Rubrieke – Bladsy 139

Afrikanervryheid is histories onafwendbaar: ‘n revolusion?re beginsel

Tesame met Vegkop, Majuba, Magersfontein en ander veldslae, verteenwoordig die slag van Bloedrivier sekerlik een van die triomfantelikste oomblikke in ons roemryke Afrikanergeskiedenis. Ongelukkig is dit so dat enige volk se geskiedenis nie net uit oorwinnings bestaan nie, maar ook soms uit neerlae, uit verraad in eie geledere en uit tydperke van oorheersing deur ander. As ons dus vandag op 16 Desember Geloftedag vier, herinner ons huidige omstandighede ons nie soseer aan die oorwinning deur Andries Pretorius en sy manne nie, maar aan die tragiese oomblikke wat dit voorafgegaan het, vanaf die moord op Retief op 6 Februarie 1838 tot die gruwelike massamoorde op vrouens en kinders by Moordspruit, Bloukrans, Boesmansrivier en Weenen op die 17de van dieselfde maand.

Ook vandag beleef ons byna dieselfde graad van wanorde in ons land waardeur duisende onskuldige mense reeds gesterf het. Hierdie vlaag van etniese geweld wat Suid-Afrika teister word deur sommige as blote “misdaad” beskou, maar soos enige deskundige op die gebied van etniese konflik sal erken, steek daar veel meer in as blote kriminaliteit.

Sekerlik is die geskiedenis besig om homself te herhaal. Die Duitse filosoof Nietzsche het gepraat van ŉ Ewige Wederkeer waardeur die wêreld homself herhaal. Hierdie gedagte is terug te voer na die volgelinge van Pythagoras, asook die ou Griekse Stoïsyne. ŉ Voorganger van Nietzsche, Schopenhauer, het dieselfde begrip in sy werk voorgehou. Ook in die moderne fisika word die gedagte van tyd wat nie liniêr is nie, maar sirkelvormig, oorweeg. Die bekende Britse astrofisikus, Stephen Hawking, praat byvoorbeeld van “die pyl van tyd” in sy werk. By ŉ sekere punt, as gevolg van termodinamiese entropie, ondergaan tyd ŉ ommekeer en begin dit weer van vooraf.

Maar selfs sonder ŉ teorie soos die Ewige Wederkeer, kan enige leser van die geskiedenis waarneem dat die gang daarvan siklies geskied. Enige individu, enige onderneming, enige volk ervaar sy hoogte- en laagtepunte. Soms word die laagtepunt gou-gou weer opgevolg deur ŉ hoogtepunt, soos in die geval van die moorde op Retief en die Trekkers wat binne enkele maande tot die oorwinning by Bloedrivier gelei het. Bloedrivier was ook soveel meer as ŉ blote militêre oorwinning, want uit daardie smeltkroes is die Afrikanervolk gebore. Terwyl die Voortrekkers in die tyd direk daarvoor dit moeilik gevind het om met mekaar saam te werk – vandaar die uitdrukking “dwarstrek” – is hulle uit nood saamgesnoer in ŉ enkele eenheid wat teen die Zoeloes van Dingaan weerstand moes bied.

Maar – en dit is vandag die boodskap wat ek veral vir u wil tuisbring – soms duur historiese siklusse nie maar enkele maande vanaf die trog tot die piek, vanaf die laagtepunt tot die hoogtepunt nie, maar jare, dekades, selfs eeue. Ons voorouers, lank voor die Groot Trek nog, het sulke tye van wanhoop en ellende beleef. Tot 35% van ons voorouers was Duitsers. In die jare tussen 1616 en 1648 het Duitsland die Dertigjarige oorlog beleef waartydens tot ŉ derde van die bevolking omgekom het. Daar was geweld, hongersnood, ellende. Volgens sommige geskiedkundiges het dit Duitsland of die destydse Pruise 120 jaar geneem om van die Dertigjarige oorlog te herstel.

Hoewel ons as Afrikaners onder die dwingelandy van die ANC-bewind grootskaalse geweld in die vorm van plaas- en huisaanvalle beleef, daar op soveel gebiede teen ons gediskrimeer word, ons taal, kultuur en identiteit doelbewus afgetakel en stelselmatig vernietig word, kan ons nie sê dat dit so erg soos die Dertigjarige oorlog of selfs so erg soos die Tweede Vryheidsoorlog is nie. In 1902 moes ons die knie buig voor die Britse Ryk en het ons ons vryheid verloor. Al ons plase en ander bates is deur die vreemde troepe verwoes. Maar verbasend genoeg – of miskien nie so verbasend nie – het ons volk weer opgestaan.

Gedurende die hele twintigste eeu het die Afrikaner ŉ merkwaardige opbloei beleef, op alle gebiede – polities, ekonomies, landboukundig, industrieel, kultureel, taalkundig, letterkundig, musikaal, wetenskaplik. Nou onlangs, op drie deser, het die wêreld die veertigste herdenking van die eerste hartoorplanting in die geskiedenis gevier, dié deur dr. Chris Barnard. ŉ Afrikaner het die eerste hartoorplanting gedoen. Hierdie klein groepie mense aan die suidpunt van Afrika was op allerlei gebiede bedrywig en een prestasie na die ander is opgestapel. Ook die eerste van hierdie Desember is Elisabeth Eybers oorlede, die grootste digteres wat Suid-Afrika, nee die hele Afrika sedert die tye van die Griekse beskawing in Noord-Afrika en in Alexandrië, ooit voortgebring het. Graag wil ek met u een van haar gedigte deel waarin sy op enigsins ironiese wyse as kunstenaar ook haar patriotiese gevoelens oor haar vaderland betuig. Onthou dat sy jare lank, vanaf 1961, in Nederland gewoon het. Vandaar die titel van die gedig:

Uitgewekene

Wat ook al in my binneste agterbly,
Suid-Afrika, jý hoort feilloos daarby.
Om die inherente geheuetaak
nog onaanvaarbaarder te maak
noem hulle jou hier somaar Afrika.

Onreg en honger en opstand speel
‘n omvattende rol in die groot geheel
en het niks, maar hoegenaamd niks te maak
met die herinneringe wat my bewaak

en wat ek bewaak. Terwyl jy verdwyn,
Suid-Afrika, hoed ek die heilige skyn
en kom jou nooit ofte nimmer na.

Uit: Respyt 1993

Hierdie verklaring van Eybers, dat sy Suid-Afrika nooit te na kom nie, het ongelukkig nooit inslag gevind by die onlangse Afrikaner-politici nie. Soveel kere in die onlangse verlede het hulle Suid-Afrika juis te na gekom en sit ons vandag waar ons sit, op pad na ŉ Zimbabwe. Asof in bespotting van die idee van ŉ Ewige Wederkeer, word dieselfde grondhervorming in Suid-Afrika voorberei wat tot die ondergang van ons noordelike buurland gelei het.

Maar ek wil u nie pessimisties stem nie. Hierdie toespraak is juis bedoel om u nuwe hoop te gee deur u daaraan te herinner dat dit nie altyd droog bly nie; daar kom weer reën. Dit gaan nie permanent sleg nie; dikwels neem die geskiedenis weer ŉ ander, vroliker loop. Ons het dit ná 1902 gesien en ook ná die verdeeldheid wat daar in die laat dertigerjare onder Afrikaners ingetree het rondom die Tweede Wêreldoorlog. ŉ Mens sal ver moet gaan om swartgalliger woorde teë te kom as dié wat deur genl. J.B.M. Hertzog uitgespreek is op 24 Februarie 1942. Nadat Hertzog insgelyks verwys het na die merkwaardige prestasies en herwinning van hul vryheid wat die Afrikaners van 1925 tot 1940 kon bereik, vra hy die skreiende vraag, ŉ vraag wat elke Afrikaner sekerlik in hierdie jaar 2007 met dieselfde skor en hees stem kan vra: “Wat het daarvan geword?”

Vir Hertzog, waarlikwaar een van ons merkwaardigste en intelligenste leiers, het die toekoms in 1942 donkerder gelyk as vir enigeen van ons volksgenote wat vandag op die vliegtuig Australië toe klim, want hy sê:

“Wanneer die Afrikaner vandag – nog geen twee en ŉ halwe jaar na sy afstand van regering – sig afvra wat is geword van al hierdie waardevolle prestasies en verrigtinge waardeur die Afrikanerdom Suid-Afrika en die Afrikanervolk, gedurende die 15 jaar van sy regering, verryk en verhoog het, dan kan daar geen antwoord op wees nie dan: Van alles nasionaal-waardevol wat deur die nasionale Afrikanerdom tot op 4 September tot stand was gebring, is meestal slegs nog die ruïne te bespeur. En oordelende na die haas waarmee tot op hierdie oomblik met sloping voortgegaan is, mag aangeneem word dat binnekort slegs nog maar puin te sien sal wees!

…Te midde van al hierdie ruïne en puine, staan intussen – verskeur, magteloos en tot die stof verneder – die tragiese figuur van die jong Afrikanerdom wat in trotse fierheid, nog maar kort gelede, sig verheug het in sy roemryke prestasies en verrigtinge in diens van volk en vaderland, uit eie krag en sterkte in moedige eendrag en eensgesindheid behaal. Vanwaar hierdie skielike ineenstorting van ŉ gesonde, kragtige volksontwikkeling wat sig reeds in staat getoon het om op enige gebied van die volkslewe tot ŉ mate van bloei en rypheid te kom wat die toets van vergelyking met dié by ander beskaafde volkere met eer kon deurstaan?”

Hoe hard slaan Hertzog se bittere woorde van 65 jaar gelede nie ook vandag nie? Hoeveel te meer beleef ons nie vandag dieselfde sloping en afgang as waarvan hy praat nie? Op byna elke gebied kan ons vandag ewe seer “puin en ruïne” gadeslaan. Hoeveel plase is nie oor die afgelope jare letterlik tot niet gemaak deur die Afrikanistiese, sogenaamde “grondhervorming” nie? Waar eens landerye, besproeiing, vol skure, ŉ gewerskaf van mense was, het nou die letargiese skuifelgang van die dood ingetree. Waar eens netjiese plaasopstalle gepryk het, tref ons tans dikwels net murasies aan, met die dakplate en die vensterrame verwyder en die wind wat deur die gate huil en die gras wat stadigaan die blyke van ons eens grootse beskawing aan die suidpunt van Afrika toegroei.

Ook ons opvoedingstelsel het ŉ bespotting geword wat die naam “onderwys” nie meer waardig is nie. Op die model van die totalitêre stelsels vanagter die eertydse ystergordyn, word ons skole, universiteite en toenemend selfs ons kerke “getransformeer” tot wat die Franse Marxistiese filosoof, Louis Althusser, “ideologiese staatsapparaat” genoem het. Die hoofdoel van skole en universiteite in ons land is nie meer om op te voed, om te verfyn, om te onderrig, om kennis oor te dra nie, maar om te breinspoel, om revolusionêr te verander, om ons volk veral geestelik te onderwerp. Daardie trotse, fiere jong Afrikaner waarna Hertzog verwys, het meer as ooit tevore ŉ slaaf in sy eie land geword. Vanuit die ideologiese staatsapparaat van die regime word ons oor en oor gebombardeer met apartheid, blanke skuld, die minderwaardigheid van ons taal en kultuur, dat ons vreemdelinge of setlaars in ons eie land sou wees en dergelike meer. Ons geskiedenis is vervals en vanuit die Marxistiese oogpunt herskryf sodat ons vir ewig die skuldenaars sal wees van die meerwaarde waarvan ons die proletariaat kwansuis ontneem het.

Waarskynlik die pynlikste van dit alles is om te sien hoe goedgelowige, naïewe volksgenote dit alles vir soetkoek opeet en soos papegaaie agterna sê. Ook ons patetiese Kaapse pers wat soos ŉ wafferse Prawda uit die ou Sowjetunie daagliks of weekliks “die waarheid” aan ons opdis, neem deel aan dié ideologiese mimiekspel. Prawda beteken mos “waarheid”. In die Sowjetunie was daar naas Prawda ook Izvestia (nuusberigte). Daarom het die grappie in Russies die rondte gedoen: "V Pravde njet izvestij, v Izvestiach pravdy njet", oftewel “In Die Waarheid staan daar geen nuusberigte nie, In Die Nuusberigte staan daar geen waarheid nie”.

Interessant is nou dat Hertzog in 1942, tydens daardie donker uur van Afrikanerondergang, sy eie wanhopige vraag, “Vanwaar hierdie skielike ineenstorting van ŉ gesonde, kragtige volksontwikkeling…?” beantwoord het. Veral het hy twee elemente – hy noem hulle “doodsvyande” – geïdentifiseer wat die Afrikaner in daardie dae tot ŉ val gebring het: die Britse Empire en die Afrikanerpartykramer. Aan die een kant is daar die Britse Ryk wat gekant is teen Afrikanervryheid en -onafhanklikheid, met al sy ondersteuners ook in Suid-Afrika. Maar die tweede doodsvyand wat Hertzog noem, die Afrikanerpartykramer, is volgens hom nog dodeliker as die eerste. ŉ Ander term vir “partykramer” sou wees: die partypolitikus wat in eie belang handel.

By al die sielewroeging wat daar tans onder Afrikaners aan die gang is, die tergende vrae rondom hul skielike val vanaf leiersvolk van Suid-Afrika tot “varkwagters by ŉ bedeling” soos die digter en eertydse redakteur van Rapport, Izak de Villiers, hulle ŉ tydjie gelede genoem het, is daar tog ŉ eenvoudige antwoord: ons is deur partykramers uitverkoop! Mense wie se pensioene of persoonlike aansien of dalk die Nobelprys vir vrede meer werd was as die vryheid en soewereiniteit van ŉ ganse volk. Ons praat hier van die spreekwoordelike toekoms wat vir ŉ pot lensiesop verkoop is.

Dis nodig dat iemand die Afrikanergeskiedenis van die afgelope veertig jaar gaan opskryf, nie volgens die heersende mode van Afrikanerverguising en ŉ soort Marxistiese determinisme wat ons uiteindelike onvryheid en magteloosheid as “histories onafwendbaar” sien nie, maar ŉ nugtere, praktiese ontleding van presies hoe ons vyande die hele bouwerk waaraan Hertzog en soveel ander voor hom gewerk het, onder ons uitgekalwe het tot waar ons vandag so byna-byna kaal gestroop op die wêreld staan. So ŉ geskiedenis sou begin met die triomf van die Republiekfees van 1966 onder Verwoerd toe hy borrelend optimisties oor die toekoms van die Afrikanervolk was tot die huidige tydvak waartydens ons byna daagliks hoor dat ons maar net dankbaar moet wees dat ons nog lewe. Hoeveel arrogante swart politici, waaronder Thabo Mbeki self, het nie sedert 1994 al aan ons gesê dat ons ons sterre kan dank dat ons nie met die volle geweld van die revolusie getref is nie?

So ŉ eietydse kroniek oor die pas afgelope vier dekades kan grootliks bydra om die verwarring by ons mense oor hul eie ondergang op te klaar. Hertzog was destyds helder genoeg om die Afrikaner se twee doodsvyande in die vorm van die Britse Ryk en die Afrikanerpartykramer bloot te lê.

Aan die begin van hierdie toespraak het ek verwys na die Ewige Wederkeer wat ons ook kan sien as die geskiedenis wat homself herhaal. Te midde van al die verwikkelde internasionale problematiek oor die afgelope veertig jaar, aan die een kant, en die treurige geskiedenis van broedertwis onder Afrikaners aan die ander, herken ons steeds dieselfde twee aartsvyande van die Afrikaner wat hul duiwelswerk voortsit. Die meedoënlose aanslag van die pro-Britse en pro-Engelse beweging in Suid-Afrika het nog nooit opgehou nie. Terloops, is dit nie fassinerend dat Rusland onder Wladimir Poetin, wat onlangs as president herkies is, so pas besluit het om die British Council uit sy land te sit nie? As ons dus praat van die ineenstorting van Afrikaanse onderwys, die verengelsing van ons universiteite, gewaar ons die hand van Brittanje daarin en veral natuurlik van Brits-opgeleide en Brits-gesinde onderwysministers soos Kader Asmal en Naledi Pandor. Mag daar ŉ dag kom dat ŉ Afrikanerreging in Suid-Afrika insgelyks die British Council die deur wys!

Dan is daar die tweede aartsvyand van die Afrikaner: die partykramer. Of binne ons huidige konteks: die immer gierige Afrikanersakeman wat in eie belang optree en in die media byvoorbeeld as propagandis vir die heersende anti-Afrikanerideologie sal optree solank as wat dit die adverteerders in sy koerant of op sy televisieskerm sal behaag.

Solank as wat ons verstaan wat Hertzog en ander reeds jare gelede aan ons uitgewys het, sal ons altyd weer in staat wees om die situasie om te keer. Bloedrivier was die gevolg van die Afrikaner se eerste vryheidstrewe, sy uittog na die binneland om iewers sy nuwe Jerusalem in die vorm van ŉ eie republiek te gaan bou. Dit was ook Hertzog en die ou Nasionale Party van destyds se strewe wat met ŉ kreeftegang, nou vorentoe, nou agtertoe, verloop het tot repubkliekwording in 1961. In soveel opsigte duur dieselfde stryd teen dieselfde vyande van destyds vandag nog voort.

Een van ons grootste swakhede is ons afhanklikheid van Westerse goedkeuring. Terwyl vele lande ter wêreld hul eie reëls maak, soos byvoorbeeld Sjina of Libië, sonder om hulle aan Westerse norme of kritiek te steur, is die Afrikaner hipersensitief vir Westerse kritiek. Vandaar die politieke en nasionale selfmoord waarin sy eertydse leiers hom begeef het. Terwille van enkele holle aanprysinge in Britse koerante het die De Klerk-geslag ons toekoms weggeteken.

Die vraag wat hom vandag aan ons opdring, is: Hoe gaan ons sorg dat die siklus van die geskiedenis nog ŉ keer oorkom word en dat die Afrikaner uit sy vernedering en sy neerlaag en sy magteloosheid gaan opstaan om weer homself, trots en fier en vry, te wees? Enkele jare gelede het Carel Boshoff junior die volgende stelling gemaak: “Revolusie roep revolusie op.” Hy het dit verder omskryf deur te beweer: “Die revolusie van Suid-Afrika se massas roep ŉ Afrikaanse revolusie op. Die herkonstituering van die Suid-Afrikaanse politieke ruimte roep die herkonstituering van die Afrikaner op.”

Enigeen wat vandag na die verval van ons land kyk, kan nie anders as om met Boshoff saam te stem nie. Hoe sal ons ooit weer sonder ŉ revolusie ons staatsdiens kan suiwer van onbekwame mense wat bloot op grond van ras aangestel is? Hoe sal ons sonder ŉ revolusie die miljoene onwettige immigrante (volgens sommige skattings trek hulle al oor die tien miljoen) uit ons land kan sit? Hoe sal ons sonder ŉ revolusie ons opvoedingstelsel kan herfokus op onderwys, pleks van breinspoeling en propaganda? Hoe sal ons sonder ŉ revolusie ons weermag kan suiwer van voormalige terroriste en die groot aantal vigslyers wat tans as soldate diens doen of juis nie diens doen nie, maar wel ŉ soldy ontvang?

