Kategorie: Menings

Die VSA se president kan tans een ding nie bekostig nie, en dit is demokrasie, die gonswoord wat die nuwe millenium ingelui het.

Saoedi-Arabië is die wêreld se laaste absolute monargie. Soos Louis XIV, is koning Abdoellah ‘n monarg in die ware sin van die woord. Maar terwyl ‘n rewolusie in Saoedi-Arabië nog steeds nie waarskynlik is nie, het die Arabiese Lente moontlik vir die eerste keer ‘n opstand moontlik gemaak, en dit kan president Obama se tweede termyn in ‘n krisis dompel.

Egipte kan maar nie tot bedaring kom nie, en die ontevredenheid met die uitkoms van die opstand wat tot die val van Hosni Moebarak gelei het, smeul net onder die oppervlak.

Revolusionêre verandering in die koninkryk sal ‘n ramp vir Amerikaanse belange beteken. Saoedi-Arabië is Amerika se oudste bondgenoot in die Midde-Ooste, ‘n vennootskap wat dateer uit 1945. Die Verenigde State het geen ernstige opsie vir die koms van ‘n rewolusie nie, want hulle is reeds te diep en onherroeplik verbind aan die lot van die koninkryk.

Obama se enigste kans om gebeure te beïnvloed, is om die beste moontlike intelligensie beskikbaar in te samel om ‘n dreigende krisis akkuraat te voorspel en om dan te probeer om enige vloedgolf te oorleef.

Die koninkryk van Saoedi-Arabië beskik dalk oor ‘n sekere oorlewingskrag. Twee vroeëre Saoedi-koninkryke is verslaan deur die Ottomaanse Ryk en uitgeroei. Hulle het opgestaan.

Die land het ‘n golf van revolusies teen Arabiese monargieë oorleef in die 1950’s en 1960’s, asook ‘n staatsgreeppoging in 1979 om beslag te lê op die Groot Moskee in Mekka.

Osama bin Laden en Al-Kaida het ‘n vier-jaar-opstand gevoer om die Saudi’s omver te werp en misluk, minder as ‘n dekade gelede. Die kaders is steeds in die koninkryk en in die buurland Jemen.

Dieselfde demografiese uitdagings wat rewolusie in Egipte en Jemen ingedra het, naamlik ‘n baie jong bevolking en baie hoë werkloosheid, geld in Saoedi-Arabië. Die plofbare potensiaal is daar.

In erkenning van hulle kwesbaarheid, het die Saoedi-koningshuis meer as $130 miljard sedert die Arabiese Lente spandeer om verdeeldheid te besweer en allerlei kosmetiese hervormings ingebring soos ‘n magtelose raadgewende raad vir vroue.

Terwyl hulle opstande in Bahrein en Jemen onderdruk, het hulle Jordanië en Marokko genooi om by die koningsklub aan te sluit. Maar hulle steun terselftertyd rewolusies in Libië en Sirië, saam met hul Anglo-Amerikaanse vriende. Dit kan tot feller teenstand lei.

Vreedsame en gewelddadige optogte teister reeds die olie-ryke Oostelike Provinsie vir al meer as ‘n jaar. Dit is Sjia-protes en dus atipies van die res van die koninkryk. Sjia-andersdenkendes in Aramco, die Saoedi-olie-maatskappy, het ook kuberaanvalle gebruik om rekenaarstelsels aan te val, en meer as 30.000 werkstasies in Augustus gekraak. Hulle het moontlik hulp ontvang van Iran.

Veel meer ontstellend is die protes in Soennie-dele van die koninkryk. Sodra dit momentum kry en sneeubal, is die groot stede van die Hejaz, met inbegrip van Jeddah, Mekka, Taif, en Medina binne bereik. Die Saoedi-opposisie het ‘n lewendige inligtingstegnologiekomponent wat vinnige kommunikasie van die verdeeldheid binne die koninkryk na die buitewêreld kan stuur.

Die kritieke mag waarop die konings reken is die National Guard. Hulle is in die Verenigde State opgelei en toegerus met miljarde in helikopters en gepantserde voertuie.

Maar sal die Guard op broers en susters in die straat skiet?

Die opvolgkwessie voeg nog ‘n laag van komplikasies by. As die koning sterf sal onrus ‘n werklikheid word en die koninkryk selfs meer kwesbaar vir rewolusie. Net soos Mandela het hy ook nie meer lank oor nie. Die kroonprins ook nie, weens siekte.

Terwyl die VSA kan leef sonder Saoedi-olie, kan China, Indië, Japan, en Europa nie. Onrus sal ‘n groot impak op die globale ekonomie hê. Daarbenewens, is die CIA se oorlog teen al-Kaida baie afhanklik van die koninkryk. Die Amerikaanse militêre opleidingmissie daar, gestig in 1953, is die grootste van sy soort in die wêreld, ‘n teenwoordigheid wat Iran vir vier dekades al in toom hou.

Bahrain, Qatar, Koeweit en die Verenigde Arabiese Emirate is nie in staat om hulself te verdedig teen ‘n revolusionêre regime nie. Jordanië sal waarskynlik wankel en slegs Oman is geïsoleer en sterk genoeg om staande te bly.

Amerika sal stilletjies moet begin beplan vir die ergste. ‘n Verrassing soos Iran in 1978 kan Obama tref voor sy termyn om is, en dit gaan ‘n demokratiese verrassing wees.

