Kategorie: Dan Roodt

Daar is seker min dae op die kalender wat so min patriotiese gevoelens by die totale bevolking gaande maak soos 27 April in Suid-Afrika. Slegs mev. Helen Zille kon ‘n geesdriftige twiet vanuit “Freedom Park” laat.

Die inheemse Afrikaners voel al hoe meer uitgesluit van die Afro-Saksiese kultuur en propaganda wat op ons losgelaat word. As pioniersvolk wat die land getem, asook die landbou, nywerhede en staatsadministrasie gevestig het, kan ons bloot toekyk hoe Suid-Afrika verniel en geplunder word, hoe ons erfenis stelselmatig tot niet gemaak word.

Die Tsjeggiese skrywer Milan Kundera het gepraat van die “georganiseerde vergeet” wat die Sowjet-oorheersing van sy land gekenmerk het. Naamsveranderings en die onderdrukking van Afrikaans, asook die Afrikanergeskiedenis, maak deel uit van die “georganiseerde vergeet” wat ook op ons toegepas word. Die geskiedenis word herskryf en ons het geen deel meer daaraan nie, omdat ons tot die verowerde klas of etniese groep behoort.

Selfs ‘n koerant soos Rapport, wat tot onlangs soos ‘n skreeuende ANC-mbongi die lof van die “wonderlike grondwet” en die vernietiging van Afrikanersoewereiniteit besig het, betitel vandag sy hoofartikel: “Min sprake van ware vryheid”. Die ontnugterde gevolgtrekking, wat vir lesers van hierdie webblad al tien jaar gelede al bekend was, waartoe Rapport kom, is: “… gewone Suid-Afrikaners sal net glo dat hulle waarlik vry is as die regering hulle ‘n veilige werk-en-leefruimte kan waarborg.”

Wie en wat ‘n “gewone Suid-Afrikaner” is, sal Rapport seker beter weet. Is dit ‘n Zimbabwiër of Kongolees wat eenvoudig oor die grens geloop en om asiel aansoek gedoen of ‘n vervalste ID bekom het? Met grense wat vir almal oop is, is selfs die geografiese definisie van “Suid-Afrikaner” wat Rapport gebruik, nie meer helder nie.

In jukstaposisie met “gewone Suid-Afrikaners” staan “gewone Afrikaners”. Diegene wat steeds hul kinders na Afrikaanse skole toe stuur, wat steeds iets van Van Riebeeck, die Groot Trek en die Vryheidsoorloë onthou. Tans die land se mees vergeetlike groep, so vergeetlik en onbenullig dat hulle nie eens in die hoofartikel van die land se “grootste Afrikaanse Sondagkoerant” figureer nie.

Trouens, Rapport plaas sy hoop nie op Afrikaneroptrede om onsself te bevry nie, maar op swart ontleders soos Barney Mthombothi of die gewese metgesel van Steve Biko, Mamphela Ramphele.

Eer ons tot enige optrede in staat is om ons uit die huidige ANC-dwingelandy te bevry, moet ons egter begryp dat 27 April 1994 die kulminasie was van ‘n eeue oue stryd om die Afrikaner as groep te onderwerp en op die duur uit te wis. Tydens die negentiende eeu was daar ook gereeld alliansies tussen die Britse koloniale magte en sekere swart stamme wat bewapen is om die inheemse boere of Voortrekkerpioniers aan te val en uit te moor.

As ons vandag praat van “Afro-Saksers” wat ons land beheer, dan bestaan dit uit twee komponente: die ontstamde “Afro’s”, ‘n elite wat hulself ten eerste as “swart” sien en die “Saksers”, die oorblyfsels van die Britse Ryk wat steeds die band met Engeland en ‘n breër Angel-Saksiese globale empaaier voel.

Kort ná die ‘48-verkiesing toe Afrikaners volgens die internasionaal aanvaarbare reëls van destyds via die stembus weer politieke mag verkry het, is ‘n nuwe alliansie teen ons gevorm. Die Anglikaanse Kerk het sukses behaal deur ‘n klompie gefrustreerde, verengelste swart “leiers” soos Mandela, Tambo, Tutu en ander in sy skole en kerke te kweek. In die kerke en veral kroeë van Sophiatown in die laat veertiger- en vroeë vyftigerjare is hierdie alliansie tussen Britse burgers met ‘n belang in Suid-Afrika en die swart “leiers” wat deur hulle hans grootgemaak is, gesmee.

Die radikale Anglikaanse priester, Trevor Huddleston, het ‘n sleutelrol in die politieke opkoms van hierdie “derde mag” gespeel wat hoofsaaklike buite die formele Suid-Afrikaanse politiek tot stand gekom het. Huddleston was die buikspreker agter Tambo, Mandela en ander ANC-leiers wat hul internasionale politiek vir hulle bepaal en wat ook die nodige fondse vir die beweging by die Britse kerke, die Wêreldraad van Kerke, asook die Sowjetunie en Swede verkry het. Natuurlik het mev. Helen Zille en ander lede van die Black Sash, tesame met ander Engelse liberale organisasies in Suid-Afrika, vanaf die kantlyn hieraan meegedoen. Maar die sentrum van die beweging was in Londen gesetel, by die Britse Anti-apartheidsbeweging waarvan Huddleston baie lank die voorsitter en betaalmeester was.

Hoewel daar ook heelwat terreur was, wat doeltreffend deur die Suid-Afrikaanse Polisie en veral die Veiligheidstak bekamp is, het die felle internasionale propaganda-oorlog uiteindelik die hopelose Afrikanerleierskap van destyds oorweldig. Die holderstebolderoorgawe van mnre. FW de Klerk en Roelf Meyer is nou al so goed gedokumenteer, ook deur liberale geskiedskrywers en joernaliste soos Alistair Sparks, dat ‘n mens nie veel meer daaroor kan sê nie. In Afrikaans het Chris Louw in sy boek Boetman en die swanesang van die verligtes die finale oordeel oor hierdie mislukte geslag uitgespreek wat nie teen Huddleston, Slovo en ander geslepe linkse konkelaars opgewasse was nie.

Feit is dat ons Afrikaners, vir die tweede keer in ons veelbewoë geskiedenis, op 27 April 1994 deur die Afro-Saksiese alliansie verower is. Sedertdien het daardie alliansie alles in sy vermoë gedoen om ons taal, geskiedenis en plekname uit te wis. Elke moontlike instelling waar die Afrikaneridentiteit moontlik nog oorgedra kon word, soos Afrikaanse skole en universiteite, die drie susterskerke, die Naspersgroep, selfs museums of die Voortrekkermonument, is stelselmatig oorgeneem of van binne af gerysmier. Soos Pallo Jordan of een van die ANC se ideoloë dit genoem het, “moes daar op die oorwinning gekapitaliseer word”.

