Kategorie: Dan Roodt

 Praag se ADSL is nog steeds geheel en al buite werking, glo ‘n probleem met die ondergrondse kabel van Telkom, dus werk ek steeds hoofsaaklik in kafees.

Ek het net ‘n halfuur om vinnig oor Malema se oproepe vir radikale grondhervorming en nasionalisering kommentaar te lewer, dus moet u my enige gebrek aan styl of tikfoute vergewe.

Malema, anders as wat Naspers  en die ander mediagroepe in die land hom voorstel, is nie onder ‘n kalkoen uitgebroei nie. Anders sou hy nie bo-aan die ANC-jeugliga geëindig het nie. Hoewel Naspers en Leopold Scholtz my as “rassis” uitkryt, geniet ek sedert die braaivleis met Zuma eintlik groeie verhoudings met individuele lede van die ANC en respekteer my, al is ek ‘n onbeskaamde voorstander van Afrikanervryheid en ‘n volkstaat.

Malema se onlangse stelling dat “Mbeki ‘n goeie leier” was, word binne die ANC as ‘n uiters vernuftige stukkie voetwerk gesien om Zuma te ondergrawe maar terselfdertyd hom geensins aan enige kritiek binne die party bloot te stel nie. Hy mag mos maar ‘n vorige ANC-leier ophemel, dan nie?

Ingeligtes binne die ANC stel dit onomwonde (en dis my indruk ook): Malema dink voor hy praat. Terwyl Naspers en die ander media-idiote Malema as ‘n soort sinistere grapmaker sonder mag of invloed afmaak, is Malema besig met ‘n berekende politieke spel.

My gesonde verstand sê vir my dat Malema nie op sy kruistog ten gunste van grondhervorming à la Zimbabwe en nasionalisering sou vertrek het indien hy nie steun van ‘n groot internasionale moondheid geniet het nie. DIe VSA en Brittanje, wat FW de Klerk in die vroeë negentigerjare daarin gemanipuleer het om alle mag aan die ANC te oorhandig, wil nie sien dat Suid-Afrika sonder meer in ‘n tweede Zimbabwe ontaard nie. Die groot internasionale beleggers, waaronder Britse en Amerikaanse pensioenfondse, besit ook aandele in ons mynboumaatskappye.

Amerika sou dus potensieel ‘n stokkie voor Malema se nasionaliseringsplanne kon steek en selfs, soos nou in Libië, militêr in ons land kon inmeng. Tensy, tensy… ‘n ander groot moondheid soos Rusland of China hom reeds van hul steun verseker het. Ons weet dat Zuma se oorname van die ANC en die presidentskap vanuit Angola gefinansier is, dus sal dit nie vreemd wees vir China, wat reeds in Zimbabwe bedrywig is, om ‘n bepaalde faksie in die ANC, die Malema-faksie, te ondersteun nie.

Waarom China? Soos iemand dit nie lank gelede nie, aan my gestel het, is “Zimbabwe die enigste klinkklare sukses van Chinese buitelandse beleid”. China is reeds die tweede grootste ekonomie ter wêreld, beskik oor enorme militêre vermoëns en slaankrag, waaronder kernwapens, maar kon tot dusver net in Zimbabwe noemenswaardige invloed verkry. Afrika se grondstowwe is reeds lankal in die Chinese visier en dus: waarom nie ook die eerste prys op die vasteland, Suid-Afrika, nie? Indien Malema van die vier miljoen blankes in die land ontslae sou raak, sou die vraag na opgeleide mannekrag en hulp feitlik vanselfsprekend miljoene Chinese die geleentheid bied om na Suid-Afrika te emigreer en ‘n baie meer aktiewe rol as bestuurslui en eienaars van Suid-Afrikaanse ondernemings te speel.

Nóg die VSA, nóg Brittanje gee ‘n duit vir Suid-Afrikaanse blankes, wat nog te sê Afrikaners en boere, om. Daar sal wel kritiek wees, net soos daar teen Mugabe oor sy anti-blanke optrede was, maar uiteindelik is dit ‘n geval van, soos die Engelse spreekwoord lui: “Sticks and stones may break my bones, but words will never hurt me.”

Die Afrikaner, deur sy eie onnoselheid gestroop van politieke en militêre mag, is nou meer as ooit tevore feitlik totaal aan die noodlot en die giere van iemand soos Julius Malema en sy moontlike Chinese bondgenoot uitgelewer. Die enigste internasionale moondheid waar ons potensieel steun mag verkry, is Rusland. Maar Rusland verkeer tans ook in ‘n magstryd tussen drie faksies: die Joodse oligarge, Poetin se internasionalistiese faksie en die opkomende nasionaliste wat ‘n pro-blanke en pro-Europese standpunt huldig. Indien die nasionaliste in Rusland aan bewind kom, kan ons dalk steun vanuit daardie oord begin kry, mits ons eie leiers die nodige diplomatieke en media-offensief in Rusland loods, bygesê.

Ongelukkig lyk dinge nie goed nie. Die Afrikaner het in die onlangse verkiesing sy rug op enige vorm van nasionalisme of selfbeskikking gekeer en die Angel-Saksiese liberalisme van die DA en mev. Helen ZIlle omhels. En die DA staan, soos Lindiwe Mazibuko enkele dae gelede in die parlement verklaar het, óók radikale grondhervorming voor. Dus mag Malema en Mazibuko teen mekaar begin bie om Afrikanerboere die vinnigste van hul grond te ontneem.

Die vernaamste Afrikanerorganisasies soos Solidariteit het hulself ook onder die liberale sambreel ingewurm en sedertdien by die DA geskaar. Naspers is natuurlik so liberaal dat hy die DA nog verder aanpor in sy meer linkse standpunte, soos radikale grondhervorming en die finale aftakeling van die Afrikaneridentiteit. Soos Leopold Scholtz van Die Burger dit gestel het, “moet die Afrikaner met die bruinmense van die Wes-Kaap versmelt”. Flip Buys van Solidariteit gaan beslis sy neus optrek as ‘n spul Russiese nasionaliste met kaalgeskeerde koppe die enigste internasionale magsfaktor gaan raak wat tussen ons en ‘n tweede Zimbabwe staan.

дубовые лестницы на заказАлександр Фильчаков прокурор

Enkele maande gelede het die Duitse kanselier, me. Angela Merkel, erken dat die multikulturele samelewing in haar land misluk het. Suid-Afrika se mislukking is egter veel erger: by ons het die demokrasie geheel en al skipbreuk gely.

Pleks van liberale demokrasie, word ons tans deur ‘n WaBenzi-diktatuur geteister. Wie is die WaBenzi? Hierdie term is ‘n dekade of twee gelede gemunt vir die Afrika-elites wat hulself van hul eie mense isoleer en ‘n Westerse verbruikersbestaan in wesentlik arm en agterlike lande voer.

Soos die Britse joernalis Julian Champkin hulle in 1985 beskryf het, is WaBenzi “…gewoonlik opgevoed; die meeste het oorsee gestudeer; hulle dra welgesnede driestukpakke; hul tuislande is die lugversorgde kantore in hoofstede dwarsdeur die (Afrika-)kontinent”. Lede van die stam of groep van WaBenzi is gewoonlik letterlik vet van postuur en hou daarvan om in Mercedes Benz-motors rond te ry; vandaar hul groepsnaam.

Champkin praat selfs van die “staatsgreep” wat die WaBenzi op die vasteland van Afrika toegepas het. Elke land in Afrika word deur die klas of stam van statusbewuste jolytmakers wat ons WaBenzi kan noem, beheer.

Sedert 1994 het daar uiteraard ‘n hele WaBenzi-orgie in Suid-Afrika plaasgevind soos wat lede van die swart elite op staatsdepartemente, openbare maatskappye, munisipaliteite en selfs die privaatsektor toegesak het. Die uitspattige manewales van soesji-etende, sjampanje- en whisky-drinkende pierewaaiers in die ANC haal gereeld die media.

PRAAG – die Afrikaner se laaste intellektuele vesting. Ondersteun ons nóú deur hier te klik.

Dit gaan egter om veel meer as blote gevalle van korrupsie of, soos dit tydens die onlangs afgelope munisipale verkiesing geheet het, “gebrekkige dienslewering”. Feit is dat die WaBenzi enige herkenbare vorm van demokrasie in dié land finaal gekelder het.

