Rubrieke Archives - Page 185 of 214

Raak ontslae van Peter de Villiers

Ek het verlede week op Praag se webwerf twyfel uitgespreek oor die Springbokke se kapasiteit om die wedstryd vandag te wen, die Australiese rugbyspan se swak rekord in SA desnieteenstaande.

Helaas, dog voorspelbaar, is ek reg bewys. Ek is geensins 'n rugbykenner nie, maar 'n realis. Dit was nie moeilik om reg te wees nie, maar wel deprimerend.

Peter de Villiers is duidelik 'n uiters swak keuse as opvolger van Jake White, 'n kleuter in taktiese terme. Hy is hoegenaamd nie goed genoeg op hierdie vlak nie. Hy is totaal en al uit sy diepte. PdV is onbekwaam en klaarblyklik slegs daar agv sy bruin velkleur.

Vervang Peter de Villiers so gou as moontlik, synde die argetipiese regstellende-aksie-aanstelling, of staar die dood van Springbokrugby in die gesig. Die ondersteuners is reeds besig om met hulle voete te stem, en het voor die einde van die wedstryd begin om die veld te verlaat.

Peter de Villiers is eenvoudig nie goed genoeg op hierdie vlak nie. Raak onstlae van hom. Hy is 'n verleentheid.

roulette double bet strategy

Waarom blankes nie die 2010-sokker ondersteun nie

Die stelling van Essop Pahad – dat blankes nie die 2010-sokkertoernooi ondersteun nie – moes seker lank geneem het om uit te dink. Ek wonder net hoe hy nou skielik by dié verstommende openbaring uitgekom het? Dat alle blankes dalk nie ten gunste van die 2010-sokker is nie, kan ek heeltemal verstaan. Daar is meer as een rede daarvoor.

Om mee te begin, is daar die diskriminasie waarmee ons as blankes in die sportwêreld moet saamleef. Hierteenoor is die sokkerspan, oftewel Bafana Bafana, die een instelling wat heeltemal deur die regering se inmengerige sportliggame met rus gelaat word. Terwyl rugby, krieket en al die ander sporte gebuk gaan onder sogenaamde kwotastelsels wat veroorsaak dat mense wat nie plekke verdien nie, in spanne opgeneem word waar hulle nie na wense kan presteer op die hoë vlakke wat vereis word nie.

Sokker is miskien die swartman gunstelingsport, maar die wêreld gaan oor meer as net sokker. Trouens, nie almal is volgelinge van soms sinnelose spansporte nie. Wat het geword van individuele sporte soos boogskiet, seiljagvaart, dinge wat bietjie die stereotipes verbreek? Iets anders as twee spanne van 11 mense wat almal dieselfde bal wil skop en kopstamp.

Verder is die stadions wat gebou en opgeknap word ook ŉ probleempie, aangesien die oorspronklik beraamde kostes wat genoem is met astronomiese bedrae oorskry word. Ek verstaan wel dat inflasie en stygende kostes ŉ invloed kan hê, maar nie op die skaal wat ons nou waarneem nie. Duidelik trek sekere mense voordeel hieruit en is besig om die regering met ŉ slap riem te vang.

Die ongelukkige nadraai van dit alles is dat die geld van iemand verhaal sal word, en ek glo nie dat elders as vanuit blanke sakke gaan kom nie, aangesien dit ons belastinggeld is wat reeds vir die huidige partytjie betaal.

Die oorspronklike syfer wat genoem is, was in die omgewing van 12 miljard rand. Vroeër vanjaar is daar genoem dat die syfer nader aan 25 miljard gaan draai. En net in die laaste week of twee is dit verder met sowat 2 miljard verhoog.

Hier kan mens eerlik die vraag vra: wie is besig om vir wie te bedrieg, want duidelik is daar êrens iets onheiligs aan die gang, en dat bedrog ten koste van die blanke belastingbetaler gepleeg word, ly geen twyfel nie.

As teenvoorbeeld vir die sokkersirkus, kan mens die 1995-rugbywêreldbeker voorhou. Elke wedstryd is in bestaande fasiliteite gespeel en niks of bitter min geld is vanuit die land se begroting geneem om enige voorbereidings te finansier. En daarby was die toernooi ŉ klinkende sukses!

Dieselfde kan helaas nie van die sokker gesê word nie, aangesien astronomiese bedrae geld wat beter aangewend kon word vir ander infrastruktuurprojekte (byvoorbeeld ons haglike paaie) nou geneem word vir iets wat later net ŉ wit olifant gaan wees, bygesê indien die stadions hoegenaamd agterna bruikbaar gaan wees.

Die opgradering van die land se regstelsel om nou skielik misdaad hok te slaan en met wilde of verbeeldingryke sewepuntplanne die land se probleme op te los, is nog ŉ teer punt. Feit is dat die regering reeds jare terug geweet het dat hulle nie die stryd teen misdaad wen nie, omdat hulle nie die wilskrag daarvoor het nie.

Waarom word misdaad skielik as probleem uitgewys met minder as twee jaar voor die sokkerwêreldbeker ? Wie presies probeer Mbeki en André Pruis beïndruk, en hoekom moet die besoekers se veiligheid gewaarborg word ten koste van van die land se burgers?

Kan dit dalk die vrae wees van Sepp Blatter en kie, die bewuswording in oorsese lande dat misdaad in SA ŉ probleem is en dat hulle begin bekommerd raak oor die land se stabiliteit? Ons sal nie kan sê nie, maar iets is gewis aan die gang en iemand probeer vinnig oorsee indruk maak.

Die feit dat die rugsteun-plan vir 2010 al bespreek is, kan wel iets hiermee te doen hê, en die regering moes nou net plan maak, al is dit ook net ŉ plan sonder dade. Hoewel die beoogde sokkerhowe wys dat die belange van die besoeker swaarder weeg as dié van die land se burgers.

Die regering roem hom op al die geld wat die land met die sokker gaan binnestroom, en dan word daar veral gekyk na die toerismebedryf wat sulke miljoene gaan maak. Ek vra hier die vraag: watse wysheid steek daarin om miljoene te maak as die gasheerland miljarde uitgee om net miljoene te maak? Ek is geen ekonoom nie, maar selfs vir my klink dit te dik vir ŉ daalder.

Ek dink wat wel hier ter sprake is , is dat die regering vergeet om te noem wie die groot geld gaan maak: slegs ŉ bitter klein persentasie mense wat oor die regte kontakte en velkleur beskik. Diegene wat saam met die hoghere mense dink en werk, en vir seker nie die gemiddelde Jan Rap en sy maat nie. En baie beslis nie die arme swart drommels teen wie die regering net so hard diskrimineer nie.

Ek meen dat meer as 99 % van die land se burgers nie ŉ dooie sent van die beloofde miljoene gaan sien nie, terwyl so ŉ paar Groot Manne lekker gaan lag terwyl die masjiene die stapels geld in bondels aftel.

Die bouwerk van die (onnodige) stadions is nog ŉ verdere punt. Die absolute diskriminasie wat teen blankes toegepas word in die toekenning van kontrakte is nog n rede ŉ rede waarom baie blankes nie die sokker hier wil hê nie. Of dan nie sal huil as die sokker sou misluk nie. Die feit dat SEB-maatskappye die werk kry, ongeag of hulle daartoe in staat, aldan nie .

Die feit dat die regering eerder ons hardverdiende geld aan buitelandse spesialiste en ander sal betaal om iets te verrig wat ons eie bevolking net so goed kon doen, spreek ook boekdele.

Daarby kan mens voeg die voortslepende arbeidsonrus wat die een bouprojek na die ander, wat enersyds die arbeidsituasie in die land weerspieël en andersyds die gebrek aan enige patriotisme of toewyding van die swart bevolking teenoor die 2010-sokker.

Die oefeninge van veiligheidsmagte wat die veiligheid van sokkertoeriste in stadions moet verseker, en allerhande gebeurlikheidsplanne rondom die stede wat as gasheerstede moet optree, verteenwoordig net nog ŉ verdere mors van geld en dui weereens op die regering se dubbele standaarde.

Waarom moet daar vir een gebeurtenis en een toernooi geoefen word? Hoekom was daar nie reeds gebeurlikheidsplanne wat in elk geval groot insidente en gebeurlikhede gedek het nie – nie net vir een jaar en doel nie, maar oor die algemeen, soos wat dit behoort te wees?