Soos ek dit reeds gestel het in my destydse kommentaar op die Waarheidskommissie, wat deur biskop Tutu, ‘n lid van die Sophiatown-groep en vertroueling van Huddleston, gelei is, het dit tot ‘n min of meer totalitêre stelsel in Suid-Afrika gelei. Daar is slegs een weergawe van ons geskiedenis, dié van die radikale Afro-Saksers, wat voortaan sou geld. Die res word aan “georganiseerde vergeet” à la Kundera onderwerp.

Vandag ondersteun of stem die meeste Afrikaners, asook die magtige Naspersmediagroep, vir nog ‘n linkse Afro-Sakser, mev. Helen Zille. Dit verteenwoordig ‘n stuk skreiende ironie wat die oorheersing oor Afrikaners nog méér totalitêr en absoluut maak as wat dit reeds is. Indien Huddleston nog geleef het, sou dié Britse Mefistofeles hom sekerlik erg daarin verkneukel het.

Die Afrikaner het in 1994 as volk gesterf. Selfs mnr. FW de Klerk sou hiermee saamstem, met die verskil dat hy dit as ‘n goeie ding beskou.

Kan die Afrikaner uit die as opstaan? Dis ‘n ope vraag. Danksy die twintigste eeu en al die kulturele en taalbewegings wat vanaf 1902 onder Afrikaners gewoed het, leef ons volk vandag hoofsaaklik in die argiewe voort. Die koms van die internet het die potensiaal geskep om, soos Israel die Hebreeuse taal vanuit boeke laat herleef het, ‘n nuwe Afrikanervolk vanuit die argiewe te ontsluit.

Vanuit die staanspoor het PRAAG hierdie potensiaal raakgesien. Terwyl die absolute oorwinning van die Afro-Saksers hulle totale beheer oor ons lewens en instellings gegee het, beheer hulle nog nie die globale kommunikasienetwerk bekend as die internet nie. Dit is dus hier waar die stryd en die heropstanding van ons volk moet geskied.

Trevor Huddleston het feitlik man-alleen die ou Nasionale Party met sy weermag, buitelandse ambassades en miljarde rande aan belastings tot ‘n val gebring. Een mens, of ‘n klein groepie begeesterde aktiviste, kan dieselfde met die Afro-Saksiese monster wat Suid-Afrika beheer, vermag.

Kom ons staan saam en doen dit!

Фильчаков Александр Васильевич

Ek dink as ons land eers vorentoe in volslae chaos verval, gaan daar gewonder word oor al die verlore geleenthede wat nooit aangegryp is nie. Ons moes lankal ‘n rassedebat in dié land aan die gang gesit het soos wat Pat Buchanan in sy jongste rubriek It’s All About Race Now, doen.

Toe ek dit destyds as rubriekskrywer in Rapport wou doen, is ek eenvoudig gesensureer en met die banvloek getref. Agterna het ‘n klomp narre soos Max du Preez en sy enkele vriende met identiteitsprobleme nog gepoog om my regtig op ‘n Middeleeuse wyse te probeer etiketteer en stil te maak.

Uiteindelik gaan Suid-Afrika as land en as ontwikkelde ekonomie en maatskappy ondergaan omdat blankes – en veral die professionele joernaliste – nie die moed gehad het om die rasse-absurditeite wat aan ons opgedring word uit te daag en aan die kaak te stel nie. Dis eenvoudig tragies om te sien hoe SA verval in net nog ‘n Zimbabwe, Zambië of wat ook al en almal is te bang om dit uit te wys! Mense sal eerder ‘n reksprong gaan doen of valskermspring of bergklim sonder toue as om net eenslag die waarheid oor swart misdaad, wanprestasie en onbekwaamheid te praat soos wat Buchanan hier doen.

Al moet ek dit self sê, was ek nog nooit verkeerd oor my politieke persepsies nie. Toe ek 16 jaar oud was, kon ek al sien dat die NP en Broederbond te onnosel was om die pyp te rook. In 1987 het ek tydens my tydperk in Frankryk reeds ingesien dat die ANC net ‘n ramp vir SA kan beteken. In 1996 het ek voorspel dat Afrikaans as amptelike taal gaan sneuwel. En in 2003 het ek reeds ingesien dat die politiek van hierdie land, veral vanweë die 1994-oorgawe – juis nie apartheid nie – altyd om ras sal draai. Trouens, die wêreldpolitiek beweeg in daardie rigting en die soort rassehisterie wat die liberale hoofstroommedia in die VSA tans rondom die Trayvon Martin-voorval aanhits, gaan verseker dat die hele een-en-twingtigste eeu in een groot propaganda-oorlog oor ras gaan ontaard. Baie mense sal seker na die Koue Oorlog verlang toe daar nog iets soos “regs” en “links” was en nie net ras nie.

U kan ‘n verskil aan u toekoms maak deur by PRAAG aan te sluit.

Gisteraand het ek die klassieke Tarzan-rolprent met Johnny Weismuller in die hoofrol gekyk. Dit was regtig amusant om te sien hoe die “Bwana” kort-kort die safaridraers met ‘n karwats laat afransel. Allermins polities korrek! Dis dieselfde Hollywood wat vandag in elke rolprent ‘n swart polisiehoof voorstel wat sy blanke juniors van goeie raad bedien of uittrap omdat hulle nie so slim en ervare soos hy is nie. In ons eie land het swart polisiehoofde en “ministers van veiligheid” wondere vir die algemene stand van wetstoepassing gedoen, nie waar nie? Dink maar aan Charles Nqakula, Jackie Selebi, Beki Cele en hul kollegas.

Gister op Facebook verwys mnr. Casper Labuschagne my na die werk van dr. Brené Brown wat blykbaar gesê het: “’n Mens kan nie ‘n gesprek oor ras sonder skande hê nie, omdat jy nie oor ras kan praat sonder om oor voorreg te praat nie, en as mense begin om oor voorreg te praat dan word hulle verlam deur skande.” Ons wat van Europese afkoms is, word deur skande verlam. Vanweë die verskille in die gemiddelde lewenstandaard en prestasie van blankes en swartes, word daar aangeneem dat daar een of ander kousale verband moet wees.

Labuschagne skryf verder op Facebook: “Die formule is iets soos: ‘Swartmense kry swaar, witmense kry nie swaar nie, gevolglik is dit duidelik dat witmense vir swartmense onderdruk’. Hierdie denkpatroon is loutere onsin, maar ‘n groot groep mense wat bevoorreg is, het inherente skuldgevoelens oor hul bevoorregte toestand, dus is hulle verweer om enigeen wat nie daarmee saamstem nie as rassis te etiketteer.