Александр Фильчаков Васильевич

‘n Suid-Afrikaanse bank het geen amptelike redes verskaf vir waarom hulle ‘n reeks advertensies verwyder het nie en net gesê dat die bedoelings is verkeerd opgeneem.

Die nuutste relletjie is ‘n advertensiefoefie wat weereens baie Suid-Afrikaners gevang het.

Korrupsie, die gebrek aan werksgeleenthede en 17-jariges wat wil stem in die volgende verkiesing was van die onderwerpe

Die ANC-jeugliga, duidelik daarop uit om president Jacob Zuma se guns terug te wen, het beswaar gemaak.

Dit het gewerk. FNB het die video’s wat kritiek teen die regering uitspreek, verwyder.

Die Demokratiese Alliansie het “apartheid-sensuur” weer afgestof, ‘n Nuus24-leser wou FNB tot president uitroep en ‘n Twitter-golf het natuurlik gevolg. Die leserskape het blykbaar nog nie hul tropinstink verloor nie.

Teen die einde van verlede jaar het die Mail & Guardian die verdoemende Zuma-storie gebreek. ‘N KPMG-verslag het getoon hoe ons president ver bo sy vermoë leef omdat befondsers en organisasies wat politieke gunste verwag, gereedstaan met die spreekwoordelike tjekboek.

Een van daardie organisasies is die einste FNB. Volgens KPMG se 2006-forensiese verslag, het FNB vir Zuma ‘n R900 000-verband vir Nkandla toegestaan nadat ‘n senior bankamptenaar geskryf het: “Ek is seker dat die heersende magte ons sal help waar ons nodig het om die reëls ‘n bietjie te buig.”

Dié verskriklike en eties gebrekkige besluit val dalk saam met die presidensiële woordvoerder, Mac Maharaj se ampstermyn as ‘n direkteur van FirstRand, die houermaatskappy vir FNB. Dit wys hoe diep die problematiek van magsverhoudings tussen die regering en die sakewêreld is, en dit dateer nie van gister of Zuma se termyne nie.

Ander finansiële instellings is insgelyks besmet deur die verslag, en die feit dat ons banke gereeld in twyfelagtige en onetiese maniere optree, is nie nuus vir enigiemand nie.

Zille kan haar hoogheiligheid oor die Guptas ook maar temper. Sy het voorheen nooit ‘n sprook gesprak oor hoe die banke en die myne belastingbetalers stroop ten behoewe van politieke voordeel en invloed nie.

Фильчаков прокуратура харьков

Wat eers gelyk het na uitsluitlik ‘n Franse uraanbeheer-kwessie met die eise van Islamiste in Mali, het pas uitgebrei na Algerië toe ‘n eenoog-krygsheer Britse belange van die oliereus BP onder druk geplaas het met ‘n aanval op een van hulle petroleumaanlegte in die suide van die land, en op die koop toe die Franse militêre teenwoordigheid in Mali as rede aangebied het.

Dis trouens dalk nie eens uraan óf olie wat die konflik aanmoedig nie. Volgens die VN-kantoor vir die Beheer van Verbode Middels, word 60% van Europa se kokaïen deur Mali vervoer. Met die hoë pryse wat op straat in Parys se geld, is dit seker die moeite werd om meer as $11 miljard se handel te beheer.

Al glo die voormalige koloniale magte dat hul toewyding aan “nie-rassige harmonie” aanklank sal vind by die vele plaaslike bevolkings wat soewereine regte oor minerale hulpbronne kan uitoefen, dui die mees onlangse verwikkelinge dat anti-wit sentimente nie eersdaags gaan verdamp nie. Die Franse is reeds ‘n paar jaar gelede deur ‘n soortgelyke oefening in die Ivoorkus, waar hulle operasie Licorne swart faksies teen die koloniale wit heerser verenig het.

Wat is dan die rol wat die VSA op die vasteland met Africom wil speel?

Ontsnapte swart slawe het aan die Britse kant geveg tydens die Amerikaanse Rewolusie, wat beloof het om hulle te bevry. Tot 30% van slawe het tydens die oorlog in die Suide gedros om by die Britte aan te sluit en plantasie-eienaars het hul bedrywe tot niet sien gaan in die chaos wat die Britte met hul beloftes geskep het.

Afro-Amerikaners is weer ingesluit in die VSA se militêre magte tydens die Tweede Wêreldoorlog, in gesegregeerde eenhede, en dikwels in eenhede waar hulle agter die linies moes diens doen. Die voorwendsel was dat hulle nie sou kon veg nie en liefs nie sulke ervaring moes opdoen nie.

Soos ‘n Afro-Amerikaanse soldaat in 1942 dit self treffend opgesom het: “Laat my grafsteen lui: Hier lê ‘n swart man wat gesterf het om teen ‘n geel man te veg vir die beskerming van die witman.” Die swart soldate het nooit gevoel dat hulle in ‘n stryd vir hul eie voortbestaan betrokke is nie.

Rassegroepe in die Amerikaanse weermag was eers geskei. Franklin D. Roosevelt het tewens daarop aangedring dat swartes nie meer as 10 persent van die mag uitmaak nie en streng in gesegregeerde eenhede dien.

