Hier volg nou verdere kommentaar wat nie direk op die resensie betrekking het nie, maar miskien tog wel daarmee verband hou:

Vir ’n geruime tyd reeds beskou ek prof André P Brink as irrelevant vir die openbare en intellektuele debat in Afrikaans. Iemand sê nou die dag vir my dat Brink en Gordimer “geteer het op die pornografie van apartheid.” Van Wyk Louw het gepraat van die “nuttige dollar” wat mens in die buiteland kon verdien deur Suid-Afrika af te kraak. Vir ’n lang tyd was dit net te maklik om nog ’n roman oor “liefde oor die kleurgrens heen” of “die hardvogtige mynbaas wat die werkers uitbuit” of “die selflose vryheidsvegter” of “die revolusie is op hande” of dergelike te skryf terwyl die hele problematiek van hierdie land geïgnoreer word.

Deesdae kan mens nog steeds fasiel wees, maar dit raak natuurlik moeiliker. Elke dag word ons deur die koerantvoorblaaie herinner watter gewelddadige chaos daar in Suid-Afrika heers, die Hobbesiaanse natuurstaat wat onder die mooiklinkende term “demokrasie” aangebied word. Die keiser is kaal, maar niemand durf dit sê nie.

Ongelukkig geld dieselfde naaktheid ook vir André P Brink, Nadine Gordimer et al. Vanaf Kennis van die aand het Brink sy hele oeuvre gewy aan die politiek korrekte verguising van sy eie mense. Omdat ek in Moltrein begin torring aan die stereotipes wat jare lank in die buiteland — in die media, maar ook in die letterkunde — oor ons versprei is, kan Brink reeds die gevaarligte sien flikker.

In ’n sekere sin bevind Brink, Gordimer et al hulself in dieselfde posisie as die kommunistiese skrywers wat tydens Stalin se bewind en daarna die Sowjet-Unie as ’n utopie opgehemel het en die Weste as ’n fascistiese diktatuur voorgestel het. Toe die krake in hierdie voorstelling eers begin verskyn, het hulle soos tiere baklei om die hele bankrot tradisie, asook hul eie boeke, van ondergang te red.

Miskien sou daar nog iewers vir Brink ’n plek gewees het as ’n soort doyen van die Afrikaanse letterkunde, gegewe sy internasionale bekendheid. Die feit dat hy egter nou vorendag kom met onbesonne ideologiese kritiek op enigiets wat nie met sy eie opvattinge strook nie, maak so ’n ererol eintlik onmoontlik. Trouens, vir die Afrikaanse letterkunde en denke om vooruitgang te maak, sal ons nie rondom André P Brink kan beweeg nie, maar bo-oor sy lyk, figuurlik gesproke.

Behalwe dat Brink se kleinlike moralismes en sjiek-radikalisme vir my afskuwelik is, koester ek, anders as hy teen my, geen wrok jeens die man nie. Soos Joan Hambidge egter iewers al vir Dirty Harry aangehaal het: Go ahead, make my day. Brink se klein provokasie mag my dalk net inspireer om finaal met die gemors wat die afgelope dekades deurgegaan het vir politieke prosa en die anti-apartheidsroman af te reken. Daar is destyds gepraat van “oopskryf”; dit is nou tyd vir afskryf.

Oor die afgelope tyd was daar eintlik te veel retoriek en etikettering, en te min werklike intellektuele argumentering in Afrikaans. Miskien is dit tyd om die hele debat rondom politiek en letterkunde weer in oënskou te neem, terwyl ons die Tendenzliteratur van Brink, Gordimer et al ontleed, om nie te praat van hul politieke en filosofiese idees — of gebrek daaraan — wat onder vernaamklinkende titels gebundel is nie. Nog nooit vantevore is soveel fasiliteit en domheid met soveel fanfare aangebied nie.

Sodra ek ’n paar dae grasie het, mag ek dalk ’n korterige opstel produseer rondom die tema van iets soos “Apartheidspornografie: die stereotipes van Brink, Gordimer et al.” Niks sal my groter plesier verskaf as om die hele benouende tradisie onder die soeklig te plaas, en die wortels daarvan in die Stalinistiese literatuurteorie bloot te lê nie.

Op ’n manier het die Berlynse muur nog nie in Suid-Afrika geval nie. Kom ons gryp ’n paar tienpondhamers en pak hierdie broodnodige werkie aan.

