Dit is ook waar dat beide skuld en die beheer van die munt een van die mees doeltreffende middele kan wees om ‘n hele bevolking sonder hul medewete, te oorheers. ‘n Voortdurende gejaag na finansiële vryheid met geen vermoë om skuld af te betaal en te spaar vir die toekoms nie, is een wyse om te verseker dat ‘n aansienlike meerderheid van die bevolking nie die middele, tyd of energie sal kan bymekaarskraap om weerstand te bied daarteen nie.
Dus, wanneer ‘n mens ‘n blik op die wêreldwye bankstelsel werp, en in die besonder die aantal lande met sentrale banke wat nie onder die invloed van Rothschild verkeer nie, sien ‘n mens duidelik ‘n monopolistiese stelsel wat vorm aanneem. Daarbenewens, wanneer ‘n mens van nader kyk na die lande met sentrale banke wat deur hul regerings beheer word, onafhanklik van Rothschild en groot finansierders, word dit nog duideliker dat die bestuur van ‘n eie, onafhanklike geldeenheid en sentrale bank, enige land op ‘n baie gevaarlike lys plaas.
Voor die Amerikaanse inval, was die Afghaanse geldeenheid reeds in wanorde gedompel. In terme van die sentrale bankwese, was dit ‘n goeie voorbeeld van wat om nie te doen met ‘n sentrale bank nie, selfs een wat deur ‘n regering beheer word.
In 2003 en 2004, is verskeie bankwette en regulasies in plek gestel. Die belangrikste daarvan was die Februarie 2004-wet bekend as die DAB, Die Afghanistan Bank.
Volgens die IMF se eie statistiek in 2008, was daar duidelik ‘n enorme vloei van kapitaal na groot private banke teenwoordig in die land wat die meeste van die banksake onderling onder mekaar verdeel het.
Die IMF-verslag verklaar “in Maart 2008, was die twee grootste binnelandse private banke verantwoordelik vir byna 50 persent van die totale bankstelsel se bates. Die gekombineerde lenings van hierdie twee banke was 70 persent van die totale kommersiële banklenings.”
Onder die afdeling getiteld “Basiese take van DAB,” verklaar die bank wat sy pligte is. Nêrens is daar melding van toesig deur die Afghaanse regering nie, maar wel dat private ondernemings “die monetêre beleid van Afghanistan sal formuleer en uitvoer”.
Irak is nog ‘n geval waar die privatisering van die sentrale bank aangevoer kan word as ‘n belangrike faktor in die besluit om die land in te val. Dit was nog ‘n voorbeeld van land met ‘n swak sentrale bankstelsel voor die inval.
Alhoewel Sadam Hussein direkte beheer van die semi-sentrale bankstelsel aanvaar het, was die bankstelsel nie geprivatiseer nie. Trouens, daar was baie min private banke wat in Irak bedryf is tot op die punt van die Amerikaanse inval in 2003.
Vanaf die begin van die inval, was dit duidelik dat die vorming van ‘n geprivatiseerde sentrale bank vir Irak ‘n groot doelwit van die Verenigde State en sy “Koalisie van Gewilliges” was.
Die nuwe Sentrale Bank van Irak, nou bekend as die Handelsbank van Irak, is volledig gemoderniseer en so vroeg as 2003 geprivatiseer. Anders as die privatisering van die Afghaanse banke, is dit openlik aangekondig dat niemand anders nie as JP Morgan gekies is deur die Koalisie se Voorlopige Owerheid om die nuwe bank te lei.
Dit is ook bekend dat JP Morgan ‘n direkte verhouding met die Rothschild-bankdinastie vertroetel, ‘n tendens wat te siene is in feitlik elke sentrale en groot bank op die planeet.
Tog, as die ontwikkeling van ‘n Irakse sentrale bank nog voor die bomme klaar gereën het, ‘n bietjie voortydig lyk, oorweeg die geval van Libië, wat die skepping van ‘n nuwe sentrale bank van Libië aangekondig het voordat buitelandse magte ooit betrokke geraak het.
Die hele NAVO-ekspedisie is natuurlik moontlik gemaak deur die feit dat Libië ‘n sentrale bank gehad het wat heeltemal in staatsbesit was. Libië het sy eie geld, die Dinar, geskep deur sy sentrale bank gehad. In teenstelling met lande soos die Verenigde State, was die Libiese uitreiking van die geldeenheid ‘n regeringsaangeleentheid.