Vermoedelik gaan selfs die beste waarmee die regering nou vorendag kom rondom voorsorgmaatreëls nie heeltemal goed genoeg wees indien daar probleme sou ontstaan nie. Want ongelukkig is dit só dat spesialiseenhede nie meer is wat hulle was nie, sonder die deeglikheid en doeltreffendheid van die verlede.

Miskien het Pahad ŉ punt beet as hy sê dat baie blanke Suid-Afrikaners wat wel sokker kyk en geniet nie die Bafana ondersteun nie, maar wel oorsese spanne.

Wel, mnr. Pahad, dis ŉ demokrasie. Een wat julle oorgeneem het en julle s’n gemaak het, met al sy gebreke wat julle binne ŉ voorheen werkende stelsel veroorsaak het.

Dié van ons wat wel sokker kyk en volg, het die rég om die span van ons keuse te ondersteun, en as dit jou nie pas dit die Bafana nie onder hulle tel nie, jammer ou maat. Maar dis soos dit is.

Die feite spreek weereens vanself. Die oorsese spanne het iets om op trots te wees, ŉ rekord van sukses op die wêreldranglys en ook ranglyste wat op die lande self van toepassing is. Wat het die Bafana al bereik? Net mooi niks. Hulle het net die twyfelagtige prestasie dat hulle nie veel vordering maak op sowel die wêreldranglys as die Afrikaranglys nie, behalwe ondertoe. Dink jy dit is iets om op trots te wees? Nee wat, ek dink nie so nie.

Dalk moet jy jouself in die toekoms duideliker uitdruk meer duidelik uitdruk as jy weer sulke klagtes in die koerante maak, en nie so dag of twee ná die tyd kom kla dat jy verkeerd aangehaal is nie. Want die mense sal jou nie altyd vir sulke blapse vergewe nie.

Die oplossing vir misdaad, ‘n paar wilde voorstelle?

Die oggendlug is skerp-vars, terwyl ek voor die rekenaar sit en werk. Die nuus dat ons land se vrye grond dalk nog 500 addisionele misdadigers moet dra in die gemeenskap is iets wat in my kop rondmaal. Dit kan net nie so aanhou nie. Daar moet êrens ‘n oplossing wees. Dis toe wat ek die aha-ervaring kry, soos vars oggendlug in die winter wat mens se kop kom oopmaak.

Die een groot probleem deesdae is dat geen misdadiger werklik aanspreeklik gehou word vir wat hy of sy doen nie. As hulle gevang word, en meer belangrik, suksesvol vervolg word is dit maar net een pad. Tronk toe met tralies wat toeklap agter die oortreder. Daar is hy veronderstel om te boet vir wat hy gedoen het, deur bloot uit die samelewing verwyder te word vir ‘n tyd lank. En dis net hier wat die probleem begin.

Tyd alleen maak nie alles reg nie.

Die verblyf daar bepaal grootliks of die stap suksesvol was aldan nie. En tans word die tyd wat die misdadiger agter tralies spandeer nie korrek aangewend nie. Wat die staat nie besef nie, is dat hulle met ‘n onuitputbare bron van arbeid sit en dat hulle dit nie aanwend vir die land nie. Inteendeel, hulle word in geen kapasiteit aangewend behalwe om ‘n las op die belasting betalers te word nie. Want hulle word geag as mense wat regte het, en behoede jou as jy sou durf waag om hulle regte aan te tas, want die volgende oomblik is die menseregtekommissie op jou.

Die antwoord is eintlik maklik. Daardie kriminele het deur hulle eie aksie hulle regte verbeur deur ander van dieselfde regte te ontneem. Dus is hulle na my mening nie geregtig op enige konsiderasie nie. Geen regte nie en bitter min voorregte, dis al wat hulle behoort te hê om op staat te maak. Hulle behoort nie eers geken te word in sake wat hulle omstandighede betref nie. Hulle moet doen soos hulle beveel word en dis al. As dinge ongerieflik raak moet hulle dit maar sluk, want dis wat hulle slagoffers moes doen.

En vir sover dit regte en geriewe aangaan behoort hulle slegs die basiese te hê soos kos en water (waarvoor daar van hulle geld afgetrek word), ‘n bed en ‘n dak oor die kop. Enigiets meer as dit is onnodig. Biblioteke, televisie en gereelde besoeke is alles voorregte wat die man bedank het toe hy sy misdaad gepleeg het. Die verskynsel dat mense studeer in die tronk is ook ‘n onding. Want die persoon is nie daar om vakansie te hou en sy graad klaar te vang nie, hy is daar omrede hy gestraf word, en gratis studie vir ‘n graad is nie in my oë gelyk aan straf nie.

Dit is hier wat ‘n sisteem van restitusie behoort in te tree. ‘n Sisteem wat waarde aan arbeid heg en wat van die gevangene verwag om volgens sy wandaad arbeid te verrig om die staat en die een wat verontreg is deur sy werk te vergoed. En saam met dit kan mens sover gaan as om te sê dat hy nie eers geregtig is op voedsel sonder om daarvoor te werk nie. Dit kan verder uitgebrei word na dinge soos mediese behandeling en die onderhoud van die tronke waarin hulle hulself bevind.

Mens kan dalk hier die sisteem uitbrei om die misdadiger wel die voordeel te gee dat as sy familie die bedrag geld kan betaal wat aan sy sosiale skuld gekoppel word dat hy dan as vry man weer die buitelug kan inasem, maar ek dink nie dat dit sal gebeur nie, aangesien die oorgrootte meerderheid van hulle nie daartoe in staat sal wees nie. Daar kan byvoorbeeld gesê word dat as daar R 100 000 se goed gesteel is dat hy die waarde van R200 000 moet terugwerk, natuurlik met die inagneming van sy daaglikse voedsel en verblyf. Die tipe arbeid kan in verskeie velde aangewend word, van paaie bou tot landbou, daar waar dit op daardie tydstip die nodigste mag wees.

Sommige tonele uit die ou film “Cool hand Luke” kom hier in my gedagtes op. Die tyd van “chain gangs” waar almal ewe hard aan die pad help werk terwyl hulle aanmekaar vasgeketting staan, met een gewapende wag wat ogie hou en nie skroom om te skiet as iemand skielik “haasbloed” in sy sisteem ontwikkel nie. (Dis die neiging om te vlug as hy die kans het.)

Of as hy ‘n groot familie het wat hom vreeslik mis kan hulle maar sy skuld kom help afwerk en hom sodoende gouer uit die tronk uit haal.

Mens kan hier selfs ‘n addisionele sisteem voorstel. Indien ‘n persoon ‘n misdaad gepleeg het en die gemeenskap van die persoon se aksies geweet het, die gemeenskap dalk ook verantwoordelik gehou kan word. En waar daar dan ‘n soort boete op die gemeenskap gehef kan word. Vir hulle “aandeel” in die misdaad omdat hulle nie die daad gestop het of die persoon aangegee het by die owerhede nie.

Dan sal daar die situasies wees waar mens nie dit kan vervang wat geneem is nie, soos lewe en gesondheid. Dit maak dinge so ‘n entjie moeiliker. Daar sal die keuse moet begin inkom van doodstraf of lewenslank werk vir iets wat hy nie kan terug gee nie. Persoonlik is ek voorstaander van doodstraf. Daar bestaan wel ‘n ander opsie, en ek dink dit kan ook baie van ons probleme oplos as dit reg benader kan word.

Die eerste opsie vir die misdadigers sal wees om goudmyners te word, maar dit sal nie die vorm van “veilige” werk wees wat in georganiseerde mynbou aangetref word nie. Hulle sal die plek van die sogenaamde “zama-zama’s” inneem, ‘n werk wat in elk geval op onwettige wyse gedoen word, deur onwettige werkers, diewe, as mens dit so eenvoudig stel. Die tipe straf kan dan meer as een voordeel inhou. In die eerste plek sal die persoon wat homself die straf op die hals haal risiko dra, en in die tweede plek sal die persoon konstruktief besig gehou word op so manier dat die land en die samelewing voordeel trek uit sy aksie uit.

Die voordeel van die tweede punt sal veroorsaak dat daar heelwat myne wat tans as amper onontginbaar beskou word, weer oopgestel kan word sodat die goud wat in moeilik ontginbare are is ook uitgehaal kan word. ‘n Verdere voordeel van hierdie tipe mynwerk is dat die myn nie teen astronomiese koste bedryf hoef te word nie, maar teen die minimum koste, amper net genoeg krag om die waaiers aan die gang te hou wat genoeg vars lug ondergronds moet inpomp.

