Kategorie: Menings

“‘n Wonderlike einde aan die sage,” noem Jansen dit. Die man het kennelik goeie advies van sy regsspan gehad oor sy kanse om die studente te vervolg.

Elke tranetrekker-cliché wat Jansen kon oprakel is aangewend in die hoop dat die swart rassistiese berg terug sal verander in ‘n molshoop. Dit sal interessant wees om te weet of die vier werklik ‘n pot lensiesop aangebied is om ‘n skadevergoedingeis te laat vaar.

Die Reitz-vier kry Donderdag ‘n private ete, danksy die vrygewige rektor, en les bes, die geleentheid om die vyf laggende werkers, wat met die maak van die Reitz-video “verneder” is, om verskoning te vra.

Dit sal die eerste keer wees dat die voormalige wit studente en die swart werkers saam in een vertrek sal wees, volgens die rektor. Wel ja, dis nou as die prof gerieflikheidshalwe vergeet het daar was ‘n video iewers ter sprake en ons woon in Suid-Afrika.

Die videomakers, R.C. Malherbe, Johnny Roberts, Schalk van der Merwe en Danie Grobler, sal Vrydag in die genoemde versoeningseremonie ‘n verklaring voorlees waarin hulle Emmah Koko, Rebecca Adams, Naomi Phororo, Mittah Ntlatseng en David Molete om verskoning vra dat hulle die voorblaaie van koerante regoor die wêreld versier het dmv valse beweringe, onwaarhede en kwade wil.

En nee, nog is het einde niet. Die hiperboliese opeenstapeling van welwillendheid teenoor die “wit rassiste” het ‘n oortreffende trap.

Belangrike aankondigings sal ook uit oudpres. Nelson Mandela se kantoor en die presidensie gedoen word oor die paar minute se studentikose kykgenot waarmee die vier ‘n eerste prys op ‘n Reitz-kultuuraand losgeslaan het.

саунаФильчаков прокурор

Die Bric-lande oefen ongetwyfeld belangrike diplomatieke en ekonomiese invloed uit in wat nou as ‘n multi-polêre wêreldorde beskou kan word.

Die Bric-lande is die vier grootste ekonomieë in die ontwikkelende wêreld en Goldman Sachs het voorspel dat, danksy die vinnige groeikoerse, hulle gekombineerde ekonomieë dié van die huidige rykste lande binne die volgende vier dekades kan inhaal.

Byna 40% van die wêreld se totale buitelandse valutareserwes is in dié vier gekonsentreer. Hulle verteenwoordig meer as 40% van die wêreld se bevolking en meer as ‘n kwart van die wêreld se grondgebied.

Anders as die meeste Westerse lande, hanteer die Brics (met die uitsondering van Rusland) die wêreldwye ekonomiese resessie relatief goed. Dit was deels as gevolg van hul onortodokse ekonomiese beleidsrigtings, wat afgewyk het van die sogenaamde Washington-konsensus. Die Brics, veral China, het ‘n sleutelrol gespeel in onlangse globale groei gedurende die resessie en het aktief ‘n rol gespeel in die hervorming van die internasionale finansiële stelsel in die G20.

Kortom, maak die besluit om toe te tree op papier baie goeie sin, maar te midde van Suid-Afrika se skynbare diplomatieke triomf bly ‘n aantal vrae onbeantwoord oor die politieke implikasies van die besluit.

Daar is munt uit die herposisionering van Suid-Afrika se toetrede tot ‘n diplomatieke blok te slaan, ongetwyfeld. Maar wat? Hoe pas dit by die land se breër globale strategie in?

Een ooglopende kwessie is die feit dat menseregte nie in een van die lidlande hoog aangeslaan word nie. Gaan hierdie gebrek uiteindelik binnelandse politieke sake beïnvloed?

Ander kwessies, soos mededinging tussen China en Indië, China se historiese alliansie met Pakistan, Beijing se veldtog teen Indië se (en Japan se) bod vir die Verenigde Nasies Veiligheidsraad van permanente lidmaatskap en onopgeloste grens geskille tussen Beijing en Delhi, gaan Suid-Afrika se aandag ook opeis. Dis ‘n ver tree weg van Westerse politieke aangeleenthede wat voorheen Suid-Afrika ingesluit het.

Die sogenaamde “demokratisering” van globale besluitnemingsliggame, soos die VN, en internasionale finansiële instellings, die Wêreldbank en die Internasionale Monetêre Fonds, pryk hoog op die Bric-lande se agenda.