So ‘n gevolgtrekking sal waarskynlik nie met groot blydskap deur vele mense, sowel binnelands as buitelands, ontvang word nie. Dis egter ‘n feit soos ‘n koei. Enigeen met selfs net ‘n basiese begrip van staatsleer sou dit onmiddellik kon insien.

Eintlik is demokrasie ‘n paradoks. Nêrens ter wêreld regeer “die volk” nie. Toe ek in die eerstejaarsklas staatsleer aan Wits geloop het, het hulle aan ons verduidelik dat die elite gewoonlik die politieke stelsel beheer. In die meer suksesvolle nywerheidslande bestaan daar metodes en instellings om die bevolking te sif ten einde ‘n talentvolle en verantwoordelike elite te skep.

In Frankryk waar ek bykans sewe jaar gewoon het, berei jongmense ná skoolverlating vir twee jaar intens voor op mededingende eksamens wat hulle toegang tot die sogenaamde grandes écoles mag gee. Die grandes écoles is prestigieuse universiteite buite die gewone stelsel wat veronderstel is om die leiers en topstaatsamptenare van die land te kweek. Die moordende voorbereidingsprogram en hoë eise wat aan studente gestel word, sorg dat slegs die bestes ooit dié heiligdomme van die Franse opvoedingstelsel betree.

In Brittanje is daar natuurlik die universiteite van Oxford en Cambridge wat gereeld onder die toptien of toptwintig ter wêreld geklassifiseer word. Die room van die Britse jeug word hier opgelei en eindig uiteindelik in hoë poste in die staatsadministrasie wat as “Whitehall” bekendstaan, na die straat in Londen waar die meeste ministeries geleë is.

Sedert die vyftigerjare verkry studente in die VSA toegang tot die gesogte Ivy League-universiteite soos Harvard, Yale, Princeton en Stanford op meriete en op grond van ‘n psigometriese toets bekend as die SAT oftewel “Scholastic Aptitude Test”. Slegs studente met ‘n baie hoë IK, werkywer en kennis word as ‘n reël toegelaat aangesien die SAT mindere geeste meedoënloos elimineer, nes Frankryk se gevreesde mededingende eksamens.

Die punt aangaande Westerse elites is egter dat hulle sedert die Amerikaanse revolusie van 1776 en die Franse revolusie van 1789 deur ‘n gelykheidsetos begeester is. Anders as in feodale tye, poog hulle nie om hulself van die res van die bevolking af te sonder in aristokratiese paleise met baie bediendes nie, maar dien hulle hul medeburgers in ‘n gees van nasionalistiese broederskap. Westerse elites, wat die stelsel van sogenaamde “demokrasie” beheer, poog gedurig om nader aan hul onderdane en medeburgers te leef en hul probleme en versugtinge te verstaan.

Daarom is daar min sosiale afstand tussen die elite en die gewone burgery. In sy mees ekstreme vorm het ‘n mens tot onlangs gevind dat Nederlandse politici en selfs staatshoofde byvoorbeeld sonder lyfwagte op straat stap of per fiets van een afspraak na ‘n ander pendel. Waar lede van Westerse elites hulself wel aan snobisme of sosiale afstand skuldig maak, durf hulle dit nie openlik wys nie, want so iets sou sosiale en politieke selfmoord beteken.

Die paradoks van Westerse demokrasie is juis dat die volk nie regeer nie, maar dat die elite die belange van die volk op die hart dra en vanweë hul streng opleiding hardwerkend, intelligent en redelik eerlik is, veral hoë staatsamptenare wat in baie gevalle op gewone politici neersien.

Afrika-elites staan reëlreg teenoor die Westerse heersersklas met sy etos van gelykheid en diensbaarheid. Soos Champkin dit stel, “mag die semigeletterdheid wat in die meeste Afrika-skole geproduseer word nie studente vir hoë ampte kwalifiseer nie, maar dit diskwalifiseer hulle sekerlikdaarvan  om kleinboere te wees. Hul geleerdheid waarborg hul werkloosheid.”

In ‘n sekere sin is ‘n lid van die Afrika-elite iemand wat oor te min kennis beskik en te belangrik is om te werk. Hierdie stam van WaBenzi sak dan in hul hordes op lugversorgde kantore toe waar hulle hul sin vir belangrikheid, status, blouligkonvooie en ‘n uitspattige lewenswyse kan volvoer, hetsy in die openbare, hetsy in die privaatsektor waar regstellende aksie vir hulle ook ‘n groot aantal aardig besoldigde poste verseker.

Terwyl Westerse elites poog om voortdurend die gaping tussen hulle en die gewone burger te verklein, veral deur die opheffing van elke volksgenoot, selfs die agtergeblewenes of armblankes – vergelyk maar ons Afrikanergeskiedenis – neig die WaBenzi daarna om ‘n al groter sosiale afstand tussen hulle en die res van die bevolking te plaas.

Vandaar ook die mislukking van demokrasie in Suid-Afrika, noudat die WaBenzi volledig oorgeneem het. Die ritueel van demokratiese verkiesings elke vyf jaar is in wese sinneloos, want die land beskik oor geen ander swart elite as sy half opgeleide, uiters statusbewuste WaBenzi nie. Dieselfde geld natuurlik vir Zimbabwe en baie ander Afrikalande waar gereelde verkiesings, wat dikwels gemanipuleer word, eintlik ‘n bespotting van demokrasie maak.

Demokrasie, die uitvinding van Westerse elites, is daarom soos ‘n orgaan wat in ‘n ander liggaam oorgeplant is en deur sy nuwe gasheer verwerp word. Trouens, demokrasie word deur die WaBenzi gesien, nie as ‘n metode om sosiale afstand en ongelykheid tussen die elite en die gepeupel te verklein nie, maar juis om sodanige afstand te vergroot. Deur hul toeëiening van rykdom en mag, aspireer individuele WaBenzi om onaantasbare “hoofmanne” of kapteins in die tradisionele sin te word.

Tewens, ‘n mens kan selfs postuleer dat, hoe groter die afstand, hoe langer bly die hoofman aan bewind, soos ons in die geval van Robert Mugabe gesien het.

Ons wag op die kaptein, soos Elsa Joubert in haar Afropessimistiese roman geskryf het. Maar waar pas die Afrikaner en die oorblywende blankes in Suid-Afrika in? Onder invloed van die WaBenzi-diktatuur met sy despotiese hoofmanne wat elke belangrike instelling beheer, of dit nou staatsdepartemente of universiteite is, is die Afrikaner besig om insgelyks sy band met die demokrasie en met sy Europese wortels te verloor. Nes die WaBenzi, wat ontwortel en deur hul halfgebakte Westerse opvoeding van hul eie kultuur vervreem is, is die Afrikaner besig om insgelyks in ‘n half-Engelse, half-barbaarse gedrog te ontaard.

Soos Koos Kombuis in een van sy liedjies gesing het: “Ons is almal k****rs in ons harte.” Overgezet synde: “Ons is almal WaBenzi in ons harte.” Ontdaan van die dissipline en skerpsinnigheid wat ons elite voorheen aan ons opgelê het, is ons besig om ewe seer op te gaan in die kultuur van vertoon, maklike geld, hebsug en vulgariteit wat die Suid-Afrikaanse WaBenzi sedert 1994 dië van Suid-Afrika gemaak het.

Ons het ons strewe na uitnemendheid en sin vir prestasie op grond van meriete langs die pad verloor. Van Wyk Louw se “aristokratiese ideaal” of “‘n kultuur wat met die beste van Europa kan vergelyk” is nou baie ver van die Afrikaner se gedagtes af. Soos bestaansboere wat stad toe getrek het, hou ons onsself met oorlewing besig, as ons nie ook droom van ‘n swart Mercedes of om te emigreer nie.

Emigrasie is op ‘n manier die groot droom van elke WaBenzi, om aan sy eie geboortegrond te ontsnap en vir die res van sy lewe vergaderings in ‘n vreemde taal in ‘n vreemde stad by te woon.

PRAAG – die Afrikaner se laaste intellektuele vesting. Ondersteun ons nóú deur hier te klik.

план бани фотоданильченко юрий брониславович прокурор

“Die verlede is nooit dood nie,” het die Amerikaanse skrywer Wil­liam Faulkner gesê. “Dis nie eens verby nie.”