“Diegene wat nie wit is nie, het nie so ‘n skandelas nie en vir hulle is die teendeel van dieselfde foutiewe denke ‘n werklikheid: ‘Witmense kry nie swaar nie maar ons kry swaar en die rede is omdat ons deur witmense onderdruk word.’ Gesien in terme van hierdie teenstrydigheid, is dit dus heeltemaal verstaanbaar dat daar twee totaal uiteenlopende sieninge van dieselfde voorval is, soos ons nou met Zimmerman in die VSA agterkom. As die situasie ontbloot word van hierdie waas van skande en skuld dan is dit duidelik hoe die swart groepering die skuldgevoel van wit bevoorregtes uitbuit. En dit gebeur oor en oor. Kyk hoe het die nugtere denke oor ‘n dekade daartoe gelei dat dit vandag duidelik is dat O.J. Simpson so skuldig soos die houtjie van die galg was. Maar in 1995 het ‘n beduidende groep witmense (ook in Suid-Afrika) in sy onskuld geglo. Die rede – die verlammende waas van skuld as gevolg van die bevooregte posisie van witmense. En as daardie waas oor ‘n dekade verdamp dan word die waarheid ontbloot.”

Die rol wat die Nasperskoerante sedert 1994 gespeel het om hierdie “skandvlek van die blanke ras” te bestendig en aan te hits, was waarskynlik die laaste spyker in die doodskis van Suid-Afrika. Tensy ‘n organisasie soos PRAAG drasties meer steun verkry, is daar nie eintlik meer weerstand teen die heersende rasseteologie van “die benadeelde swartman” nie. Die meeste Afrikaanse organisasies en opposisiepartye aanvaar ook hierdie begrip. Dit sal vanself sorg dat grondhervorming deurgaan en ‘n voorspelbare Zimbabwe-tipe scenario hom hier afspeel. “Verinheemsing” noem ou Bob dit mos. En slegs die swart ras is “inheems”. Ons president sing reeds op openbare verhoë in Zoeloe “Skiet die Boer” (YouTube-video) terwyl die magtige media te bang is om iets daaroor te skryf of te sê.

Dat dit alles besonder lafhartig was, sal iemand in die toekoms vanuit Melbourne of Nederland of waar mense ook al bietjie nabetragting oor ‘n mislukte Suid-Afrika gaan doen, moet sê.

U kan ‘n verskil aan u toekoms maak deur by PRAAG aan te sluit.

Олександр Васильович Фільчаков

Die lees van Leopold Scholtz se jongste rubriek, het my genoop om soos volg te reageer.

Beste Schollie,

Dankie vir jou bydrae tot absurde humor in Afrikaans deur jouself in Beeld/Die Buiger as ‘n “liberale demokraat” te beskryf. Ek het amper van my stoel af geval soos ek lag. Dink net daaraan: die “Tea Party wyk… af van die hoofstroom van die Westerse beskawing – in elk geval sedert die Verligting”!

Watter Verligting is dit? Is dit die verligting dat jy en jou kollegas by Die Buiger vanuit jul totalitêre monopolie kan uitsaai, belaster, verguis en kan verdag maak sonder dat julle hoegenaamd deur jul slagoffers tot verantwoording geroep kan word? En sonder dat ons ooit die reg op repliek ontvang, tensy ons weke lange onderonsies met julle via die Persombudsman en ander tribunale voer?

Ek wag nog in spanning dat jy my al die wetenskaplike IK-studies deurstuur waarin die “gediskrediteerde” sielkundiges en IK-spesialiste, skrywers van The Bell Curve en ander, weerlê word wat bevind het dat Afro-Amerikaners oor ‘n gemiddelde intelligensiekoëffisiënt van 85 beskik. Ek sal seker nog baie lank daarvoor moet wag.

Intussen deel ek jou maar in by die NFM (“Non-Fox Media”) waarvan Ann Coulter in haar jongste rubriek Post-racial lynch mob praat, na aanleiding van die Trayvon Martin-geval in die VSA.

Terwyl duisende mense in Suid-Afrika gruwelik vermoor, verkrag en verontmenslik word, sit jy en jou kollegas jul tipe figuurlike halssnoermoord op kritici van hierdie bestel voort en voer met bewende wysvinger jul heksejag teen die spreekwoordelike “rassis onder elke bed”.

Ek weet nie watter definisie van verdraagsaamheid (die Latinisme “toleransie” is seker bedoel om jouself “geleerd” te laat voorkom) jy gebruik nie, maar as jy hoegenaamd al enige van die negentiende-eeuse liberale filosowe gelees het, sou jy as lid van die skuim-om-die-mond-rasseinkwisiteurs vanuit die Heeren se gracht dalk minder fanaties jou stelletjie dogmas aan ons opgedring het.

Terloops, is dit nie “rassisties” om van ‘n “Westerse beskawing” te praat nie? Soos jou kollega en geesgenoot Mad Max du Preez al vir ons in sy geleerde boeke – wat ewe intellektueel verblindend as jou Buiger-rubrieke is – verduidelik het, is die Westerse kultuur uit Afrika en veral Egipte “gesteel”. Ná grondhervorming kom kultuurhervorming, of dalk daarvoor. ‘n Mens noem dit Afrosentrisme en dit is sekerlik hoog mode op Stalinbos waar jou medepropagandis in Die Buiger se blaaie, die bekwame professor Amanda Gouws, ook ‘n verbete forensiese ondersoek na subliminale rassisme by blankes voer.

Om Coulter te parafraseer, kan ons ‘n sug van verligting slaak dat Willemientjie Potgieter en haar gesin deur twee jong swart mans uitgewis is, en nie deur ‘n blanke, blou-oog-Anders Breivik of Wit Wolf nie, anders sou julle dalk daaroor kommentaar moes lewer. En dit sou darem afbreuk gedoen het aan ons skitterende “liberale demokrasie” met sy ewe liberale sedebewakers soos jy wat sorg dat die kwasi-volksmoord wat hier woed konstant met lugverfrissers vanuit die Heeren se gracht bespuit word.

Met vriendelike groete,

депутат лобановский

Na aanleiding van die gesprek oor “witwees” op RSG se Praat Saam-program, het ek onderstaande twee briewe aan Amanda Gouws gerig. Albei het onbeantwoord gebly.

Eerste brief: 7 Maart 2012

Geagte prof. Gouws,

Die menings wat u, die heer Jan-Jan Joubert en me. Christi van der Westhuizen vanoggend op RSG se “Praat saam” uitgespreek het, stem my erg pessimisties oor die toekoms van Suid-Afrika. Op die keper beskou, lewer u ‘n pleidooi vir Mugabeïsme, want die identiteitlose “wit ras” moet homself aan die swart ras ondergeskik stel en aanvaar dat daar ‘n groot regstelling om die draai lê. Die regstelling is nodig omdat alle verskille in prestasie en rykdom in die land suiwer aan apartheid en kolonialisme toe te skryf is.