Benewens die noord-suid en ryk-arm diskoers, het Suid-Afrika Bric minder nodig as voorkeurhandelsvennoot as andersom. Die Wêreldbank het aangetoon dat dit baie makliker in Suid-Afrika is om sake te doen as in enige van die Bric-lande aangesien hulle gebuk gaan onder tariefstruikelblokke sowel as komplekse en beperkende binnelandse regulasies. As sodanig, is dit onvrugbare grond vir opbrengs en belangrike handels-en beleggingsgeleenthede.

Suid-Afrika se posisie as leier van die Afrika-kontinent het aan die land ‘n sekere  internasionale gewig verleen. Ons land se toetrede tot Brics het egter aan China die trofee oorhandig as Afrikaleier. Daardie bakstene gaan dalk swaar begin weeg in ons bagasie…

online casper gamesФильчаков прокурор отзывы

Teen die agtergrond dat die ANC die reg opeis, en selfs hof toe te gaan om struggle-liedjies te sing waarin gesing word dat boere doodgemaak moet word, is dié opvatting naïef, indien nie pikant nie.

Trouens, volgens die internasionale reg kom die sing van hierdie liedjies neer op aanhitsing tot volksmoord, en is strafbaar. Die opeis van die reg om dit te doen, sal stellig ook hiervoor kwalifiseer.

Die saak moet ook in sy volledige konteks gesien word. Voor Kemptonpark is die boere-bevolking nie as sagte teikens beskou nie, en die plant van landmyne op plaaspaaie is onder meer so “geregverdig.” Die gevolg was ongevalle – ook van ‘n gesin op pad huis toe na kerk. Minstens een baba is deur ‘n landmyn aan flarde geruk.

Sedertdien het uitsprake, ook van ministers, oor hoe sleg boere hul werkers behandel algemeen geword. Die mees skreiende voorbeeld is moontlik toe Lawwe Lulu op Kerkplein haar mond behoorlik uitgespoel het, verwysend na ‘n Wes-Kaapse saak. Dit het later aan die lig gekom dat die regering reeds maande lank in besit was van ‘n verslag deur die Onafhanklike Klagtedirektoraat dat die klaagster erken het sy het meineed gepleeg, en dat die klag vals was. Sy het ook intussen tot bekering gekom en die boer wat sy beskuldig het om vergifnis gevra.

Onlangs het die nuwe minister van Landbou, Tina Joemat-Pettersson, by ‘n vergadering van georganiseerde landbou verklaar dat daar ‘n gesindheidsverandering by die ANC ingetree het, en die boere nie meer as die vyand beskou nie. Daar was selfs ‘n skynbaar geïsoleerde mediaverklaring waarin ‘n enkele plaasmoord, dié op mnr. Frik Hermann, veroordeel is. Sedertdien was daar nog minstens 5 plaasmoorde, en ‘n taamlike swye. Meestal kom die veroordelings wanneer die media die ANC of die regering se woordvoerders daarna vra.

Die veroordelings reflekteer nog glad nie die feit dat moorde op boere en hul gesinslede teen ‘n koers, volgens Interpol, van sowat 300 per 100 000 per jaar plaasvind nie, teenoor die land se gemiddeld van sowat 35 per 100 000 per jaar. En dan is daar die kwessie van die appèl teen die verbod op die sing van die gewraakte struggle-liedjies.

En so lank die indruk geskep word – selfs onbedoeld – dat boere vrybuit is, so lank sal dit moeilik wees om die politieke verbintenis heeltemal uit te dissekteer.

гималайская соль вФильчаков

Dat die ANC verbete is om die Wes-Kaap terug te vat, blyk sekerlik uit die jongste voorgestelde wysigings aan die Wet op Gelyke Indiensneming.  Dit gaan tot gevolg hê dat nasionale demografiese syfers vir kwota-aanstellings voortaan gebruik sal moet word.

Provinsiale bevolkingsyfers word tans aangewend, wat bruin mense in die Wes-Kaap bevoordeel omdat hulle die grootste bevolkingsgroep in die provinsie is, met swart in die tweede plek en wit in die derde.

Volgens navorsing van die vakbond Solidariteit sal bykans ‘n miljoen mense – oftewel 80% van alle ekonomies aktiewe bruin mense in die Wes-Kaap – hul werk kwyt wees as die regering met dié wysigings volhard.

