Kategorie: Rubrieke

Regstellende aksie ook onregverdig teenoor bekwame swartes

‘n Regter in die Gauteng-Noord hooggeregshof, regter Elias Matojane,het gister een van die verdagtes in die Eugene Terre’Blanche moordsaak, Chris Mahlangu, se borgtog teruggetrek. In die uitspraak het hy die landdros op Ventersdorp wat borgtog toegestaan het, mnr Magaola Foso, gestriem. Die regter het nie doekies omgedraai nie en dele van die landdros se uitspraak as onverklaarbaar bestempel. Beide die regter en die landdros was swart.

Die groot verloorder in die saak? Regstellende aksie en meer spesifiek regter Matojane.

Want sien, of sommiges onder ons dit wil hoor of nie, maak die stert aan die regterkant van die normaalverdeling se klokkurwe van intelligensie, asook die groot aantal swartes in die land, dit onafwendbaar dat daar wel noodwendig hoogs intelligente, bekwame swartes moet wees, soos regter Matojane klaarblyklik is.  Nes die stert aan die linkerkant van daardie selfde klokkurwe daarop dui dat daar minder intelligente, minder bekwame blankes sal wees. Kyk bloot na die meerderheid linkses in blanke geledere, en helaas selfs ‘n paar in regse geledere…

Benewens die feit dat regstellende aksie in wese  swart-op-wit apartheid en rassisme verteenwoordig, verteenwoordig dit ook ‘n onreg aan die intelligente en bekwame swartes. Gister se hofuitspraak is ‘n uitstekende voorbeeld daarvan. Een van die twee hofbeamptes is klaarblyklik nie op grond van bekwaamheid aangestel nie, maar die ander wel, te oordeel aan die striemende uitspraak.

Ek as ‘n leek in terme van die gereg sit egter na dese en wonder of ek almal in die regstelsel kan vertrou. As ek ooit in ‘n hofsaak betrokke gaan wees, gaan dit nie ‘n soort lotery wees wat gaan bepaal of ek ‘n bekwame hofbeampte gaan kry wat my saak aanhoor nie? Gaan die landdros of regter iemand wees wat daar is omdat hy swart is, of omdat hy bekwaam is? As ek nie bewus was van sy uitspraak in gister se verhoor nie, sou ek waarskynlik ook na regter Matojane gekyk het en dieselfde twyfel beleef het.

Natuurlik is my vertwyfeling onregverdig teenoor regter Matojane, wat waarskynlik wel heel in staat is om sy pligte behoorlik uit te voer, maar dis eweneens nie ‘n onredelike vrees aan my kant nie. Die obsessie wat die ANC bewind het met koppetellery op rasgronde, bring mee dat regstellende aksie noodlottig gekompromiteer is. Die noodwendige uitkoms van ‘n blote koppetellery is dat standaarde moet daal en mense se lewens word dikwels sodoende in die gevaar gestel. Robert Mugabe vlieg byvoorbeeld gereeld Europa of Ooste toe vir mediese behandeling. Waarom sou hy nie Afrika se dokters vertou nie?

Nog ‘n voorbeeld van die standaarde wat moet sak agv regstellende aksie se obsessie met getalle, is Suid-Afrika se vlieëniers. Dit is welbekend dat die Suid-Afrikaanse Lugmag sukkel om swart loodse op te lei. Generaal –Majoor Lucky Ngema, die hoof van opleiding in die Lugmag, sug byvoorbeeld: “Each time black Africans get the opportunity to be trained, they fail the course. We had situations in which we would put 30 black people on the training course and all of them would fail.” Die uitkoms hiervan was dat standaarde verlaag is vir swartes in die Lugmag se vlieëniers se opleidingskursusse. Blanke leerling-vlieëniers wat gedruip het, is ontslaan sonder om ‘n tweede kans te kry, maar swartes is herhaaldelik die geleentheid gegun om dit te probeer deurkom, met rampspoedige gevolge vir veiligheid.

Ek is weer eens seker daar moet wel noodwendig swartes met die nodige aanleg wees om vlieëniers te word, en om die kursus met die eerste probeerslag te slaag, maar hoe kan mens seker wees jy is veilig op ‘n vliegtuig met ‘n swart loods in beheer as die keurings- en opleidingsprosesse eerder oor die kandidaat-vlieëniers se velkleur gaan, as oor hulle verstandelike vermoëns en hul aanleg vir vlieg? Dis net skynheiliges wat ewe veilig sou voel ongeag of dit Sipho of Sakkie is wat die vliegtuig vlieg.  As die loods se naam Sakkie is, kan jy daarop reken dat sy kwalifikasie as vlieënier oor meriete gegaan het, maar Sipho…. Die koppetellery waarmee regstellende aksie noodwendig gepaard gaan, is egter nie net die publiek wat in gevaar gestel word nie, maar ook onregverdig teenoor diegene wat wel bekwaam genoeg is, maar toevallig swart. As Sipho se passasiers kriewelrig is omdat hy swart is, is ek jammer vir Sipho as hy op meriete in die stuurkajuit sit, maar die onverdedigbare stelsel van regstellende aksie wat teen wittes diskrimineer, moet die blaam daarvoor dra.