Slegs radikale verandering kan Suid-Afrika nog red. Soos alle revolusies deur die eeue, begin dit met ŉ idee. Die begrip Afrikaner, wat terug te voer is na Bibault se kreet uit 1707, “Ik ben een Afrikaander!” waarmee hy ŉ Kaapse landdros, sowel as die Nederlandse koloniale orde, uitgedaag het, is een revolusionêre idee wat ons reeds het. Die gedagte van ŉ blanke, Westerse groep wat hulself tot inheemse volk van Afrika verklaar, is by uitstek iets nuuts, iets uitdagends.

Maar vir die soort revolusie wat ons vandag nodig het, is blote Afrikanerskap nie genoeg nie. Ons al moet besef dat ons in ŉ allesomvattende stryd gewikkel is wat groot eise aan ons gaan stel, soortgelyk aan ons voorouers by Bloedrivier. Ons sal vindingryk en dapper moet wees. Een van die beroemde revolusionêre van die twintigste eeu, Mao Tsetoeng, het die volgende van ŉ revolusie gesê: “ŉ Revolusie is nóg ŉ dinee, nóg dieselfde as om ŉ opstel te skryf of ŉ skildery te verf of borduurwerk te doen; dit kan nie so verfynd, so luilekker en gemoedelik, so gematig, welwillend, goedhartig, goedgemanierd, ingehoue en groothartig wees nie. ŉ Revolusie is ŉ opstand, ŉ daad van geweld waarmee een klas ŉ ander klas omverwerp.”

As ons mooi na Suid-Afrika kyk, kan ons sien dat iets van hierdie soort gewelddadige revolusie waardeur een klas ŉ ander omverwerp, reeds aan die gang is. Die revolusionêre magte is reeds op die land losgelaat. ŉ Revolusie beskik oor sy eie inherente logika. As dit eers aan die gang gesit is, kan niks dit stuit totdat die revolusie sy oogmerke bereik het nie, hoe radikaal sulke oogmerke ook al mag wees.

In die geval van Zimbabwe het ons gesien hoe die “derde tjsimoerenga” uitloop op ŉ bankrot land met ŉ bevolking wat nou grotendeels van buitelandse voedselhulp afhanklik is. Nietemin is daar vele Afro-revolusionêre, ook binne die ANC en SAKP, wat meen dat Mugabe se revolusie en “grondhervorming” ŉ groot sukses was. Immers was die oogmerk van die revolusie nie om produksie uit te brei – ŉ konserwatiewe, kapitalistiese ideaal – nie. Luidens Mao se dictum, “ŉ Revolusie is ŉ opstand, ŉ daad van geweld waarmee een klas ŉ ander klas omverwerp”, het Mugabe immers sy doel bereik om die klas van grondbesitters omver te werp en sy land van blankes te suiwer.

Ons sou ŉ groot fout maak om te dink dat hierdie revolusionêre logika nie ook in Suid-Afrika gevolg word nie. Gereeld word daar deur Thabo Mbeki melding gemaak van die “nasionale demokratiese revolusie” wat steeds aan die gang is. Die term “nasionale demokratiese revolusie” is ŉ klassieke Marxistiese of kommunistiese begrip, ŉ onderdeel van Marx en Lenin se teorie van die “historiese onafwendbaarheid” van kommunisme wat deur ŉ tweestadiumrevolusie bewerkstelling word. Eers vind die nasionale revolusie plaas en daarna die sosialistiese. Heel onlangs het die ANC ŉ hele reeks interessante artikels op sy webwerf gepubliseer onder die titel, “Die vyand bly die vyand”. Presies ŉ maand gelede het ek in ŉ brief aan die webwerf Litnet ŉ aanhaling uit dié ANC-verklaring gegee en ook daarop kommentaar gelewer.

Volgens die ANC, en ek haal aan, “mag en sal die taktiek van ons historiese opponente van tyd tot tyd verander, en so ook die teaters van stryd wat hulle kies. Niks hiervan sal ŉ verandering in die aard van ons opponente en die doelstellings wat hulle najaag, aandui nie. Soos bevelvoerders te midde van ŉ militêre veldslag, moet ons begryp dat die vyand maneuvreer, maar hy bly die vyand!”

Hieroor het ek op Litnet opgemerk:

“Die vyand maneuvreer, maar hy bly die vyand! Dit ly geen twyfel dat die ANC hier na die Afrikaner verwys nie. Enkele sinne later word daar vertel dat die ANC ‘wyslik of andersins’ besluit het om nie die ‘Jakobynse opsie’ te volg en sodoende die ‘historiese opponent’ met ‘revolusionêre geweld te vernietig’ nie.

Terwyl ons vandag hier besig is om Geloftedag te herdenk, is die ANC wat ons steeds – in weerwil van die De Klerk-Meyer-oorgawe – as sy “vyand” sien, besig met ŉ leierskapstryd by sy partykongres te Pietersburg. Op die vooraand van daardie kongres doen Thabo Mbeki in sy persoonlike brief op ANC Today ŉ oproep aan sy volgelinge onder die opskrif: “Wees trou aan ons revolusionêre oogmerke!”

In die brief haal hy verskeie revolusionêre uitsprake van vorige ANC-leiers wat by partykongresse gemaak is aan, onder andere dié van Oliver Tambo waarna Jan Smuts-lughawe onlangs vernoem is en wat in Junie 1985 in Lusaka geuiter is:

“Ons konferensie sal deur ons mense onthou word as ŉ krygsraad wat die gryp van mag deur die massas beplan het, die voorlaaste byeenkoms wat aan ons opdrag gegee het om ons land te neem deur die verskriklike maar suiwerende vuur van revolusionêre oorlog na ŉ toestand van vrede, demokrasie en die vervulling van ons mense wat al te veel en te lank gely het.”

Thabo Mbeki, die huidige president van Suid-Afrika, keur nie net dié woorde van Tambo goed nie, hy bewonder hulle; vandaar sy aanhaling. Maar Mbeki se slagspreuk, “Wees trou aan ons revolusionêre oogmerke!” is ontleen aan Mandela wat nogal op Geloftedag in 1997 die volgende by die ANC se vyftigste nasionale konferensie gesê het: “Daar lê heelwat vir ons voor wat kompleks en opwindend is. In die sentrum van dit alles staan die grondliggende uitdaging vir ons om trou aan ons revolusionêre oogmerke te bly.”

Op 16 Desember 1838 het die Afrikaner geskiedenis gemaak. Soos ŉ Gideonsbende het ons teen ŉ geweldige oormag, met die hulp van God wat tydens die Gelofte afgesmeek is, geseëvier. Maar, en dit spyt my om dit te sê, maak die Afrikaner in onlangse tye nie meer geskiedenis nie. Veel eerder ondergáán ons die geskiedenis wat ander maak. Ons lughawens word na hul revolusionêre helde vernoem; die name van ons dorpe en stede wat deur ons voorouers aangelê is, word na willekeur verander. Ook die belastings wat die gedissiplineerde, wetsgehoorsame, getroue Afrikaner aan die staat betaal, word aangewend ter bevordering van die ANC se fameuse revolusionêre oogmerke waarvan die vernietiging en uiteindelike verdrywing van die Afrikaner uit Suid-Afrika waarskynlik heel bo-aan die lys staan.

In die aangesig van die vernietigende revolusie wat oor ons spoel, het vele van ons mense moedeloos geraak. Hulle gee boedel oor. Hulle verlaat die land. Hulle bou hoë mure om veiligheidsbuurte en hoop dat hulle nie aangeval sal word nie. Of, die skandelikste van almal: hulle word meelopers. Hulle sluit aan by die ANC van waar hulle hul eie mense ondergrawe en beveg. Of hulle voer die vyand se propaganda vir hom vanuit die blaaie van die plaaslike Prawdas, Beeld en Die Burger, wat net sowel ANC Today in Afrikaans kon heet. Soos ŉ refrein deur hul oorgawe loop die wanhoopskreet: “Ons is te min! Ons is te min!”

Maar indien Geloftedag nog enige betekenis vir ons het, is dit juis om ons daaraan te herinner dat ons nog altyd, dwarsdeur ons geskiedenis, “te min” was. Aan die ander kant van die slagveld was daar nog altyd ŉ oormag teen ons opgestapel! Teen die Zoeloes of die Engelse of die Angolese wat deur Rusland, Oos-Duitsland en die ou Sowjetunie ondersteun is, het ons nog altyd ŉ baie klein groepie manne in die veld gestoot.

Naas Bloedrivier is daar soveel ander wonderwerke opgeteken wat die Afrikaner as minderheid in sy segetog deur Suider-Afrika behaal het. Ook in hierdie dae, op 11 Desember, het ons die slag van Magersfontein herdenk waaroor ons op die Praagwebwerf ŉ beknopte kroniek gepubliseer het. Onder aanvoering van generaal Koos de la Rey het slegs 8 500 Boere ŉ Engelse oormag van 15 000 man onder aanvoering van Lord Methuen op 11 Desember 1899 ŉ vernietigende neerlaag toegedien. Soos dit op die Praagwebwerf lui: “Die Skotse Highland-soldate het nie ’n kans gestaan nie. Die Boere het onverbiddelik op hulle losgebrand. Wauchope en heelwat van sy offisiere is doodgeskiet. Helfte van die Britse manskappe het omgedraai en gevlug. Op pad terug het hulle die bevelvoerder van die Highland Light Infantry doodgetrap.” Eenduisend Britte het gesneuwel, teenoor een-en-sewentig Boere wat die lewe gelaat het.

Soos Bloedrivier, Magersfontein of – meer onlangs – ons vele suksesvolle veldslae in Angola en Suidwes-Afrika, aan ons tuisbring: ons moenie die oormag vrees nie.

Daarom, op hierdie dag waar hier in die einste Noord-Transvaal ŉ revolusie teen die Afrikaner gesmee word waarvan die oogmerke by die dag duideliker word in die onreg en geweld wat deurlopend teen ons gepleeg word, moet ons nie terugdeins nie.

Net soos op die vooraand van Bloedrivier, staan die Afrikaner vandag voor ŉ naakte keuse tussen gewisse ondergang of heroïese weerstand. Watter lot gaan ons volk kies?

Ek het reeds genoem dat ons tans die geskiedenis ondergaan wat ander maak. Wat die groot Griekse staatsman Perikles destyds oor die politiek gesê het, geld ook vir die revolusie. Perikles het gesê: “U mag nie ŉ belang in die politiek hê nie, maar dit verhoed nie die politiek om ŉ belang in u te ontwikkel nie.” Net so mag u nie ŉ belang in die huidige revolusie in ons land hê nie, maar dit verhoed nie die revolusie om ŉ belang in u grond, in u bates, in u kultuur of selfs u voortgesette teenwoordigheid in die land te ontwikkel nie.

Om uit die huidige afwaartse siklus te ontsnap, sal die Afrikaner met sy eie revolusie moet begin, ook en veral onder ons eie mense. En laat ek dit weereens herhaal: ŉ Revolusie begin met ŉ idee. Een van die hoofredes vir ons gebrek aan optrede tot dusver, is ons gebrek aan ŉ koerant, aan ŉ mondstuk wat onbeskaamd die Afrikanersaak sal stel. Ons mense moet ingelig word en nie langer met versoeningspraatjies gesus word nie. Ons moet ons denke verskerp en alle politieke kwessies tot in hul logiese uiteinde deurdink.

Ons het nie veel tyd meer oor nie. ŉ Mens kan die huidige woelinge in die revolusionêre party, die ANC, op allerlei maniere interpreteer, maar tipies van alle Afrikarevolusies is dat daar gewoonlik na onafhanklikwording of “bevryding” ŉ tweede, radikale fase volg. Myns insiens staan ons op die vooraand van geradikaliseerde verandering of transformasie in Suid-Afrika. Selfs prof. Willie Esterhuyse van Stellenbosch, ŉ ANC-naprater en ondersteuner van Mbeki, het op 7 Desember in Beeld en Die Burger voorspel dat so ŉ geradikaliseerde “Groot Transformasie” vir ons waarskynlik net voor die deur lê. Om anders te glo, meen Esterhuyse, “is om te droom dat die maan van groen kaas gemaak is”.

Ons sal moet kies tussen Afrikanerskap en vreemdelingskap, tussen oorlewing en ondergang, tussen weerstand of oorgawe, tussen denkende kontestasie of klakkelose napratery, tussen geloof en verterende twyfel. By Bloedrivier het ons voorouers nie getwyfel nie; hulle het gegló en sodoende die oorwinning behaal.

Soos N.P. Van Wyk Louw ook iewers in een van sy essays opgemerk het, is daar geen waarborg vir ŉ volk se voortbestaan nie. Deur die geskiedenis het vele volke op die toneel verskyn, jare of selfs eeue lank ŉ grondgebied beset en oorheers, net om daarna deur ander geknak te word en in die niet te verdwyn. Ander weer slaag daarin om hul terugslae te oorkom en beskou elke neerlaag of tydvak van oorheersing deur ander as ŉ noodsaaklike loutering vir die toekoms. Soos Nietzsche gesê het: “Wat my nie doodmaak nie, maak my sterk”.

Indien die Afrikaner ŉ verloorvolk was wat vir uitsterwing bestem was, sou ons sekerlik nie tot hier gevorder het nie. Daarvoor was ons geskiedenis en ons voortdurende stryd teen die oormag, eenvoudig te moeilik. Agterna gaan ons na die huidige sware tye verwys as ŉ toets wat ons deurgemaak het, maar met lof geslaag het.

Laat ons dus die huidige stryd, soos Andries Pretorius en die helde van Bloedrivier, met geloof en vasberadenheid aanpak. Die Afrikaner se drang na vryheid en onafhanklikheid is dwingender as swaartekrag, sterker as staal en duursamer as goud. Ons laat ons deur niemand oorheers nie, nie die grootstes nie en ook nie die kleinstes nie. Daarom sê ons vandag: ons vrees nie die revolusie nie, ons verwelkom dit, want uiteindelik sal dit óns omwenteling wees wat seëvier, nie die revolusie van boosheid wat ander teen ons smee nie.

Iewers in die toekoms lê daar ŉ Afrikaanse republiek waarin ons weer vry sal wees, vry om ons taal te praat, om ons grond sonder inmenging of geweld te bewerk, om ons kinders volgens ons waardes op te voed, om ons eie volkslied te sing, om veilig te woon, te werk en te speel, om sonder rassevoorskrifte handel te dryf, kortom, om onsself te wees. By Bloedrivier, Majuba, Magersfontein en elders het ons mense geveg en desnoods gesterf vir ons republikeinse ideaal, vir Afrikanervryheid.

Die geskiedenis het getoon dat daar in dié wêrelddeel net een historiese onafwendbaarheid is: Afrikanervryheid. Weer en weer het ons dit behaal, ongeag tydelike terugslae. Soos een van ons mooi vaderlandsliedere met woorde deur Eitemal lui:

“Ons gaan saam die donker toekoms in

om as een te sneuwel of oorwin,

met ons oog gerig op jou,

ons Oranje-blanje-blou!”

Behoort ons Mugabe te bewonder?

Die pas afgelope EU-Afrikaspitsberaad het Sondag in ŉ voorspelbare sirkus ontaard toe Robert Mugabe die spul ruggraatlose Europese leiers in hul peetjie gestuur het. Veral die Duitse kanselier, Angela Merkel, moes dit ontgeld toe die Zimbabwiese diktator dit onomwonde gestel het dat sy land “wat menseregte en goeie regering betref, sy eie beleid, uit eie vrye wil” bepaal.

Hoewel Mugabe sy land se ekonomie geruïneer en alle blankes daaruit verdryf het, is daar een aspek van sy gedrag wat bewonderenswaardig is: Mugabe staan op die soewereiniteit van sy staat en duld geen inmenging van buite nie.

Hierteenoor het Afrikanerleiers in die onlangse verlede hulle laat voorskryf deur die Britte, Amerikaners en dieselfde lamsakkige Europeërs wat nou handewringend en kugtend in die aangesig van die sterkman Mugabe rondstaan. Pleks dat De Klerk en sy voorgangers teenoor die buitewêreld die soewereiniteit van ons land en van ons volk – wat net soos ander volke op vryheid en selfbeskikking geregtig is – verdedig het, is daar toegegee aan die “goeie raad” van buitelanders wat geen snars van Afrika verstaan nie en ons allermins goedgesind is.

Die resultaat van buitelandse inmenging in Suid-Afrika kan vandag gesien word in plaasmoorde, rasse- en taaldiskriminasie, kortom, die uitsigloosheid en wanhoop wat reeds ‘n miljoen Afrikaners oortuig het om hul vaderland vaarwel te sê en hul heil elders te gaan soek.

Omtrent elke land in Afrika beskik oor ŉ etniese minderheidsregering. Ook Suid-Afrika het sedert 1994 ŉ oorheersend Xhosa-bewind gehad en dit wil nou lyk asof die Zoeloes onder Jacob Zuma hul pond vleis gaan opeis. En geen haan kraai daaroor nie, net soos wat die huidige Toetsi-regering in Rwanda of die Owambo-regering in Namibië geen kritiek ontlok nie. Mugabe self is ŉ Sjona wat die Matabele-groep in sy land al genadeloos onderdruk het en selfs 20 000 van hulle uitgemoor het om sy mag te konsolideer. Hieroor het die skynheilige Britte geen woord gerep nie; dit was net toe Mugabe nie meer geredelik vanuit Brittanje gemanipuleer kon word dat die wonderwoord, “demokrasie”, skielik herontdek is en dat daar ŉ veldtog, gelei deur die Britse media, teen hom geloods is.

Toe Suid-Afrika ná 1948 ŉ etniese minderheidsregering onder Afrikaners gehad het wat iets soos elf universiteite en duisende skole vir swartes gebou het, om van honderde hospitale en klinieke, landbou-ontwikkelingshulp, ens. nie te praat nie, is dit egter as ŉ “misdaad teen die mensdom” veroordeel.

In Suid-Afrika vind daar tans veel erger menseregteskendings as in Zimbabwe plaas. Ons mense word daagliks aangeval, verkrag en vermoor. Net verlede week was daar die geval van die Janse Van Rensburgs van Naboomspruit wat agt uur lank gemartel is. Mnr. Theuns Janse van Rensburg is met ŉ panga aangeval en sy vrou, Hettie, se vingers is met ŉ snoeisker afgesny. Daar is geen einde in sig vir hierdie gruweldade wat hul daagliks in Suid-Afrika afspeel nie. Nietemin rep die Britse pers kwalik ŉ woord hieroor en is die algemene konsensus van die Europese Unie dat Suid-Afrika in ŉ staat van “demokrasie” verkeer.

Soos ek al voorheen gesê het, stuur Suid-Afrika toenemend op ŉ tweede Zimbabwe af. Geweld het by ons reeds ŉ graad bereik wat met die ergste tye onder Charles Taylor in Liberië, die volksmoord in Rwanda of die voortslepende geweld in die DRK en Darfoer, vergelyk kan word. Daar is reeds tekens dat die stroom paniekbevange Afrikaners wat ons land na Australië en ander lande verlaat, besig is om ŉ vloed te word. Op die duur staar ons ondergang in die gesig, hetsy omdat ons stuksgewys doodgemaak gaan word, hetsy omdat die meeste talentvolle en opgeleide mense die land gaan verlaat totdat daar niks van ons oorbly nie.

Die Afrikaner se oënskynlike onvermoë om op te tree in die aangesig van sy huidige bestaanskrisis, is sekerlik te wyte aan ons hopelose leiers wat die afgelope dekade of twee die politieke toneel oorheers het. Maar ten dele vrees ons ook die kritiek van mede-Westerlinge soos die Europese leiers wat die afgelope naweek in Lissabon byeen was.