Natuurlik gaan die verwikkelinge ‘n wig tussen bruin en swart indryf, maar dis waarskynlik ook ‘n manier vir die ANC om die bruines te dwing om te besluit op watter stoel hulle wil sit. Die een stoel wat die voordele wat RA inhou onder die vlerk van die ANC of wit beskerming onder die DA, wat eintlik maar geen beskerming in die werkplek beteken nie.

Die voordeel van die ANC se wysigingsvoorstelle is dat etnisiteit ten minste as ‘n werklikheid in die politieke kalklig tree. Onder bruin intellektuele stemme wat vroeër aanspraak gemaak het op “swartheid”, smalend na etnisiteit verwys het of die reënboognasie se lof besing het, het konsternasie losgebars.

Boere wat bruin plaaswerkers met swart arbeiders vervang, sal baat vind by laer lone met só ‘n stap. Dieselfde sal in die klere- en boubedryf gebeur. Dit is waarskynlik nog net die provinsiale rasprofiel in die Wes-Kaap wat keer dat bruin arbeid afgeskaf word.

free bet on sign up no depositалександр лобановский супермаркет класс

Ek het al bitter baie oor plaasmoorde en plaasaanvalle geskryf – selfs gedigte, en ‘n paar is gepubliseer. Plaasaanvalle het al dikwels naby aan my gekom. Ons kindertydse vakansiebuurseun by Kleinbrak is saam met sy swaer met masjiengewere afgemaai, my skoonma is al aangeval, en so ook my skoonpa se broer op die plaas langsaan en onder meer met ‘n mes gesteek. ‘n Kollega se pa is aangeval, en so ook my universiteitskoshuismaat se grootmaakpa.

Maar die afgelope dag of twee was daar tog ‘n nuutjie vir my.

As vryskutskrywer skryf ek onder meer nuusverklarings vir ‘n politieke party.

Moderne tegnologie maak dit moontlik dat ek die konsepverklaring in Bloemfontein kan skryf, en dit per e-pos na die partyleier in Pretoria kan stuur, en dan die finale soms baie gou terug te kry om landswyd uit te stuur.

Maar dié keer was dit anders. Nog voor die plaasaanval of plaasmoord se nuusverklaring reg was om uitgestuur te word, was daar weer ‘n plaasmoord of ‘n plaasaanval, en weer een en weer een.

Uiteindelik, so lyk dit, het ons neuse voorgekry en die verklaring uitgestuur. Kort daarna kom die nuus – die boer wat die laaste aangeval en gewond is, het aan sy kopwond beswyk.

En dan maar weer ‘n nota uitstuur.

Ironies is die laaste nuusverklaring juis uitgestuur met ‘n vorige, waarvan die ink nog skaars droog was, daaraan vasgeheg.

Môre, iewers na Nagmaal, moet ek weer op my voete wees om my weeklikse humorrubriek, Herrie se kerrie te skryf.

Dit gebeur dikwels dat ek dit weens die grusame aard van die nuus waarmee ek soms – dalk selfs dikwels – werk, soos hierdie naweek uitstel en uitstel aan die skryf van die rubriek.

Maar môre se rubriek …dit gaan swaar gaan.

Dit word nie makliker en minder ontstellend om oor plaasaanvalle te skryf nie. ‘n Stukkie van ‘n mens se siel sterf nie elke keer nie. Nee, die rou wond word net al pynliker en pynliker, soms kloppend pynlik soos wanneer Willemientjie en Anri kleintyd slagoffers van die wrede werklikheid word.

Anri, die kind wat die land geruk het om vir ‘n salfie teen die eina te vra. Nee, geen pleistertjie, geen salfie, help teen dié pyn nie.

Die syfer waarvan die tellertjie onverbiddelik aantik, word nooit net syfers nie. Agter elke syfer is ‘n hartverskeurde gesin, familie, geskokte bure, ‘n gedemoraliseerde gemeenskap, plaaswerkers sonder heenkome…

Die sielkundiges sê die omstandighede, die afgesonderdheid, magteloosheid …werk saam dat dit erger as trauma is – dit is viktiminlogie.

Dit help ook nie dat sommiges hof toe wil gaan om hul “reg” te verdedig om liedjies te sing oor hoe boere doodgemaak moet word nie.

Syfers, so erg soos dit mag wees, sal nooit die ingrepe vertel – die trauma van ‘n ou man wie se voetsole afgeskil word om te vertel waar sy kluis is wat nie bestaan nie.