As Afro-Amerikaanse soldate in die Tweede Wêreldoorlog nie die Duitsers of die Japannese moes trotseer nie, was die grootste risiko steeds gewelddadige aanranding deur wit Amerikaanse soldate. In Guam het Amerikaanse bevelvoerders toegelaat dat wit troepe voorberei vir die aanvalle op Japannese magte deur lewendige handgranate op swart soldate te gooi.

In April 1945, is sestig swart offisiere wat ‘n verbod op die gebruik van ‘n wit offisiersklub uitgedaag het, in hegtenis geneem. Nog twee sulke probeerslae het elke keer met arrestasies geëindig.

Ten spyte van die afkeer teen hulle, is Afro-Amerikaners buite verhouding in die weermag verteenwoordig. Dit is en was die beste beskikbare manier om ‘n salaris of enige soort geskoolde werk te bekom.

In 1948 het A. Phillip Randolph die Amerikaanse Senaat sarkasties gewaarsku dat “die Kongres en die Amerikaanse volk deur steeds Jim Crow te aanvaar, ‘n massa burgerlike ongehoorsaamheidsbeweging in die trant van die pragtige stryd van die Indiese volk teen die Britse imperialisme, in die gesig kan staar.”

Met die oorlog in Suid-Korea, is na integrasie oorgeskakel en rassekwotas is afgeskaf. Met die toetrede van swartes, het die gewetensbeswaardes onder hulle ook toegeneem.

Viëtnam was dieselfde verhaal: Steeds meer Afro-Amerikaners in die weermag, en nog sterker aktivisme daarteen. Tussen 1966 en 1971 het 400 000 Amerikaners in die weermag gedien, 40 persent van hulle Afro-Amerikaans.

Die ironie is dat Afro-Amerikaners buite verhouding gekant is teen oorloë, maar eweneens in groot getalle – heeltemal buite verhouding tot hul demografiese profiel – in die weermag dien. Iets wat soortgelyk is aan hul blinde lojaliteit jeens die Demokratiese Party.

Met ‘n wit Republikeinse president wat die eeuwending se groot oorloë gelei het, het die rassekwessie nóg neteliger geraak. Tussen 2000 en 2005 het swart indiensneming in die weermag met 40% gedaal, en swart teenwoordigheid in die militêre magte met 25% gekrimp. Hierdie tendense het in 2008 egter met die koms van ‘n swart president omgeswaai.

Miskien is dit die ekonomie se skuld. Miskien is dit wanpersepsies dat die oorlog verby is. Of miskien is dit dat die 2009-Nobelprysontvanger vir Vrede baie na hulle lyk, al maak hy steeds onverpoos oorlog.

Die VSA se militêre magte is tans met die uitbreiding van Africom op Afrika gerig. Natuurlik is die VSA ook op Asië en die Midde-Ooste gefokus, maar in Afrika gaan swart Amerikaners dalk huiwer om hul swart broers aan te vat. Sal die ander twee fokusgebiede ‘n swart muitery oorleef?

Die man wat die staatsgreep in Mali gelei het, is kapt. Amadou Haya Sanogo. Hy het sy vier maande lange basiese infanterie-opleiding in Fort Benning, Georgia, met komplimente van die Pentagon in 2010 verrig. Dis sommer nou die dag nog.

Sanogo is ook deur Africom opgelei, onder leiding van die State Department se “Trans Sahara Counter Terrorism Partnership”-program en die Pentagon se “Operation Enduring Freedom”. Wat Mali betref, is hy dus die spreekwoordelike “bestendige bondgenoot”. Die probleem bly steeds dat hy die belange van ‘n wit land op ‘n swart kontinent verteenwoodig.

данильченко юрій Харків

President Obama beloof sterk nuwe vuurwapenbeheermaatreëls, met of sonder die Kongres se instemming.

Dit is meer as drie weke sedert die skietery. Ons weet almal oor die wapens wat hy gebruik het, maar wat van sy medisyne?

Die farmaseutiese maatskappye het glo iemand intussen betaal om vals inligting oor sy medikasie te versprei, wat daartoe gelei het dat lesers gou die medikasie-spoor verloor het.

Dit is ook so dat linkse groepe, wat geen kritiek in die media kry nie, veral voorspraak maak vir psigaitiese medisyne.

Wat is die waarheid? Waar is die joernalistieke nuuskierigheid? Waar is die ondersoekende verslaggewers? Waar is die polisie, die mediese ondersoeker se verslag, die onderhoude met sy dokter en ander?

Columbine massa-moordenaar Eric Harris het Luvox geneem. Soos Prozac, Paxil, Zoloft, Effexor en vele ander, ‘n moderne en wyd voorgeskrewe tipe van antidepressiewe dwelm met selektiewe serotonien heropname inhibeerders, of SSRIs.

Gedurende korttermyn gekontroleerde kliniese proewe, het 4 persent van kinders en jeug getoon dat Luvox – dit is 1 in 25 – manie, ‘n gevaarlike en geweldsgeneigde geestelike versteuring veroorsaak wat gekenmerk word deur uiterste opwinding en dwaling.

Patrick Purdy wat in Stockton, Kalifornië, in 1989, op kinders losgebrand het, was op Amitriptyline, ‘n antidepressant, sowel as die Thorazine, ‘n anti-psigotiese middel.

