Kategorie: Rubrieke

Jacob Zuma: die trein het reeds vertrek

ImageIn die agste uitgawe van die Helen Suzman-stigting se internetpublikasie Focus is daar ’n insiggewende artikel oor die Xhosa Nostra.  Daar word opgemerk dat Xhosas reeds lank deur Westerse sendelinge bearbei, opgevoed en bevoordeel is.  Derhalwe het Xhosas ’n opvoedkundige voorsprong oor ander swart Suid-Afrikaners en was hulle meermale beter geplaas om struggle-organisasies soos die ANC te lei.  Dit verklaar dan ook waarom Xhosas, en in ’n mindere mate Indiërs, uit die ANC se struggle te voorskyn gekom het as politieke leiers in Suid Afrika. 

Op soortgelyke wyse was dit ook Xhosas wat geweldig persoonlike finansieel voordeel getrek het uit die koöptering van die ANC se leierskap na 1994 deur die voormalige wit Suid-Afrikaanse sake-establishment.  Kitsgemunte miljoenêrs (meestal Xhosas) wat uit die bloute verskyn het, is direk gekoop met geweldige bedrae geld om hulle politieke samewerking te verkry, die besigheidsatmosfeer te beskerm en om die finansiële, politieke en maatskaplike orde in Suid-Afrika te beïnvloed.

In dié opsig word die invloede van Xhosas en van die (voormalige) wit besigheidsklas in die ANC se komende opvolgingstryd ’n interessante kwessie.  Die stryd sal aantoon in watter mate Xhosas as ’n politieke groepering en die besigheidsklas, asook hul organe wat onder meer die Afrikaanse pers, en ook ander publikasies en dinkskrums (soos die Helen Suzman-stigting, wat steeds deur die wit Engelse besigsheidsklas beheer word), en dan die gekoöpteerde Xhosaleiersklas in die ANC, nog beheer oor die ANC en oor Suid-Afrika uitoefen.  Dat die Afrikaanse pers byvoorbeeld druk besig is om te probeer om ’n invloed uit te oefen op die verkiesing van ’n nuwe ANC-leier sien mens byvoorbeeld in uitsprake in Beeld se hoofartikels dat

Cosatu se dreigement dat hy strate toe sal gaan as mnr. Jacob Zuma voor die ANC-kongres in Polokwane (Pietersburg) aangekla gaan word, is ontstellend.

Dit lyk duidelik dat daar gronde is om Zuma aan te kla. Schabir Shaik is reeds skuldig bevind aan korrupsie en in dié saak is hy duidelik aan Zuma gekoppel.

Dit sal sekerlik wys wees om Zuma nie in die volgende drie weke aan te kla nie – die aanklag sal te maklik as politieke inmenging gesien kan word.

Maar dit behoort ook duidelik te wees dat die enigste oplossing vir die voortslepende Zuma-kwessie ’n behoorlike hofsaak is. [27 November 2007]

waarin voorgestel word dat Jacob Zuma voor ’n hof gedaag moet word, met die waarskynlike resultaat dat ’n skuldigbevinding hom van sy populariteit en aanspraak op die presidensie sal stroop.

Jacob Zuma het reeds in die eerste ronde (om ANC-president te word) as ’n wegholoorwinnaar verskyn, met meer steun as wat daar voorheen bespiegel is.  Die skokgolwe van sy oorwinning kring steeds uit, en daar is ’n verslaentheid te bespeur onder ANC-hooggeplaastes en hulle aktiewe ondersteuners in die Afrikaanse en voormalige wit Engelse pers.  Publikasies soos Rapport, Beeld, The Sunday Times, en dies meer, wat reeds lank ’n stryd voer om die opvolgingsdrama in die ANC te beïnvloed, begin nou uitvind dat hulle irrelevant in die stryd geword het en dat hulle geen beheer uitoefen of invloed het oor die ANC, of oor Suid-Afrika se swart massas nie.  In dié opsig praat rubriekskrywers in Beeld byvoorbeeld steeds oor moontlike verrassings in die verkiesing.  Mens, wonder, wie se verrassings? Die ontsteltenis oor Zuma is so groot dat Mbeki selfs ondersteuning kry vir ’n derde termyn as president, ten spyte van die feit dat die grondwet dit eksplisiet verbied.  Verder verklaar briefskrywers in koerante dat hulle die land sal verlaat as Zuma verkies word as president, omdat dit hulle vertroue in die toekoms van die land ondermyn. 

Jacob Zuma is ’n omstrede figuur en is tans die adjunkpresident van die ANC.  Ten spyte van sy bloutjies met die reg (’n aanklag van verkragting is uit die hof gegooi, en sy finansiële adviseur, Shabir Shaik, is skuldig bevind op aanklagte van bedrog), bly Zuma se gewildheid onaantasbaar onder sy ondersteuners.  Hy is in 2006 ontslaan uit sy pos as adjunkpresident deur president Thabo Mbeki, maar selfs die ontslag het sy ondersteuning in veral die ANC se jeugliga en vroueliga nie negatief beïnvloed nie.  Die ANC-jeugliga reageer byvoorbeeld soos volg op sy verkiesingsege op hulle webwerf:

“The ANC Youth League welcomes the outcomes of the Provincial General Councils of the ANC which overwhelmingly endorsed the positions put forward by the Youth League. While we appreciate that this is but the conclusion of the first phase of the electoral process, we are however satisfied that these represent the will and conviction of the majority of the ANC membership on the ground.”  [28 November 2007]

Jacob Zuma word ten beste verstaan as ’n African Strong Man, dit wil sê, as ’n hoofman in die Afrikakonteks, gebore om te lei, verhewe bo normale wette, en onaantasbaar in sy gesag.   Hy is die seun van ’n huisbediende in Durban, en het bitter min formele opleiding ondergaan.  Hy sluit in 1959 by die ANC aan en word ’n lid van Umkhonto we Sizwe in 1962.  In 1963 word hy op Robbeneiland toegesluit om ’n tienjaarvonnis uit te dien. Na sy ontslag is hy instrumenteel in die vorming van ondergrondse strukture in die ANC in KwaZulu-Natal in die 1970s.  In 1975 verlaat hy Suid-Afrika en vestig homself in Swaziland en Mosambiek tot in 1987.  Hy is vinnig tot senior posisies in die ANC bevorder, om uiteindelik as ’n senior verteenwoordiger van die ANC in Mosambiek aangestel te word.  Toe PW Botha se regering sterk druk op Mosambiek uitoefen om die ANC uit te skop, verhuis hy na Lusaka waar hy die hoof van die ANC se intelligensiedepartement word.  Na die ontbanning van die ANC in 1990 word hy verkies as die ANC se voorsitter in die Suid-Natalarea waar hy vredesooreenkomste met Inkatha onderhandel.  Die volgende jaar word hy as adjunk-sekretaris-generaal van die ANC verkies.  In 1994 word hy nasionale voorsitter van die ANC en in 1999 adjunkpresident van Suid Afrika.

Hy is in 1998 met die Nelson Mandela-toekenning vir Uitstaande Leierskap in Washington DC vereer.  Ten spyte hiervan word Zuma skepties deur die voormalig wit Suid-Afrikaanse pers bejeën. Die Mail and Gaurdian reageer soos volg gedurende sy verskyning op aanklagte van verkragting voor die hof: 

“The political damage is incalculable, with the ruling African National Congress now an openly divided and faltering movement. This has had a domino effect on the South African Communist Party and the Congress of South African Trade Unions, which have floundered and fractured in the face of damaging charges against a man they ardently backed as the country’s next president.

 

The trial has been fought against the backdrop of a bitter succession war between Mbeki and Zuma… Mbeki’s support in the ANC has crumbled, with the party faithful refusing to accept that he will anoint a leader… But even Zuma’s most diehard supporters privately acknowledge that he cannot now be president, regardless of the trial outcome.”  [22 November 2006]

Die Mail and Gaurdian is natuurlik verkeerd.  Daar is nie skerp verdelings in die ANC nie. Jacob Zuma het nou weer gedemonstreer dat hy geweldige meerderheidsteun in die ANC het.  Nie net in die Jeugliga en die Vroueliga nie, maar ook in provinsie na provinsie, en op voetsoolvlak.  Selfs al verlaat die minderheid wat hom nie steun nie die ANC, sal hy steeds genoeg stemme op hom verenig om die ANC-president en uiteindelik president van Suid-Afrika te word.  Dit is wensdenkery om dit anders te ontleed.  Jacob Zuma is op ’n onvermydelike oorwinningskampanje om die volgende president van die ANC en van Suid-Afrika te word.  Dié feit veroorsaak konsternasie in die Afrikaanse (en ook in die Engelse) pers in Suid-Afrika, wat Zuma as ’n outokratiese en selfs as ’n gevaarlike figuur beskou.  Dit sal ’n ongewone versameling gebeure verg om hom te stuit, byvoorbeeld algemene onluste, of ’n ingryping deur die konstitusionele hof, of iets dergeliks.

Wat baie meer interessant is sover dit senior ANC leiers aangaan, is hulle reaksie op Zuma se verkiesing as ’n Zoeloe, wat die dominansie van die Xhosaleierskap in die ANC gaan uitdaag en waarskynlik in ’n mate gaan verplaas en reinig.  In dié opsig is daar ’n moontlikheid dat die huidige Xhosaleierskap ’n bondgenoot in die voormalige wit establishment mag soek, iets wat eienaardig sal wees, en wat ook die irrelevansie van die establishment in die huidige politieke klimaat sal demonstreer.

Die grondwet beperk Suid-Afrikaanse presidente tot net twee termyne.  Thabo Mbeki was die natuurlike opvolger vir Nelson Mandela in 1999 en sy tweede termyn loop ten einde in 2009.  Die enigste ander figuur wat Mandela kon opvolg (Chris Hani) is reeds baie jare terug vermoor en soos Mbeki en Mandela, was hy ’n Xhosa.  Daar is nou al geruime tyd bespiegelinge rondom moontlike opvolgers.  In veral Afrikaanse koerante en ander publikasies word moontlike leiers wat meer aanvaarbaar as Zuma sou wees, gepromoveer as opvolgers vir Mbeki.  So byvoorbeeld word Tokyo Sexwale reeds lank voorgehou as ’n verkieslike opvolger in die Afrikaanse pers, maar die name van Cyril Ramaphosa en ander senior ANC-figure het ook al die rondte gedoen.  Die idee dat Thabo Mbeki vir ’n derde termyn verkies moet word is ook al bevorder, in weerwil daarvan dat die grondwet dit verbied.   Al die voorgestelde opvolgers is Xhosas, konsekwent met die Helen Suzman-stigting se opmerking oor sendelinge en Xhosas.

Terwyl die Afrikaanse pers druk besig is om die een of ander ANC-leier voor te hou as ’n moontlike opvolger en die verkiesing op dié manier probeer beïnvloed, is die ANC besig met sy eie prosesse.  As wit en Afrikaanse meningsvormers glo dat hulle idees enigsins nog ’n indruk op die ANC of selfs in Suid-Afrika maak, gaan die opvolgingstryd tot ’n wrede ontnugtering lei.  Die knaende bevording van Sexwale en/of Ramaphosa as opvolgers laat die indruk dat Afrikaanse redakteurs dink dat hulle voorkeure die proses kan beinvloed, so asof Rapport, of Beeld, nog ernstig deur die president of senior ANC-leiers gelees word. 

Sexwale is ook ’n witbroodjie by die Helen Suzman-stigting wat in ’n onlangse uitgawe van Focus ’n hele toespraak wat hy by Wits gegee het, gepubliseer het.  Dit alles is egter irrelevant.  Nóg die Afrikaanse pers, nóg die voormalige wit Engelse persorgane soos die Mail and Gaurdian, nóg die Helen Suzman-stigting, kan nog enige invloed of beheer uitoefen op die ANC en hulle leierskapsverkiesing.  Om in die Afrikaanse pers verduidelikings te eis van die ANC-vroueliga vir hulle steun vir Zuma, of om die ANC-jeugliga te betig, is in der waarheid om jou asem te mors.  Die trein het die stasie reeds verlaat.

жакет для девочки 8 летЛобановский

Volksmoord is sulke swak maniere

ImageDaar is dit nou bevestig.

Ons – witmense in die algemeen en Afrikaners in besonder – gaan deur swart massas uitgewis word. So sê ‘n (ryk, swart) vriend van bevrydingsteoloog en volkshater, Nico Smith. Mamelodi se dominee doen toe wat die algemene liberalis doen wanneer hy iets op die hart het: Hy skryf ‘n hikkerige, preutse opstel vir Beeld om te plaas. Daarin betig hy die Afrikaner vir sy swak maniere en dreig hom, letterlik, met die dood.

