Rubrieke – Bladsy 102

Afrikaans aan die Universiteit Stellenbosch

Op 29 April het die raad van die Universiteit Stellenbosch (US) goedkeuring aan die rektor, Russel Botman, verleen dat hy hierdie inrigting van ‘n wit na ‘n hoofsaaklik nie-wit en van ‘n histories Afrikaanse na ‘n hoofsaaklik Engelse universiteit kan transformeer. Die Burger het oor hierdie gebeurtenis op 30 April heel gunstig onder die opskrif, “Plan vir vernuwing kry groen lig by US”, berig (Praag, 7 deser).

Die Wellington-stasie is geleë op grond wat geskenk is op voorwaarde dat iedere trein wat dit gebruik, moet stilhou. Hierdie voorwaarde word nagekom. Die US dank sy ontwikkeling en trotse verlede aan skenkings wat bepaal dat die onderrigtaal Afrikaans moet wees. Word hierdie vereiste nagekom deur Engels tot die hoofonderrigtaal te bevorder en Afrikaans tot die bykomende taal af te skaal? Kan sonder meer aanvaar word dat wanneer die belange van Afrikaans en van wittes en veral van Afrikaners vertrap word, skenkingsvoorwaardes maar geïgnoreer mag word? Die ANC is trots op die onwettighede in sy verlede. Blykbaar reken die US-raad en -bestuur en hulle vennoot, die ANC-regering, dat hulle hulle in hierdie geval ook die reg op onwettig optrede kan toe-eien.

Die Burger het na sy genoemde berig aanvanklik geen kommentaar in sy hoofartikels of in sy rubrieke op die US-raadsbesluit gelewer nie. Geen leserkommentaar oor hierdie belangrike saak is gepubliseer nie. In die Wes-Kaap is daar vier universiteite en aan net een van hulle, die US, is Afrikaans ‘n onderrigtaal. ‘n Mens sou dink dat dit vir ‘n Afrikaanse koerant ‘n hemelskuddende gebeurtenis moet wees as, andersom as voorheen, Engels tot die hoof- en Afrikaans tot die bykomende onderrigtaal verklaar word; des te meer as die aanduidings is dat Afrikaans vorentoe net in ‘n beperkte mate en vir ‘n beperkte tyd geduld sal word.

Vir Die Burger se verdoeseling van die US-besluit en sy onwilligheid om daarteen te velde te trek, is daar verskeie redes. Dit kan nie net aan bv apatie, gebrek aan (ideologiese) insig en die sug na politieke korrektheid toegeskryf word nie. Koos Bekker, die uitvoerende hoof van Naspers, is ‘n US-raadslid. Hy is hoogs waarskynlik een van diegene wat aandadig aan die gewraakte besluit is. Naspers het ‘n maatskappy met internasionale belange geword, wat sy Afrikaner- en Afrikaanse verlede ontgroei het. Bekker is dus waarskynlik vatbaar vir Botman se obsessie om van alle US-studente nie-Afrikaners en kultureel identiteitlose Afrika- en wêreldburgers te maak.

Eers na die Praag-berig van 7 Mei, het Die Burger nog ‘n berig oor die US-taalbesluit gepubliseer, onder drie opskrifte: “Nuwe taalmodel voorgehou / Meer tolke by US verwater wel T-opsie / Dosente sal lesingtaal kan kies” (9 Mei, p 9). Die T-opsie verwys na die gevalle waar in dieselfde klas in sowel Afrikaans as Engels onderrig verskaf word en wat in die praktyk in ‘n hoofsaaklik Engelse klas ontaard het. Die berig is gebaseer op ‘n onderhoud wat met ‘n US-viserektor, Arnold Schoonwinkel, gevoer is. Hy is ‘n ingenieur wat deesdae voorgestoot word om ideologiese sake, soos rasgebaseerde koshuisplasings en die afskaling van Afrikaans as onderrigtaal, so aantreklik moontlik voor te stel. Botman het na Schoonwinkel se aanstelling sonder omhaal van woorde verklaar dat sy beswaar teen sy nuwe viserektor nie bekwaamheid is nie, maar dat hy wit is. Botman se opdrag aan Schoonwinkel is dat hy hom met oorgawe vir transformasie moet beywer, dus dat hy só te werk moet gaan dat sy opvolger nie-wit sal wees (Die Burger, 5.09.2012, p 11).

Die twee nuwe elemente in die taalmodel is enersyds parallelmedium-onderrig (PMO), dus aparte Afrikaanse en Engelse klasse, pleks van gesamentlike klasse (die T-opsie). Andersyds gaan tolkdienste ingestel word. Saam kan hierdie twee elemente “bydra tot ‘n hoër persentasie Afrikaanse en Engelse klas-onderrig.” Die indruk word gewek dat ‘n wen-wen-haas uit die taalhoed getrek is. Die voor die hand liggende vraag, “Wat gaan voortaan die hoofonderrigtaal aan die US wees?” is óf nie deur die joernalis, Malani Venter, gevra nie, óf daar is redaksioneel besluit om liewer nie wêreldkundig te maak dat dit voortaan Engels gaan wees nie.

Wat duidelik uit die teks blyk, is dat die probleem wat die US-bestuur met gesamentlike klasse het nie is dat hulle in hoofsaaklik Engelse klasse ontaard nie, maar dat die US graag eentalig Engelse, spesifiek nie-wit, dosente wil aanstel. Engelse studente sal deurgaans onderrig in Engels ontvang. Afrikaanse studente sal hoogstens aan die begin, dus seker net in (groot) eerstejaarklasse, onderrig in Afrikaans ontvang. Schoonwinkel: “Omdat die meeste studente in hul senior jare voldoende akademies geletterd in Engels is in hul vakgebiede, word ondervind dat Afrikaanse studente die aanbod [van tolking] meestal van die hand wys.”

“Volgens [Schoonwinkel] kan die gebruik van Afrikaans en Engels afsonderlik in die klaskamer dosente die geleentheid bied om in hul sterkste akademiese taal onderrig te gee.” Aan die begin sal daar dus nog Afrikaanse onderrig deur Afrikaanse dosente aangebied kan word, maar namate die getal Engelse dosente toeneem, sal daar al hoe minder Afrikaans deur dosente gepraat word. Toenemend sal die Afrikaanse studente vir onderrig in Afrikaans op tolking aangewese wees en dit sal net op die elementêre vlak verskaf word. Verder los tolke nie die probleem van die nasien van werkstukke en eksamenskrifte wat in Afrikaans ingelewer word, op nie. Die eentalige Engelse dosent kan dit nie doen nie en die tolk ook nie.

Eerder as om hierdie probleme en dus die benadeling van Afrikaanse studente (bv wittes) ten gunste van Engelse studente (bv swartes) te erken, kom Schoonwinkel met hierdie wen-haas: “By implikasie kan die beste akademici aangestel word, ongeag hul huistaal, en versterk dit ‘n verwelkomende kultuur aan die US.” Hier word heelwat valsheid doelbewus gepleeg. Van wanneer af is dit die beleid van die transformerende US om die beste akademici aan te stel? Iedere keer as die US poste adverteer, word uitdruklik gesê dat voorkeur aan kandidate uit “die aangewese groepe”, dus aan nie-wittes, gegee word. Wit mans word, indien enigsins moontlik, nie aangestel nie, soos Schoonwinkel self tydens sy onlangse aanstelling as viserektor ervaar het. Dit is waarom hy verwys na “die beste akademici” en dan net “ongeag hul huistaal”, want hy weet hy kan nie sê “ongeag hul kleur en geslag” nie.

Die rasgebaseerde aanstellingsbeleid gaan ook veroorsaak dat die beste tolke nie aangestel word nie, maar hieroor swyg Schoonwinkel. Die verwysing na die versterking van die “verwelkomende kultuur” beteken in die praktyk dat net vir nie-wittes agteroor geleun word. Dit is baie duidelik dat Botman se totale transformasie wit studente en veral die Afrikaanssprekendes verder gaan ontheem. Die US-bestuur sal myns insiens nie ‘n vinger lig om hulle meer tuis op ‘n verswartende en al hoe meer Engelse kampus te laat voel nie.

Leopold Scholtz publiseer elke Vrydag ‘n rubriek in Die Burger. In sy drie rubrieke wat sedert die US-raadsbesluit van 29 April verskyn het, het hy nie ‘n woord oor die US gerep nie. Dit kom vreemd voor, want sowel hy as sy vrou is in die Lae Lande kampvegters vir Afrikaans. Scholtz is tans in Suid-Afrika en hy het ook in Stellenbosch besoek afgelê. Die afgelope Maandag het hy buitentyds ‘n rubriek gepubliseer, wat onder ‘n positiewe opskrif, “Taal by US slaan ‘n beter koers in”, verskyn het (Die Burger, 20 deser, p 8). Ek kon nie my oë glo nie. Is dit die resultaat van Koos Bekker-gedienstigheid?

Scholtz reken by die US is daar vordering in die rigting van “‘n gewaarborgde, vaste plek aan Afrikaans as onderrig- en administratiewe taal.” Ek dink hy vertolk die strekking van die gebeure heeltemal verkeerd. Hy verwys gunstig na die tolkdiens op die Potchefstroom-kampus. Wat Scholtz uit die oog verloor, is dat Potchefstroom Afrikaanse dosente het, dat die tolking in Engels is en dat die dosente Engelse werkstukke en eksamenskrifte kan nasien. Potchefstroom het wesenlik Afrikaans gebly. Aan die US is die visie dat die universiteit teen 2018 nie meer hoofsaaklik wit of hoofsaaklik Afrikaans mag wees nie. Dit gaan om verskerpte rassediskriminasie teen wit studente en dosente en versnelde verengelsing van die studente- en dosentekorps.

Scholtz verwelkom die voorgestelde vervanging van die T-opsie met die PMO. Maar dan hierdie absurde hoop: “Dit [is] dalk slegs ‘n oorgang na ‘n toestand waar dosente (en studente) bemagtig word om sowel Afrikaans as Engels magtig te wees.” Dit is glad nie die ideaal van die totaal getransformeerde US nie. Botman wil bv ‘n Engelssprekende Nigeriër aanstel sonder dat hy (of seker verkieslik: sy) ooit Afrikaans hoef te leer. Dit is die wese van totale transformasie in die Botman-idioom.

Dan verwys Scholtz na bruin Afrikaanssprekendes: “Dáár lê die US se natuurlike groeigemeenskap. ‘n US wat regtig sy sout werd is, sal daarom sy aansienlike kennis, ervaring en infrastruktuur aanwend om massief in die bruin Afrikaanse skoolonderwys te belê.” Dit is musiek in die ore van Botman. Dit sterk Botman in sy blatante rassediskriminasie ten gunste van sy eie etniese groep. Die verswartingsideaal aan die US word in die Botman-era by voorkeur in die werwing van bruin studente en bruin personeel vergestalt. Bruin is volgens Botman ‘n skakering van swart en dit slaag in elk geval die toets omdat dit nie wit is nie. Dit val op dat Scholtz geen pleidooi lewer vir die werwing van wit Afrikaanssprekende studente en personeel deur die US nie.

Wat Scholtz oor bruines skryf, sê hy na aanleiding van statistiek waarvolgens daar meer bruin as wit Afrikaanssprekendes is en die bruines vinniger as die wittes aanwas. Sy standpunt is dus kwantitatief gegrondves. Maar hoedanig is bruines se gesindheid teenoor Afrikaans? Op die platteland is die gesindheid meer positief as in die stede. By die laer klasse is dit beter as by die ontwikkelde bruines. Op die universiteitskampus erken bruin eerstejaars taamlik geredelik dat hulle Afrikaanssprekend is. Namate hulle in hulle studie vorder, beskou hulle hulleself toenemend as Engelssprekend.

Wat nodig is, is ‘n wetenskaplike, dus objektiewe, ondersoek van hierdie saak. Botman het al beweer dat hy die US-kampus met bruines verswart om Afrikaans te dien. In werklikheid is baie, dalk die meeste, bruin US-studente dislojaal teenoor Afrikaans en veral teenoor Standaardafrikaans. Om die toekoms van Afrikaans aan die US en in die land op bruin lojaliteit te grondves, is heel waarskynlik om op sand te bou.

In hierdie verband kan die bruin rektore as barometer gebruik word. In die ou Suid-Afrika was die Universiteit Port Elizabeth en die Universiteit van Wes-Kaapland tweetalige universiteite. Albei hierdie universiteite het nou ‘n bruin rektor, is eentalig Engels en daar is geen sprake dat hierdie inrigtings weer onderrig in Afrikaans gaan aanbied nie. Die tradisioneel Afrikaanse universiteite (in Bloemfontein, Johannesburg, Potchefstroom, Pretoria en Stellenbosch) het almal bruin rektore, met die uitsondering van Potchefstroom. Potchefstroom is die enigste kampus wat wesenlik Afrikaans gebly het. Die onvermydelike gevolgtrekking is: Moenie die heil van Afrikaans aan bruines toevertrou nie; veral nie in die geval van ‘n universiteit nie.