Vandaar die angsvallige wyse waarop die DA-munisipaliteit van Midvaal op die vooraand van die verkiesing van sy Verwoerd-standbeeld ontslae geraak het.

Tydens sy veldtog het die ANC hom selfs op die voorvaders beroep, asof die dooies soos zombies uit Harry Potter steeds die uitslag by die stembus kan bepaal.

Verlede Sondag gesels ek en Koos Malan oor sy nuwe boek, Politokrasie, en vra hy skielik vir my: “Wat sou jy sê is die hoofstroom onder die Afrikaners? Die Sap-tradisie of die Nat-tradisie?”

Sonder om te aarsel, het ons albei saamgestem die Sap-tradisie is die hoofstroom.

In dié opsig het die mantel van ’n groot Sap-leier reeds op mev. Helen Zille se skouers neergedaal. Sy herinner sterk aan Smuts se regterhand, Jan Hofmeyr, wat “geloof bo vrees” sy politieke beginsel gemaak en reeds in die veertigerjare die uitbreiding van stemreg aan swart mense bepleit het.

Indien dr. Pieter Mulder van die Vryheidsfront Plus die erfgenaam van die Nat-tradisie is, het ons die afgelope week gesien hoe daardie tradisie ’n tweede dood gesterf het.

Die eerste was natuurlik nadat mnr. Marthinus van Schalkwyk die oorspronklike Nasionale Party in die dementor-agtige omhelsing van die ANC ingelei het, waarna die siel van die party uitgesuig is, soos dementors maak.

In Gauteng, die hartland van die VF+ waar ongeveer anderhalf miljoen Afrikaners woon, het die aantal munisipale raadslede van 17 tot 10 gedaal. Volgens Mulder het sy party “geen antwoord op die DA gehad nie”.

Die VF+ se steun het sedert 1994 met ’n faktor van tien afgeneem, van 6% tot ongeveer 0,6%, ’n droewige prestasie as daar al ooit een was. Terselfdertyd het die liberale DA se stempersentasie van 1% tot 24% gestyg.

Politieke partye is identiteit-skeppend. Juis omdat hulle aan die staat en sy vertakkinge soos munisipaliteite deelneem, beskik hulle oor die mag om ons kultuur en identiteit te verander.

Daarom sou die VF+ en elke ander stoere Afrikaner of Boer in die land ’n fout maak om die opmars van mev. Zille as ’n bloot pragmatiese verskynsel te sien. Die DA is besig om van meer as “die Verwoerd-probleem ontslae te raak”, soos mev. Zille dit minagtend ná afloop van die verkiesing gestel het. Dalk is die party insgelyks besig om van Suid-Afrika se Afrikanerprobleem ontslae te raak! En sodoende die ou, ou Sap-droom van een, onverdeelde Engelse nasie sienderoë te verwesenlik.

Die VF+, die IVP, ACDP en elke ander party wat hom op ’n spesifieke etniese of Christelike identiteit beroep, het die afgelope week by die verkeerde partytjie opgedaag. Of hulle was in die McDonald’s en het gedink hulle gaan bobotie-en-geelrys daar kan bestel.

Desnieteenstaande gaan die politieke zombies nooit heeltemal slaap nie. Kruger, Hertzog, Malan en Verwoerd spook steeds by ons. Indien Afrikaner-kwessies heeltemal uit die formele politiek sou verdwyn, gaan die droom van Afrikanervryheid heel waarskynlik buiteparlementêr bedryf word.

Terwyl Afrikaners in hul reënbooggewaad DA stem, is hulle op Facebook openlik chauvinisties, selfs rassisties, en hits Afrikaanse organisasies aan om nog meer hofsake teen Malema te maak. Steve Hofmeyr is al byna tot ’n onaantasbare, nasionalistiese ikoon verhef wat Eugène Terre’Blanche se stem as byklank op sy YouTube-video’s gebruik.

Omdat die politiek so ’n Machiavelliaanse spel is, is die onheiligste alliansies altyd moontlik, soos mev. Zille al telkens gedemonstreer het. Die mislukking van Afrikanerpolitici oor die laaste dekades is waarskynlik juis daaraan te wyte dat hulle ’n suiwer ideaal nagestreef het en nie bereid was om soms ’n bietjie te toi-toi nie.

Hierdie rubriek verskyn vandag ook as ‘n meningsartikel in Rapport.

освещение прихожей вДанильченко Юрий Брониславович

Op die vooraand van plaaslike verkiesings, het die DA homself finaal ontbloot as die “ligte” weergawe van die ANC. Die leier van die party, Helen Zille, het verklaar dat “ons net soos die ANC die Vryheidsmanifes (Freedom Charter) onderskryf”, waarmee sy die ANC se kripto-sosialistiese dokument van 1955 omhels het, ‘n dokument waarvan daar deur kenners vermoed word dat dit deur kommuniste opgestel is.

Die beeld van Zille wat soos ‘n hoogs besoldigde bediende in wit tekkies en belaglike kleding dans om ANC-kiesers te beïndruk, dra by tot die gevoel dat ons tans nog ‘n Afrika-tragikomedie beleef. Wat van dié juweeltjie oor Zille uit die Sowetan: “Op Meidag het sy Atteridgeville in Pretoria besoek, om hulde aan die ontslape uMkhonto weSizwe-held Solomon Mahlangu te bring.”

Mahlangu was ‘n goedkoop terroris wat die doodstraf ontvang het omdat hy twee ongewapende blanke burgerlikes op 13 Junie 1977 gedood het. Zille kon net sowel Osama bin Laden se nagedagtenis vereer het. Maar die ongelooflike van die Suid-Afrikaanse politiek is dat die liberale nog altyd die radikale linkses verdedig en vereer het. Sonder liberale malletjies soos Zille, sou die ANC nooit aan bewind gekom het nie!

As ‘n mens dink aan die reusetriomf van die linkses in dié land met hul liberale skoothondjies wat snuiwend vooruit draf, is dit genoeg om selfmoordgedagtes te ontketen. Dwarsdeur die wêreld, vanaf die Tea Party in die VSA tot die Party vir die Vryheid in Holland, is glansryke, intellektuele konserwatisme besig om op te kom. Dog in Suid-Afrika is selfs die blanke middelklaskiesers besig om hulself soos kalkoene te gedra wat telkens vir Kersfees stem deur ‘n kranksinnig liberale party soos die DA te ondersteun, ‘n DA wat interne regstellende aksie beoefen en oor dooie terroriste soos Solomon Mahlangu trane stort. Ook vandeesweek het die DA die Verwoerdstandbeeld in Meyerton verwyder, in ‘n desperate poging om meer anti-blank en polities korrek as die ANC te wees. Terloops, Verwoerd het in die vyftigerjare die aantal swart skole in die land binne vyf jaar verdubbel, ‘n goeie daad waarvoor hy tans deur die DA gestraf word.

In sulke oomblikke van volslae politieke depressie, dank ek die Here vir ‘n party soos die Vryheidsfront Plus. Toegegee, Pieter Mulder is gans te gaaf en goedgemanierd om ‘n opposisieleier te wees en persoonlik dink ek hy behoort nie as adjunkminister van landbou aan te bly nie. Maar ek het sy boek gelees (Mulder-boek net betyds vir Afrikanervryheidstryd) en is beïndruk met sy begrip van die Afrikapolitiek en -kultuur, sy insigte in ons land se geskiedenis en sy verbintenis tot die Afrikaner- en blanke minderheid. Mulder kon reeds lankal ‘n Marthinus op ons getrek het as hy sou wou; nogtans het hy hom in die leeukuil van ‘n ANC-kabinet begewe en standvastig gebly. Sy byna daaglikse mediaverklarings is almal krities oor die ANC. En hy toitoi ook nie in belaglike uitrustings nie, waardeur hy volpunte vir die behoud van waardigheid – syne en ons s’n – ontvang.

Demografiese projeksies, waarby die konstante emigrasie ingesluit is, plaas die blanke bevolking teen 2060 op 500 000, met dié land wat deur arm swartes vanuit die hele Afrika oorspoel gaan word. Teen daardie tyd sal ons land ‘n wetenskapfiksie-nagmerrie van 200 miljoen mense verteenwoordig. Suid-Afrika soos ons hom ken, is gedoem. Ons kinders en kleinkinders het geen toekoms nie. As u nie teen dié tyd die skrif aan die muur kan lees nie, is u óf op dwelms óf u benodig baie dik brilglase.