Kip Kinkel, 15, het sy ouers vermoor in 1998 en die volgende dag by sy skool, Thurston High in Springfield, Oregon, op sy klasmaats losgebrand. Hy het beide Prozac en Ritalin gebruik. In nog vyf ander sulke voorvalle het die dader ondermeer Prozac gebruik.

Andrea Yates, in een van die mees hartverskeurende misdade in die moderne geskiedenis, het al vyf van haar kinders – tussen die ouderdomme van 7 jaar af na 6 maande – in ‘n bad verdrink.

Sy is voorheen met die antidepressant Effexor behandel. In November 2005, meer as vier jaar nadat Yates haar kinders verdrink het, het Effexor se vervaardiger Wyeth Pharmaceuticals “moorddadige denkbeeldvorming” opgemerk by gebruikers die medikasie se uitwerking uitgesonder vir “seldsame negatiewe gebeure.”

Maar sedertdien is 19,2 miljoen voorskrifte vir Effexor uitgereik in die VSA; statisties beteken dit dat duisende Amerikaners “moorddadige denkbeeldvorming” kan ervaar. In een onlangse jaar het Effexor meer as $3 miljard in verkope gebring, byna 1/5 van die maatskappy se jaarlikse inkomste.

Antidepressante Paxil en Zoloft kan “negatiewe reaksies” veroorsaak – volgens die FDA-goedgekeurde etiket – dit sluit “mania”, “slapeloosheid,” “angs,” “beroering,” “verwarring,” “geheueverlies,” “depressie, “paranoïes reaksie,” “psigose” “vyandigheid,” “delirium,” “hallusinasies,” “abnormale denke,” “depersonalisatie” en “gebrek aan emosie,” onder andere in.

Watter “medikasie” het Lanza, die Sandy Hook-oortreder, gebruik?

Александр Фильчаков

Die poste van Brennan en Hagel was te wagte. Volgens Obama verteenwoordig Hagel die “tradisie van anti-partypolitiek” wat “meer as nodig” is en is hy die “leier wat ons troepe verdien”.

Die nominasies wag op die goedkeuring van die Senaat. Vir die kandidatuur van Hagel is dit lastig gesien sy “omstrede” idees. Sy visie oor buitenlandse beleid word nie deur almal verwelkom nie.

Hagel is krities oor die Israel-lobby en hy is ‘n verklaarde teenstander van sanksies teen Iran om die kernprogram te stop.

Alleen die frase “die Joodse lobby” is egter vermoedelik al vir sommiges ‘n virtuele belydenis van anti-Semitisme.

Die absurditeit van hierdie aanklag behoort duidelik te wees vir enigiemand wat lees wat Israeli’s self skryf. In Anita Shapira se nuwe boek, “Israel: ‘n geskiedenis” verwys sy na Yitzhak Shamir wat sê “die hulp van die Joodse lobby in die Amerikaanse Kongres, is nie altyd suksesvol nie”. Shapira is emeritus professor aan die Universiteit van Tel Aviv.

Dit is waar, die Jode is nie die enigstes wat Israel ondersteun nie, en dit is ook waar dat nie alle Jode Israel ondersteun nie – of ten minste nie die huidige regering van Benjamin Netanyahu nie.

Hagel verdien sy lugtigheid vir oorlog wat hy op die harde manier verwerf het  – twee Purple Hearts in Vietnam – en wanneer dit kom by homoseksualiteit, is hy baie uitgesproke. Hy het vroeër oor ‘n Clinton-administrasie se genomineerde gesê hy is gekant teen die ambassadeursaanstelling want die kêrel is “openlik, aggressief gay”.

Wat ook al sy siening, sal Hagel ‘n implementeerder van beleid wees, nie sy skepper nie. Bob Gates, ‘n ander Republikein wat gedien het as Obama se verdedigingsekretaris, was fel gekant teen Amerikaanse ingryping in Libië. Ons weet wat sedertdien gebeur het.

Die mees neerdrukkende aspek van Hagel se nominasie is nie sy menings oor buitelandse beleid nie. Dit is die aanhoudende en onderduimse aanvalle op hom, veral oor sy beweerde anti-Semitisme. In werklikheid, is die Israeliese media baie erger as sulke menings anti-Semitisme verteenwoordig. Die histerie teen Hagel kom hoofsaaklik van Wallstraat.

Die aanklag is so fel en kragtig – met allerlei gruwelike beelde van die Holocaust in die agtergrond – dit neig al om alleen die dapperstes te wees om dwase stil te maak. Dit kan egter reeds ook as ‘n teken van goeie oordeel beskou word om nie die aspirasies van Sionisme te noem nie.

Want dit gaan toenemend gepaard met onverkwiklike karaktermoord.

Фильчаков прокурор

Zuma se geestelike verwantskap is tans met spirituele leiers wat weinig met die Struggle te make gehad het.

Gwede Mantashe het Dinsdag die plaaslike linkse geestelikes se besware teen Zuma se nuwe verbintenis afgemaak as “skelm”.

Vroeër het die Anglikaanse Aartsbiskop Thabo Makgoba, Bishop Joe Seoka van die SA Raad van Kerke, ds Moss Nthla van die Evangeliese Alliansie van Suid-Afrika en die Rev Edwin Arrison van Kairos SA ‘n lang brief aan Jacob Zuma gerig, waarin hulle waarsku dat die land by ‘n “krisispunt” is en neig na ‘n toestand van algehele “morele verval”.