Intussen woed daar ‘n swart-op-wit volksmoord in die land, of ten minste ‘n volksmoord in die aanvangsfase waartydens onskuldige, weerlose blankes en selfs kleuters soos Willemientjie Potgieter deur swart bendes aangeval, gemartel en op gruwelike wyses vermoor word. Is dit die “witheid” wat ons moet aanvaar, ‘n masochistiese slagofferskap, om soos diere na die slagpale gelei te word?

Ek sal nie ingaan op die intellektuele of feitelike inhoud van u en me. Van der Westhuizen se argumente nie, want dit is naby aan nul. Trouens, ek verbeel my dat u iewers al die begrip “fundamentalisme” gebruik het en daarom sal u verstaan as ek sê dat u opvatting van ras ‘n vorm van fundamentalisme verteenwoordig en op nie-rasionele geloof berus.

Wat u eintlik wil voorhou, is dat blankes in dié land – terwyl daar deur wetgewing teen hulle gediskrimineer en hulle ‘n vorm van etniese uitwissing verduur – aan ‘n negatiewe selfbewussyn van hul “witheid” moet ly sodat hulle selfs die reaksie om te wil vlug of te emigreer kan oorkom en hulself net aan ‘n sadistiese bestel (of regime) moet onderwerp waardeur hulle daagliks verneder of gepynig word.

Indien hulle Jode in Nazi-Duitsland was, sou u aan hulle gesê het: “Julle is ryk en bevoorreg en vedien daarom om na die gaskamers gestuur te word. Verduur dit met blymoedigheid en aanvaar die oordeel van die etniese meerderheid wat julle as ras en as groep skuldig bevind het, sonder verhoor.”

U sukkel by tye om Afrikaans te praat en gebruik erge anglisismes soos “reflekteer” wanneer u iets eenvoudigs soos “besin” of “nadink” bedoel. Ek weet nie of dit ‘n gevolg is van u aanvaarding en inlywing by nie-Westerse norme nie. Sedert die dae van Sokrates of selfs Thales heg Westerlinge waarde aan helder en skerp omskrywings sonder pretensieuse vreemde woorde – Latinismes en anglisismes in dié geval – en word daar ook van die deelnemer aan ‘n gesprek verwag om ten minste met logika en nie slegs met emosie te probeer oortuig nie.

Ek dink nie ek sal enige van my kinders Stellenbosch toe stuur om staatsleer te studeer nie. Ek kan hulle net sowel na ‘n opleidingskamp van die Taliban toe stuur, want u denke is ewe ver van enige iets verwyder wat ‘n mens met filosofie of politieke wetenskap sou assosieer. U het die Verligting met ‘n hele paar eeue misgeloop.

Weet egter dat nie almal in die land reeds tot op die vlak van kretinisme gebreinspoel is nie. Ek verwoord bloot die frustrasie wat ‘n aansienlike persentasie van die luisteraars vanoggend moes gevoel het.

Met vriendelike groete,

Dan Roodt

Tweede brief: 8 Maart 2012

Geagte prof. Gouws,

“Reflekteer” u nog oor die “transisie”?

Tans luister ek nou weer na die program wat ek van RSG se webwerf afgelaai het, aangesien ek in my motor was en hier en daar iets misgeloop het.

Ek moet u bedank vir hierdie gesprek en al u menings, want u is ‘n rubriekskrywer vir Die Burger en daarom verteenwoordig u menings vir my ook iets van daardie koerant se ideologie. Dis nie dikwels dat die onderliggende veronderstellings van Die Burger (en die Universiteit van Stellenbosch) so ontbloot word nie.

Ek dreig al lankal om ‘n boek oor Naspers te skryf en soek nog na ‘n goeie titel. Ek het al gedink aan “Voyeurs by ons volksmoord”, maar dit sal dalk eerder ‘n goeie hoofstuktitel wees. Want terwyl u en Die Burger en die res van die ideologiese staatsapparaat (dis nou ‘n toets vir die suiwerheid van u neomarxisme, as u daardie term herken) u Amerikaanse clichés – u McDonalds-kitskos waarvoor die universitêre kripvreters toustaan en dan so ietwat onbeholpe op die lug retroperistalties resiteer – ons probeer bedwelm met rasseskuld, vind daar natuurlik die uiterste vorme van etniese geweld plaas, heeltemal vergelykbaar met ‘n Liberië, ‘n Sierra Leone, ‘n Ithuri-provinsie in die Kongo.

My tese is nou juis die volgende: dat mense soos u juis aandadig is aan die gruweldade wat in Suid-Afrika plaasvind, en om die swart-op-wit rassisme – ek het al daaraan gedink om dit “Superapartheid” te noem, maar dit bly steeds onbevredigend – te bestendig en te regverdig. Trouens, deur hierdie soort anti-wit diskoers word die geweldenaars eintlik aangemoedig om nog ‘n paar moorde en verkragtings te gaan pleeg.

Einde verlede jaar het die organisasie UNPO, waar die Vryheidsfront Afrikaners verteenwoordig, ‘n dokument vrygestel waarin “die verkragtings van minderheidsvroue as ‘n aantasting van die hele groep se eer” beskryf word. Terwyl u en u geesgenote ‘n inkwisisie oor mense se taalgebruik en ideologiese suiwerheid voer, is daar jaarliks eintlik besig om ‘n massaverkragting van Afrikanervroue plaas te vind. Waarvoor u uiteraard, as sikofant en aandadige aan hierdie bestel, spreekwoordelik “vere voel”.

Wat het Hanna Arendt oor “die banaliteit van boosheid”, met verwysing na die Nazisme, gesê? Dat Stellenbosch banaal is, is seker, maar dit is ook boos, want deelagtig aan ‘n soort “psigologiese operasie”. U rol is om die slagoffers van groteske menseregteskendings dit te laat aanvaar en selfs te laat voel dat hulle dit “verdien”.

Banaal en boos en… dom. Oor die “konstruksie van witheid” is daar seker nie veel te sê nie, maar die konstruksie van domheid is dalk ‘n boek of ‘n verhandeling werd. Net gister hoor ek van Nigeriese dwelmhandelaars wat in die armer blanke buurte van Johannesburg die kinders ontvoer sodat die moeders dan deur afpersing as prostitute en dwelmhandelaars gewerf kan word. Dis die soort sadistiese werklikheid van Mandelatopie, wat u natuurlik liefs sal verswyg en ignoreer.