Slegs ‘n wonderwerk sal ons red en dié land, of ten minste ‘n gedeelte daarvan, tot sy vorige glorie as ‘n funksionerende nywerheidsmaatskappy met baie min misdaad, asook onderwys en mediese dienste van ‘n hoë standaard, herstel. Wonderwerke gebeur, soos die Berlynse muur wat afgebreek is en ‘n paar honderd Oos-Europeërs van kommunisme bevry het. Suid-Afrika het egter nie hul voorbeeld gevolg nie, maar het toenemend radikale idees omhels wat juis uit klassieke kommunisme spruit, in so ‘n mate dat die byna konstante verskyning van die Kommunistiese Partybaas Blade Nzimande in sy rooi T-hemp op ons TV niemand meer skok nie.

Die enigste ding wat ons kan red, is etniese en minderheidspolitiek. As Swart Amerika wat slegs 12% van die Amerikaanse bevolking uitmaak daarin kon slaag om een van hulle as president verkies te kry, kan ons tog beter doen as om ons geregverdigde hoop vir ‘n beter toekoms en, die Here weet, regte – ja, ons het óók regte, nie net die ewig “benadeeldes” in hul blink Mercedesse en Jaguars nie – in die DA se multikulturele fantasie te laat verdwyn?

Terwyl Zille die ANC oor gierigheid en korrupsie kasty, is sy blykbaar die grootste dubbelsalarisverdiener van almal. Volgens Tony Ehrenreich van Cosatu in die Wes-Kaap, ontvang sy twee inkomstes: R1 mijoen as premier van daardie provinsie en ‘n allamintige R1,5 miljoen as baas van die DA.

Konserwatiewes in dié land sal hulself moet regmaak vir ‘n lang, harde stryd as ons nie ook op die ashoop van mislukte Afrikastate gaan beland nie. Die erosie van wet en orde geskied net so vinnig soos op plase wat van ons boere afgeneem en aan ANC-boeties oorhandig word – met die seën van die kranksinnig liberale DA.

Ons sal baie harder moet begin baklei, oor beginsels en vir die soort gedesentraliseerde, federale en realistiese stelsel wat dié land nodig het. Ons moet ‘n einde aan die skaduboks – of moet ek dit skadudans noem – tussen Zuma en sy vroulike alter ego, Zille, maak.

Die DA loop oor van selfvertroue dat hy die ANC se kiesers kan afvat. Dus het hy nie langer ons minderheidstemme nodig nie. Om nog ‘n persent of twee by die DA se 16 persent te voeg – heelwat minder as De Klerk se 24 persent opposisiestem in 1994 – gaan niks aan die toekoms van dié land verander nie.

‘n Verdubbeling of verdriedubbeling van die aantal Vryheidsfront Plus-raadslede sal egter ‘n “versetstem” of ‘n gevreesde “swaai na regs” beteken wat ‘n duidelike boodskap aan die ANC, asook wêreldleiers sal stuur dat ons genoeg van dié sirkus gehad het, ‘n sirkus wat deur die internasionale liberalisme met sy misplaaste geloof in “een soort demokrasie wat almal sal pas” op ons afgedwing is.

Ons moet vir werklike verandering stem, nie net om die spreekwoordelike dekstoele op die Titanic rond te skuif nie. Die Vryheidsfront Plus beskik oor die nodige intellektuele en vasbeslote aktiviste wat vir sulke verandering kan agiteer, om te verseker dat ons as minderheid nie langer vertrap en deur geweld en regstellende aksie uit ons land vedryf word nie.

Maar om so iets te laat gebeur, het ons baie meer stemme vir die VF+ nodig. Soms kry ek die indruk dat Zille en die res van die oud-Black-Sash-liberale in die DA met hul simpatie vir ANC-terroriste die blanke middelklaskiesers verafsku wie se stemme hulle as so vanselfsprekend beskou.

Hulle gaan ons stemme nie mis nie. Kom ons gee ons stemme aan Pieter Mulder en sy ywerige manne en vroue wat met ‘n honderdste van die ANC en DA se begrotings ‘n moedige stryd stry.

Ons moet vir ‘n verrassing in dié verkiesing sorg. Dis ons enigste hoop.

Al doen u niks anders ooit weer in u lewe nie, stem asseblief vir die Vryheidsfront Plus in hierdie verkiesing.

Versoek: versprei hierdie artikel so wyd as moontlik onder vriende, familie en kollegas. Plaas ook asb. die skakel op u Facebook of Twitter. Klik op “Bookmark”, onder onmiddellik regs vir bystand om dit met u Facebook- of Twitter-vriende, asook ander sosiale netwerke, te deel.

bananasЛобановский

Soggens as ek my kinders in die strawwe Johannesburgse verkeer skool toe neem, is daar een besondere verkiesingsplakkaat wat my sommer dwars in die krop steek: dié van mevv. Zille, De Lille en ‘n onbekende swart vrou wat kennelik ook ‘n DA-kandidaat is.

In ‘n land waar kwotas op alle gebiede – vanaf sport tot sake of klassieke musiek – geld, kan ‘n mens nie anders as om op te merk dat die DA se hoofverkiesingsplakkaat met sy “godinne drieënig” geen blanke man bevat nie. Nie so lank gelede nie het ‘n Pretoriase feminis teenoor my genoem dat mans een of ander tyd in die toekoms deur spermbanke vervang gaan word. Of liewer, vermoedelik vroulike wetenskaplikes gaan ‘n paar selle van ‘n ander vrou se binnewang af oes, die helfte van die chromosome verwyder en sodoende ‘n manlike spermsel fabriseer wat dit vir vroue moontlik sal maak om voort te plant sonder die lastige tussenkoms van wesens wat nie die toiletsitplek afslaan nie.

Die skryfster Jackie Nagtegaal en haar eggenote Vera het reeds die spermbank besoek vir so ‘n kind met twee ma’s en geen pa. Eers het Vera aan ‘n seun geboorte geskenk en toe het Jackie volgens ‘n berig in Rapport verlede jaar insgelyks swanger geraak.

Hierdie “dapper nuwe wêreld” à la Aldous Huxley wat op ons wag, lê net om die draai. Maar die veelrassige – of is dit nou “nie-rassige” – Amasones van die DA het dit op ‘n manier reeds verwesenlik. Die spreekwoordelike antropoloog vanaf Mars sal by aanskoue van die DA-plakkaat seker wonder presies wat die verhouding tussen die blanke, kleurling- en swart vroue is? Is hulle susters vanuit die nie-rassige toekoms wat geslagloos soos in die romans van die aweregse Franse romanskrywer Michel Houellebecq gekloon is? Of stel hulle ‘n soort poligame gay huwelik van die toekoms voor?

Terwyl die reg op lewe in Suid-Afrika elke dag vertrap word, is ons samelewing besonder attent op allerhande ander regte. Daar is presies tien lande ter wêreld waar huwelike tussen mense van dieselfde geslag wettig is en natuurlik is Suid-Afrika een van hulle. Die res is, in alfabetiese volgorde: Argentinië, België, Kanada, Nederland, Noorweë, Portugal, Spanje, Swede en Ysland. Soos ons kan sien, is die Skandinawiese lande oorverteenwoordig op dié lys.

Terwyl feministe gewoonlik allermins huiwer om die sondes en foute uit te wys van die heteroseksuele man, daardie paleolitiese oorblyfsel uit die patriargale tykdvak wat gelukkig saam met apartheid en kolonialisme heengegaan het, moet ek nog enige kritiek op die poligame leefwyse van ons president, mnr. Jacob Zuma, lees. Op die ANC se verkiesingsplakkate en reusereklameborde langs die snelweë pryk Zuma trouens man-alleen – as so ‘n seksistiese uitdrukking nog in hierdie verligte en bevryde tye geoorloof is – as leier van sy party. Dus geen drievrouskap vir die ANC nie. Vergeleke met die DA, is dit amper Westers, individualisties.