камины металлические дровяныелобановский александр харьков

Die afgelope paar dae is ek op uitnodiging hier in Jerusalem. Ek is aangenaam verras deur hierdie ou, ou stad met sy sandkleurige, geometriese geboue van Jerusalemsteen, die versamelnaam vir allerlei soorte kalksteen wat al eeue lank hier vir bouwerk gebruik word. ‘n Mens dink onwillekeurig aan D.J. Opperman se “engel uit die klip”, want hier bou die mense geboue om vir ewig te hou.

Op straat sien ‘n mens vele ortodokse Jode, die mans met hul kenmerkende breërand, swart hoedens en die vroue met kopdoeke. Blykbaar is die geboortesyfer van ortodokse en sogenaamde ültra-ortdokose” Jode gelykstaande aan meer as sewe kinders per vrou, met die gevolg dat reeds 70% van die stad se inwoners uit polities regse, ortodokse Jode bestaan. Die laer gradeklasse op skool is reeds deur hierdie groot aantal godsdienstige kinders oorgeneem.

Ook die Afrikaner beskik, anders as die meeste Christene, oor ‘n sin en ‘n liefde vir die Ou Testament, die verhaal van die Israeliete se swerftog in die woestyn nadat Moses hulle uit Egipteland uitgelei het. Dan is daar die jaar 1948 wat sowel die aanvang van die staat Israel as die bewindsoorname van die Nasionale Party in Suid-Afrika gesien het. Gedurende die sewentiger- en tagtigerjare was daar militêre samewerking tussen Israel en Suid-Afrika. Met die val van die Afrikaner in Suid-Afrika ná die De Klerk-oorgawe, het ons land een van die mees anti-Israelse state ter wêreld geword met die ANC wat openlik vir die Palestyne teen die Jode kant kies.

Afrikaners en Jode het vele dinge in gemeen, onder andere dat ons in die wêreld ongewild is. Die Afrikaner se politieke selfmoord het hom nie gewilder gemaak nie. Inteendeel, terwyl ons voorheen in ‘n mate deur ons vyande gevrees en dus gerespekteer is, word ons tans net geminag en is veronderstel om ons ondergang en verdwyning as volk en kultuur met blybmoedigheid tegemoet te gaan. Vandag gaan die grootste radiostasie in Israel met my ‘n onderhoud voer en dit is een van die dinge waarteen ek die luisteraars wil waarsku, naamlik dat oorgawe terwille van vrede aan jou vyande soos die Afrikaner dit gedoen het ten alle koste deur Israel vermy behoort te word. Dis beter om ongewild te oorleef as om te sterf.

Die Afrikaner, wat tans op soek is na sy Nuwe Jerusalem of ‘n nuwe volkstaat waar ons uiteindelik veilig en voorspoedig sonder diskriminasie sou kon leef, kan egter ook vele lesse by die Israeli’s leer. Golda Meir het op ‘n stadium gesê: “Ons beskik oor ‘n geheime wapen; ons het nêrens anders om heen te gaan nie.” Is dit nie ook die geval met ons nie? Die ander Europeërs in Afrika – Britte, Franse, Portugese – kon almal na hul lande van oorsprong terugkeer toe hulle deur revolusionêre swart bewinde verdryf is, maar ons staan met ons rûens teen die see.

Ek is verras deur die groot aantal mense in Israel wat ons steeds goedgesind is. Vele Afrikaners is geneig om Jode aan die hand van radikale, kommunistiese Jode van die SAKP en ANC gelyk te stel, maar Israel is oorwegend ‘n konserwatiewe land en raak by die dag meer konserwatief, vanweé die hoë geboortesyfer van die ortodokses.

Terwyl Jerusalem die godsdienstige en politieke hoofstad van die land is, verteenwoordig Tel Aviv die sekulêre handelsentrum’n soort Johannesburg met hoë geboue, banke en ander maatskappye. Die Ben Gurion-lughawe is ‘n pragtige gebou, met iets monumentaals daarin, ‘n soort eietydse weergawe van die Bauhaus. Onderweg na Tel Aviv in die bus en omring deur klipwande langs die snelweg, sien ek skielik ‘n olyfboord wat hom in Bybelse simboliek aan my opdring. Dis belangrik om vrede na te streef, sowel vir Jode as Afrikaners, maar indien jou vyand nie tot vrede bereid is nie, is daar geen ander keuse as om self paraat te wees nie.