игрушка интернет магазинДанильченко Харьков

Moraliteit en die politici

Die striemende aanval van dr. Pallo Jordan op Julius Malema het nog ‘n kwessie op die tafel geplaas, eerder as om dit iewers in die hoekie in vergetelheid te laat wegraak.

Malema, wat gewoonlik die publiek se bloed laat kook, het onlangs sy organisasie se standpunte oor seksuele verhoudings gestel, wat weer deel uitmaak van die veldtog teen Vigs. Die kern hiervan is dat verhoudings monogaam moet wees, en dat die twee partye getrou aan mekaar moet wees.

Jordan, soos baie ander, het dit as ‘n aanval op pres. Jacob Zuma vertolk. Dit is ook nie vreemd nie: Zuma het drie wettige vroue, ‘n verloofde by wie hy kinders het, en het boonop ‘n kind by ‘n huisvriend se dogter. Voorts is hy van die verkragting van ‘n MIV-positiewe vrou aangekla. Dat hy vrygespreek is, word oorskadu deur die feit dat hy volgens sy eie getuienis gaan stort het om die moontlikheid van MIV-besmetting te voorkom.

In moraliteitsterme is hy ‘n poligamis en ‘n owerspelige.

Dit is dus die staatshoof wat buite die riglyne optree van die internasionale veldtog teen Vigs. Om nou iemand te roskam oor hy dié riglyne, en sy organisasie se amptelike beleid stel – omdat dit ‘n aanval op die staatshoof sou neerkom – kompliseer die veldtog teen Vigs oneindig.

‘n Parallel kan ook getrek word na die stryd teen korrupsie. Solank as wat sommige kaders nie hul dag in die hof kry nie, is daar min inspirasie vir ander met hul lang vingers in die kasregister om op te hou daarmee. So lank gaan sommiges onder hul eie welvaart strompel, en hoe meer gaan die mense in die middelklas word wat moet begin kies of hulle hul kragrekenings gaan betaal, of kos op die tafel gaan hê. Hoe meer gaan bejaardes wat hul lewe lank verantwoordelik met hul geld omgegaan het, op hul oudag besef dit was nie genoeg nie.

Hoe meer munisipaliteite skep as wat gemeenskappe kan bekostig, hoe meer gaan die e-Colivlakke in waterstrome gemeet word, ‘n duidelike aanduiding van riool. Al ontken die departement die krisis ook in al elf amptelike tale.

Die Wêreldbank beskryf korrupsie immers as die diefstal van ‘n land se toekoms.

Die vraagtekens wat oor politici se moraliteit geplaas word is egter nie uniek aan Suid-Afrika nie. In Wes-Europa was ‘n veldtog vir die opskerp van moraliteit onder die politici en die media hoog op die agenda, en is 2008 selfs as die jaar van geestelike higiëne verklaar, toe die inhaligheidsvlakke van die korporatiewe wêreld die publiek wêreldwyd geskok het, en die wêreld in ‘n ekonomiese krisis gedompel het. Dié skok is vergroot deur instansies wat staatshulp as reddingsboeie gekry het, en dan sommer dadelik van daardie geld gebruik het om weer fabelagtige bonusse aan die topbestuur te betaal.

In Ysland, tradisioneel ‘n besonder persvrye land, het die bankbase wat die krisis daar veroorsaak het, argaïese regsreëls ingespan om hulself teen mediakritiek te verskans – met die gevolg dat daardie regsreëls gewys is en Ysland nou die toon met mediavryheid aangee. Politici het vernuftig die vraagtekens oor hul eie moraliteit afgeskud deur moraliteit sterk in hul ekonomiese herstelplanne in te skryf.

In Suid-Afrika is die program rondom mediavryheid stroomop, en duidelik teen die internasionale mening in, soos uit die vrae aan pres. Zuma tydens sy besoek aan die Euro-parlement geblyk het. Iets wat nou ook soos ‘n seer duim begin uitstaan, is die alles-omvattende rassebeleid met ‘n magdom rasgedrewe wette en maatreëls om glo rassisme teen te werk. Hierdie transformasieprogram begin nou dieselfde vlakke van belaglikheid bereik as die argumente wat nou ingespan word om Malema – die een keer wanneer hy die regte ding sê – die mond te snoer.

Die knak wat die vertroue in die wêreldekonomie gekry het, word hier ook aangewend om die sosialismeknoppie baie harder te druk. Die saad van hierdie veldtog val op vrugbare grond omdat Suid-Afrika die grootste meetbare inkomstegaping ter wêreld het, met boonop ‘n baie hoë werkloosheidsyfer. Die gewone kieser hier verstaan nie die omvang van die skade wat sosialisme aan ‘n ekonomie aanrig nie, anders as die Duitsers wat twee dekades lank miljarde Euro’s in die voormalige Oos-Duitse ekonomie moes pomp om ‘n mate van pariteit te bewerkstellig.