Hoewel die konsep van mynwerk onder die omstandighede dalk uiters wreed en barbaars van my mag klink is dit een manier om van die arbeid wat sit en sleg wees in die tronke gebruik te maak. En as die “bleeding hearts” brigade daaroor wil kla, moet hulle dink aan die ander opsie – doodstraf – kort en kragtig.

Die ou dae van slaweskepe klink dalk nie na so slegte idee nie, siende dat ons op die donker kontinent woon. Ek glo dis nie onmoontlik om met min moeite so paar groot vragskepe om te bou na tronkskepe nie, wat dan gebruik kan word om gevangenes en hulle families (opsionele ekstra) te neem na elders ver van hier.

Die buiteland moet hier intree en dan voor ‘n keuse gestel word, indien hulle vir die persoon se regte meer omgee as vir die van die slagoffer van die misdaad moet hulle dan bereid wees om die persoon as burger van hulle regsisteem oor te neem, waarna hy dan met sy hele uitgebreide familie op ‘n skip gesit word en gepos word na die land wat gesê het dat sy regte onaantasbaar is. Indien hulle nie bereid is om ons probleempie oor te neem nie, (wat natuurlik die standaard antwoord sou wees) moet die persoon tereggestel word sonder dat daar enige geweeklaag is oor die persoon se reg tot lewe wat hom ontneem word.

Siende dat Australië sy ontstaan te danke het aan die Britte se wonderlike gewoonte om misdadigers per skip na die wilde, woeste land te stuur, dink ek dat Brittanje dalk net die aangewese plek sou wees om ons van die kriminele elemente te verlos, aangesien hulle so verlig was om ons ou beleid van doodstraf te kritiseer.
Verder is Brittanje ook die een om te bedank in ‘n groot mate vir die gemors wat ons nou mee moet sit. Misdaad sonder keer. Dus is dit niks minder as regverdig dat hulle help dra aan die las waaronder hulle ons geplaas het nie.

Ek dink dat selfs Amerika ook ‘n deel van die skuldlas behoort te dra, net vir hulle histeriese geraas oor ons kwansuis so onderdrukkend was. Maar veral omdat hulle ook van ons grootste kritici is wat betref die stygende misdaadsyfers. Terwyl hulle met geen werkende oplossings vir ons probleem na vore kan kom nie. En dit van ‘n land wat in ‘n paar van die deelstate self nog die doodstraf toepas.

Ek besef dat wat ek hierbo noem verbeeldingsvlugte is, maar dat daar wel meriete aan is kan nie ontken word nie. Wel, tot ons iets beters as die huidige sisteem het kan ons maar net hoop dat dinge êrens vorentoe sal verbeter.

на тетивах

Musiek en speel, die resep vir moord

Ná die sinnelose moord van ‘n medeskolier eergister in Krugersdorp het ek gewonder hoe lank dit sou neem vir die koerante om weer die blaam vir geweld op musiek en speletjies te plaas, en soos gewoonlik het hulle nie teleurgestel nie.

Dit was nie die eerste keer dat ek op die nuus gelees het dat videospeletjies en sommige tipes musiek geblameer word vir die geweldadige optrede van kinders en jeugdiges nie.

Wat wel interessant was in Beeld vanoggend was die feit dat die musiek waarvan die jong moordenaar duidelik ‘n groot aanhanger was dan ook gekoppel is aan ‘n paar insidente waar skoliere in Amerika gemoor het, maar mens kan veilig die afleiding maak dat dit in stilte deurgetrek word na die NSA. Dié keer kan ek wel saamstem met kenners dat die musiek se lirieke veel te wense oorlaat in ‘n moderne wêreld waar beskaafdheid die norm is

{mosbanner:id=7,9,10}

Van die lirieke word in ‘n artikel in Beeld genoem, en mens moet ‘n baie siek persoon wees om na sulke gemors te kan luister en dit nog musiek te noem. Dat dit wel die vermoë kan hê om mense aan te hits om dade te pleeg wat teen die samelewing se waardes indruis, is nie moeilik om te verstaan nie, maar ek dink dit word erg oordryf.

Inteendeel, dis nie net oordryf nie, maar word as verskoning voorgehou vir die oortreder se dade. Want vir elke aksie is daar ‘n reaksie, en as die musiek (boos van aard) dan kwansuis die persoon die moord laat pleeg het, kan mens wel die stelling maak dat daar dan ander musiek beskikbaar is wat die persoon nie sou dryf om te moor nie. Wat die persoon sou kon kalmeer en in die teenoorgestelde gemoedstemming plaas as waarin hy was ten tyde van die barbaarse daad. Dit dui vir my daarop dat die persoon die definitiewe keuse gemaak het om nie die beter alternatief te kies nie.

In dié geval – ook gesien saam met ander – was daar duidelike tekens dat die persone wat sulke dade pleeg kortom nie die verantwoordelikheid wil neem vir hulle eie dade nie en dat enigiets aangegryp word as flou verskoning vir hulle eie swak gedrag.

Die verskonings vir moord wissel van “invloed van musiek”, “Satan het my dit laat doen”, “armoede”, “invloed van dwelms en speletjies”, tot grype na ander obskure grashalms.

Die antwoord is eintlik so eenvoudig: dis net gebrek aan eie verantwoordelikheid wat dit laat gebeur. En natuurlik in die NSA ook die gebrek aan ‘n regsisteem wat mense vir hul dade verantwoordelik sal hou. Want “haai siestog, die arme seun het nie geweet wat hy doen nie…” My reaksie daar is eenvoudig: snert!

Die jong ridder het volgens die berig in die Beeld aan ander gesê dat daar iets op pad is, wat aangedui het dat hy met voorbedagte rade sy moorplan gekoester het, en dat daar absoluut geen versagtende omstandighede vir sy optrede was nie.

Mens kan wel verdere afleidings maak wat later die invloed van sekere rekenaarspeletjies ook by die saak sal betrek. En weereens gaan sommige brigades wat teen dié vorm van vermaak as iets uit die bose gekant is, die blaam vir die klein knopkop se gedrag daarop plaas. Ek wil net vir die mense wat so redeneer, sê dat dit absolute onsin is.

‘n Insident uit my weermagdae het weer skielik helder in my gedagtes opgekom, en het ook betrekking. Ek was deel van ‘n groep mense wat op gereelde basis ‘n gewilde “rol-speelspel” gespeel het oor naweke. “Dungeons and dragons” was so ampertjies uit die bose op daardie stadium. Dit was nou volgens dié wat nie geweet het wat in die spel aangaan nie.

Selfs die SAW het mense gehad wat op baie onopsigtelike manier die mense wat dit gespeel het gemonitor het, en ek is na ‘n tyd ingeroep om my aksies te verduidelik, aangesien dit bekend geraak het dat ek en andere in die eenheid soms naweke sit en speel het. Wat verbasend was, is die feit dat ek gewaarsku is teen die spel, deur iemand wat nie ‘n greintjie kennis van die ding gehad het nie.

Dit was die oop deur waarvoor gewag het en ek het baie duidelik aan ‘n adjudant-offisier verduidelik dat as hy waarskuwings wil rig oor so iets moet hy dalk eenkeer kom insit op so ‘n spel en daarna weer met my praat, aangesien ek die sogenaamde leier van ons groepie was. Nodeloos om te sê, die aanbod is nooit aanvaar nie, maar ek het duidelik gemaak dat ek geen intimidasie sal aanvaar as gevolg van wat ek in my vrye tyd doen nie. Ons het mekaar met respek gegroet en was daarna altyd op goeie voet.

Dit bring my by die tweede item wat baie keer die skuld kry vir sulke tipe optrede. Die rekenaarspeletjies wat wel in die een berig genoem word. Ek wonder of die mense oor wie se lippe die name van die speletjies so gladweg vloei ooit die moeite doen om self eenkeer agter die rekenaar te gaan sit en te speel. Ek praat nie van die vinnige 5 minute sukkel voor hulle opgee nie. Ek praat van speel, ernstig speel.

