Menings Archives - Page 79 of 161

Gekoring agter die stuurwiel

Die Wes-Kaapse departement van vervoer het pas die kwessie van dronkbestuur, en die probleme wat dit teweeg bring, onder die aandag gebring. Sover vanjaar is 2 000 mense in dié provinsie vir dronkbestuur gearresteer, waarvan 96 die afgelope naweek. Altesaam 296 mense het dié jaar reeds op die provinsie se paaie die lewe gelaat, terwyl dronkbestuur en snelheid die twee hoofoorsake hiervoor is. Baie van die sterftes is ook die gevolg van dronk voetgangers, wat nie sonder meer voor die motoriste se deur gelê kan word nie.

Die 2 000 arrestasies vanjaar is effens misleidend, aangesien daar die vorige jaar meer as 12 000 dronkebestuurgevalle in die Wes-Kaap was. Met 242 gevalle per 100 000 van die bevolking, is die Wes-Kaap die provinsie wat meeste wetstoepassing op dié terrein doen. Limpopo met 31 per 100 000 is die provinsie wat die minste doen, terwyl die land se gemiddeld op 115 per 100 000 staan.

Uit aanvullende syfers soos padongelukke en die moordsyfers – wat immers ook dikwels drankverwant is – is dit duidelik dat dronkbestuur nie so ‘n unieke Wes-Kaapse verskynsel is nie, maar wel die vlakke van wetstoepassing.

Die Wes-Kaap se 242 per 100 000 is byvoorbeeld dubbel die Gautengse syfer.

Volgens die nie-regeringsorganisasie, Suid-Afrikaners teen dronkbestuur, word juis so baie dronkbestuur omdat daar so maklik mee weggekom word. Die organisasie gaan egter voort en beskuldig die howe van ‘n te sagte benadering, en dat dronkbestuurders veel laer boetes opgelê word as wat die wet voor voorsiening maak.

Ander faktore dra by tot die padsterftesyfer, soos padtoestande en die padwaardigheid van voertuie. Hoe knapper die ekonomie raak, hoe ouer word die gemiddelde ouderdom van voertuie op die pad.

Verskeie internasionale studies toon hoe groter ‘n land se inkomstegaping groei, hoe meer maatskaplike probleemtoestande ontwikkel, en is ‘n newe-effek dat die tronke voller word. Ook hierin speel drankgebruik ‘n rol.

Van die syfers sluit ook bestuur onder die invloed van dwelmmiddels in. Wat die kategorie dwelmverwante misdrywe betref, staan die Wes-Kaap ook hier kop en skouers bo die res van die land uit, met meer as ‘n 1 000 gevalle per 100 000. Ook hier is die syfer vir Limpopo besonder laag, naamlik 63, maar Mpumalanga met 46 per 100 000 is nog laer. Dit klop nie met die aanwesigheid van grensposte en die algemene gebruik van dagga nie.

En ook dié probleem verwoes lewens.

Фильчаков

Koppestamp van ideologie en nasionalisme

Uit die opskrif sou maklik afgelei kon word hierdie kommentaar handel oor Suid-Afrika. Dit is egter België wat aan die bod kom.

België sukkel steeds om ‘n regering te vorm, lank nadat die Belge verkiesing gehou het. Die party wat die grootste vordering gemaak het, die N-VA, is ‘n Vlaamse party wat hom vir die onafhanklikheid van België beywer. Die Vlaminge maak bykans 60 % van die bevolking uit, en met ander partye, soos die Vlaamse Belang, wat ook onafhanklikheid nastreef, is dit op die oog af moeilik om te verstaan waarom dit so moeilik is om ‘n regering te vorm.

Die werklikheid is dat die verskillende partye en hul belange in Vlaandere mekaar goed opdreun, en dat die sosialiste in die armer Franssprekende Wallonië oorheers. Die leier van die Franstalige sosialiste, Elio di Rupo, is gevolglik deur die monarg aangewys om ‘n regering saam te stel. Sedertdien word gesprekke gevoer.

Dit is geen eenvoudige taak nie. Di Rupo kan op steun of gedeeltelike steun staatmaak van Vlaamse partye wie se fokus op iets anders as groter selfregering of onafhanklikheid gefokus is, soos die sosialiste en die groenes. Die Vlaamse Belang se ekstremisme laat dit ook effens geïsoleerd vir soverre die nasionale staat aanbetref.