Dié stap kom waarskynlik weens Brittanje se invloed wat kwyn in die ANC, aangesien die Anglikane al jare lank reeds die politieke voorhoede van Britse beheer in Suid-Afrika verteenwoodig.

“Sommige politieke leiers het hard gewerk en hul bes gedoen om die mense te dien, en hiervoor is ons dankbaar. Maar ons glo te veel is selfdienend en arrogant. Ons vra u: Het u nie verstaan ​​dat baie van u woorde en dade baie Suid-Afrikaners lei na sinisme en weg van hoop nie? En begryp ​​julle nie dat julle besig is om teen die loop van die geskiedenis te gaan nie, wat altyd die rigting van hoop vorder?” skryf die die vier geestelikes in hul brief aan die ANC-leier.

Hulle gaan voort om Marikana en De Doorns uit te sonder as die regering se “groot mislukkings”, ten spyte daarvan dat albei gebeure ‘n groter swart solidariteit help skep het en dus kwalik by swart inwoners as “mislukkings” geregistreer het.

Mantashe het in antwoord daarop gesê die godsdienstige leiers moet hul neuse uit die regering se sake hou. “ANC-lede gaan kerk toe, hulle is sosiale wesens, hulle is ekonomiese wesens, en hulle daar kan beïnvloed word,” het die ANC-sekretaris-generaal gesê.

Dat die vier nie meer skares trek by die kerke met hulle politiek nie, is gewis. Wat Mantashe betref het hulle ook nie meer ‘n linkse politieke platform danksy die ANC nie.

Dit ly geen twyfel dat, onder die leierskap van Jacob Zuma, daar ‘n verskuiwing na die Pinkster, Evangeliese, Charismatiese en Afrikakerke was nie. Dit is ‘n baie wye verskeidenheid van kerke, maar hulle word gekenmerk deur meer konserwatiewe lede, en baie van hulle val onder die alliansie waarby Ray McCauley betrokke is.

McCauley van Rema-kerk het gehelp om die Nasionale Godsdienstige Leiersforum op te rig kort nadat Zuma in 2009 verkies is.

Die meeste van hierdie lidmate is gekant teen die wettiging van aborsie en huwelike van dieselfde geslag . Die forum se hand is kort daarna versterk toe dit saamgesmelt het met die Nasionale Raad vir Intergeloofsleiers om die National Interfaith Council of South Africa, oftewel NICSA te vorm. Die organisasie sluit hoofstroom- en charismatiese kerke in, sowel as Afrika-inheemse kerke, asook die Joodse, Moslem, Pinkster-en Hindoe gelowe.

Die linkse kerke gelei deur die SARK, wat die ANC gehelp het om aan bewind te kom, en in solidariteit met die ANC onder Mbeki saamgewerk het, se invloed het drasties afgeneem onder Zuma, en daarmee saam nie alleen die Anglikane se posisie nie, maar ook die Katolieke s’n.

Biskop Desmond Tutu, die ontslape Biskop Trevor Huddleston en eerwaarde Frank Chikane was geestelikes wat hulself as aktiewe anti-apartheidsaktiviste onderskei het eerder as redders van sondaars en sieketroosters. Hulle kruistog teen die “sondige toestand” van apartheid is baie duidelik gedefinieer in ‘n Kairos Dokument van 1985, waarin die “politieke krisis in Suid-Afrika” behandel word.

Hierdie sogenaamde “krisis” is natuurlik van buite bestuur en befonds deur Neo-kolonialiste teen hoofsaaklik die Afrikaner.

Of die nuwe “krisis” wat die vier uitlig ewe gewild gaan wees, is te betwyfel. Die dae van die aktivistiese kerkleier is getel. Die verval wat hulle help skep het, is oral om ons, vir almal om te aanskou.

лобановский александр харьков

Daar is iets diep ontstellends oor Suid-Afrika se veronderstelde demokrasie na die verklaring deur die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party dat die afgestorwe regter Arthur Chaskalson, voormalige hoofregter, en die voorsitter van die Grondwethof, “die SAKP by die KODESA-onderhandelinge in die vroeë 1990’s verteenwoordig het,” skryf Paul Trewhela op politicsweb.com.

Arthur Chaskalson was lid van die ondergrondse SAKP in die 1960’s, soos die SAKP ook verduidelik.

Die SAKP, soos die African National Congress en die Pan Africanist Congress, was toe ‘n onwettige politieke party. Openbare erkenning van ‘n mens se lidmaatskap op daardie tydstip, behalwe in uiterste omstandighede – soos in ‘n verklaring uit die beskuldigdebank na skuldigbevinding in die hof – was onmoontlik, gegewe die party se onwettige status.

Teen die tyd dat die KODESA-onderhandelinge oor Suid-Afrika se grondwetlike toekoms in die vroeë 1990’s besluit het, was die SAKP egter ‘n heeltemal wettige party.

Hoe eerlik was dit dan vir die SAKP gewees om in hierdie onderhandeling … ‘n versteekte kant te hê in die vorm van die agbare regter?