Bygesê: persoonlik het ek niks teen gay huwelike nie. Dié verskynsel is myns insiens vir die Afrikanervolk minder skadelik as rugby of alkohol. En soos die Joods-Amerikaans rubriekskrywer Charles Krauthammer ‘n paar jaar gelede geskryf het, kan poligamie selfs in Westerse samelewings kwalik uitbly as gay huwelike eers gewettig is. Soos Krauthammer dit stel: “Posit a union of, say, three gay women all deeply devoted to each other. On what grounds would gay activists dismiss their union as mere activity rather than authentic love and self-expression? On what grounds do they insist upon the traditional, arbitrary and exclusionary number of two?”

Soos Krauthammer dan ook aantoon, was daar nog nooit in die geskiedenis en nêrens op aarde iets soos huwelike tussen mense van dieselfde geslag nie. Dit is nou tot onlangs in genoemde Westerse lande, asook Suid-Afrika. Daarteenoor bestaan daar veel groter vooroordeel by Westerlinge teenoor poligamie wat histories in die meeste opgetekende kulture meer algemeen as monogamie was. Die Israelse rubriekskrywer, Greer Fay Cashman, het in kommentaar op Krauthammer gemeen dat Israel gerus ook poligamie onder jode kan instel, in weerwil van die 1000 jaar oue verbod daarop onder die Europese of Asjkenazi-jode.

Nie dat Suid-Afrika meer as ‘n Westerse land gereken kan word nie. Daarvoor het ons te veel slaggate in die paaie en voorbeelde van argitektuur wat nie aan bouregulasies voldoen nie. Ook het ons genoegsaam Afrosentries geraak om Jacob Zuma se poligame tradisionele huwelik sonder veel kommentaar te laat verbygaan.

Mev. Zille maak op my ‘n veel meer rare indruk as die goedige Zoeloe-president. Wie en wat is sy? ‘n Liberale sangoma wat in ‘n blou rok toitoi om haar kiesers te beheks? Die simboliek van die drievrouskap spook by ‘n mens, selfs al staan die verkeer nie.

Myns insiens is dit uiters ironies dat die DA, wat amptelik etnisiteit (en dalk geslag?) in sy beleidstukke ontken, so ‘n berekende kwota-agtige verkiesingsplakkaat moet gebruik. Dit spreek allermins van liberale individualisme wat etniese afkoms, taal, kultuur, geslag, seksuele oriëntasie en dies meer as ewekansige toevallighede beskou. Of gebruik die DA ras en geslag op dieselfde manier as wat motorvervaardigers by hul skoue meisies in skrapse kleding aanwend? As die DA se liberale beginsels nie vir sy kiesers aantreklik genoeg is nie, dan stel hulle dalk belang in ‘n regverdige soort kwotastelsel – teenoor die ANC se onregverdige.

Of redeneer ek nou soos – die hemel help ons, om oorlede Koos Prinsloo aan te haal – ‘n blanke man? Verwag ek ‘n logiese konsekwentheid van die DA en ander politieke partye waar emosie en politieke korrektheid veel meer deurslaggewend is?

Enkele jare gelede het mnr. Koos Bekker, besturende direkteur van die magtige Naspers, sy toespraak deur ‘n jong swart vrou laat voorlees, asof hy besef het dat ‘n middeljarige blanke man soos hy aanstoot gee en liewer uit die openbare oog moet bly.

Elke keer as ek oorsee gaan, poog ek om aan Westerlinge oor te dra dat die krisis wat hulle samelewings beleef op ‘n veel ingrypender wyse in die Suid-Afrikaanse samelewing en veral onder ons blankes manifesteer. Die “Westerse masochisme” en selfhaat waarvan die skerpsinnige Fransman, Pascal Bruckner, praat, is by ons al veel verder gevorder as in die meeste lande. Op 18 Mei gaan die meeste Afrikanermans waarskynlik met hul Bloubulhempies, as’t ware bier in die hand, vir die drie liberale sangomas stem.

Oor die afgelope jaar of wat het ek die mees bisarre ervarings beleef. Onlangs het iemand op boerevryheid.co.za geskryf: “Dan Roodt is ‘n slang.” Max du Preez het my op KykNET ‘n “pavement special” genoem, vermoedelik omdat my oupagrootjie aan moederskant, benewens ‘n Boereheld van die Tweede Vryheidsoorlog, ook ‘n Boerejood was. Dus is ek vir Max du Preez, rasonsuiwer. Aan die ander kant het Leopold Scholtz my in Die Burger as ‘n “rassis” getipeer.

Dat daar wel een of ander psigose oor ras en geslag in hierdie land woed, ly geen twyfel nie. ‘n Mens gewaar dit in die TV-advertensies en op die verkiesingsplakkate.

Terloops, die Amerikaanse TV-reeks oor poligamie, Big Love, waarop Charles Krauthammer oorspronklik in Pandora and Polygamy kommentaar gelewer het, het blykbaar verlede maand ná vyf jaar geëindig. Die held van die reeks, Bill Henrickson, wat as fundamentalistiese Mormoon oor drie vroue beskik, sterf in die laaste episode en laat sy drie weduwees as ‘n “gelukkige gesin” agter. En, reg geraai, die skrywers van die reeks oor ‘n fundamentalistiese Mormoonse gesin was twee gay mans.

Amusante vraag: waarom het die ontknoping soveel met die DA-verkiesingsplakkaat in gemeen?

standard poker rulesлобановский супермаркет класс

Vandag, vir diegene wat nie weet (of onthou het) nie, is Van Riebeeckdag. Eens op ‘n tyd ‘n vakansiedag. Daar is nou nog ‘n standbeeld van Van Riebeeck in Heerengracht, Kaapstad, wat in 1899 deur Cecil John Rhodes aan die stad geskenk is. In 1952, met die driehonderdjarige viering van Suid-Afrika se totstandkoming, het die Van Riebeeck-vereniging ook ‘n standbeeld van Maria van Riebeeck, gebore de la Queillerie, op dieselfde plek opgerig.

Waarom is daar nie meer ‘n Van Riebeeckdag in Suid-Afrika, te midde van ons swetterjoel amptelike vakansiedae nie? Dis byna ‘n retoriese vraag, want sedert 1994 het die amptelike weergawe van ons geskiedenis geheel en al verander. ‘n Marginale, radikale skool van geskiedskrywing wat min of meer tydens die sewentigerjare aan die destydse vier blanke Engelse universiteite opgang gemaak het, het met hul sogenaamde “revisionisme” gesorg dat ons verlede vandag op skool, op universiteit en die media deur ‘n Marxistiese bril bekyk word.

Die hooffigure van die revisionistiese geskiedenis was mense soos Charles van Onselen en Luli Callinicos. Van Onselen is ‘n soort verloopte Afrikaner in die tradisie van Bram Fischer wat insgelyks iewers tot die Marxisme bekeer is en Callinicos uiteraard ‘n Griek. Callinicos is ook die amptelike biograaf van Oliver Tambo, die ANC se leier tydens hul terroristiese ballingskapfase.

Karl Marx en Friedrich Engels het reeds in hul Kommunistiese Manifes van 1848 geskryf dat “die heersende idees van elke tydvak was nog altyd die idees van sy heersersklas”. As ‘n mens vandag in Johannesburg en Pretoria rondry en sien wie die duur swart motors op die pad bestuur, kry jy nogal ‘n idee wie ons heersersklas is: die Afro-Saksers oftewel verengelste swartes wat hulself op veral die Afro-Amerikaners en die elite op die res van ons kontinent modelleer. Maar, hoewel Afro-Saksiese idees en swart nasionalisme vandag in Suid-Afrika in mindere of meerdere mate oorheers, is daar tot op hede nog geen noemenswaardige swart geskiedskrywing nie. ‘n Afrikaner en ‘n Griek, tesame met ander, het vir ons die “nuwe geskiedenis” vir ons “nuwe land” gebring.

En juis: sónder Van Riebeeck. Want in die Marxistiese wêreldbeskouing van Van Onselen en Callinicos, wat natuurlik Lenin se fulminerings teen “imperialisme” insluit, verteenwoordig die koms van Nederland na die Kaap in 1652 allermins die vestiging van die Westerse beskawing aan die suidpunt van Afrika, soos ‘n vorige geslag nog op die skoolbanke geleer het.