Dis egter geen morele punt nie. Al waaroor ek wonder, is of die Nigeriërs al op Stellenbosch ook aktief is, want waarom klink dit vir my asof die hele plek op dwelms is? Dit sou die graad van domheid en verdomming, die soort drastiese IK-verlies van sommige akademici verklaar.

The Nigger of the Narcissus is mos die titel van ‘n Conrad-roman. Interessante tema, narcisme. En as u nou so “reflekteer” en “in die spieël staar”, “refleksie” synde taamlik hoog aan die lys in u karige woordeskat, wat sien u? Iemand wat gereedstaan om die Venda-slangdans uit te voer, waarvoor Sangiro nie kans gesien het nie en sy lesers eerder na Guy de Maupassant se meer erotiese beskrywings verwys het? Noudat u van “witheid” bevry is en “swartheid” volkome verinnerlik het.

Spieëltjie, spieëltjie aan die wand… Ekskuus, Sneeuwitjie is seker ook ‘n rassistiese begrip.

Groete,

Dan Roodt

Фильчаков прокурор отзывы

‘n Week gelede het Amanda Gouws, Christi van der Westhuizen en Jan-Jan Joubert aan ‘n bespreking oor ras en “witwees” op RSG se Praat Saam-program deelgeneem. Die program het in ‘n eensydige aanklag teen blankes en hul “rassisme” ontaard, asof swartes en bruines in Suid-Afrika nie oor ‘n veel sterker rassebewussyn beskik nie.

Agterna het ek twee e-posse aan Gouws van die Universiteit van Stellenbosch geskryf waarin ek namens die res van die luisteraars ons frustrasie met die onnosele politieke korrektheid van die drie gesprekvoerders betuig het. Vroeër vandeesweek het sy ‘n rubriek in Die Burger Besin oor hoe ons na ras kyk geskryf waarin sy weereens teen rassistiese blankes uitvaar wat glo nie verstaan wat sy met “witwees” bedoel nie.

Sy skryf: “Hulle praat uit ’n posisie van wit meerderwaardigheid en praat met ’n groot gebrek aan erns oor iets soos volksmoord.”

Niemand kan ontken dat ras in Suid-Afrika tans ‘n veel groter dilemma verteenwoordig as ooit onder apartheid nie. Pleks dat die rassebewussyn van swartmense afgeneem het, het dit dramaties verhoog. So pas het Irvin Jim, die algemene sekretaris van Numsa in ‘n betaalde advertensie in Business Day FW de Klerk se verdediging van die grondwet verwerp. Irvin praat openlik van die “blanke samestelling” (“white complex”) en van ‘n “wit kapitalistiese oorheersingsdrang”. Duidelik beskik Jim oor ‘n ontwikkelde rassebewussyn.

Amanda Gouws se angsvallige verontskuldiging vir haar Amerikaanse clichés oor “witwees” blameer soos gewoonlik die blanke minderheid vir rassepolarisering waaroor hulle min, indien enige, beheer het. Die alewige gesanik oor die “sosiale konstruk” klink al soos ‘n lekeprediker wat net een teksvers ken, behalwe dat dit swak Afrikaans is.

‘n Amerikaner wat homself as ‘n “rasrealis” beskryf, Jared Taylor, verduidelik in sy boek “White Identity” dat Amerikaanse blankes vir dekades probeer het om “kleurblind” te wees en ‘n wêreld “anderkant ras” te skep. Maar soos hy dit stel: “Swartes onderhou en voel trots op ‘n intense, strydvaardige rassebewussyn. Dis net ‘n kwessie van tyd voor dit aanleiding gee tot ‘n ewe openlike blanke rassebewussyn.”

Dit is insgelyks waarop ons in Suid-Afrika afstuur, want as “magtelose minderheid” (NP van Wyk Louw) moet blankes vir lief neem met sportkwotas, wanvoorstellings van ons geskiedenis, naamsveranderings en ‘n graad van swart-op-wit geweld wat aan volksmoord grens. Terloops, Gouws haal in dié verband uit my e-pos aan haar aan, dog sonder om my by die naam te noem.

Suid-Afrika is boonop die enigste land ter wêreld waar ‘n meerderheid met politieke, militêre en institusionele mag hulself teen mededinging moet beskerm van ‘n magtelose minderheid wat nie eens tien persent van die bevolking uitmaak nie. Dit heet “regstellende aksie”, maar is veel nader aan die “strukturele rassisme” waarna Gouws verwys.

Ras is ‘n werklikheid wat kwalik verander kan word deur “anders daarna te kyk”. Vir swartmense verteenwoordig dit ‘n politieke wapen en vir blankes ‘n bron van groot ongemak, skuld en verwarring waartoe eensydige propaganda soos dié op “Praat saam” bydra.

Die vermeende rassemeerderwaardigheid waarna Gouws verwys, kom deesdae baie min voor. Dis seker nie etiket nie, maar is betreklik skadeloos. Hierteenoor werk regstellende aksie en meerderheidsoorheersing verwoestend op blankes se selfbeeld en lewenskanse in. Die nuwe armblankes en hul ellende getuig daarvan.

Данильченко Юрий Брониславович компромат

Gisteraand praat ek met ‘n vrou wat ‘n kunsgalery in Pretoria besit. Sy is deur drie swartes in haar huis oorval, ‘n uur lank geslaan, gedreig dat sy verkrag sou word en die sneller van die pistool teen haar kop getrek sou word.

Sy was egter so gelate daaroor dat ‘n mens tegelyk met humor, verwondering en afgryse vervul is. Toe hulle dreig om haar slaapkamer toe te neem om daar te verkrag, dink sy daaraan dat die bed nog nie opgemaak is nie en sy skaam haar daaroor. Op ‘n stadium het sy hulle ook uitgenooi om nou klaar te kry en haar te skiet, nie net aanmekaar daarmee te dreig nie.

Elke keer as hulle haar wil skiet, vra sy hulle ook of sy eers die uie op die stoof wat sy besig was om te maak, kan afsit want sy is bang dit brand aan. Uiteindelik is sy wel toegelaat om die stoofplaat af te sit.

Op die ou end is hulle daar weg sonder dat sy geskiet of verkrag is, net erg aangerand. Toe sy by die polisie aankom, tref sy, in haar woorde, “‘n analfabeet daar aan wat nie kan skryf of my verklaring kan afneem nie”. Sy skryf egter self haar verklaring en vertel presies wat gebeur het. Telkens het die drie rowers vir haar gesê: “You white bitch, we are going to rape you.” Of: “You white bitch, we are going to shoot you.” Sy skryf dit toe presies so in haar verklaring neer.

Maar met die deurlees van haar verklaring deur die swart, analfabetiese polisieman, maak hy beswaar daarteen dat sy die woorde “white bitch” daarin gebruik het. Volgens hom kan hy dit nie so aanvaar nie en moet sy dit verander. ‘n Redekaweling volg.