Baie eenvoudig gestel, vir die Franstaliges is baie op die spel vir die behoud van die eenheid van België. Wallonië word jaarliks met enorme bedrae belastinggeld uit Vlaandere gesubsidieer om op ‘n gelyke ekonomiese vlak as die noorde te kom. Dit is egter komplekser, met talle Franstaliges wat hulle veral in die omgewing van Brussels in Vlaamse gebied vestig, maar dit ondenkbaar vind om te vervlaams soos wat in werklikheid vereis word. Hierdie verset lei daartoe dat daar groeiende Franstalige kolle in Vlaandere ontwikkel. Word Vlaandere onafhanklik, is dit bykans ‘n uitgemaakte saak dat hierdie mense sal moet vervlaams of trek.

Di Rupo waarsku nou dat België op politieke chaos afstuur. Bart de Wever, leier van die N-VA, verweer hom deur te sê uit die toegewings wat Di Rupo tot dusver gemaak het, is daar geen sekerheid dat Vlaandere en Wallonië onder die nuwe regering nog selfstandiger gaan word nie. Dit word veral bemoeilik omdat die onderhandelings alles mondelings plaasvind, terwyl hy alles op skrif wil stel. Hy wil nou ook eers bilateraal met Di Rupo gesels, sonder dat al sewe partye wat Di Rupo betrek het deelneem.

Die verskille is duidelik. De Wever meen België stuur op ‘n mislukte staat af as die land nie verander en Vlaandere en Wallonië nie meer selfstandigheid verwerf nie, terwyl Di Rupo se fokus is om België vir die 21ste eeu te bou. De Wever mag die grootste belangesteun hê, maar sy onderhandelingsplatform word geërodeer deur mense vir wie die staatkunde sekondêr staan tot ideologiese sake soos sosialisme of groen sake.

Intussen stuur die land volgens Di Rupo op politieke chaos af.

pro100casino

Is die staking deel van ‘n rewolusie of eerder anargie?

Die Potchefstroomse akademikus, prof. André Duvenhage, verwys gereeld na die ANC se program van ‘n nasionale demokratiese rewolusie. Hy meen ook dat denkraamwerk hieragter in werklikheid in stryd is met baie van die wese en voortbestaan van die grondwet.

Die burgerregteorganisasie, Afriforum wat gereeld deur hofsake orde bring, is onder meer ook as vyand van die rewolusie beskryf. Julius Malema het onlangs vir die beplande mediatribunaal in die bresse getree deur te sê die media ondersteun nie die voortgesette rewolusie nie. Onlangs het ‘n stakerdrywer in ‘n TV-program gesê die staking sal nie gestop word nie omdat dit deel van die rewolusie is.

Maar voldoen die staking en die regering se reaksie daarop werklik aan die definisie van rewolusie, of het dit meer kenmerke van anargie? Anargie word in verskillende definisies onder meer beskryf as ‘n toestand van wetteloosheid en wanorde, dikwels as gevolg van ‘n mislukte regering. Ander beskryf dit as ‘n toestand van ‘n afwesigheid van politieke gesag, wanorde wat heers en die afwesigheid van ‘n gemeenskaplike doelwit soos die daarstelling van eenvormige standaarde.

Met mense, veral babas, wat selfs in hospitale sterf as gevolg van die staking, die vlakke van intimidasie en geweld, en ‘n uiters lomp regeringsrespons is baie elemente van anargie in werklikheid teenwoordig.

Met pres. Jacob Zuma en ‘n groot afvaardiging se besoek aan China te midde van die krisis is die boodskap boonop uitgedra van ‘n afwesige president en regering. Selfs uit die ANC word nou weens die vlakke van korrupsie en nepotisme na Suid-Afrika as ‘n roofdierstaat verwys.

Terwyl die regering nie daarin slaag om regeringsprogramme behoorlik te sinchroniseer en uit te voer nie, is dit blykbaar deur sy mediaplanne en verdere inkorting van deursigtigheid vas van plan om ongehinderd die persepsie dat hy dit wel vermag, deur te voer.

Die feit dat die soustreinryers, en die werkers wat die land se strategiese belange bedreig het deur voor die wêreldbekersokkertoernooi te staak of te dreig om te staak, ruim slarisverhogings ontvang het, maar dat dié wat lojaal aan regeringsoproepe gebly het om daarmee te wag tot na die staking hulle nou in ‘n veel toeër hand vasloop, dui ook op elemente van die afwesigheid van strategiese beplanning. Die staatskas het gewoon nie die geld om die verhogings waarop aangedring word, toe te staan nie.