Dit is nie ‘n nuwe gedagte nie. In die dae toe die land soos ‘n wegholkoekepan teen die afdraande na ‘n meerderheidsregering gestorm het, het nugter Afrikaners gewaarsku dat blankes in die land deur algehele uitdelging bedreig sou word. Nico Smith en sy soort het gesê twak en nonsens. Dit is ouvroustories. Nou waarsku hy (en sy (ryk, swart) vriend) teen dit waarteen ons al vir jare waarsku. Dit klink asof hulle so pas daaraan gedink het. Die liberale teoloog kom, net soos die agteros, uiteindelik in die kraal en dit in net bietjie meer as ‘n dekade. Nou is dit nie meer ouvroustories nie. Hulle verskaf darem ‘n splinternuwe rede vir die komende uitdelging.

In die dae voor 1994 se katastrofe, het Nico Smith die volksmoordwaarskuwings probeer wegpraat. As die Afrikaner tog net die land se rykdom en regering aan die Bantoes oorhandig, het hy verduidelik, sal hulle dit in hulle beswaarde swart boesems vind om ons vir alles en nog wat te vergewe. Hulle is eintlik sulke deernisvolle wesens, gegrond in ‘n mensliewende kultuur. Die laaste ding wat hulle sal wil doen is om witmense uit te moor soos… soos… wel, soos wat hulle elke dag vir die afgelope dertien-en-‘n-half jaar doen.

Ja, maar ‘n strykystermoordjie hier, ‘n verwurginkie daar, dis niks, lees ‘n mens tussen die lyne van Smith se waarskuwing in ‘n opstel in die Beeld. (Soos meeste van Naspers se bydraers word sy lukrake gedagtes op ‘n onversigtige manier aangebied. Dit word van die leser verwag om die skrywer se halwe gedagtes en onverbonde argumente te probeer saamflans ten einde enige sinvolheid daaruit te trek.) Na die Bantoe se littelosmakery gaan hy lostrek met ‘n ordentlike landswye massamoord. En hoekom gaan hy dit doen? Want ‘n paar witmense is ongeskik.

Elke keer wat Nico Smith se anonieme (en ryk en swart) vriend na ‘n sekere naburige dorp gaan, tas Afrikaners sy menswaardigheid aan. Ongelukkig is Smith se waarskuwing nie algeheel behulpsaam nie. Hy dui nie aan wie die vriend is, waar hierdie heldorp is en wat dit presies is wat daar gedoen of gesê word wat so ‘n beroering in die ryk, swart boesem bring nie. Miskien noem hulle hom ‘n “kaffer.” Miskien bespeur hy ‘n tikkie onopregtheid in die manier waarop hulle hom “morena” noem – en hy ry ‘n Mercedes-Benz man, ‘n BMW, ‘n A8 Audi, wat ook al, kan hulle nie sien wié hy is nie? –  Miskien is hulle effe traag om sy limousine se deur oop te maak wanneer hy die dorp binneluier. Miskien weier hulle om hulleself oor modderplase te werp sodat hy droogvoets daaroor kan loop. Miskien verwag hulle van hom om soos ‘n gewone gepeupellid in ‘n ry te staan en wag om bedien te word. Wat die dade of gebreke ook al is, dit tas hom blykbaar diep aan.

‘n Mens sou dink dit raak hom so intens dat hy miskien dié dorp ‘n les sou leer deur dit te vermy en sy fortuin op ‘n ander plek te gaan uitgee. Dit werk vir Afrikaners. Daar is nie juis ‘n stormloop van witmense na sulke kleurryke, polsende plekke soos Soweto om daar beledig te word nie. Bantoes het ‘n ander oplossing. Hulle wis dan maar net ‘n paar miljoen witmense en daarmee saam hulle swak maniere uit.

Dit het oor die anderhalfdekade duidelik geword dat die Afrikaner se oorgawe nog nie as algeheel aanvaar is solank as wat hy aan ‘n kollektiewe halsstarrige gebrek aan maniere ly nie. Die gebied waarop hy etiketsgewys so lig bevind word, is hoofsaaklik sy onboetvaardigheid. Bantoes orals sing saam met liberale, blanke skrywers in ‘n koor van Naspers se bladmusiek af: Die Afrikaner versuim om lank en hartstogtelik genoeg om vergifnis vir sy groot sonde – dat die Bantoe nie so ryk, ordentlik, hardwerkend en skrander soos hy is nie – te smeek. Hierdie hele landweggeeding, dit is maar net die begin. Nou moet sy berou gedemonstreer word. Wat die Bantoe en Nico Smith begeer is ‘n volk van Adriaan Vloks, op die knieë, Tupperware-skotteltjie onder die blad, groteske flikflooigrinnik op die gesig. 

Adriaan Vlok is blykbaar nie ‘n handwringende swaeltjie wat ‘n hele boetvaardige somer maak nie. Daarom gaan ons uitgemoor word, waarsku Mamelodi se wit, Marxistiese toordokter. Daar is te veel Afrikaners wat die Tupperware-skottelroete verwerp. Hulle stem saam dat nasionale slegte maniere besig is om die gate in die romp van daardie gedoemde vaartuig, die Nuwe Suid-Afrika, in te roes. Maar hulle sien eerder Bantoes se ondankbaarheid, gulsigheid, roofsug en neiging tot geweld as redes wat onvermydelik tot ‘n bloedige rassekonflik gaan lei.

Nico Smith is nie blind vir die komende krisis nie. Hy skryf dat “disrespek en aggressie in verhoudings tussen bevolkingsgroepe… blykbaar aan die toeneem is.” Daar’s nou vir jou ‘n kosbare kykie na die ooglopende. Hierdie sin is sy enigste vae aanduiding dat daar wederkerigheid in tussenrassige spanning in die land is. Deur die res van sy opstel aanvaar hy dat die Bantoe nie vir enige iets skuldig gehou kan word nie. Daarmee doen hy Steve Sailer se uitspraak gestand dat die Oersonde (original sin) van Ras behels dat waar ‘n swartman ook al droog maak, dit die witman se skuld is. Daaruit vloei dat in Smith se prognose die witman nie net uitgedelg gaan word nie maar dat die oorlewendes agterna nog skuldig gehou gaan word as die oorsaak daarvan. Die Swartman kan nie sondig nie.

Sonde is uiteraard ‘n belangrike onderwerp in die Bybel en die aard, uitwerking en God se weersin in onderskeie oortredings word deeglik daarin behandel. Twee vergrype wat veral heftig afgekeur word is die tweelingsondes van oneerlikheid en onnoselheid. Nico Smith is deurlopend aan een of albei skuldig. Hy is oneerlik omdat hy in sy waarskuwing nie die volle waarheid praat nie. Dat maak nie saak hoeveel voete die Afrikaner was, hoeveel hy opoffer en hoe ordentlik hy ook al met Smith se (ryk, swart) vriend omgaan nie, daar is een sonde waarvoor die Bantoe hom altyd skuldig sal hou: Die feit dat die swartman nie wit kan wees nie. Dit is al wat die Bantoe sal tevrede stel en solank as wat die blanke nie die onmoontlike kan doen nie, sal die swartman hom met uitwissing bedreig.

Maar Smith is ook skuldig aan die een sonde waarvoor skynbaar geen remedie bestaan nie: Onnoselheid. Hy was een van die regiment liberales wat ons verseker het dat die Afrikaner se voortbestaan en Suid-Afrika se vooruitgang net in ‘n multikulturele bestel gewaarborg kan word. Hulle het ‘n utopie geskets waarin twee kulture saam sou kom om ‘n derde, onbepaalde, stopverfkleurige kultuur te vorm.

Dit het nog nooit en nog nêrens gewerk nie. Meervoudige kulture in een gebied sal teen mekaar wedywer totdat die een die ander omvergewerp en geabsorbeer het. Van die tweede kultuur sal  niks oorbly nie en daar sal nooit ‘n derde wees nie. Dit is ‘n antropologiese reël wat so ferm is soos die natuurwet wat bepaal dat appels nie boontoe uit ‘n boom val nie. Die Westerling is instinktief erg onbeïndruk deur Afrikakultuur en sal daarom nooit daarin opgeneem kan word nie. Die enigste manier waarop die Bantoe sy kultuur teen die blanke s’n kan laat geld, is om die witmens gewelddadig uit te roei.

Die verskoning vir hierdie uitdelging, as ons Nico Smith reg lees, is die blanke se “disrespek” vir swartes. Hierdie minagting gaan daartoe lei dat duisende woedende swartes ‘n  blanke dorp gaan bestorm en die inwoners uitmoor. In naburige dorpe gaan ander swartmense die blye tyding hoor en die goeie werk voortsit. Die weermag en die polisie gaan te laat opdaag en wanneer hulle wel daar aankom, gaan dit net wees om aan die proses deel te neem. Blankes moet ook net nie op hulle wapenbehendigheid staatmaak om die swart gevaar af te weer nie. Smith klink so effe afgehaal dat witmense hoegenaamd nog vuurwapens het en verseker ons dadelik dat daar swartes bestaan wat nou self baie skietgoed het. Hy reken die blankes se gesamentlike gat gaan geskop word.

Wel…!

Wel, mag hierdie nie net by praatjies bly nie. Daar is seker nie ‘n goeie kans dat Smith hierdie rubriek sal lees nie. Liberales lees nie graag rond nie want hulle is doodverskrik dat hulle oorval sal word deur dít wat hulle die meeste vrees: Die waarheid. Maar as die dominee dalk op die net verdwaal en hierdie raak lees, vra ek dat hy vir sy swart vriend hierdie kleingeld sal vat: Kom! Kom probeer dit net. Ons wag vir julle. Kom veg met ons.

Ons is moeg om mooi te praat en net te gee, gee, gee en dit met die wete dat niks ooit vir die sprinkane van Afrika genoeg sal wees nie. Die Afrikaner is te vredeliewend om ‘n skietstryd te begin maar te ordentlik om met een op te hou voordat dit afgehandel is. Ons het die afgelope dekade geleer wat die swart Suid-Afrikaner met mag doen. Daarom, as ons eers begin skiet, sal ons nie ophou voordat ons seker is dat geen ander volk – veral ‘n swart een – ooit weer oor ons die oorhand sal kry nie.

Ons vryheid is nie meer op die onderhandelingstafel nie. Daar is niks om oor te praat nie. Die Afrikaner sal weer oor homself regeer en weer sy eie land bou soos net hy kan. Ons is bereid om ons vryheid met harde werk, vreedsame verset en volgehoue druk te bekom. Dit gaan ‘n verbete en uitmergelende stryd wees. Die een manier waarop die Bantoe dit vir ons oneindig makliker kan maak, is om ons daadwerklik aan te val.

Die kortpad na Afrikanervryheid kom deur die loop van die geweer.

Dit is nie ‘n roete wat ons uit goeie gewete sonder meer kan of wil volg nie. Maar ‘n aanval op ons is ‘n vrypas om die roer teen die skouer te bring. En, sê vir Nico Smith se swart vriend, een van die duisende dinge wat ons beter as swartes doen, is om te skiet. Daarmee is niemand op aarde beter as ons nie. Al is ons, in goeder trou, nie op die oomblik formeel voorberei nie, is slaggereedheid deel van ons genetiese samestelling.

 Drie-en-‘n-half eeue se oefening in Afrika het Bantoes-skiet deel van ons oorlewingsroetine gemaak. Ons het dit gedoen aan die Visrivier-grens, ons het dit by Vegkop en Bloedrivier gedoen; by Sharpeville en Cassinga en Cuito Cuanavale ook. Ons het Xhosa’s en Zoeloes en Basoetoes platgeskiet. Ons het Owambo’s verpletter en toe Kubane, Russe en Oos-Duitsers kom inmeng het, het ons hulle ook op loop gejaag. En, as julle oor die streep op die grond trap, sal ons dit weer doen. Hierdie keer gaan ons nie ophou totdat die Oranje-Blanje-Blou weer in vrye lug bo ons eie grondgebied roer nie.

Wanneer ons geskiet en geskiet en geskiet het, en in die versoeking is om op te hou, sal die herinneringe aan elke verkragte Afrikanermaagd, elke gemartelde oumens, elke vergruisde kind, elke vermoorde plaasboer ons van enige genade weerhou. En elke skoot sal ‘n mikroskopiese druppeltjie salf bring vir al die frustrasie en woede wat ons oor dertien jaar opgebou het.