Hoe werk hierdie verborge politieke verhouding met die SAKP om die reputasie vir onafhanklikheid en regterlike integriteit waavoor Advokaat (later regter) Chaskalson geprys is, te regverdig?

Dit lei tot nog ‘n vraag: Hoeveel meer verborge hande het hierdie politieke party in Suid-Afrika se veronderstelde grondwetlike demokrasie? En wie is hulle?

En op watter maniere het so ‘n geheimsinnige, verborge, politieke verhouding die persoonlike belange van hierdie of daardie persoon, of die partybelange van die SAKP, eerder as die belang van die gemeenskap gedien?

Wie van die wit gesigte in die ANC kan vertrou word?

Dit is ‘n diep ontstellende erkenning van ‘n radikale gebrek aan eerlikheid. Het Regter Chaskalson die mense van Suid-Afrika so min vertrou, dat hy hulle nie kon vertel van sy klein geheimpie nie?

Watter soort demokrasie is dit dan?

Waarom, as dit ‘n ware grondwetlike demokrasie was, het die mense nie ‘n reg om te weet nie en moet dinge in die geheim gebeur?

Hoe vreemd, hoe sinister, dat die dood van Suid-Afrika se “regsreus” die grondwetlike proses openbaar vir die wyse waarop die publiek ‘n rat voor die oë gedraai is.

Данильченко

Die oorlog van woorde tussen die DA en ANC dreig om oor te spoel in iets meer onverkwikliks. Die DA het ‘n klag van aanhitsing tot geweld teen Cosatu se Wes-Kaapse sekretaris Tony Ehrenreich gelê, na die verspreiding van Nehawu se omstrede plakkaat, en die ANC het Zille aangekla dat sy geweld aanhits oor ‘n omstrede twiet van haar.

Dis die spreekwoordelike pot en ketel wat mekaar tans verwyt en dit lyk asof die onderskeie partye nie begryp dat hulle aanslag niks goeds inhou vir die gemeenskappe wat hulle dien nie. Veral nie die DA nie wat, soos dit nou blyk, graag op onbevestigde gerugte staatmaak.

Op 14 November het Zille getwiet “Verslae kom in dat ‘n boer gesterf het nadat hy aangerand is in Wellington. Ernstige risiko van vergelding. Zuma moet die SANW inbring”. Die “verslae” was toe nie korrek nie, maar dit het bygedra tot groeiende spanning tussen die wit boere en swart werkers.

Zille was al voorheen in die warm water omdat sy haar oorgretige twietvingers nie kan beheer nie. Die eerste keer oor die rassime wat swartes in Kaapstad ervaar en ‘n tweede keer oor haar uitlating dat Oos-Kapenaars “vlugtelinge” in die Wes-Kaap is. Dat sy hulle na die Wes-Kaap lok met huise en dienste, het haar natuurlik ontgaan.

Die ANC se provinsiale sekretaris Songezo Mjongile beweer dat boere op Facebook gemobiliseer het as ‘n gevolg van Zille se twiet, wat gelei het tot die aanranding van plaaswerkers.

Zille, wat klaarblyklik knaend aan die volgende publisiteitsfoefie dink en nie aan die gevolge nie, het aanklagte van aanhitsing teen Cosatu se provinsiale sekretaris Tony Ehrenreich gebring, op die basis van ‘n plakkaat wat in en om Kaapstad vertoon is.

Die DA het ‘n deeglike toets van die egtheid van die plakkaat laat doen, omdat hulle gedurende die huidige arbeidsonrus ook uitgevang is dat hulle, benewens die dooie boer-gerug, op ‘n dokument staatgemaak het wat vals blyk te wees.

‘n ANC-pamflet wat voorgee dat werkers kontant vergoed word vir deelname aan protes, is deur die ANC veroordeel. Hulle beweer dat die DA dit self versprei het. Praag het ook so ‘n pamflet ontvang, maar dit nie gepubliseer nie.

Wat die plakkaat egter betref, staan Ehrenreich daarby: “Nehawu doen ‘n beroep op al die werkers in die provinsiale regering om hul afkeer te toon aan die apartheidstyl vervolging van professionele persone wat nie gesien word as DA-partyonderteuners nie. Tony Ehrenreich het Premier Helen Zille gewaarsku oor die naderende Marikana van die Wes-Kaap!!”

Aan die onderkant, in hoofletters: “Voel dit!! WES-KAAP Marikana is hier!”. Wat begin het as ‘n anti-ANC opstand in Marikana, het die ANC nou gerieflik in ‘n anti-wit veldtog omgeswaai, maar Zille hou vol om te maak asof sy nie wit is nie, maar nie-rassig.

Die DA se Wes-Kaapse mediabestuurder, is Liza Albrecht, wat eiehandig daarvoor gesorg het dat Rapport se sirkulasiesyfers na benede tuimel tydens haar kortsondige redakteurskap van die koerant. Sy het gereageer met die niksseggende stelling dat “die Departement van Maatskaplike Ontwikkeling die herstrukturering en die modernisering van sy organogram bekyk om die beste diens aan die publiek te lewer”.

Jan-Jan Joubert berig vandag in Beeld dat die ANC se voorsitter in Noordwes ‘n skietaanval oorleef het. Volgens mnr. Chris Hattingh, DA-leier in dié provinsie, is skote op Kabelo Mataboge se kar geskiet. Hy is glo nie beseer nie.