Interpol se syfer van 300 boere per 100 000 per jaar wat in Suid-Afrika vermoor word, teenoor die land se gemiddeld van sowat 35 per 100 000 per jaar vertel ‘n kliniese, verdoemende syferverhaal. Maar dit kan nie die emosie vasvang van ‘n dogter wat bel en vertel hoe haar pa gemartel is nie.

Dit kan nie die rou hartseer tydens so ‘n begrafnisdiens uitdruk nie.

En dit word nie makliker om hieroor te skryf nie. Nooit nie.

Ons, wat darem op ‘n afstand staan – bid ons vir genoeg vir troos, vir bewaring?

Of is dit lekkerder ontsnapping om die “geestelike” sy “gevoed” te hou deur in briewekolomme of internet-geriewe ander Christene te veroordeel omdat hulle hul Christenskap effens anders beleef en uitleef?

как мыть саунуtopcargo кидалы

Oud-Kovsies, studente en dosente is skynbaar ewe verdwaas om te ontdek die UV se leuse is verander om God weg te laat. Die UV gee die versekering daar is wyd oorleg gepleeg, maar tot dusver het niemand skynbaar in die openbare media of op die internet na vore gekom en verklaar hy of sy is geraadpleeg nie. Toe die bugerregte-organisasie, Afriforum, ‘n peiling hou om die gevoel te probeer bepaal, het die studentedekaan na berig word uit sy kassie gespring en die betrokkenes glo selfs gedreig dat hulle toegesluit sal word as hulle met die media praat. Die peiling het bykans eenparige teenkanting teen die UV-besluit getoon.

Die wyse waarop die proses hanteer is het baie skade, ook aan onskuldige partye, aangerig. Selfs van die media wat min aandag aan die protes gegee het, is in die gerugte wat soos veldbrande geloop het van medepligtigheid, of agter die skerms inbinding beskuldig. Die internet-reaksie op Rapport se berig wat die storie na die oopte geruk het, dui daarop dat die kwessie hoogs emosioneel is. In privaat gesprekke gee dosente te kenne dat dit ‘n hoogs emosionele kwessie is, en dat hulle bang is om openlik standpunt in te neem.

Dit is ook vreemd dat dosente wie se name in die aanvanklike berig as ongelukkig oor die saak genoem word, onder andere die moderator van die NG Kerk, prof. Piet Strauss, sedertdien skynbaar stil oor die kwessie geraak het. Dit verhoog die persepsie van erge intimidasie.

Benewens Afriforum het die FAK ‘n sterk bewoorde, maar ellelange en akademies gelaaide “mediaverklaring” uitgereik, wat nie sonder baie harde skaafwerk en inkorting vir publikasie geskik sou wees nie. Nogtans, as die nuuswaarde gekoppel aan die FAK se statuur beoordeel word, is dit vreemd dat dit nie buite die internet beduidend die media in gehaal het nie. Die FAK is immers die sambreelliggaam vir instansies soos die ATKV, die Voortrekkers, die Afrikanerbond en vele meer. Die mediaverklaring het dus nie in ‘n lugleegte gestaan nie.

Ook ander instansies het by navraag laat blyk dat “die geveg nog gaan begin.”

Vandag plaas Volksblad ‘n lang artikel deur die afgetrede teoloog en Kovsie-dosent, prof. Johan Janse van Rensburg. In breë trekke wys hy daarop dat die redes wat die UV-owerhede voorhou vir die besluit, nie water hou nie. Hy vra ook die vraag oor hoe dit moontlik is dat die naam van God in die leuse problematies in ‘n moderne Suid-Afrika kan wees, terwyl dit in die grondwet, onder meer deur die sing van die Volkslied, nie aanstoot gee nie? Hy gebruik verskeie ander internasionale voorbeelde.

Is prof. Janse van Rensburg se artikel nou die vonk by die kruitvat?

Die vraag bly steeds hoe dit moontlik is dat so iets kon gebeur sonder dat daar ‘n groter storm was? Was dit die produk van knap strategiese kommunikasie aan die kant van die UV, of naakte intimidasie om ontevredenheid in die doofpot te hou.