Vanuit die oogpunt van die revisioniste, maar ook die huidige Afrikaner-establishment en veral die laaste bastion daarvan in die vorm van Naspers wat ingelyks tot Marxistiese revisionisme “bekeer” is, beteken die invaart van die Drommedaris, Rijger en De Goede Hoop in Tafelbaai ‘n ramp. Male sonder tal het Naspers se horde politiek korrekte en selfs ekstreemlinkse meningsvormers soos Max du Preez, Leopold Scholtz, Christi van der Westhuizen, Jan-Jan Joubert, ens., ons al verseker dat die totstandkoming van die Afrikanervolk eintlik ‘n “fout van die geskiedenis” was. Trouens, 1652 was, indien nie die aanvang van apartheid nie, ten minste die aanvang van kolonialisme. In die kommunistiese literatuur van Suid-Afika, word ons land se politieke en ekonomiese stelsel reeds dekades lank getipeer as “kolonialisme van ‘n spesiale tipe”. Dis ook waarom die voormalige president, Thabo Mbeki, Afrikaners beskryf het as: “koloniale heersers wat in gebreke gebly het om te vertrek”.

Nederland en agterna die Trekboere en die Voortrekkers wat toenemend die Westerse beskawing, regspraak en tegnologie die binneland ingedra het, tesame met die Statenbijbel en Afrikaans, word vandag as misdadigers gesien. Immers het ons die grond van swartes, Hottentotte en Boesmans “gesteel” of “geroof”. Behalwe in Natal, het die Engelse hulself nie veel met landbou besig gehou nie en word daarom as mindere kolonialiste beskou.

Ons Afrikaners was nog altyd net: sleg. Voeg daarby Calvinisme, die Frans-Nederlandse ideologie wat sowel in Nederland as in Switserland tot merkwaardig geordende, netjiese en esteties bevredigende samelewings gelei het, maar wat in Suid-Afrikaanse Engels ‘n vloekwoord, amper ‘n sinoniem vir “apartheid en rassisme” geword het.

Van Riebeeck het ook die oranje-blanje-blou, die Prinsevlag, na die Kaap gebring. Onder hierdie vlag het die Nederlandse Protestante tydens die sestiende eeu hul bevrydingsoorlog teen die Spaanse Ryk geveg en in 1571 is dit vir die eerste keer in die dorp Den Briel gehys. Die blote kleur oranje gee in die Nuwe Suid-Afrika aanstoot en as ‘n simbool van Protestantse en Westerse vryheid – ook antikommunisties soos in Angola geblyk het! – word die oranje-blanje-blou as uit die bose gesien.

Oor die koms van Brittanje, eers in 1795 en toe meer permanent in 1806, is sowel die Marxistiese revisioniste as die Afro-Saksers nogal ambivalent. Dis ‘n voortsetting van kolonialisme deur die mees suksesvolle koloniale moondheid in die geskiedenis, maar tog: hulle het darem Engels ook gebring. En soos ons weet: elke Afro-Sakser of verloopte Afrikanerkommunis met ‘n identiteitsprobleem vrek oor Engels.

Van Riebeeck was boonop iets van ‘n aristokraat, iemand wat dagboek gehou het en op kultuur en moraliteit attent was. In die sewentiende eeu is so ‘n persoon op Frans ‘n “honnête homme”, letterlik ‘n “eerlike man”, genoem. In die Franse Wikipedia word ‘n honnête homme só beskryf: Hy “is by uitstek gekultiveerd in ‘n algemene sin en beskik oor die nodige sosiale vaardighede om hom aangenaam te maak. As howeling en as man van die hoër stand, moet hy hom nogtans nederig, goedgemanierd en gekultiveerd gedra, maar moet hom ook by sy geselskap kan aanpas. In die naam van die natuur, sê hy nee vir alle buitensporigheid en kan hy sy emosies in toom hou.”

Die Afrikaner verkeer vandag in ‘n benarde toestand, met mindere volksmoord wat op ons boere gepleeg word en die jeug wat, danksy die Afro-Saksiese besetting van ons skole en universiteite, ‘n intense identiteitskrisis ervaar. ‘n Algemene identiteitskrisis word natuurlik onder Afrikaners deur die nihilistiese Naspers aangeblaas. Kennelik het dié magtige mediagroep hom ten doel gestel om, soos Lord Milner voor hom, “Suid-Afrika van die laaste oorblyfsels van Afrikanerisme te suiwer”.

Afrikaans, ons taal, het uit die sewentiende-eeuse Nederlands van Van Riebeeck ontwikkel. Dis ‘n historiese en taalkundige feit. In die onlangse verlede het ons egter begin lees en hoor dat Afrikaans eintlik deur slawe en Hottentotte as’t ware uit die niet “geskep” is. Die feit dat Afrikaners as deel van ‘n klassieke standaardiseringsproses, soortgelyk aan dié van ander Europese tale, ongeveer 300 woordeboeke oor Afrikaans gepubliseer het, tel ook niks nie. Die Afrikaner word vandag dermate van sy grond, sy geskiedenis en tradisies vervreem dat hy selfs nie eens aanspraak op sy taal kan maak nie.

Uiteindelik is die vernaamste rede waarom Van Riebeeck egter uit die geskiedenis geweer moes word die volgende. Soos Columbus in die VSA, benoem Van Riebeeck daardie volksplanting, daardie geboortemoment van ‘n land wat tot redelik onlangs as Westerse land gereken was en wat sy aan sy met ander Westerse lande tydens twee wêreldoorloë en in Korea geveg het. Die Afrikaner, as ‘n soewereine, Westerse volk soos die Amerikaners of die Australiërs, is van die tyd van die Vryburgers in 1657 af geregtig op ‘n heimat, ‘n stukkie grond, ‘n volkstaat.

Die politieke denkfout wat in hierdie land begaan is en wat nog op ‘n veel groter ramp as in Zimbabwe gaan uitloop, is dat Suid-Afrika “net nog ‘n Afrikaland is”. Dit is die denkfout van die ANC en die SAKP, albei twee radikale, ekstremistiese bewegings. Dog dit is ook die denkfout van De Klerk en sy geslag “verligte” leiers wat in oorgawe aan die Afro-Saksers ‘n soort masochistiese ontknoping van die Suid-Afrikaanse geskiedenis gesien het. Hul groteske onvermoë om hoegenaamd tussen Suid-Afrika en die res van Afrika te onderskei, was natuurlik gedeeltelik afkomstig van Brittanje en die VSA wat die Afrikaner en Van Riebeeck se erfenis as so onbelangrik beskou het dat dit gerus maar op die brandstapel kon beland.

Elke “ware” of “regte Afrikaner”, om nou saam met die Genootskappers van 1875 te praat, is egter ‘n kind van Jan van Riebeeck. Ons verteenwoordig daardie lewende teenstrydigheid en paradoks: die wit Afrikaan, die Europeër wat in Afrika wortel geskiet het soos die Ptolemeïese Grieke in Egipte destyds, nog vóór die Christelike tydvak.

Solank as wat ons in hierdie land woon – en die toekoms lyk maar duister – sal die naam Van Riebeeck dus kwalik heeltemal uitsterf, al is dit tans kwalik nog gewild.

лестницу напрокурор Фильчаков

Tim du Plessis keer terug van sy sabbatsverlof en met die intrapslag in Beeld beweer hy dat daar “wedergebore rassiste… (bestaan) wat deesdae danksy die internet ’n stem en ’n kanaal het”. Dit het my terstond baie nuuskierig gemaak oor wie hierdie internetrassiste kan wees?

So pas het ek vanmôre in die oggendverkeer ‘n pap band moes omruil omdat ek ‘n slaggat in die reën getref het wat sowel band as velling verwoes het en ek dit eers halfpad in William Nicolrylaan af agtergekom het toe die stuurwiel begin vibreer. Slaggate, moord en doodslag, besoedeling, korrupsie, staatlike verval… daar is so ‘n lang lys probleme in die Nuwe Suid-Afrika dat ‘n mens kwalik kan dink dat “rassisme”, slegte maniere, swak smaak as dit by kleredrag of musiek kom en dergelike subjektiewe kwessies prioriteit in die pers behoort te geniet. Desondanks voer Beeld, asook Leopold Scholtz van Die Burger, deesdae ‘n veldtog teen “rassisme” en die spreekwoordelike “rassis onder elke bed”. As ‘n mens agter die deur staan…

Aan die ander kant kan ‘n mens nie ontken dat ras ‘n baie sterk deel van vele mense se identiteit in byvoorbeeld Suid-Afrika, die VSA en sommige ander lande is nie. Die huidige president van Amerika, Barack Obama, het gedurende sy presidensiële veldtog ‘n beroemde toespraak op 18 Maart 2008 gelewer waarin hy verseg het om die omstrede anti-blanke prediker Jeremia Wright te verwerp. In Obama se woorde:

I can no more disown him than I can disown the black community. I can no more disown him than I can my white grandmother – a woman who helped raise me, a woman who sacrificed again and again for me, a woman who loves me as much as she loves anything in this world, but a woman who once confessed her fear of black men who passed by her on the street, and who on more than one occasion has uttered racial or ethnic stereotypes that made me cringe.