By al sy foute, het Afrikanerleiers heelwat by Mugabe te leer. Indien iemand sy neus in jou sake steek, vertel hom kaalkop die waarheid. Zimbabwe is sekerlik vandag een van die swakste lande ter wêreld, wat van voedselhulp afhanklik is om sy bevolking te voed en sy energie van Suid-Afrika op skuld ontvang. Hierteenoor was Suid-Afrika in die tagtigerjare toe die buiteland aan ons begin voorskryf het hoe om ons land te regeer, ŉ kernmoondheid met (volgens Jane’s Defence Weekly destyds) die vyfde sterkste weermag ter wêreld.

Mugabe skroom egter nie om vir die Duitse kanselier, Angela Merkel, in haar gesig te sê wat sy met haar “goeie raad” kan gaan doen nie. Maar die kruipergeslag van Afrikanerpolitici wat die destydse Broederbond en NP voortgebring het, het destyds nie die moed gehad om die soewereiniteit van Suid-Afrika teenoor buitelandse inmenging te verdedig nie.

Al klink dit na ŉ paradoks, kan die Afrikaner gerus gaan kers opsteek by Mugabe. Ons het niks te vrees van die ruggraatlose Europeërs wat so gereeld die knie buig voor Afrika se hansworsdiktators van die Idi Amin-tipe nie. Dis tyd dat ons ons eie heil in dié land begin uitwerk, sonder om die histeriese uitsprake van die Britse pers of die oningeligte menings van Europese diplomate in ag te neem.

Soos een teleurgestelde Britse kommentator, Simon Jenkins, wat self die gebrek aan enige moed in Europa of in Brittanje raaksien om militêr of andersins in Afrika betrokke te raak oor die naweek opgemerk het: “Vandag is al wat Brown by ŉ spitsberaad kan doen, om sy duime in sy ore te druk en ‘Boe!’ te sê.”

Hoekom ons Afrikaners steeds so bang is vir die Britse “Boe!” en ŉ geriatriese Sjona oorkant die Limpopo hom nie daaraan steur nie, verteenwoordig steeds een van die tergendste raaisels van die geskiedenis.

велосипед детские

Twee minute oor twaalf: ?n Boer in die vreemde

In my vorige rubriek, waarvan hierdie een die vervolg is, het ek gereken dat die meeste Afrikaners so gedemoraliseerd is dat hulle in ’n dekadente styl van materialistiese vergrype en sinlose rituele soos georganiseerde sport hul toevlug vind. Hulle het een geword met die wêreldse verbruikerskultuur wat wentel om handelsmerke en laekwaliteitinligting. In die woorde van Johan Wingard is hulle eintlik internasionale zombies.

Johann Rossouw het onlangs in sy By-rubriek ’n akkurate analise gegee, waarin hy verduidelik dat die Afrikaner se verlies aan identiteit en gebrekkige aanhang van die huidige bestel se simbole die gevolg daarvan is dat hulle in der mate deur die ANC vervreem is dat hulle hul simbolieke tuiste in wêreldse aspekte soos handelsmerke en verbruikersgoedere gevind het. Dit dui myns insiens voorwaar op ’n volk in verval en kan sekerlik net as dekadent beskryf word. Dit is nie die gebrek aan respek vir die simbole van die huidige bestel wat my dit laat kwytraak nie, maar eerder die onvermoë om eie simboliek te herontdek. Ek wil Rossouw se voorbeelde net ietwat uitbrei na die Afrikaner se fenomenale obsessie met georganiseerde sportsoorte soos rugby en krieket. Dit is dan ook by sulke internasionale geleenthede dat eie waardigheid juis verder opgeoffer word deur die onderbroekvlag in obsessiewe ondersteuning vir die sportgode te waai.

Tydens provinsiale wedstryde word kitsch (ek wil amper sê obsene) simbole wat hul spanne verteenwoordig, met vibrerende entoesiasme by motorvensters en op pawiljoene rondgeswaai. Nie net is die heraldiek van die simbole aan die absurde kant nie, maar die ontwerpe is verbeeldingloos, soos die “Bulls“ se Texas-tipe bulhorings wat in hul driedimensionele vorm perfek sou pas op die enjinkap van ’n 1976 Cadillac De Ville, te vinde in die strate van New York se krotbuurtes. Dít is die nuwe nasionalisme. Hierdie is hulle trotse simbole … ’n Volk verdiep in die oppervlakkighede van die materiële en boonop met swak smaak uitgestal … ’n Volk met geen werklike trots of enige vatbare etniese bewussyn nie. Deur die NP uitverkoop en deur die ANC afgebreek tot die status van ondenkende, identiteitslose en materialistiese ghwarheid.

Die De le Rey-fenomeen is niks meer as die patetiese laaste geroggel van ’n sterwende, siellose liggaam nie. Selfs daardie nou befaamde Bok kruip agter sy politieke base se onderbroekvlag weg.

Instroming oor ons noordelike grense, plakkery, ’n de facto rasse-oorlog teen die blanke burgery, korrupsie, ineenstortende infrastruktuur, voortdurende verguising, ’n dreigende swart burgeroorlog en nog heelwat meer is alles op die ANC se spyskaart vir die Afrikaner, maar laasgenoemde steek sy kop net dieper in die materiële sand in.

Dan is daar die ander kant. Die minderheid wat sien wat om hulle aangaan. Meestal die denkendes waarvan baie oor uiters waardevolle vaardighede beskik. Met geen hoop dat daar hier ter plaatse ’n klaarblyklik lewensvatbare alternatief bestaan nie, stroom hulle nou na voormalige Britse kolonies in ’n patroon wat net as ’n eksodus beskryf kan word.

Kan mens hulle blameer? Ek reken nie. As jou mense nie die wil het om op te staan uit die modderpoel nie en jy kan elders jou voete op vaste grond vind, dan is hierdie individualistiese opsie dalk die uitweg vir die oorlewing van jou en jou gesin. Maar dit kom teen ’n prys. Behalwe vir kultuurskok sukkel baie immigrante finansieel in hul nuwe tuislande. Toe ek self daardie opsie in 1997 probeer het, het ek deeglik vertroud geraak met die omstandighede van die Afrikaners in Nieu-Seeland. Ek, met my nagraadse kwalifikasies, was so gelukkig om ná drie maande ŉ werk te kry as karweier van meubels in ŉ tweederangse meubelwinkel. In hierdie geval het karwei nie met ’n trollie geskied nie, maar was dit meer ŉ “optel en dra” storie … Met ’n chroniese nekprobleem het dit maar sukkel-sukkel gegaan.

Volgens my rowwe berekening word ongeveer 70% aan haglikheid in die buiteland oorgelaat. Die eerste vraag van enige werkgewer is gewoonlik: “Do you have Kiwi/Aussie experience?” Mens is gemarginaliseerd tot werkloosheid of, as jy gelukkig is, tot die rand van die ekonomie. Voormalige professore wat petrol pomp by vulstasies, voormalige top uitvoerende korporatiewe beamptes wat rakke regpak in Food Town, huisvroue wat septiese hospitaallinne was, vorm alles deel van die groener weivelde.

As jy jou kwalifikasie aan sekere SA universiteite ná ongeveer 1997 behaal het, kan jy ook maar daarop reken dat dit waarskynlik nie erken sal word nie. Behuising vir hierdie ongelukkiges is lae kwaliteit strukture in swakker areas wat uit die nuwe tuisland se sosialistiese periode van die 60’s tot 80’s dateer. Baie van hierdie mense smag daarna om na Suid-Afrika terug te keer, maar na wat? Hulle het omtrent al hul bates gespandeer in die maande van werk soek en op die broodlyn leef. Hoe kom jy terug na die NSA met niks in die sak nie en met die wete dat jy as blanke nie ’n werk sal kry nie? In patetiese pogings om hul lewens te verbeter, gryp sulke mense desperaat na vernederende piramiedeskemas soos Amway.

So wie is die suksesvolle dertig persent? Hulle beskik oor die vaardighede wat Suid Afrika die meeste nodig het. Dit sluit in mediese dokters, geoktroieerde rekenmeesters, verpleegsters, onderwysers, ingenieurs, sielkundiges, geregistreerde welsynswerkers, IT-kundiges, sekere ambagslui, asook mense met ander uiters skaars en unieke vaardighede. Maar, onthou dat heelwat van hierdie beroepslui moeilike hertoelatingseksamens moet skryf alvorens hulle daar kan werk. Hierdie mense voer ’n aanvaarbare lewe “daar oorkant.” Ek, wat met my eerste poging bykans geen noemenswaardige werkservaring gehad het nie, is nou gelukkig om ook in een van hierdie kategorieë te val en ek erken reguit dat ek tans weer die moontlikheid van emigrasie ondersoek, want ek is nie bereid om saam met die materialistiese zombies in hierdie Afrika-sinkgat te verdwyn nie.

Vir diegene wat emigrasie oorweeg kan die volgende wenke dalk nuttig wees:
• Daar is ’n uiters strawwe puntestelsel vir al hierdie lande. As jy nie die afsnypunt maak nie, moenie eers oorweeg om aansoek te doen vir ’n permit of verblyfreg nie.
• Pasop vir sogenaamde emigrasiekonsultante wat jou gaan melk vir elke sent wat hulle kan. In sommige gevalle is hulle so gierig dat hulle selfs rekeninge hef vir elke e-pos wat jy aan hulle stuur of wedersyds! Dit is die verskuilde kostes wat nie as deel van die amptelike “fooi”, wat reeds etlike duisende beloop, aangedui word nie.
• Reël jou onderhoude met potensiële werknemers voor jy vertrek. As jy so tien onderhoude kan kry, is jy aan die veilige kant. As jy nie onderhoude kry nie, of te min kry, heroorweeg jou besluit om te skuif. (Ek verwys na onderhoude met werkgewers en nie werksagentskappe nie. Laasgenoemde kan jou wel help om werklike onderhoude te verkry).
• Sorg dat jy genoeg geld saamneem om jouself en jou gesin vir ten minste drie maande tot ’n jaar (afhangende van jou arbeidsmarkwaarde) te onderhou. Ek het selfs hoogs gekwalifiseerde mans gesien wat al vir drie jaar werkloos was. Onthou die Rand is baie swak teen die Australiese en
Nieu-Seelandse dollars.
• Wees vriendelik en beleefd. Hulle vind ons baie maklik aggressief sonder dat dit ons bedoeling is.
• Neem in ag dat jou kultuur nie daar gaan oorleef nie. Jou kinders gaan onmiddellik begin verengels en jou kleinkinders sal jou nie verstaan nie.
• Neem ook in ag dat sommige mense baie na Suid-Afrika terugverlang.
• Verder moet jy jouself daarop voorberei dat meeste immigrante nooit daarin slaag om op sosiale vlak met die gemeenskap in hul nuwe tuisland te integreer nie. Hulle bevind hulself dus in Afrikaner-klieks wat oor dekades wegkrimp terwyl hul kinders wel Aussies of Kiwi’s word. Jy bly ŉ vreemdeling in ŉ ander se land. Die Boere van Patagonië dien as perfekte voobeeld. Anders as die Jode het ons nie ’n unieke geloof wat ons kultuurgroepering onbeperk in die vreemde laat voortleef nie. Afrikaans is nie ’n geloof nie. Dit is ’n kommunikasiemedium wat in die vreemde nie van waarde is nie en dus nie oorleef nie. Tans word sulke buitelandse Afrikanergemeenskappe nog aangevul deur die konstante eksodus van Afrikaners, maar neem in ag dat die poel van Afrikaners wat in staat is om die land te verlaat vinnig besig is om te krimp en so sal die aanvulling van daardie gemeenskappe stop. Tyd sal dan daardie gemeenskappe mettertyd tot niet maak.

Emigrasie kan vir jou ’n wonderlike suksesverhaal wees of dit kan die grootste tragedie in jou lewe raak. Baie verval in depressie. Ek het selfs gesien hoe gesinne uitmekaar spat weens die desperaatheid, maar dan het ek ook mense gesien wat markwaarde gehad het en net van krag tot krag gegaan het. Dit kom alles neer op jou waarde in die arbeidsmark en hoe sterk jou geliefdes is wat jy saamneem.

Doen baie navorsing voor jy gaan en sorg dat jy weet wat om te verwag. Onthou ook dat net omdat jy kwalifiseer en dalk ’n goeie lewe daar kan voer nog nie noodwendig genoegsame rede is om tasse te begin pak nie. Daar is wel ander opsies hier ter plaatse. Dinge met unieke Suid-Afrikaanse intrinsieke waarde gaan jy gewis daar verloor.

Laastens is dan ook daardie denkendes onder ons wat nie deel van die meerderheid materialistiese rugbymalkultus is nie en wat dalk glad nie wil emigreer nie. Sommiges van hierdie Afrikaners kan waarskynlik ingevolge die puntestelsel kwalifiseer, ander nie, maar hulle het een ding in gemeen en dit is dat hulle hier wil bly. Hiermee is ook niks verkeerd nie. Diesulkes hoef nie in die Afrika-sinkgat, saam met die res van die NSA weg te sink nie, en beslis ook nie in die internasionalistiese zombie- kultuur op te gaan nie (die zombies se dae is in elk geval getel) … Wat ek in gedagte het kan met ŉ mate van wilskrag die uitweg vir hulle wees en ek dink daar is potensiaal, maar meer daaroor binnekort.

джинсы для девочки

Re?nboognasie is ‘n Stalinistiese sosiogeni?ringsprojek

Ná ek verlede week Christi van der Westhuizen se pleidooi vir die verdwyning van Afrikaners gelees het, het ek onderstaande geskryf en aan Beeld se By vir publikasie aangebied. Aanvanklik was dit aanvaarbaar, maar later in die week het die redaktrise van By, Liza Albrecht, gemeen dit sal net as brief geplaas kan word "weens ‘n gebrek aan ruimte". Maar ook die verkorte weergawe het in die slag gebly en is glad nie in vandag se By opgeneem nie. Al is dit nou ‘n week ná Van der Westhuizen se gewraakte artikel, plaas ek my repliek, wat reeds verlede Saterdag geskryf is, vandag hier:

Dit wil voorkom asof die faksie verloopte anti-Afrikaners waarvan Deon Maas maar net een is, steeds besig is met hul veldtog om Afrikaners in Afrikaans te beledig en te verguis. In verlede week se By trek Christi van der Westhuizen los met ŉ artikel waarin sy die einde van Afrikanerskap in Suid-Afrika bepleit.

Van der Westhuizen maak die belaglike stelling dat “rassediskriminasie ŉ integrale aspek van Afrikaner-identiteit” is. Ook beskuldig sy ons Afrikaners daarvan dat ons “hang aan fantasieë van wit meerderwaardigheid en eksklusiewe politieke mag”.

Dít alles geskied in die geykte taal van die meerderwaardigste stam van almal, dié van Groot Wit Engelse Akademici. Dit is net ŉ wêreldvreemde (en onnosele) Feminazi of Groot Wit Engelse Marxis wat haar- of homself saam met Van der Westhuizen aan die Universiteit van Kaapstad bevind wat die Afrikaner se taal, kultuur en identiteit in sy geheel tot een of ander “apartheidkonstruksie” kan verskraal. Nie net is dit verregaande en minagtend nie, maar dit spreek ook van ŉ ekstreme filistinisme teenoor die estetiese aspekte van ons kultuur en identiteit.

Terwyl Van der Westhuizen haar druk maak oor die koloniale erfenis in Suid-Afrika en die veronderstelde invloed daarvan op Afrikaners, erken sy nie die Brits-koloniale vooronderstelling wat haar eie anti-Afrikanerchauvinisme onderlê nie, naamlik dat Suid-Afrika à la Milner van alle Afrikanerinvloed gesuiwer behoort te word.

Christi van der Westhuizen skaar haar ook openlik aan die kant van Deon Maas en sy vreemde apologie aan Satanisme. Hierdie teosofiese (of is dit politieke?) uitwasse sou in hul geklikheid nogal snaaks gewees het indien Suid-Afrika nie besig was om af te stuur op ŉ tipiese Afrikanagmerrie van verval en etniese konflik nie.

Ongelukkig manifesteer die soort totalitêre aandrang dat “die Afrikaner moet verdwyn” wat Van der Westhuizen, Maas, Max du Preez en ander anti-Afrikaners aan ons voorhou in die gruwelike plaasmoorde en rasgedrewe moordbendes wat ons mense ook in stedelike gebiede teister. Waarop kom Van der Westhuizen se pleidooi vir die totalitêre beëindiging van Afrikanerskap neer, anders as op ŉ variasie van Peter Mokaba se “Kill a Boer, kill a farmer”?

Van der Westhuizen se gemeenplasige tirade teen kolonialisme lyk omtrent asof dit uit ŉ vergeelde kommunistiese koerant in Europa van veertig jaar gelede geplagiariseer is. Dat hierdie tradisionele linkse diskoers direk aanleiding gegee het tot die totalitêre vergrype van die twintigste eeu onder Stalin, Pol Pot, Castro, Mao en ander diktators, weier Suid-Afrika se Groot Wit Engelse Marxiste om toe te gee. Van der Westhuizen is maar net ŉ mindere kloon van die spesie wat saam met Jakes Gerwel lang krokodiltrane gehuil het toe die Berlynse muur ineengestort het.

Ook die vele volksmoorde en gruweldade wat onder die “masker van anargie” in post-koloniale Afrika plaasgevind het en wat deur skrywers soos die Fransman Stephen Smith en die Amerikaner Stephen Ellis uitgelig is, word gerieflik deur Suid-Afrikaanse linkses met hul fiksasie oor apartheid en kolonialisme onder die mat ingevee. In Frankryk het die vorige president, Jacques Chirac, ŉ wet op die wetboek geplaas waardeur erkenning aan “die positiewe sy van kolonialisme” in skoolgeskiedenisboeke verpligtend gemaak word. Artikel 4 van die wet bepaal dat "skoolleerplanne in die besonder die positiewe rol van die Franse buitelandse teenwoordigheid, veral in Noord-Afrika, erken en aan die geskiedenis en aan die opofferinge van die Franse weermag in dié wêrelddele die aansienlike plek waartoe hul reg het, sal toeken." Dit dui op ŉ grondverskuiwende hersiening van die clichés oor kolonialisme. Net Rip van Winkel neem nog die beeld van bose blankes wat op onskuldige inboorlinge toesak om hulle hetsy uit te wis, hetsy uit te buit, ernstig op.

Solank as wat enigiets – ook Afrikanerskap – met apartheid verbind kan word, is die linkse propagandis egter van ŉ oorwinning verseker. Dit is ook die kern van Van der Westhuizen se geykte retoriese strategie.

Maar post-Zimbabwe is die wêreld lank nie meer so eenvoudig nie. Die Afrikaner se positiewe rol in die opbou van ons nywerheidstaat word toenemend deur sowel buitelandse joernaliste as diplomate erken.

Die Afrikaner se “identiteitsverbrokkeling” waarna Van der Westhuizen verwys, is manies deur die massamedia, sowel as deur die ANC-bewind, gepropageer, maar het byna soos water van die volk se rug afgeloop. Vandag aanskou ons hoe die feniks uit die as verrys en hoe Afrikaners met trots hul eie taal in die openbaar begin praat en sing, asook ŉ hernieude belangstelling in die Afrikanergeskiedenis wat veral op die internet en in boekpublikasies gedy. Bok van Blerk se nasionalistiese lied, “De la Rey”, het Afrikaners van alle geslagte aangegryp en het die kontinuïteit van Afrikanerskap herbevestig.