Dalk is daar van hulle wat wel die ding probeer, maar ek dink hulle mis die punt hier. Die doel van die goed is om te ontsnap van die harde werklikheid na ‘n plek waar mens kan maak en breek soos mens wil, sonder dat daar gevolge is om te dra. Die doel is nie om die surrealistiese spel na die werklikheid oor te dra nie. Om enigsins so te redeneer, is om te soek na moeilikheid wat nie te lank sal wag voor dit kom aanklop nie. Dis ‘n manier van ontsnap van die werklikhede wat mens 24 uur per dag omring.

Dat van die speletjies wel geweld bevat, kan niemand ontken nie. En die een wat wel genoem word wat in Amerika klaarblyklik ‘n rol gespeel het, is niks anders as een geveg na die ander nie. Mortal Combat is letterlik die een geveg na die ander, en mens se aansien word net verhoog soos jou vaardigheid en vlakke verhoog. Dat dit okkultiese verbindinge het, kan ek ook seker nie betwyfel nie. Maar dis eie keuse wat ook invloed het, en elkeen het die keuse om nee te sê.

Doom is na my mening ‘n donker spel, maar nie soveel so dat mens sodra jy dit eenkeer begin speel het in ‘n moordadige maniak sal verander nie. Ek het hom wel ook probeer speel, en nie baie gehou van die rigting wat dit inslaan nie. Die eindresultaat is eenvoudig: ek speel hom nie meer nie. Daar is natuurlik ooreenkomste wat Doom met ander speletjies het, in die tipe karakters en monsters wat mens teëkom, maar die agtergrond waarin alles plaasvind maak groot verskil in hoe ‘n spel oorkom. Die feit dat die teestaanders wat in Doom redelik demonies van aard kan voorkom, is een van die redes waarom ek hom in sy kassie gebêre het.

Die derde spel wat genoem word is Quake. Die agtergrond is dat mens ‘n ruimtevlootsoldaat is wat op pad is om aan die finale slag deel te neem op ‘n planeet, nie die aarde nie. Die vyand is bekend as die Strogg, ‘n klomp wesens wat reeds die aarde redelik verwoes het, en soms is die gevegte titanies, maar ek kan geensins sê dat dit sulke tipe gedrag te voorskyn kan bring nie. Wat is ek van mening dat dit soms harde werk verg om deur ‘n sekere fase in die spel te kom, want mens wil altyd weet wat vorentoe wag. Demonies? Nee, ek dink nie so nie, net ‘n baie goeie verbeeldingsvlug wat iemand uitgedink het.

Die ding is dít. Elke mens het ‘n keuse om te maak, en dit geld vir alles in die lewe. Wanneer mense dan die verkeerde keuses maak en dit toeskryf aan ander faktore spreek dit maar van swak karakter en opvoeding. Want soos dinge nou gaan, is daar reeds sterk tekens dat almal wat fouteer nie meer die verantwoordelikheid wil aanvaar vir wat hulle doen nie, aangesien dit dan ook aanspreeklikheid meebring, en mense wil nie aanspreeklik wees nie, hoewel mens nooit 100% daarvan sal kan ontsnap nie.

Indien mens so 15 jaar sou aanskuif in tyd en die seun wat gister sy medeskolier met die swaard gedood het, het dalk ‘n gesin, wat deur die een of ander maniak so vermoor word, gaan hy vir seker nie die verskoning aanvaar wat hy nou so ligweg opdis as rede vir sy optrede nie. Geen hoeveelheid musiek en speletjies sal dan verskoning genoeg wees om die oortreders te verskoon nie.

Kortom, mense behoort verantwoordelikheid vir hul dade te neem.

Afrikaans moet sy eie name behou en ontwikkel

Net gister ontvang ek 'n skrywe van die komitee op Louis Trichardt wat steeds 'n stryd moet voer om die naam van dié dorp behoue te laat bly, ondanks 'n Appèlhofuitspraak in hul guns verlede jaar. Feit is dat die ANC hom eenvoudig nie aan hofuitsprake steur nie en op allerlei onbekookte maniere is die party op Louis Trichardt steeds besig om die dorp se naam te probeer verander. Ook die SAUK gebruik dikwels verkeerdelik die term "Makhado" terwyl Louis Trichardt bedoel word.

Ons kort egter 'n nuwe benadering teenoor die aanhoudende naamsveranderings wat die land teister. Terwyl anderstaliges welkom is om hulself belaglik te maak deur die gebruik van allerlei vergesogte name wat deur ANC-munisipale diktatortjies afgekondig word, verwerp die Afrikaner en alle Afrikaanssprekendes sulke name met minagting. Ons moet aanhou om ons eie name te gebruik.

Die name van sentralistiese munisipaliteite veroorsaak 'n effense probleem wat egter prakties opgelos kan word. Hier op Praag volg ons reeds enkele weke lank die gebruik om waar daar na metro's soos Ekurhuleni, Etekhwini en ander verwys word, die naam van die metro deurentyd met 'n Afrikaanse naam gekwalifiseer word. Die gebruik sou dus wees om te verwys na "die Ekurhuleni-metro aan die Oosrand" of "die Tshwane-metro in die Pretoriagebied".

Praag is nie in beginsel gekant teen naamsveranderings nie; inteendeel. Ons voel dat ANC-name so gou moontlik terug verander behoort te word. Ook Britse koloniale name behoort na Afrikaanse name verander te word. In samewerking met die Akademie se Taalkomitee, wil ons die moontlikheid ondersoek om geensins meer name soos "Port Elizabeth" of "Oos-Londen" in Afrikaans te gebruik nie, maar eerder egte Afrikaanse name in die plek daarvan in te voer. In die geval van Oos-Londen, kan 'n ander naam bedink word. Ook voorstede in Afrikaanse gebiede met Engelse name soos Waverley in Bloemfontein of Lynnwood in Pretoria behoort aan naamsveranderinge onderwerp te word ten einde inheemse Afrikaanse name vir sulke voorstede te vind. Straatname van Britse afkoms behoort sover moontlik na Afrikaanse name verander te word.

Verset teen naamsveranderings, soos dié van Potchefstroom of dorpe in die Noord-Transvaal, behoort volgehou te word. Die ANC-bewind is besig om die volkereg te oortree deur Afrikaanse name te probeer uitwis. Onlangs het ek 'n afspraak met die Menseregtekommissie in Johannesburg gehad en is besig om 'n klag oor naamsveranderings te formuleer wat via die Menseregtekommissie heel moontlik by die Grondwethof mag beland. Ons het geen vertroue in die Menseregtekommissie nie, maar terselfdertyd wil ons dit as meganisme gebruik om die saak tot in die Grondwethof op die staat se onkoste te voer, Indien Jacob Zuma R55 miljoen aan regshulp van die staat kan ontvang of McBride aan die Oosrand R6 miljoen, waarom moet Afrikaners self regskostes aangaan om hul kultuur teen die Afro-rassistiese aanslag van die ANC te verdedig?

Ons behoort ook klagtes aangaande naamsveranderings en die verdrukking van die Afrikaanse kultuur by die VN aanhangig te maak. Die ANC-bewind oortree feitlik elke internasionale konvensie wat nog ooit deur Suid-Afrika onderteken is. Wat tel, is nie om onmiddellik sukses te behaal nie, maar om ons verset internasionaal rugbaar te maak en ons mense te mobiliseer om teen verdrukking op te staan. Die haatlike naamsveranderings is vir die Afrikaner 'n klap in die gesig en kan net ons weersin in hierdie hele rassistiese bestel wat meer en meer Mugabeïsties voorkom, verhoog.

игрушки украина прокурор Фильчаков

Die begin van die einde van PdV

'n Groot deel van die land se rugby-ondersteuners sit in sak en as ná die Springbokke se skokvertoning Saterdag op Nuweland. Vir die eerste keer sedert 1903 het 'n Springbokspan geen enkele punt tydens 'n toetswedstryd op Nuweland kon aanteken nie.

Enkele weke gelede was die rugby-ondersteuners egter in die wolke oor die Springbokke se oorwinning in Nieu-Seeland. As ons moet eerlik wees, was daar ook 'n goeie skeutjie geluk betrokke, met 'n besonder gelukkige spring van die bal in die doodsnikke.

Ek is geen bewonderaar van Jake White nie. Die sukses wat die Springbokke in die Wêreldbeker behaal het, kan grootliks toegeskryf word aan 'n enorme gelukskoot, naamlik 'n blatante vorentoe-aangee wat Frederick Michalac in staat gestel het om die All Blacks verrassend uit te skakel op die Milleniumstadion in Wallis. White se bra beteuterde rekord as afrigter is ook gevlei deur die tegniese kundigheid van sy hulpafrigter, Eddie Jones. As iemand die dank moet kry vir die onlangse oorwinning in Nieu-Seeland, moet dit sekerlik die nadraai van Jones se kundigheid wees.