детямАлександр Фильчаков

Ons b-bank, ons b-bok, ons b-boere – wat is volgende, ons bobotie, biltong en boerewors?

Dit is baie duidelik dat die kommuniste nou behoorlik aan die gang gekom het, om ons Afrikaners se hoekstene weg te kap, en die ANC se kommunistiese onderrok hang al verder uit. Dit is ‘n erkende aspek van sielkundige manupilasie, dat as jy mense se simbole en fondamente wegvat, hulle identiteitloos en sonder samebindende emosie sit. Dit maak hulle ‘n maklike prooi vir indoktrinasie tot ‘n nuwe ideologie, denke en leefwyse. Hierdie is natuurlik ‘n algemene indoktrinasiemetode in alle weermagte,  om goeie soldate te maak. Die nuwe rekrute word individueel afgebreek en ontneem van ‘n eie identiteit om in te pas by die groepsidioom. “Hulle breek jou eers af, dan bou hulle jou in die spanspeler (of groepsidioot) wat hulle wil hê.”

Dieselfde taktiek is uitmuntend suksesvol gevolg deur die kommuniste ná die Tweede Wereldoorlog in al die lande wat hulle ingeneem het. In Rusland is godsdiens verban, in China is kinders van hulle ouers vervreem om nie die eeu-oue Chinese tradisies te leer nie. Die basiese idee? Neem hulle unieke identiteit weg – alles wat hulle uniek maak, en dan gee jy aan hulle die groepsidentiteit wat die regering behaag. Gebeure van die afgelope tyd begin op ‘n gefokusde aanslag op die Afrikaner se identiteit dui. Kom ons kyk chronologies na hierdie nuwe aanslag:

1.         Die ANC is stelselmatig besig om ‘n berekende aanslag op Afrikaans te maak, en hulle hoofteikens is die skole en veral die universiteite. Breek ‘n taal as intellektuele medium, en jy breek sy krag om te groei en lewend te bly. Een vir een is die Afrikaanse universiteite afgetakel; Kovsies was die tweede laaste een, en nou begin hulle by Potchefstroom. Daar is alreeds ‘n geroep uit die gekkekoor dat Model C-skole moet verdwyn.

2.         Die ANC maak bekend dat hulle alle landbougrond tot nasionale bate wil verklaar, en die grond nasionaliseer vir ‘n paggebruikstelsel. Afgesien daarvan dat dit niks anders as die kommunistiese ideologie is van alles behoort aan die staat, nie en almal werk vir die glorie van die massas, is dit ook die basisbeginsel van die swartes se lewensfilosofie, Ubuntu, dat die land aan almal behoort, via die stamhoof. Dit is hoekom swartmense nie glo aan grensdrade nie.

3.         Die bogenoemde beleid word dan gefokus op veral jagplase, wat volgens die kommuniste nie produktief is nie. Dit word gesê ongeag die feit dat die jagbedryf jaarliks miljarde rand se buitelandse valuta en inkomste vir die ekonomie verdien. Maar natuurlik! Jag  is hoofsaaklik ‘n blanke tydverdryf en ook, as daar geen jagplase is nie, is dit onnodig vir enige blanke om ‘n jaggeweer te besit. Die minister van polisie het dit duidelik gestel ‘n paar maande terug: “Algehele ontwapening van die burgerlike bevolking is nog steeds ons uiteindelike doel.”

4.         Die ANC maak bekend dat hulle reeds duisende blankes, en veral Afrikaners as lede het. Baie moontlik gaan die naïewe blankes dit glo, en skielik word lidmaatskap van die ANC die “in-ding”.

5.         Indoena Zuma  besoek Orania om “goeie” verhoudinge met die Afrikaner te bou.

6.         Die ANC maak bekend dat hulle blankes wil teiken om lede te word, om hulle meer verteenwoordigend te maak van alle rasse. Dus: “Kom na ons toe, ons sal vir julle ‘n nuwe veilige tuiste bied.” Nt soos Dingaan Piet Retief en sy manne in die kraal ingenooi het vir ‘n kalbassie bier en volkspele?

7.         Absa gooi hulle kwotabom, en skielik begin hulle aan een van die Afrkaner se heilige koeie torring. Maria Ramos het nog geen enkele woord gerep oor die rykdom van die Afrikaner wat daardie bank gebou het nie, inteendeel daar is geen erkenning daarvoor nie.

8.         Om die spyker dieper in te kap, help die IRB wragtag dat die” heilige” Springbok verban word (ons kon dit vat toe dit van die hart verskuif), na die mou, nogal op daardie deel van ‘n rugbytrui waarmee die speler sy snotneus en spoeg afvee. Ek wed die ANC lag lekker oor hierdie een, en dit moet nog gesien word of die bok enigsins weer erkenning sal kry!