Sy hou voet by stuk dat sy dit presies só moet vertel soos dit gebeur het, want dit was ‘n rasse-insident en die polisieman verseg insgelyks om die verklaring met die woord “white” daarin te aanvaar. “Bitch” is wel aanvaarbaar, maar nie “white bitch” nie.

Uiteindelik moes sy maar die aftog blaas en tot vandag toe is geen saak nog oor die aanranding, huisroof met verswarende omstandighede, poging tot verkragting, poging tot moord, ens., geopen nie. Ek het my videokamera daar gehad en wou hê sy moes die hele relaas herhaal sodat ons dit op YouTube kan sit, want die swart humor en traak-my-nieagtigheid waarmee sy dit vertel het, sou dalk die hele wêreld in beroering kon bring. Sy was egter nie lus nie en daarmee is ‘n unieke vertelling waaroor ‘n mens boekdele sou kon skryf, vir die wêreld verlore.

Wat tans in Suid-Afrika gebeur, is eintlik nog glad nie onder woorde – of beelde – gebring nie. Dis so vreemd, fantasmagories en bisar dat buitestaanders of buitelanders géén, maar géen, begrip daarvan het nie. Hierdie verfynde, gekultiveerde en welsprekende vrou het die gegewe aanvaar dat ‘n lewe – ook haar lewe – in Suid-Afrika niks werd is nie. Sy beskik egter oor ‘n geloof in haar eie intelligensie en dat sy slimmer as haar aanvallers is. “Hulle verwag dat jy op ‘n sekere manier moet reageer en as jy anders reageer, verwar dit hulle. Dan weet hulle nie wat om te doen nie. Ons gaan hulle altyd uitoorlê,” sê sy. Sekerlik, volgens die gangbare definisies, is dit ‘n “rassistiese” geloof, want in ‘n wêreld van onverbiddellike gelykheid, is die swart rower, moordenaar of verkragter ewe intelligent as die blanke kunshandelaar. Dis net twee verskillende loopbaankeuses.

Die ander interessante aspek van haar vertelling was dat sy nêrens na die ras van haar aanvallers verwys het nie. Totdat my vrou naderhand wou weet: “Ek neem aan hulle was swart?” Hierop het die kunshandelares met die uiterste verbasing gevra: “Hartjie, maar watse vraag is dit? Natúúrlik was hulle swart. Ek weet nie hoe jy nog hoegenaamd so ‘n vraag kan vra nie.” Dit was asof sy hiermee die aandag op ‘n ongeskrewe natuurwet gevestig het.

Die indruk wat ek gekry het, is dat sy werklik nie omgee oor wat met haar gebeur het nie. Tot vandag toe het sy geen veiligheidsmaatreëls getref nie en aanvaar sy dat sulke dinge maar net gebeur. Dis asof ons op ‘n ander planeet verkeer en hier geld nuwe reëls of oerwoudreëls, waaraan ‘n mens niks kan verander nie.

Haar fatalisme was vir my tegelykertyd skokkend en fassinerend.

Daar is egter ‘n klein groepie Afrikaners wat reeds die groteske andersheid van die Nuwe Suid-Afrika besef en gaandeweg leer om dit te beskryf. Mettertyd sal ons selfs daarin slaag om dit aan mense in die buitewêreld, op die res van die aarde, verstaanbaar te maak. Dis ‘n baie delikate proses, want die gewone woorde en begrippe, veral die stel bekende clichés oor Suid-Afrika, skiet ver te kort.

Wat tans met ons gebeur, is veel erger as ‘n oorlog, want dit dwing ons – soos vir hierdie vrou – om te aanvaar dat ons lewens en by uitbreiding, ons taal, kultuur, geskiedenis, tradisie, erfenis en alles wat daarmee saamhang, letterlik niks werd is nie. Dis miskien die nuwe Afrikanerdefinisie: ‘n mens sonder waarde. ‘n Weggooimens, ‘n mens wat maar net dankbaar kan wees dat hy nog leef want bokant ons almal se koppe hang die swaard van Damokles, die pistool teen jou kop, die mes wat voor jou borskas huiwer.

By al die verhale van menseslagting waarvan ‘n mens lees en hoor, is daar ook soveel ander stories van mense wat ternouernood aan die dood ontkom het. ‘n Vriend se hart het letterlik vier keer gaan staan in die ambulans nadat swartes hom in die Pretoriase middestad met messe toegetakel het. Vier keer het die noodpersoneel sy hart weer aan die gang geskok en vandag is hy springlewendig en blakend gesond. Die feit dat ons leef en nog gewone dinge ook elke dag kan doen, is ‘n groot wonderwerk, ‘n bestiering.

Dis daarom kwalik vreemd dat daar ‘n blom bestaan wat “Afrikaner” heet, want ons is so verganklik soos blomme: een oomblik hier en die volgende oomblik weg. Afgesny. Van kant gemaak.

Фільчаков Олександр Васильович прокурор

In ’n beduidende mosie wat die afgelope week by die Europese parlement in Straatsburg ingedien is, spreek 48 Europese parlementslede hulle uit teen die “sistematiese aard” van die aanvalle op wit boere in Suid-Afrika en vra die Suid-Afrikaanse regering om dringend maatreëls in te stel om hul veiligheid te verhoog.

Die mosie is ingedien deur mnr. Louis Michel, ’n lid van die liberale Belgiese party die Mouvement Réformateur. Die 48 ondertekenaars (uit ’n totaal van 754 parlementslede) verteenwoordig sewe politieke faksies wat van links na regs strek: sosialiste, liberale, christendemokrate, nie-ingeskrewes, eurokritici en selfs ’n lid van die kommunistiese groepering.

Op Facebook is ’n globale versetgroep, wat hom die “South Africa Project” noem, ook besig om betogings ter ondersteuning van Afrikaners voor Suid-Afrikaanse ambassades en in hoofstede van Amerikaanse deelstate te organiseer.

Trouens, ondersteuners van die Suid-Afrika-projek het reeds in Sacramento, Kalifornië, met lede van die versetbeweging Occupy gebots sodat die polisie moes ingryp om orde te handhaaf. Agterna het die voorval nasionale koerante en TV-nuusbulletins in die VSA gehaal.

Wat is hier aan die gebeur? Kan ons praat van ’n omgekeerde anti-apartheidsbeweging, wat skielik die wittes en Afrikaner-minderheid in ons land ondersteun en skerp kritiek teen die ANC uitspreek?