Trouens, onder dekking van die sokkereuforie is blatant voortgegaan om kaders wat te erg vasgebrand het, bloot elders in soortgelyke posisies te ontplooi. Hiermee word administratiewe anargie bykans gewaarborg.

Die vraag is nie of die land elemente van anargie, eerder as rewolusie beleef nie. Die vraag is veel eerder waar dit vandaan kom, en of dit gaan eskaleer.

Op sy eenvoudigste gestel, kan dit moontlik daarna herlei word dat pres. Zuma in sy veldtog om die hoogste sport te bereik, aan almal wat bereid was om hom te steun, beloof het wat hulle vra. Na hy verkies is, het hy voortgegaan om by elke belangegroep se vuurtjie mooi broodjies te bak, soos om in Julius Malema se geboortedorp na dié breedsprakige jongman as ‘n toekomstige president van die land te verwys. In die proses het die media gesorg dat wat vir spesifieke groepe se ore bedoel was, ook die ore van ander bereik. Dié manier van doen was dus nie net nie volhoubaar nie, maar boemerang. Dit skep die indruk van ‘n jabroer wat nie leiding kan neem nie, en wanneer hy wél ferm oorkom, soos om stakers met afdanking te dreig, bloot petrol op die vuur te gooi.

Intussen meen sommige ekonome die staking kos die land in die orde van ‘n R1 miljard per dag, terwyl ander dit veel hoër skat.

Intussen is lanklaas van die president se beplanningskommissie gehoor. Te veel drade hang los om anargie in die bek te ruk, en persepsies oor aanvaarbare standaarde vir dienslewering verskil te veel om na ‘n nasionale kohesie en gemeenskaplike visie vir die land te verwys. Die afwesigheid van enige ministers by ‘n pas-afgelope Afrikaanse taalberaad voed boonop die persepsie dat minderheidsregte vertrap word. Selfs die Wes-Kaapse onderwysminister het luidens ‘n berig van Rapport nie op die uitnodiging gereageer nie.

Blood Suckers topcargo

De Klerk poog om sy aansien te red

FW de Klerk se verraad teenoor die Afrikanervolk het absuluut geen einde nie , soos blyk uit vandeesweek se onderhoud met hom, Verraaier? Daai naam pla hom nie. Met die land op die punt van anargie en totale verval poog hy weereens om in te gryp en nogmaals die Afrikaner te probeer misbruik om die swart ANC van hulle eie onvermoë te red.

Die Afrikaners moet nou bydra vir ‘n Afrikaanse universiteit – dink die man hy gaan ons paai met so n onnosel voorstel – of dink hy ons is onnosel?

‘n Foto van sy ma langs sy lessenaar? Sy geliefde Latynonderwyser onthou – terwyl hy net oor Latyn 1 beskik? Wat ‘n teenstrydige belaglikheid.

Ek haal mnr Murray La Vita aan: “Die federalisme van die grondwet is in gevaar; die vryheid van die pers is in gevaar; die vryemarkekonomie is in gevaar; en die onafhanklikheid van die regbank is in gevaar.” Lig mnr FW de Klerk in dat hierdie kwessies nou tienvoudig vererger is deurdat hy sy land en volk met sy verraad vernietig het.

Mnr de Klerk se kanker het niks met die prys van eiers te doen nie; daar is miljoene wat daaraan ly – nie net hy nie. Waarvan hy wel kan kennnis neem, is dat hy daartoe bygedra het om die eerstewêreldgesondheidsorg, wat kankerlyers hier kon kry, te vernietig.

Dus is sy opmerking dat God hom gespaar het om nog ‘n bydrae te lewer totaal verwarrend. Bedoel hy dat die land nie al genoeg vernietig is nie?

FW de Klerk se mening dat die ANC gaan skeur en dat hulle hom nie vertrou nie is heel begryplik – wie sal n man vertrou wat sy eie volk en vrou verraai het?

Dat sy vrou ooral saam met hom gaan, raak ook al hoe moeiliker om te glo want niemand sien haar saam met hom hier plaaslik nie.