So wat het dit alles met die argument hierbo te doen? Kom ons kyk mooi na wat (onder baie ander faktore) ‘n Afrikaner definieer:

1.         Na ‘n volk se uiterlike kenmerke soos velkleur en haarstruktuur, is taal ‘n volk se mees herkenbare karaktertrek. Neem dit weg, en jy laat hom verward oor sy herkoms en sy interne kommunikasie. Ons ouer garde sukkel nou al om die “moderne” Afrikaners se gebrabbel van Sêfrikaans te verstaan – ‘n bastertaal van Adrikaans en Engels. Ons sukkel nie regtig nie, dit laat net baie sand onder mens se tande. Die ANC breek op hulle eie Afrikaans se status en belangrikheid so stukkie vir stukkie af. Die enigste staatsdepartment waarin jy nog Afrikaanse korrespondensie kry, is SARS, en dit moet baie rooi vlae laat opgaan. Die Afrikaner se bydrae tot die staatskas deur die belasting wat hy betaal, is wat die regering in staat stel om hulle korrupsie te finansier, en miljarde rande aan die kastige maatskaplike toelaes te betaal. Dit is niks anders as ‘n vorm van herverdeling van rykdom nie.

2.         Ons het Boerebloed in ons are. Ons stam almal van voorvaderboere af, almal het iewers familie op ‘n plaas (gehad), en die Afrikaners is internasionaal bekend as mense wat ‘n oes uit klippe kan boer. Dit is deel van ons identiteit. Neem ons Boerskap weg, en jy neem ons bakermat weg. Die groot gevaar vir ons is dat al hoe meer boere (Afrikaners) hulle uitsonderlike talente nou vir ander lande gaan aanwend. Tans is AgriSA in Georgië, wat dringend Afrikanerboere soek om hulle landbousektor weer te gaan opbou. Dit maak dat die Afrikaner net nog meer verspreid oor die wêreld gaan raak. En dit is vir die ANC ‘n soete gedagte.

3.         Om te jag was een van ons voorvaders se belangrikste maniere om kos op die tafel te kon sit, en dit het deel van ons karakter geword. Maar nie die swartmense nie.  Ek self jag al jare en het nog nooit ‘n swart jagter in my lewe teégekom nie, behalwe dié wat onwettig met honde kleinwild jag. Ook is jag natuurlik deel van die koloniale verlede van Afrika in die geheel. Dit lyk en ruik blank en Europees.

4.         Blankes, en veral Afrikaners het geen affiniteit vir of met die ANC nie. Dit is net nie iets wat mense wat nie hulle siele verkoop nie, doen nie. Maar deur net die idee tuis te bring dat dit nou eintlik sosiaal aanvaarbaar is om lid te word van die ANC, kan daar dalk ‘n paar duisend mofskape om die bos gelei word.

5.         Die Afrikaners is baie ordentlik en gasvry as dit ons pas. Indoena Zuma weet dat hy welwillendheid kan koop deur te gaan kuier by Orania, die huidige “hart en beeld” van Afrikanervryheid  (hoe beperk daardie vryheid ook al is.) Dit versterk die gevoel wat hulle wil skep dat daar ‘n tuiste vir Afrikaners is onder die regerende kommuniste want hulle is dan nou so verdraagsaam en bedagsaam. Die Afrikaner kan baie naïef wees aan die een kant, en ons het altyd die Joiner-element onder ons – ‘n aspek waarvan die ANC deeglik bewus is.  Daar is van ons mense wat sal val vir die soet heuning van verleiding. “Sluit aan by die ANC en werk saam vir ons land se toekoms.” Jaaa, perde het horings ja en my oupa se koeie het gereeld oor die maan gespring.

6.         Volkskas was een van die Afrikanerdom se grootste suksesse. Uit Federale Volksbeleggings waarin ‘n verarmde volk elkeen sy paar sjielings of twee ponde in die hoed gegooi het, het die magtige Absa tot stand gekom. Die verswarting van daardie instelling wat eens ‘n kroon op die Afrikaner se kop was, is nou gefinaliseer.

7.         Rugby is so deel van die Afrikaner se identiteit en psige, dit is ‘n doktorale studie werd. Die eens magtige Springbokke en sy individuele helde, was vir die Afrikaner sy deeltjie van glorie en mannemoed waaraan hy sy hele lewe kon glo. Oumense vertel nou nog van “daai drie van Mannetjies Roux, Mof Myburgh wat die All Blacks flinters kon boks, Tiny Naude se skop, Dawie de Villiers se duikuitgee… Soos die Noord-Europeërs hulle beroep op die legendes en glorie van die Noormanne en die Wikinge, kon ons ons nog altyd roem op die glorie van die Springbokke! Dit is ons afgod en ons Saterdaggodsdiens. Dit is ons mans se passasieritueel tot manwees. Jy moes rugby iewers in jou lewe gespeel het, anders is jy ‘n sissie. Vat dit weg, en jy vat die Afrikaner se manwees weg?