Eerder as wat die Afrikaner besig is om soos ŉ tekening op die sand deur die inkomende gety uitgewis te word, ervaar die gewaande “Reënboog-Suid-Afrikaner” ernstige identiteitsprobleme. Engelssprekende blankes het aanvanklik die anti-Afrikanerbeweging en –ideologie van die ANC gesteun in die hoop dat hul tradisionele vyand vernietig sou word. Swart nasionalisme tref egter geen onderskeid tussen Afrikaner en Engelsman nie, dus bevind dieselfde Engelse hulle nou insgelyks in die transformasievisier. Ook hulle is slagoffers van die tierende Afrikageweld waaroor die pers elke dag berig en raak by die dag meer reddeloos, versaak deur hul eens magtige Ryk.

Bruinmense voel uitgesluit van die heersende swart rassenasionalisme en val toenemend terug op hul identiteit as Kleurlinge. Binne die ANC self woed ŉ etniese stryd tussen Zoeloes en Xhosas om beheer van die party en van die staat.

Wie en wat is ŉ “Suid-Afrikaner” na alles? Daar bestaan geen gemeenskaplike Suid-Afrikaanse taal, kultuur, godsdiens of identiteit nie. Ons is bloot in een land saamgegooi deur ŉ sameloop van omstandighede en deur Britse militêre operasies wat die destydse Unie van Suid-Afrika geskep het.

Tydens die anti-apartheidsveldtog is Suid-Afrika wêreldwyd verguis en geboikot. Die woord “Suid-Afrika” was ŉ vloekwoord. Tans ly die land onder sy reputasie as ŉ korrupte rampokkerstaat met ons volgende president wat op die verhoog rond dans en ŉ liedjie soos “Bring my my masjiengeweer” sing. Wie kan met so iets identifiseer?

Hierteenoor het die Afrikaner oor verskeie eeue ŉ unieke, inheemse Westerse beskawing voortgebring wat beslag gekry het in ons geskiedenis, taal, letterkunde en Protestantse teologie. Soos mens so dikwels kan kontateer, verteenwoordig ons Afrikaners eintlik een groot familie wat almal afstam van 40 000 Europeërs wat reeds in die agtiende eeu besig was ŉ samehorigheidsgevoel te ontwikkel.

Al wat Christi van der Westhuizen, Deon Maas en ander anti-Afrikaners regkry met hul voorspraak vir etniese suiwering jeens die Afrikaner, is om ons oorlewingsdrang en afkeer van Suid-Afrikanisme te versterk.

Hoe gouer die mislukte nasiestaat Suid-Afrika tot niet gaan en daar ŉ nuwe Suider-Afrikaanse ekonomiese entiteit tot stand kom waaraan die Afrikanervolk vrylik maar outonoom kan deelneem, hoe beter vir ons almal. Die reënboognasie is net nog ŉ Stalinistiese sosiogeniëringsprojek wat deur regdenkende mense verwerp word.

Een minuut oor twaalf

In 1982 het ek vir my ouers gesê dat ons die land moes verlaat en na Australië moes trek. In daardie dae was dit net PFP-gesindes wat vies was vir die apartheidsregering wat padgegee het, hoewel ’n kleiner groepie Afrikaners toe reeds die skrif aan die muur gesien het en begin het om die land te verlaat. My pa, ’n mediese chirurg, en my ma, wat onderhoof van ’n laerskool was, sou maklik tot Australië toegelaat word. Ons het menige aand hieroor gestry. Wanneer my ouers moeg geraak het vir my hardkoppigheid was die antwoord gewoonlik: “Die Bantoes gaan nie vannag oorneem nie; gaan slaap nou liewers.”

Hulle het my konstante gesanik oor Australië maar as die kinderlike obsessie van ’n 14-jarige gesien. Ek is uiteindelik gepaai met ’n pragtige panoramiese prent van die Sydney-operahuis wat in my kamer opgehang is. Dit was egter net olie op my vuur.

Hoewel ek hulle toe al gewaarsku het dat ’n swart regering binne tien jaar sou oorneem (ek was so 2 jaar uit met my berekening) en dat so ’n regering ons nie goedgesind sou wees nie, het hulle, soos meeste Afrikaners in daardie dae, geglo dat so iets onmoontlik was. Ek blameer nie vandag my ouers nie, want hulle was soos die meeste mense nie werklik polities ingestel nie. Soos baie Afrikanermans was my pa meer versot op sy geliefde sport rugby en my ma was op haar beurt baie doenig met haar werk en lewendige sosiale kring.

In die dae van PW Botha se ryk het die Afrikanerdom onoorwinbaar voorgekom. Enigiemand wat net beweer het dat die land eendag ’n swart president sou kry, is summier uitgelag, as kommunis bestempel of as effe van lotjie getik beskou.

Toe ek teësinnig begin deelneem het aan kadette is ek erg deur ons onderwyser betig: “Wat is fout met jou?” wou hy weet. “Nee, daar is nie fout nie,” het ek geantwoord. “Ek gaan Australië toe, en daar is nie Bantoes en dus ook nie kadette nie.” Hy was verbysterd.

My mede-leerlinge, in een van daardie gesogte Paarlse skole, het my menige kere uitgelag, en sommige onderwysers het gedink ek is ’n kommunis of selfs ’n AWB-fanatikus. Wat hulle nie verstaan het nie, was dat ek die land se toekoms en ons oorlewing hier werklik gevrees het. Dat anders as hulle, ek ’n donker wolk uit die noorde sien aankom het. Vir my was dit egter duidelik dat die lewe vir hulle net om die onmiddellike gegaan het. Hulle kon nie verder as die volgende rugbywedstryd sien nie. Ironies genoeg woon daardie slimmes wat die lekkerste gelag het en intussen dokters geword het, vandag in yskoue Kanada.

Selfs toe die verraaier De Klerk op Rooi Vrydag sy nou reeds beroemde aankondiging gemaak het, was daar miskien onder Afrikaners ’n mate van ongemaklikheid, maar is daar gou weer berusting gevind in die wete dat die NP die land nooit aan die swart massa sou oorgee nie.

’n Jaar gelede het Suid-Afrikaanse koerante die mening uitgespreek dat die Zimbabwiese ekonomie (wat toe reeds ’n inflasiekoers van 1000% had) op die rand van ’n ineenstorting was. My reaksie was dat die ineenstorting reeds plaasgevind het en dat hulle nou bloot d.m.v. onwettige immigrante in SA op ons ekonomie parasiteer. Zimbabwe se “ekonomie” is dus net ’n patetiese verlengstuk van ons eie. Ek lees so twee weke gelede in die befaamde Business Day dat die inflasiekoers in ons buurland nou op 15 000% staan, “op die rand van induiestort.” Daaroor kan mens net jou kop skud.

Hierdie week emigreer my broer, ’n mediese doktor van Kaapstad (daardie laaste hoopvolle vesting van blankedom in Suid Afrika) na Australië. Die verhuisingsmaatskappy vertel hom dat hulle (en dit is net een maatskappy) per maand 30 gesinne van Kaapstad buiteland toe verskuif. ‘n Vriendin verlaat Pretoria vir die Verenigde Koninkryk en haar verhuisingsdiens vertel weer dat hulle gemiddeld 120 gesinne per maand buiteland toe verskuif. Gister het ek my rekenmeester in Pretoria besoek. Hy het erg bekommerd gelyk. Ek vind toe uit dat dit nie my finansies is wat hom kwel nie, maar die feit dat soveel van sy kliënte die land verlaat dat hy ongemaklik oor die toekoms van sy besigheid begin voel. ’n Ander aspek wat hom pla, is dat so baie van sy kliënte ten duurste SEB-vennote in diens moet neem. Hierdie vennote voeg egter geen waarde toe en die een besigheid na die ander maak toe weens die parasiet wat die gasheer leeg suig.

Op pad huis toe vanaf die rekenmeester in Pretoria sien ek gistermiddag hoe swart massabehuising in die noord-ooste van Pretoria verrys. Op die snelweg val die aantal swartes agter die stuurwiele van BMW’s, Mercedese, Audis en ander eksklusiewe motors my op. Daarna draai ek op die Albertina Sisulu-hoofweg (wat op aarde het Mama Sisulu van siviele ingenieurswese verstaan?) om verby die OR Tambo-lughawe suidwaarts huis toe te ry. Ek neem toe die agterpaadjies via Boksburg na Germiston en ry daarna verby nimmereindigende plakkerskampe (van meesal onwettiges) wat drie jaar gelede nie daar was nie. Uiteindelik kom ek by die huis aan om deur my pragtige Prinsevlag, wat teen die fasade wapper, begroet te word. Vir ’n oomblik het ek asem geskep, maar terselfdertyd ook besef dat die koeël deur die kerk is.

Gereeld sê ons vir mekaar dat ons nou vinnig iets moet doen “want daar is min tyd oor.” Ek meen egter dat die tyd reeds verby is … Daar is eenvoudig nie meer tyd oor om Afrikaners op te roep om op een of ander vorm van outonomie aan te dring nie. In 1994 was hier ongeveer 5,5, miljoen blankes in SA. Ons is nou maar ongeveer 3,8 miljoen. Intussen het die swartes met ongeveer 12 miljoen toegeneem. Ons stede is deurweek met swart plakkerskampe en laermiddelklas swart behuisingsprojekte.

Die kans is verspeel en ons het hierdie rondte verloor. In sy wêreld van luukse winkelsentrums, sy viertrekvoertuig, DSTV, Supersport en rugby, sit die Afrikaner onbewus daarvan dat sy tyd verby is. Die horlosie het oorgeslaan. Dit is nou een minuut na twaalf.

My ma vertel dikwels hoe, toe sy nog ’n kind was, hulle op die Bolandse dorp waar sy grootgeword het noodoefeninge moes doen. Almal moes ’n sekere tyd in die aand ligte afskakel. Klaarblyklik is daar gevrees dat indien die veldslae van die Geallieerdes in Noord-Afrika sou misluk, die Axis-magte dan Suid Afrika sou teiken, soos wat die Japannese met Darwin, Australië, gedoen het. Haar pa (my oupa), wat ’n Duitse simpatiseerder was (hy het Berlyn in 1932 besoek en verlief geraak op die stad), was uiters depressief toe die berig per draadloos kom dat Unter den Linden platgeskiet is. My ma wou in haar kinderlike naïwiteit weet: “Waarom is Pa so ontsteld daaroor? Dis immers die vyand.” My oupa het geantwoord: “My kind, wat vandag vernietig is, is ’n enorme verlies vir die ganse wêreld.”

Maar Oupa, wat ’n denkende mens was, het ook oor ander sake depressief geraak. My ma vertel dat hy af en toe onder die veranda gaan sit het en dan voor hom uitgetuur het … My ma (die ewige optimis) sou dan vra: “Waarom is Pappa so neerslagtig?” Waarop Oupa sou antwoord: “My kind, ek is baie bekommerd oor julle en jul kinders se toekoms in hierdie land. Die swartes gaan nog ’n groot probleem in julle toekoms word. Daar is ’n vloedgolf op pad na ons stede en daarmee saam gaan enorme probleme kom.” Te verstane was my oupa verheug toe dr. Verwoerd aan bewind gekom het. Oplaas iemand met insig en ’n plan! Die sluipmoord op Verwoerd het hom egter so ontstel dat hy ’n week later aan ’n beroerte oorlede is.

Ek het nooit my oupa geken nie, maar voorwaar glo ek dat hy insig in ons situasie gehad het. Ek probeer nie hiermee te kenne gee dat ek Oupa se insig oorgeërf het nie, maar soos ek verstaan was hy ’n belese man wat homself op hoogte van gebeure gehou het. Ek glo dit is elkeen se plig om dit ook te doen. Tog weet ons dat slegs ’n klein persentasie van ons hiervan werk maak. Dit moet hier egter nie net om die kommunikasiemedia (boeke, TV, Internet, ens.) gaan nie; ons moet ook die wêreld om ons “lees” en interpreteer.

Wat sê die werklikheid vir jou?

Vandag meen my ouers: “Het ons maar net vroeg in die tagtigs na jou geluister…” My antwoord aan hulle is wat ek glo ons almal nou moet begin begryp: Ons gaan die massa materialistiese Afrikaners nie wakkermaak nie, hulle gaan waarskynlik op tragiese en dalk katastrofale wyse wakkergeskok word, maar ons wat die werklikheid begryp, wat besef dat ideologiese beïnvloeding van die Afrikaner ’n verlore saak is, moet nou kyk na wat te redde is en hoe dit gedoen kan word. Nóú moet ons die realiteit in die gesig staar en ophou droom.

Maar meer hieroor volgende week.

справки

Frankryk, teater van kultuurkonflik

Baie mense het nou al voorspel dat sekulêre Frankryk die eerste Moslemland in Wes-Europa gaan word. Met sy groot en toenemend veeleisende Noord- en Wes-Afrikaanse immigrantebevolking wat tussen 10 en 15 miljoen gestel kan word, wil dit voorkom asof ŉ laeintensiteitsoorlog tussen gewapende jong mans en die Franse owerhede reeds uitgebreek het.

Vandeesweek het die Paryse voorstad Villiers-le-Bel die jongste in ŉ reeks van sogenaamde banlieues geword wat in geweld uitgebars het na ŉ padongeluk waarin twee Noord-Afrikaanse jeugdiges omgekom het. Sowel openbare as private geboue is afgebrand en daar is op die polisie geskiet met jag- en haelgewere. ŉ Primitiewe ploftoestel wat uit ŉ gassilinder met spykers daaraan vasgeplak bestaan, is insgelyks in ŉ asblik ontdek.

Sedert 2005 toe die eerste ernstige onluste deur immigrante uitgebreek het, is ŉ verbysterende aantal motors vernietig. In 2005 is 45 588 motors deur brandstigters uit die banlieues aan die brand gesteek, terwyl die syfer in 2006 effens gedaal het tot 44 157. Syfers vir 2007 is nog nie bekend nie, maar vandeesweek se onluste het sekerlik beduidend daartoe bygedra.

Afgesien van motors, het groepe immigrantejeugdiges ook skole, ŉ biblioteek en privaatondernemings soos ŉ motorhandelaar aan die brand gesteek. Miskien die onheilspellendste aspek van die onlangse geweld in Frankryk is egter deur die polisie in ŉ verklaring uitgewys: “Die onlusmakers het materiële ten gunste van menslike teikens versaak.” Sowel die polisie as die brandweer is vir aanvalle uitgesonder, met meer as 100 polisiemanne wat slegs tydens die twee nagte van onluste in Villiers-le-Bel gewond is.

ŉ Ander beroemde Fransman, August Comte, het op ŉ keer gesê: “Demografie is die noodlot.” Om te begryp wat tans in Frankryk aan’t gebeur is, moet mens die land se demografie verstaan. Die Franse Republikeinse etos sluit enige statistiese ontleding van burgers volgens ras, godsdiens of etnisiteit uit, maar mens kan ŉ ingeligte raaiskoot waag oor die groot aantal Moslemimmigrante uit Noord- en Wes-Afrika wat hulself reeds in die land gevestig het.

Amptelik bestaan daar in Frankryk 4,9 miljoen immigrante wat buite die land gebore is, met nog ŉ 6,7 miljoen wat oor Franse burgerskap beskik maar insgelyks “van vreemde oorsprong” is. As mens dié twee syfers bymekaartel, kom mens by die getal van 11,2 miljoen immigrante in Frankryk uit.

Hoewel daar byna nooit kommentaar hierop gelewer word nie, geniet Frankryk die hoogste geboortesyfer van alle Europese state. Terwyl die inheemse Franse bevolking sedert die Tweede Wêreldoorlog rondom 45 miljoen stagneer, is nog 15 miljoen mense tot die Franse bevolking toegevoeg, hetsy deur immigrasie, hetsy deur natuurlike aanwas van immigrante in Frankryk.

Dit is hier waar die prentjie ietwat mistig raak. In 2006 was daar 796 800 lewendige geboortes in Frankryk, maar hoeveel was buitelanders van Afrika-afkoms en hoeveel was Franse? ŉ Mens kan veronderstel dat die immigrantegeboortesyfer beduidend hoër as die Franse is, wat die groot aantal ontevrede, sogenaamde “jeugdiges” sou verklaar wat tans op polisiemanne losbrand en lukraak aanvalle op Franse lewens en eiendom loods.

Die rede waarom die Paryse streek, wat die Ile de France genoem word, op die voorpunt van die huidige etniese konflik verkeer, is dat byna die helfte van alle immigrante in daardie gebied woonagtig is. Sedert die Middeleeue is Parys een van die grootste en belangrikste ekonomiese en kulturele sentra in Europa. Daarom bestaan daar vandag ŉ Derdewêreldstrandhoof in die hart van Europa, met Parys en sy onstabiele banlieues wat reeds ŉ teater van kultuurkonflik geword het.

Die kulturele gevolge van die Afrika-inval in Frankryk is min of meer deur die nuustydskrif Time in ŉ onlangse uitgawe opgesom met die volgende woorde op die voorblad: The death of French culture. Volgens die Time-verslaggewer, Don Morrison, “het Frankryk ŉ multi-etniese basaar van kuns, musiek en letterkunde vanuit die banlieues en verskeie uithoeke van die nie-blanke wêreld geword.”

Die Amerikaanse tydskryf sien uit na ŉ grondverskuiwende verandering in die Franse kultuur waardeur “die land se woedende, ambisieuse minderhede” oorheersend gaan raak en “ŉ skerper, meer poëtiese weergawe van Amerikaanse rap” deur Kongolese rapsangers voortaan as eksemplaries van Franse smaak gereken sal word.

Nie eens Time met sy voorspelbare onderdanigheid jeens multikulturalisme kan egter ontken dat Frankryk ŉ etniese slagveld geword het nie, met potensieel funeste gevolge vir Europa en die Weste in sy geheel.want to

Christi van der Westhuizen se Azaniese nihilisme

Die omstrede Christi van der Westhuizen verdedig in vandag se Beeld onder die titel Jy kan Afrikaners uit apartheid haal…maar kan jy apartheid uit Afrikaners haal? vir Deon Maas en lewer ’n pleidooi dat Afrikaners behoort te verdwyn. Hier is Anton Barnard se repliek op haar artikel.

Christi van der Westhuizen is ‘n voormalige dissipel van daardie vêrlinkse, verloopte Afrikaner, Max du Preez. Saam met Du Preez was sy voorheen betrokke by Die Vrye Weekblad, wat ‘n hutspot van anti-Afrikanerpropaganda gebesig het, en geagiteer het vir die totstandkoming van die huidige geweld, anargie en rassisme.

Vir diesulkes soos Koos Kombuis, Van der Westhuizen en Du Preez was die Heilige Graal dít wat hulle "demokrasie" genoem het, maar wat in die praktyk bloot neergekom het op die vyandige oorheersing van Afrikaners en ander blankes deur ‘n swart massa. Die ware implikasies van 1994 word egter bloot deur bogenoemdes geïgnoreer.