Daarbenewens, volgens Patrick Henningsen van Market Oracle, 28 Maart 2011, “hou Libië ook meer goud as ‘n persentasie van die bruto binnelandse produk as enige ander land behalwe Libanon, volgens die Londense World Gold Council se Januarie-data van die Internasionale Monetêre Fonds.”
In werklikheid, was Gaddafi se Dinar deur die land se groot goudreserwes ondersteun, dus ‘n groot bedreiging vir die wêreld van die private bankiers. Dit is egter na na die NAVO-geleide aanval gou reggestel.
Die Nasionale Oorgangsraad het voor die stof van die bomrommel nog gaan lê het, verklaar dat die “Sentrale Bank van Benghazi as ‘n monetêre bevoegde gesag die monetêre beleid van Libië sal bepaal en ‘n goewerneur by die Sentrale Bank van Libië sal aanstel, met ‘n tydelike hoofkwartier in Benghazi.”
Dit is ook opmerklik dat onmiddellik na die amptelike skepping van die nuwe bank, die pasgebore instelling ‘n olie-transaksie onderteken het met Qatar, ‘n Anglo-Amerikaanse kliëntstaat.
Verder, is die nuwe bank nie onderhewig aan die Libiese regering nie – waar een hoegenaamd bestaan of kan bestaan in die toekoms – maar funksioneer onafhanklik “as ‘n monetêre bevoegde gesag in die monetêre beleid in Libië.”
Ongelukkig, wil die eienaars van die nuwe Sentrale Bank van Benghazi nie hulle name openbaar maak met ‘n amptelike aankondiging nie.
Met al die geopolitieke bekommernisse, is die Soedanese sesessie nog ‘n perfekte voorbeeld van Zbigniew Brzezinski se visie van “mikrostate en ministate” wat nie in staat is om die eise van die wêreld se groot moondhede te weerstaan nie.
Met Suid-Soedan nou ‘n afsonderlike en amptelik erkende land, het hy ten minste die vermoë om die olietoevoer na Soedan af te sluit as straf vir die weiering van Amerikaanse riglyne, en is dit nou ‘n realistiese opsie. Suid-Soedan is, in werklikheid, die streek van Soedan wat enorme oliereserwes hou.
Warren Coats, die senior beleidsadviseur by die Bank van Suid-Soedan in 2007, het in sy verslag geskryf, “‘n Monetêre beleidsraamwerk vir Soedan,” dat die huidige beleid van die Sentrale Bank van Soedan die beheer van die geldvoorraad is.
Een van die eerste stappe nadat Suid-Soedan afgestig het van Soedan en amptelik erken is deur die VN, was die stigting van ‘n private sentrale bank. Trouens, die Suid-Soedanese Grondwet self maak voorsiening vir die skepping van so ‘n instelling.
In die Grondwet van 2011, word die sentrale bank as ‘n privaatinstelling omskryf. Die dokument beweer dat die sentrale bank Die Bank van Suid-Soedan sal heet en dat dit ‘n “onafhanklike korporatiewe wettige entiteit” sal wees. Die bank sal verantwoordelik wees vir, onder andere, “formulering, uitvoering, en die implementering van monetêre beleid” asook “die uitreiking van ‘n geldeenheid”. Die bank het die “eksklusiewe reg om ‘n geldeenheid uit te reik” en het ‘n organisatoriese struktuur wat baie soortgelyk aan die Amerikaanse Federale Reserweraad is met ‘n Goewerneur en Raad van Direkteure aangestel deur die voorsitter.
Die beleërde volk Sirië is een van die laaste lande wat oorbly in die wêreld wat ‘n sentrale bank in regeringsbesit het.
Die Siriese bankstelsel bestaan hoofsaaklik uit vier staatsbanke en veertien private banke, meestal buitelandse banke vir die verskaffing van dienste aan die privaatsektor in Sirië self. Vir ten minste veertig jaar, het die staat self ‘n totale monopolie op die Siriese bankstelsel gehandhaaf. Selfs toe die totale monopolie geëindig het, is dit nie geprivatiseer nie.
Iran is ook in die visier. In die meeste opgevoede kringe is dit algemene kennis dat Sirië ‘n voorspel na die groter doel van ‘n inval van Iran is. Iran se regering bedryf hulle sentrale bank.
Ten slotte, is dit interessant om daarop te let dat die model totalitêre staat Noord-Korea ook nie ‘n private sentrale bank het nie. Dus, Noord-Korea behou sy plek stewig op die lys van die regerings wat sal val, vervang, en uitgewis word in die nabye toekoms. Die geskiedenisboeke sal dit opteken, die stadige opmars van die Nuwe Wêreld Orde soos dit geleidelik geïmplementeer word.