Oral in Israel by winkelsentrums word ‘n mens vir potensiële bomme of wapens gekontroleer, net soos in Suid-Afrika in die tagtigerjare ná die Kerkstraatbom toe die ANC stedelike terreur teen ons gepleeg het. Vandag vrees ons nie meer b omme in die winkelsentrums nie, maar wel die konstante aanvalle deur rassemoordenaars, verkragters en rowers wat blykbaar kenmerkend van “vrede en demokrasie” in Suid-Afrika geword het. Ek vra myself af wat nou eintlik die beste is: om ‘n eksterne vyand te hê wat bereid is om terreur te pleeg of om jou vyand aan die boesem te druk sodat hy jou in jou garagepad, in jou huis of op jou plaas kan kom aanval? Op straat in Israel voel ek veel veiliger as in Suid-Afrika, want geweldsmisdaad is hier laag en die bevolking is min of meer homogeen Joods, met Arabiere wat apart in hul eie buurte woon.

Die Duitse politieke filosoof Carl Schmitt het beweer dat vyandskap ‘n mens se politieke verhoudinge met ander bepaal en dit is baie waar. Daar gaan nie ‘n dag in Suid-Afrika verby dat ons nie daarvan bewus raak, hetsy deur die uitsprake van Malema, hetsy deur die arsenaal rassewetgewing wat die ANC voortdurend teen ons ontplooi, dat ons steeds in ‘n staat van vyandskap met die radikale swart elite van Suid-Afrika leef nie. Al is daar geen bomme in supermarkte meer nie.

Opvallend oor Israel is die wyse waarop Hebreeus as nasionale taal gehandhaaf word. Weliswaar is die meeste openbare tekens tweetalig in Hebreeus en Engels, maar die Hebreeus staan altyd bo om die prioriteit aan te dui. Ander kennisgewings is geheel en al net in Hebreeus en almal praat dit op straat, in winkels en restaurante.

Anders as die Jode van Israel, het die Afrikaner nog nooit sy openbare ruimte behoorlik kon verafrikaans nie en sedert 1994 het ons natuurlik net die agteruitgang van Afrikaans as openbare taal beleef. Tog beskik Afrikaans steeds oor dieselfde potensiaal om in ons toekomstige volkstaat of Afrikaanse republiek ‘n volwaardige nasionale taal te word wat ons mense kan saamsnoer en saambind.

Hier in die Midde-Ooste, die geboorteplek van godsdienste en kultusse, raak ‘n mens bewus van die opkoms van godsdiens – en godsdiensoorlog – in ons tyd. Die sekulêre wêreld van Wes-Europa wat sedert die Franse revolusie in 1789 kerke en staat apart gehandhaaf het, is sienderoë besig om te vergaan terwyl Islam veral besig is om ‘n nuwe teokrasie op die wêreld af te dwing. Dat Europa uiteindelik, juis vanweë die dalende geboortesyfer van agnostiese en sekulêre Europeërs, ‘n Moslem-kontinent mag word, lyk feitlik onafwendbaar.

Terwyl ek so verby die olyfboord en die rotswande in die Heilige Land reis, dink ek weer aan Afrikanerrevolusie, ‘n begrip wat so tien jaar gelede veral deur Carel Boshoff IV voorgestaan is. Soos Israel, sal die Afrikaner sy eie oorlewingsmodel moet vind en moet besef dat politiek, godsdiens en demografie alles ineengestrengel is, sonder die netjiese intellektuele afbakenings wat die filosowe van die Europese Verligting aan ons nagelaat het. Soos vele politieke wetenskaplikes en ontleders al aangedui het, is die tydvak van die Verligting besig om ten einde te loop. Ons word meer en meer gemotiveer deur, hetsy geloof in die klassieke sin, hetsy deur ‘n soort herrese primitiwisme en heidense barbarisme wat in die plek van die gestorwe Verligting gekom het. In Suid-Afrika beleef ons wreedheid en ‘n bloedlus op ‘n vlak soos dit kwalik onder die Asteke van Meksiko bedryf is toe mense daagliks aan hul songod geoffer is. Ons word as’t ware op die maat van ritmiese Amerikaanse popmusiek vanuit Amerika waarmee die massamedia die land oorspoel, uitgemoor. Voorwaar ‘n postmoderne geroffel van tromme.

Indien die Afrikaner hoegenaamd gaan herstel, sal ons radikaal en revolusionêr moet begin dink oor hoe ons, op die rand van ons huidige ondergang, ‘n nuwe identiteit en leefwyse kan smee wat ons kan vrywaar van Europese pessimisme en pasifisme.

