Hoewel dit vandag bitter moeilik is om ‘n ja-stemmer te kry, was daar 20 jaar gelede presies 1 924 186 ja-stemmers. (teenoor die 875 619 nee-stemmers)
Dit het die weg gebaan vir die Suid-Afrika waarin ons vandag moet oorleef.
Baie van ons hunker terug na die goeie ou dae van Apartheid.
Na ‘n doeltreffende en goeie staatsdiens, ‘n regering sonder korrupsie , gesondheidsdienste waar jou lewe nie bedreig word nie en ‘n florererende ekonomie.
En na tweejaar diensplig, bomme in die strate en eetplekke, sanksies en sportboikotte.
Dit is voorwaar goeie tye om na terug te verlang.
Boetman was nou die wel die bliksim in, maar baie van ons onthou vandag dat ons “daar” was en gewen het.
‘n Mens kan nie help om te wonder nie hoe Suid-Afrika sou gelyk het as die nee-stem gewen het.
Hoe lank sou ons kon staande bly as die VN besluit het om ‘n “vliegspersone” in te stel om diegene wat alles afbreek terwille van “geregtigdheid” te beskerm.
Wat sou sanksies na twintig jaar aan ons gedoen het?
Sou ons kon afreken met die 400 000 Kubane wat hierheen oppad was en by die VSA wou oorvat as die nuwe bewakers van die demokrasie?
Wat sou gebeur het as ons as laaste uitweg ons kernwapens moes gebruik?
Wie se misiele sou ons hoofstede eerste bereik het? Die VSA of Rusland s’n?
Sou dit na twintig jaar met ons beter gegaan het en wat sou die toekoms ingehou het?
Sou die bedorwe wit malvas kon aanhou blom op die puinhope van apartheid?

Dat daar uit Nederland en Vlaandere belangstelling is vir Afrikaans is waar, en dat buitelandse politici hulle sal uitspreek téén misdaad in SA is ook waar. Maar van “Afrikaner-redding” uit die buiteland is daar geen sprake nie. Want dit is nie nodig nie. Afrikaanse leiers vra nie daarvoor nie, waarom sou daar dan hulp kom? Misdaad en korrupsie in sy totaliteit kry wel aandag, van plaasmoorde, renosterstropery, korrektiewe verkragting van lesbiërs, kindermishandeling, ens.