Klink dit soos  ‘n belaglike “samesweringsteorie”? Miskien, maar eintlik doen die ANC net wat kommuniste doen – dít wat hulle doktrine hulle leer, en wat voorheen onder kommunisme gewerk het. Dus, ‘n slim gefokusde strategie of nie, ons as Afrikaners moet kennis neem en wakker bly.

Ons  moet eenvoudig nie toelaat dat hulle slaag nie. Deur ons mense op hoogte te hou van die slim taktieke wat teen ons aangewend word, sal mense toegerus wees om nie deur hulle foefies gekul te word nie. Ons mag nie toelaat dat hulle wen nie. Byvoorbeeld is rugby een van ons kleinnode, en al moet ons dan ons eie liga begin, dan doen ons dit. Ek sien baie jong boertjies met kort kakiebroeke en tweekleurhemde rondloop, wat sterk en jonk is. Ons moet ons eie spanne begin en ‘n liga speel. Dink net aan die advertensie: Saterdag, Boererugby. Kleinfontein vs Orania, of Praag vs Die Boerevolk. As ons alles los wat dierbaar vir ons is, verloor ons, en hulle wen.

Ons moenie ons karakter verander en ons kultuur verloor, net omdat die ANC dit so wil hê nie. Ons moet nou begin beweeg om ons eie veilige biosfeer te skep. Met ander woorde, ons moet:

1.         Ons eie ekonomie deur Afrikanerbanke skep en sover moontlik eksklusief net met mekaar besigheid te doen,

2.         Ons eie grondgebied bekom en ‘n veilige blanke kolonie(s) te skep,

3.         Bou aan ons eie skole, en nuwes begin,

4.         Ons eie universiteit stig,

5.         Ons eie rugby liga stig – dit gaan klein begin, maar kan groot eindig,

6.         Ons boere en ons landbou beskerm met alles wat ons het, in ons eie gebiede, en

7.         Wee die donner wat aan ons bobotie, biltong of boerewors vat.

En binnekort, roep ons ons eie onafhanklike Vrye Boerestaat / Afrikanerrepubliek uit.

Ad Libertum  Persequor!

настольная игра монополияДанильченко Харьков

Jansen behoort hom in swart denke te verdiep

Prof. Jonathan Jansen se uitspraak dat die land op ‘n “rassevulkaan” sit, is juis in dié sin dat ras die grondslag van alle regeringsbeleid geword het. Ook Ferial Haffajee van City Press meen in Rapport: “Dit is ook vreemd dat mense wat voordeel getrek het uit apartheid – die grootste kwotastelsel van die 20ste eeu – nou so vreeslik daarteen gekant kan wees.”

Dus, apartheid wat blankes bevoordeel het, was boos. Maar apartheid wat swartes, bruines en Indiërs bevoordeel, is goed en daaroor moet ons nie kla nie. As Jansen praat van woede onder die wit jeug, bedoel hy ook eintlik dat ons jongmense nie onderdanig genoeg is om hul tweedeklasburgerskap te aanvaar nie.

Te midde van die gereelde propaganda-uitsendings van die SAUK-TV was daar Sondagaand insgelyks ‘n ellelange uitsending oor die swart rassesolidariteit van die tagtigerjare toe die Afro-Amerikaners die VSA se buitelandse beleid jeens Suid-Afrika met behulp van betogings en druk deur die media verander het. Ondanks president Ronald Reagan se veto, is sanksies teen Suid-Afrika gewettig.

Pleks van sy nuutgevonde insigte oor “die wit jeug se woede” aan ons te kommunikeer, behoort prof. Jansen hom eerder te verdiep in sy eie swart denke, oftewel die swart beweging van die afgelope honderd jaar, sedert W.E.B. Dubois in Amerika op die toneel verskyn het. By gebrek aan ‘n kulturele en talige nasionalisme van die Europese of Afrikanertipe, verlaat swartmense hulle op rassenasionalisme.

Ek het al hoeveel keer in politieke vergaderings van die ANC en hul geesgenote gesit waar die begrip “nie-rassigheid” as ‘n sinoniem vir “onder swart oorheersing” gebruik word.

Afrikaners het geen invloed op honderd jaar se swart denke in Afrika, Amerika, die Karibbiese eilande en elders nie. Transformase, rassekwotas en sistemiese anti-wit diskriminasie is die logiese uitvloeisel van daardie filosofie.

Al wat vir ons oorbly is, hetsy emigrasie, hetsy ‘n eie grondgebied of volkstaat wat nie aan die “nuwe, goeie apartheid” onderworpe sal wees nie. Plaas- en huisaanvalle dring insgelyks daardie keuse aan ons op.