In hierdie kringe word terme soos “Afrikaner-volksmoord” of “Boer Genocide” met dieselfde soort onverbiddelikheid gebruik as wat die gewraakte woord “apartheid” tydens die 80’s in die wêreldmedia uitbasuin is. Indien daar ’n episentrum of episentra vir dié nuwe globale simpatie met Afrikaners bestaan, is dit in die VSA en in die Lae Lande geleë. Vlaamse en Nederlandse parlementslede neem dikwels die voortou in die Europese parlement te Straatsburg, Frankryk, of in hul eie parlemente in Brussel of Den Haag om plaasmoorde en taaldiskriminasie teen Afrikaans aan die groot klok te hang.

Die Suid-Afrikaanse staatsman en wysgeer Jan Smuts, eens ’n Boeregeneraal en toe ’n dienaar van die Britse Ryk, het op ’n keer gesê “die toekoms van Suid-Afrika sal altyd buite haar grense bepaal word”.

Daarmee het hy op siniese, dog realistiese wyse sowel ons koloniale status as ons strategiese swakheid beklemtoon. Dit was die geval in 1902, maar ook in 1992 toe die Nasionale Party onder internasionale druk geswig en holderstebolder alle mag aan die buitelandse gunsteling, die ANC, oorhandig het.

Die magsoorname van die ANC is nie soseer binnelands nie, maar buitelands voorberei. Só het die Sweedse ambassadeur op 27 April 2004 in RSG se Monitor-program gesê: “Sonder Sweedse steun sou die ANC nooit aan die bewind gekom het nie.”

Hierdie merkwaardige erkenning deur ’n diplomaat uit Stockholm het die Smuts-beginsel in die Suid-Afrikaanse politiek beklemtoon.

Tydens sy eeufeestoespraak op 8 Januarie in Bloemfontein het pres. Jacob Zuma die oorwinning van die ANC as ’n militêre triomf deur Umkhonto we Sizwe voorgehou. Net so het die PW Botha-regering miljarde rande in die ontwikkeling van die Ratel-pantservoertuig, asook die Rooivalk-aanvalshelikopter, gestort, maar nooit werklik die potensiaal van sy militêre slaankrag teen die ANC benut nie.

Die konflik was uiteindelik ’n woordeoorlog wat in die internasionale media besleg is. Die woord “apartheid” was die wapen vir massavernietiging wat die ou orde gekelder het; nie die Kerkstraat-bom van 20 Mei 1983 nie.

Die ANC en sy bondgenote, daarenteen, gloei nog van voldoening oor sy propaganda-oorwinning in die vroeë-90’s en gaan binnekort dalk die Grondwet herskryf dat dit hom nóg beter pas.

In dié stadium steur hy hom nie aan die internasionale protes teen plaasmoorde en taaldiskriminasie nie. Dit word as die werk van regse randeiergroepe afgelag. Soos die onthutste, linkse Occupy-betogers egter in Sacramento geskreeu het: “Die f***** varke (polisie) beskerm die Nazi’s!”

Dít verwysende na die pro-Afrikaanse beswaarmakers wat heel ordelik die linkse hoon getrotseer het.

Met die opkoms van linksgesindes in die 1960’s en die Amerikaanse burgerregtebeweging van Martin Luther King kon die ANC op internasionale steun reken. Kan Afrikaners dalk die begunstigdes van ’n opkomende, konserwatiewe beweging in die Weste, asook van Oos-Europese nasionaliste, word?

Soos mnr. Martin Bosma, die besoekende Nederlandse parlementslid en lid van die regse Partij voor de Vrijheid, ’n week of twee gelede in Pretoria opgemerk het: “Julle Afrikaners is die eerste Westerse volk wat weens demografiese oorheersing besig is om uit te sterf. Julle is die kanarie in die steenkoolmyn wat die hele Weste behoort te waarsku.”

Soos in die dae van Paul Kruger is die lot van Afrika se “wit stam” weer besig om die wêreld se verbeelding aan te gryp.

Die Boere as nuwe underdog teen die magtige Nguni-empaaier? Die volgende hoofstuk in ons wye en droewe land se geskiedenis wag om geskryf te word.

Фильчаков прокурор харьков

So pas het ’n berig op die Praagwebblad verskyn: Staatsamptenare steel meer as R300-miljoen. Enkele dae gelede is daar op ons Engelse blad berig dat Vorentoe-höerskool in Johannesburg deur onlusmakers aan die brand gesteek is ná ‘n leerling wat ‘n ander met ‘n mes doodgesteek het, op borgtog uitgelaat is. Sulke berigte demonstreer die verval wat daar in ons land plaasvind.

Selfs in die Nasperskoerante, wat gewoonlik die Nuwe Suid-Afrika en sy Afro-demokrasie tot aan die wolke ophemel, heers daar tans kommer dat die ANC die grondwet gaan verander soos dit hom pas. Die huidige grondwet verteenwoordig ‘n ““raamwerk gegrond op die sonsondergang-klousules tydens die onderhandelings”.

Ons sien dus dat FW de Klerk se versameling “wigte en teenwigte” al die tyd ‘n groot illusie was waarmee die blanke kiesers destyds begoël is om hul toekoms vir ‘n pot lensiesop te verkwansel.

Soos ek reeds in ‘n Rapport-rubriek tien jaar gelede voorspel het, stuur ons op ‘n Zimbabwe af. Die ANC gaan deur toenemende rassewette en -onteienings van bates sorg dat die meeste blankes die land verlaat. Dit is wat die “nasionale demokratiese revolusie” beteken. Streng sosialisme of ‘n vorm van Afro-kommunisme soos in Zimbabwe binne ‘n eenpartystaat is die “eindstasie” wat vir ons wag. FW de Klerk en die NP het ons op hierdie trein gesit en die remme is deur die getransformeerde Transnet versien, want ons snel in dolle vaart na die utopie waarvan al die Suid-Afrikaanse kommuniste al dekades lank droom. Iets in die trant van die frase uit Marx en Engels se Manifes: “Van alkeen na sy vermoë na elkeen volgens sy behoefte.” Met dien verstande dat die behoeftes van die bewindhebbers soveel groter as die res van die bevolking s’n is.

Tien jaar gelede was die skrif reeds aan die muur. Maar daar was nog rugby op die kassie en Max du Preez en kie. wat die Nasperskoerante vol skryf, dus is almal gesus en het maar planloos voortgeploeter tot waar ons nou moet erken dat die kalf in die put is.

Die vraag is nou: Wat doen ons terwyl Rome brand?

Dit het al mode geword vir die Afrikaner om hulself te kritiseer en te blameer. Die Afrikaner was goedgelowig om op iemand soos De Klerk te vertrou (hoewel, die helfte van Afrikaners het darem “nee” gestem in 1994), “kan nie saamstaan nie” en ly aan Calvinistiese skuldgevoelens waarmee Biskop Tutu en Naspers hom verlam.