Natuurlik sal sy Griekse vrou hier bly om sy pensioen te kry – hopelik teen daardie tyd nie meer met die Afrikanermelkkoei se inkomste nie – wat die kanse op ‘n pensioen aansienlik gaan verminder.

Mnr FW de Klerk moet die veragting van die Afikanervolk maar nou aanvaar as ‘n gegewe. Nie een sal hom ooit weer ‘n voet in die deur gee nie – veral nie diegene wat hy bedrieg het met sy dubbelsinnige leuenagtige praatjies waardeur hulle oorreed is om ja te stem nie.

детская кухня депутат лобановский

Meer godsdiensvryheid vir Turkse Christene se politieke impak

Amptelik is Turkye ‘n sekulêre staat, maar vele diskriminerende maatreëls teen Christene het dié beeld geknou.

Turkye was eens die bakermat van die Christendom. Nie net was Bisantium, later Konstantinopel, lank die hoofstad van die Oos-Romeinse Ryk en bakermat van die Oos-Ortodokse en ander kerke nie, maar val Tarsus, die geboortestad van Paulus ook in dié land.

Die eerste groot Christensinode, wat deur Keiser Constantyn byeengeroep is, is in die vierde eeu na Christus in die stad Nissea gehou.

Met die Turkse oorname van die land het sake egter baie verander, en na die Jong Turke die bewind vroeg in die vorige eeu oorgeneem en ‘n sekulêre staat uitgeroep het, het die Christen-Armeense volksmoord plaasgevind. Amptelik ontken die Turkse regering dit steeds, en selfs Turke wat in die buiteland, soos in Nederland gaan woon het, verseg om dié stuk geskiedenis te glo.

In 2007 is Turkye 35ste geplaas as land waar Christene die ergste vervolg word.

Nogtans het die aantal Christene geleidelik vermeerder, tot ‘n geraamde sowat 100 000, of sowat 0,3 persent van die bevolking.

Turkye wil graag deel van die Europese Unie word, en is reeds lid van Navo. Om lid van die EU te word, moet Turkye eers ‘n verbintenis tot norme toon wat met die handves van die EU versoenbaar is. Hieronder tel ‘n voorwaarde dat nie teen minderhede gediskrimineer mag word nie, en die Koerde – ook Moslems – wie se taal selfs lank verbied is, geniet nou meer vryhede.

Veral die Duitse regerende Christen-Demokratiese Unie het hom lank reeds sterk geïdentifiseer met die lot van Christene in Turkye, en reik gereeld mediaverklarings hieroor uit. Daarin is ook ongewoon baie reguit, vir tussenstaatlike taal, kaalkop die waarheid vertel.

Die jongste mediaverklaring lui egter ‘n effens ander deuntjie. Hierin word die Turkse religieuse leier, Ali Bardakoglu, geluk gewens met sy versoek dat die St Peterskerk in Tarsus weer as plek vir Christelike aanbidding benut word. Dit is nou ‘n museum.

Ali het die eerste keer dié oproep gedoen toe die Turkse regering ‘n eendag-mis toegelaat het by die antieke klooster teen die Swart See, Duisende Christene uit lande soos die VSA en Rusland het hiervoor opgedaag. Ali, wat by die verrigtinge betrokke as, het toe verklaar dat Moslems onthuts is oor minarette wat in Westerse lande verbied word, maar nie insien dat Christene onthuts kan wees oor historiese kerke wat as museums ingerig is nie.

Die CDU het sy oproep as ‘n beduidende stap vir godsdiensvryheid genoem, en hoewel die hervormings van die laaste paar jaar geloof is, is ook gemeld dat nog baie gedoen moet word.

Dit is ‘n delikate situasie, en niemand kik byvoorbeeld oor die moontlikheid dat die antieke St Sofia-katedraal in Istanbul, wat vir bykans 500 jaar as moskee aangewend is voor dit ook ‘n museum geword het, weer as plek van aanbidding vir Christene herstel word nie.

паркет

Siepsop vir Suid-Afrikaanse onderwys

“‘n Volk wat in sy onderwys belê, belê in sy toekoms.”

Hierdie ou waarheid is deur die dekades deur die Afrikaner ter harte geneem. Selfs in tye van bitter nood is gesorg dat die meester en sy lat aan diens is. Van die onderwysers en onderwyseresse het bitter karige salarisse gekry en moes by goedgesinde boeregesinne loseer om plaasskooltjies te beman.