Dus aan me Haffajee wil ek sê: Ons aanvaar julle goeie apartheid, gee ons net die tuisland wat ons toekom.

Hierdie rubriek verskyn ook vandag in ‘n verkorte weergawe in Beeld.

архитектурное освещение типыАлександр Фильчаков прокурор

Grense en laer trek

As opgeleide Politieke Geograaf is grense vir my geen onbekende nie.

Grense het so ‘n belangrike deel van die Suid-Afrikaanse geskiedenis gespeel dat ‘n deel van die land vandag nog as die Grens bekend staan. Dan het “die grens” waar jong manne gaan veg en baie hul lewens verloor het, ook ‘n diep spoor in die Afrikaner se kollektiewe geheue getrap.

Die grens is sedertdien nie net geografies nie, maar psigologies baie verskuif.

Met ‘n geografiese grens kan nog ‘n streep op die grond getrek word, ‘n fisiese, gewoonlik bewysbare streep wat die lewens van mense weerskante beïnvloed. Word die grens onoordeelkundig getrek, is dit maar te dikwels die vonk in die kruitvat. Die “oorgang” van grens op die grond (of gebioedswaters) en die “grens in die kop” was die laaste week ook ‘n tema van Media 24 se verteenwoordiger in Europa, Leopold Scholtz. Hy verwys na die grens tussen die ou Wes- en Oos-Duitsland wat vir die ouer garde nog ‘n “grens in die kop” vorm.

“Grense” is die gedagte wat vanoggend by my opkom toe ek Rapport op die troon vluglees. Nie soseer geografiese grense nie, maar persepsiegrense.

Dit is ‘n artikel / rubriek deur die City Press se redakteur, Ferial Haffajee, wat die gedagte geplant het. Haar belewenis en vertolking van die van die ABSA – Afriforum-debakel.

Net ter aanvang, sy erken ruiterlik sy is die bevoordeelde produk van regstellende aksie. Ek het nog min bevoordeeldes raakgeloop wat bereid was om te erken dat die geleenthede wat hulle gekry het, met iets anders as meriete te make gehad het. Dit beïnvloed haar denke. Dit is veral skreiend dat sy, anders as die grondwet, ras as so ‘n bepalende norm verhef. Het sy byvoorbeeld een keer gedink hoe “regstellende” optrede die lewe van ‘n gestremde kind raak wie se wit ouers weens “regstellende aksie” nie die mas kan opkom nie?

Elkeen se persepsiegrens word getrek volgens sy eie ervaringsveld. Myne, destyds met die samesmelting van die ou Vrystaatse Provinsiale Administrasie en die Qwaqwa-regering. Aan “ons” kant hoofsaaklik wit bekleërs, aan die Qwaqwa-kant feitlik uitsluitlik swart ampsbekleërs. Die probleme om met jou Qwaqwa-ampsgenoot in verbinding te tree om die samesmeltingsproses te bespreek, soos dat hy met die staatskar in Durban gaan vakansie hou het (sonder om verlof in te sit) tersyde, die algemene ervaring was dat jong mense in “hul” administrasie rypgedruk is, bitter hoë range beklee het – veel hoër as sou hulle in ‘n oop stelsel om bevordering meegeding het. Senior wit polisieoffisiere moes na die samesmelting vind daar is skielik nog seniorder offisiere – maar onervare snotkoppe – wat in die destydse tuislande net moes keer, of hulle was almal veldmaarskalke.

‘n Paar maande later, met hierdie kollegas in bitter senior poste in die saamgesmelte administrasie geakkommodeer,  het hulle skielik nooit bestaan nie en moet verwoed regstellende aksie gepleeg word om die onregmatige bevoorregting van blankes reg te trek. Die werklikheid moet ‘n mite bly omdat ‘n bietjie meer objektiwiteit die mite dat afsonderlike ontwikkeling swart mense niks gegun het nie, bietjie uit sy gietyster sal beur.

Haffajee sit ook gatvas in hierdie persepsie, en het dan die vermetelheid om na haarself en soortgelykdenkes te verwys as hulle wat verkies om buite die laer te wees. Wanneer is hierdie grens so verskuif dat blote persepsies swaarder as feite weeg.

Haffajee se artikel is ook geskryf voor Maria Ramos self tot die debakel toegetree, en rug styfgemaak het. Dit wil egter voorkom uit Haferjee se redenasies dat Ramos se standpunte nie ‘n aks verskil aan haar gevolgtrekkings sou maak nie. Ramos het dit naamlik duidelik gemaak dat ABSA die grens van dit wat Volkskas eens was oorgesteek het, en dat ABSA as borg verwag dat Suid-Afrikaanse rugby moet ophou om so wydsbeen oor die grens kamp op te slaan.