Maak nie saak dat daar vandag volgens die Instituut vir Sekerheidstudies meer swart armes as in 1994 is nie. Maak nie saak dat die volgende president waarskynlik ‘n korrupte veelwywer met primitiewe sienswysens oor vrouens gaan wees nie. Vergete is die twintig- of dertigduisend jaarlikse moordslagoffers, of sestigduisend verkragte vrouens, kleuters en babas. Die ergste rassisme sedert Nazi-Duitsland wat tans op blankes en blanke Afrikaners besoek word in die vorm van regstellende aksie en SEB, is vir Van der Westhuizen aanvaarbaar, want haar paradys het gedeeltelik in 1994 aangebreek – die sogenaamde "demokrasie" van die Nuwe Suid-Afrika.

Maar nog is het einde niet vir haar. Haar paradys is skynbaar onvolledig. Daar is steeds die spreekwoordelike slange in haar Tuin van Eden: daardie ongerieflike Afrikaners wat hardnekkig bly aanhou om die realiteit uit te wys: dat haar paradys slegs vir die sowat 60 000 Xhosa Nostra-lede geld, maar eintlik die hel vir gewone Afrikaners en die groot massa swartes verteenwoordig.

Van der Westhuizen het haar kennelik klaaglik misreken as sy gehoop het dat 1994 die finale nekslag vir Afrikaners sou wees. Wat was haar verwagting? Het sy gedink ons sou almal, stert tussen die bene soos ‘n wafferse Adriaan Vlok, handeviervoet kruip en die Xhosa-heersers se voete sou lek? Sou ons volgens haar fantasie opgevang word in die tydsgees en begin om ‘n geradbraakte, Azaniese taal te praat, ‘n Engels wat moontlik verbaster is met ‘n hele aantal Xhosa- en Koisanwoorde?

Van der Westhuizen het moontlik gefantaseer daaroor dat ons nie meer Nagmaal sou gebruik nie, maar eerder beeste in ons agterplase slag en ons beddens op bakstene sou plaas. Het sy gedink ons gaan longkanker deur sangomas laat behandel? Sou ons dán goeie Azaniërs wees? Gelukkig vir ons maar ongelukkig vir Van der Westhuizen se soort het die teendeel gebeur. Daar is ‘n herrysing van volkstrots soos vergestalt in onder andere die liedjie “De La Rey” en die toenemende anti-regimestrekkings van briewe aan die koerante.

Gewone Afrikaners asook blanke Engelssprekendes verwerp inteendeel op groot skaal alles wat die Nuwe Suid-Afrika vergestalt. Gaan lees gerus die blanke reaksies op rubrieke op News24, Moneyweb en soortgelyke webwerwe. Die wittebrood met die Nuwe Suid-Afrika het binne ‘n oogwink verander in openlike konflik en minagting vir die regime vanuit blanke geledere.

As gevolg van bostaande is ‘n ontnugterde en vreesbevange Van der Westhuizen steeds op haar kruistog. Ons moes volgens haar nie net van politieke mag afstand doen nie, maar skynbaar ook van ons persoonlike veiligheid, asook van ons reg om as gelykes met ander groepe behandel te word. Die belangrikste vir haar is dat ons van enige aanspraak op groepsidentiteit afstand moet doen. Geloof is deel van daardie identiteit en dus ook vir Van der Westhuizen ‘n onding. Ons moet ons Christelike verloof vervang met ‘n vae soort aanbidding van dít wat sy die demokrasie noem, of miskien dan die nuwe afgod van multikulturalisme begin dien. Ons moet derhalwe maar net stilbly as iemand soos Maas Christene aanval.

Groepsidentiteit, kultuur en geloof is uiteraard groot bedreigings vir die nihilisme en daarom baie gevaarlik vir Van der Westhuizen.

Klaarblyklik in reaksie op haar intense gevoelens van vrees vir die Afrikaner se herrysing, vervreemding van haar volk en ontnugtering daarmee dat Afrikaners hulself nie makweg wou onderwerp nie, het Van der Westhuizen ‘n nuwe boek die lig laat sien: White Power & The rise and fall of the National Party (Zebra Press). Laasgenoemde verteenwoordig ‘n oproep tot ‘n soort Nuwe Suid-Afrikaanse nihilisme. Soos Van der Westhuizen dit vandag in Beeld stel: "Witheid as politieke identiteit kan nie meer dieselfde wees as voor 1994 nie".

(Is dit nie terloops uiters, uiters beduidend dat Van der Westhuizen bes gegee het in die linkse stryd om almal wat Afrikaans praat, Afrikaners te noem nie? Sy gebruik "wit" en "Afrikaners" as sinonieme.)

Nie net walg Afrikaners se politieke identiteit vir Van der Westhuizen nie, maar ook ons Christelike geloofsoortuigings. Met verwysing na Christene se reaksie op Deon Maas se gewraakte rubriek in Rapport, skryf Van der Westhuizen in Beeld: "Maar ‘n klomp Afrikaners – ons weet nie hoe verteenwoordigend hulle werklik is van Rapport se lesers nie – voel klaarblyklik vere vir hierdie grondliggende demokratiese reg en het met hul misbruik van tegnologie persvryheid ‘n slag toegedien."

Teenoor sulke uitgediende, linkse propaganda staan die aantoonbare feit dat die oorweldigende meerderheid Afrikaners Christene is, en derhalwe waarskynlik op groot skaal deur Maas se skrywes gewalg is, iets wat bloot deur Van der Westhuizen geïgnoreer word. Sy maak enersyds aanspraak op haar verbintenis tot die sogenaamde demokrasie, maar dan het sy ‘n enorme probleem daarmee as Afrikaners en masse ook ons eie demokratiese regte uitoefen. Juis hierin is een van die mees blatante swakhede van linkse propaganda soos Van der Westhuizen se uitlatings opgesluit: dit ignoreer gerieflikheidshalwe die feite en die werklikheid wat haar eie sienswyses weerspreek, en verkies om in ‘n soort ontkennende la-la-land te lewe.

Dis nie heeltemal duidelik wat Van der Westhuizen presies van Afrikaners verwag nie. Wat is vir haar die detail van ons finale oorgawe en ondergang? Sy wil kennelik hê ons moet ons identiteit en geloof versaak en vervang met ‘n Azaniese nihilisme, maar hoe presies lyk hierdie nihilisme – wat is die praktiese besonderhede daarvan?

Ons kry wel leidrade deur te kyk na wie vir Van der Westhuizen heldefigure verteenwoordig. Marlene van Niekerk met haar onbeskaamde selfhaat is een wat in die stuk in Beeld genoem word. Goed, daar het ons een benadering wat Van der Westhuizen se goedkeuring wegdra: beskou jou eie volk as laeklas-, ingeteelde opdrifsels soos wat die onaantreklike (in meer as een sin van die woord) Van Niekerk maak. Verwerp dus jou eie mense, herkoms en kultuur as minderwaardig en agterlik, en omarm – wat? ‘n Verwaterde, Angel-Saksiese soort liberalisme en wêreldburgerskap?

Verder verwag Van der Westhuizen dat ons die sogenaamde geleenthede van die Nuwe Suid-Afrika moet omarm, maar in Beeld se rubriek is sy steeds heel vaag oor die detail daarvan. Wátter geleenthede, siende dat ons juis op grond van ons ras van geleenthede ontneem word? Sy bied bloot ‘n paar kunstenaars en skrywers as voorbeelde van soet, gehoorsame Nuwe Suid-Afrikaners aan. Wat nou gemaak vir ons gewone Afrikaners wat nie skrywers is nie, maar wat tog deel wil wees van hierdie nuwe, Azaniese nihilisme?

Moet ons byvoorbeeld met oorgawe deelneem aan die ongebreidelde misdaad, wat endemies aan die Nuwe Suid-Afrika is? Moet ons die elektriese heinings, wapens en veiligheidshekke verwyder en snags ons deure ooplos sodat die bendes wat die strate na donker regeer, ons vrouens na hartelus kan verkrag en ons van ons besittings kan bevry? Moet diegene wat uitwys dat die keiser kaal is wanneer lede van die regime hulself op groot skaal aan misdaad skuldig maak, Charles Nqakula se raad volg? Moet ons alle hoop prysgee om ‘n behoorlike werk te bekom, ten spyte van ons gevorderde kundigheid en opleiding, ten gunste van iemand sonder enige aanleg of intellektuele kapasiteit, maar met die regte velkleur?

Met totaal absurde ontkenning van die realiteit het Van der Westhuizen terloops in hierdie verband die vermetelheid om te skryf: "…bied die erkenning van ons regte en ons gelyke burgerskap veelvlakkige ruimtes waarin ons as mense tot ons reg kan kom." Net sy weet waarvan sy hier praat, siende dat ons op grond van ons velkleur en die regime se skreiende rassisme allermins gelyke behandeling ontvang.

Van der Westhuizen sluit haar rubriek in Beeld af met die volgende retoriese vraag: "Die vraag dus aan alle Afrikaners is: Het ons die moed om hierdie potensialiteite met al hul onsekerhede aan te gryp en ‘n volwaardig nuwe Suid-Afrikanerskap vir onsself uit te kerf?" Die antwoord op haar vraag is eenvoudig. Nihilisme, oorgawe en deelname aan jou eie ondergang is die lafaard en swakkeling se uitweg. Dit is om iets konkreets en prysenswaardigs met niks nie en anargie te vervang. Dit neem inteendeel veel meer moed om in die aangesig van diegene wat jou probeer vernietig, staande te bly.

My finale raad aan Van der Westhuizen is die volgende: in haar geval beskaam die hoop wel. Wat die ANC-regime, Max du Preez, Antjie Krog, Marlene van Niekerk, Stink Brink van Stalinbos en al die ander Afrikaner-selfhaters tot dusver nie kon vermag nie, sit beslis ook nie in ‘n nonentiteit soos Christi van der Westhuizen se Mr Price-broekie nie.

Jacob Zuma: die trein het reeds vertrek

In die agste uitgawe van die Helen Suzman-stigting se internetpublikasie Focus is daar ’n insiggewende artikel oor die Xhosa Nostra. Daar word opgemerk dat Xhosas reeds lank deur Westerse sendelinge bearbei, opgevoed en bevoordeel is. Derhalwe het Xhosas ’n opvoedkundige voorsprong oor ander swart Suid-Afrikaners en was hulle meermale beter geplaas om struggle-organisasies soos die ANC te lei. Dit verklaar dan ook waarom Xhosas, en in ’n mindere mate Indiërs, uit die ANC se struggle te voorskyn gekom het as politieke leiers in Suid Afrika.

Op soortgelyke wyse was dit ook Xhosas wat geweldig persoonlike finansieel voordeel getrek het uit die koöptering van die ANC se leierskap na 1994 deur die voormalige wit Suid-Afrikaanse sake-establishment. Kitsgemunte miljoenêrs (meestal Xhosas) wat uit die bloute verskyn het, is direk gekoop met geweldige bedrae geld om hulle politieke samewerking te verkry, die besigheidsatmosfeer te beskerm en om die finansiële, politieke en maatskaplike orde in Suid-Afrika te beïnvloed.

In dié opsig word die invloede van Xhosas en van die (voormalige) wit besigheidsklas in die ANC se komende opvolgingstryd ’n interessante kwessie. Die stryd sal aantoon in watter mate Xhosas as ’n politieke groepering en die besigheidsklas, asook hul organe wat onder meer die Afrikaanse pers, en ook ander publikasies en dinkskrums (soos die Helen Suzman-stigting, wat steeds deur die wit Engelse besigsheidsklas beheer word), en dan die gekoöpteerde Xhosaleiersklas in die ANC, nog beheer oor die ANC en oor Suid-Afrika uitoefen. Dat die Afrikaanse pers byvoorbeeld druk besig is om te probeer om ’n invloed uit te oefen op die verkiesing van ’n nuwe ANC-leier sien mens byvoorbeeld in uitsprake in Beeld se hoofartikels dat

Cosatu se dreigement dat hy strate toe sal gaan as mnr. Jacob Zuma voor die ANC-kongres in Polokwane (Pietersburg) aangekla gaan word, is ontstellend.

Dit lyk duidelik dat daar gronde is om Zuma aan te kla. Schabir Shaik is reeds skuldig bevind aan korrupsie en in dié saak is hy duidelik aan Zuma gekoppel.

Dit sal sekerlik wys wees om Zuma nie in die volgende drie weke aan te kla nie – die aanklag sal te maklik as politieke inmenging gesien kan word.

Maar dit behoort ook duidelik te wees dat die enigste oplossing vir die voortslepende Zuma-kwessie ’n behoorlike hofsaak is. [27 November 2007]

waarin voorgestel word dat Jacob Zuma voor ’n hof gedaag moet word, met die waarskynlike resultaat dat ’n skuldigbevinding hom van sy populariteit en aanspraak op die presidensie sal stroop.

Jacob Zuma het reeds in die eerste ronde (om ANC-president te word) as ’n wegholoorwinnaar verskyn, met meer steun as wat daar voorheen bespiegel is. Die skokgolwe van sy oorwinning kring steeds uit, en daar is ’n verslaentheid te bespeur onder ANC-hooggeplaastes en hulle aktiewe ondersteuners in die Afrikaanse en voormalige wit Engelse pers. Publikasies soos Rapport, Beeld, The Sunday Times, en dies meer, wat reeds lank ’n stryd voer om die opvolgingsdrama in die ANC te beïnvloed, begin nou uitvind dat hulle irrelevant in die stryd geword het en dat hulle geen beheer uitoefen of invloed het oor die ANC, of oor Suid-Afrika se swart massas nie. In dié opsig praat rubriekskrywers in Beeld byvoorbeeld steeds oor moontlike verrassings in die verkiesing. Mens, wonder, wie se verrassings? Die ontsteltenis oor Zuma is so groot dat Mbeki selfs ondersteuning kry vir ’n derde termyn as president, ten spyte van die feit dat die grondwet dit eksplisiet verbied. Verder verklaar briefskrywers in koerante dat hulle die land sal verlaat as Zuma verkies word as president, omdat dit hulle vertroue in die toekoms van die land ondermyn.

Jacob Zuma is ’n omstrede figuur en is tans die adjunkpresident van die ANC. Ten spyte van sy bloutjies met die reg (’n aanklag van verkragting is uit die hof gegooi, en sy finansiële adviseur, Shabir Shaik, is skuldig bevind op aanklagte van bedrog), bly Zuma se gewildheid onaantasbaar onder sy ondersteuners. Hy is in 2006 ontslaan uit sy pos as adjunkpresident deur president Thabo Mbeki, maar selfs die ontslag het sy ondersteuning in veral die ANC se jeugliga en vroueliga nie negatief beïnvloed nie. Die ANC-jeugliga reageer byvoorbeeld soos volg op sy verkiesingsege op hulle webwerf:

“The ANC Youth League welcomes the outcomes of the Provincial General Councils of the ANC which overwhelmingly endorsed the positions put forward by the Youth League. While we appreciate that this is but the conclusion of the first phase of the electoral process, we are however satisfied that these represent the will and conviction of the majority of the ANC membership on the ground.” [28 November 2007]

Jacob Zuma word ten beste verstaan as ’n African Strong Man, dit wil sê, as ’n hoofman in die Afrikakonteks, gebore om te lei, verhewe bo normale wette, en onaantasbaar in sy gesag. Hy is die seun van ’n huisbediende in Durban, en het bitter min formele opleiding ondergaan. Hy sluit in 1959 by die ANC aan en word ’n lid van Umkhonto we Sizwe in 1962. In 1963 word hy op Robbeneiland toegesluit om ’n tienjaarvonnis uit te dien. Na sy ontslag is hy instrumenteel in die vorming van ondergrondse strukture in die ANC in KwaZulu-Natal in die 1970s. In 1975 verlaat hy Suid-Afrika en vestig homself in Swaziland en Mosambiek tot in 1987. Hy is vinnig tot senior posisies in die ANC bevorder, om uiteindelik as ’n senior verteenwoordiger van die ANC in Mosambiek aangestel te word. Toe PW Botha se regering sterk druk op Mosambiek uitoefen om die ANC uit te skop, verhuis hy na Lusaka waar hy die hoof van die ANC se intelligensiedepartement word. Na die ontbanning van die ANC in 1990 word hy verkies as die ANC se voorsitter in die Suid-Natalarea waar hy vredesooreenkomste met Inkatha onderhandel. Die volgende jaar word hy as adjunk-sekretaris-generaal van die ANC verkies. In 1994 word hy nasionale voorsitter van die ANC en in 1999 adjunkpresident van Suid Afrika.

Hy is in 1998 met die Nelson Mandela-toekenning vir Uitstaande Leierskap in Washington DC vereer. Ten spyte hiervan word Zuma skepties deur die voormalig wit Suid-Afrikaanse pers bejeën. Die Mail and Gaurdian reageer soos volg gedurende sy verskyning op aanklagte van verkragting voor die hof:

“The political damage is incalculable, with the ruling African National Congress now an openly divided and faltering movement. This has had a domino effect on the South African Communist Party and the Congress of South African Trade Unions, which have floundered and fractured in the face of damaging charges against a man they ardently backed as the country’s next president.

The trial has been fought against the backdrop of a bitter succession war between Mbeki and Zuma… Mbeki’s support in the ANC has crumbled, with the party faithful refusing to accept that he will anoint a leader… But even Zuma’s most diehard supporters privately acknowledge that he cannot now be president, regardless of the trial outcome.” [22 November 2006]

Die Mail and Gaurdian is natuurlik verkeerd. Daar is nie skerp verdelings in die ANC nie. Jacob Zuma het nou weer gedemonstreer dat hy geweldige meerderheidsteun in die ANC het. Nie net in die Jeugliga en die Vroueliga nie, maar ook in provinsie na provinsie, en op voetsoolvlak. Selfs al verlaat die minderheid wat hom nie steun nie die ANC, sal hy steeds genoeg stemme op hom verenig om die ANC-president en uiteindelik president van Suid-Afrika te word. Dit is wensdenkery om dit anders te ontleed. Jacob Zuma is op ’n onvermydelike oorwinningskampanje om die volgende president van die ANC en van Suid-Afrika te word. Dié feit veroorsaak konsternasie in die Afrikaanse (en ook in die Engelse) pers in Suid-Afrika, wat Zuma as ’n outokratiese en selfs as ’n gevaarlike figuur beskou. Dit sal ’n ongewone versameling gebeure verg om hom te stuit, byvoorbeeld algemene onluste, of ’n ingryping deur die konstitusionele hof, of iets dergeliks.

Wat baie meer interessant is sover dit senior ANC leiers aangaan, is hulle reaksie op Zuma se verkiesing as ’n Zoeloe, wat die dominansie van die Xhosaleierskap in die ANC gaan uitdaag en waarskynlik in ’n mate gaan verplaas en reinig. In dié opsig is daar ’n moontlikheid dat die huidige Xhosaleierskap ’n bondgenoot in die voormalige wit establishment mag soek, iets wat eienaardig sal wees, en wat ook die irrelevansie van die establishment in die huidige politieke klimaat sal demonstreer.

Die grondwet beperk Suid-Afrikaanse presidente tot net twee termyne. Thabo Mbeki was die natuurlike opvolger vir Nelson Mandela in 1999 en sy tweede termyn loop ten einde in 2009. Die enigste ander figuur wat Mandela kon opvolg (Chris Hani) is reeds baie jare terug vermoor en soos Mbeki en Mandela, was hy ’n Xhosa. Daar is nou al geruime tyd bespiegelinge rondom moontlike opvolgers. In veral Afrikaanse koerante en ander publikasies word moontlike leiers wat meer aanvaarbaar as Zuma sou wees, gepromoveer as opvolgers vir Mbeki. So byvoorbeeld word Tokyo Sexwale reeds lank voorgehou as ’n verkieslike opvolger in die Afrikaanse pers, maar die name van Cyril Ramaphosa en ander senior ANC-figure het ook al die rondte gedoen. Die idee dat Thabo Mbeki vir ’n derde termyn verkies moet word is ook al bevorder, in weerwil daarvan dat die grondwet dit verbied. Al die voorgestelde opvolgers is Xhosas, konsekwent met die Helen Suzman-stigting se opmerking oor sendelinge en Xhosas.