‘n Pioniersgees het geheers om ‘n verslane volk weer te laat blom. Veral mense wat verkies het om nie die effens geriefliker pad van Milnerisme te loop nie, moes met bitter min geld aan die toekoms van hul jeug bou.

Van die leerlinge het so goed presteer dat hulle oorsee kon gaan studeer, en talle het wêreldklas-kwalifikasies by bekende universiteite in Nederland, Duitsland en Brittanje verwerf.

Pas het Newsweek ‘n opname gepubliseer dat Suid-Afrika in die lys van 100 beste lande, die 82ste plek behaal het. Meer kommerwekkend is dat die land die 97ste op die onderwysterrein haal.

Dit is lank reeds bekend dat Suid-Afrika se skoolstelsel nie dieselfde kwaliteit matrikulante oplewer as dié van sy bure nie. Universiteite ondervind veel minder oorbruggingsprobleme met studente uit sommige buurlande, soos Zimbabwe, as wat hulle sukkel om Suid-Afrikaanse studente op standaard te kry.

Die DA, wat die syfers aan die groot klok gehang het, wys ook daarop dat Suid-Afrika baie aan onderwys spandeer, en baie moeite met onderwys doen.

‘n Deel van die probleem is ‘n bestuursprobleem. Dit is ‘n jaarlikse verskynsel dat handboeke slegs met moeite hul weg van die store na die skole, en weer van daar na die leerders vind. Afrikaanse boeke wat verlede jaar met skenkersgeld uit België aangekoop is, het nou nog nie al die skole waarvoor dit bestem is bereik nie, en skynbaar kan niemand lig werp op waar die boeke hulle bevind nie. Uit vrees vir viktimisasie kan nadere besonderhede ongelukkig nie verskaf word nie.

Op die oomblik staak baie onderwysers ook, maar die groter probleem bly een van gesindheid. Terwyl sommige skole selfs onder baie moeilike omstandighede goed presteer, strompel ander van jaar tot jaar voort. Besoek ministers en LUR’e die skole, kom ook heelwat aan die lig – onderswysers, selfs skoolhoofde, en leerlinge wat bitter laat by die skole opdaag. In enkele gevalle was van die leerkragte so geswaai dat daar van onderrig geen sprake kan wees nie.

Leerkragte wat in die gees van meester van ouds baie hard werk en baie moeite doen, selfs opofferings maak, om die kinders wat aan hulle toevertrou is slaggereed vir die wêreld te maak, verdien om goed besoldig te word. Hulle verdien ook medaljes.

Die ander verdien saam met ‘n regering wat met die onderwys brou meester se lat op die bas.

для девочек Фильчаков

Afrikanerverdeling – die grootste gevaar

Ek kom baie in Suid-Amerika, en het al vriende gemaak met van die Duitse Mennoniete. Hierdie streng godsdienstige groep het gemeenskappe die wêreld oor. Hulle het uit die kerkhervorming ontstaan, en was deur die eeue bekend as die Wederdopers, omdat hulle nie geglo het in die kleindoop nie, en as iemand dus by hulle aangesluit het, is hy weer gedoop.

In die sewentiende en agttiende eeue is die lede van hierdie geloofsgroep, waaruit die Amiesers van die VSA later ontstaan het, genadeloos deur sowel die Roomse kerk as deur die Hervormde kerke vervolg, en moes hulle gedurig vlug en van nuuts af begin. Hulle grootste uitdaging in al die gemeenskappe die wêreld oor, is om hulle jongmense by hulle te hou. Omdat hulle geïsoleerde ekonomieë baie klein en beperk is, bied dit natuurlik nie baie werkskepping nie, en dan moet die jongmense elders gaan werk. Meestal gaan die kinders na Duitsland, Spanje of die VSA.

Die gevolg hiervan is dat die Mennonietiese gemeeskappe ‘n relatief hoë gemiddelde ouderdom het. Hulle bevolkings is oud teenoor ‘n gemiddelde land s’n. In sommige gevalle is die gemiddelde ouderdom 42, terwyl die internasionale gemiddeld tussen 21 en 26 is. Maar die grootste gevaar is dat hulle genetiese poel gevaarlik klein is. Net soos die Afrikaner s’n. En nie baie van daardie jongmense gaan terug na die gemeenskappe as hulle eers aan die algemene handel deelgeneem het nie.