Miskien, voor Haffajee haar mond so uitspoel oor wie binne en buite die laer is, moet sy ‘n slag objektief kyk na wat gebeur as Pakistan, maar veral Indië, in Durban of selfs Johannesburg ‘n kriekettoets speel. Dit klink omtrent of daardie spanne tuistoetse speel. Speel die Springbokke rugby teen wie ook al, vir wie skree die Afrikaners wat sy so “in die laer” van beskuldig? Vir die Springbokke, en hulle sal waarskynlik vir die Bokke skree selfs al is die Springbokembleem op die spelers se agterente vasgewerk, en al speel die beste spelers oorsee.

Weet Haferjee nie hoe werk Indië se grondwet van ‘n etniese federasie nie, met gereserveerde parlementêre setels vir die pre-Indiese inheemse bevolking? En dat die Indiese (en die Europese Unie) se grondwette meer in pas is met die moderne volkereg as die Suid-Afrikaanse?

Haffajee in haar laer eers daargelaat.

Hoe verwater grense is, blyk ook uit Jan-Jan Joubert se respons op die ABSA-kwessie. Jan-Jan vra die vraag oor watter alternatief Afriforum vir ABSA bied, en om hierdie rede word Afriforum se optrede as nie baie logies nie beskryf. (Eintlik is dit ‘n aksie van Solidariteit, waarby Afriforum ingeval het).

Wat ek wel op sekere webwerwe, soos dié van Praag, gesien het is dat ‘n paar opsies wel voorgehou is, onder andere Oranjekas. Trouens, ‘n baie groot deel van die leserskommentare het juis oor alternatiewe, en baie hiervan weer oor Oranjekas gehandel.

Ek het nie genoeg bandwydte beskikbaar om die kwessie intensief te bestudeer nie, en daarom mag ek baie verkeerd wees. Maar baie van dieselfde mense wat op Praag se webwerf oor Oranjekas geskryf het, het ook aan dieselfde debat in Die Burger se web-kommentare deelgeneem. ABSA het nie juis ligter daarvan afgekom nie, ook nie onder skrywers wat nié eiertjies op Praag se woernaal gelê het nie, maar so ver ek kon sien, is Oranjekas of enige ander alternatief nie genoem nie. Toegegee, ek het ‘n verdwaalde pleidooi vir Capitec of iets gesien.

Kommentare op Naspers se webwerwe word gekeur, weliswaar baie ruim gekeur, maar kan dit blote toeval wees dat alternatiewe op een plek intensief bespreek sal word, en op ‘n ander verswyg word? Sodanig dat ‘n senior joernalis dit ook mis?

Bloot ter wille van die argument, kom ons kyk ‘n bietjie na die laer wat mense wat meen hulle is buite die laer, om hulself trek:

–           ‘n Benadering oor hoe goed die grondwet is wat nou kwalik, gemeet aan die realiteite, as iets anders as domastrantheid beskou kan word. Max du Preez en geesgenote kan lekker kla oor die manier waarop met die grondwet en sy beginsels omgegaan word (en soos Flip Buys vandag ook in Rapport uitwys, transformasie is nie in die grondwet nie), maar as na oplossings gekyk word, is daar geen breinvrug anders as dat skouer aan die wiel gesit moet word om die grondwet te maak werk nie. Kan ‘n grondwet werklik as goed, en selfs wonderlik, beskryf word as dit so maklik geskend kan word? En voor ‘n mens sommer uitsprake maak oor hoe die grondwet ter wille van die grondwet se handhawing ingespan moet word, gaan lees tog die grondwethofsaak van Walker vs City Council of Pretoria. Nie net die meerderheidsuitspraak nie, maar sommer ook Abie Sachs se minderheidsuitspraak wat dikwels as die geldende reg aangebied word. Kortom, dis nie so maklik om die staat te dwing om hom by die grondwet te hou nie. Sonder instansies soos Solidariteit en Afriforum wat die geldelike spierkrag en wil vir hofsake het, was dit onmoontlik. (En waar sou landbou in Suid-Afrika gewees het as Agri SA nie enduit met die Modderklip-saak deurgedruk het nie, ‘n saak wat die staat van a – Z verloor het).

–           Sedert die vryburgers die Kaapse verversingspos se grense begin versit het, het die Afrikaner talle groot traumatiese ingrypings beleef. Trouens, die eerste plaasmoord het sommer kort na die instelling van die Vryburgers gekom. Dit het neerslag gevind in die volk se literatuur. Gedigte oor die Bloukransmoorde en die Anglo-Boere-oorlog het die lot in digterlike taal deel van die volk se literêre geskiedenis gemaak. Met die aanbreek van apartheid het talle digters, veral die Sestigers, die mond erg hieroor uitgespoel. ‘n Klompie het in selfopgelegde ballingskap gegaan. Toe die laaste apartheidswet in die tagtigerjare geskrap is, reageer die digterskorps asof hulle uit hul gemaksone verneuk uit. Van 1994 af het ‘n horde rassewette weer die wetboek gehaal, het plaasmoorde ‘n nimmereindigende epidemie geword, en het veel meer Afrikaners ter wille van kos op die tafel in diaspora gegaan of werk die broodwinner iewers in ‘n woestyn. Na twintig jaar kan die digterskorp nie werklik die sprong oor dié grens maak nie. Die rou riool wat deur strate en in riviere loop bied skynbaar net nie daardie digterlike romantiek van krom straatjies en toue by die paskantoor nie. In teendeel, onder die korps “beg” een om swart te wees. Wie het ‘n ondeurdringbare grens om ‘n laer in die kop getrek?