Ons kan ook nie Saterdag se neerlaag alleenlik op politieke inmengery blameer nie. Die span was een van die witste spanne in die afgelope tyd. Die spelers het eenvoudig swak gespeel en kop verloor. Hulle het waansinnige risiko's geloop, soos om kortlynstane binne hulle eie kwartgebied aan te durf, of om wilde aangeë naby die doellyn te slinger.

Wat het dan skeefgeloop? Het die ervare Springbokke skielik kop verloor en heeltemal vergeet dat Springbokrugby tradisioneel gebou is op rotsvaste verdediging en die stelselmatige vernietiging van jou opponente? Het hulle 'n kollektiewe waansin begin beleef, en begin hallusineer dat hulle almal David Campese is? Ek glo nie. Dit is geen geheim dat die instruksie vir die sogenaamde nuwe spelpatroon regstreeks van die afrigter, Pieter de Villiers, afkomstig is nie.

Dit is Pieter de Villiers wat aanhoudend hoog opgee oor hoe daar in sy era hardlooprugby gespeel gáán word, wen of verloor.

Om dit prontuit te stel: Pieter de Villiers is 'n taktiese suigeling. Jy kan nie die Wallabies en All Blacks met hulle eie spel troef, as hulle dit al vir 60 jaar doen maar jy slegs vir 6 weke nie. Pieter de Villiers verstaan klaarblyklik nie die fondament waarop Springbokrugby gebou is nie, maar het desnieteenstaande die feite en dít waarmee die spelers hulself gemaklik voel, sy onkunde op die spelers probeer afdwing.

Die netto resultaat is 'n verbouereerde Fourie du Preez (die wêreld se beste skrumskakel as sy span toegelaat word om tradisionele Springbokrugby te speel) wat soos 'n amateur in die derde span lyk. Dit het gelei tot 'n aantal gekkespulle op die doellyn en drieë vir die All Blacks.

Ewe voorspelbaar is dat die senior spelers, alhoewel hulle dit nie durf sê nie, geen vertroue het in De Villiers se afrigtingstyl nie. Jy sit as senior speler met 'n dilemma. Jou afrigter is 'n kuikentjie. Jy weet dit. Hy moet dit sekerlik self besef, maar weier jy om aan sy malligheid deel te neem, word jy vervang. Daarom tjommel jy maar voort en maak asof jy speel volgens 'n spelpatroon waarin jy geen vertroue het nie.

Soos die voormalige Britse Leeuspeler John Robbie dit vanoggend op Radio 702 stel: "We were lucky to get 0."

mystery at the

Wat is fout met SA Olimpiese span?

08:37:25 Suid-Afrika het tot op hede nie eens één medalje by die Olimpiese Spele gewen nie. Armer en kleiner lande soos Zimbabwe het wel. Iets is duidelik fout met SA se sport. Ons moet 'n plan maak.. Wag, ek het dit – kom ons stel ‘n minister aan wie se portefeulje sport is! Dis net wat ons land nodig het – amptelike leierskap op die sportveld. Regeringsinmenging in die kleedkamer

Of wag. Ons het reeds so 'n minister.

In een van Monty Python se sketse is daar ‘n belaglike Ministry Of Little Green Bits That Go Well With Salad. Net so belaglik as bostaande, is Suid-Afrika se minister van sport. Sy naam is Makhenkesi Arnold Stofile. Duidelik ‘n vername en belangrike entiteit, onse Makhenkesi. Iemand om mee rekening te hou.

Hy woon immers funksies, dinees en partytjies by by al wat 'n sportliggaam is. Hy versamel kennelik vetweefsel in die proses. Hy ry ‘n mooi motor, ongetwyfeld van Duitse oorsprong. Hy het ‘n konvooi van bloulig-gorillas wat hom op die snelweg begelei en ander motoriste van die pad druk, wanneer hy van een “belangrike” funksie na die ander snel.

Dan en wan teem hy oor transformasie en die hoeveelheid pigmentasie van die Springbokspan. Hy swyg egter op misterieuse wyse oor die melanienvlakke in die Banana-Bananas, die mees patetiese sokkerspan suid van die Steenbokskeerkring.

Maar, my vraag is: Wat dóén hierdie vetsak?

Wat weet hy van sport?

Het hy al ooit op internasionale vlak aan sport deelgeneem? Met dáái groteske lyfie?

Het hy moontlik ‘n kwalifikasie in ‘n sportverwante veld soos biokinetika? (Antwoord: nee, hy het ‘n kwalifkasie in die teologie.)

Die probleem is dat hy en sy ministerie niks opsigteliks bydra tot sport nie. Het sy bestaan ons gehelp in die Olimpiese Spele? Het hy bygedra tot die wen van die Rugbywêreldbeker, of moes sy ministerie meer bygedra het tot ons poging in die Krieketwêreldbeker, iets waaroor ons eerder moet swyg?

Het sy departement ‘n akademie gestig om swemmers te kweek? Indien wel, waarom swem Ryk-hulle by die Universiteit van Arizona?

Hoekom betaal ons as belastingbetalers dan hierdie onbevoegde suurstofdief en sy maatjies se salarisse? In enige normale land sou hierdie oorbodige verkwister van hulpbronne lankal reeds bedank het.

slot sites uk

Wat is Tsvangirai se prys?

14:21:59 Die huidige onderhandelings tussen Zanu-PF en die Zimbabwiese opposisie gaan waarskynlik op een of ander vorm van kompromie tussen die partye uitloop. Enigeen wat hoop dat die land se ekonomiese krisis daardeur opgelos gaan word, moet weer dink.

Terwyl die onderhandelings plaasvind met Thabo Mbeki, die hopelose Suid-Afrikaanse president, wat nogal bemiddelaar speel, het sekere elemente van die kompromie reeds deurgeskemer. Dit volg ŉ tipiese Afrikapatroon. Trouens, die hele gedagte van ŉ regering van nasionale eenheid wat as die oplossing vir die land se probleme voorgehou word, is geskoei op die sogenaamde Keniamodel. Toe daar feitlik ŉ burgeroorlog in Kenia uitgebreek het ná die verkiesings in Desember 2007, het die VSA en Brittanje voorgestel dat sowel die meerderheidsparty as sy opposisie die land behoort te regeer.

Kenia beskik oor ŉ geweldige groot kabinet. Omtrent die helfte van die Keniaanse parlement is almal ministers of adjunkte, nie minder as 96 nie! Deel van ŉ Zimbabwiese “skikking” gaan daarom ŉ vergrote kabinet van 36 mense wees.

Net soos in Kenia waar die regering en die opposisie reeds in Februarie 2008 tot ŉ eenheidsregering ingestem het, maar meer as ŉ maand gestry het oor wie watter poste kry, gaan dit in Zimbabwe nie oor ŉ beginsel nie, maar oor poste in die vergrote kabinet.

Wat ook reeds duidelik is, is dat Tsvangirai sy hand oorspeel het. Die leier van die MDC het gedink dat hy met Groot Brittanje en stedelike steun agter hom vir Mugabe van die troon kan stoot. Maar China staan agter Mugabe en vanweë die spanning tussen Rusland en die Angel-Saksiese wêreld, het die Russe by die VN ook agter China ingeval.

Die Britte en Amerikaners se geraas en -blaas by die Verenigde Nasies het toe op niks uitgeloop nie en Mugabe sit steeds stewig in die saal, sy ouderdom en slegte reputasie in die Weste ten spyt. Benewens China beskik Mugabe en Zanu-PF oor nog ŉ baie belangrike bondgenoot: Mbeki en Suid-Afrika. Trouens, die hele oefening wat nou aan die gang is, is om ŉ “nuwe” Zim-regering maar waarin Mugabe en Zanu-PF steeds die kitaar sal slaan vir die buitewêreld en selfs Brittanje aanvaarbaar te maak. Mbeki, die sogenaamde “bemiddelaar” is niks anders as ŉ openbarebetrekkingekonsultant vir Mugabe en Zanu-PF nie.