Die ANC in Noordwes is verdeel tussen ondersteuners van Zuma en ‘n groepering wat as die “Forces of Change” bekend staan. Hulle beywer hulle vir ‘n verandering in die nasionale partyleierskap.

Gwede Mantashe, die ANC se sekretaris-generaal, sal vandag ingryp om eenheid te probeer bewerkstellig omdat daar twee afsonderlike benoemingskonferensies – een in Mahikeng en een in Hartbeespoort – gehou gaan word.

Dit klink alles gaaf om die ANC te verdeel, maar die hele oefening hou die hoë risiko in dat die heersende orde dit as ‘n wit aanslag deur die DA gaan sien, aangesien Zille nie op swart steun kan staatmaak nie en sy hardnekkig weier om dit te verreken. As die botsing tussen die boere en die swart stakers kom, gaan Zille waarskynlik lekker terugsit, apartheid veroordeel en ‘n bietjie terughunker na haar ANC-verlede.

Daarvoor sal sy die ruim ondersteuning van die hele Afrikaanse mediamonopolie asook die Engelstalige een ontvang.

Jan-Jan Joubert, die gay politieke redakteur van die Afrikaanse mediamonopolie, se lewensmaat werk boonop in Helen Zille se kantoor. Sy gretige verslag oor die skietery, laat dus ernstige vrae onstaan oor sy joernalistieke pligte en onafhanklikheid.

Данильченко Юрий Брониславович

Dit is ook waar dat beide skuld en die beheer van die munt een van die mees doeltreffende middele kan wees om ‘n hele bevolking sonder hul medewete, te oorheers. ‘n Voortdurende gejaag na finansiële vryheid met geen vermoë om skuld af te betaal en te spaar vir die toekoms nie, is een wyse om te verseker dat ‘n aansienlike meerderheid van die bevolking nie die middele, tyd of energie sal kan bymekaarskraap om weerstand te bied daarteen nie.

Dus, wanneer ‘n mens ‘n blik op die wêreldwye bankstelsel werp, en in die besonder die aantal lande met sentrale banke wat nie onder die invloed van Rothschild verkeer nie, sien ‘n mens duidelik ‘n monopolistiese stelsel wat vorm aanneem. Daarbenewens, wanneer ‘n mens van nader kyk na die lande met sentrale banke wat deur hul regerings beheer word, onafhanklik van Rothschild en groot finansierders, word dit nog duideliker dat die bestuur van ‘n eie, onafhanklike geldeenheid en sentrale bank, enige land op ‘n baie gevaarlike lys plaas.

Voor die Amerikaanse inval, was die Afghaanse geldeenheid reeds in wanorde gedompel. In terme van die sentrale bankwese, was dit ‘n goeie voorbeeld van wat om nie te doen met ‘n sentrale bank nie, selfs een wat deur ‘n regering beheer word.

In 2003 en 2004, is verskeie bankwette en regulasies in plek gestel. Die belangrikste daarvan was die Februarie 2004-wet bekend as die DAB, Die Afghanistan Bank.

Volgens die IMF se eie statistiek in 2008, was daar duidelik ‘n enorme vloei van kapitaal na groot private banke teenwoordig in die land wat die meeste van die banksake onderling onder mekaar verdeel het.

Die IMF-verslag verklaar “in Maart 2008, was die twee grootste binnelandse private banke verantwoordelik vir byna 50 persent van die totale bankstelsel se bates. Die gekombineerde lenings van hierdie twee banke was 70 persent van die totale kommersiële banklenings.”

Onder die afdeling getiteld “Basiese take van DAB,” verklaar die bank wat sy pligte is. Nêrens is daar melding van toesig deur die Afghaanse regering nie, maar wel dat private ondernemings “die monetêre beleid van Afghanistan sal formuleer en uitvoer”.

Irak is nog ‘n geval waar die privatisering van die sentrale bank aangevoer kan word as ‘n belangrike faktor in die besluit om die land in te val. Dit was nog ‘n voorbeeld van land met ‘n swak sentrale bankstelsel voor die inval.

Alhoewel Sadam Hussein direkte beheer van die semi-sentrale bankstelsel aanvaar het, was die bankstelsel nie geprivatiseer nie. Trouens, daar was baie min private banke wat in Irak bedryf is tot op die punt van die Amerikaanse inval in 2003.

Vanaf die begin van die inval, was dit duidelik dat die vorming van ‘n geprivatiseerde sentrale bank vir Irak ‘n groot doelwit van die Verenigde State en sy “Koalisie van Gewilliges” was.

Die nuwe Sentrale Bank van Irak, nou bekend as die Handelsbank van Irak, is volledig gemoderniseer en so vroeg as 2003 geprivatiseer. Anders as die privatisering van die Afghaanse banke, is dit openlik aangekondig dat niemand anders nie as JP Morgan gekies is deur die Koalisie se Voorlopige Owerheid om die nuwe bank te lei.

Dit is ook bekend dat JP Morgan ‘n direkte verhouding met die Rothschild-bankdinastie vertroetel, ‘n tendens wat te siene is in feitlik elke sentrale en groot bank op die planeet.

Tog, as die ontwikkeling van ‘n Irakse sentrale bank nog voor die bomme klaar gereën het, ‘n bietjie voortydig lyk, oorweeg die geval van Libië, wat die skepping van ‘n nuwe sentrale bank van Libië aangekondig het voordat buitelandse magte ooit betrokke geraak het.