  Laat ons erken: Ons Afrikaners kan ‘n ongepoetste, bruuske ou lotjie wees. Maar ons is ook bekend vir ons gasvryheid en inskiklikheid. Ek kan nie vir Nico Smith se (ryk, swart) vriend waarborg dat geen Afrikaner hom ooit weer ‘n “kaffer” sal noem nie. Maar as hy en sy hordes brand van begeerte om soos honde platgeskiet te word, kan ons hom help. Ek nooi hulle uit. Kom probeer dit. En as die swart vriend maak of hy nie Afrikaans verstaan nie, laat ek dit vir hom in ‘n primitiewe Engelse kitsfrase sê: Bring it on!

Ons kan nie wag nie.

укладка массивной доскиЛобановский

Zimbabwe: die multikulturele utopie

ImageDanksy ʼn 15 000-persentinflasiekoers, wat die huidige wêreldrekord is, het die meeste mense op aarde nou al van Zimbabwe gehoor. Verlede week is die vorige leier van die oud-Rhodesië, Ian Smith, in Kaapstad dood. Smith is in die laat sewentigerjare deur Brittanje verraai sodat Robert Mugabe die welvarendste staat in Afrika suid van die Sahara – benewens Suid-Afrika – kon oorneem.

Dit mag vreemd klink, maar toe ek onlangs oor Hillary Clinton opgelees het, het haar lewensverhaal my aan Zimbabwe laat dink. Sy was ʼn goeie, konserwatiewe meisie van Park Ridge, Illinois, wat die pad byster geraak het en in ʼn liberale en multikulturele feeks ontaard het. Gedurende haar eerste jaar aan Wellesley-kollege, was sy voorsitster van die Jong Republikeine. By 1968 se Republikeinse Nasionale Kongres in Miami het sy egter as ondersteuner van Nelson Rockefeller se kandidatuur ʼn intense renons in Nixon ontwikkel en ook “bedekte rassistiese boodskappe” by die kongres bespeur.

Die multikulturele gety het nie net vir die arme Hillary oorspoel nie, maar ook hele gebiede ter wêreld. In Suid-Afrika het die “stryd teen rassisme” gelei tot een van die mees diskriminerende stelsels wat daar nog ooit gesien is – maar wat tans teen blankes gemik is. Die konserwatiewe, pro-Westerse regerings wat voorheen deur blankes oorheers is, is vervang met radikale, Afrikanistiese bewinde wat ʼn wêreldwye derdewêreldrevolusie teen die Weste voorstaan.

In Zimbabwe is ekonomiese, opvoedkundige, vervoer- en gesondheidstelsels besig om vinnig in duie te stort soos wat die ekonomie na die steentydperk terugkeer. Skole het so te sê tot stilstand gekom en volgens ʼn onlangse berig in die Londense Daily Telegraph, word dele van die Universiteit van Zimbabwe tans in bordele omskep. Soos een vroulike student dit gestel het: “Wat sou u doen indien u ʼn skamele Z$2 miljoen (omtrent R14) per semester ontvang?”

Vir die meeste Amerikaners of Europeërs, behoort Zimbabwe tot ʼn vae versameling derdewêreldlande wat nie maklik op ʼn kaart te vind is nie. En tog is Mugabe se fanaties anti-blanke stelsel bloot die meer ekstreme manifestasie van die internasionale multikulturele beweging.

Zimbabwe is vir multikulturalisme dít wat Kuba vir kommunisme is: die suiwerste uitdrukking van die geloof. Die Marxistiese sekulêre godsdiens het Kuba destyds in ʼn kranklike Sowjetsattelietstaat verander. So suiwer was Castro se siening van kommunisme dat nie eens die ineenstorting van die Berlynse muur en die bevryding van Oos-Europa Kuba kon beweeg nie.

Die Eurokrate van Brussel hou van 8 tot 9 Desember hul spitsberaad in Lissabon waar Mugabe een van die genooide gaste sal wees, tesame met ʼn spul ander diktators en massamoordenaars uit Afrika. Verbasend genoeg het die Britse eerste minister, Gordon Brown, beswaar teen Mugabe se teenwoordigheid aangeteken.

ʼn Mens wonder waarom. Dit was juis Brittanje wat ekonomiese en militêre sanksies teen die ou Republiek van Rhodesië ingestel het en wat graag wou sien dat Kameraad Bob die land regeer. Die historikus Thomas Pakenham het in 1992 die Britse konsensus in sy boek The Scramble for Africa uitgedruk: “Oor die laaste tien jaar, het Zimbabwe voortdurend die skeptici se monde gesnoer… Die heersers van die nuwe staat, wat deur teëspoed in die tronk of in ballingskap gelouter is, het hul minderhede, swart en wit, met onverwagte selfbeheersing gehanteer.”

Dikwels word daar gesê dat Afrika geen mislukkings ken nie, slegs wisselende grade van sukses. Om jou staat te plunder, etniese suiwering teen jou blanke burgers toe te pas en om jou eie bevolking tot hongersnood en siekte te reduseer, verteenwoordig vooruitgang, solank as wat dit tot die ondergang van die Weste bydra.

Vele mense het teen dié tyd al gesê dat multikulturalisme net nog ʼn vorm van kommunisme is, maar onlangs het ek begin dink dat multikulturalisme dalk erger as kommunisme mag wees. Ná alles het Oos-Europeërs daarin geslaag om hul bevolkings op te voed, om hulle in ballet en klassieke musiek op te lei en op ʼn manier, sy dit dan op ietwat perverse wyse, tot die uitbreiding van die beskawing bygedra. Daarenteen neig multikulturalisme na barbarisme soos ons tans in Zimbabwe en Suid-Afrika kan waarneem. Anders as kommunisme, wat darem vir ons Prokofiëf en die strelende sosiaal-realistiese argitektuur van Nowa Huta in Krakow nagelaat het, is multikulturalisme suiwer vernietigend.

укладка кварцвиниловой плитки на фанеруАлександр Фильчаков прокурор

Zuma-Mbeki-tweestryd kan tot konflik lei

’n Paar maande gelede het ek in ’n vorige rubriek beloof om drie toekomstige scenario’s vir Suid Afrika se onmiddellike toekoms uit te lê. Ek is geen toekomskundige nie en die volgende is bloot wat bekend staan as ’n ‘scenario’. Daar is geen versekering dat hierdie scenario sal uitspeel nie, maar gegewe die analise dink ek wel dat dit ’n waarskynlike verloop van ons onmiddellike toekoms binne die volgende twee jaar mag aandui.

Nóg Zuma nóg Mbeki gaan as verloorder die uitslag van die ANC presidentsverkiesing aanvaar. Selfs al aanvaar die verloorder die uitslag binne die eerste dag of twee, glo ek dat hy nie lank gaan terughou om die uitslag as „gekook“ te bestempel nie.  Hulle is albei tipiese Afrika- ‚Groot Man’-leiers; Mbeki met sy pseudo-intellektuele beeld en Zuma op sy man-van-die-mense- („100% Zuluboy”-)manier.

Om die waarheid te sê, kan die een nie bekostig dat die ander wen nie.  Behalwe dat Zuma deur ’n magsbeheptheid (in Afrikatradisie) aangespoor word, sien hy homself as die regmatige en natuurlike opvolger as ANC- en landspresident. Boonop is ’n oorwinning in die ANC-verkiesing die enigste manier hoe hy kan verseker dat hy uit die tronk bly. As president van die ANC sal hy genoeg invloed hê om die hofsaak teen hom te laat sloer en as hy eers president van die land word sal hy die saak op despotiese wyse tersyde laat stel. Meer as sy politieke oorlewing, maar ook sy persoonlike vryheid, hang daarvan af dat hy president van die ANC word.

Aan die ander kant is daar Mbeki wat met ander kwessies sit. Hoewel Mbeki sielkundig (en kultureel) die samestelling van ’n tipiese Afrika-despoot soos Mugabe het, het hy dit nog nie tot volle uitdrukking gebring nie. Tot en met die skorsing van Vusi Pikoli, waardeur  hy die grondwet geïgnoreer het, het hy nog nie werklik as absolute despoot opgetree nie. Hy het nog nooit nodig gehad om so te handel nie, want tot op hede het die geweldige ANC-magsbasis hom van al die mag voorsien wat hy mog benodig.

Soos wat Zuma se gewildheid toeneem, kom Mbeki se bod vir ’n derde termyn as ANC-leier onder bedreiging. Mbeki kan ten alle koste nie toelaat dat Zuma ANC-president word nie. Ten eerste ly Mbeki aan ’n enorme minderwaardigheidskompleks, waarvoor sy pyprokende, pseudo-intellektuele, internasionale staatsmanbeeld as masker dien. Vir enige Afrikaleier is daar klaarblyklik enorme vernedering daarin om hetsy demokraties, hetsy ondemokraties van die troon verwyder te word. Met  Mbeki se persoonlikheid sal hy eerder die Mugabe-roete volg as om die enorme vernedering van ’n neerlaag te hanteer, veral deur ’n persoon wat intussen sy aartsvyand geraak het.

Behalwe Mbeki se sielkunige samestelling is daar ook sy „prestasies“ wat alles ’n refleksie van sy behoefte is om as versiende, intellektuele en internasionale leier gesien te word. Organisasies soos Nepad, AU, PAP en ander beskou hy soos die goue medaljes wat deur ’n prima atleet uitgestal word. Indien Zuma oorneem, verloor Mbeki dus nie net sy mag ter plaatse nie maar ook sy invloed oor bg. inisiatiewe.  In so ’n geval gaan Zuma beslis Mbeki se „suksesse“ vir homself opeien en alle mislukkings aan Mbeki (en apartheid) toeskryf.

Maar Mbeki se dilemma strek veel verder, heelwat verder. Zuma het ’n persoonlike vete teen Mbeki. In Zuma se ervaring volg Mbeki, veral d.m.v. sy apparatsjieks, ’n totale komplot teen hom, waarin hy al erge ontberinge moes verduur. Ongeag of al die hofsake teen hom legitiem, moreel en wettig is, of sy afsetting as Adjunk-President van die land die regte ding was, is hy totaal verneder. Vir ’n tradisionalis soos hy is iemand van sy statuur verhewe bo die reëls. Dus is al hierdie aksies teen hom niks minder as “vuilspel” deur Mbeki nie. Zuma haat dus nie net vir Mbeki oor wat reeds aan hom gedoen is nie, maar hy vrees ook dit wat Mbeki nog gaan aanvang solank hy oor mag beskik. Benewens die haat weens wat reeds gebeur het, is daar dus ook vrees en suspisie.

Sou Zuma daarin slaag om die verkiesing te wen, gaan hy vir seker nie vir Mbeki met rus laat nie. Zuma is ’n tradisionalis wat oor ’n baie lae opvoedingsvlak beskik en wat eng tradisionele Zuluwaardes aanhang. Die man het immers etlike vroue en talle kinders. Ook sy openbare optredes getuig van Bantoetradisies. Heel waarskynlik vorm dit nie deel van sy verwysingsraamwerk om met ’n oorwonne Mbeki blad te skud en te sê “laat ons die verlede vergeet” nie. Sy psigiese motivering, sy vertoon aan sy volgelinge en sy bevestiging as “Groot Man” vereis dat hy sy vernedering wreek.  In die enge Afrika- tradisionele sin  sal ’n leier maar papperig oorkom nadat hy so deur die modder gesleep en boonop amper van sy vryheid ontneem is en dit dan net daar laat.

So seker as wat Thabo Mbeki die president van ’n Afrikastaat is, net so seker is die feit dat hy homself reeds in korrupsie verdiep het. Wanneer Zuma president word, gaan hy beslis al Mbeki se geraamtes uit die kas grawe.

Met die verkiesing van Zuma as ANC-president  gaan sy  houding teen Mbeki deur nog ’n baie belangrike faktor bepaal word wat nie te make het met sy tradisionele waardes of psige nie. Daar is nog twee jaar tot die volgende algemene verkiesing. Dit wil sê terwyl Zuma dan president van die ANC is, is Mbeki president van die land. Twee jaar van ”oorvleueling” of “kohabitasie” soos die Franse dit noem; die situasie gaan onhoudbaar raak. In sy uiters invloedryke posisie as president van die ANC sal Zuma dit maksimaal moet benut om Mbeki te neutraliseer. Die teenoorgestelde geld ook.

Wanneer Zuma uiteindelik oorneem as president van die RSA eindig die vete nog nie. Dan sal hy uit sy pad gaan om elke struktuur en persoon wat Mbeki goedgesind was en nog mog wees, polities te neutraliseer. Maar, om dit te vergemaklik sal hy ten eerste die finaal onttroonde Mbeki van alle statuur, invloed en aansien stroop.