Of…was Christene oor ander kwessies te op mekaar gekeer om behoorlik aandag aan ‘n gemeenskaplike probleem te skenk? Dit het immers saamgeval met die verskyning van die Trojaanse perd-boek, wat op sy beurt saamgeval het met die debatte rondom ‘n fundamentalistiese of gereformeerde benadering tot Skrifverstaan. Ander gewilde hoede wat Christene vir mekaar opsig is post-moderniste en perdebouers. Dit woed ook in die ander Afrikaanse susterkerke. Die tipe goed wat Christene in veral internetrubrieke oor ander Christene skryf, is skokkend skandalig. Van die koerante het internet-kommentare ontkoppel by briewe wat ‘n godsdiensstrekking het, ander het streng plasingskeuring toegepas, en Volksblad het twee keer in die gedrukte weergawe die debat gestaak.

Die geheelbeeld is een van opperste onverdraagsaamheid en veroordeling, en stoot die meeste mense af. Dan is dit nie so moeilik om ‘n werklik saakmakende saak stil-stil deur te voer nie, want selfs al word dit bemerk en aangeval, raak die kritiek onsigbaar en onhoorbaar teen die oorverdowende kritiek wat Christene op mekaar neerwerp.

справки 086-уОлександр Фільчаков прокурор

Tog meen die Wêreldgesondheidsorganisasie dat Suid-Afrika nou die vyfde plek ter wêreld beklee as dit kom by die inspan van tiermelk.

Afrika is een van die twee wêreldstreke waar die gebruik styg.

Suid-Afrikaners verorber elk jaarliks die ekwivalent van sowat tien liter skoon alkohol. As in gedagte gehou word dat sowat die helfte van die bevolking geen alkohol gebruik nie, en nog ‘n groot groep matig drink of geleentheidsdrinkers is, dan dui dit daarop dat sommige burgers hul alkohol behoorlik by die vat kafdraf. Alkoholgebruik verskil per provinsie, met die Wes-Kaap wat met die jongste beskikbare syfers die toon aangee, en die Noord-Kaap waar die grootste persentasie vroue te diep in die bottel loer.

Hierdie “prestasie” kom teen ‘n prys. Enkele jare gelede is bereken dat alkohol-misbruik die land minstens R9 miljard per jaar kos. Dit word oor ‘n wye spektrum soos ongelukke, gestremdheid as gevolg van ongelukke, hospitalisering, fetale alkoholsindroom en vele meer gemeet.

Bykans elke verslag wat oor die probleem handel, verwys ook daarop dat dié probleem MIV-positiewe mense gou-gou na die graf help. Ook in lande waar MIV – Vigs nie so ;n groot probleem nie hou die gemiddelde lewensverwagting in ‘n mate van die per capita alkoholgebruik verband.

Talle wesies het hul ouers verloor weens die feit dat die bestuurder van ‘n ander motor aangeklam agter die stuurwiel was.

Predikante en ander terapeute voer ‘n daaglikse stryd waar Oom Tas die derde party in huwelike geword het.

Alkohol is ook ‘n depressant – nogal misleidend omdat mense dit juis gebruik om vir ‘n kort tydjie beter te voel. Die probleem is dat daar elke keer dieper in die bottel gekyk moet word om die gevolglike depressie deur die kortstondige euforie te vervang.

Die CDP se munisipale raadslid in Pretoria, Richard Botha, vertel hoe die Tshwane-munisipaliteit probeer het om wanbetalers se krag te ontkoppel. Kort voor lank is hulle deur ‘n groot beskonke, dreigende skare omring wat hulle gedwing het om die ontkoppelde huishoudings weer op te koppel. Op die oog af – geld om aan Bacchus te offer is daar skynbaar wel, maar nie om vir gebruikte krag te betaal nie.

Kombineer die omvang van daggagebruik op straat met die tonne dagga wat die polisie gereeld vernietig, en ander dwelms soos Tik en Crack, gom en oor die toonbank medikasie wat misbruik word, en die prentjie is nie baie mooi nie.

Suid-Afrika is die verkragting-hoofsetel in die wêreld, en wat moordkoers betref, het Suid-Afrika volgens sommige aansprake ook dié titel onlangs bygevoeg.

Dit alles is ‘n swak advertensie vir ‘n land wat statisties een van die grootste persentasies selfverklaarde Christenbevolkings huisves. Die pastorale impak hiervan is so groot dat kerke en predikante baie tyd aan interne pastorale krisisse moet spandeer en die res van hul gemeentes ook nog regverdig moet bedien. Dit het tot gevolg het dat kerke nie altyd by hul profetiese roeping, veral die tot orde roep van die regering, uitkom nie.