Terwyl die Afrikaanse pers druk besig is om die een of ander ANC-leier voor te hou as ’n moontlike opvolger en die verkiesing op dié manier probeer beïnvloed, is die ANC besig met sy eie prosesse. As wit en Afrikaanse meningsvormers glo dat hulle idees enigsins nog ’n indruk op die ANC of selfs in Suid-Afrika maak, gaan die opvolgingstryd tot ’n wrede ontnugtering lei. Die knaende bevording van Sexwale en/of Ramaphosa as opvolgers laat die indruk dat Afrikaanse redakteurs dink dat hulle voorkeure die proses kan beinvloed, so asof Rapport, of Beeld, nog ernstig deur die president of senior ANC-leiers gelees word.

Sexwale is ook ’n witbroodjie by die Helen Suzman-stigting wat in ’n onlangse uitgawe van Focus ’n hele toespraak wat hy by Wits gegee het, gepubliseer het. Dit alles is egter irrelevant. Nóg die Afrikaanse pers, nóg die voormalige wit Engelse persorgane soos die Mail and Gaurdian, nóg die Helen Suzman-stigting, kan nog enige invloed of beheer uitoefen op die ANC en hulle leierskapsverkiesing. Om in die Afrikaanse pers verduidelikings te eis van die ANC-vroueliga vir hulle steun vir Zuma, of om die ANC-jeugliga te betig, is in der waarheid om jou asem te mors. Die trein het die stasie reeds verlaat.

Лобановский

Volksmoord is sulke swak maniere

Daar is dit nou bevestig.

Ons – witmense in die algemeen en Afrikaners in besonder – gaan deur swart massas uitgewis word. So sê ‘n (ryk, swart) vriend van bevrydingsteoloog en volkshater, Nico Smith. Mamelodi se dominee doen toe wat die algemene liberalis doen wanneer hy iets op die hart het: Hy skryf ‘n hikkerige, preutse opstel vir Beeld om te plaas. Daarin betig hy die Afrikaner vir sy swak maniere en dreig hom, letterlik, met die dood.

Dit is nie ‘n nuwe gedagte nie. In die dae toe die land soos ‘n wegholkoekepan teen die afdraande na ‘n meerderheidsregering gestorm het, het nugter Afrikaners gewaarsku dat blankes in die land deur algehele uitdelging bedreig sou word. Nico Smith en sy soort het gesê twak en nonsens. Dit is ouvroustories. Nou waarsku hy (en sy (ryk, swart) vriend) teen dit waarteen ons al vir jare waarsku. Dit klink asof hulle so pas daaraan gedink het. Die liberale teoloog kom, net soos die agteros, uiteindelik in die kraal en dit in net bietjie meer as ‘n dekade. Nou is dit nie meer ouvroustories nie. Hulle verskaf darem ‘n splinternuwe rede vir die komende uitdelging.

In die dae voor 1994 se katastrofe, het Nico Smith die volksmoordwaarskuwings probeer wegpraat. As die Afrikaner tog net die land se rykdom en regering aan die Bantoes oorhandig, het hy verduidelik, sal hulle dit in hulle beswaarde swart boesems vind om ons vir alles en nog wat te vergewe. Hulle is eintlik sulke deernisvolle wesens, gegrond in ‘n mensliewende kultuur. Die laaste ding wat hulle sal wil doen is om witmense uit te moor soos… soos… wel, soos wat hulle elke dag vir die afgelope dertien-en-‘n-half jaar doen.

Ja, maar ‘n strykystermoordjie hier, ‘n verwurginkie daar, dis niks, lees ‘n mens tussen die lyne van Smith se waarskuwing in ‘n opstel in die Beeld. (Soos meeste van Naspers se bydraers word sy lukrake gedagtes op ‘n onversigtige manier aangebied. Dit word van die leser verwag om die skrywer se halwe gedagtes en onverbonde argumente te probeer saamflans ten einde enige sinvolheid daaruit te trek.) Na die Bantoe se littelosmakery gaan hy lostrek met ‘n ordentlike landswye massamoord. En hoekom gaan hy dit doen? Want ‘n paar witmense is ongeskik.

Elke keer wat Nico Smith se anonieme (en ryk en swart) vriend na ‘n sekere naburige dorp gaan, tas Afrikaners sy menswaardigheid aan. Ongelukkig is Smith se waarskuwing nie algeheel behulpsaam nie. Hy dui nie aan wie die vriend is, waar hierdie heldorp is en wat dit presies is wat daar gedoen of gesê word wat so ‘n beroering in die ryk, swart boesem bring nie. Miskien noem hulle hom ‘n “kaffer.” Miskien bespeur hy ‘n tikkie onopregtheid in die manier waarop hulle hom “morena” noem – en hy ry ‘n Mercedes-Benz man, ‘n BMW, ‘n A8 Audi, wat ook al, kan hulle nie sien wié hy is nie? – Miskien is hulle effe traag om sy limousine se deur oop te maak wanneer hy die dorp binneluier. Miskien weier hulle om hulleself oor modderplase te werp sodat hy droogvoets daaroor kan loop. Miskien verwag hulle van hom om soos ‘n gewone gepeupellid in ‘n ry te staan en wag om bedien te word. Wat die dade of gebreke ook al is, dit tas hom blykbaar diep aan.

‘n Mens sou dink dit raak hom so intens dat hy miskien dié dorp ‘n les sou leer deur dit te vermy en sy fortuin op ‘n ander plek te gaan uitgee. Dit werk vir Afrikaners. Daar is nie juis ‘n stormloop van witmense na sulke kleurryke, polsende plekke soos Soweto om daar beledig te word nie. Bantoes het ‘n ander oplossing. Hulle wis dan maar net ‘n paar miljoen witmense en daarmee saam hulle swak maniere uit.

Dit het oor die anderhalfdekade duidelik geword dat die Afrikaner se oorgawe nog nie as algeheel aanvaar is solank as wat hy aan ‘n kollektiewe halsstarrige gebrek aan maniere ly nie. Die gebied waarop hy etiketsgewys so lig bevind word, is hoofsaaklik sy onboetvaardigheid. Bantoes orals sing saam met liberale, blanke skrywers in ‘n koor van Naspers se bladmusiek af: Die Afrikaner versuim om lank en hartstogtelik genoeg om vergifnis vir sy groot sonde – dat die Bantoe nie so ryk, ordentlik, hardwerkend en skrander soos hy is nie – te smeek. Hierdie hele landweggeeding, dit is maar net die begin. Nou moet sy berou gedemonstreer word. Wat die Bantoe en Nico Smith begeer is ‘n volk van Adriaan Vloks, op die knieë, Tupperware-skotteltjie onder die blad, groteske flikflooigrinnik op die gesig.

Adriaan Vlok is blykbaar nie ‘n handwringende swaeltjie wat ‘n hele boetvaardige somer maak nie. Daarom gaan ons uitgemoor word, waarsku Mamelodi se wit, Marxistiese toordokter. Daar is te veel Afrikaners wat die Tupperware-skottelroete verwerp. Hulle stem saam dat nasionale slegte maniere besig is om die gate in die romp van daardie gedoemde vaartuig, die Nuwe Suid-Afrika, in te roes. Maar hulle sien eerder Bantoes se ondankbaarheid, gulsigheid, roofsug en neiging tot geweld as redes wat onvermydelik tot ‘n bloedige rassekonflik gaan lei.

Nico Smith is nie blind vir die komende krisis nie. Hy skryf dat “disrespek en aggressie in verhoudings tussen bevolkingsgroepe… blykbaar aan die toeneem is.” Daar’s nou vir jou ‘n kosbare kykie na die ooglopende. Hierdie sin is sy enigste vae aanduiding dat daar wederkerigheid in tussenrassige spanning in die land is. Deur die res van sy opstel aanvaar hy dat die Bantoe nie vir enige iets skuldig gehou kan word nie. Daarmee doen hy Steve Sailer se uitspraak gestand dat die Oersonde (original sin) van Ras behels dat waar ‘n swartman ook al droog maak, dit die witman se skuld is. Daaruit vloei dat in Smith se prognose die witman nie net uitgedelg gaan word nie maar dat die oorlewendes agterna nog skuldig gehou gaan word as die oorsaak daarvan. Die Swartman kan nie sondig nie.

Sonde is uiteraard ‘n belangrike onderwerp in die Bybel en die aard, uitwerking en God se weersin in onderskeie oortredings word deeglik daarin behandel. Twee vergrype wat veral heftig afgekeur word is die tweelingsondes van oneerlikheid en onnoselheid. Nico Smith is deurlopend aan een of albei skuldig. Hy is oneerlik omdat hy in sy waarskuwing nie die volle waarheid praat nie. Dat maak nie saak hoeveel voete die Afrikaner was, hoeveel hy opoffer en hoe ordentlik hy ook al met Smith se (ryk, swart) vriend omgaan nie, daar is een sonde waarvoor die Bantoe hom altyd skuldig sal hou: Die feit dat die swartman nie wit kan wees nie. Dit is al wat die Bantoe sal tevrede stel en solank as wat die blanke nie die onmoontlike kan doen nie, sal die swartman hom met uitwissing bedreig.

Maar Smith is ook skuldig aan die een sonde waarvoor skynbaar geen remedie bestaan nie: Onnoselheid. Hy was een van die regiment liberales wat ons verseker het dat die Afrikaner se voortbestaan en Suid-Afrika se vooruitgang net in ‘n multikulturele bestel gewaarborg kan word. Hulle het ‘n utopie geskets waarin twee kulture saam sou kom om ‘n derde, onbepaalde, stopverfkleurige kultuur te vorm.

Dit het nog nooit en nog nêrens gewerk nie. Meervoudige kulture in een gebied sal teen mekaar wedywer totdat die een die ander omvergewerp en geabsorbeer het. Van die tweede kultuur sal niks oorbly nie en daar sal nooit ‘n derde wees nie. Dit is ‘n antropologiese reël wat so ferm is soos die natuurwet wat bepaal dat appels nie boontoe uit ‘n boom val nie. Die Westerling is instinktief erg onbeïndruk deur Afrikakultuur en sal daarom nooit daarin opgeneem kan word nie. Die enigste manier waarop die Bantoe sy kultuur teen die blanke s’n kan laat geld, is om die witmens gewelddadig uit te roei.

Die verskoning vir hierdie uitdelging, as ons Nico Smith reg lees, is die blanke se “disrespek” vir swartes. Hierdie minagting gaan daartoe lei dat duisende woedende swartes ‘n blanke dorp gaan bestorm en die inwoners uitmoor. In naburige dorpe gaan ander swartmense die blye tyding hoor en die goeie werk voortsit. Die weermag en die polisie gaan te laat opdaag en wanneer hulle wel daar aankom, gaan dit net wees om aan die proses deel te neem. Blankes moet ook net nie op hulle wapenbehendigheid staatmaak om die swart gevaar af te weer nie. Smith klink so effe afgehaal dat witmense hoegenaamd nog vuurwapens het en verseker ons dadelik dat daar swartes bestaan wat nou self baie skietgoed het. Hy reken die blankes se gesamentlike gat gaan geskop word.

Wel…!

Wel, mag hierdie nie net by praatjies bly nie. Daar is seker nie ‘n goeie kans dat Smith hierdie rubriek sal lees nie. Liberales lees nie graag rond nie want hulle is doodverskrik dat hulle oorval sal word deur dít wat hulle die meeste vrees: Die waarheid. Maar as die dominee dalk op die net verdwaal en hierdie raak lees, vra ek dat hy vir sy swart vriend hierdie kleingeld sal vat: Kom! Kom probeer dit net. Ons wag vir julle. Kom veg met ons.

Ons is moeg om mooi te praat en net te gee, gee, gee en dit met die wete dat niks ooit vir die sprinkane van Afrika genoeg sal wees nie. Die Afrikaner is te vredeliewend om ‘n skietstryd te begin maar te ordentlik om met een op te hou voordat dit afgehandel is. Ons het die afgelope dekade geleer wat die swart Suid-Afrikaner met mag doen. Daarom, as ons eers begin skiet, sal ons nie ophou voordat ons seker is dat geen ander volk – veral ‘n swart een – ooit weer oor ons die oorhand sal kry nie.

Ons vryheid is nie meer op die onderhandelingstafel nie. Daar is niks om oor te praat nie. Die Afrikaner sal weer oor homself regeer en weer sy eie land bou soos net hy kan. Ons is bereid om ons vryheid met harde werk, vreedsame verset en volgehoue druk te bekom. Dit gaan ‘n verbete en uitmergelende stryd wees. Die een manier waarop die Bantoe dit vir ons oneindig makliker kan maak, is om ons daadwerklik aan te val.

Die kortpad na Afrikanervryheid kom deur die loop van die geweer.

Dit is nie ‘n roete wat ons uit goeie gewete sonder meer kan of wil volg nie. Maar ‘n aanval op ons is ‘n vrypas om die roer teen die skouer te bring. En, sê vir Nico Smith se swart vriend, een van die duisende dinge wat ons beter as swartes doen, is om te skiet. Daarmee is niemand op aarde beter as ons nie. Al is ons, in goeder trou, nie op die oomblik formeel voorberei nie, is slaggereedheid deel van ons genetiese samestelling.

Drie-en-‘n-half eeue se oefening in Afrika het Bantoes-skiet deel van ons oorlewingsroetine gemaak. Ons het dit gedoen aan die Visrivier-grens, ons het dit by Vegkop en Bloedrivier gedoen; by Sharpeville en Cassinga en Cuito Cuanavale ook. Ons het Xhosa’s en Zoeloes en Basoetoes platgeskiet. Ons het Owambo’s verpletter en toe Kubane, Russe en Oos-Duitsers kom inmeng het, het ons hulle ook op loop gejaag. En, as julle oor die streep op die grond trap, sal ons dit weer doen. Hierdie keer gaan ons nie ophou totdat die Oranje-Blanje-Blou weer in vrye lug bo ons eie grondgebied roer nie.

Wanneer ons geskiet en geskiet en geskiet het, en in die versoeking is om op te hou, sal die herinneringe aan elke verkragte Afrikanermaagd, elke gemartelde oumens, elke vergruisde kind, elke vermoorde plaasboer ons van enige genade weerhou. En elke skoot sal ‘n mikroskopiese druppeltjie salf bring vir al die frustrasie en woede wat ons oor dertien jaar opgebou het.

Laat ons erken: Ons Afrikaners kan ‘n ongepoetste, bruuske ou lotjie wees. Maar ons is ook bekend vir ons gasvryheid en inskiklikheid. Ek kan nie vir Nico Smith se (ryk, swart) vriend waarborg dat geen Afrikaner hom ooit weer ‘n “kaffer” sal noem nie. Maar as hy en sy hordes brand van begeerte om soos honde platgeskiet te word, kan ons hom help. Ek nooi hulle uit. Kom probeer dit. En as die swart vriend maak of hy nie Afrikaans verstaan nie, laat ek dit vir hom in ‘n primitiewe Engelse kitsfrase sê: Bring it on!

Ons kan nie wag nie.

Лобановский

Zimbabwe: die multikulturele utopie

Danksy ŉ 15 000-persentinflasiekoers, wat die huidige wêreldrekord is, het die meeste mense op aarde nou al van Zimbabwe gehoor. Verlede week is die vorige leier van die oud-Rhodesië, Ian Smith, in Kaapstad dood. Smith is in die laat sewentigerjare deur Brittanje verraai sodat Robert Mugabe die welvarendste staat in Afrika suid van die Sahara – benewens Suid-Afrika – kon oorneem.

Dit mag vreemd klink, maar toe ek onlangs oor Hillary Clinton opgelees het, het haar lewensverhaal my aan Zimbabwe laat dink. Sy was ŉ goeie, konserwatiewe meisie van Park Ridge, Illinois, wat die pad byster geraak het en in ŉ liberale en multikulturele feeks ontaard het. Gedurende haar eerste jaar aan Wellesley-kollege, was sy voorsitster van die Jong Republikeine. By 1968 se Republikeinse Nasionale Kongres in Miami het sy egter as ondersteuner van Nelson Rockefeller se kandidatuur ŉ intense renons in Nixon ontwikkel en ook “bedekte rassistiese boodskappe” by die kongres bespeur.

Die multikulturele gety het nie net vir die arme Hillary oorspoel nie, maar ook hele gebiede ter wêreld. In Suid-Afrika het die “stryd teen rassisme” gelei tot een van die mees diskriminerende stelsels wat daar nog ooit gesien is – maar wat tans teen blankes gemik is. Die konserwatiewe, pro-Westerse regerings wat voorheen deur blankes oorheers is, is vervang met radikale, Afrikanistiese bewinde wat ŉ wêreldwye derdewêreldrevolusie teen die Weste voorstaan.

In Zimbabwe is ekonomiese, opvoedkundige, vervoer- en gesondheidstelsels besig om vinnig in duie te stort soos wat die ekonomie na die steentydperk terugkeer. Skole het so te sê tot stilstand gekom en volgens ŉ onlangse berig in die Londense Daily Telegraph, word dele van die Universiteit van Zimbabwe tans in bordele omskep. Soos een vroulike student dit gestel het: “Wat sou u doen indien u ŉ skamele Z$2 miljoen (omtrent R14) per semester ontvang?”

Vir die meeste Amerikaners of Europeërs, behoort Zimbabwe tot ŉ vae versameling derdewêreldlande wat nie maklik op ŉ kaart te vind is nie. En tog is Mugabe se fanaties anti-blanke stelsel bloot die meer ekstreme manifestasie van die internasionale multikulturele beweging.

Zimbabwe is vir multikulturalisme dít wat Kuba vir kommunisme is: die suiwerste uitdrukking van die geloof. Die Marxistiese sekulêre godsdiens het Kuba destyds in ŉ kranklike Sowjetsattelietstaat verander. So suiwer was Castro se siening van kommunisme dat nie eens die ineenstorting van die Berlynse muur en die bevryding van Oos-Europa Kuba kon beweeg nie.

Die Eurokrate van Brussel hou van 8 tot 9 Desember hul spitsberaad in Lissabon waar Mugabe een van die genooide gaste sal wees, tesame met ŉ spul ander diktators en massamoordenaars uit Afrika. Verbasend genoeg het die Britse eerste minister, Gordon Brown, beswaar teen Mugabe se teenwoordigheid aangeteken.

ŉ Mens wonder waarom. Dit was juis Brittanje wat ekonomiese en militêre sanksies teen die ou Republiek van Rhodesië ingestel het en wat graag wou sien dat Kameraad Bob die land regeer. Die historikus Thomas Pakenham het in 1992 die Britse konsensus in sy boek The Scramble for Africa uitgedruk: “Oor die laaste tien jaar, het Zimbabwe voortdurend die skeptici se monde gesnoer… Die heersers van die nuwe staat, wat deur teëspoed in die tronk of in ballingskap gelouter is, het hul minderhede, swart en wit, met onverwagte selfbeheersing gehanteer.”