Beide Zuma en Mbeki het dus werklik rede om mekaar nie net te haat nie, maar ook om mekaar intens te vrees. Indien Mbeki ’n derde termyn as President van die ANC kon behaal, sou hy een van sy lojaliste as sy opvolger in die Uniegebou kon aanstel. Daardie persoon, iemand soos Phumzile Mlambo-Nguka, sou hy dan vanuit Luthuli-huis kon beheer. Hy sou kon sorg dat die NV Zuma agter tralies kry en hy sal in vrede, met die Zuma-faktor uitgewis, sy pyp kan rook.

Sou Zuma ná die Pietersburgkongres die ANC-presidentskap verkry, dan waai Thabo se pyprokend-rustig-agteroor-op-die-leuenstoel-met-rooi-telefoon-na-die-Uniegebou-droom, soos ’n wasige tabakwalm by die venster uit. Dit is my mening en ek mag verkeerd wees, dat hy nie die uitslag in so ’n geval gaan aanvaar nie. Hy gaan beweer die uitslag is gekook en dan gaan hy outokraties beheer oor die ANC en die land oorneem. Hiervoor gaan hy veral sy lojaliste, soos die Selebi’s wat hom baie skuld, in die veiligheidsmagte gebruik.

In so ’n geval gaan Zuma  se gewildheid met rasse skrede vermeerder. ’n Populêre opwelling is dan onvermydelik. Die veiligheidsmagte gaan nie die situasie kan afdwing soos in die Zimbabwe-geval nie. Die wiggies wat  „100% Zulu Boy“  nou reeds in die etniese krake van die groter beweging geplaas het, sal dan met mening ingedryf word. Die ANC as politieke entiteit sal aan skerwe spat en die samewlewing van die RSA gaan gewelddadig oopbars. Selfs die veiligheidsmagte sal na alle waarskynlik na gelang van etniese affiliasies opbreek. Die totale ANC-staat sal summier in duie stort en chaos sal heers.

Die blankes sal onvermydelik hierby ingesleep word. Selfs al sou ons aanvanklik as toeskouers op die rand probeer bly, is die kanse goed dat elemente binne die strydende faksies sou hoop dat, deur die klem na ons, die paaiboelie, te verskuif, dit die ANC en swart beweging in die algemeen weer sou verenig. Indien dit sou gebeur, sal ons nie ongedeerd daarvan afkom nie, maar die chaos sal te groot wees vir so ’n poging om swart eenheid, om nie eens te praat van swart hegemonie nie, te herstel.

In hierdie situasie sal iemand wat oor die organisatoriese middele en vermoë beskik om die magsvakuum te gryp en orde te herstel, na vore moet tree. Maar, soos ek dit reeds gestel het, hierdie is slegs ’n analise van ’n moontlike scenario.  Om te weet wat werklik vir ons voorle, sal ons maar moet wag en sien.

мозаика для хамамаФильчаков прокурор харькова

Geloof en ate?sme

ImageDie storm rondom Deon Maas se standpunt oor Satanisme het nog steeds die gemoedere warm, soos te beoordeel op die brieweblaaie op LitNet, en soos gewoonlik is menings verdeel oor die optrede van Tim du Plessis om hom as rubriekskrywer te ontslaan. Van die liberaal-gesindes beskou hierdie protes as ’n teken van verkramptheid, en van die konserwatief-gesindes hoor ons geluide dat Maas besig is om afbreuk te doen aan geloof en kultuur. ’n Mens is maklik geneig om die inhoud van hierdie debat te reduseer tot ’n volkseie kenmerk van die Afrikaner, maar is in feite ’n debat wat oor die hele westerse wêreld (en elders) woed, en vir ’n baie langer tyd.

Die fout wat Maas egter maak (dis nou benewens die feit dat hy dink hy kan rubrieke skryf) is om die standpunte aan te hang wat sowat veertig jaar geskryf is deur ’n eksentrieke fanatiekeling wat The Satanic Bible geskryf het, Anton Szandor LaVey. Hierdie uitgangspunte is egter die dogma van een persoon wat verkies het om die aardse en vleeslike bo die goddelike te verheerlik. Sy siening is niks meer as ’n soort nihilisme nie en kon net so wel die nihilistiese bybel geheet het. Ek vermoed egter dat hy die woord Satanic verkies het, juis omdat dit tot ’n groter storm van protes sou lei. Om openlik ’n standpunt te bely wat deur die groter maatskappy gestigmatiseer word, het ’n soort bekoring en skep ’n gevoel van mag.
 
Maas se mening is ook die soveelste aanval op geloof wat nogal mode geword het in die westerse wêreld. Richard Dawkins het so ’n jaar of twee gelede die spit afgebyt deur ateïsme te verkondig en geloof as ’n delusie (geestelike versteuring) af te maak. Dawkins wil egter hê die fokus moet lê op wetenskaplike bevindings en bewyse en dat geloof ’n misvatting is wat tot oorloeë gelei het en haat saai tussen volke. Immers, niemand is nog vermoor in die naam van ateïsme nie.
 
As die debat sulke vorme begin aanneem, waarin wetenskap die bokshandskoene aantrek teen sy opponent in die ander hoek, geloof, kan ek nie verhelp om net gou ’n ou verslete eksemplaar van Kierkegaard van die rak af te haal nie. Die eerste kwantumwetenskaplike, Erwin Schrödinger moet ek ook te voorskyn haal.
 
Om te begin met Søren Kierkegaard: ’n Belangrike argument wat Kierkegaard vir geloof gepleit het, is dat dit juis buite die domein van wetenskap lê. Om sy woorde te leen: ”As ek God objektief kon begryp, dan glo ek nie, maar juis omdat ek dit nie kan doen nie, daarom moet ek glo.” Daarbenewens het hy ook gestel dat geloof ’n gebeurtenis is wat plaasvind wanneer ’n mens sy hele naakte innige wese, sy swakhede, vrese, sondes en twyfels te midde van eksterne onsekerheid kan openbaar met die hoop dat dit opgevang en beskerm sal word. Geloof is iets wat transendeer, en maak ’n mens tegelykertyd bewus van sy nietigheid en sy verbintenis met iets groters en ongrypbaars.
 
Vanuit hierdie bewuswording ontstaan ’n dieper besef van die dinge wat vir ons van wesentlike belang is.
 
In Kierkegaard se vertoog Vrees en Bewe wy hy uit oor die voorstel wat God aan Abraham gemaak het, naamlik dat hy sy seun Isaak moet opoffer om te toets hoe diep sy geloof is. Met hierdie verhaal in gedagte introduseer Kierkegaard twee “ridders”, te wete die “ridder van geloof” en die “ridder van oneindige berusting”. Die laasgenoemde ridder van oneindige berusting lê homself neer, blik terug na sy pyn en verlies en offer alles op vir ’n beter bestaan in die hiernamaals. Die ridder van geloof daarenteen offer ook alles op, maar in plaas van berusting, glo hy in die krag van die absurde. Die absurde is per definisie nie in rasionele of logiese terme verklaarbaar nie, en vereis dus ’n veel intenser gevoel vir die goddelike. Die ridder van geloof glo dat hy veilig sal wees op ’n manier wat nie rasioneel verklaar kan word nie. Die wêreld is deurweek van absurditeite, en daarom is ’n diep geloof nooit weg te kry nie.
 
Die feit dat die mens oor vermoëns beskik om homself in ander situasies te verplaas, soos byvoorbeeld om geboei te word deur ’n interessante storie en dus vergeet van sy ruimte en tyd, bied ’n verklaring vir geloof. ’n Mens transendeer sy omgewing, en ’n diep geloof is die absolute transendensie. Die mens, lyk vir my, is van nature ’n gelowige wese. Vanuit hierdie perspektief geneem is juis die ateïste diegene wat aan ’n geestelike versteuring ly.
 
’n Sekere ateïs het op ’n stadium geskryf dat die wetenskaplike vooruitgang wat tydens die Verligting plaasgevind het, juis as gevolg was van die afname van geloof. Ek dink dis beter gestel dat die verstikkende dogma uitgedien was, wat ’n bevrydende werking op geloof gehad het. ’n Mens moet ’n onderskeid tussen geloof en dogma tref. ’n Dogma gee geloof ’n bepaalde gestalte, maar is nie die geloof self nie. Net soos Kierkegaard verklaar het moes Abraham die morele opskort om die dieper rede daarvoor te ontdek. Ons wetenskaplike vooruitgang sou nooit kon gebeur het as daar geen geloof in die menslike gees was nie. Geloof in die krag van die menslike gees word sterker as God as bron daarvan beskou word, juis omdat God nie liggaamsgebonde is nie.
 
Christendom is gekenmerk deur die goddelike drie-eenheid van Vader, Seun en Heilige Gees. In Korintheërs word egter ook genoem dat daar drie konsepte bestaan, naamlik geloof, hoop en liefde. Kan ons stel dat God die simbool vir liefde is, Christus die personifikasie van hoop en die Heilige Gees die personifikasie van geloof is? Immers, wat sou die mens sonder geloof, hoop en liefde gewees het? Wat sou wetenskap daarsonder gewees het?
 
Om geloof na die wetenskaplike domein te voer, bied die kwantumwetenskap ’n goeie ingang. Dis hier waar die belangrikste figuur in die kwantumwetenskap, Erwin Schrödinger ’n les vir ons geleer het: Blote waarneming beïnvloed die toestand van ’n subatomiese deeltjie. ’n Deeltjie bestaan uit twee toestande tegelyk, maar deur dit waar te neem word dit een toestand. Ander wetenskaplikes het ontdek dat ’n bepaalde deeltjie in twee kan splits en dieselfde eienskappe kan aanneem, selfs al is hulle aan teenoorgestelde kante van die heelal…iets wat in die konvensionele wetenskap onmoontlik is, aangesien niks vinniger as die spoed van lig kan beweeg nie, en die heelal is miljarde ligjare groot. Ook het wetenskaplikes ontdek dat die eienskappe van ’n druppel water anders is in die omgewing van mense wat gelukkig of woedend is. By blydskap is die kristal wat vorm by koue temperature blykbaar mooier as by iemand wat met boosheid op hierdie druppel konsentreer.
 
Dit lyk byna soos die skil van ’n ui. Sodra een faset uitgedien is, begin die ander gestalte te vorm. Sodra geloof begin vasroes in ’n onbuigsame dogma, begin wetenskap ’n opmars te maak, en sodra wetenskap ’n nuwe ontwikkeling, soos die van kwantum ondergaan, kan ons weer sien hoe subjektiewe aspekte soos geloof die fisiese wêreld op subatomiese vlak kan beïnvloed.
 
Die teoloeë het oor die eeue heen uitstekende belydenisse aan ons vertel en die moderne samelewing gevorm, en waar hulle tekort geskiet het, het wetenskap die leisels oorgeneem. Dieselfde geld nou vir wetenskaplike vooruitgang, en met die soeke na iets konkreets in die heelal, kom ons steeds meer terug op die subjektiewe beweleniswêreld.
 
Waar Kierkegaard gestel het dat hy in God moet glo omdat hy Hom nie begryp nie, kan ons waarskynlik dieselfde verwag van die kwantumwetenskaplikes. Die werking van kwantum is ook nie verstaanbaar nie – om die woorde van die Nederlandse kwantumwetenskaplike Dick Bierman te leen.
 
Ek dink dis redelik om te stel dat hulle daarom ook moet glo.
 
Ateïsme – net soos linkse politiek – se beste tyd is uitgedien.

promote my instagramлобановский супермаркет класс

Anti-Maas-aksie was vryheid van spraak

“In werklikheid was hierdie ’n reuseoorwinning vir vryheid van spraak en die reg om andere te oortuig om saam met jou te stem en teen onaanvaarbare dinge op te tree. En dit alles danksy die hedendaagse wonder van die elektronika.”

Die yslike storm wat losgebars het rondom Deon Maas se omstrede Satans-artikel in Rapport, het natuurlik ’n yslike spul stof opgeskop – sommige daarvan doelbewus om te probeer om ’n paar feite te verdoesel.