Die hele NAVO-ekspedisie is natuurlik moontlik gemaak deur die feit dat Libië ‘n sentrale bank gehad het wat heeltemal in staatsbesit was. Libië het sy eie geld, die Dinar, geskep deur sy sentrale bank gehad. In teenstelling met lande soos die Verenigde State, was die Libiese uitreiking van die geldeenheid ‘n regeringsaangeleentheid.

Daarbenewens, volgens Patrick Henningsen van Market Oracle, 28 Maart 2011, “hou Libië ook meer goud as ‘n persentasie van die bruto binnelandse produk as enige ander land behalwe Libanon, volgens die Londense World Gold Council se Januarie-data van die Internasionale Monetêre Fonds.”

In werklikheid, was Gaddafi se Dinar deur die land se groot goudreserwes ondersteun, dus ‘n groot bedreiging vir die wêreld van die private bankiers. Dit is egter na na die NAVO-geleide aanval gou reggestel.

Die Nasionale Oorgangsraad het voor die stof van die bomrommel nog gaan lê het, verklaar dat die “Sentrale Bank van Benghazi as ‘n monetêre bevoegde gesag die monetêre beleid van Libië sal bepaal en ‘n goewerneur by die Sentrale Bank van Libië sal aanstel, met ‘n tydelike hoofkwartier in Benghazi.”

Dit is ook opmerklik dat onmiddellik na die amptelike skepping van die nuwe bank, die pasgebore instelling ‘n olie-transaksie onderteken het met Qatar, ‘n Anglo-Amerikaanse kliëntstaat.

Verder, is die nuwe bank nie onderhewig aan die Libiese regering nie – waar een hoegenaamd  bestaan ​​of kan bestaan ​​in die toekoms – maar funksioneer onafhanklik “as ‘n monetêre bevoegde gesag in die monetêre beleid in Libië.”

Ongelukkig, wil die eienaars van die nuwe Sentrale Bank van Benghazi nie hulle name openbaar maak met ‘n amptelike aankondiging nie.

Met al die geopolitieke bekommernisse, is die Soedanese sesessie nog ‘n perfekte voorbeeld van Zbigniew Brzezinski se visie van “mikrostate en ministate” wat nie in staat is om die eise van die wêreld se groot moondhede te weerstaan nie.

Met Suid-Soedan nou ‘n afsonderlike en amptelik erkende land, het hy ten minste die vermoë om die olietoevoer na Soedan af te sluit as straf vir die weiering van Amerikaanse riglyne, en is dit nou ‘n realistiese opsie. Suid-Soedan is, in werklikheid, die streek van Soedan wat enorme oliereserwes hou.

Warren Coats, die senior beleidsadviseur by die Bank van Suid-Soedan in 2007, het in sy verslag geskryf, “‘n Monetêre beleidsraamwerk vir Soedan,” dat die huidige beleid van die Sentrale Bank van Soedan die beheer van die geldvoorraad is.

Een van die eerste stappe nadat Suid-Soedan afgestig het van Soedan en amptelik erken is deur die VN, was die stigting van ‘n private sentrale bank. Trouens, die Suid-Soedanese Grondwet self maak voorsiening vir die skepping van so ‘n instelling.

In die Grondwet van 2011, word die sentrale bank as ‘n privaatinstelling omskryf. Die dokument beweer dat die sentrale bank Die Bank van Suid-Soedan sal heet en dat dit ‘n “onafhanklike korporatiewe wettige entiteit” sal wees. Die bank sal verantwoordelik wees vir, onder andere, “formulering, uitvoering, en die implementering van monetêre beleid” asook “die uitreiking van ‘n geldeenheid”. Die bank het die “eksklusiewe reg om ‘n geldeenheid uit te reik” en het ‘n organisatoriese struktuur wat baie soortgelyk aan die Amerikaanse Federale Reserweraad is met ‘n Goewerneur en Raad van Direkteure aangestel deur die voorsitter.

Die beleërde volk Sirië is een van die laaste lande wat oorbly in die wêreld wat ‘n sentrale bank in regeringsbesit het.

Die Siriese bankstelsel bestaan ​​hoofsaaklik uit vier staatsbanke en veertien private banke, meestal buitelandse banke vir die verskaffing van dienste aan die privaatsektor in Sirië self. Vir ten minste veertig jaar, het die staat self ‘n totale monopolie op die Siriese bankstelsel gehandhaaf. Selfs toe die totale monopolie geëindig het, is dit nie geprivatiseer nie.

Iran is ook in die visier. In die meeste opgevoede kringe is dit algemene kennis dat Sirië ‘n voorspel na die groter doel van ‘n inval van Iran is. Iran se regering bedryf hulle sentrale bank.

Ten slotte, is dit interessant om daarop te let dat die model totalitêre staat Noord-Korea ook nie ‘n private sentrale bank het nie. Dus, Noord-Korea behou sy plek stewig op die lys van die regerings wat sal val, vervang, en uitgewis word in die nabye toekoms. Die geskiedenisboeke sal dit opteken, die stadige opmars van die Nuwe Wêreld Orde soos dit geleidelik geïmplementeer word.

Данильченко Харьков