Apartheid – ‘n idee vir die 21ste eeu?

Die apartheidsteorie voorspel dat mense in ‘n multi-etniese samelewing hulself insgelyks etnies gaan organiseer. In hul eie politieke benadering en veldtogte, verwerp sowel die ANC as die DA, die twee grootste politieke partye in Suid-Afrika, beide die marxisme en die liberalisme – en pas die apartheidsteorie toe!

Wat ek hier skryf, sal seker deur sommige as skandalig ervaar word, maar as Max du Preez kan beweer dat grondhervorming in Zimbabwe vir ons ‘n voorbeeld is, kan ‘n mens seker enigiets skryf en daarmee wegkom. Maar anders as vir Mad Max, gaan dit nie vir my om polemies te wees nie. Ek loop al lankal met die idee rond dat die Afrikanerfilosofie van die twintigste eeu oor veelvolkige samelewings en die naasbestaan van kultureel verskillende mense eintlik revolusionêr en vooruitstrewend was.

‘n Mens sou ‘n hele boek hieroor kon skryf. As beginpunt sou ‘n mens kon vermeld dat die toets vir enige wetenskaplike teorie is of dit “werk”. Met ander woorde, dat die teorie sekere uitkomste voorspel wat wel plaasvind. As ek voorspel dat ‘n mens ‘n bom kan maak deur tandepasta en koeldrank te meng, dan is die toets seker of so ‘n mengsel gaan ontplof of nie. Die eksperiment kan taamlik maklik uitgevoer word en sodoende kan die teorie verkeerd bewys word.

Maatskaplike stelsels is natuurlik meer ingewikkeld en daarom kan sosio-politieke teorieë nie sonder meer in ‘n laboratorium getoets word nie. Oor tyd en deur die geskiedenis, kan ‘n mens egter sien of hulle aan die eise van wetenskaplike waarheid voldoen, aldan nie.

Vandag word kommunisme allerweë as ‘n onwetenskaplike ideologie beskou waarvan die toepassing insgelyks misluk het. Nietemin het kommunistiese intellektuele en filosowe jare lank voorgehou dat die marxisme ‘n hoogs wetenskaplike en selfs die enigste wetenskaplike teorie is waarmee samelewings beskryf kon word. In die VSA, Wes-Europa, maar natuurlik veral Oos-Europa, China en Viëtnam, het duisende sosiaalwetenskaplikes die marxisme as ‘n bewese wetenskap voorgehou.

Die invloed van veral kulturele marxisme aan die universiteite en in die media is nou nog nie uitgewoed nie. Die Amerikaanse universiteite is byna volledig in die greep daarvan. Ná 1994 het selfs die voorheen konserwatiewe Afrikaanse universiteite en die Nasperskoerante ook kulturele marxisme tot hoofideologie verhef. Alle Afrikanerdenke in die sosiologie, politiek, letterkunde en ander geesteswetenskappe – selfs godsdiens en teologie – van voorheen is verwerp en vorme van kulturele marxisme en liberalisme is as enigste waarhede aangeneem.

Soos ons byna daagliks ervaar, is daar een groot probleem met hierdie twee teorieë van menslike gedrag en maatskaplike ontwikkeling: hulle uitkomste verskil hemelsbreed van wat gewoonlik voorspel word.

In ons land het ons dus met drie mededingende sosiale teorieë te make: marxisme, liberalisme en apartheid, waarvan twee hoegenaamd nie die toets van wetenskap slaag nie. Laat my kortliks verduidelik.

Die marxisme, soos dit in die klassieke geskrifte van Karl Marx, Friedrich Engels en Wladimir Lenin verwoord is, voorspel ‘n klasselose maatskappy waarin almal gelyk is, armoede iets van die verlede is en waarin die staat “weggekwyn” het omdat mense in spontane gemeenskapsverband lewe en nie meer die staat nodig het nie. Oral waar kommunisme egter toegepas is, het ongelykheid tussen die regerende elite en die gewone mense ingetree. Die staat het allermins weggekwyn en het inderdaad ‘n oorheersende, totalitêre rol in die lewens van mense gespeel sodat daar van werklike vryheid geen sprake was nie. Selfs intense breinspoeling en beheer oor alle inligting kon nie verhoed dat die Oos-Duitsers in November 1989 die Muur bestorm het en afgebreek het nie. Sodoende het hulle uit die kommunistiese utopie (wat eintlik ‘n distopie was) ontsnap en die betreklike vryheid van liberale demokrasie in Wes-Duitsland betree.

Marxisme of kommunisme het ook voorspel dat kapitalisme “die kiem van sy eie ondergang in hom omdra” en dus “noodwendig” in duie sou stort. Dit het bekendgestaan as “historiese onafwendbaarheid”. Aan Suid-Afrika se Engelse universiteite is hierdie marxistiese teorie op ons geskiedenis en samelewing van toepassing gemaak en daar is voorspel dat kapitalisme in ons land noodwendig aan sy einde sou kom. Ná 1989 het ‘n klomp van die Engelse marxistiese sosioloë en ander geesteswetenskaplikes egter ‘n merkwaardige bekering tot liberalisme en kulturele marxisme ondergaan en skielik van “historiese onafwendbaarheid” vergeet.

Een so ‘n marxistiese sosioloog wat ek uit my dae by Wits onthou, Mark Orkin, is aanvanklik by die RGN en daarna as hoof van die Suid-Afrikaanse Statistiekdiens aangestel.

Miskien sal die taamlik fanatiese Afrikanermarxiste wat ‘n mens deesdae aan die Universiteit van Stellenbosch en in die redaksiekantore van Nasperskoerante aantref met my verskil, maar marxisme het as maatskaplike teorie misluk. Die voorspelde uitkomste soos die klasselose samelewing, verdwyning van die staat, ineenstorting van kapitalisme, e.d.m., is nie in Suid-Afrika verwesenlik nie. Ook nie elders ter wêreld nie.

Wanneer dit by liberalisme kom, is die mislukking van liberalisme nie so klinkklaar soos kommunisme/marxisme nie, maar ons kan insgelyks waarneem hoe die liberale filosofie heel ander uitkomste voorspel as dit wat ons in die werklikheid met ons eie oë en ore waarneem.

In Suid-Afrika, veral onder die akademici, is daar ‘n kontinuum waar harde marxisme agtergelaat is maar waar kulturele marxisme, multikulturalisme en liberalisme met mekaar oorvleuel om ‘n amalgaam te vorm.

Die klassiek liberalisme van die agtiende en die negentiende eeu het eintlik niks te sê gehad oor multikulturele of veelvolkige samelewings nie. Dit is geskryf deur blanke, Europese mans wat ruimte vir verskille in godsdiens, oortuigings en sedelike opvattings binne homogene Europese samelewings wou skep.

Veral in die VSA het liberalisme egter ‘n gedaanteverwisseling ondergaan en word dit vandag, weereens op ‘n kontinuum, geassosieer met kulturele marxisme, die aandrang op rasseintegrasie, teenkanting teen Christelike of tradisionele waardes, regstellende aksie en selfs anti-Westerse en anti-blanke houdings.

Omdat Suid-Afrika toenemend ook ‘n Amerikaanse kolonie geraak het, kan ons al hierdie elemente van liberalisme by ons waarneem. Die Suid-Afrikaanse grondwet van 1996 is in ‘n hoë mate die produk van Amerikaanse liberale denke en daarom is regstellende aksie en anti-blanke diskriminasie wesentlik in die grondwet ingeskryf. Verder waarborg die grondwet bepaalde individuele vryhede, soos geloofsvryheid, spraakvryheid en vryheid van assosiasie.

As sosiaalwetenskaplike teorie het liberalisme egter die volgende uitkomste in Suid-Afrika voorspel: dat alle kiesers as individue volgens bepaalde waardes en oortuigings by die stembus sou gaan stem. Sodra sogenaamde “apartheid” – binne die liberale diskoers is apartheid of etniese differensiasie ‘n skelwoord – afgeskaf is, sou verskillende etniese groepe ook gelyk presteer, of dit nou akademies, ekonomies, sportief of wat ook al is. Enige verskille tussen mense is nie diepliggend nie, maar oppervlakkig en bloot die resultaat van sosialisering, opvoeding en kondisionering.

Bowenal, binne die liberale “paradigma”, soos dit ook genoem word, sou mense vrylik oor kleur- en taalgrense heen assosieer en slegs in hul individuele belang optree. Sowel die Suid-Afrikaanse marxiste as liberaliste beskou etnisiteit as iets kunsmatigs wat deur die vorige “apartheidstaat” geskep is en daarom sou etniese identiteite met tyd verweer en verdwyn. ‘n Mens sien hier byna ‘n parallel met die “wegkwyning van die staat” soos die marxisme dit voorspel het. Vanuit die liberale oogpunt is etnisiteit besig om “weg te kwyn” en sal op die duur verval of op sy minste nie meer ter sake wees nie.

Enigeen by sy volle positiewe kan egter waarneem dat Suid-Afrika ná 20 jaar van “liberale” regering kwalik gedeëtnifiseer is. Inteendeel, in vele opsigte het etniese identiteite verhard en sien ons die herlewing van tradisionele Afrika-etnisiteit en stamverbondenheid. Die verskynsel van ‘n dansende Zoeloe-president wat vir hom ‘n soort kraal op Nkandla gebou het, verskyn dikwels in die massamedia maar gaan heeltemal by die liberale denkers (eerder: ideoloë) verby wat verseg om enige betekenis daarin te lees.

Onderliggend aan die liberale aanname is ook die gedagte dat verwestering, verengelsing, deelname aan die verbruikersmaatskappy en blootstelling aan tegnologie die mense van Afrika noodwendig individualiseer en insgelyks homogeniseer sodat al verskille wat daar oorbly dié van “velkleur” is. Indien die liberalisme enige water gehou het, moes ons nou al lankal die “post-etniese samelewing” betree het.

Kennelik het dit nie gebeur nie en is Suid-Afrika vandag meer etnies verdeel as ooit. Dit gaan oor ras, taal en selfs godsdiens. Selfs geringe verskille in “belydenis”, soos dié oor Belhar in die Afrikaanse kerke, veroorsaak geweldige spanning, onmin, rusie en boonop skeuring. Dan praat ons nie eens van die groter verskille soos dié van ras, taal, godsdiens en wêreldbeskouing nie. In 1998 is ongeveer 80 vreemde burgers uit die res van Afrika deur plaaslike swartmense vermoor tydens die sogenaamde “xenofobiese aanvalle”. Kan daar ‘n duideliker manifestasie van etnisiteit as dít wees?

Afgesien van sulke nasionale en stamgevoelens, is etniese verskille in Suid-Afrika van die grootste ter wêreld. Aan die een kant word mense aangetref wat die voorvaders aanbid en gereeld rituele soos offerandes uitvoer en aan die ander kant hoogs gesofistikeerde wetenskaplikes wat die heelal in wiskundige terme ontleed en in internasionale vaktydskrifte publiseer. Dit wissel van diegene wat die eentonige woewoezêla by sokkerwedstryde blaas tot deelnemers aan internasionale klavierkompetisies na die Westerse model soos byvoorbeeld dié wat jaarliks by Unisa plaasvind.

Die eerlike denker of akademikus – miskien sluit die twee begrippe mekaar inderdaad uit – sal geredelik erken dat die liberalisme as teorie in Suid-Afrika nie die papier werd is waarop dit geskryf is nie. Dit is omtrent so van toepassing op ons as dragvoorskrifte in patrisiese Rome waar almal togas gedra het of die Boesmanteorie oor die maan waarvan ek in Jan van der Post se Afrikaanse jeugromans gelees het. Ek kan nie aan ‘n enkele voorspelling van die liberalisme dink wat oor die afgelope twintig jaar in Suid-Afrika bewaarheid is nie. Nietemin klou die sogenaamde politieke kommentators – hoofsaaklik onder buitelandse en Anglo-Amerikaanse invloed – hardnekkig hieraan vas. “Nog nie nou nie, maar dalk volgende jaar. Ons het nog net ‘n bietjie tyd nodig, dan sal julle sien.”

Die party wat hom daarop roem dat hy die draer van die liberale gedagte in Suid-Afrika is, die DA, raak al hoe meer belaglik in sy teenstrydige gedrag en uitsprake. Trouens, die DA is waarskynlik die eerste “etniese liberale party” ter wêreld. Nie net het die Kaapse blanke leidster van die party self Xhosa-danse in blou tekkies begin uitvoer nie, maar deur regstellende aksie binne die party word daar tans ‘n sterk appèl op die swart kieser se rassebewussyn geloods. In die aanloop tot aanstaande jaar se verkiesing, het die party selfs in ‘n hoë mate die regerende party se swart-nasionalistiese simbole en geskiedenis toegeëien, tot die konsternasie van die ANC.