Die stof het nog lank nie gaan lê nie, maar ’n hele paar dinge begin al duidelik word. Die ongekende opwelling van e-posse en SMSe (ek hou van die woord vonkpos vir laasgenoemde maar dit wil blykbaar nie posvat nie) wat ’n boikot van Rapport (en blykbaar nog sterker optrede) aangevuur het, is nie bloot skielike en onverwagte optrede van ’n klomp “verkrampte, bekrompe, onverdraagsame” Christen-Afrikaners nie.  Dit is eintlik net die uitbarsting van ‘n opwelling van woede, frustrasie en wrewel wat al geruime tyd – ek sou sê selfs jare, maar beslis die afgelope jaar of twee – in Afrikanergeledere voorkom oor die benarde en magtelose situasie waarin hulle hul sedert 1994 bevind.

Nie alleen voel hulle dat hulle mislei, bedrieg, belieg en verneuk was nie, maar hulle kan nêrens hul frustrasies en besware stel en aandag laat kry nie want feitlik al die media – met die uitsondering van Radio Pretoria en Die Afrikaner – verkondig ’n ideologie en ’n boodskap dat ou Afrikanerwaardes uitgedien is, die Afrikanervolk liefs moet verdwyn deur samesmelting met volksvreemdes en andersdenkendes, en ons nog nie genoeg gely het vir die sonde van apartheid nie. Ander sieninge kry net af en toe aandag – in so ‘n mate dat mense soos Giliomee en Jaap Steyn wat enkele jare gelede met ‘n sekere mate van agterdog betrag is, al hoe meer in Afrikanergeledere as sterk en onbevange stemme beskou word omdat hulle nie skroom om ‘n ander aksent op sekere dinge te plaas nie.

Hierdie Maas-affêre was maar net die laaste strooi, die vonk wat die smeulende kruitvat laat ontplof het.

Want laat ek nou vir Rapport en sy genante wat dink dat dit net ‘n klomp bekrompe Christen-Afrikaners was wat aan hierdie ding deelgeneem het, vertel dat dit net nie waar is nie. Die e-posse en loopfoonboodskappe is ook baie ywerig aangestuur deur mense wat nie baie sterk voel oor Christelikheid en ‘n vreemde ding soos Satanisme nie, maar hier hulle kans gesien het om die linksgerigte, anti-Afrikanerelement wat in sekere media hoogty vier, aan te vat. Dit was met groot genot dat hulle aan die veldtog teen Maas kon deelneem want hy is beskou as een van die hoofeksponente van daardie anti-Afrikanerelement. Dit kon net sowel een van die ander soos Max, Sampie, Jan-Jan, Boesak, Tutu en dies meer gewees het wat die vonkie laat ontbrand het.

Nee, ek praat nie van myself nie want ek was nie een van die boodskapverspreiders nie, hoewel ek ook verskeie boikotversoeke ontvang het. Ek kon nie by ’n boikotaksie aansluit nie want na ’n jaar of twee waarin ek weens spesifieke omstandighede op die hoogte van nuus en menings in die Afrikaanse media moes bly en dus koerante moes koop en selfs TV-nuus kyk, het ek besluit dat ek gerus sonder Rapport kan klaarkom toe aangekondig is dat die vent Maas vir hulle gaan skryf.  Ek was toe al in die tweede week van my eie “boikot” toe hierdie een begin!

En as enigeen dink ek praat twak as ek sê dit was nie net bekrompes wat deelgeneem het nie, gaan kyk wat deur wie kwytgeraak is op sekere forums, blogs en ander elektroniese besprekingsplekke.

Menings van sogenaamde kenners dat die boikotveldtog en Maas se uitskoppery ’n ernstige knou is vir persvryheid, is die grootste klomp twak in ’n lang geskiedenis van twakpratery oor persvryheid.

In werklikheid was hierdie ’n reuseoorwinning vir vryheid van spraak en die reg om andere te oortuig om saam met jou te stem en teen onaanvaarbare dinge op te tree. En dit alles danksy die hedendaagse wonder van die elektronika.

Want dit was die reg om jou mening te lug in e-posse, om kortboodskappe op jou selfoon aan elkeen op jou lys van kontakte te versprei, om pleidooie vir ’n boikot teen Rapport op besprekingsforums en kletskamers in groot vet letters te plaas, wat hier geseëvier het.  Ja, dis reg. Vir die eerste keer het mense werklik besef dat hulle danksy die era van rekenaars, die internet en gesofistikeerde loopfone die reg het om hul mening te lug, die vermoë het om saam te span en iets soos Maas se afdanking te bewerkstellig en dat die tyd dat hierdie “vryheid van spraak” net in die redaksiekantore van koerante gesetel was, iets van die verlede is.

Dis ’n nuwe era wat hier ingelui is en die einde daarvan is onvoorspelbaar, maar dit kan alles net hoogs opwindend wees! Hier kom nog vir jou ’n ding of twee!

Wanneer “persvryheid” en moontlike aantasting daarvan deur mense soos Anton Harber en Raymond Louw opgerakel word (soos hulle hede Sondag weer in Rapport doen), is dit eintlik ’n pleidooi vir die reg van ’n individu of ’n groep individue in ’n mediamaatskappy om hulle unieke, enkele mening wyd en syd te kan verkondig. Dit is waar dat hulle dit klee in mooi woorde van “vryheid van spraak”, maar die gewone ou, die koerantleser en die TV-kyker en die andersdenkende, geniet ook daardie vryheid van spraak in teorie, maar in die praktyk kan hy dit nie toepas nie – beslis nie in hierdie land nie – nie onder die huidige regering nie, maar ook nie onder vorige NP-regerings nie.

Want die doodgewone werklikheid is dat dit waarskynlik sedert die vyftigerjare gans onmoontlik vir ’n individu, selfs ’n groep vermoënde individue geword het om koerante te stig en uit te gee en so hul eie vryheid van spraak te beoefen. Dit kos miljoene om ’n koerant te begin, dit kos tien keer soveel om ’n TV-stasie te begin – selfs al kry jy ’n lisensie.

Die doodgewone werklikheid is ook dat selfs ’n koerantredakteur nie ongebreidelde “vryheid van spraak” of persvryheid het nie. Dit is deel van die mediawerklikheid dat mediagroepe gewoonlik een of ander politieke party of siening of ideologie steun en dit word van redakteurs verwag om in die breë daarby in te val.

Dit is nie ’n nuwe ding nie. Dit was die situasie sedert die heel eerste koerante in die land verskyn het en dit was veral die situasie in die Afrikaanse mediagroepe die afgelope 100 jaar.  Die stigters en direksies van Afrikaanse koerante het in beginsel besluit dat hulle die Nasionale Party (en vir ’n kort ruk die Verenigde Party van Hertzog en Smuts) sou steun.  Redakteurs is aangestel met die ongeskrewe maar vaste aanvaarding dat hulle in die breë by daardie beginsel sal hou. Hulle kon aspekte van die party se beleid en sieninge (hetsy in regering of nie) ontleed, kritiseer en selfs probeer beïnvloed, maar die party afskryf en ’n ander een begin steun? Nooit in der ewigheid nie.

Ek het nooit vir Engelstalige koerantgroepe gewerk nie, maar uit my noue kontak met die politieke skrywers en redakteurs van hierdie koerante, het dit geblyk dat presies dieselfde vir hulle gegeld het. Eendag, as die joernalistieke muse my weer ‘n klap of twee gee, vertel ek van die probleme wat hierdie aspek van “persvryheid”vir sommiges soos wyle Tertius Myburgh –­ en in ‘n geringe mate ook vir my en van my kollegas – gebring het.

Nou is dit helaas so dat met die oorname van die ANC en daarmee die Engelstalige media se angstige gekruip by die nuwe heersers deur swartes as rubriek- en politieke skrywers en as redakteurs aan te stel, daar vinnig onder hierdie mense die idee ontstaan het dat as jy by ’n koerant (of ’n TV- of radiostasie) as verslaggewer of omroeper of so iets aangestel word, jy onmiddellik ’n ruim, onbeteulde en onbegrensde “vryheid” geniet om te skryf en te sê wat jy wil.

Dit het, na wat ek verneem, soms komiese insidente by hierdie instansies afgegee, maar daar het nogtans ’n nuwe en skewe idee van “persvryheid” ontstaan, en dit wil soms lyk of selfs mense soos Harber en Louw daardeur aangetas is. Dit is hierdie skewe sienings wat meebring dat Rapport se afdanking van Maas deur sommiges as ’n “inbreuk” op daardie vryheid gesien word.

Rapport verduidelik dat Maas ’n deeltydse medewerker was, maar deeltyds of heeltyds, die werklikheid is dat geen rubriekskrywer of redaksielid van ’n koerant sy ou meninkie kan lug as dit nie die redakteur van die koerant  (of dan sy luitenante in sy hoofredaksie as hy nie beskikbaar is nie) behaag nie.

Dus, Maas kan net so min op “vryheid van spraak” aanspraak maak as wat ek kan éísdat Rapport my menings plaas.

Dit bring my by ’n belangrike punt in die hele kwessie: Dat Maas se kop gerol het, verskaf groot genoegdoening, maar hy is nie al een wat hier verantwoording verskuldig is nie. Tim du Plessis behoort eintlik te verduidelik hoekom hy Maas se satanisme-rubriek vir plasing goedgekeur het. Hy het dit klaarblyklik vóór publikasie onder oë gehad. Hy het dus geweet wat hy doen en die finale verantwoordelikheid berus by hom.  Maar moenie nou beweer dat ek ’n nuwe anti-Tim veldtog wil laat begin nie!

Die laaste punt in ’n inset wat al weer te lank is, gaan oor Rapport se “erkenning” dat die besluit om Maas te pos, op grond van “kommersiële” oorwegings geneem is. Daar was glo sprake van verspreiders en verkopers wat wou weier om Rapport te hanteer. Daar is diegene wat Rapport wil verkwalik omdat hy om “kommersiële” redes so opgetree het. Maar hulle vergeet klaarblyklik dat Rapport om presies hierdie redes vir Maas as rubriekskrywer aangestel het.

Baie duidelik is daar aanduidings in sirkulasiesyfers en lesersgetalle dat dinge nie meer so voor die wind gaan met Rapport nie. Die redakteur van Sondag, ’n mededinger in dieselfde stal as Rapport, het met blad se verskyning erken dat Rapport se syfers ’n afname toon.

Maas het met sy rubriek in BY (bylaag by Naspers se dagblaaie) en ook sy optrede elders, heelwat reaksie uitgelok – sowel vir as teen, maar veral teen. Dit was mos so duidelik soos daglig dat deur Maas aan te stel, Rapport gehoop het om diegene wat Maas haat of geniet, as lesers te lok en so sy verkope op te stoot – puur en suiwer “kommersiële” redes!

Nugter weet wat hy nou gaan doen, maar iets sal hy moet doen om lesers iets anders te gee as die gereelde spul vervelige en so dikwels anti-Afrikanerskrywers en bydraers.

Soos iemand op een van die internetforums dit gestel het: Rapport kan nou gerus ook die byl inlê onder mense soos Heinrich Wyngaard, Jacob Rooi en ander regstellende-aksie-aanstellings.

Goeie idee!

воронеж моечно-уборочноелобановский депутат

Komende energiekrisis verg politieke visie

ImageMet die ruolieprys op pad na honderd dollar per vat, stuur die wêreld op ʼn permanente energiekrisis af. Die gedagte dat die maklike, goedkoop energie wat ons die afgelope 200 jaar eers uit steenkool en toe uit olie verkry het oor enkele dekades gaan opraak, is besig om nagmerrievisioene by Westerse beleidmakers te veroorsaak.

Die meeste mense het al ingesien dat die Irakoorlog bedoel is om Amerika beheer oor daardie land se oliehulpbronne te gee. Maar veel minder mense besef dat die konflik in Israel in ʼn hoë mate oor ʼn ander noodsaaklike hulpbron, water, gaan. Israel klou verbete aan die verowerde gebied van 1967 omdat dit hom toegang tot die varswaterbronne van die Jordaanrivier en die Bergwatertafel gee. Die Gazastrook, wat tans 1,4 miljoen Palestyne huisves, se ondergrondse water is besig om op te raak weens 4 000 boorgate wat dié mense se enigste toegang tot varswater verteenwoordig. Daar heers reeds ʼn gesondheidskrisis in die Gazastrook en onlangs was daar berigte oor die gebied wat “in sy eie riool verdrink”.

Oorloë oor energie en water gaan waarskynlik kenmerkend van die een-en-twintigste eeu wees. Ons kan ons nouliks voorstel hoe die wêreld gaan verander as ruolie begin opraak en ons dalk moet teruggaan na hoe ons oumas en oupas op plase geleef het: sonder elektrisiteit en met dalk ʼn eenskaarploeg wat deur ʼn os getrek word. Trouens, nie net ons lewenstandaard nie, maar ons hele beskawing is afhanklik van ruolie en petrol wat in kannetjies of tenks vervoer kan word.