Miskien gaan die dag kom dat die Afrikanergeboortesyfer, soos dié van die ortodokse Jode in Jerusalem, die swartman s’n gaan verbysteek. Ek het ‘n broertjie dood aan “Israelvisie” en soortgelyke sektariese idees, maar ons sal na die wortels van ons kultuur en geloof moet terugkeer. Die soort oppervlakkige Amerikaane geloofsherlewings wat ons tans in Suid-Afrika via ‘n figuur soos Angus Buchan ervaar, toon dat daar by ‘n groot aantal mense ‘n soeke na standvastigheid en ‘n toenemende afkeer van die sekulêre, liberale wêreldbeskouing bestaan.

Soos hier in die Heilige Land waar daar geen grense tussen godsdiens en politiek bestaan nie, sal ons ‘n model moet vind wat die Afrikaner in sy totaliteit as mens aanspreek. Die Afrikaner as verbondsvolk wat by Bloedrivier ‘n gelofte afgelê het, sal opnuut na vore moet kom.

Daar is vele Afrikaners wat dink dat die ANC-bewind en die geweldenaars wat ons tans teister deur God gestuur is om ons te teister en te straf omdat ons, soos vele dit stel, “die naam van die Allerhoogste uit die grondwet geneem het”, Sondagsport en ander vorme van sabbatsontheiliging begin toepas het en op baie maniere dekadent geraak het.

Daar is egter ook ‘n ander interpretasie van dié “toorn van God” wat op die Afrikaner neergedaal het. Gister in ‘n hotel in Jerusalem ontmoet ek mnr. Jan Willem van der Hoeven, ‘n Nederlander en Christen-Sionis wat in die besette gebied woon en ‘n vurige onderteuner van Israel is. Volgens hom gaan dit sleg met ons in Suid-Afrika omdat ons Afrikaners ons rug op die uitverkore volk van Israel gedraai het. Die ANC-bewind is erg anti-Israel en Suid-Afrika se buitelandse standpunt is so te sê dieselfde as die Arabiese en Moslemlande s’n.

Van der Hoeven is ‘n evangeliese Christen, asook vriend van die huidige eerste minister van Israel, en preek regoor die wêreld, veral in die VSA, waar hy die booskap uitdra dat God slegs diegene seën wie se verhouding met die Heilige Land reg is. Blykbaar glo Amerikaanse Christene toenemend dat met Obama, ‘n “halwe Moslem”, in die Withuis, is God besig om een ramp na die ander na Amerika te stuur, waaronder die finansiële krisis en die BP-olielekkasie.

Suid-Afrika het op ‘n stadium, veral onder Vorster, ‘n uitstekende verhouding met Israel gehad. Ná Mandela Jasser Arafat gesoen en Ghadaffi omhels het, is ons definitief in die kamp van die Jode se vyande.

Is Van der Hoeven reg en word ons tans deur God gestraf omdat ons ‘n regering finansier en ondersteun wat Jerusalem vir Islam wil herower?

Dit kan ‘n interessante teologiese en politieke debat word.

Die Afrikaner smag in sy huidige isolasie en staatloosheid na bondgenote. Myns insiens kan ons slegter doen as om die vele historiese bande wat ons met Israel het weer te verstewig. Op die vooraand van die sesdaagse oorlog in 1967 het ‘n Israelse afvaardiging Suid-Afrika besoek om duidendpondbomme te koop waarmee hul vegvliegtuie uiteindelik die Egiptenare se hele lugmag op die aanloopbaan vernietig het.

Toe PW Botha destyds as minister van verdediging vir Vorster gevra het hoe hy oor die verkoop van die bomme aan Israel voel, het dié geantwoord: “Wel, ons lees uit dieselfde boek, al lees hulle net die eerste helfte. Waarom nie?”

Ek sien dit as my taak om die vriende wat ons hier in Jerusalem het – vandag is daar ‘n moontlikheid dat ek die hoof van die buitelandse komitee in die Knesset gaan ontmoet – van ons volgehoue empatie en ondersteuning te verseker.

Elke Afrikaner behoort vir Israel in hierdie tye te bid waar hulle ook soos ons deur die wêreldmedia verguis word. Miskien reik hulle op hul beurt ook die hand van vriendskap na ons uit en help ons om uit ons eie verknorsing te kom.

куплю браданильченко юрій Харків