Hiermee erken die DA onomwonde dat liberalisme en ‘n appèl op “waardepolitiek” of “kwessies” soos dienslewering, die bekamping van korrupsie, beter bestuur, ens., byna geen effek op die kiesers met hul sterk etniese en groepsbewussyn het nie. Die DA slag nou liberalisme soos wat ‘n mens ‘n hoender slag om die voorvadergeeste te behaag en neem ten volle deel aan etniese en rassepolitiek.

As sowel marxisme en liberalisme as wetenskaplike teorieë gefaal het, wat bly daar dan oor? Met watter middele moet ons die samelewing – veral óns samelewing – verstaan?

Dit bring my by die derde sosiologiese en antropologiese teorie oor die moderne samelewing waaroor ons in Suid-Afrika beskik: daardie stel idees en ontledings wat ons met die veel verguisde, tot misdaad-teen-die-mensdom-verklaarde term, “apartheid”, assosieer.

Terwyl apartheid of afsonderlike ontwikkeling as ‘n politieke stelsel afgebou is, leef dit egter voort as teorie. As ek dit sê, moet ek terselfdertyd ook erken dat niemand nog, sover ek weet, ‘n soort abstrakte teorie van apartheid geskryf het nie. Dit sou ‘n fassinerende taak wees, want dit betrek eintlik die totaliteit van die Westerse staatsleer sedert die Verligting, veral die polemiek tussen Herder en Kant, maar ook Condillac. Uit die Engelse empirisme van Locke, Berkeley en Hume is die politieke liberalisme gebore, die gedagte dat mense hul waardes, oortuigings en gedrag kan “kies”, amper soos ‘n mens disse op die restaurantspyskaart kan bestel.

Die meeste Afrikaners loop vandag nog met ‘n intuïtiewe idee van die apartheidsteorie rond, naamlik dat dit ‘n hoë belang aan etnisiteit en stamgebondenheid heg, asook dat daar wesentlike kultuurverskille tussen mense bestaan. Deur verwestering word mense nie van hul voorafgaande identiteit ontneem nie, maar word sodanige identiteit bloot versteur, iets wat sowel positief as negatief kan plaasvind.

Die apartheidsteoretici soos Geoff Cronjé en J.P. Bruwer het reeds in die 1940s baie akkuraat voorspel dat indien Suid-Afrika tot ‘n kwasi-Westerse eenheidstaat omvorm sou word, sonder inagname van kultuur- en etniese verskille, sou dit op grootskaalse geweld, sosiale anomie, sedelike verval, misdaad en konflik uitloop.

Die apartheidsteorie voorspel ook dat mense in ‘n multi-etniese samelewing hulself insgelyks etnies gaan organiseer. In hul eie politieke benadering en veldtogte, verwerp sowel die ANC as die DA, die twee grootste politieke partye in Suid-Afrika, beide die marxisme en die liberalisme – en pas die apartheidsteorie toe!

Hoewel Verwoerd, anders as Karl Marx of Gunnar Myrdal, deur die media en die universiteite verguis word, neem dit nie daarvan weg dat apartheid as ‘n maatskaplike teorie die toets van wetenskaplikheid slaag nie.

In die tyd van Galileo het die Pous en waarskynlik die hele “beskaafde wêreld” geweier om te aanvaar dat die aarde om die son draai, wat teen die Bybel en die begrip van die Skepping was. Galileo moes sy wetenskaplike teorie afsweer, op die gevaar af dat hy as ketter op die brandstapel sou beland indien hy dit nie doen nie.

Maar soos Blaise Pascal gesê het: “As die aarde beweeg, gaan ‘n dekreet uit Rome dit nie keer nie.” As apartheid as teorie werk, soos ons reeds kan sien, gaan geen mate van histeriese verwerpings deur die joernaliste en akademici dit verhoed nie.

Ek het tot hierdie slotsom gekom, nie deur Verwoerd of Geoff Cronjé of J.P. Bruwer te lees nie, maar deur met swart Suid-Afrikaners te gesels en te debatteer. Twee aande gelede was ek saam met die swart nasionalis Andile Mngxitama op MetroFM, die grootste swart radiostasie in die land, en die gevoel wat ek deurentyd gekry het, is dat die meeste swartes nie kan begryp waarom ons nie maar “onsself kan wees” nie. Téén die liberale en kultuur-marxistiese taboes in, vind hulle dit natuurlik om met hul stam- of rasgenote te assosieer. Hulle vind dit ewe vanselfsprekend dat Afrikaners met ander Afrikaners sou wou assosieer.

Die apartheidsteorie verklaar nie net die gedrag en die politiek van Suid-Afrikaners nie, maar ook die vele etniese konflikte en sosiale patrone elders ter wêreld, hetsy in die VSA en Wes-Europa, hetsy in Afrika of Asië.

Apartheid is ook gewortel in die idee van nasionale selfbeskikking. Sedert 1989, het ongeveer 50 nuwe state – tuislande! – lede van die Verenigde Nasies geword. In dié sin is apartheid deel van die Universele verklaring van menseregte waarvan artikel 15 bepaal:

Elkeen het die reg tot burgerskap.

Niemand se burgerskap sal arbitrêr afgeneem word nie en niemand sal van die reg ontneem word om afstand te doen van burgerskap nie.

Dieselfde gedagte word selfs meer uitdruklik in die Internasionale konvensie oor burgerlike en politieke regte gestel:

“Alle volkere beskik oor die reg op selfbeskikking. Kragtens daardie reg bepaal hulle hul politieke status en verwesenlik vrylik hul ekonomiese, sosiale en kulturele ontwikkeling.”

Dis ‘n dokument van die Verenigde Nasies, maar dit klink asof dit deur Verwoerd self geskryf is!

In ons tyd sien ons dat die groot ryke slegs deur oorlog en die uiterste geweld, tesame met sosiogeniëring en dwangmaatreëls, in stand gehou kan word. Die kleiner volkere op aarde, waaronder die Afrikaner, smag na selfbeskikking, maar so ook daardie onderdele van groter volkere wat steeds sterk oor hul eie taal, kultuur en identiteit voel.

Net gister het ‘n briljante Franse skrywer en geskiedkundige, Dominique Venner, homself in die Notre-Dame-katedraal in Parys doodgeskiet, blykbaar uit protes teen die verval van Frankryk en die Franse kultuur weens immigrasie en Amerikanisering.

Kulturele marxisme en liberalisme is, meer nog as die Katolieke dogma van die Middeleeue, besig om verwoesting in vele lande ter wêreld te saai. Bowenal natuurlik in Suid-Afrika.

Ons groot skrywer en digter, N.P. van Wyk Louw, was een van die apartheidsteoretici. Niemand behalwe sommige venynige akademici soos prof. Gerrit Olivier van Wits, trek sy digterskap as gevolg daarvan in twyfel nie.

Ons denkers oor kultuur en etnisiteit in die twintigste eeu was hoogs gekultiveerd, opgevoed en versiende in hul opvattings van selfbeskikking en die behoud en ontwikkeling van nasionale kulture en identiteite. Hulle het dit nie in isolasie gedoen nie, maar as mense wat deurdrenk was van die filosofie van die Verligting en die staatkunde van die twintigste eeu, soos byvoorbeeld Woodrow Wilson se veertien punte wat hy in ‘n toespraak aan die einde van die eerste wêreldoorlog gestel het.

Vandag word al ons Afrikaner- politieke denkers uit die verlede deur die media en populêre geskiedskrywers verdag gemaak en selfs as “agterlik en dom” verguis. “Verwoerdiaans” het in die mond van propagandistiese politici soos mev. Helen Zille ‘n skelwoord en ‘n belediging geword. Terwyl sy Verwoerd belaster, skroom sy egter nie om sy volkekunde toe te pas as sy wil gaan stemme werf nie. Haar eie ideologie, die liberalisme, is intellektueel en sosiaal bankrot.

Om Gunnar Myrdal se begrip van die liberale “smeltkroes” wêreldwyd af te dwing, is die VSA besig om meer oorlog en geweld te pleeg as wat die ou Sowjetunie ooit gedoen het om ‘n ander onwerkbare ideologie, marxistiese kommunisme, te vestig.

Die problematiek van die een-en-twintigste eeu is dié van ras, taal en etnisiteit. Die hele aardbol staan in vlamme weens wydverspreide identiteitskonflikte.

Het dit nie tyd geword dat dat ons Verwoerd en ander Afrikanerdenkers uit die verlede gaan herlees nie?

Die stereotipe en die mite van apartheid mag tot die verlede behoort, maar die idee en die wetenskap van apartheid leef voort. Enige wetenskaplike teorie word met tyd en soos wat nuwe inligting beskikbaar raak, aangepas. Soos Karl Popper gemeen het, is die definisie van wetenskap juis dat dit weerlê kan word.

Daarom sou dit dwaas wees om dít wat ek hier skryf te intepreteer as ‘n terugkeer na segregrasie soos dit in Suid-Afrika en die suidelike VSA bestaan het. Nietemin is die sentrale begrip van apartheid, naamlik dat volkere verkies om apart van ander te woon en te ontwikkel, nie dood nie. Inteendeel, dit is die grondslag vir vreedsame naasbestaan en kan ons van die huidige globalistiese mededinging en oorlog red.

Is die selfbeskikking van groepe en volkere, as lande maar ook binne lande, nie ‘n idee waarvoor die tyd nou ryp is nie?

Kultuur en beskawing

Alle mense leef op ‘n bepaalde manier. Maar almal leef nie op dieselfde manier nie. Party groepe leef op ‘n manier wat beter resultate as dié van ander groepe lewer. Die manier van lewe, dus van dink en doen, van ‘n groep word sy kultuur genoem. Omdat die leefwyse van verskillende groepe verskil, doen onmiskenbare kulturele (bv taal-) verskille hulle voor. Dit kan nie uitgewis word deur van owerheidsweë almal gelyk en selfs eenders te verklaar nie. Party kulture is meer suksesvol en in hierdie sin dus beter as ander. Hoë of meer ontwikkelde kultuur word beskawing genoem.

Ek onthou hoe ons in 1952 drie eeue van beskawing in Suid-Afrika nie net dankbaar gedenk het nie, maar tereg gevier het. Wat in so ‘n relatief kort tyd op so ‘n ongenaakbare kontinent tot stand gebring is, was merkwaardig. Ons het ons geskiedenis geken en geweet dat Sparta oor Athene geseëvier het. Wat ons nie gedink het nie, was dat Westerse beskawing na 1952 plaaslik binne vier dekades grootliks die onderspit sou delf. Dit kan aan veral twee faktore toegeskryf word. Enersyds aan die immorele, ruggraatlose, algehele politieke oorgawe van diegene aan wie die vaandel van beskawing toevertrou is. Andersyds aan die magte van die bose wat hulle met oorgawe ongebreidelde geweldadige misdadigheid veroorloof het, maar dit deurgaans as hoogs morele en lofwaardige bevrydingsinisiatiewe voorgehou het.

Sedert 1990 het die woord “beskawing” feitlik heeltemal uit die openbare woordeskat verdwyn. Politiek-korrek word daar deur die nuwe bewindhebbers en hulle meelopers graag melding gemaak van die moontlike winste wat ons geskiedenis sedert 1990 opgelewer het. Vrede (dus die afwesigheid van geweldadige misdaad), nie-rassigheid (dus die afwesigheid van rassediskriminasie), nie-kommunisme en doeltreffende regering tel sekerlik nie onder hierdie winste nie. Ontwikkeling, voorspoed (dus toenemende rykdom) en ‘n blink toekoms ook nie. Waarvan daar absoluut geen sprake is nie, is vordering op die pad van beskawing. Oor beskawing word geswyg. Die norm van Europese beskawing is met die onvoorbeeldige ideaal van Afrikanisering vervang.

Drie verskynsels word deesdae graag uitgesonder as die somtotaal van die era van blanke bewind in Suid-Afrika: slawerny, segregasie en apartheid. Eersgenoemde twee word in die woord “kolonialisme” saamgevat. Wat nie genoem word nie, is dat die land tydens kolonialisme en apartheid merkwaardig ontwikkel het; dat ‘n kreatiewe, hardwerkende, toegewyde en aanvanklik uitheemse minderheid tot stand gebring het wat die onbekwame, onontwikkelde inheemses nie eens kon visualiseer nie; om van vermag nie te praat nie. Oorkoepelend was daar die nektar van beskawing.