Onder die Amiese geloofsgroep in Amerika, kom daar al hoe meer genetiese afwykings voor, wat direk toegeskryf kan word aan die klein genepoel waaruit die groep ontstaan het, en wat nie noemenswaardig vernuwe nie. Daar is ook nie medisyne of behandeling vir die siektes wat die Amiesers so ernstig tref die afgelope twintig jaar nie.

Hierdie verskynsel word genoem die “founders effect”, of dan in Afrikaans seker die “stigtersverskynsel” (my vertaling). Wanneer die genetiese poel waaruit ‘n geslote groep mense ontstaan het, klein was, word sekere siektes en toestande oorerflik in daardie groep, en indien dit weer en weer oorgeërf word as gevolg van te naby familiebande, kan dit al erger word.

Die Afrikanervolk is internasionaal bekend in die mediese wêreld, dat ons volk wel gebuk gaan onder die “stigtersverskynsel” en dat ‘n hele paar siektes meer en gereeld onder ons voorkom as in ander populasies of volke. Die bekendstes is: “hypercholesterolaemia, progressive familial heart block, Huntington’s chorea, porphyria variegata, Gaucher’s disease, cystic fibrosis and familial colonic polyposis”. (Ek gee dit weer uit die “SA Medical Journal”, Oktober 1983, vandaar my onvermoë om die Afrikaans weer te gee.).

In die lig van bogenoemde, is dit duidelik dat die Afrikaner nie kan bekostig om homself verder in klein groepies op te deel, en langer met hierdie kinderagtige debat oor wie en wat die Afrikaner is, en wie en hoe mense geklassifiseer moet word, kan voortgaan nie.

Watse nalatenskap wil ons aan ons kinders gee?

As mens mooi daaroor dink, is almal van ons wat aan hierdie debat deelneem, en waarin die een slimmer wil wees as die ander, ‘n klomp “ou” mense, wat ons kans gehad het, en dit verbrou het. Ons stry nou oor ons eie verliese en seerkry, al het ons nog gemiddeld net twintig jaar oor om iets by te dra of tot stand te bring. Daarna is ons te oud en trek ons saam met die sonnetjie om die huis as ons gelukkig is.

Daarna moet ons nageslag dít wat ons hopelik tot stand gebring het, verder vat en maak werk. Ons veg nie hierdie vryheidstrewe regtig vir onsself nie, maar vir ons nageslagte. En ons moet onsself die vraag hard en duidelik stel – wat wil ons nalaat?

Wil ons regtig vir hulle hierdie armsalige, verplinterde klomp groepies swaksinniges nalaat, wat nie ekonomies of selfs geneties kan oorleef nie?

Nee, nee, en ‘n duisend maal nee! As ons voortgaan om hierdie verdelende gekheid in stand te hou, pleeg ons ‘n misdaad teenoor die toekomstige nageslagte van hierdie volk. Ek sê dan eerder vir enige jongmens: “Gaan soek jou heil oorsee, of bly aan in die NSA, want die huidige klomp gekke en dwase wat so hoog opgee oor die Vryheidsideaal, is elkeen besig om sy eie seerkry te probeer dokter, is besig om sy eie klein visie’tjie te probeer realiseer, maar is deur die gestryery en geslegsêery en verdeling besig om jou en jou nageslag te verraai.”

Ek doen weer eens ‘n beroep op almal om die vryheid van die Afrikanervolk eerste te stel binne ‘n model van inklusiewe diversiteit, anders stuur ons net weer op ons volgende mislukking en gemors af. Ons moet die jongmense ook nou al deel maak van daardie strewe, en hulle saam laat besluit hoe hulle toekoms eendag moet lyk. Kom ons probeer vir een keer in die geskiedenis verhoed dat die een geslag die vorige een se probleme moet probeer oplos.

справка кэк

Deursigtigheid toegewasem

Die besluit van die ANC en die IVP om ‘n vergadering tussen die SABC-raad en die parlementêre portefeuljekomitee te verdaag nadat ‘n hofbevel verkry is om dit vir die media oop te stel, laat net meer vrae ontstaan oor hoe die ANC die pad vorentoe sien met sekere grondwetlike waarborge oor meningsuiting en die reg om inligting wat jou regte raak te bekom.