Volgens Tim du Plessis “mag velkleur mag nooit ’n argument wees nie, want dis ’n onveranderlike”. Ras gaan egter oor veel meer as velkleur. Uiteindelik is dit ‘n biologiese werklikheid dat daar genetiese verskille tussen mense bestaan, maar ook tussen bevolkingsgroepe of rasse. Die wetenskap erken dit en daar is niks snaaks daaromtrent nie. Maar, soos duidelik uit Obama se beroemde “Toespraak oor ras” geblyk het, verteenwoordig ras ook ‘n identiteit vir die Amerikaanse president en miljoene ander.

Wat vir my onthullend oor Tim du Plessis se stuk is, is sy negatiewe selfdefinisie. Anders as Obama (of Jimmy Manyi) wat homself onbeskaamd as “swart” beskou, kan Du Plessis bloot sê “wat hy nie is nie”:

“Een: Ek is geen ‘Afrikaner-verraaier’ wat my ‘volk’ se geboortereg uitverkoop nie.

Twee: Ek is nie ‘’n rassis wat terughunker na wit oorheersing en wat glo swartes kan nie regeer nie’.”

Daar is ‘n klomp internasionale akademiese navorsers, joernaliste en skrywers wat by liberale of selfs linkse instellings werk soos Stephen Smith (Negrologie) of Stephen Ellis (The mask of anarchy) wat al onomwonde verklaar het dat die swartmense van Afrika nie hulself kan regeer nie. Hierdie kommentators sou egter geskok wees om te hoor dat hulle gevolglik as “rassiste” getipeer moet word.

Suid-Afrika verkeer midde-in wat die Verenigde Nasies se deskundiges deesdae ‘n “identiteitskonflik” noem en dis geen wonder dat Tim du Plessis die drie maande van sy sabbatsverlof moes deurbring om te wonder oor die vraag: “Wie is ek?” nie. Want afhangend van hoe ‘n mens daardie vraag beantwoord, bevind jy jouself in ‘n bepaalde kamp in die identiteitskonflik.

Ek is bevrees dat Tim du Plessis en die hele Naspers kwalik deur bontpratery en slim voetwerk aan hul aandeel aan die mislukking van Suid-Afrika as land gaan ontkom. Soos ‘n leser van Du Plessis se rubriek, Hannes Perth, ook dan op die kommentaarafdeling reageer:

“Die faling van Tim en Nasionale Pers was dat hulle alternatiewe modelle tot ‘n gesentraliseerde meerderheidsregering in die pers gediskrediteer en afgelag het en hul lesers sodoende van die reg ontneem om hierdie modelle op meriete te kon debatteer en oorweeg. In ‘n land met soveel diversiteit is ‘n sentralistiese sosialistiese bestel onvanpas, maar dit was wat die NP, Tim en Nasionale Pers hulself voor beywer het.”

Wat hierdie leser sê, is baie waar, naamlik dat sowel die destydse Nasionale Party as Nasionale Pers alle federale of konfederale modelle vir Suid-Afrika per definisie belaglik gemaak of as “regs” en “hunkeringe na wit oorheersing” getipeer het. Asof lande met federale stelsels soos Amerika of Duitsland nie behoort te bestaan nie! Die NP is intussen geheel en al tot niet, maar Naspers is nog met ons, om een mislukking ná die ander te regverdig en goed te praat. Trouens, ‘n mens sou kon sê dat daar net twee kampe in die Afrikanerpolitiek oorgebly het: Naspers, wat namens ‘n bepaalde dekadente en Machiavelliaanse elitegroep praat en die lydende volk of gewone mense daarbuite wat al die negatiewe gevolge van die kwasi-Stalinistiese sentralisme in Suid-Afrika moet verduur.

Met taamlik domastrante brawade spreek Du Plessis sy trots uit dat hy die ou stelsel tot ‘n val gebring het. Maar is hy ewe trots op die nuwe stelsel waar veel meer mense jaarliks in polisie-aanhouding sterf as ooit onder apartheid, waar die kindersterftesyfer gestyg, die lewensverwagting na benede getuimel, gesondheidsorg ineengetort en waar verkragting en moord astronomiese afmetings aangeneem het? Dan praat ons nie eens van al die basiese menseregte en taalregte wat ons in die naam van “transformasie” ontsê word nie.

Van Wyk Louw se “voortbestaan in geregtigheid” word selektief deur Du Plessis aangehaal, want het Louw nie ook destyds profeties opgemerk dat “die Afrikaner sonder politieke mag in Suid-Afrika so weerloos soos die Jood in Nazi-Duitsland sou wees” nie?

Wat vir my deesdae nogal op al die Naspers-webwerwe opval, of dit nou Beeld, Burger, Volksblad of Rapport is, is dat die kommentare onderaan meningsartikels reëlreg van sodanige artikels verskil, wat my punt staaf dat die eintlike politieke geveg in Afrikaans tussen Naspers, die apologeet vir die status quo, en die volk is.

Kan die magtige Naspers met sy monopolie op Afrikaanse media, met uitsondering van die internet, staande bly teen ‘n verswakte, moedelose Afrikanervolk? Dis waarskynlik die kernvraag wat ons toekoms gaan bepaal. Want sonder dat Naspers sy toenemend wêreldvreemde menings verander en gewone mense in hul oorlewingstryd begin ondersteun, gaan ons nooit genoeg momentum opbou om politieke verandering in dié land te bewerkstellig nie.

Tim du Plessis mag dink dat lande in Afrika suid van die Sahara voortreflik regeer word, maar die getuienis wat die teendeel bewys, is daar vir almal om te sien. Suid-Afrika is vinnig besig om net nog ‘n korrupte, gewelddadige Afrika-piesangrepubliek te word waar niks werk nie en ‘n sibaritiese elite die land se hulpbronne na hartelus plunder.

Die vraag wie Tim du Plessis is, is van mindere belang, want of die redakteur van Beeld hom as ‘n stoere Afrikaner sien of een of ander verloopte, Sapperige “Afrikaanse”, om nou die Naspers-bargoens te gebruik, gaan geen verskil aan ons toekoms maak nie.

Waar Naspers self staan, maak veel meer saak. Ek het al dikwels gewonder of iemand nie ‘n klag by die mededingingskommissie moet gaan indien weens die monopolie wat dié mediagroep in Afrikaans en betaaltelevisie beoefen nie.

Tim du Plessis mag dink dat hy oor ‘n lisensie vir breinspoeling beskik, om die Afrikanerskape met ywer oor die afgrond aan te jaag, maar Suid-Afrikaanse wetgewing en selfs die swak grondwet van 1996 maak vir mediadiversiteit voorsiening.

Dit is hoog tyd dat ons in die Afrikaneropposisie wat so geredelik as “internetrassiste” verguis en geëttiketteer word ‘n strategie bedink om Naspers se mag te stuit. As die mededingingskommissie ons nie gelyk gee nie, kan ons dalk selfs vir Malema oorreed om Naspers te nasionaliseer en aan die mediagroep die Marthinus-oomblik te besorg waarna hy al so lank hartstogtelik smag.

Soos Breyten Breytenbach ‘n dekade of wat gelede opgemerk het toe hy hoor die ANC wil ‘n eie koerant oprig: “Maar vir wat? Hulle het dan reeds Beeld!”

сколько стоит построитьлобановский класс харьков

Dis nie my gewoonte om vreeslik te reageer op menings in die koerante van Nasionale Pers, soos Beeld, nie. Andriette Stofberg, ‘n Beeld-redaksielid wat so pas aan kanker oorlede is, het eenkeer aan my gesê: “Ek kan nie eens ons joernaliste kry om ander koerante te lees nie, wat nog te sê boeke.”