Kolonialisme en apartheid word deesdae as euwels voorgestel. Maar die goue draad wat deur hulle loop, is beskawing. Beskawing het hier vastrapplek gekry deur dit enersyds aanvanklik van oorsee af in te voer en later al hoe meer plaaslik voort te bring. Andersyds deur onbeskaafdheid (bv geweld en ander misdadigheid) met doeltreffende middele (bv wette en hulle toepassing) aan bande te lê. In die geskiedenis van kolonialisme kry die ontsaglike bate van die oordrag van beskawing uit Europa na die kolonies nooit werklik prominensie nie. Al waarop deesdae gehamer word, is die beweerde uitbuiting van die kolonies deur die koloniale moondhede.

Wanneer die disintegrasie van kolonialisme ter sprake kom, word lofliedere vir vryheid en onafhanklikheid in die eertydse kolonies aangehef. Wat nie graag met die nodige erkentlikheid genoem word nie, is die aalmoese van Europese lande waarop die voormalige kolonies bly aanspraak maak. Hierdie aalmoese bevestig die wesenlike afhanklikheid van sogenaamde onafhanklike Afrikalande. Tydens byeenkomste van bv die Afrika-unie word daar nooit openlik dank betuig vir sodanige geskenke nie. As hierdie bystand ingekort of afgeskaf word, word daar egter luid beswaar gemaak en giftige verwyte geslinger.

Maar daar is ‘n ander kenmerk van na-kolonialisme wat bitter min aandag ontvang, naamlik die invloei van kultuurvreemde elemente uit die destydse kolonies na die lande van die voormalige koloniale moondhede. Oor die algemeen het die kolonies destyds kultureel baie by die invloei van Europese beskawing gebaat. Die skepping van sodanige kulturele diversiteit was vir die kolonies voordelig. In die kolonies het die inheemses bewus van hoër en beter ideale geword. Na die Tweede Wêreldoorlog veroorsaak die invloei van kultuurvreemde elemente dat beskawing in die lande van die eertydse koloniale moondhede aan bande gelê of verwater word. Vir hierdie lande is kulturele diversiteit ‘n terugwaartse stap.

Die situasie word vererger deurdat daar in die naam van menseregte en welwillendheid (bv ubuntu) van hierdie lande verwag word om alle armlastige vreemdelinge (dus nie net diegene uit hulle eertydse kolonies nie) in hulle midde te aanvaar en selfs te verwelkom en hulle sonder positiewe teenprestasie te onderhou. Dit word geregtigheid genoem. Ter bevoordeling van hierdie armlastiges word die christelike religie deur bevrydings- en ander naïewe teoloë hervertolk en die koloniale geskiedenis verwring. Die doel is om die nasate van die kolonialiste skuldig te laat voel deur hulle verantwoordelik te hou vir die beweerde benadeling van die destydse koloniale onderdane. Daar word nie van die armlastiges verwag om self verantwoordelikheid vir hulle agterlikheid te aanvaar en self iets daaromtrent te doen nie.

Die kulturele en beskawingswisselwerking tussen die koloniale moonthede en hulle kolonies en die nageskiedenis daarvan word in talle opsigte in die nuwe Suid-Afrika weerspieël. Die Universiteit Stellenbosch (US) kan as voorbeeld dien. Hier is tydens die blanke bewind ‘n akademies voortreflike inrigting as ‘n toonbeeld van Westerse beskawing tot stand gebring. Dit was oorwegend Afrikaner-monokultureel en dus wit en eentalig Afrikaans. Akademiese uitnemendheid het uitdrukking in goedontwikkelde vakkundige terminologie gevind. In die praktyk is meesal die akademies beste studente tot leergange toegelaat en die akademies beste dosente en navorsers aangestel. Dít kan tereg beweer word al is die studente en personeel tot blankes en veral Afrikaanssprekendes beperk. Dit is des te meer waar as dit vergelyk word met die anti-akademiese koers wat die US sedertdien ingeslaan het.

In die na-koloniale, na-apartheids- en na-Europese (of na-blanke) era is die US se monokulturaliteit (soos in die lande van die eertydse koloniale moondhede) stelselmatig afgebreek deur dit vir dese en gene uit Suid-Afrika en die res van Afrika oop te stel en Afrikaans, as toonbeeld van wat kultureel eie is, toenemend af te skaal. Die US is nie meer ‘n bastion van Europese beskawing nie. In die plek daarvan het multikulturaliteit gekom wat doelbewus valslik as ‘n bate voorgestel word. Weens die veelgeprese oopstelling van die US lê die kampus en die dorp toenemend braak vir eksponensiële misdadigheid. Soos ‘n mikrokosmos weerspieël die US en die dorp die agteruitgang van beskawing in die land in sy geheel. Inagnemend die toestand waarin hy verval het, is dit seker gepas dat die US deesdae nie bloot as ‘n Suid-Afrikaanse universiteit voorgestel word nie, maar by voorkeur as ‘n rasegte Afrika-universiteit. Deur met oorgawe eerder die politiek van die nuwe bewindhebbers as die akademie te dien, kan die US se universitêre status al hoe meer bevraagteken word.

Christo van der Rheede se ANC-gedienstigheid

Christo van der Rheede is die uitvoerende hoof van die AHi. Hy is in hierdie pos aangestel nadat hy die hoof van die Stigting vir Bemagtiging deur Afrikaans was. Toe het hy ampshalwe veral bruines aangemoedig om lojaal aan Afrikaans te wees, maar hy het sy eie kinders in Engelse skole geplaas. Dit was nie erg genoeg om die transformasiesug van die AHi te demp nie. Van der Rheede moes opsluit die hoofpos by die AHi beklee.

Die aandag word deesdae graag daarop gevestig dat hierdie onderneming die AHi heet en nie meer die Afrikaanse Handelsinstituut nie. Nadat hy in hierdie pos aangestel is, het Van der Rheede dadelik aan Afrikaanse sakekamers die ANC-leviete voorgelees waarvolgens hulle nie eksklusief blank en Afrikaans mag wees nie. Dit is wesenlik dieselfde evangelie as wat Russel Botman aan die Universiteit Stellenbosch verkondig. Maar teen eksklusief swart ondernemings, soos dié wat die ANC-regering as swart ekonomiese bemagtiging met behulp van staatsteun tot stand bring, uiter Van der Rheede geen woord van kritiek nie. Dus, blanke ondernemings moet etnies en taalgewys inklusief wees en sonder owerheidsubsidie klaarkom en natuurlik belasting aan die staat betaal. Swart ondernemings, daarenteen, mag etnies en taalgewys eksklusief swart en Engels wees en boonop die voordeel van staatsteun geniet.

Van der Rheede hou van publisiteit. Die teks wat hy lewer, reken hy dermate as pêrels dat hy hulle graag op meer as een plek publiseer, bv in Rapport en op LitNet. Ek vestig vervolgens die aandag op die jongste drie gevalle.

In Rapport (28 April) en LitNet (3 Mei) kom Van der Rheede met die twyfelagtige stelling dat Plato die invloedrykste filosoof is. Dan vertel hy dat die gehalte van die lewensomstandighede in bv ‘n woongebied deur die aktiewe burgery bepaal word. In die nuwe Suid-Afrika ervaar ek dat ons met rommelstrooiery, betogings, optogte, vandalisme, eksponensiële misdaad en nie-betaling vir bv dienste geteister word, asook met snood ondankbaarheid vir wat blankes oor eeue hier tot stand gebring het. Die blankes kan so aktief soos moontlik in politieke sake wees, maar dit sal myns insiens waarskynlik nie ‘n snars verbetering aan hierdie onverkwiklike toedrag van sake bring nie.

Die rede is voor die hand liggend. Anders as voorheen is daar nou meerderheidsregering en teen anti-sosiale elemente in daardie meerderheid word nie doeltreffend opgetree nie. Die nuwe Suid-Afrika is immers op suksesvolle geweldadigheid gegrondves en daardie suksesresep word veral in daardie etniese groep voortgesit. Pleks van die werklikheid onder oë te hou, verklaar Van der Rheede in die ANC-idioom: “Die dorp se mense [is] verenig in hul pogings om ‘n eersterangse dorp te skep.”

Vervolgens noem Van der Rheede die duur en onnodige euwel van konsultate en van onbekwame amptenare. “As mense met die vereiste kundigheid aangestel is” kon die skandalige chaos myns insiens op die vlak van die sentrale, provinsiale en plaaslike regering vermy gewees het. In die ou Suid-Afrika was hierdie euwels en chaos en ondoeltreffendheid feitlik onbekend. Maar Van der Rheede erken dit nie. Ook nie dat dit nie net wenslik nie maar noodsaaklik is dat die beste mense sonder rassediskriminasie in poste aangestel behoort te word.

Die grondslag waarop die nuwe Suid-Afrika funksioneer, is foutief. Die uitvoerende hoof van die AHi moet dit nie net insien nie, maar behoort dit ook te erken. Pleks daarvan pak Van der Rheede die skuld op hierdie vae frase: “gebrek aan aktiewe burgery.” Die punt is dat daar in die meerderheidsgroep hoogs aktiewe sektore is, maar die aktiwiteite is dikwels van ‘n anti-sosiale en destruktiewe aard. So lank dit die geval is, is die “visie om ‘n eersterangse dorp te skep” ‘n illusie wat nie verwerklik sal word nie.

Wat doen die AHi omtrent hierdie “uitdaging” wat, anders as in die geval van die ou Suid-Afrika, so eie aan die nuwe Suid-Afrika is? Daar is die AHi se Business adopts Municipalities-projek. Let op die Engelse naam wat kenmerkend van die AHi in sy nuwe gedaante is. Ook net “Business” en nie “Afrikaans Business” nie. Raadslede en amptenare word deur die AHi opgelei sodat hulle vorentoe hopelik beter kan funksioneer. ‘n Baie korter pad na beter dienslewering en met minder beslommernis en finansiële skade sou myns insiens wees as kwalitatiewe vereistes (bv funksionele geletterd en matriek of verkieslik ‘n graad) aan alle politici en raadslede gestel en amptenare op ‘n nie-rassistiese grondslag suiwer ingevolge bekwaamheid, formele kwalifikasies en ondervinding aangestel word. Op hierdie manier sou gouer en beter resultate behaal word, maar Van der Rheede noem dit nie, want sy ANC-gedienstigheid laat dit nie toe nie.

Op LitNet (9 Mei) het Van der Rheede groot lof vir Trevor Manuel se Nasionale Ontwikkelingsplan gehad. ‘n Mede-bruine en ANC-kameraad kan mos iets lewer wat goed is. ‘n “Duidelike toekomsroete” word glo uitgestippel. Maar soos ons die ANC ken, word die behoeftes van net ‘n deel van die bevolking aangespreek, vandaar die klem op bv behuising, water- en elektrisiteitvoorsiening, sanitasie, gesondheidsorg; almal in die konteks van gratis of gesubsidieerde verskaffing. Van der Rheede noem ook werkskepping. In ‘n land waarvan gesê word dat daar ‘n nypende tekort aan kundigheid is, is die voor die hand liggende vereiste myns insiens dat alle poste op ‘n nie-rassistiese grondslag vir almal toeganklik moet wees. Uit eerbied vir en solidartiteit met die ANC noem Van der Reede dit natuurlik nie.

In sy jongste skrywe (Rapport, 19 deser) verwys Van der Rheede, sonder om Solidariteit by die naam te noem, na die hofsaak waarin bruines van die departement korrektiewe dienste kla omdat hulle nie bevorder word nie. Bruines is volgens Van der Rheede “‘n gemeenskap wat toegewyd is tot ‘n nie-rassige samelewing gegrond op demokratiese waardes, maatskaplike geregtigheid en basiese menseregte en om op alle vlakke ‘n bydrae [te] lewer om die verdeeldheid te heel.” Dit is nogal ‘n indrukwekkende getuigskrif wat hy vir sy eie etniese groep uitskryf. Kom ons ontleed hierdie aanhaling.

Gaan dit hier om nie-rassigheid, geregtigheid, eenderse menseregte vir almal en die uitwissing van verdeeldheid? Die antwoord op al vier hierdie items is negatief. Nie ‘n enkele van die betrokke bruin klaers het hom/haar tot nie-rassigheid verbind nie. Hulle is dit almal eens dat hulle in dieselfde mate as swartes ten koste van wittes bevoordeel wil word. Nie een verklaar onomwonde dat rassediskriminasie afgeskaf moet word en dat wittes die gelyke geleenthede gegun moet word waarna die ANC so dikwels verwys nie. Die waarheid is myns insiens dat nie-wittes nie kans sien om op gelyke voet met wittes om poste mee te ding nie. Daarom is daar by nie-wittes absolute solidariteit ten gunste van blatante rassediskriminasie teen wittes. Daarom is daar hier ook nie sprake van geregtigheid, eenderse menseregte of die uitwissing van verdeeldheid nie. Hierdie klaers verlang dat die verdelingslyn getrek word tussen, aan die een kant, die bevoordeling van alle nie-wittes en, aan die ander klant, blatante rassistiese benadeling van wittes.