Omdat die SABC ‘n statutêre openbare uitsaaier is wat gereeld vanuit die staatskas met ‘n reddingsboei uit die sop gehelp word, is elke burger van die land ‘n aandeelhouer en het op die een of ander wyse ‘n belang daarby. Dit sluit in die reg om verseker te wees dat die openbare uitsaaier nie as ‘n propaganda-arm vir die regerende party aangewend word nie.

Ook nie probeer verdoesel waar sekere programme op veral die SABC se radiostasies as weerligafleiers gebruik word terwyl ‘n spesifieke agenda op die oorhoofse vlak voltrek word nie.

Daar is begrip voor dat ‘n werkgewer sekere kwessies, veral personeelkwessies, as sensitief sal beskou en nie graag dié onderkleertjies op die wasgoeddraad langs die hoofweg opgehang sal wil sien nie. Die teenargument is dat as ‘n mens vir ‘n openbare uitsaaier wil werk, moet ‘n mens sorg dat jou neus te alle tye skoon is, veral waar dit die belange van die publiek raak.

Boonop het privaat en gemeenskapsradiostasies nie die luukse van vertroulikheid wanneer OKOSA oor hul lisensie-aansoeke besin nie. Logieserwys sou verwag word dat die skoen eerder aan die ander voet moet sit.

Soos die vereniging van parlementêre verslaggewers uitgewys het, staan dit egter ook teen die agtergrond van beoogde nuwe wetgewing wat onder meer mediavryheid ernstig bedreig en ‘n mediatribunaal.

Soos wat die wêreldsokkerbekertoernooi vir Suid-Afrika baie positiewe publisiteit besorg het, sorg veral die intimidasie en geweld wat nou met die staking gepaard gaan, dat die land erg in die buitelandse pers deurloop wat onthuts is oor die regering se mediaplanne.

Die kern van die probleem wat nou met die SABC se verskyning voor die parlementêre komitee ervaar word, is dat dit moeilik is om ‘n reuse liggaam se neus skoon te kry na daar so lank politieke inmenging en politieke aanstellings was, en meriete nie altyd die swaarste geweeg het nie.

Op die duur werk ‘n ontleedmes en chirurgie beter as om septiese wonde onder pleistertjies toe te maak. Kort voor lank is deursigtigheid, een van die pilare van verantwoordbare regering, nie net toegewasem nie, maar toegemessel.

027у

Knyptang-breekspul

Twee sake oorheers die afgelope weke die nuus sodat ander nuus soos misdaad effens noustrop trek om die pyp te rook – die landswye staking wat met geweld gepaard gaan, en die regering se aanslag teen vrye meningsuiting en mediavryheid.

In beide sake staan die regering sentraal, veral omdat die grens tussen regering en regerende party deurlopend geërodeer word.

In beide sake kan daar vandag ook wendings kom – die regering wat ‘n verhoogde salarisaanbod gemaak het na eers viervoet vasgeskop is, en SANEF wat hom tot die hof gaan wend omdat die parlement besluit het ‘n deel van die verrigtinge wanneer die SABC vandag op die rooi tapyt verskyn, sal agter geslote deure geskied.

Die huidige nuusstroom staan in skrille kontras met die nuusstroom van kwalik twee maande gelede toe bykans elke koerant rondom die sokkereuforie saamgestel is, en volgens berigte as gevolg daarvan ‘n 20 persent daling in verkope beleef het.

Op die hoogtepunt van die euforie het kenners teen die onvermydelike post-euforiese trauma gewaarsku. Hierdie doemprofete is afgemaak met die verskoning dat die land – veral die gewone mense – dit regtig nodig het om ‘n slag hul longe vol te trek. ‘n Tyd waar die onwaarskynlike kon gebeur waar Julius Malema se mond gesnoer was. Die doemprofete het ook gewaarsku dat die regering besig is om die euforie as skild te benut vir allerlei konkelwerk soos omstrede SEB-transaksies, tenderpreneurskap, die herontplooiing van gediskrediteerde kaders en veel erger.

Dit wat nou beleef word is die teksboek-voorbeeld van post-euforiese trauma. Bykans alles sal te kort en te lank wees. Frustrasies sal oorkook. Dit slaan ook neer in koerante se internet-kommetaar-kolomme en ander internetgedrewe ruimtes waar iedereen sy eiertjies kan kom lê. Die felheid waarmee mense onder mekaar inklim selfs waar die strydendes bykans volkome oor ‘n saak saamstem, is dikwels skokkend.