игра для дівчаттопкарго развод

Kort na die ANC-jeugliga die Egiptiese opstand tot die suksesse van die peperduur en hoogs omstrede wêreldjeugfees verklaar het, en pres. Jacob Zuma aldus die ANC se uitleg gesê het die land onder ANC-bewind kan met die hemel vergelyk word, het mense hul lewens in protesoptredes verloor.

Op verskeie plekke woed diensleweringsproteste, en ‘n groep joernaliste het volgens berigte baie amper self in die slag gebly. Volgens berigte het die polisie in een geval skerppunt-ammunisie aangewend.

Dit sal binnekort blyk of dit die aanbreek van ‘n nuwe seisoen van stedelike onluste inlui, en of dit weer na groot dele van die land gaan uitbrei.

Boonop vind dit saam met die vervoerstaking plaas, wat ook nie oral ewe vreedsaam verloop nie.

Bykans onafhanklik hiervan word daar in sekere kringe ontleed wat die kanse is dat Suid-Afrika ‘n soortgelyke lot as Egipte te beurt sal val. In teorie is die kanse goed.

Dit is geen geheim nie dat die ANC deurlopend hemelhoë verwagtinge aanblaas. Trouens, kort-kort verskyn daar syfers, soos onlangs deur die Instituut vir Rassebetrekkinge, wat daarop dui dat daar inderdaad groot vordering gemaak is met water- en kragvoorsiening, asook spoel-toilette.

Dit is egter duidelik dat ‘n groot deel van die publiek nie dieselfde persepsies koester nie. En mense reageer op hul persepsies van die werklikheid eerder as die werklikheid self.

Maar wat is die werklikheid in elk geval.? Die ouditeur-generaal se verslae vertel jaar vir jaar ander verhale as die suksesverhale. Koerantberigte lig die publiek in oor sake soos babasterftes as gevolg van besoedelde water, rou riool wat weens die verwaarlosing of oorbelading van rioolstelsels in riviere beland, van munisipaliteite wat nie hul kragrekenings aan Eskom kan vereffen nie – ‘n bitter ironie omdat munisipaliteite die krag teen ‘n wins aan verbruikers verkoop. Of veronderstel is om dit te doen, en waar die armes gehelp word, las die staat daarvoor by.

Intussen is die strate die ene slaggate. Vullis word dae lank nie verwyder van die sypaadjies waar dit volgens ‘n skedule uitgeplaas is nie en nie ‘n woord oor probleme daarmee word aan die inwoners gekommunikeer nie.

Werkloosheid werk armoede en die onbekostigbaarheid van dienste in die hand. Tog, toe amptenare van ‘n metroraad krag van wanbetalers gaan ontkoppel het, is hulle deur ‘n groot skare gekonfronteer en gedwing om weer die opkoppelings te doen. Volgens die amptenare was so te sê die hele skare dronk. Geld vir drank het hulle, maar nie om krag te betaal nie.

Politieke sosioloë se modelle van relatiewe deprivasie word weer afgestof. Hiervolgens ontstaan daar ‘n rewolusionêre gees wanneer die gaping tussen verwagtinge en die werklikheid te groot word.

Wanneer die politici hul kiesers ‘n hemel op aarde beloof, maar hulle kry iets wat hulle hel op aarde gee, is die gaping tussen verwagtinge en die werklikheid groot.

Dan het konflik die potensiaal om soos ‘n veldbrand landswyd te versprei. Of dit nou oor dienslewering gaan, of dit gaan oor stakers wat woedend is vir ander wat nie staak nie, of dit woede vir onwettige immigrante is wat om skaars werksgeleenthede meeding met die buitelanders wat nie sulke hoë eise stel nie – enigiets deug om die vonk in die kruitvat te wees.

En dan is daar plaasaanvalle en plaasmoorde.

Daar is gewelddadige stedelike misdaad.

Daar is politici wat ‘n permissiewe voorbeeld op die morele terrein plaas.

Of dit die potensiaal het om die regering te laat val is waarskynlik ‘n vergesogte gedagte. Dit het wel die potensiaal om die regering nog wilder beloftes te laat maak, en beleggers oorsee koue rillings te gee. En dus nog minder middele om die beloofde hemel op aarde te skep.

Kyk ook na PRAAG se nuwe peiling op die tuisblad: 

Gaan swak dienslewering lei tot massa-opstande?торцевые головки,лобановский политик