Dit is klaarblyklik ook Van der Rheede se standpunt. Maar hy gaan verder met sy bevoordelingsug vir sy eie etniese groep. Daar moet glo versnelde grondoordrag aan bruin boere wees en bruin nie-boere moet nie net woongrond en huise ontvang nie, maar sommer ook grond vir sakegebruik. Hy vaar nie in beginsel uit teen die instroming van inkommers nie, maar net in soverre dit bruines benadeel. Hy veg openlik vir sy eie mense en laat geen ruimte vir die gelyke behandeling van wittes nie.

Van der Rheede se hoofgrief is die onderskeid wat in die praktyk tussen “Coloured” en “African” gemaak word. Albei groepe moet volgens hom in dieselfde mate swart verklaar en bevoordeel word. Dit gaan dus vir Van der Rheede om anti-blanke solidariteit. Let op die volgende moedwillig misleidende stelling van Van der Rheede: “Om egter laer te trek en anti-swart of anti-regering-sentimente te propageer, neem ons terug na apartheid.” Van der Rheede se pro-swart- (veral pro-bruin-) en pro-ANC-sentiment en sy anti-blanke gesindheid kan myns insiens nie betwyfel word nie.

Ampshalwe word Van der Rheede deurgaans gekniehalter deur sy ANC-gedienstigheid wat funksioneer soos ‘n handrem wat die hele tyd aan is. Met hom aan die stuur, kan die AHi kwalik hoop om optimale resultate te behaal. Dit moet ‘n groot aanpassing van Afrikaner-sakelui verg om by die nuwe uitvoerende hoof van die AHi aan te pas. Van der Rheede bevorder versoening op dieselfde giftige manier as wat Russel Botman onlangs gedoen het, naamlik deur Afrikaners met ‘n laer te assosieer. Dit kan ‘n soortgelyke versoeningsdoel dien as Afrikaner-sakelui Van der Rheede met sy etniese groep se verlede konfronteer en hom vra hoe laat hy sy pondok of stroois verlaat het. Of as hulle onthou dat hy nou swart wil wees, kan na sy kaia of hut verwys word.

Het die Helens (Suzman en Zille) ook die Kerkstraatbom ondersteun?

Gister ry Skoppensboer verby Diepsloot, ‘n swart woonbuurt ten noorde van Johannesburg. Dis die soort plek wat eers ‘n plakkerskamp was. Toe pomp die Johannesburgse munisipaliteit miljarde rande daar in en omskep dit in ‘n formele woonbuurt. Maar weerskante van Diepsloot is daar steeds plakkerskampe wat uitbrei, wat die beginsel bewys dat geen lokasie ooit werklik tot formele behuising opgehef kan word nie. Al bestee die staat ook hoeveel geld daaraan.

By die ingang van Diepsloot staan ‘n ontsaglike polisiestasiegebou wat insgelyks miljoene moes gekos het. Die ongelukkige is dat die polisiestasie nooit voltooi is nie. Blykbaar het die geld of die wil om dit te voltooi, opgeraak. Nou is dit ‘n murasie of monument aan die Nuwe Suid-Afrika.

So ‘n “onvoltooide” monument of kunswerk kan nogal interessant wees, want die kyker kan vele dinge daarin lees. Net voor die onvoltooide polisiestasie-installasiekunswerk staan daar ‘n groot reklamebord. Gewoonlik word slegs twee soorte produkte daarop geadverteer: bier of velsorg. SA Brouerye of Nivea.

Tot gister. Want nou het Diepsloot ook politieke velsorg ontvang in die vorm van ‘n reuse-DA-advertensie. Asof die snel uitbreidende lokasie nie in sy redelike kort bestaan al genoeg politieke sorg in die vorm van onvoltooide kunswerke ontvang het nie.

Trouens, die DA-reklamebord en die polisiestasie kan as ‘n eenheid gesien word, ‘n soort tweeluik aan die Nuwe Suid-Afrika. Te oordeel aan die DA-advertensie, veg dié party nou éérs hard teen apartheid. Blykbaar het die DA die Groepsgebiedewet, aanhouding sonder verhoor en die tuislande “teengestaan”.

Wat het geword van die destydse “Praat Prog, stem VP en dank die Here dat die Nasionale Party aan bewind is”? Dis mos min of meer hoe die “liberale Engelse en Jode” in die veel verguisde apartheidsdae gedink en opgetree het.

Skoppensboer is daarvan bewus dat dr. Dan Roodt van PRAAG as student in die laat sewentigerjare die spot met mev. Helen Suzman se skynheilige liberalisme gedryf het deur met ‘n gholfsak op die verhoog van die Wits-grootsaal te verskyn, kompleet met ‘n swart joggie wat die sak dra. Daarna het hy ‘n ongestoor ‘n gholfballetjie in die verhoor in geslaan. Dit was so ‘n oefenballetjie van ligte plastiek en niemand is beseer nie, hoewel ‘n deel van die gehoor wild gekoes het.

Die parallel tussen liberale politiek en gholfspeel wat Roodt destyds as student wou tref, duur vandag voort in die skynheiligheid van die DA-veldtog in Diepsloot. Die gedagte dat mev. Helen Suzman, die Progressiewe-partylid vir Houghton in Johannesburg, destyds ‘n “bevrydingsbeweging” soos Ché Guavara gelei het, is omtrent ewe absurd as om te dink dat Mao Tsetoeng die Chinese vasteland met plastiekspeelgoed uit ‘n gelukspakkie verower het. “Mag groei uit die loop van ‘n geweer,” was mos sy beroemde spreuk. Nie uit die onderpunt van jou setyster op die Houghton-gholfbaan nie.

Skoppensboer het al ‘n potjie op die Houghtonse baan gespeel, terloops. Nie een van Johannesburg se beste bane nie, hoewel Standardbank dit op ‘n stadium as ‘n soort maatskappybaan toegeëien het.

Maar, met apologie aan die jong Dan Roodt, kom ons skei vir ‘n oomblik gholf en politiek, as dit enigsins moontlik is. Netnou eindig ons by politiek en soesji. Iemand het eenkeer vir Skoppensboer gesê toe Vorster eerste minister geword het, het hy geweet ons gaan die land verloor, want hy het gholf gespeel en brandewyn gedrink. Of gholf die grootste bydrae gelewer het of brandewyn, weet Skoppensboer nie. Hy is geneig om te dink brandewyn. Pik Botha het mos ook halfdronk oor aanloopbane geslinger en naderhand nie meer geweet watse ooreenkomste hy met die Kubane teken en watter nie. Dis dalk ‘n onderwerp vir heelwat navorsing: Die rol van brandewyn in die ondergang van die Afrikanervolk.

Oude Meester is blykbaar die gunstelingbrandewyn van swartes in New York, volgens ‘n ander reklamebord hier in Johannesburg. Nogal in Hans Strijdomlaan, wat tans as “Malibongwe” bekendstaan. Maar kom ons los eers die drank en bepaal ons by velsorg, want dit lyk my die Botox waarmee Helen die Tweede (Zille) haar gesigvel behandel, tas haar harsings ook aan.

Mmm, Skoppensboer wonder nou skielik: as dit nie brandewyn en bier is nie, is dit velsorg in die politiek. Daardie twee Krok-tweelingbroers, Abe en Solly, het mos soveel geld uit gesigroom vir swart vroue met ‘n behoefte aan witter velle gemaak dat hulle agterna ‘n casino, Gold Reef City en ‘n sokkerspan (Mamelodi Sundowns) kon koop. En sommer ook die Apartheidsmuseum oorkant Gold Reef City kon bou waar toeriste deesdae vertel word watter groot Nazi’s die Afrikaners was. Nou baklei die Krok-kinders oor die Kroks se aansienlike boedel in die howe. Terloops, Antjie Krok is nie familie van hulle nie.

Maar as Skoppensboer die Krok-tweeling se lewenswerk reg verstaan, is dit iets van: Ons gee jou ‘n witter vel in ‘n swarter Suid-Afrika! Dat hul velbleikrome boonop kanker veroorsaak het, is ‘n sakie wat nie in al die lowende biografieë oor die Krok-miljoenêrs vermeld word nie. Immers gee die Nuwe Suid-Afrika almal kanker, dus is ons almal seker gelyk voor die velsorgmiljoenêrs.

Helena van Troje het ‘n gesig gehad “wat ‘n duisend oorlogskepe van stapel gestuur het”. Dieselfde kan egter nie van die twee Helens gesê word nie, al gebruik hulle nou watse gesigroom! Aan Joodse goetspa – ek dink in Afrikaans noem ons dit domastrantheid – het hulle egter geen gebrek nie.

Blykbaar glo Helen die Tweede (Zille) dat Helen die Eerste (Suzman) en Chris Hani ewe hard deur die Sowjetunie en Duitsland ondersteun is om die land met geweld te verower. Nou die dag het sy in die Kaapse wetgewer erg ontsteld geraak toe ‘n swart ANC-lid verklaar het dat Suzman “ons wou laat doodmaak”. Hier is ‘n kort YouTube-video daarvan.

Op dié video kry Skoppensboer so half die gevoel Helen die Tweede se propaganda het dalk té goed gewerk. As jy die apartheidsmite glo, dan dink jy mos alle witmense het vóór 1994 swartes voor die voet doodgemaak, nie waar nie? Dit lyk my Zille het ‘n nuanseprobleem daar.

Dat die DA en die destydse Progge waaruit die party stam egter nie net “teen apartheid gepraat het” nie, maar ook deel van die “ondergrondse stryd” was, bring nou interessante vrae na vore. Soos byvoorbeeld: het die Helens ook die Kerkstraatbom ondersteun?

Môre, 20 Mei, herdenk ons die Kerkstraatbom wat op dié dag in 1983 ontplof het. Miskien moet iemand reguit vir Zille vra of stedelike terreur en lafhartige aanvalle op burgerlikes iets was wat sy destyds as klandestiene lid van die ANC onderskryf het?

Of moet ons die DA se reklamebord by Diepsloot sien as maar net nog ‘n sinnelose oefening in die sinnelose politiek van die Nuwe Suid-Afrika waar dit gaan om die uitgil van mites, leuens en vooroordele?

En waar die plakkerskampe en die onvoltooide polisiestasies vermeerder soos die korrupte inkomstes van politici, ook die DA-politici wat hulle in Midvaal dik gesteel het deur onskuldige mense se huise te laat onteien en vir ‘n appel en ‘n ei op veilings op te koop?

Afrikanerhaat op Radio Sonder Mense

Daar is een Afrikaanse radiostasie wat landwyd uitsaai: RSG. Oftewel, soos dit in die volksmond bekendstaan, Radio Sonder Mense. Die eens trotse kultuurradio, die Afrikaanse diens van die SAUK, is vervlak tot ‘n stasie wat wonder of dit ‘n musiekstasie vir tieners of ‘n propagandakanaal vir die Britse geheimediens wil wees.

So pas op Twitter en Facebook het ek mense gevra wie die irriterendste omroeper op RSG sou wees. ‘n Hele rits name het uit die luidsprekerkas getuimel, wat ek terstond op ‘n meningspeiling oor die kwessie hier op die PRAAG-webwerf geplaas het.

Vir my is die irriterendste omroeper van almal Ian Wessels en sy inbelprogram “Loslip”. Dit gebeur soms dat ek aan Ian Wessels se stem blootgestel word, waarna ek so gou moontlik die radio afskakel. Dit het al gebeur dat ek in my haas om die motorradio af te skakel of na ‘n ander stasie te verwissel, amper ‘n ongeluk maak.

Enigiemand wat so ‘n platvloerse, anglisistiese naam vir ‘n inbelprogram soos “Loslip” kan uitdink, moet besonder dom wees. Dit verbaas dus nie dat ek Ian Wessels nog nooit enige intelligente of prikkelende gedagte hoor uitspreek het nie. Bygesê: ek het nog nooit langer as ‘n paar minute na hom en sy kekkellaggie wat gereeld in ‘n aamborstige rokershoesie oorskakel, geluister nie. Behalwe een of twee keer waar dit oor ‘n onderwerp gegaan het wat my persoonlik interesseer en waar dit interessant sou wees om te hoor wat van die inbellers daaroor te sê het.

Vandeesweek, Donderdag blykbaar, het Wessels oor Afrikaans by groot maatskappye in Johannesburg gepraat. Of liewer: hy lewer sommer met die intrapslag ‘n pleidooi dat mense hul kinders na Engelse skole toe moet stuur sodat hulle eendag “met ‘n goeie aksent” Engels in ‘n groot maatskappy kan praat en sodoende bevordering kan kry. Asof bevordering altyd van ‘n goeie Engelse aksent sou afhang!