Die les is gewoon: Daar is nie in ‘n komplekse land soos Suid-Afrika ruimte vir swak en korrupte regering nie. Nog minder vir ‘n proses van donkerwerk wat konkelwerk oplewer, waar die regering statutêr die donkerte in die vorm van mediasensuur skep nie.

Die gevaar is dat, net soos met ‘n euforiese klimaat, uiters belangrike nuus so verswelg kan word dat kiesers werklik oningelig is as hulle die dag hul kruisies moet trek. Tot Agri SA se krediet is dié keer gou gereageer toe daar weer vanuit regeringsgeledere wanvoorstellings oor huidige grondbesit gemaak is, en tot krediet van die media wat Agri SA se reaksie op die fiktiewe syfers in die groenskrif gepubliseer het.

Die land kan gewoon nie bekostig dat wanvoorstellings en politieke retoriek as feite neerslag vind nie.

Maar om dit te voorkom verg ‘n verantwoordelike regering en ‘n vrye, onafhanklike media.

christmas edition

Groenskrif oor grond

Gevaarligte flikker helder rooi as berigte oor die voorgenome groenskrif oor grondhervorming enigsins in die kol is.

‘n Opsigtelike probleem, luidens ‘n berig in Rapport, is dat die groenskrif steeds van die veronderstelling uitgaan dat slegs 13 % van die grond in swart besit is, en 87 % in wit besit. Dit het blykbaar betrekking op alle grond in privaat besit.

Hoe die regering by so ‘n sommetjie kan kom sonder ‘n grondoudit, wat deur georganiseerde landbou versoek maar volstrek deur die regering geweier word, is onverstaanbaar. Verskeie opnames dui daarop dat die prentjie aansienlik anders daaruit sien.

Die bewoording klink verdag baie na ‘n blaps enkele maande gelede toe die Minister van Landbou, Tina Joemat-Pettersson, in Rapport geskryf het dat met die aanbreek van die nuwe bedeling, dieselfde persentasies grond in wit aan die een kant, en swart, bruin en Indiër aan die ander kant, se besit was. Sy is in verskeie artikels reggehelp.

Dié syfers is opsigtelik ontleen van die ou persentasies waaruit die tuislande saam 13 % van die oppervlak beslaan het, en die res 87 %. Hierdie syfer kan kwalik as vertrekpunt gebruik word, onder meer oor die ligging van die land se droë dele, die feit dat die meeste natuurparke soos die Kruger Wildtuin en Kalahari-Gemsbokpark ook in die 87 % geleë is, en dat staatsgrond, soos staatsplase en weermaggronde, dorpsmeente en vele meer kwalik na 1994 by sogenaamde blanke grond gereken kan word.

Om bruin grondbesit by die 13 % in te reken is moedswillig foutief. Bruin landelike gebiede soos die Richtersveld, Mier, Ebenhaeser, die Oppermansgronde en talle kleiner areas soos Thaba Patchoa, Genadendal en sowat 30 ander beslaan saam honderde duisende hektaar. Die groter gebiede is ook in droër gebiede.

Uiteindelik handel dit nie werklik oor ‘n paar persent hier en ‘n paar persent daar nie, dit handel oor die wyse waarop persepsies as feite opgedis word, en sodoende ‘n vraagteken plaas oor ander gegewens wat die beplande groenskrif gebruik. Is dit werklike onkunde – wat moeilik is om te glo nadat meer betroubare feite al soveel kere onder die regering se aandag gebring is – of blote moedswilligheid?

Die probleem is dat as daar eers onversigtig met ‘n stel feitefoute omgegaan word, erodeer dit die vertrouensposisie wat nodig is om die proses enigsins sinvol op die tafel te kan plaas.

Meningsvormers uit die liberale dampkring, soos Max du Preez en dr. Piet Croucamp, stel dit periodiek dat die kommersiële landbou dalk baie tot ‘n ontspanne klimaat oor grondhervorming kan bydra deur nie vir die regering te wag nie, en self in so ‘n program die leiding te neem. Die werklikheid is dat dit al verskeie kere probeer is, en selfs geïmplementeer is, maar by die regering die koue skouer, of hoogstens lippediens gekry het.

‘n Sinvolle beginpunt sou dalk wees om politieke retoriek en propaganda links te laat en met feite te werk.