Die eintlike vraagstuk tydens die huidige onderhandelings is: wat is Morgan Tsvangirai se prys? Hy het van die presidentskap met Britse steun gedroom, maar moet nou reeds besef dat sy hand verswak het. Vandaar die feit dat die samesprekings onderbreek is sodat Tsvangirai kan gaan “nadink”.

Eintlik is die hele proses wat van nou af gevolg gaan word, heel voorspelbaar. Die SAOG-lande speel ŉ taamlike rol, hoewel die huidige voorsitter, Levy Mwanawasa van Zambië, in ŉ koma in ŉ Paryse hospitaal lê. Dis nogal gerieflik, aangesien hy een van Mugabe se weinige kritici in dié organisasie was. Mbeki en die res van die SAOG-lande – die SA president was gister in Angola waar hy Dos Santos, die voorsitter van SAOG se veiligheidskomitee ingelig het – gaan druk op Tsvangirai toepas om van die presidentskap af te sien en ŉ ondergeskikte pos teenoor Mugabe te aanvaar.

Hierdie uitkoms gaan natuurlik die Britte in ŉ netelige posisie plaas. Ten einde hul potensiële sakebelange in Zimbabwe te bevorder en die Chinese mededinging te bied, wil Brittanje instaan met ŉ hulppakket om Mugabe se skade aan die ekonomie te probeer herstel. Tot dusver het Brittanje egter hoog en laag gesweer dat Mugabe eers die presidentskap moet prysgee alvorens dit kan gebeur.

Morgan Tsvangirai is iets van ŉ Britse marionet of tuislandleier. Trouens, vermoedelik het Brittanje sy hele verkiesingsveldtog gefinansier, want waar sal ŉ opposisieleier in ŉ bankrot land in elk geval geld vandaan kry om ŉ verkiesing te finansier, met ŉ magdom plakkate en pamflette, asook helikopters wat hom rondgevlieg het?

Die marionetmeesters in Whitehall sit nou met die volgende dilemma: hoe gaan hulle hul Zimbabweplan uitvoer, maar terselfdertyd afsien van hul poging tot dusver om Mugabe te ontsetel? Waarskynlik gaan Mbeki, wat ook sterk onder Britse invloed verkeer, aan Brittanje uitkomkans bied deur ŉ “geskiedkundige kompromie” op die tafel te plaas waardeur Mugabe president bly maar Tsvangirai ook een of ander simboliese posisie soos dié van eerste minister teen ŉ stywe pakket in werklike geld, nie Zim-dollars nie, aangebied word.

Brittanje is ŉ middelslagland met ewe middelmatige leiers. My voorspelling is dat Gordon Brown, die eerste minister, en David Miliband, die minister van buitelandse sake, hul trots gaan sluk en enige “deurbraak” wat Mbeki mag aankondig, met fanfare gaan verwelkom. Hul vyand van onlangs, Mugabe, gaan heel waarskynlik nog baat by die komende Britse kontantinspuiting wat die land gaan tref.

Hoewel die oorwinning wat die anti-blanke Mugabe op die punt staan om te behaal vir die Afrikaner ŉ taamlike bitter pil is om te sluk, behoort ons moed te skep uit die verswakking van Britse invloed in Suidelike Afrika.

Brittanje was in die eerste plek regstreeks en onregstreeks daarvoor verantwoordelik dat die twee mees radikale partye, Zanu-PF en die ANC, in ons subkontinent die mag oorgeneem het. Hoewel Mugabe ŉ onaangename man is, is hy vir ons minder gevaarlik as Gordon Brown wat steeds via ons Britsgesinde media, sowel Engels as Afrikaans, asook Mittal-staal en die koloniale mynmaatskappye, dieselfde soort ramp in Suid-Afrika kan veroorsaak as wat Brittanje reeds in Zimbabwe teweeggebring het.

Net soos in Zimbabwe, steun Brittanje immers amptelik “grondhervorming” in Suid-Afrika.

NSA-regering soebat om verder gedestabiliseer te word

In die Rapport van verlede naweek was daar ŉ berig wat handel oor ŉ verslag wat bekendgemaak is deur die Nasionale vervolgings gesag (NV ) waarin baie dringende waarskuwings gerig word dat Suid-Afrika as veilige hawe gebruik word deur Moslemterroristegroepe.

Die name van Hamas, Hezbollah en El-Kaida word in die stuk genoem. Ek dink nie dit verg veel verbeelding om die potensiaal te sien vir die soort probleme wat die huisvesting van sulke mense kan skep nie, gegewe die reeds bloedige spoor wat hulle tot op hede gelaat het nie. Dat hulle aksies die wêreld se oë op hulle gevestig het, is wel waar, maar dit die land se reputasie verder benadeel indien ons aanhou sulke mense onderdak te bied.

Suid-Afrika het reeds die nuus gehaal met ŉ SA burger van Moslem-agtergrond wat in Brittanje gevang is toe hy en andere vliegtuie in die lug wou opblaas.

Die redes vir hulle teenwoordigheid hier word as drieledig beskryf. Eerstens omdat hulle voortvlugtig is voor die wet elders ter wêreld, tweedens omdat hulle befondsing soek vir hulle onderduimse aktiwiteite en laastens om rekrute te kry vir watter doel dit ook al mag wees.

Wat die bogenoemde inligting wel ter sake maak, is die omstandighede waaronder dit bekend gemaak is, tydens ŉ voorlegging oor die wysigingswetsontwerp wat die Skerpioene moet ontbind.

Dit dui op die onversetlike posisie wat die regering ingeneem het jeens ŉ organisasie wat kon help om die verspreiding van georganiseerde misdaad vanuit die geledere van terroriste-organisasies te bekamp. Aangesien hulle nie die enigste bronne van georganiseerde misdaad in die land is nie.

Mens kan net wonder wat die regering probeer bewys met die openbare verhore wat tans die land vol gehou gaan word om die publiek se mening in te win oor die ontbinding van die enigste doeltreffende manier om georganiseerde misdaad te bekamp. Totdat mens later agterkom dis maar net baie duur oëverblindery wat bedoel is om die mense sogenaamd gelukkig te hou, en aan die regering die troos te gee dat hulle wel die volk geraadpleeg het.

Die een ding wat wel baie duidelik in die verslag genoem word, is die bedreiging wat die teenwoordigheid van georganiseerde misdaad vir die land se stabiliteit inhou.

Verder word daar melding gemaak van die invloed wat georganiseerde misdaad op die land se veiligheid en integriteit het, asook die baie duidelike vermoë om die land se regstelsel en regering se doeltreffendheid te ondermyn.

Een van die gebiede waarin van die misdaadsindikate bedrywig is, kan verwoestende gevolge, naamlik die privaatveiligheidsbedryf. Dit is baie duidelik sigbaar in die land oor die afgelope jaar, met die opblaas van OTM-masjiene as net een voorbeeld van kundigheid wat krimineel aangewend word. Die feit dat polisiemanne reeds betrek was by van die ontploffings dui op die omvang en lang arms van die sindikate.

Verder is die opleiding van paramilitêre magte ook ŉ aktiwiteit waaraan mense van die ou regering se veiligheidsmagte en oudvryheidstryders gekoppel is. Weer kan mens die voorbeeld noem van OTM’s wat opgeblaas word en aanvalle op petrolstasies waar die aksies met militêre presisie uitgevoer word. Die een voorval in die nuus waarin ŉ polisieman oorlede is en blanke mans deel van die groep was, klaarblyklik in beheer, spreek boekdele hieroor. Dit is dieselfde tipe teenstand waarin die polisie hom keer op keer in vasloop wanneer daar teen dwelmhandelaars opgetree word, mense wat presies weet hoe om die wetstoepassers bloedneus te slaan.

Iets wat verder sigbaar is, is die verskyning van wapens wat voorheen baie skaarser was, hoewel dit die items van voorkeur was onder vryheidsvegters in die verlede, wat duidelike tekens toon dat wapensmokkelary ook sterk aan die toeneem is.

Ons geagte mnr. Zuma wat so sing-sing vra vir sy masjiengeweer is ŉ sprekende voorbeeld. Die klagtes wat wissel van bedrog tot geldwassery sê alles.

Al die bogenoemde is dinge wat die land se ekonomie, wat op die beste van tyd redelik wankelrig is, net verder kan ondermyn en verswak, ondat dit die boodskap aan die wêreld uitbasuin dat reg en geregtigheid nie in die land meer bestaan nie.