Ek is seker dat Wessels sy inbellers keur of filter om altyd mense te kry wat met sy eie idiosinkratiese en anti-Afrikaanse sienings saamstem. Waar elders ter wêreld sal ‘n mens ‘n radiostasie vind met omroepers wat naarstiglik hul eie taalmedium probeer ondermyn? Die absurditeit van so iets behoort tot enigiemand te spreek.

Iemand soos Ian Wessels behoort eenvoudig teen ‘n muur gesit en doodgeskiet te word. Hy verteenwoordig die spreekwoordelike suurstofdief. Hy beskik oor geen taalkundige, kulturele, politieke of ander insigte nie en word bloot deur Radio Sonder Mense aangehou om die luisteraars te hekel. Onderliggend aan omtrent elkeen van sy programme is ‘n etniese Afrikanerhaat waartoe selfs Julius Malema of enige van die swart radikale met hul “Skiet-die-Boer”-liedjies nie in staat is nie.

Waar kom iemand soos Ian Wessels vandaan? Kennelik weet hy niks van Johannesburg af nie, dus neem ek aan hy het van een of ander agterlike suidkusdorpie in Natal hierheen opgetrek, deurtrek van vooroordele jeens Afrikaners en Afrikaans. Ek herinner my hy het op ‘n keer ‘n program daaraan afgestaan om teen Standaardafrikaans te preek. Kwansuis praat niemand meer suiwer Afrikaans nie en diegene wat dit wel doen, behoort onmiddellik daarvan af te sien, want anders voel Ian Wessels dalk minderwaardig. Of so iets.

Hoe bly ‘n idioot soos Wessels op die lug? Die stasiehoof van RSG, Magdaleen Kruger, het op ‘n stadium verklaar dat sy “geen Afrikaner is nie”. ‘n Jaar gelede het sy haar ook daartoe verbind om ‘n “nuwe taal” te help skep om Afrikaans te vervang, wat glo volgens “die wit norm” gestandaardiseer is. Van Magdaleen Kruger se nuwe taal of Afrikaans-kreools het ons nog nie veel gesien nie, maar ek neem aan dat Ian Wessels daar is om die Afrikaanse luisteraars te irriteer sodat hulle kan ophou om na Radio Sonder Mense te luister.

As ‘n mens daaraan dink, beskik Afrikaners oor geen openbare radiostasie nie, aangesien Radio Sonder Mense per definisie “geen Afrikanerstasie” is nie. Afgesien van die honderdduisende Afrikaners wat reeds geëmigreer het, is daar nog iewers tussen twee-en-‘n-halfmiljoen en driemiljoen Afrikaners in die land oor. Waarna is ons veronderstel om te luister as Radio Sonder Mense uitdruklik standpunt teen ons volk en sy taal innneem? Male sonder tal het RSG-omroepers al hul Afrikanerhaat en afkeer van Standaardafrikaans op die lug bely.

Oor die onderwerp van regstellende-aksie-aanstellings by RSG, sal ek my maar so min as moontlik uitlaat. Behalwe om te sê dat geen van die RA-aanstellings by Radio Sonder Mense lyk my al enige stem- of taaltoets geslaag het nie. Sowat van kleitrappery oor die mees basiese terme en woorde in Afrikaans het ‘n mens nog nooit gehoor nie, behalwe natuurlik die versameling aksente en uitsprake wat jou ore afskroei.

Ek voel vere vir die sogenaamde “variante van Afrikaans” wat uit anglisismes, Engelse woorde, onbeholpe uitsprake en ‘n algemene taalarmoede bestaan. ‘n Openbare radiostasie soos RSG behoort die Standaardtaal te handhaaf en te bevorder, en nie verwarring te saai deur so ‘n versameling narre aan te hou wat dit blykbaar as hul prerogatief beskou om luisteraars op elke moontlike wyse te irriteer en te vervreem nie.

Die helfte van die RSG-omroepers kan môre na SAFM, die SAUK se Engelse stasie, herontplooi word waar hulle in elk geval meer tuis gaan voel. Niemand sal hulle mis nie. Inteendeel, ons sal verheug wees om nie langer na hul platvloerse betuigings van Afrikanerhaat te hoef te luister nie!

Hoe dit ook al sy, ons moet die saak nie daar laat nie. Luisteraars behoort in hul duisende klagtes by die SAUK en die Onafhanklike Uitsaai-owerheid in te dien. As dit daarop aankom, moet ons ‘n petisie opstel om ten minste vir Ian Wessels van die lug af te kry, die vuil apologeet vir die konsentrasiekampe en alles wat Brits is!

Omdat RSG landwyd uitsaai, oefen die stasie ‘n geweldige invloed op Afrikaans uit. Magdaleen Kruger en haar malletjies is besig met wat ek ‘n paar jaar gelede “negatiewe taalbeplanning” genoem het. Hulle wil Afrikaans aftakel en tot ‘n seerowersbargoens verskraal. Taalkundig is Engels ‘n seerowersbargoens, maar ek kan op ‘n ander keer dáároor skryf. Niemand by Radio Sonder Mense is gekwalifiseer om hom oor Afrikaans uit te laat nie, behalwe dr. Willem Botha van die Woordeboekkantoor wat op Vrydae soos ‘n rare sirkusdier geparadeer word om oor ‘n “interessante woord” iets op Monitor te sê.

Nietemin het Radio Sonder Mense besluit om die voornaamwoord “u” af te skaf. Tot ministers word op RSG ge-jy-en-jou. As die Radio-Sonder-Mense-omroepers die Onse Vader opsê, lui dit seker: “Onse Vader wat in die hemele is, laat Jóú naam geheilig word.” Ek onthou een oggend, ‘n jaar of twee gelede, het Cobus Bester dié “beleid” – as ‘n mens dit so kan noem – geregverdig deur te sê “in Engels is daar geen formele aanspreekvorm nie, daarom het ons dit in Afrikaans nie nodig nie”. Ek dag my ore bedrieg my.

Afrikaners betaal meer as 30% van die totale belastings in die land en is daarom geregtig op ‘n openbare radiostasie wat ons taal, kultuur en sienswyses weerspieël. Radio Sonder Mense doen dit geensins nie.

Die Afrikaner: ‘n nuwe optimisme

In 2005 het ek met ‘n mate van intensiteit begin om aan die politieke prosesse van die land deel te neem deur die Afrikaner se krisis te ondersoek en te beskryf. Dit was moontlik die donkerste tyd in die volk se geskiedenis. Ons val was hard en ons het gesamentlik winduit rondgestaan in die oorblyfsels van wat ons voorgangers in die geil jare van Afrikaner-heerskappy opgebou het. Niemand het blykbaar ‘n werkbare oorlewingstrategie vir die volk gehad nie en die enigste Afrikaner-stemme wat enigsins volume gehad het, was dié van oorlopers soos Max du Preez en Christi van der Westhuizen wat darem té skril en heeltemal voortydig oor die snelnaderende algehele verdwyning van die Afrikaner gejodel het.

Nie net was ons aansienlike mag deur die verraad van ons leiers van ons gestroop nie, dit is aan ons mees verbete vyande oorhandig om teen ons te gebruik. As dit nie was dat ons soldate die kruipende pes van wêreldwye marxisme vir dertig jaar vertraag en buite ons landsgrense gehou het nie, en as ons nie vir die nuwe heersende elite ‘n sekere monetêre waarde gehad het nie, en as dit nie was dat die ANC se vernaamste internasionale borg sy imperiale wensdenkery moes laat vaar het nie, het dit die nuwe swart regering vrygestaan om ons finaal te verpletter.

Erger nog, ons was die slagoffers van ons eie mismoedigheid en het versteen gestaan en toekyk hoe ons kultuursimbole vernietig word, ons universiteite en skole ingeneem word, ons taal geminag en ons dorpsname verander word. Die Afrikaner het werklik oor die afgrond geleun en in die dieptes van sy eie laaste sonsondergang getuur, of dit nou was weens die aggressie van ons vyande of ons eie ongeërgdheid.

Nou, egter, agt jaar later, as jy my vra watter volk is die beste toegerus en in posisie om die toekoms in Suid-Afrika te oorleef, sal ek sonder huiwering die Afrikaner kies, en dit juis weens ‘n uitsonderlike verloop van wêreldwye omstandighede en die merkwaardige oorgang tussen epogge.

Ons vyande het ons verslaan met die masjinerie van ‘n verdwynende wêreld: Ekonomiese mag onder hulle ystere beheer, internasionale isolasie en propaganda. Soms het ons eenvoudig nie die implemente vir weerstand gehad nie; ander kere het ons bloot versuim om vas te skop. Die feit wat Orwell se ou Grootboet in die tande moet kyk, is dat sy mag geheel en al ingemessel is in ‘n wêreld wat binnekort waarskynlik nie meer sal bestaan nie.

O, kyk, ons teenstanders is ontsaglik groot en magtig, maar hoe groter en magtiger iets of iemand word, hoe moeiliker vind hy om iets wat nie groot of magtig is nie, raak te slaan. Salomo het duisende jare gelede hom reeds verwonder aan hierdie beginsel. ‘n Akkedis, beduie hy, is ‘n diertjie wat met die hand gevang kan word en tog is hulle in koningspaleise te vinde.

As daar een hedendaagse nasie is wat allergies vir dié beginsel behoort te wees, is dit die V.S.A. Hulle is militêr gesproke die onbetwiste swaargewigkampioen. Hulle krygsmag is tegnologies en toerustinggewys waarskynlik nou nog magtiger as al die ander lande s’n saam. In 1991 het hulle die vierde grootste weermag in die wêreld veelgeroemd binne 100 ure vergruis. Hulle beskik nou nog oor ‘n arsenaal kernwapens wat die vermoë het om hopies uitgebrande koolstofkorrels van die hele mensdom te maak. En tog kon hulle nie keer dat ‘n anderhalfdosyn doelgerigte fanatici duisende burgers in New York en Washington met Amerika se eie vliegtuie afmaai nie.

Hulle het ook, byvoorbeeld, nie ‘n antwoord gehad vir een ontgogelde jongman wat met ‘n trokkie vol diesel en kunsmis ‘n regeringsgebou in Oklahoma opgeblaas en meer as 160 mense om die lewe gebring het nie.

Geen nasie probeer meer verbete om hulle akkedisse te vang nie, maar dit word vir hulle al hoe moeiliker. Om ‘n akkedis te vang moet jy sy gedrag, vermoëns en habitat ken, maar die probleem ontstaan wanneer die reptiel van gedaante en gewoontes verander. Niemand kon die verskyning, groei en mag van die internet voorspel nie. Dit het ‘n hele nuwe gebroedsel akkedisse vrygestel.

Met al hulle mag kon twee regerings, dié van Amerika en Swede, en die hele magtige Hollywood met falankse prokureurs aan die voortou, nie ‘n roofstroomwebwerf, Pirate Bay, wat deur drie bleek jong Skandinawiërs bedryf word, vir een enkele dag van lyn af haal nie.

‘n Hele nuwe geldstelsel, geheel en al efemeer, Bitcoin, verhandel vir miljoene dollar. Dit word nie deur goud of nywerheidsuitset ondersteun nie; net deur ‘n algoritme. Al die ontwikkelde lande saam kan niks doen om dit te stuit nie.

Grootboet sidder by die gedagte, maar die internet is besig om ‘n alternatiewe ekonomie te skep en dit is een waaruit die wêreldmagte nie hulle kilogramme vleis kan sny nie.

Hierdie pasafgelope week het ‘n Amerikaanse student, Cody Wilson, suksesvol ‘n pistool met ‘n 3D-drukker uitgedruk en afgevuur. Grootboet sluk swaar. Dink net aan die implikasies: Binnekort sal enige pokkel met ‘n rekenaar, ‘n internetverbinding en ‘n 3D-drukker (tans kos ‘n bruikbare een sowat R10 000) ‘n ontwerp van die web kan aflaai en vir homself ‘n vuurwapen druk, ‘n wapen sonder reeksnommer en, omdat dit van plastiek is, amper onopspoorbaar. Grootboet kan homself net handhaaf as hy in volkome beheer is. Wanneer mense begin om hulle eie geld op die internet uit te gee en die vermoë ontwikkel om hulle eie wapens te druk van alle dinge, is Grootboet se mag besig om te kwyn.

En watter volk in Suid-Afrika is die beste in posisie om hierdie hoogtegnologiese golf te ry?