Dikwels word daar gesê dat Afrika geen mislukkings ken nie, slegs wisselende grade van sukses. Om jou staat te plunder, etniese suiwering teen jou blanke burgers toe te pas en om jou eie bevolking tot hongersnood en siekte te reduseer, verteenwoordig vooruitgang, solank as wat dit tot die ondergang van die Weste bydra.

Vele mense het teen dié tyd al gesê dat multikulturalisme net nog ŉ vorm van kommunisme is, maar onlangs het ek begin dink dat multikulturalisme dalk erger as kommunisme mag wees. Ná alles het Oos-Europeërs daarin geslaag om hul bevolkings op te voed, om hulle in ballet en klassieke musiek op te lei en op ŉ manier, sy dit dan op ietwat perverse wyse, tot die uitbreiding van die beskawing bygedra. Daarenteen neig multikulturalisme na barbarisme soos ons tans in Zimbabwe en Suid-Afrika kan waarneem. Anders as kommunisme, wat darem vir ons Prokofiëf en die strelende sosiaal-realistiese argitektuur van Nowa Huta in Krakow nagelaat het, is multikulturalisme suiwer vernietigend.

Zuma-Mbeki-tweestryd kan tot konflik lei

’n Paar maande gelede het ek in ’n vorige rubriek beloof om drie toekomstige scenario’s vir Suid Afrika se onmiddellike toekoms uit te lê. Ek is geen toekomskundige nie en die volgende is bloot wat bekend staan as ’n ‘scenario’. Daar is geen versekering dat hierdie scenario sal uitspeel nie, maar gegewe die analise dink ek wel dat dit ’n waarskynlike verloop van ons onmiddellike toekoms binne die volgende twee jaar mag aandui.

Nóg Zuma nóg Mbeki gaan as verloorder die uitslag van die ANC presidentsverkiesing aanvaar. Selfs al aanvaar die verloorder die uitslag binne die eerste dag of twee, glo ek dat hy nie lank gaan terughou om die uitslag as „gekook“ te bestempel nie. Hulle is albei tipiese Afrika- ‚Groot Man’-leiers; Mbeki met sy pseudo-intellektuele beeld en Zuma op sy man-van-die-mense- („100% Zuluboy”-)manier.

Om die waarheid te sê, kan die een nie bekostig dat die ander wen nie. Behalwe dat Zuma deur ’n magsbeheptheid (in Afrikatradisie) aangespoor word, sien hy homself as die regmatige en natuurlike opvolger as ANC- en landspresident. Boonop is ’n oorwinning in die ANC-verkiesing die enigste manier hoe hy kan verseker dat hy uit die tronk bly. As president van die ANC sal hy genoeg invloed hê om die hofsaak teen hom te laat sloer en as hy eers president van die land word sal hy die saak op despotiese wyse tersyde laat stel. Meer as sy politieke oorlewing, maar ook sy persoonlike vryheid, hang daarvan af dat hy president van die ANC word.

Aan die ander kant is daar Mbeki wat met ander kwessies sit. Hoewel Mbeki sielkundig (en kultureel) die samestelling van ’n tipiese Afrika-despoot soos Mugabe het, het hy dit nog nie tot volle uitdrukking gebring nie. Tot en met die skorsing van Vusi Pikoli, waardeur hy die grondwet geïgnoreer het, het hy nog nie werklik as absolute despoot opgetree nie. Hy het nog nooit nodig gehad om so te handel nie, want tot op hede het die geweldige ANC-magsbasis hom van al die mag voorsien wat hy mog benodig.

Soos wat Zuma se gewildheid toeneem, kom Mbeki se bod vir ’n derde termyn as ANC-leier onder bedreiging. Mbeki kan ten alle koste nie toelaat dat Zuma ANC-president word nie. Ten eerste ly Mbeki aan ’n enorme minderwaardigheidskompleks, waarvoor sy pyprokende, pseudo-intellektuele, internasionale staatsmanbeeld as masker dien. Vir enige Afrikaleier is daar klaarblyklik enorme vernedering daarin om hetsy demokraties, hetsy ondemokraties van die troon verwyder te word. Met Mbeki se persoonlikheid sal hy eerder die Mugabe-roete volg as om die enorme vernedering van ’n neerlaag te hanteer, veral deur ’n persoon wat intussen sy aartsvyand geraak het.

Behalwe Mbeki se sielkunige samestelling is daar ook sy „prestasies“ wat alles ’n refleksie van sy behoefte is om as versiende, intellektuele en internasionale leier gesien te word. Organisasies soos Nepad, AU, PAP en ander beskou hy soos die goue medaljes wat deur ’n prima atleet uitgestal word. Indien Zuma oorneem, verloor Mbeki dus nie net sy mag ter plaatse nie maar ook sy invloed oor bg. inisiatiewe. In so ’n geval gaan Zuma beslis Mbeki se „suksesse“ vir homself opeien en alle mislukkings aan Mbeki (en apartheid) toeskryf.

Maar Mbeki se dilemma strek veel verder, heelwat verder. Zuma het ’n persoonlike vete teen Mbeki. In Zuma se ervaring volg Mbeki, veral d.m.v. sy apparatsjieks, ’n totale komplot teen hom, waarin hy al erge ontberinge moes verduur. Ongeag of al die hofsake teen hom legitiem, moreel en wettig is, of sy afsetting as Adjunk-President van die land die regte ding was, is hy totaal verneder. Vir ’n tradisionalis soos hy is iemand van sy statuur verhewe bo die reëls. Dus is al hierdie aksies teen hom niks minder as “vuilspel” deur Mbeki nie. Zuma haat dus nie net vir Mbeki oor wat reeds aan hom gedoen is nie, maar hy vrees ook dit wat Mbeki nog gaan aanvang solank hy oor mag beskik. Benewens die haat weens wat reeds gebeur het, is daar dus ook vrees en suspisie.

Sou Zuma daarin slaag om die verkiesing te wen, gaan hy vir seker nie vir Mbeki met rus laat nie. Zuma is ’n tradisionalis wat oor ’n baie lae opvoedingsvlak beskik en wat eng tradisionele Zuluwaardes aanhang. Die man het immers etlike vroue en talle kinders. Ook sy openbare optredes getuig van Bantoetradisies. Heel waarskynlik vorm dit nie deel van sy verwysingsraamwerk om met ’n oorwonne Mbeki blad te skud en te sê “laat ons die verlede vergeet” nie. Sy psigiese motivering, sy vertoon aan sy volgelinge en sy bevestiging as “Groot Man” vereis dat hy sy vernedering wreek. In die enge Afrika- tradisionele sin sal ’n leier maar papperig oorkom nadat hy so deur die modder gesleep en boonop amper van sy vryheid ontneem is en dit dan net daar laat.

So seker as wat Thabo Mbeki die president van ’n Afrikastaat is, net so seker is die feit dat hy homself reeds in korrupsie verdiep het. Wanneer Zuma president word, gaan hy beslis al Mbeki se geraamtes uit die kas grawe.

Met die verkiesing van Zuma as ANC-president gaan sy houding teen Mbeki deur nog ’n baie belangrike faktor bepaal word wat nie te make het met sy tradisionele waardes of psige nie. Daar is nog twee jaar tot die volgende algemene verkiesing. Dit wil sê terwyl Zuma dan president van die ANC is, is Mbeki president van die land. Twee jaar van ”oorvleueling” of “kohabitasie” soos die Franse dit noem; die situasie gaan onhoudbaar raak. In sy uiters invloedryke posisie as president van die ANC sal Zuma dit maksimaal moet benut om Mbeki te neutraliseer. Die teenoorgestelde geld ook.

Wanneer Zuma uiteindelik oorneem as president van die RSA eindig die vete nog nie. Dan sal hy uit sy pad gaan om elke struktuur en persoon wat Mbeki goedgesind was en nog mog wees, polities te neutraliseer. Maar, om dit te vergemaklik sal hy ten eerste die finaal onttroonde Mbeki van alle statuur, invloed en aansien stroop.

Beide Zuma en Mbeki het dus werklik rede om mekaar nie net te haat nie, maar ook om mekaar intens te vrees. Indien Mbeki ’n derde termyn as President van die ANC kon behaal, sou hy een van sy lojaliste as sy opvolger in die Uniegebou kon aanstel. Daardie persoon, iemand soos Phumzile Mlambo-Nguka, sou hy dan vanuit Luthuli-huis kon beheer. Hy sou kon sorg dat die NV Zuma agter tralies kry en hy sal in vrede, met die Zuma-faktor uitgewis, sy pyp kan rook.

Sou Zuma ná die Pietersburgkongres die ANC-presidentskap verkry, dan waai Thabo se pyprokend-rustig-agteroor-op-die-leuenstoel-met-rooi-telefoon-na-die-Uniegebou-droom, soos ’n wasige tabakwalm by die venster uit. Dit is my mening en ek mag verkeerd wees, dat hy nie die uitslag in so ’n geval gaan aanvaar nie. Hy gaan beweer die uitslag is gekook en dan gaan hy outokraties beheer oor die ANC en die land oorneem. Hiervoor gaan hy veral sy lojaliste, soos die Selebi’s wat hom baie skuld, in die veiligheidsmagte gebruik.

In so ’n geval gaan Zuma se gewildheid met rasse skrede vermeerder. ’n Populêre opwelling is dan onvermydelik. Die veiligheidsmagte gaan nie die situasie kan afdwing soos in die Zimbabwe-geval nie. Die wiggies wat „100% Zulu Boy“ nou reeds in die etniese krake van die groter beweging geplaas het, sal dan met mening ingedryf word. Die ANC as politieke entiteit sal aan skerwe spat en die samewlewing van die RSA gaan gewelddadig oopbars. Selfs die veiligheidsmagte sal na alle waarskynlik na gelang van etniese affiliasies opbreek. Die totale ANC-staat sal summier in duie stort en chaos sal heers.

Die blankes sal onvermydelik hierby ingesleep word. Selfs al sou ons aanvanklik as toeskouers op die rand probeer bly, is die kanse goed dat elemente binne die strydende faksies sou hoop dat, deur die klem na ons, die paaiboelie, te verskuif, dit die ANC en swart beweging in die algemeen weer sou verenig. Indien dit sou gebeur, sal ons nie ongedeerd daarvan afkom nie, maar die chaos sal te groot wees vir so ’n poging om swart eenheid, om nie eens te praat van swart hegemonie nie, te herstel.

In hierdie situasie sal iemand wat oor die organisatoriese middele en vermoë beskik om die magsvakuum te gryp en orde te herstel, na vore moet tree. Maar, soos ek dit reeds gestel het, hierdie is slegs ’n analise van ’n moontlike scenario. Om te weet wat werklik vir ons voorle, sal ons maar moet wag en sien.

мозаика для хамама

Geloof en ate?sme

Die storm rondom Deon Maas se standpunt oor Satanisme het nog steeds die gemoedere warm, soos te beoordeel op die brieweblaaie op LitNet, en soos gewoonlik is menings verdeel oor die optrede van Tim du Plessis om hom as rubriekskrywer te ontslaan. Van die liberaal-gesindes beskou hierdie protes as ’n teken van verkramptheid, en van die konserwatief-gesindes hoor ons geluide dat Maas besig is om afbreuk te doen aan geloof en kultuur. ’n Mens is maklik geneig om die inhoud van hierdie debat te reduseer tot ’n volkseie kenmerk van die Afrikaner, maar is in feite ’n debat wat oor die hele westerse wêreld (en elders) woed, en vir ’n baie langer tyd.

Die fout wat Maas egter maak (dis nou benewens die feit dat hy dink hy kan rubrieke skryf) is om die standpunte aan te hang wat sowat veertig jaar geskryf is deur ’n eksentrieke fanatiekeling wat The Satanic Bible geskryf het, Anton Szandor LaVey. Hierdie uitgangspunte is egter die dogma van een persoon wat verkies het om die aardse en vleeslike bo die goddelike te verheerlik. Sy siening is niks meer as ’n soort nihilisme nie en kon net so wel die nihilistiese bybel geheet het. Ek vermoed egter dat hy die woord Satanic verkies het, juis omdat dit tot ’n groter storm van protes sou lei. Om openlik ’n standpunt te bely wat deur die groter maatskappy gestigmatiseer word, het ’n soort bekoring en skep ’n gevoel van mag.

Maas se mening is ook die soveelste aanval op geloof wat nogal mode geword het in die westerse wêreld. Richard Dawkins het so ’n jaar of twee gelede die spit afgebyt deur ateïsme te verkondig en geloof as ’n delusie (geestelike versteuring) af te maak. Dawkins wil egter hê die fokus moet lê op wetenskaplike bevindings en bewyse en dat geloof ’n misvatting is wat tot oorloeë gelei het en haat saai tussen volke. Immers, niemand is nog vermoor in die naam van ateïsme nie.

As die debat sulke vorme begin aanneem, waarin wetenskap die bokshandskoene aantrek teen sy opponent in die ander hoek, geloof, kan ek nie verhelp om net gou ’n ou verslete eksemplaar van Kierkegaard van die rak af te haal nie. Die eerste kwantumwetenskaplike, Erwin Schrödinger moet ek ook te voorskyn haal.

Om te begin met Søren Kierkegaard: ’n Belangrike argument wat Kierkegaard vir geloof gepleit het, is dat dit juis buite die domein van wetenskap lê. Om sy woorde te leen: ”As ek God objektief kon begryp, dan glo ek nie, maar juis omdat ek dit nie kan doen nie, daarom moet ek glo.” Daarbenewens het hy ook gestel dat geloof ’n gebeurtenis is wat plaasvind wanneer ’n mens sy hele naakte innige wese, sy swakhede, vrese, sondes en twyfels te midde van eksterne onsekerheid kan openbaar met die hoop dat dit opgevang en beskerm sal word. Geloof is iets wat transendeer, en maak ’n mens tegelykertyd bewus van sy nietigheid en sy verbintenis met iets groters en ongrypbaars.

Vanuit hierdie bewuswording ontstaan ’n dieper besef van die dinge wat vir ons van wesentlike belang is.

In Kierkegaard se vertoog Vrees en Bewe wy hy uit oor die voorstel wat God aan Abraham gemaak het, naamlik dat hy sy seun Isaak moet opoffer om te toets hoe diep sy geloof is. Met hierdie verhaal in gedagte introduseer Kierkegaard twee “ridders”, te wete die “ridder van geloof” en die “ridder van oneindige berusting”. Die laasgenoemde ridder van oneindige berusting lê homself neer, blik terug na sy pyn en verlies en offer alles op vir ’n beter bestaan in die hiernamaals. Die ridder van geloof daarenteen offer ook alles op, maar in plaas van berusting, glo hy in die krag van die absurde. Die absurde is per definisie nie in rasionele of logiese terme verklaarbaar nie, en vereis dus ’n veel intenser gevoel vir die goddelike. Die ridder van geloof glo dat hy veilig sal wees op ’n manier wat nie rasioneel verklaar kan word nie. Die wêreld is deurweek van absurditeite, en daarom is ’n diep geloof nooit weg te kry nie.

Die feit dat die mens oor vermoëns beskik om homself in ander situasies te verplaas, soos byvoorbeeld om geboei te word deur ’n interessante storie en dus vergeet van sy ruimte en tyd, bied ’n verklaring vir geloof. ’n Mens transendeer sy omgewing, en ’n diep geloof is die absolute transendensie. Die mens, lyk vir my, is van nature ’n gelowige wese. Vanuit hierdie perspektief geneem is juis die ateïste diegene wat aan ’n geestelike versteuring ly.

’n Sekere ateïs het op ’n stadium geskryf dat die wetenskaplike vooruitgang wat tydens die Verligting plaasgevind het, juis as gevolg was van die afname van geloof. Ek dink dis beter gestel dat die verstikkende dogma uitgedien was, wat ’n bevrydende werking op geloof gehad het. ’n Mens moet ’n onderskeid tussen geloof en dogma tref. ’n Dogma gee geloof ’n bepaalde gestalte, maar is nie die geloof self nie. Net soos Kierkegaard verklaar het moes Abraham die morele opskort om die dieper rede daarvoor te ontdek. Ons wetenskaplike vooruitgang sou nooit kon gebeur het as daar geen geloof in die menslike gees was nie. Geloof in die krag van die menslike gees word sterker as God as bron daarvan beskou word, juis omdat God nie liggaamsgebonde is nie.

Christendom is gekenmerk deur die goddelike drie-eenheid van Vader, Seun en Heilige Gees. In Korintheërs word egter ook genoem dat daar drie konsepte bestaan, naamlik geloof, hoop en liefde. Kan ons stel dat God die simbool vir liefde is, Christus die personifikasie van hoop en die Heilige Gees die personifikasie van geloof is? Immers, wat sou die mens sonder geloof, hoop en liefde gewees het? Wat sou wetenskap daarsonder gewees het?

Om geloof na die wetenskaplike domein te voer, bied die kwantumwetenskap ’n goeie ingang. Dis hier waar die belangrikste figuur in die kwantumwetenskap, Erwin Schrödinger ’n les vir ons geleer het: Blote waarneming beïnvloed die toestand van ’n subatomiese deeltjie. ’n Deeltjie bestaan uit twee toestande tegelyk, maar deur dit waar te neem word dit een toestand. Ander wetenskaplikes het ontdek dat ’n bepaalde deeltjie in twee kan splits en dieselfde eienskappe kan aanneem, selfs al is hulle aan teenoorgestelde kante van die heelal…iets wat in die konvensionele wetenskap onmoontlik is, aangesien niks vinniger as die spoed van lig kan beweeg nie, en die heelal is miljarde ligjare groot. Ook het wetenskaplikes ontdek dat die eienskappe van ’n druppel water anders is in die omgewing van mense wat gelukkig of woedend is. By blydskap is die kristal wat vorm by koue temperature blykbaar mooier as by iemand wat met boosheid op hierdie druppel konsentreer.

Dit lyk byna soos die skil van ’n ui. Sodra een faset uitgedien is, begin die ander gestalte te vorm. Sodra geloof begin vasroes in ’n onbuigsame dogma, begin wetenskap ’n opmars te maak, en sodra wetenskap ’n nuwe ontwikkeling, soos die van kwantum ondergaan, kan ons weer sien hoe subjektiewe aspekte soos geloof die fisiese wêreld op subatomiese vlak kan beïnvloed.

Die teoloeë het oor die eeue heen uitstekende belydenisse aan ons vertel en die moderne samelewing gevorm, en waar hulle tekort geskiet het, het wetenskap die leisels oorgeneem. Dieselfde geld nou vir wetenskaplike vooruitgang, en met die soeke na iets konkreets in die heelal, kom ons steeds meer terug op die subjektiewe beweleniswêreld.

Waar Kierkegaard gestel het dat hy in God moet glo omdat hy Hom nie begryp nie, kan ons waarskynlik dieselfde verwag van die kwantumwetenskaplikes. Die werking van kwantum is ook nie verstaanbaar nie – om die woorde van die Nederlandse kwantumwetenskaplike Dick Bierman te leen.

Ek dink dis redelik om te stel dat hulle daarom ook moet glo.

Ateïsme – net soos linkse politiek – se beste tyd is uitgedien.

promote my instagram

Anti-Maas-aksie was vryheid van spraak

“In werklikheid was hierdie ’n reuseoorwinning vir vryheid van spraak en die reg om andere te oortuig om saam met jou te stem en teen onaanvaarbare dinge op te tree. En dit alles danksy die hedendaagse wonder van die elektronika.”