Die gevolg is dat die investering wat die land so bitter graag vanuit die buiteland soek dalk mettertyd kan verminder, aangesien hulle die magteloosheid (dalk totale hopeloosheid?) van die regering raaksien. Dis iets wat die regering nie kan bekostig as hulle die land wil laat groei teen die koerse wat hulle so optimisties voorsien nie.

Daar word in die verslag genoem dat die land se ekonomie tans tussen 0,5% en 4 % van die Bruto Binnelandse Produk verloor weens georganiseerde misdaad. Mens kan net wonder oor die akkuraatheid van die syfers, gegewe die swak kaliber van die sentrale statistiekdepartement se werk oor die afgelope paar jaar. Is dit nie dalk meer nie, en word die regte syfer nie dalk verminder nie, omdat die bekendmaking daarvan dalk ŉ totale uitbarsting van die publiek tot gevolg sal hê nie? Dit is vrae wat net die opstellers van die verslag sal kan antwoord, as hulle gebore in staat was om die waarheid te kon praat.

Dat die sindikate groot geld beskikbaar het om maatskappye te stig wat die geld dan “was”, help ook nie in die stryd daarteen nie.

Wat wel verder interessant is, is die lande wat met misdaadsindikate verbind word. Die name van Rusland en Sjina is die eerste wat die oog vang, aangesien dit die twee lande was wat in die vryheidstryd teen die SA regering opgetree en die vryheidsvegters gehelp het, in woord of daad.

Die tydstip toe hulle name vir die eerste keer aan georganiseerde misdaad gekoppel is, is ook opvallend. Dit het in die die vroeë 1990’s geskied, wat toevallig die tyd is wat die huidige regering uit die tronke en ballingskap gekom het, en wat prominensie verkry het. Ek glo nie dis toevallig nie.

Wat mens wel verder op kan let, is hoe spesifiek dié twee nasies op hul eie bodem deurtrek is van soortgelyke misdaad, wat insgelyks slegs op die oppervlak bestry word, en nie met wortel en tak uitgeroei word nie. Is dit dalk wat dié lande se regering van die NSA verwag, om dié aktiwiteite toe te laat? Mens sal nooit weet nie.

Die feit dat Nigerië ook genoem word, is nie eintlik verrassend nie, aangesien hulle tuisland verrot is van misdaad, met tentakels wat die wêreld vol strek.

Die Italiaanse Mafia verskyn op die lys, en mens het nie baie verbeelding nodig om die name van Agliotti te sien nie, en dan is dit natuurlik verbind met ons eerbare polisiekommissaris, Jackie Selebi, wat volhou dat hy niks verkeerds gedoen het nie. Ek kan dink aan vele Mafia-films waarin die oortreders ook gesê het dat hulle niks verkeerds gedoen het nie, maar die getuies wat sementstewels gekry het en onder ander geheimsinnige omstandighede dood is sou anders vertel het.

Later in die verslag word genoem dat die stryd teen georganiseerde misdaad nie deur gewone polisie hanteer kan word wat ook nog belas is met daaglikse wetstoepassing nie. Ek is nie verbaas nie, aangesien hulle nie eers dit kan doen sonder om foute te maak en misdadigers te laat wegkom as gevolg van hulle onnosel onbeholpenheid nie.

Die verslag stel dit baie duidelik dat dié tipe misdaad sleg deur ŉ sp esialiseenheid hanteer kan word, en dan ook een wat die hulpbronne en vaardighede het. Die eenheid ook die tegniese ondersteuning nodig, toerusting wat die beste is wat geld kan bekostig, aangesien sindikate nie met die tweede beste tevrede is nie. Dus is mense nodig wat weet hoe om met die tegnologie te werk.

Verder vat dit ŉ sekere soort mens om in die kop van die sindikaat te kan “inklim” om te kan analiseer hoe en hoekom dinge gebeur, en dit is ongelukkig nie die deursneepolisieman nie; sy vermoë strek net nie so ver nie.

Wat verder opvallend is, is dat dit volgens speurders en staatsaanklaers sowat 8 jaar neem vir iemand om die spesialisvaardighede op te bou om dié spesifieke misdaadtipe te kan beveg, en dit is net een jaar minder as wat die Skerpioene reeds bestaan. Die afleiding wat ek dan maak is dat hulle wel die nodige standaard bereik het om ŉ verskil te kan maak. Aangesien dit te naby aan die regering se kroonwild begin raak het, is die besluit geneem om hulle te ontbind en die nuwe beoogde eenheid so af te water dat hulle geen kans op enige sukses sal hê nie.

Dalk het die regering ŉ plan met die dekriminalisering van georganiseerde misdaad, om dit so te noem. Op sy minste bied dit vir ons stof tot nadenke.

online casino uk прокурор Фильчаков

Johnny de Lange se lugspieëlings oor ‘n nuwe regstelsel

Die nuus wat gister in die Rapport uitgebasuin is dat die regering die stryd teen misdaad verloor het, is na my mening nie nuus nie. Ek dink dat die grootste deel van die land se bevolking reeds geweet het dat die stryd verlore was. Dit was slegs ŉ paar mense in die regering wat dit nog moes uitvind en erken voordat dit as ŉ “amptelike” feit kon bekendstaan.

Van die statistieke wat die adjunkminister van Justisie, Johnny de Lange, aangehaal het, was insiggewend hoewel mens kan wonder oor die akkuraatheid daarvan, gegewe die getransformeerde statistiekdiens en al die foute wat dié diens reeds begaan het. Wat ook al die situasie is, die syfers bly skokkend.

As mens in ag neem dat 2 miljoen misdade aangemeld word (volgens die berig in Rapport), kan dit soos volg ontleed word: Die daaglike syfer is 5 479 misdade per dag, uurliks gebeur daar 225 misdade en per minuut is dit 3,8 misdade. Dit kom neer op ŉ misdaad wat gepleeg word elke 15.8 sekondes.

Dit is skrikwekkend, om die minste te sê. En dan is ons nie eers seker oor hoe akkuraat die syfers is nie, want ons weet dat nie alle misdade aangemeld word nie. Heel waarskynlik lyk die prentjie nog slegter as die amptelike. Die verdere syfers wat die getal sake betref wat uit die hof gegooi word, asook die gebrek aan opgeleide polisiemanne en spesialiste, gaan ek nie eers noem nie; dit is op Rapport beskikbaar as iemand dit wil gaan lees.

Wat wel verder interessant is, is die voorlegging van die wonderlike plan waarmee De Lange die mense vir twee ure lank aan sy lippe laat hang het. Maar as mens die plan beskou, is dit ook maar vol foute en swak plekke, en laat dit mens wonder wat die ANC-regering oor die afgelope 14 jaar aangevang het. Mens wonder ook verder wat geword het van ŉ voorheen werkende stelsel wat nou skielik uitmekaar geval het, wat kan die redes daarvoor wees? Wat verder opgeval het, is dat die sluiting van die Skerpioene tydens sy twee-uurlange perskonferensie nie oor die man se lippe gekom het nie.

Die sewepunt plan van Johnny de Lange (die staat) wat in die koerant genoem is, word hieronder uiteengesit:

Die eerste punt, naamlik ŉ eenvormige beleid vir departemente wat Polisie, Justisie, NV (nasionale vervolgingsgesag) en korrektiewe dienste insluit, is absoluut lagwekkend. Wat was dit in die verlede, ŉ ander beleid vir elkeen met die doel dat korrektiewe dienste mense moet laat ontsnap om sodoende vir die ander weer ekstra werk te gee? Moes die polisie foute maak sodat die sake uit howe gegooi word? Watter soort belaglikheid is dit? Die doel van wetstoepassing is tog om misdaad hok te slaan, en as almal nie met dieselfde doel voor oë werk nie sal dit nie slaag nie. Dit was immers die stelsel wat in die verlede goeie resultate gelewer het. Almal het saam gewerk met dieselfde doelwit voor oë.

Rondom punt twee. Die daarstel van nuwe bestuurstrukture gaan nie vir ŉ oomblik slaag as die poste nie deur bevoegde mense gevul word nie. Al dra ŉ aap ŉ goue ring… Indien dieselfde onbevoegde mense wat tans in die poste verkeer in die nuwe strukture aangestel word, sal dit geen duit verskil maak in die land se vermoë om misdaad te stuit nie. Indien daar wel nuwe mense aangestel word, mense wat oor kennis, ervaring en kundigheid beskik om die strukture wel na behore te bestuur, staan dit dalk ŉ kans om te slaag, maar om net onbevoegde mense rond te skuif in die hoop dat hulle vaardighede verbeter het, is om geld in die water te gooi.