Die Vrystaatse wiskundige wat reeds jare lank aan die universiteit van York, Toronto, klasgee, Buks van Rensburg, het onlangs ʼn fassinerende artikel oor Die komende permanente oliekrisis hier op die PRAAG-webwerf geskryf. Daarin sit hy M. King Hubbard se teorie oor die “oliehoogtepunt” (Eng: Peak Oil) uiteen. Hubbard het reeds in 1956 voorspel dat enige olieboorgat of selfs ʼn hele olieveld se produksie tot op ʼn sekere hoogtepunt toeneem en daarna weer onvermydelik afneem. Die eerste bewys vir sy teorie was tydens die eerste oliekrisis in die vroeë sewentigerjare toe die Amerikaners vergeefse pogings aangewend het om hul eie ruolieproduksie vanuit Texas te laat styg.

Tans is daar aanduidings dat selfs die kolossale oliereserwes van Saoedi-Arabië hul “Hubbard-hoogtepunt” bereik het en dus van nou af onvermydelik gaan begin daal. Sadat al-Hoeseini, ʼn vorige hoof van eksplorasie by Saudi-Aramco, die Saoedi-oliemaatskappy, praat van ʼn “strukturele plafon” wat in sy land se olieproduksie bereik is. Die Ghawar-olieveld in Saoedi-Arabië, die grootste op aarde, het reeds een kwart van alle olie wat tot dusver ter wêreld geproduseer is, gelewer en dit wil voorkom asof dit reeds sy Hubbard-hoogtepunt bereik het.

Een aanduiding van die skaarste aan ruolie wat reeds in die mark voelbaar is, is natuurlik die duiselingwekkende styging in die prys vanaf slegs $20 per vat in 2000 tot meer as $90 tans. Suid-Afrikaanse motoriste voel dit reeds aan hul sak en mens kan sê dat ons nog maar aan die begin van die permanente oliekrisis verkeer.

Elke jaar word daar in die wêreld drie keer soveel ruolie verbruik as die hoeveelheid nuwe olievelde wat ontdek word; duidelik is die huidige “oliebeskawing” en selfs globalisering wat van petrochemiese vervoer gebruik maak, nie volhoubaar nie.

Vorige Afrikanerregerings in Suid-Afrika het versiendheid aan die dag gelê toe daar met die olie-uit-steenkoolprojek, SASOL, begin is. Tot redelik onlangs het kommentators in die Engelse pers SASOL as ʼn liefdadigheidsprojek vir armblanke Afrikaners afgemaak en die staat se aanvanklike belegging daarin as ʼn “vermorsing” beskou. ʼn Mens wonder egter wat Suid-Afrika vandag sónder die sedertdien geprivatiseerde SASOL sou vermag het, want dié onderneming verminder ons afhanklikheid van ingevoerde Midde-Oosterse olie en bespaar ook miljarde aan buitelandse valuta wat ons daarsonder sou bestee het.

Die ANC-bewind se gebrek aan enige vorm van beplanning of toekomsvisie blyk duidelik uit die huidige kragonderbrekings of “beurtkrag”-beleid van ESKOM. Dit was tog logies dat Suid-Afrika se groeiende ekonomie ook tot ʼn toename in energieverbruik sou lei en vele deskundiges het oor die jare die regering en die bestuur van ESKOM hieroor gewaarsku.

Indien die ANC-regering nie eens na ons gewone elektrisiteitsbehoeftes kan omsien nie, hoe op aarde gaan hy Hubbard se oliehoogtepunt hanteer? Ons chaotiese stadsbeplanning waardeur woonbuurte lukraak al verder van bestaande infrastruktuur aangelê word, tesame met gratis elektrisiteit in swart woonbuurte, verhoog op allerlei maniere die vraag na energie.

Regeringsbeleid veronderstel ook dat energie altyd goedkoop en maklik beskikbaar gaan wees. Suid-Afrika se afhanklikheid van padvervoer was nog nooit so hoog soos nou nie. Die verkeerspatroon aan die Rand word gekenmerk deur groot opeenhopings waar motors, minibus-taxi’s en vragmotors ure lank in die verkeer staan en luier en kosbare ingevoerde energie verbrand.

Die ANC se droom dat elke inwoner van ʼn plakkerskamp iewers in die toekoms ook gaan deel in die “oliebeskawing” in die vorm van ʼn groot, energiehonger huis met ʼn swembadpomp, viertrekvoertuie in die motorhuis, ondervloerse verhitting en dergelike meer, is net dít: ʼn droom. Soos Buks van Rensburg dit in sy artikel stel: “Ryker lande kan die verhoogde ruolieprys tans in ʼn mate absorbeer, maar armer lande sal aankope nie kan bekostig nie en sonder ruolie moet klaarkom.  Sulke lande trek dus geen voordeel uit die oliemeevaller nie, en kan nie volledig deelneem aan globalisering nie.”

Soos wat die “oliebeskawing” van die afgelope honderd jaar ten einde loop, sal die nywerheidslande wat die meeste voordeel daaruit getrek het die beste geplaas wees om alternatiewe energiebronne te ontwikkel, terwyl die gaping tussen ryk en arm lande gaan vergroot. Wat geld vir lande, geld ook vir individue. Diegene wat tans net-net energie kan bekostig of dit pasella van die ANC-welvaartstaat ontvang, gaan in die toekoms daarvan uitgesluit wees. Ook voedselpryse sal styg soos wat die koste van die energie om dit te produseer, toeneem.

Binne die volgende dekade of twee gaan die permanente oliekrisis met ons wees en gaan ons ons lewenstyl, tegnologie en energieverbruik radikaal moet aanpas. Indringende navorsing oor sonenergie en ander alternatiewe vorme sal deur die staat gefinansier moet word.

Weens onwettige immigrasie en geweldsmisdaad bestaan daar reeds vraagtekens rondom die volhoubaarheid van die SA staatsbestel. Die energieprobleem mag dalk net te veel vir ons staat in sy huidige vorm wees.

Met SASOL, die ou EVKOM, kernnavorsing by Pelindaba en ander inisiatiewe het die Afrikaner reeds getoon dat hy toekomsgerig kan optree. Die komende energiekrisis mag die belangrikste argument ten gunste van ʼn Afrikanervolkstaat wees waarbinne ons sal kan beplan vir ons toekoms met sy globale energietekort en ses miljard mense wat moontlik met geweld hul deel van die oorblywende energie- en varswaterbronne gaan opeis.

Hierdie artikel het in effens gewysigde vorm op 18 November 2007 in Rapport verskyn. 

сайт игрушкиФильчаков прокурор харьков

Immigrasie veroorsaak ons ondergang

Voortaan sal Dan Roodt weekliks ‘n internasionale rubriek van om en by 600 woorde skryf wat ook in Engels in die VSA en in Italiaans in Italië sal verskyn. Hierdie is die eerste aflewering.

ImageDie Italiaanse intellektueel, Umberto Eco, het enkele jare gelede iets kwytgeraak wat vir my skokkend was. In sy boekie Cinque Scritti skryf hy onder meer: “Die Derde Wêreld klop aan ons deure en gaan binnekom selfs al hou ons nie daavan nie… Europa gaan ʼn veelrassige kontinent word – of ʼn “gekleurde” een as u wil. Dis hoe dit gaan wees, of u daarvan hou of nie.”

Kennelik het mnr. Romano Prodi hom nie aan Eco se fatalisme gesteur nie, want tans lyk dit asof Italië die voortou in Europa gaan neem as dit by die summiere deportasie van ongewenste immigrante kom. Maar indien enigeen twyfel aan die verwoestende gevolge van onwettige immigrasie, hoef hy of sy maar net my land, Suid-Afrika, te besoek.

Na raming is daar tussen tien en vyftien miljoen onwettige immigrante uit die res van Afrika in Suid-Afrika. Dit verteenwoordig min of meer ʼn kwart van die bevolking! In sommige dele van die land, soos die Limpopo-provinsie, word tot tagtig persent van alle misdaad deur immigrante gepleeg. Nietemin het die president van Suid-Afrika, Thabo Mbeki, onlangs gesê dat sy regering “niks kan doen” om die immigrasievloedgolf, veral vanuit Zimbabwe, te stuit nie.

Suid-Afrika was eers ʼn Westerse land. Ons aandelebeurs is ouer as vele in Wes-Europa. Tot onlangs het ons meer spoorweë en paaie as Groot Brittanje gehad. Intussen het ons paaie egter vol gate geword en meer as die helfte van die spoorlyne werk nie meer nie. Dit is die gevolg van verafrikanisering, maar ook van onwettige immigrasie wat eenvoudig ons hele maatskaplike stelsel oorweldig het.

Eens was daar ʼn woonbuurt in Johannesburg by name Hillbrow wat as die “Manhattan van Afrika” bekend gestaan het. Dit was ʼn kosmopolitiese buurt waar mens vele Europese tale gehoor het. Ek kan onthou hoe ons as studente by die Café de Paris en die Café Wien ʼn drankie gaan drink het. Daar was ook boekwinkels en ʼn platewinkel bekend as Hillbrow Records wat ʼn groot afdeling vir klassieke musiek gehad het.

Vandag is Hillbrow ʼn misdaadgeteisterde slumgebied wat deur Nigeriese dwelmhandelaars beheer word. Van die 100 000 Nigeriërs in Suid-Afrika het slegs 3 000 wettige visums. Op enige straathoek kan mens, benewens heroïen, ʼn Suid-Afrikaanse ID-boekie vir die ekwivalent van 100 euro koop. Dikwels word sulke ID-boekies deur korrupte amptenare van Suid-Afrika se Binnelandse Sake-departement verkoop.

Woorde kan nie meer die toestande in Suid-Afrika beskryf nie. Elke dag in die pers lees ons van gister se vlaag moorde, verkragtings en rooftogte. Sommige rowers pleeg selfs misdaad in polisie-uniform. Trouens, soms as slagoffers van misdaad na die polisiestasie gaan om ʼn gewapende rooftog aan te meld, herken hulle hul aanvaller agter die toonbank in sy mooi blou uniform as ʼn regte polisieman…

Net enkele dae gelede skryf ʼn bekende Afrikaanse sanger, André Swiegers, hoe sy seun en dié se vriendin en haar ma deur die polisie gearresteer is omdat sy nie vinnig genoeg haar rybewys aan hulle getoon het nie. Natuurlik was die gearresteerde vrou blank en die polisiemanne swart of “gekleurd” soos Umberto Eco sou sê.

En dit is die wortel van die probleem: die rassebewussyn van ons swart-nasionalistiese president Mbeki veroorsaak dat hy nooit teen onwettige immigrante gaan optree nie, selfs al pleeg hulle die mees barbaarse dade teen vroue, kinders en oumense. Vir hom is ons, die wetsgehoorsame Westerlinge van Suid-Afrika, die vyand wat deur sy polisie geteister word, waarteen sy arsenaal van wette gerig is en wat bedoel is om ons uiteindelik landuit te verdryf. Blankes mag nie met die staat handel dryf of onafhanklik van swartes ʼn onderneming begin nie. Ons kinders mag ook nie aan die universiteite in die meer gesogte studierigtings studeer nie omdat sulke studierigtings vir swartes gereserveer word. Hulle moet ook ten duurste vir hul studies betaal terwyl swartes gratis mag studeer.

Die onreg wat daar vandag in Suid-Afrika heers, het ten minste gedeeltelik weens onwettige immigrasie ontstaan omdat soveel swart Afrikane van oorkant ons grense deur die ekonomiese voorspoed in ons Westerse land aangetrek is. Mag Italië ons lot gespaar bly en mag Umberto Eco se voorspelling nie bewaarheid word nie.

для дачиФільчаков прокурор

SAUK moet sy swak Afrikaans staak

ImageOns het almal waardering vir Riaan Cruywagen se professionele aanbieding van die Afrikaanse TV-nuus. Hy verteenwoordig egter die spreekwoordelike swaeltjie wat nie somer maak nie.

So pas het Cruywagen ‘n toekenning van Stellenbosse studente ontvang vir sy bydrae tot Afrikaans in die media. Maar in sy polities korrekte reaksie daarop poog Cruywagen nou om die agterlosige foute, swak uitspraak en intonasie van sy kollegas op taalkundige gronde te verskoon, as sou dit “variante van Afrikaans” wees. Kim “Kloetie” (in Afrikaans sê ons gewoon Cloete) en haar trawante op die TV-nuus is nie by magte om in Afrikaans verslag te doen nie.