Nietemin weet ons almal dat die Afrikaner die mees vindingryke volk op aarde is. Sonder ons vindingrykheid sou Suid-Afrika nooit die rykste land in Afrika en ryker as sommige Europese lande geword het nie! Dwarsdeur ons geskiedenis, of dit nou by Vegkop, Bloedrivier of Majuba was, het ons vindingrykheid – gewoonlik ter elfder ure soos nou – gesorg dat ons wonderbaarlik aan ‘n tragiese einde ontkom.

Die somtotaal van planne en oplossings waaroor daar tans onder Afrikaners oral in die land gepraat word, is genoeg om nie net Suid-Afrika se probleme nie, maar sommer die hele wêreld s’n op te los. Ons legendariese vindingrykheid – die fameuse “Boer maak ‘n plan” – is steeds formidabel deel van ons nasionale mondering.

Daarom voel ‘n mens aan dat die probleem op die oomblik nie die omvang van die krisis en die uitdaging is nie, maar eerder ‘n sielkundige probleem, soos n goeie rugbyspan wat soveel kere na mekaar verloor het dat die spelers voel hulle kán nie meer wen nie.

Op die Praagwebwerf, Facebook en ander sosiale media, het ons ons dilemma al voos ontleed, maar ons gaan nie daadwerklik tot aksie oor om dit aan te spreek nie.

Die uitweg vir ons is egter helder. Soos ek vanmôre ook op Rapport se kommentaarafdeling geskryf het:

“Almal het tog geweet dit gaan een of ander tyd gebeur. Die dag toe FW die weermag met al die pantser en outomatiese wapens aan Umkhonto we Sizwe oorhandig het, het die ANC reeds die mag gehad om te maak wat hy wil. Hoeveel pragtige grondwette in die wêreld het nie al gesneuwel nie? En ons s’n is vir seker nie so mooi soos wat Rapport en ander Nasperskoerante beweer nie – gaan kyk maar na artikel 25 wat voorsiening maak vir die onteiening van ons grond, en ‘enige ander eiendom’. Al wat ons gaan red, is ‘n konfederasie en ‘n stuk(ke) grondgebied wat nie aan ANC-mag onderworpe is. Dis heeltemal moontlik, maar dan sal ons moet begin saamstaan, iets wat natuurlik deur die hoofstroommedia ondermyn sal word, want die mulitikulturele samelewing is vir hulle soos ‘n godsdiens wat geen mens durf bevraagteken nie.”

Danksy die soort Piet Retief-agtige naïwiteit van die destydse NP-leiers, het ons ons spreekwoordelike wapens “buite die kraal gelaat”. Maar daar is steeds vele ander wapens tot ons beskikking benewens R4’s (waaroor Gustav Venter vandag ‘n rubriek geskryf het) en Ratels. Een daarvan is die arsenaal van internasionale menseregtekonvensies waartoe die ANC-bewind homself verbind het in die waan dat hy dit nodig gaan kry om die Afrikaner te ondergrawe en uit sy land te skop. Vele van die ANC se huidige optrede, oor taal, ras en etnisiteit, druis egter téén daardie konvensies in.

Ons beskik ook oor simpatie in Nederland, die Suide van Amerika en ander wêrelddele waar buitelandse steun vir die saak van Afrikanerselfbeskikking gemonster kan word.

Ons moet eenvoudig die huidige veldtog téén Afrikaner- of Boerevolksmoord verder verskerp. Soos wat die ANC sy internasionale propaganda rondom die gewraakte woord “apartheid” gebou het, moet ons die reeks onregte en geweld wat daar tans teen ons gepleeg word onder die vaandel van volksmoord bekendstel. Daar is al soveel goeie werk in dié verband gedoen, maar dis nog nie genoeg nie. Eers wanneer elke Europeër en Noord-Amerikaner wéét dat ons soos diere uitgemoor, asook dat ons taal en kultuur verwoes word, sal dit genoeg wees. Die hardvogtige, Idi Amin-agtige ANC-bewind moet in al sy aakligheid in die internasionale kalklig kom.

Dit is die sogenaamde “ideologiese stryd” waarvan die ANC en sy kommunistiese bondgenote praat.

Sluit aan by PRAAG. Of stuur ‘n R10-donasie: sms die woord “taal” (sonder aanhalingstekens) na nommer 38585.

Daarmee saam, en gelyklopend, moet ons in ons skole, kerke en woonbuurte begin saamspan om grense te trek. Ons sal op allerlei maniere beheer oor gebiede waar ons in die meerderheid verkeer, moet neem. Sover doenlik, moet ons ons eie mense in diens neem soos die op Orania en Kleinfontein gedoen word. Indien dit nie anders kan nie, moet ons van buitelandse arbeid – Zimbabwiërs, Malawiërs, Kongolese en dergelike – gebruik maak en nie meer die ANC se kiesers en ondersteuners werk gee nie. Anders ondergrawe ons net onsself.

Les bes, moet ons georganiseerd raak en by ‘n organisasie soos Praag of ‘n Afrikanerparty soos die Vryheidsfront betrokke raak. Wat organisasie betref, is daar baie wat ons kan doen om onsself meer paraat en doeltreffend te maak.

Daar is tans ‘n verskeidenheid inisiatiewe aan die gang om al die Afrikaanse organisasies bymekaar te kry, om oor wesentlike kwessies uit een mond te begin praat. Maar daarvoor het ons ook steun vir individuele organisasies dringend nodig. Om ‘n klomp weerbarstige Afrikaners in een vertrek saam te kry en tot rasionele, doelgerigte optrede saam te snoer, verg eindelose geduld en takt, asook een vergadering op die ander. Dis nou maar eenmaal soos ons mense is. Hulle moet eers oortúíg word, alvorens hulle tot daadwerklike optrede sal oorgaan.

As ons nou laat slaplê, gaan die geskiedenis sê ons het ons laaste kans verspeel.

Binnekort, op 6 April, gaan ons 360 jaar in die land wees, 355 jaar sedert die eerste Vryburgers hul grond van die Kompanjie ontvang en langs die Liesbeek begin boer het.

Ons is nie somaar setlaars wat deur ‘n vyandige klomp Afrososialiste uit ons eie land geboender kan word nie.

Ons oorlewingstryd is reeds aan die gang. Sommige het dit net vroeër as ander besef. Mag die klein groepies wat reeds oral in die land en in die buiteland onder die diaspora-Afrikaners aan die gang is tot ‘n magtige beweging aangroei.

Soos Jan Brand gesê het: “Alles sal regkom, mits elkeen sy plig doen.”

Sluit aan by PRAAG. Of stuur ‘n R10-donasie: sms die woord “taal” (sonder aanhalingstekens) na nommer 38585.

Фильчаков прокурор отзывы