Om die hoeveelheid speurders te verdubbel, soos volgens die derde punt gestel word, gaan nie help as die speurders van swak gehalte is nie. Wat wel nodig is, speurders met die vermoë om analities te kan dink en ek is bevrees dat dit sit nie altyd in die broek van ons swart landgenote wat bloot op rassegronde aangestel word nie. Die vermoë om ŉ saak te kan uitredeneer en logiese denke toe te pas, asook korrekte afleidings te kan maak, is van kardinale belang om die rol van ŉ effektiewe speurder te kan vervul. Dat daar wel goeie swart speurders kan wees, en dalk reeds bestaan, kan ek nie betwyfel nie, maar die nuwe plan lyk na ŉ resep wat mislukking in dié geval sal verseker.

Die vierde punt in die plan behels die verhoging van salarisse om die ervare en bekwame speurders, staatsaanklaers en ander hofamptenare te behou. Mens kan net wonder watter kriteria toegepas gaan word om uit te werk watter mens het die nodige ervaring, kennis en bekwaamheid, en watter het nie. Want alles dui daarop dat een van die faktore wel velkleur gaan wees, aangesien regstellende aksie een van die onvermydelike dogmas van Suid-Afrika geword het, ongeag of dit werk of nie. Dan gaan dié deel van die plan ook gewaarborg wees om te misluk. Indien hulle beoog om mense te lok met beter pakkette soos wat beweer word in die berig, sal hulle seker weer die kleurtoets toepas en sodoende blankes uitsluit daar waar hulle denke of vermoëns dié van swart kandidate oorskry.

Punt nommer vyf is na my mening ook belaglik. Die feit dat dossiere voortaan eers gekeur moet word om seker te maak dat die staat wel ŉ prima-facie saak het, en dat die saak hofgereed is.

Van wanneer af het die staat ŉ saak hof toe geneem voordat dit hofgereed was? Ek dink dié soort aksie het eers in die NSA begin. In die apartheidsjare is daar baie seker gemaak dat die saak wel gronde het en sover moontlik is daar vasgestel dat dit in die hof sou kon staan, tensy die verdediging êrens met ŉ skuif vorendag gekom het wat die aanklaers glad nie verwag het nie, waarna daar verder beplan is om dalk die onverwagte skuif van die verdediging teen te werk.

Die aanstelling van senior speurders wat in howe moet werk, klink soos nog een van die staat se werkskeppingskemas. In die verlede moes die speurder wat met ŉ saak gewerk het self seker maak dat hy elke moontlike ding doen om seker te maak dat alles so naby aan perfek as moontlik was. Die feit dat die senior speurders die saak moet afteken in die hof dui daarop dat daar opsetlik swak plekke in die stelsel ingebou is. Die speurder se doel sal dan seker wees om vir die arme pateet te vertel hoe hy of sy dan eers moet teruggaan en die ding regmaak voordat die saak in die hof aangehoor kan word.

Verder moet die speurder bygestaan word deur iemand met regskennis wat kan help om leiding te gee en ondersoekwerk te verbeter. Wat sal die persoon se regkwalifikasies moet wees?

Wat wil die staat nou eintlik hê, regters en landdroste wat self elke saak ondersoek, aankla en verhoor? Dalk is dit nie ŉ slegte idee nie, want hulle sal hopelik weet wat om te doen sonder om die saak se getuienis en ander faktore te laat uitmekaar val as dit voor die hof verskyn.

Weereens dui dit op werkskepping en duplisering van pligte, iets wat die land nie kan bekostig nie. En wie gaan die werk doen, die speurders op grondvlak, die speurder wat in die hof sit en die voetsoolvlakmannetjie moet vertel hoe om die werk te doen, die adviseur? Die vrae is in dié geval legio.

Op punt nommer ses is daar wel items wat kan bydra om die sisteem so bietjie meer vaartbelyn te maak en risiko’s vir die staat te verminder, hoewel dit met uiterste omsigtigheid benader sal moet word.

Die feit dat wetgewing beoog word om die staat toe te laat om met ŉ saak voort te gaan sonder dat die beskuldigde in die hof is, leen hom daartoe dat die sisteem wel misbruik kan word. Daar is wel omstandighede waarin dit kan gebeur, maar as omstandighede buite ŉ persoon se beheer maak dat hy nie betyds in die hof is nie, of dalk glad nie daar uitkom nie, moet sulke omstandighede in ag geneem word.

Die daarstelling van skulderkenningsboetes om sake wat minder ernstig is uit die howe te hou, is dalk nie ŉ slegte idee nie – maar nou die vraag – wie gaan bepaal wat is ernstig en wat nie? Die voorbeeld wat wel in die koerant genoem is, is algemene aanranding. Mens kan hier vra, wat is algemeen en wat nie, wanneer word dit ernstig?

Gaan daar regters in elke polisiestasie sit wat kyk na die saak se meriete en daarop moet oordeel of dit die moeite werd is om ŉ hof se tyd daarmee te mors en of dit net ŉ boete werd is. Dis dalk nie so ŉ maklike antwoord nie.

Die daarstel van videoskakels tussen tronke en howe is dalk een van die beter idees waarmee daar vorendag gekom is. Dit maak dat geen gevangene verskonings het om nie daar waar hy moet wees te verskyn nie. Die tegnologie is lank reeds beskikbaar en dit sal net ŉ klein bietjie arbeid en geld kos om sulke sisteme in werking te stel. Dit het die verdere voordeel dat vervoer van gevangenes uitgeskakel word, asook die risiko van gevangenes wat ontsnap. Verder verminder dit kostes t.o.v. gevangenes wat eise teen die staat instel omdat die risiko om in ongelukke te beland nie meer daar is nie.

Op punt nommer sewe wil ek wel vra: is daar nie reeds databasisse wat bruikbare inligting bevat nie? Is daar nie reeds statistieke wat beskikbaar is en wat gebruik kan word om neigings in misdaad te kan aantoon nie? Die feit dat die sisteem nou verander moet word om nasionaal te wees, dui daarop dat die huidige mense wat dit bedryf nie saamwerk nie; dit mag die grondliggende probleem wees, nie die feit dat die stelsel tans nie ŉ nasionale etiket het nie.

Die antwoord hier is eerder om meer en kleiner stelsels te skep, of die oues te verbeter, waarin elkeen sy eie rugsteunstelsels en sekuriteitstelsels het om teen kubermisdaad te waak.

Verder sal dit van meer waarde wees as die onderskeie afdelings van die strafregstelsel leer om eerder saam te werk as om een groot, duur en kwesbare sisteem op die been te bring.

Iets wat alte duidelik geword het in die verlede is dat groot sisteme meer vatbaar is vir kubermisdadigers, en as die regering nie kan leer uit die foute van die verlede nie sê dit nie veel van hulle intelligensie nie. So ŉ groot stelsel as wat deur die dagdromers in die geestesoog gesien word, is lomp en vol swak plekke. Die een gevaar wat absoluut rampspoedig kan wees, is dat krakers op die een sisteem kan inbreek en so die affêre met een felle slag kan vernietig. Die gevolg sou chaos wees. Mens kan net dink watter tipe belonings die sindikate sal aanbied vir iemand wat so iets kan doen.

Volgens mnr. De Lange sal die sisteem met die nuwe sewepuntplan later in wetgewing vervat word as dit wel sou toon dat dit werk. Volgens hom gaan dit “oorsig” verbeter en aanspreeklikheid verseker. My vraag is hoe?

Hoe gaan dit aanspreeklikheid verseker as ons steeds met mense sit wat nie weet hoe om verantwoordelik te wees nie?

En watter vorm gaan die aanspreeklikheid aanneem? Gaan mense wat aan diens was as iemand byvoorbeeld ontsnap self vervolg word tot op die punt waar hulle swaar strawwe opgelê sal word?

Sal beamptes wat diefstal pleeg soos wat in vandag se Beeld berig word, aangekla en vervolg word? Ek kan dit nie glo nie, nie met die geweldige groot persentasies van die manne in blou wat reeds self met misdaadrekords sit nie.

Wel, ons sal maar seker moet wag en sien of die uiters optimistiese plan enigsins vrugte sal dra, want soos dit is, bly papier baie geduldig.

of arabian