Die regstreekse gevolg is dat die regering toenemend irrelevant raak. Mense begin tegnologie te gebruik om hulleself te beveilig en om sonder belemmering oor landsgrense heen te werk en handel te dryf. Die Afrikaner met sy ingebore skranderheid, wilskrag en ondernemingsgees is uiters gemaklik in hierdie nuwe wêreld.

Ons moet drie tegnologiese vraagstukke oplos om onafhanklik te wees waar ons ook al leef: Ons moet kos kan verbou, onsself beskerm en elektrisiteit opwek. Tans is ons nog afhanklik van die nasionale kragnetwerk, maar teen die koers wat Eskom pryse verhoog, sal alternatiewe, privaat opgewekte energie een van die dae goedkoper wees. Vir die ander vraagstukke sal daar oplossings wees en jy kan maar weet die Afrikaner sal dit uitwerk.

Albert Einstein was van mening dat die Derde Wêreldoorlog nie, soos die Tweede, met kernwapens beslis sal word nie, maar met klippe en stokke. Daarmee het hy aangedui dat hy van mening is dat die hele wêreld na ‘n na-tegnologiese epog gaan beweeg. Hierdie is ‘n scenario wat al hoe meer mense voorsien. Tegnologie en die wêreldekonomie is baie styf inmekaargeryg. Ná 2008 se skrikmaker is dit skielik heel denkbaar dat die steierwerk rondom die wêreldekonomie baie skielik kan wegval.

As dít gebeur, slaan die staatsmasjinerie vas. Lande se vermoë om elektrisiteit op te wek, sal ingrypend belemmer word en as dit gebeur, verdwyn massamedia onmiddellik en daarmee saam ons opponente se vermoë om die waarheid in propaganda op te los en om die openbare mening te manipuleer.

Ons sal dan sowaar in ‘n nuwe duister tydperk wees, een sonder moderne tegnologie waarin net die taaiste, vindingrykste, geduldigste volke sal oorleef. In Suid-Afrikaanse terme, stel ek voor, is dit die Afrikaner.

Aanpasbaarheid is ‘n voorvereiste vir oorlewing. Die Afrikaner het die afgelope twintig jaar opnuut sy verstommende vermoë om aan te pas gedemonstreer. Ons sal onsself in ‘n hoogtegnologiese wêreld handhaaf. Ons sal dit ook doen in ‘n wêreld van stokke en klippe. Ons is die akkedis, mnr. Grootboet. Jy dink maar net jy kan ons vang.

Afrikaanse skole in Gauteng: die laaste loopgraaf

Geagte leser, ons verkeer met ons rug teen die muur. As ons nie nou soos een man opstaan om ons kinders se opvoeding in Afrikaans te beskerm nie, is ons vreemdelinge in ons eie land. Nie net dít nie, maar ‘n gebrekkige skoolopvoeding gaan ons kinders met rasse skrede laat verarm en ons gaan regtig as ‘n halfgeletterde, derdewêreldbevolking eindig.

Om dit te keer, sal u PRAAG in ons stryd moet ondersteun deur hier ‘n debietorder uit te neem. Ons het ‘n strategie om ons skole te red, maar sonder geldelike steun gaan ons nie slaag nie.

Waaroor gaan dit?

Donderdag by die Grondwethof in Johannesburg het ek naakte Afrikanerhaat aanskou: Enkele uitlanders wat ‘n groep gehuurde swart betogers teen model-C-skole aanhits, met as primêre teiken Hoërskool Fochville wat tans moedig teen die GOD (Gautengse onderwysdepartement) veg om Afrikaans te bly. Daar is selfs militêre liedjies deur die betogers gesing. Word daar nou teen ons kinders en hul skole oorlog gemaak? het ek gewonder.

Dis ‘n felle aanslag! Nie net teen Afrikaans nie, maar ook teen die Afrikaner. Daar woon meer Afrikaners in Gauteng as in enige ander provinsie: ongeveer 1,5 miljoen. Al die skole en opvoedkundige infrastruktuur wat ons hier vir ons kinders oor meer as ‘n eeu opgebou het, verkeer tans in gevaar.

Met gesinne wat verbrokkel het, en werkende enkelouers wat nie tyd het om hul kinders ‘n Afrikaanse opvoeding te gee nie, is die plaaslike staatskool nog die enigste plek waar iets van die Afrikaanse kultuur en tradisies aan die volgende geslag oorgedra word. Vat jy dit weg, is die volgende geslag Engels, multikultureel, “Suid-Afrikaners” wat hulself soos die res aan drank en dwelms vergryp. Hulle sal eenvoudig deel van die “mensvleisbredie” word, soos N.P. van Wyk Louw dit iewers beskryf het.

Skielik verstaan ek 1994 beter. Soos Paul Kruger aan die uitlanders gesê het: “Dis nie stemreg wat julle wil hê nie, dis my land!” Die land het hulle reeds gekry, nadat FW de Klerk mense op laakbare wyse ‘n rat voor die oë gedraai en sonder seremonie aan die ANC oorgegee het.

Ons het reeds alles verloor: Yskor, Eskom, Transnet, die weermag en polisie wat deur Afrikaners opgebou is en waar duisende van ons mense eens gewerk het. Ons vlag, ons volkslied, ons geskiedenis, is ons ontneem. Al wat oorbly, is ons skole. Daardie skole is met ons belastings betaal en deur geslagte van ons onderwysers deur harde werk tot stand gebring.

Nou het ‘n giftige Engelse vrou wat die Gautengse LUR vir onderwys is, Barbara Creecy, besluit dat die horde kinders van immigrante wat oor ons grense stroom, gebruik kan word om Afrikaanse kinders uit hul eie skole te verdryf. Hierin word sy deur ‘n haatdraende Anglo-Amerikaanse nie-regeringsorganisasie, Section 27, ondersteun.

‘n Gesoute Afrikanerjoernalis skryf vandeesweek aan my: “Nugter weet wat Section 27 wil bereik. Wie befonds hulle? Ek weet net dieselfde mense wat by die Treatment Action Campaign betrokke was, is nou ook by deel van hulle.”

Sover dit aksiegroepe betref, is Section 27 ‘n olifant en PRAAG ‘n foksterriër. Op die organisasie se webblad verskyn die foto’s van 23 personeellede, waarvan die meeste oor regsgrade of nagraadse regskwalifikasies beskik.

Section 27 het onder andere die onderwysdepartement van Limpopo in die hof probeer dwing om betyds voorgeskrewe boeke in sekere skole te lewer. Waarom het dié magtige NRO met al sy regsgeleerdes nou die mes in vir Hoërskool Fochville en ander Afrikaanse skole?

Die Britse uitvoerende beampte, Mark Heywood, het aan my verduidelik dat hy reeds sedert 1982 ‘n stryd teen Afrikaners voer. Hoewel ons van alle politieke mag gestroop is, beskik ons nog oor eie, eentalige Afrikaanse skole. En dit is ‘n onding. Op dieselfde manier as wat linkse organisasies in die Suide van Amerika die blankes deur hofsake op hul knieë gedwing en uit die openbare skoolstelsel gedwing het, moet Afrikaners nou ook hardhandig deur mev. Creecy en Section 27 uit hul skole geboender word. In soveel woorde het Heywood dit nie gestel nie, maar die bedoeling is duidelik: Afrikaanse skole behoort aan die staat. En die staat (mev. Creecy) sal besluit wanneer so ‘n skool vol is en veral watter taalmedium daar gebruik mag word.

Die Skolewet het tot dusver die mag aan die beheerraad van ‘n skool verleen om die taalbeleid vas te stel. Soos ons egter in die geval van Hoërskool Ermelo in Mpumalanga gesien het, het daardie wet die onderwysdepartement nie verhoed om die hoof, mnr. Koos Kruger, summier af te dank en uiteindelik die skool se taalbeleid te verander nie.

Die saak wat tans tussen die GOD en ‘n Engelse laerskool in die noorde van Johannesburg, Rivonia Primary, aan die gang is, gaan juis oor die magte van die beheerraad. Die advokaat van die departement, Matthew Chaskalson, voer aan dat die staat die skool besit en daarom kan maak en breek soos hy wil. Hierteenoor meen die skool dat die beheerraad oor die magte beskik om te bepaal wanneer ‘n skool vol is.

Chaskalson se pa, Arthur, was Mandela se advokaat tydens die Rivoniaverhoor. Is dit toevallig of sien ek hier ‘n komplot raak, dat daar nou op die Afrikaner wraak geneem word deur sy kinders van ‘n behoorlike opvoeding in Afrikaanse staatskole te ontneem?

Verskeie Afrikaanse skole in Johannesburg is reeds gedreig dat hul eentalig Afrikaanse beleid nie mev. Creecy, wat ‘n ruk lank in Brittanje gestudeer het, se goedkeuring wegdra nie. Soos met Fochville gebeur het, mag hulle dalk ook op ‘n dag met ‘n groep Engelstalige kinders gekonfronteer word wat ondanks alle redelikheid opsluit in die skool onderrig moet ontvang. In Engels.

Tydens my gesprekke met skoolhoofde in Johannesburg, het een en almal laat blyk dat hulle die Grondwethof se uitspraak oor Rivonia Primary en die magte van beheerrade met ‘n valkoog dophou.

Beleef ons die laaste dae van Afrikaanse onderwys? Binnekort sal die Grondwethof uitspraak lewer. En die fanatiese Brit, Mark Heywood, was Donderdag baie seker dat die Grondwethof in die guns van die anti-Afrikaanse agitators en mev. Creecy gaan beslis.

Intussen het PRAAG probeer uitvind waar Section 27 die fondse vandaan kry om ‘n hele regspan wat byna die grootte van een van die kleiner Hoërhofdistrikte se balies is, se salarisse te betaal.

Onder andere het die organisasie verlede jaar $140 000 van die South Africa Development Fund ontvang. Laasgenoemde fonds het eers as die Fund For A Free South Africa bekendgestaan, maar het ná die 1994-verkiesing sy naam verander. Dit is deur ‘n swart Suid-Afrikaanse akteur wat destyds in die VSA gewoon het, Themba Vilakazi, opgerig. Vilakazi het egter nie ‘n bietjie van sy sakgeld afgeknyp nie, want volgens die fonds se webblad het dit reeds $16,9 miljoen aan Suid-Afrikaanse organisasies uitbetaal. Teen die huidige wisselkoers is dit gelykstaande aan: R153 760 425!

Instellings wat op hul beurt geld aan die South Africa Development Fund skenk, is die volgende:

Bill & Melinda Gates Foundation

Broadway Cares/Equity Fights AIDS

Calamus Foundation

Charles Stewart Mott Foundation

Cobble Creek Foundation

European Climate Foundation

Gesso Foundation

Josef & Anni Albers Foundation

Kimerling Foundation

Michael & Joanne Levin Foundation

New World Foundation

Orange County Community Foundation

Rhode Island Foundation

Rockefeller Family Foundation

Schwab Charitable Fund

Tides Foundation

Wallace Global Fund

World Resources Institute

Kennelik is daar internasionale geldelike steun vir die huidige aanslag wat Section 27 besig is om teen Afrikaanse skole te loods!

Staan ons in die pad van die Nuwe Wêreldorde? wonder ek.

Vorentoe sal die identiteit van ons vyande seker duideliker raak, of dit die internasionale Geldmag is of sekere plaaslike linkses wat dink dat die Afrikaner, noudat hy lê, maar die genadeskoot gegee kan word. Die coup de grâce, soos die Franse sê.

Ons is egter nog lank nie dood nie. By PRAAG het die veglus nog nooit so hoog gebrand soos juis nou nie.

Staan dus saam met ons! Kom ons wys hierdie lafhartige onderkruipers waar Dawid die wortels gegrawe het. Sluit by PRAAG aan dat ons hulle in die howe, op die internet, in die media, op straat en oral waar nodig is, kan baklei.

Wit Afrikaanse Stellenbosch in sy swernoot

Na ‘n raadsvergadering het die rektor, Russel Botman, op 29 April hoogs ingenome die einde van die Universiteit Stellenbosch (US) as ‘n respektabele akademiese inrigting aangekondig; ten minste by implikasie. Kyk die video op die US-webwerf. In die universiteitsraad was daar klaarblyklik min teenstand teen Botman se voorgestelde politiek-gemotiveerde veranderings. Sy transformasieplan is goedgekeur.

Soos in my twee onlangse skrywes in die vooruitsig gestel is (Praag 28 en 29 April), gaan dit vir Botman om die terugsnoeiing en sover moontlik uitroeiing van twee dinge wat voorheen kenmerkend van die US was, naamlik blankes en Afrikaans. In hierdie proses word die derde kenmerk van die US van weleer, naamlik akademiese uitnemendheid, onbeskaamd afgeskaal en in groot mate vernietig.