Soos FW de Klerk, wie se hele outobiografie nie ‘n enkele aanhaling bevat nie – vir seker ‘n aanduiding dat hy nog nooit in sy lewe ‘n boek gelees het nie – vermoed ek die gemiddelde hoofartikelskrywer in Beeld lees ook nie graag boeke nie. Miskien lees hy of sy ander koerante, veral die Engelse liberale koerante in dié land wat nou ook al hoe meer in die duister rondtas noudat die verwagte utopie wat hulle ons al die jare belowe het maar net nie wil aanbreek nie. Maar ‘n agtergrond oor die swart politiek en swart denke ontbreek byna geheel en al.

Seker die absurdste kommentaar oor die hele Jimmy Manyi-sage verskyn in vandag se Beeld onder die opskrif: “Manyi hoort in die dae van ou apartheid”. Daarby verskyn dan ‘n spotprent waar Manyi kastig die “potloodtoets” op ‘n tou mense gaan doen om hulle op grond van hul ras te klassifiseer.

Eers het die Palestyne die Israeli’s daarvan beskuldig dat hulle “apartheid pleeg” en dat Israel ‘n sogenaamde “apartheidstaat” is. Nou doen Beeld, ‘n koerant wat in die sewentiger- en tagtigerjare nog bankvas agter die ou Nasionale Party en sy beleid van “afsonderlike ontwikkeling” gestaan het, dit sommer ook! Die ironie is natuurlik dat Beeld Manyi en by uitbreiding die ANC van “apartheid” beskuldig.

Die ANC het as’t ware sy hele politieke loopbaan op die stigmatisering en oordrywing van apartheid gebou. Dat Beeld, ‘n koerant met hoofsaaklik blanke Afrikaanse lesers en, helaas, ‘n blanke Afrikaanse redakteur, nou sulke kritiek teen Manyi uitspreek, is op sy minste lagwekkend. Ek is seker die hele Luthuli-huis lê vanoggend soos hulle lag.

Beeld demonstreer met hierdie soort kinderlike na-apery van een of ander agtergehaalde liberale begrip van “nie-rassigheid” ‘n verstommende graad van onkunde en naïwiteit. Onkunde, want oor die afgelope honderd jaar en regdeur die wêreld, het elke swart politikus van naam nog altyd die belange van sy eie rassegroep bevorder. Dis so deel van swart politiek soos om ‘n slagoffer te wees. Selfs Obama, wat sedert sy Chicago-dae die blanke Amerikaanse meerderheid probeer pamperlang, het erken dat hy dit as deel van sy presidensiële taak beskou “om die probleme van Afro-Amerikaners aan te spreek”. In dié opsig is Jimmy Manyi se antiwit- en proswarthouding geensins ‘n uitsondering nie. Vandaar ook die feit dat Trevor Manuel, die liefling van die Suid-Afrikaanse media uit sy dae as minister van finansies, reeds die politieke onderspit teenoor Manyi gedelf het.

Die naïwiteit van Beeld is daarin geleë dat die koerant meen dat hy hom nou as “meer swart as die swartes” kan voordoen en begin om morele lessies oor rassisme en “apartheid” uit te deel. Beeld, wat sedert sy dae as sikofant van afsonderlike ontwikkeling tot die liberale ontkenning van ras bekeer is, verreken eenvoudig nie die feit dat wit skuld en masochisme juis ‘n wêreldwye verskynsel is nie. Beeld het wit skuld op hom geneem of is per definisie deelagtig daaraan, daarom mag hy nie ‘n swartman soos Manyi van apartheid of rassisme beskuldig nie.

Tans lees ek ‘n briljante boek deur die Franse “nuwe filosoof”, Pascal Bruckner. Die titel, vry uit Frans vertaal, lui: Die tirannie van skuld: opstel oor Westerse masochisme. Iewers in die boek (bl. 35 vir diegene wat Frans lees) laat Bruckner hom soos volg oor blankes uit: “Om Europees gebore te wees, is om ‘n hele las van sondes en die aaklighede op jouself te neem waarmee ons gebrandmerk is, dis om te erken dat die blanke oral waar hy sy voet neergesit het verdriet en vernietiging gesaai het. Om as blanke te bestaan, is in die eerste plaas om om verskoning te vra.”

Met tipies Franse ironie verwoord Bruckner hier die wese van die hele probleem. Want deur Manyi van “apartheid” te beskuldig, is Beeld ook eintlik besig om sy blanke skuld te bely, dat die redaksie van die koerant die swart of links-liberale stereotipe van “apartheid as benadeling van die swartman” soos ‘n godsdiens aangeneem het. Beeld, wat in die verlede apartheid in sy latere federale en hervormende inkarnasie ondersteun het, is nou “wedergebore” en kan daarom met die ywer van die pasbekeerde vir Manyi van apartheid beskuldig. Totdat Beeld van sy skuldkompleks ontslae raak, gaan enige argument wat die koerant aanbied, eenvoudig soos water van ‘n eend se rug afloop.

Die uitdaging van die potloodtoets gaan ook nie ver kom nie. Daar bestaan vandag baie beter maniere om mense se genetiese of rasse-afkoms te bepaal, onder meer deur DNS-toetse. ‘n Jaar of twee gelede het ‘n Nederlandse TV-span wat met ‘n program oor Darwin besig was ‘n onderhoud met my gevoer en ook vooraf ‘n monster van my DNS geneem. Voor die kameras moes ek die koevert met my mitochondriale DNS en Y-chromosoom-inligting oopmaak. Waarskynlik het die Nederlandse TV-span en die liberale Amerikaanse genetikus wat die betekenis daarvan aan my verduidelik het, gehoop dat ek iewers “gekleurde bloed” sou hê. Helaas stam ek uit Noord- en Sentraal-Europa af en is ek dus vir alle praktiese doeleindes tot in aller ewigheid deel van die “skuldige blankes”. My kinders gaan nooit vir regstellende aksie kwalifiseer nie en slagofferskap is my nie beskore nie.

Niks verhoed die ANC om, indien daar twyfel oor mense se ras of afkoms bestaan, te begin om DNS-toetse op die Suid-Afrikaanse bevolking uit te voer nie. Tot dusver het dit glad nie nodig geblyk nie, want elkeen in Suid-Afrika is erg bewus van sy eie ras en klassifiseer homself met besondere akkuraatheid as swart, wit, bruin of Indiër. Selfs die aartsliberale mev. Helen Zille, ‘n voormalige lid van die Black Sash en die Progressiewe Party, sal geredelik erken dat sy ‘n blanke is.

Daar is nêrens ter wêreld ‘n voorbeeld van ‘n swart bevolking wat nie op voorkeurbehandeling aandring as dit kom by mededinging met blankes vir poste, befondsing of opvoedkundige geleenthede nie. As Beeld se hoofartikelskrywer die moeite gedoen het om oor rasseverhoudinge in ander lande op te lees, sou hy of sy onmiddellik van hierdie eenvoudige waarheid bewus geraak het.

Solank as wat ons blankes onsself as skuldig aan politieke erfsonde beskou, is dit ook sinloos om op gelyke behandeling aan te dring. Dis bloot logies dat mense wat oor ‘n morele “smet” of “gebrek” beskik, nie op gelyke behandeling mág aandring nie. Die kleurlinge is natuurlik ‘n spesiale geval, synde nóg swart, nóg wit. Maar die blote feit dat die kleurlinge in die Wes-Kaap die DA aan bewind hou, is seker genoeg om hulle as behorende tot “die wit kamp” te beskou, wat Manyi ook dan gedoen het. Ons het aanvaar dat demografie in hierdie land feitlik alle politieke uitkomste bepaal en daarom was Manyi nie so ver verkeerd toe hy die kleurlinge van die Wes-Kaap met swart demografie begin dreig het nie. Totdat ons demokrasie of politieke mag as iets begin sien wat nie noodwendig deur demografie bepaal moet word nie, gaan ons teen swart nasionaliste nie veel hond haaraf maak nie.

Ons sal die wortel van die probleem moet aanspreek en nie langer drogredenasies oor “nie-rassigheid” soos ‘n kinderlike resitasie opsê nie.

шорты для девочек подростковОлександр Фільчаков прокурор