Die vernaamste TV-nuusbulletin van die openbare uitsaaier is nie ʼn rockmusiekprogram wat in sleng aangebied kan word nie. Regoor die wêreld, in watter taal ook al, besig nuuslesers en joernaliste in sulke programme die standaardtaal. Sedert 1875 beskik Afrikaans oor ʼn baie duidelike standaardtaal wat op die skole gedoseer word en in tientalle woordeboeke en taalhandleidings vasgelê is.

Die SAUK, gesteun deur sommige polities korrekte akademici soos prof. Hans du Plessis van Potchefstroom, is blykbaar besig met ʼn berekende aanslag op Standaardafrikaans. Die afskuwelike Engfrikaans wat op Sewende Laan gebruik word, is daarop bereken om Afrikaanssprekendes soos morone voor te stel wat nie hul eie taal kan praat nie.

Kom ons stap af van die taalkundige mite dat Engels ʼn variant van Afrikaans is of dat Afrikaans “opgemors” moet word om polities aanvaarbaar te wees. Dit staan natuurlik in skrille kontras met die gewyde eerbied waarmee koloniale Britse Engels as standaardtaal op die SAUK behandel word.

Wat prof. Du Plessis betref en sy stelling dat “Afrikaans ʼn gemorstaal” sou wees, het ek hom nog laas uitgedaag tot ʼn debat daaroor in die Akademie se Tydskrif vir Geesteswetenskappe. Nodeloos om te sê, het hy die hasepad gekies toe hy sy teorie oor Afrikaans as ʼn gekreoliseerde “gemorstaal” op skrif moes verdedig.

Afrikaans is so ʼn mooi taal as dit korrek en suiwer gepraat word. Waarom moet ons mense op die kassie en oor die radio verduur wat ons ore seermaak en boonop ʼn swak indruk van Afrikaanssprekendes by andertaliges skep? As Ruda Landman elokusielesse kon neem om haar Engelse uitspraak te verbeter, kan die SAUK nie sy derderangse nuuslesers en joernaliste vir soortgelyke opleiding in Afrikaans stuur nie?

Dan praat mens nie eens van die alewige getshwane as Pretoria bedoel word nie en wat op ʼn uitdagende vorm van irritasie teenoor die kyker neerkom. As Cruywagen werklik vir Afrikaans omgee, sal hy weier om daardie non-woord oor sy lippe te laat kom.

golden shamrockФильчаков

Die Bosoorlog – ‘n verlore saak liefs vergeet?

Toespraak gehou te Balmoral op 11 November 2007, by ‘n geleentheid ter herinnering aan die gesneuweldes van die Bosoorlog, asook die einde van die Eerste Wêreldoorlog.

Image

Kmdt Willem Ratte met papawer

Jare lank was diensplig, grensdiens en alles wat daarmee saamgehang het, letterlik deel van die Suid-Afrikaanse landskap want oor naweke kon mens jong blanke mans in uniform by die uitgange van dorpe sien staan met ʼn bordjie waarop hulle bestemming geverf was. Hulle was die gelukkiges wat naweekpas gekry het in die Spartaanse en gedissiplineerde opset wat destyds tipies van die ou Suid-Afrikaanse Weermag was. Sulke jongmans in uniform het ons aan ʼn oorlog herinner wat op die duur lotsbepalend sou wees, ʼn oorlog wat destyds nooit behoorlik aan die publiek verduidelik is nie en wat nooit werklik deel van die openbare debat geword het nie.

Met die voordeel van terugskouing kan mens amper sê dat ons politieke leiers van destyds nie mooi besef het waaroor dit gaan nie. Anders waarom is Suidwes, om nie van Walvisbaai wat reeds van 1878 ʼn Suid-Afrikaanse besitting was te praat nie, sonder meer aan SWAPO oorhandig? Terwyl die Weermag hom op die slagveld onderskei het as ʼn professionele en gedugte vegsmasjien, het die politici heel dikwels by die onderhandelingstafel die witvlag gehys en word die Westerse beskawing wat ons voorouers in die land gevestig het vandag wesentlik bedreig. Al die strategiese implikasies van die Nasionale Party se sonderlinge bekering tot die ANC-standpunt waarmee die Afrikaner, onder andere, se eeue-oue strewe na selfbeskikking meteens beëindig is, is waarskynlik nog nie verreken nie.

Dit blyk dat selfs Brittanje, die argitek van die Lancasterhuisberaad waardeur Robert Mugabe aan bewind geplaas is, ietwat verbaas is deur die vinnige manier waarop alle Westerlinge uit daardie land gesit is. Gedane sake het egter geen keer en mens vermoed dat onlangse Britse kritiek op Mugabe meer uit verleentheid as enige werklike empatie met die eertydse blanke Rhodesiërs geskied.

Feit is dat die Bosoorlog ongeveer dertig jaar geduur het, vanaf die laat sestigerjare tot die 22ste van die tweede maand 2002 toe Jonas Savimbi, een van die hooffigure in daardie oorlog, tydens ʼn skietgeveg omgekom het.

Image

SAW-vlag…

Afgesien van die militêre operasies teen Duitsland tydens die Tweede Wêreldoorlog, was die Suider-Afrikaanse bosoorlog waarskynlik die grootste oorlog wat daar nog op Afrikabodem geveg is. Verskeie lande in Suider-Afrika, maar ook die vernaamste opponente tydens die Koue Oorlog soos die VSA en die Sowjetunie, was op een of ander manier betrokke.

Die feit dat hierdie ʼn belangrike oorlog was, dring waarskynlik nou eers tot ons deur, noudat die sogenaamde “progressiewe” oftewel linkse magte soos die MPLA, ZANU PF, SWAPO en ANC/SAKP ʼn onverwagte hegemonie in die streek behaal het.

Die wyse waarop Suider-Afrika téén die gang van die wêreldgeskiedenis in uiteindelik die mag oorhandig het aan politieke en militêre bewegings wat destyds binne die invloedsfeer van die ou Sowjet-Unie verkeer het, verteenwoordig een van die geheimsinnigste raaisels van die geskiedenis. Terwyl die Berlynse muur in Europa in 1989 afgebreek is, is hy by wyse van spreke vanaf dieselfde datum by ons herbou.

As daar vandag hoegenaamd in die pers na die Bosoorlog verwys word, word dit op ʼn baie stereotipe manier met apartheid in verband gebring. Daar bestaan weinig strategiese of politieke ontledings van die oorlog wat op ʼn objektiewe manier gedoen is. Die algemene indruk wat daar geskep word, is dat indien Suid-Afrika, asook die ou Rhodesië nooit weerstand gebied het nie, sou ons die geweld van die oorlog gespaar gewees het.

So eenvoudig is dit natuurlik nie. Indien Kennedy tydens die Kubaanse missielkrisis bes gegee het, sou daar vandag wêreldvrede geheers het? Gestel Suid-Afrika het nooit gereageer teenoor die Kubaanse, Oos-Duitse en Russiese magsopbou in Angola nie, sou ons vandag ʼn beter lewe gehad het, sonder transformasie, plaasmoorde en taaldiskriminasie? Vir seker nie.

Baie oorloë is sekerlik futiel. Maar elke oorlog het unieke oorsake wat uiteindelik met die politiek verband hou. In die beroemde frase van Von Clausewitz verteenwoordig “oorlog die voortsetting van politiek met ander middele”. Dikwels is oorlog die gevolg van politieke mislukkings. Vele mense gee die eensydige skikking by Versailles in 1919 die skuld vir die uiteindelike uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog. Maar oorloë kan ook ewe dikwels veroorsaak word deur mededinging tussen lande en volkere, om nie van godsdienstige en ideologiese verskille te praat nie.

As ons dus vandag die vraag vra: waarom het ons oorlog gaan maak in die destydse Suidwes en Angola, dan is daar ʼn verskeidenheid antwoorde wat met die gewone oorsake van oorloë te make het. Dit opsigself sê vir ons dat dit geen vrugtelose oorlog was nie. Die destydse strategiese, militêre, ekonomiese en ideologiese kwessies wat die Bosoorlog onderlê het was werklike kwessies en kon nie langs gewone politieke weë opgelos word nie.

Image

Roodt te Balmoral

Ek wil vandag hier my eie siening of interpretasie van die oorlog gee. Ek wil selfs die stoute skoene aantrek en beweer dat die Bosoorlog in sekere opsigte nog nie verby is nie en dat ons iewers in die toekoms weereens in Suider-Afrika gaan oorlog maak omdat geen van die wesentlike geskille waaroor dit gegaan het tot dusver opgelos is nie. Ook wil ek fokus op die positiewe eienskappe van die ou SAW wat nog nie heeltemal verlore is nie en wat ons dalk in die nabye toekoms mag onderskraag in ons stryd om voortbestaan op waarskynlik die ongenaakbaarste en gewelddadigste kontinent op aarde.

Terwyl Suid-Afrika ingeneem is deur die ANC en hy hom in die Uniegebou tuisgemaak het waar hy na hartelus die SA staat vir sy eie doeleindes kan aanwend, kan mens tog sê dat iets van die ou Suid-Afrikaanse patriotisme oorgebly het. Deel van die oorlogservaring en deel van vele mense se Weermagervaring was dié patriotisme wat veral in die eerste vers van Die Stem deur Langenhoven verwoord is, die gedagte van: “Ons sal lewe, ons sal sterwe, Ons vir jou Suid-Afrika.”

Die ou Suid-Afrikaanse patriotisme, wat nou saamhang met die Afrikaneridentiteit, is, goddank, nog nie dood nie. Hoewel ons by die onderhandelingstafel oorwin is, is ons nog nie geestelik oorwin nie.

Ek het reeds genoem dat die Bosoorlog deel was van die Koue Oorlog-konflik tussen Oos en Wes. Maar myns insiens is daar nog ʼn wesentliker aspek daarvan wat deur die meeste mense misgekyk word. Deur die geskiedenis, of dit nou die geskiedenis van Rome is of die geskiedenis van die Franse of Russiese Revolusies, vind ons ʼn byna permanente konflik tussen die skeppende minderheid en die passiewe, afhanklike meerderheid. Terugskouend en veral in die lig van die soort Derdewêreldse welvaartstaat wat regdeur Suider-Afrika tot stand gekom het, was die Bosoorlog bloot die voortsetting van die eeue-oue stryd tussen patrisiër en plebejer. In daardie sin is die oorlog nie verby nie, maar het bloot ʼn nuwe gesig aangeneem; dit woed voort in plaas- en huisaanvalle en in al die pogings van die huidige owerheid om die besittersklas van sy bates te ontneem en dit aan sowel die plebejiese parvenu’s as die gepeupel uit te deel.

Sekerlik het die Afrikaner sentraal in die Bosoorlog gestaan. Die SAW is aangevoer deur Afrikanergeneraals, maar daar was ook ʼn groot aantal dienspligtiges uit die geledere van Engelssprekende blankes. Benewens hierdie weermag, was daar egter ʼn hele konstellasie van bondgenote, waaronder veral UNITA, die DTA in Suidwes, Buthelezi en ander tuislandleiers in Suid-Afrika. Daar was ook 32 bataljon, Koevoet en ander wat van nie-wit soldate gebruik gemaak het. Toe Meyer en De Klerk so te sê onvoorwaardelik aan die ANC oorgegee het, het die hele orde in duie gestort in ʼn illustrasie van die klassieke dominoteorie wat Amerikaanse sienings gedurende die Koue Oorlog bepaal het. Soos Dwight D. Eisenhower dit op 7 April 1954 gestel het:

“Uiteindelik het mens breër oorwegings wat neig na wat jy die ‘tuimelende domino’-beginsel sou noem. Jy het ʼn ry domino’s wat opgestel is, jy gooi die eerste een om en wat met die laaste een gebeur is die sekerheid dat dit baie vinnig gaan omval. So kan mens die begin van ʼn disintegrasie hê wat die mees diepgaande invloed kan uitoefen.”

Wat die meeste van die slimjanne wat vandag in die pers kommentaar lewer nie besef nie, is dat die politieke mislukking van die Nasionale Party en die De Klerk-oorgawe ook ʼn verwoestende uitwerking gehad het op almal wat deel was van wat mens destyds die Gematigde Alliansie, teenoor die Radikale Alliansie, sou kon noem. Savimbi, wat volgens sy biograaf ʼn intelligente en charismatiese leier was, is uiteindelik doodgeskiet terwyl elkeen wat op een of ander manier deel van die Gematigde Alliansie was die onderspit gedelf het.