Die yslike storm wat losgebars het rondom Deon Maas se omstrede Satans-artikel in Rapport, het natuurlik ’n yslike spul stof opgeskop – sommige daarvan doelbewus om te probeer om ’n paar feite te verdoesel.

Die stof het nog lank nie gaan lê nie, maar ’n hele paar dinge begin al duidelik word. Die ongekende opwelling van e-posse en SMSe (ek hou van die woord vonkpos vir laasgenoemde maar dit wil blykbaar nie posvat nie) wat ’n boikot van Rapport (en blykbaar nog sterker optrede) aangevuur het, is nie bloot skielike en onverwagte optrede van ’n klomp “verkrampte, bekrompe, onverdraagsame” Christen-Afrikaners nie. Dit is eintlik net die uitbarsting van ‘n opwelling van woede, frustrasie en wrewel wat al geruime tyd – ek sou sê selfs jare, maar beslis die afgelope jaar of twee – in Afrikanergeledere voorkom oor die benarde en magtelose situasie waarin hulle hul sedert 1994 bevind.

Nie alleen voel hulle dat hulle mislei, bedrieg, belieg en verneuk was nie, maar hulle kan nêrens hul frustrasies en besware stel en aandag laat kry nie want feitlik al die media – met die uitsondering van Radio Pretoria en Die Afrikaner – verkondig ’n ideologie en ’n boodskap dat ou Afrikanerwaardes uitgedien is, die Afrikanervolk liefs moet verdwyn deur samesmelting met volksvreemdes en andersdenkendes, en ons nog nie genoeg gely het vir die sonde van apartheid nie. Ander sieninge kry net af en toe aandag – in so ‘n mate dat mense soos Giliomee en Jaap Steyn wat enkele jare gelede met ‘n sekere mate van agterdog betrag is, al hoe meer in Afrikanergeledere as sterk en onbevange stemme beskou word omdat hulle nie skroom om ‘n ander aksent op sekere dinge te plaas nie.

Hierdie Maas-affêre was maar net die laaste strooi, die vonk wat die smeulende kruitvat laat ontplof het.

Want laat ek nou vir Rapport en sy genante wat dink dat dit net ‘n klomp bekrompe Christen-Afrikaners was wat aan hierdie ding deelgeneem het, vertel dat dit net nie waar is nie. Die e-posse en loopfoonboodskappe is ook baie ywerig aangestuur deur mense wat nie baie sterk voel oor Christelikheid en ‘n vreemde ding soos Satanisme nie, maar hier hulle kans gesien het om die linksgerigte, anti-Afrikanerelement wat in sekere media hoogty vier, aan te vat. Dit was met groot genot dat hulle aan die veldtog teen Maas kon deelneem want hy is beskou as een van die hoofeksponente van daardie anti-Afrikanerelement. Dit kon net sowel een van die ander soos Max, Sampie, Jan-Jan, Boesak, Tutu en dies meer gewees het wat die vonkie laat ontbrand het.

Nee, ek praat nie van myself nie want ek was nie een van die boodskapverspreiders nie, hoewel ek ook verskeie boikotversoeke ontvang het. Ek kon nie by ’n boikotaksie aansluit nie want na ’n jaar of twee waarin ek weens spesifieke omstandighede op die hoogte van nuus en menings in die Afrikaanse media moes bly en dus koerante moes koop en selfs TV-nuus kyk, het ek besluit dat ek gerus sonder Rapport kan klaarkom toe aangekondig is dat die vent Maas vir hulle gaan skryf. Ek was toe al in die tweede week van my eie “boikot” toe hierdie een begin!

En as enigeen dink ek praat twak as ek sê dit was nie net bekrompes wat deelgeneem het nie, gaan kyk wat deur wie kwytgeraak is op sekere forums, blogs en ander elektroniese besprekingsplekke.

Menings van sogenaamde kenners dat die boikotveldtog en Maas se uitskoppery ’n ernstige knou is vir persvryheid, is die grootste klomp twak in ’n lang geskiedenis van twakpratery oor persvryheid.

In werklikheid was hierdie ’n reuseoorwinning vir vryheid van spraak en die reg om andere te oortuig om saam met jou te stem en teen onaanvaarbare dinge op te tree. En dit alles danksy die hedendaagse wonder van die elektronika.

Want dit was die reg om jou mening te lug in e-posse, om kortboodskappe op jou selfoon aan elkeen op jou lys van kontakte te versprei, om pleidooie vir ’n boikot teen Rapport op besprekingsforums en kletskamers in groot vet letters te plaas, wat hier geseëvier het. Ja, dis reg. Vir die eerste keer het mense werklik besef dat hulle danksy die era van rekenaars, die internet en gesofistikeerde loopfone die reg het om hul mening te lug, die vermoë het om saam te span en iets soos Maas se afdanking te bewerkstellig en dat die tyd dat hierdie “vryheid van spraak” net in die redaksiekantore van koerante gesetel was, iets van die verlede is.

Dis ’n nuwe era wat hier ingelui is en die einde daarvan is onvoorspelbaar, maar dit kan alles net hoogs opwindend wees! Hier kom nog vir jou ’n ding of twee!

Wanneer “persvryheid” en moontlike aantasting daarvan deur mense soos Anton Harber en Raymond Louw opgerakel word (soos hulle hede Sondag weer in Rapport doen), is dit eintlik ’n pleidooi vir die reg van ’n individu of ’n groep individue in ’n mediamaatskappy om hulle unieke, enkele mening wyd en syd te kan verkondig. Dit is waar dat hulle dit klee in mooi woorde van “vryheid van spraak”, maar die gewone ou, die koerantleser en die TV-kyker en die andersdenkende, geniet ook daardie vryheid van spraak in teorie, maar in die praktyk kan hy dit nie toepas nie – beslis nie in hierdie land nie – nie onder die huidige regering nie, maar ook nie onder vorige NP-regerings nie.

Want die doodgewone werklikheid is dat dit waarskynlik sedert die vyftigerjare gans onmoontlik vir ’n individu, selfs ’n groep vermoënde individue geword het om koerante te stig en uit te gee en so hul eie vryheid van spraak te beoefen. Dit kos miljoene om ’n koerant te begin, dit kos tien keer soveel om ’n TV-stasie te begin – selfs al kry jy ’n lisensie.

Die doodgewone werklikheid is ook dat selfs ’n koerantredakteur nie ongebreidelde “vryheid van spraak” of persvryheid het nie. Dit is deel van die mediawerklikheid dat mediagroepe gewoonlik een of ander politieke party of siening of ideologie steun en dit word van redakteurs verwag om in die breë daarby in te val.

Dit is nie ’n nuwe ding nie. Dit was die situasie sedert die heel eerste koerante in die land verskyn het en dit was veral die situasie in die Afrikaanse mediagroepe die afgelope 100 jaar. Die stigters en direksies van Afrikaanse koerante het in beginsel besluit dat hulle die Nasionale Party (en vir ’n kort ruk die Verenigde Party van Hertzog en Smuts) sou steun. Redakteurs is aangestel met die ongeskrewe maar vaste aanvaarding dat hulle in die breë by daardie beginsel sal hou. Hulle kon aspekte van die party se beleid en sieninge (hetsy in regering of nie) ontleed, kritiseer en selfs probeer beïnvloed, maar die party afskryf en ’n ander een begin steun? Nooit in der ewigheid nie.

Ek het nooit vir Engelstalige koerantgroepe gewerk nie, maar uit my noue kontak met die politieke skrywers en redakteurs van hierdie koerante, het dit geblyk dat presies dieselfde vir hulle gegeld het. Eendag, as die joernalistieke muse my weer ‘n klap of twee gee, vertel ek van die probleme wat hierdie aspek van “persvryheid”vir sommiges soos wyle Tertius Myburgh – en in ‘n geringe mate ook vir my en van my kollegas – gebring het.

Nou is dit helaas so dat met die oorname van die ANC en daarmee die Engelstalige media se angstige gekruip by die nuwe heersers deur swartes as rubriek- en politieke skrywers en as redakteurs aan te stel, daar vinnig onder hierdie mense die idee ontstaan het dat as jy by ’n koerant (of ’n TV- of radiostasie) as verslaggewer of omroeper of so iets aangestel word, jy onmiddellik ’n ruim, onbeteulde en onbegrensde “vryheid” geniet om te skryf en te sê wat jy wil.

Dit het, na wat ek verneem, soms komiese insidente by hierdie instansies afgegee, maar daar het nogtans ’n nuwe en skewe idee van “persvryheid” ontstaan, en dit wil soms lyk of selfs mense soos Harber en Louw daardeur aangetas is. Dit is hierdie skewe sienings wat meebring dat Rapport se afdanking van Maas deur sommiges as ’n “inbreuk” op daardie vryheid gesien word.

Rapport verduidelik dat Maas ’n deeltydse medewerker was, maar deeltyds of heeltyds, die werklikheid is dat geen rubriekskrywer of redaksielid van ’n koerant sy ou meninkie kan lug as dit nie die redakteur van die koerant (of dan sy luitenante in sy hoofredaksie as hy nie beskikbaar is nie) behaag nie.

Dus, Maas kan net so min op “vryheid van spraak” aanspraak maak as wat ek kan éísdat Rapport my menings plaas.

Dit bring my by ’n belangrike punt in die hele kwessie: Dat Maas se kop gerol het, verskaf groot genoegdoening, maar hy is nie al een wat hier verantwoording verskuldig is nie. Tim du Plessis behoort eintlik te verduidelik hoekom hy Maas se satanisme-rubriek vir plasing goedgekeur het. Hy het dit klaarblyklik vóór publikasie onder oë gehad. Hy het dus geweet wat hy doen en die finale verantwoordelikheid berus by hom. Maar moenie nou beweer dat ek ’n nuwe anti-Tim veldtog wil laat begin nie!

Die laaste punt in ’n inset wat al weer te lank is, gaan oor Rapport se “erkenning” dat die besluit om Maas te pos, op grond van “kommersiële” oorwegings geneem is. Daar was glo sprake van verspreiders en verkopers wat wou weier om Rapport te hanteer. Daar is diegene wat Rapport wil verkwalik omdat hy om “kommersiële” redes so opgetree het. Maar hulle vergeet klaarblyklik dat Rapport om presies hierdie redes vir Maas as rubriekskrywer aangestel het.

Baie duidelik is daar aanduidings in sirkulasiesyfers en lesersgetalle dat dinge nie meer so voor die wind gaan met Rapport nie. Die redakteur van Sondag, ’n mededinger in dieselfde stal as Rapport, het met blad se verskyning erken dat Rapport se syfers ’n afname toon.

Maas het met sy rubriek in BY (bylaag by Naspers se dagblaaie) en ook sy optrede elders, heelwat reaksie uitgelok – sowel vir as teen, maar veral teen. Dit was mos so duidelik soos daglig dat deur Maas aan te stel, Rapport gehoop het om diegene wat Maas haat of geniet, as lesers te lok en so sy verkope op te stoot – puur en suiwer “kommersiële” redes!

Nugter weet wat hy nou gaan doen, maar iets sal hy moet doen om lesers iets anders te gee as die gereelde spul vervelige en so dikwels anti-Afrikanerskrywers en bydraers.

Soos iemand op een van die internetforums dit gestel het: Rapport kan nou gerus ook die byl inlê onder mense soos Heinrich Wyngaard, Jacob Rooi en ander regstellende-aksie-aanstellings.

Goeie idee!

лобановский депутат

Komende energiekrisis verg politieke visie

Met die ruolieprys op pad na honderd dollar per vat, stuur die wêreld op ŉ permanente energiekrisis af. Die gedagte dat die maklike, goedkoop energie wat ons die afgelope 200 jaar eers uit steenkool en toe uit olie verkry het oor enkele dekades gaan opraak, is besig om nagmerrievisioene by Westerse beleidmakers te veroorsaak.

Die meeste mense het al ingesien dat die Irakoorlog bedoel is om Amerika beheer oor daardie land se oliehulpbronne te gee. Maar veel minder mense besef dat die konflik in Israel in ŉ hoë mate oor ŉ ander noodsaaklike hulpbron, water, gaan. Israel klou verbete aan die verowerde gebied van 1967 omdat dit hom toegang tot die varswaterbronne van die Jordaanrivier en die Bergwatertafel gee. Die Gazastrook, wat tans 1,4 miljoen Palestyne huisves, se ondergrondse water is besig om op te raak weens 4 000 boorgate wat dié mense se enigste toegang tot varswater verteenwoordig. Daar heers reeds ŉ gesondheidskrisis in die Gazastrook en onlangs was daar berigte oor die gebied wat “in sy eie riool verdrink”.

Oorloë oor energie en water gaan waarskynlik kenmerkend van die een-en-twintigste eeu wees. Ons kan ons nouliks voorstel hoe die wêreld gaan verander as ruolie begin opraak en ons dalk moet teruggaan na hoe ons oumas en oupas op plase geleef het: sonder elektrisiteit en met dalk ŉ eenskaarploeg wat deur ŉ os getrek word. Trouens, nie net ons lewenstandaard nie, maar ons hele beskawing is afhanklik van ruolie en petrol wat in kannetjies of tenks vervoer kan word.

Die Vrystaatse wiskundige wat reeds jare lank aan die universiteit van York, Toronto, klasgee, Buks van Rensburg, het onlangs ŉ fassinerende artikel oor Die komende permanente oliekrisis hier op die PRAAG-webwerf geskryf. Daarin sit hy M. King Hubbard se teorie oor die “oliehoogtepunt” (Eng: Peak Oil) uiteen. Hubbard het reeds in 1956 voorspel dat enige olieboorgat of selfs ŉ hele olieveld se produksie tot op ŉ sekere hoogtepunt toeneem en daarna weer onvermydelik afneem. Die eerste bewys vir sy teorie was tydens die eerste oliekrisis in die vroeë sewentigerjare toe die Amerikaners vergeefse pogings aangewend het om hul eie ruolieproduksie vanuit Texas te laat styg.

Tans is daar aanduidings dat selfs die kolossale oliereserwes van Saoedi-Arabië hul “Hubbard-hoogtepunt” bereik het en dus van nou af onvermydelik gaan begin daal. Sadat al-Hoeseini, ŉ vorige hoof van eksplorasie by Saudi-Aramco, die Saoedi-oliemaatskappy, praat van ŉ “strukturele plafon” wat in sy land se olieproduksie bereik is. Die Ghawar-olieveld in Saoedi-Arabië, die grootste op aarde, het reeds een kwart van alle olie wat tot dusver ter wêreld geproduseer is, gelewer en dit wil voorkom asof dit reeds sy Hubbard-hoogtepunt bereik het.

Een aanduiding van die skaarste aan ruolie wat reeds in die mark voelbaar is, is natuurlik die duiselingwekkende styging in die prys vanaf slegs $20 per vat in 2000 tot meer as $90 tans. Suid-Afrikaanse motoriste voel dit reeds aan hul sak en mens kan sê dat ons nog maar aan die begin van die permanente oliekrisis verkeer.

Elke jaar word daar in die wêreld drie keer soveel ruolie verbruik as die hoeveelheid nuwe olievelde wat ontdek word; duidelik is die huidige “oliebeskawing” en selfs globalisering wat van petrochemiese vervoer gebruik maak, nie volhoubaar nie.

Vorige Afrikanerregerings in Suid-Afrika het versiendheid aan die dag gelê toe daar met die olie-uit-steenkoolprojek, SASOL, begin is. Tot redelik onlangs het kommentators in die Engelse pers SASOL as ŉ liefdadigheidsprojek vir armblanke Afrikaners afgemaak en die staat se aanvanklike belegging daarin as ŉ “vermorsing” beskou. ŉ Mens wonder egter wat Suid-Afrika vandag sónder die sedertdien geprivatiseerde SASOL sou vermag het, want dié onderneming verminder ons afhanklikheid van ingevoerde Midde-Oosterse olie en bespaar ook miljarde aan buitelandse valuta wat ons daarsonder sou bestee het.

Die ANC-bewind se gebrek aan enige vorm van beplanning of toekomsvisie blyk duidelik uit die huidige kragonderbrekings of “beurtkrag”-beleid van ESKOM. Dit was tog logies dat Suid-Afrika se groeiende ekonomie ook tot ŉ toename in energieverbruik sou lei en vele deskundiges het oor die jare die regering en die bestuur van ESKOM hieroor gewaarsku.

Indien die ANC-regering nie eens na ons gewone elektrisiteitsbehoeftes kan omsien nie, hoe op aarde gaan hy Hubbard se oliehoogtepunt hanteer? Ons chaotiese stadsbeplanning waardeur woonbuurte lukraak al verder van bestaande infrastruktuur aangelê word, tesame met gratis elektrisiteit in swart woonbuurte, verhoog op allerlei maniere die vraag na energie.

Regeringsbeleid veronderstel ook dat energie altyd goedkoop en maklik beskikbaar gaan wees. Suid-Afrika se afhanklikheid van padvervoer was nog nooit so hoog soos nou nie. Die verkeerspatroon aan die Rand word gekenmerk deur groot opeenhopings waar motors, minibus-taxi’s en vragmotors ure lank in die verkeer staan en luier en kosbare ingevoerde energie verbrand.

Die ANC se droom dat elke inwoner van ŉ plakkerskamp iewers in die toekoms ook gaan deel in die “oliebeskawing” in die vorm van ŉ groot, energiehonger huis met ŉ swembadpomp, viertrekvoertuie in die motorhuis, ondervloerse verhitting en dergelike meer, is net dít: ŉ droom. Soos Buks van Rensburg dit in sy artikel stel: “Ryker lande kan die verhoogde ruolieprys tans in ŉ mate absorbeer, maar armer lande sal aankope nie kan bekostig nie en sonder ruolie moet klaarkom. Sulke lande trek dus geen voordeel uit die oliemeevaller nie, en kan nie volledig deelneem aan globalisering nie.”

Soos wat die “oliebeskawing” van die afgelope honderd jaar ten einde loop, sal die nywerheidslande wat die meeste voordeel daaruit getrek het die beste geplaas wees om alternatiewe energiebronne te ontwikkel, terwyl die gaping tussen ryk en arm lande gaan vergroot. Wat geld vir lande, geld ook vir individue. Diegene wat tans net-net energie kan bekostig of dit pasella van die ANC-welvaartstaat ontvang, gaan in die toekoms daarvan uitgesluit wees. Ook voedselpryse sal styg soos wat die koste van die energie om dit te produseer, toeneem.

Binne die volgende dekade of twee gaan die permanente oliekrisis met ons wees en gaan ons ons lewenstyl, tegnologie en energieverbruik radikaal moet aanpas. Indringende navorsing oor sonenergie en ander alternatiewe vorme sal deur die staat gefinansier moet word.

Weens onwettige immigrasie en geweldsmisdaad bestaan daar reeds vraagtekens rondom die volhoubaarheid van die SA staatsbestel. Die energieprobleem mag dalk net te veel vir ons staat in sy huidige vorm wees.

Met SASOL, die ou EVKOM, kernnavorsing by Pelindaba en ander inisiatiewe het die Afrikaner reeds getoon dat hy toekomsgerig kan optree. Die komende energiekrisis mag die belangrikste argument ten gunste van ŉ Afrikanervolkstaat wees waarbinne ons sal kan beplan vir ons toekoms met sy globale energietekort en ses miljard mense wat moontlik met geweld hul deel van die oorblywende energie- en varswaterbronne gaan opeis.

Hierdie artikel het in effens gewysigde vorm op 18 November 2007 in Rapport verskyn.

сайт игрушки