Dit is wat gebeur as ‘n universiteitsraad die wesenlike aard van ‘n universiteit, naamlik akademiese voortreflikheid, misken en toelaat dat ‘n aktivistiese rektor die US op die pad van slaafse ANC-gedienstigheid lei.

Die Burger se berig hieroor (30 April, p 8) is ‘n klakkelose herhaling van die amptelike verklaring wat die US uitgereik het. Na verloop van ‘n week het die koerant self nog geen kommentaar gelewer of kommentaar deur ander toegelaat op die berig wat opsetlik in die binneblaaie weggesteek is nie. Die opskrif wek ‘n gunstige indruk: “Plan vir vernuwing kry groen lig by US.” ‘n Mens sou dink dat dit, soos dit ‘n universiteit betaam, gaan om die verhoging van akademiese standaarde; dat net die akademies beste studente voortaan tot studie toegelaat sal word en dat net die akademies beste dosente voortaan aangestel en bevorder gaan word. In werklikheid word die teenoorgestelde beoog.

In Die Burger kraai geen haan oor die uitwissing van nog ‘n beskawingsproduk, die US van weleer, waarop Afrikaners opreg trots was, nie. ‘n Histories voortreflike Westerse universiteit word tot ‘n tipiese Afrika-onderneming verwater. Al gekraai wat waarneembaar is, is dié van ANC-aktiviste, soos Botman, wat lekkerkry omdat die US so uitermate vir politieke oogmerke diensbaar gestel word.

Dit is die ou Botman-refrein. Die US moet relevant, divers, inklusief en meer verteenwoordigend (die ANC se demografiese preokkupasie) wees. Daar moet ‘n verwelkomende kultuur wees, wat in die praktyk egter net die nie-wittes in ag neem. As wittes op ‘n verswartende kampus onwelkom voel, sou beweer word dat die fout by die wittes lê.

Die menswaardigheidsvereiste neem ook net die nie-wittes in ag. Wittes met ‘n A-simbool gemiddeld in matriek en met ouers wat hulle finansiële verpligtinge (bv inkomste- en munisipale belasting) nakom, moet by toelating tot bv mediese studie terugstaan vir nie-wit nie-presteerders met ouers wat nie-betalers en selfs nie-Suid-Afrikaners is. Daar word voorgegee dat sodanige blatante rassediskrimasie geensins wittes se menswaardigheid aantas nie. Botman en kie kyk na die US uitsluitlik uit die oogpunt van die bevoordeling van nie-wittes. Diegene, naamlik die wittes, wat die US (en tewens die land) opgebou het, mag maar vertrap word.

Die politieke doelwit wat Botman aanspoor, is dat daar in 2018, wanneer die US sy eeufees vier, nie meer gesê moet kan word dat die US ‘n wit en ‘n Afrikaanse universiteit is nie. In 2018 moet die meerderheid studente nie-wit wees; ‘n raskwota in sy suiwerste vorm. Dit is ook ‘n nie- of eintlik anti-akademiese norm in sy suiwerste vorm, want oor die akademiese gehalte van die studente wat toegelaat gaan word, word geen woord gerep nie.

Let op die volgende blatante verdoeseling oor die onderrigtale. Alle voorlesings moet volledig toeganklik en daarom in Engels wees. Vir Botman maak dit versnelde transformasie moontlik, sodat die US gouer sy diversiteitsdoelwitte kan bereik. Die wyse waarop Afrikaans as akademiese taal “versterk” gaan word, is met parallelmedium-onderrig en tolking. Parallelle of aparte klasse in Afrikaans en Engels sal waarskynlik gou iets van die verlede wees. Dit herinner te veel aan wat Botman ons “ongemaklike verlede” noem.

Tolking sal Afrikaanssprekende studente dan aan die agterste speen laat suig, want hulle sal aangewese op ‘n vertaling van die dosent se Engelse voorlesing wees. Ooreenkomstig die US se personeelbeleid sal die beste vertalers nie aangestel word nie. Voorkeur sal aan voorheen benadeeldes, dus tans bevoordeeldes, dus nie-wittes, gegee word, wat gebrekkige vertaling sal meebring. Wat Afrikaanssprekende studente sal moet aanhoor, kan Kaaps of Afro-Afrikaans sonder grondige kennis van die goed ontwikkelde Afrikaanse vakterminologie wees. Daar is geen moontlikheid dat Afrikaans as akademiese taal op hierdie oorlamse manier versterk gaan word nie. Hier word doelbewus mislei om die politieke pil van die uitfasering van Afrikaans te versuiker.

Druk van die ANC het veroorsaak dat Engels as ‘n tweede onderrigtaal aan die US ingevoer is. Maar die ANC-regering is nie bereid om ‘n sent addisioneel by te dra tot die duplisering van lesings nie. Die US het sonder om vooraf finansiële waarborge te beding, hierdie dwase pad van tweetaligheid betree. Nou word die rol van die voertale omgeruil, want Engels word die hooftaal en Afrikaans die bykomende taal. Die ANC-regering was nie bereid om die Engelse aanbod addisioneel te befonds nie, al is dit ter bevoordeling van hoofsaaklik nie-wittes ingevoer. Nou beweer Botman dat ‘n tolkdiens ten behoewe van Afrikaanssprekende studente daargestel gaan word. Dit is baie duidelik dat die ANC-regering nie ‘n sent hiertoe sal bydra nie, want die vertaling (van Engels na Afrikaans) sal hoofsaaklik wit studente bevoordeel.

Dit is hoogs onwaarskynlik dat Botman en kie bereid sal wees om genoeg geld aan tolkdiens te bestee ten einde hierdie proses behoorlik op dreef te kry. Ek voorspel dat die voorgestelde tolkdiens spoedig in die vergetelheid sal verdwyn. Die Afrikaanssprekende studente sal self die mas in Engels moet opkom. Hulle ontheemding van hulle universiteit sal dan volledig wees. Dit sal dan die totale transformasie wees wat Botman deurentyd nagesteef het. Onthou verder dat Botman lankal die “Afrikaanse aanbod” tot 60% afgeskaal het en dit is bloot die amptelike syfer. Daar is groot eenstemmigheid dat hierdie “aanbod” (asof dit ‘n onverdiende guns, ‘n welwillendheidsgebaar, aan Afrikaanssprekendes is) in die praktyk reeds baie minder is en steeds krimp.

My vertolking van die koers wat die US ingeslaan het, is nie vergesog nie. ‘n US-raadslid, Piet le Roux, berig in Rapport (5 Mei): “Die US sal voortaan ‘n universiteit wees waar die primêre taal Engels is en waar Afrikaans tot tyd en wyl as bykomende taal geakkommodeer word.” Van studente en dosente word nie verwag om Afrikaans magtig te wees nie, want die kampustaal gaan Engels wees. Vergelyk hierdie mening van ‘n raadslid, wat ingelig is, met die misleidende beeld van US-transformasie wat Die Burger (doelbewus) aan sy lesers voorhou.

Le Roux verwys ook na hoe nodig Botman rasseklassifikasie het om sy ideaal van ‘n hoofsaaklik nie-wit US te bereik. Maar dan is dit die einste Botman wat die eertydse departement volkekunde aan die US in onguns wou bring omdat daardie departement na bewering artefakte vir rasseklassifikasie gehuisves het.

Sedert 2007, toe Botman rektor geword het, is daar veral een verskynsel aan die US wat opval, naamlik die skaamtelose bevoordeling van bruines by toelating as studente en by aanstelling en bevordering as dosente en as ander personeel. Dit word gedoen sonder die potloodtoets waarna Botman onlangs verwys het. Die ergste is dat dit onder die vaandel van geregtigheid geskied. Ek het al dikwels daaraan gedink dat Botman darem in ‘n lekker posisie is. Hy mag lede van sy etniese groep blatant bevoordeel sonder dat ‘n haan daaroor kraai. As ‘n wit rektor dieselfde vir sy etniese groep probeer doen, sou daar dadelik uitroepe van rassisme opgeklink het.

Is die volgende Afghanistan in Afrika?

Die bomaanval in Tanzanië wil-wil lyk soos die aanval ‘n jaar of twee gelede in Afghanistan toe agt niksvermoedende Suid-Afrikaners gedood is tydens ŉ selfmoordbomaanval op ‘n Dinsdagoggend in Kaboel, klaarblyklik die slagoffers van ‘n aanval uit weerwraak oor ‘n rolprent wat die spot dryf met die profeet Mohammed.

Daar was geen provokasie in Tanzanië om die aanval op die Katolieke kerk te verklaar nie, behalwe miskien die land se ontginbare neerslae.

Volgens The Jerusalem Post het die Afghaanse ekstremistegroep, Hezb-e-Islami, verantwoordelikheid vir die aanval in Afghanistan aanvaar. Die aanval is op ŉ minibus uitgevoer naby die stad se lughawe. Na wat verneem word, is twaalf mense dood. Die departement van internasionale betrekkinge het bevestig dat agt van die slagoffers Suid-Afrikaners was, wat vir ŉ internasionale koeriermaatskappy gewerk het.

Is Tanzanië oppad na dieselfde groter wetteloosheid, armoede en endemiese korrupsie wat Afghanistan teister? As die oorlog om “demokrasie” daar te vestig ‘n aanduiding van enigiets is, is dit dat die multi-miljard dollar pogings om stabiliteit te herstel in die streek ‘n volslae mislukking is.

Soos die geskeduleerde 2014 vermindering van Amerikaans-geleide NAVO-troepe nader kom, doem die vrae al hoe meer op.

Die Afghaanse sentrale regering is swak en hopeloos korrup, die nasionale gewapende magte is ongeorganiseerd en haat die buitelandse teenwoordigheid, die Taliban het steeds invloed, en vroue bly heeltemal gemarginaliseer.

Maar miljarde dollar is uitgestort in Afghanistan oor die afgelope dekade. Selfs die amptelike syfers van hulp en finansiële bystand is nie naastenby wat uitgedeel is aan Amerikaanse gevolmagtigdes nie.

Verslae bevestig dat miljoene Amerikaanse dollar in kontant deur die CIA in tasse, rugsakke en plastiek inkopiesakke aan die kantoor van Afghanistan se President Hamid Karzai afgelewer is sedert sy inhuldiging in 2004.

Die VN se verslag oor dwelmhandel UNODC 2009 beweer dat net tussen 10% en 15% van die Taliban se fondse uit dwelms verkry word. Die res, meer as 80%, kom uit ander bronne.

Verslae meld dat die dollars in plastieksakke aan krygshere en politici, baie met bande met die dwelmhandel en in sommige gevalle die Taliban, gegaan het.

Die verslag noem ook ‘n anonieme Amerikaanse amptenaar wat beweer, “Die grootste bron van korrupsie in Afghanistan is die Verenigde State van Amerika.” Teen hierdie tyd moet Amerikaanse belastingbetalers se bloeddruk seker styg weens die oneerlikheid om Amerikaanse fondse in die sakke van die Taliban te laat beland.

Hamid Karzai het verklarings uitgereik ter bevestiging van die bewerings, maar het daarop aangedring dat die fondse “klein” was en “gebruik is vir ‘n goeie doel”. As hierdie bewerings waar is, is daar geen rede waarom dit nodig sou wees om deur middel van geheime kanale, wat enige vorm van aanspreeklikheid ophef, te gaan nie.

Afghanistan se status as ‘n Narko-staat is nie net toe te skryf aan die swak toepassing van ontwikkelingshulp nie. Die voortgesette verwaarlosing van landelike en landbou-ontwikkeling, het toestande help skep wat hoogs kontroversieel is.

Vanaf die CIA se koverte oorlog van die 1980’s en ’90’s tot die Amerikaanse ingryping in 2001, is slegs ‘n skamele $237,000,000 toegewys vir landbou. Afghanistan staan in vir meer as 90 persent van die wêreld se heroïen en in die afgelope jaar as een van die grootste produsente van verfynde produkte soos honderde heroïne laboratoriums oral in die land opskiet.

Hoewel die Taliban dikwels as die vernaamste weldoener in die opiumhandel beskryf word, daar is rede om te glo dat die internasionale bankwese die grootste voordeel trek. Vandag het die heroïenproduksie in Afghanistan toegeneem met 40 keer sedert die VSA se inval in 2001.

Testosteroon-gevulde Amerikaanse soldate maak ‘n bespotting van hul land deur te urineer op Afghaanse lyke, Korans te brand en ongewapende burgerlikes aan te val. En nie enige hooggeplaaste Amerikaanse of NAVO-amptenaar is blykbaar verantwoordelik vir hierdie dade nie.

Washington gaan eenvoudig wegstap en Afghanistan laat soos die Sowjet-Unie dit in die vroeë ’90’s gelaat het. ‘n Geteisterde land met onstabiliteit, geen infrastruktuur nie, ‘n ekonomie in wanorde, en China wat wag om oor te neem.