Hoewel die wêreldmedia die sogenaamde skikking van 1994 voorgehou het as ʼn onderhandelde skikking, het niemand minder nie as Nelson Mandela tog die aap uit die mou gelaat toe hy op 26 Julie 1991 in Havana die volgende gesê het: “Die oorwinning oor die apartheidsweermag was ʼn inspirasie vir die strydende mense binne Suid-Afrika! Sonder Cuito Canavale sou die verbod op ons organisasies nie opgehef gewees het nie!… Cuito Canavale was die keerpunt in die stryd om ons kontinent en ons land van die euwel van apartheid te bevry!”

Volgens Fidel Castro was Mandela se woorde “die grootste en voortreflikste hulde wat ooit aan ons internasionalistiese vegters gebring is”.

Ook in sommige van Thabo Mbeki se uitsprake het dit al geblyk dat die ANC sy huidige magsposisie nie sien as die resultaat van onderhandeling nie, maar as die vrugte van ʼn militêre oorwinning. Onderliggend aan die tweedeklasstatus van blankes en veral Afrikaners in Suid-Afrika is ook die gedagte dat ons oorwin is en daarom die wette en regeringstelsel van ons oorwinnaars moet aanvaar.

Diegene van die SAW wat wel by Cuito Canavale was, vertel ʼn ander verhaal.

Kan mens dus sê dat die saak waarvoor daar geveg is, verlore is? Hierdie vraag kan slegs beantwoord word indien ons eers ʼn ander vraag vooraf beantwoord: wat is “die saak” waarvan ons hier praat? Op sy minste behels die saak die volgende:

1.       Die vryheid van die Afrikaner.

2.       Die vryheid van verskeie ander volke in ons sub-kontinent, waaronder die Ovimbundu van Jonas Savimbi, die Rehoboth-Basters, Namas, Herero’s en ander in teenswoordige Namibië, asook die blanke Rhodesiërs wat intussen uit hul land verdryf is.

3.       Die ekonomiese welvaart van Suider-Afrika wat plek-plek, soos in Zimbabwe, groot terugslae beleef.

4.       Die soewereiniteit van state in ons gebied wat waarskynlik binnekort deur groter moondhede soos Sjina en Indië bedreig gaan word.

Ten spyte daarvan dat die Bosoorlog amptelik ten einde geloop het, is hierdie vraagstukke hoegenaamd nie opgelos nie en roep steeds om ʼn bevredigende oplossing. Die algemene gevoel is dat Suid-Afrika dieselfde pad as Zimbabwe gaan bewandel, met die verdrywing van die blanke komponent.

Dit wil voorkom asof die Westerse lande ʼn groteske fout begaan het deur die Gematigde Alliansie in Suider-Afrika te verwerp en hul steun aan die radikales toe te sê. Nie net is Westerse invloed in Suider-Afrika besig om te taan nie, maar hul mededinger Sjina is besig om sy invloed uit te brei. Die Volksrepubliek van Sjina verteenwoordig die enigste oorblywende finansier van die Mugabe-bewind, maar duisende Sjinese werkers bou in Angola aan die spoorlyn wat 1 300 kilometer sal strek vanaf die wekusstad, Benguela, na die mineraalryke streek in die ooste wat aan die Demokratiese Republiek van die Kongo grens. Sommige mense beweer dat daar reeds twee miljoen Sjinese in Angola woon, in elk geval meer as die getal Portugese wat ooit in die land gevestig was.

As ons daaraan dink dat die Portugese vir meer as 500 jaar ʼn konstante teenwoordigheid in Angola gehandhaaf het en die land op ʼn stadium as ʼn “oorsese provinsie” beskryf het, dan besef ons watter grondverskuiwende strategiese verwikkeling hul vervanging deur Sjinese verteenwoordig. Wat die bosoorloog aanbetref, kan mens dus praat van twee honde baklei oor ʼn been, maar die derde gaan daarmee heen! Nóg Rusland en Kuba, nóg Suid-Afrika en die Afrikaner wat mekaar in Angola die stryd aangesê het, baat tans by die olierykdom van Angola.

Ook in Suid-Afrika is Sjinese maatskappye en beleggers besig om stelling in te neem. Die grootste enkele aandeel in Standardbank is onlangs aan die grootste bank in Sjina, die Nywerheids- en Handelsbank van Sjina, verkoop. Standardbank is in baie opsigte die toonaangewende bank in Suid-Afrika wat sinoniem is met die aanvanklike goudstormloop in die 1880s en die opkoms van Johannesburg as finansiële sentrum van ons land en toenemend van die hele Afrika. Die bank besit ook takke in die meeste lande suid van die Sahara. Dus sal Sjinese maatskappye en individue wat oral in Afrika sake doen voortaan hul lenings, asook valutatransaksies, deur ʼn Sjinees-Suid-Afrikaanse bank kan verrig.

Oor die afgelope aantal jare het daar veral by die Afrikaner ʼn groot ontnugtering ingetree rondom die oorgawepolitiek van mnr. FW de Klerk. Dit is al herhaaldelik gesê, maar in die laaste jare van die Nasionale Partybewind was daar geen strategiese visie meer nie. In weerwil van Mandela en Kuba se propaganda oor Cuito Canavale, het die SAW grootliks as militêre wenner uit die bosoorlog getree. Die strategiese voordeel wat die SAW aan die NP-bewind gebied het, is net nooit deur die politici benut nie. Trouens, vir die Nasionale Party was gunstige publisiteit in die buitelandse media belangriker as enige ander strategiese, militêre of politieke kwessie. Dit was selfs belangriker as die voortbestaan van die Afrikaner in Suid-Afrika. In sy boek Boetman en die swanesang van die verligtes verduidelik die joernalis Chris Louw hoe enige buitelandse joernalis binne ʼn halfuur ʼn afspraak met Roelf Meyer tydens die sogenaamde onderhandelings kon verkry, terwyl plaaslike joernaliste of selfs persone vanuit die binnekring van die ou regering dae lank moes wag of met ʼn kluitjie in die riet weggestuur is.

Die kragte van die geskiedenis wat tydens die bosoorlog werksaam was, is nog nie gestuit nie. Daardie kragte sal aanhou werk totdat die huidige neiging om alle blankes of mense van Westerse afkoms uit Suider-Afrika te vedryf sy logiese uiteinde van volledige verafrikanisering onder die ekonomiese oorheersing van Sjina en ander moondhede bereik het. In die lande van Oos-Afrika wat deur die Britte ontruim is, het ʼn ander moondheid waarna die Indiese oseaan vernoem is, oorgeneem en word die handel van lande soos Kenia en Tanzanië geheel en al deur Indiërs oorheers.

Meer as ooit wankel Suid- en Suider-Afrika vandag op die mespunt. In sy profetiese boek ʼn Swart Suid-Afrika  wat in 1962 geskryf is, voorspel die historikus en politieke kommentator G.D. Scholtz dat die blanke beskawing in Suid-Afrika sal ondergaan, mits die blankes afstand doen van hul ekonomiese gemaksug en afhanklikheid van nie-blanke arbeid. Volgens Scholtz het die blankes nooit verstaan dat daar na die Tweede Wêreldoorlog ʼn groot magsverskuiwing in die wêreld plaasgevind het waardeur die blankes van die oorheersende posisie wat hulle die afgelope 500 jaar beklee het, ontneem is nie. In ʼn hoë mate beleef ons tans die Untergang des Abendlandes wat Spengler voorspel het en ons huidige probleme hang ten nouste met die algemene dekadensie en afgang van die Westerse wêreld, bowenal in Afrika, saam.

Op ʼn dag soos vandag waarop ons die einde van een van die grootste slagtings in die wêreldgeskiedenis naamlik die Eerste Wêreldoorlog, herdenk, behoort ons diep te besin oor die toekoms van ons volk, ons land en ons beskawing. Gaan ons eenvoudig die pad van kapitulering, oorgawe en uiteindelike verdrywing uit ons vaderland loop? Of gaan ons die verloordersindroom van ons afskud en opnuut ons probleme in die oë kyk soos wat ons voorouers deur die eeue so dikwels reggekry het?

In dié opsig verstout ek my om te sê dat die bosoorlog, hoewel dit op die fiasko van De Klerk se oorgawepolitiek uitgeloop het, vandag vir ons op dieselfde manier kan inspireer as Vegkop of Bloedrivier! In ʼn wesentlike sin is die Afrikaner in die onlangse tyd nog nooit militêr oorwin nie; hy is bloot polities verraai deur sy eie vrotsige en boonop dom leiers.

Die merkwaardige stryd wat ons in Angola en elders tydens die bosoorlog gevoer het, waartydens ons ons vryheid teen die destydse magte van totalitarisme verdedig het, behoort in die annale opgeneem te word naas ons veldslae teen die Matabeles en Zoeloes, maar ook Majuba, daardie wonderbaarlike triomf oor Colley en sy Engelse. In die onlangse tyd is die naam van generaal Koos de la Rey weer in ʼn gewilde liedjie vir ons opgeroep en wie sal ooit Magersfontein vergeet, toe die Boere ʼn klinkende oorwinning oor majoor-generaal Wauchope behaal het?

Ons is ʼn dapper en vernuftige volk wat groot hoogtepunte in die geskiedenis behaal het en by verre die suksesvolste staat in Afrika tot stand gebring het. Soos ʼn span wat gewoond daaraan is om te wen en daarom nie een of twee verliese kan verwerk nie, is ons bloot ontsenu deur die politieke wending na afloop van die Bosoorlog.

Die geskiedenis wat ons troepe en offisiere in Angola en die destydse Suidwes gemaak het, leef egter met saam in die huidige tye. Teenoor die willoosheid van die burgerlike politikus soos ʼn Roelf Meyer of ʼn voetewassende, abjekte Adriaan Vlok, staan die soldaat in sy dapperheid, eerlikheid en onwrikbare trots.

Nietzsche sê iewers dat oorlog die enigste kuur vir dekadensie is. Indien Nietzsche vandag in ons land gelewe het, sou hy waarskynlik graag oorlog wou sien, want nog nooit in die geskiedenis behalwe miskien in Johannesburg tydens die 1890s was ons land nog so dekadent soos juis nou nie. Dis vandag vir ons moeilik om ons die ou Suid-Afrika voor te stel wat vir iets heeltemal anders gestaan het, nie individuele vryheid om te doen wat jy wil nie, maar ʼn soort Stoïsynse patriotisme en lojaliteit teenoor die land self. Toevallig val my oog nou die dag op ʼn passasie van Verwoerd wat voor in Erika Theron se boek oor sy rol as welsynsbeplanner in die dertigerjare voorkom en wat waarskynlik beter as enige ander omskrywing die etos van die ou Suid-Afrika verwoord.

Verwoerd se patriotiese betuiging van vaderlandsliefde in die gedeelte wat ek nou ten slotte gaan aanhaal, is tipies Westers en kan teruggevoer word na die ou-Romeinse siening van die vaderland wat bloot ʼn uitbreiding van die begrip paterfamilias was. Hierteenoor beleef ons tans ʼn heeltemal ander siening van die staat wat dit letterlik as ʼn skatkis of grot van Ali Baba sien wat geplunder moet word.

Op ʼn dag soos vandag waar ons daarom hulde bring aan al die miljoene gesneuweldes van die Eerste Wêreldoorlog, maar ook aan die oud-stryders van die Bosoorlog, waaronder die meer as duisend jong manne wat aan die grens omgekom het, is Verwoerd se woorde wat hy tydens ʼn Republiekfees in 1964 geuiter het soveel te meer gepas:

“Republiek van Suid-Afrika, land van ons vadere, land van ons kinders en hulle s’n – hoe trots is ons daarop om jou te mag dien. Ons sal ons met liefdevolle sorg toewy aan die beskerming van jou natuurlike prag. Ons sal jou bodem bebou en vaar op die seë wat jou omring. Wanneer ver verwyder, sal ons verlange na jou uitstraal. Jy is ons tuiste waarheen ons ons altyd wend. Jy besorg ons geluk, gesondheid, lewenskrag. In jou skoot vind ons die laaste rus. Aan jou verpand ons op hierdie dag van vervulling ons toewyding en liefde, en indien nodig die grootste offer wat ʼn mens kan bring.”

In die lig van al die strategiese kompleksiteite wat ek hierbo geskets het, was die Bosoorlog vir seker geen verlore saak nie. Totdat ons ons republikeinse vryheid herwin het en ons ons vaderland met Verwoerdiaanse liefde pleks van die huidige afsku kan bejeën, mag ons soos die ware soldaat nooit tou opgooi nie.

free bet sites no deposittopcargo отзыв