–           Meer as ‘n dekade na 1994 was die media in ‘n patetiese greep van politieke korrektheid. Die uittog hieruit is deur swart redakteurs ingelui. Ook Haferjee kry deel van hierdie krediet. ‘n Paar jaar later staan die vraag egter sterk – het die Afrikaanse media nie die afstaan van politieke korrektheid anders as die swart redakteurs gelees nie? Sommige van presies dieselfde swart redakteurs wie se name as helde genoem is,  tel onder diegene wat die afgelope jaar waarskuwings aan blankes gerig het oor hul kritiek op die ANC wat as kritiek op swart vertolk word, en selfs ‘n bloedbad is genoem. Is dit miskien nie onbillik nie om af te lei dat dit eintlik ‘n aanvanklike anti-Mbeki-aanslag was? Met Mbeki uit die kussings het die swart redakteurs grootliks na hul laer teruggekeer, en die blanke redakteurs hoog en droog gelaat. Trouens, die grens tussen daardie laer en die Afrikaanse redakteurs sou duideliker gewees het as die Afrikaanse redakteurskorps nie ook mense soos Henry Jeffreys en Zelda Jongbloed ingesluit het nie. Na hierdie struggle-linie (nou onregstreeks betrokke) word gevolg deur ‘n duidelik liberale grens wat sorg dat Jongbloed, Jeffreys, Max du Preez, Jakes Gerwel en ander ruimskoots vanuit hierdie laer op die ruimer en enger denkende Afrikaners skrootskote kan afvuur. Suid-Afrika se media is miskien nie heeltemal eiesoortig wat dit betref nie. ‘n Opname van sowat ’n dekade gelede het ook getoon dat die media in die VSA neig om meer liberaal as die gemiddelde Amerikaner te wees. Sonder hierdie besef in die agterkop is dit bykans onmoontlik om die Amerikaanse politiek te “lees.” Hoe kômmin is dit nie om die lesers in ‘n persepsie van tweepartypolitiek (ANC en DA) vasgevang te hou nie.

–           In min of meer dieselfde asem die gedagte dat liberaal en modern dieselfde konsep behels. Probeer dit aan die Europeërs en selfs die Amerikaners verkoop. Hierdie is ‘n onderwerp op sy eie, maar opsommend kan dit opgesom word as ‘n besef dat liberalisme weg van die punt staan waar individuele regte, om nie van eens van kollektiewe regte te praat nie, en verantwoordelikhede mekaar moet balanseer. Na ‘n ruk byt die ontrafelde samelewingstrukture na die hand wat dit gevoed het. Moontlik die mees nommerpas voorbeeld is waar die pers se fokus op sy regte tot ‘n verskraalde persepsie van verantwoordelikhede gelei het, en nou die pers aan die hakskeen kom hap. Selfregulering het byvoorbeeld ‘n ronde eier opgelewer toe minstens een groot koerant ‘n landdros se waarskuwing aan die politici en media om nié die Reitz-vier se skuldigbevinding vooruit te loop nie, geïgnoreer het. Ironies het die verjonging wat met transformasie gepaard gegaan het tot die media se verskraling van kundigheid gelei het, wat waarskynlik baie daarmee te make dat die media (voorlopig minstens) nog minder met selfregulering toevertrou kan word. Aan die ander kant verg ‘n demokrasie – veral waar een party so oorheers – ‘n vrye media wat wanadministrasie en korrupsie genadeloos aan die kaak stel – en dit vereis weer ervaring en vaardigheid wat nou bitter skaars in die media is. Ironies, dat juis Haffajee as betreklike jongeling, tydens haar diens as redakteur van The Mail & Guardian hierdie taak so skitterend verrig het.

–           Waarskynlik die mooiste voorbeeld van laer trek word juis in die mediavryheidsdebat gedemonstreer. Dit is laat in die dag as selfs ministers meen die media moet in die bek geruk word omdat hulle nie die rewolusie nie, maar die demokrasie / liberalisme dien. Dit kan baie maklik as ‘n eufemisme beskou word dat die media eintlik verkwalik word dat dit die grondwet, in plaas van die “voortgesette rewolusie” dien.

Op die minste kan die pot nie die ketel oor laer trek beskuldig nie. Soek die Afrikaner bande buite sy “laer” soos met stamgenote in Europa, is dit ook verkeerd, bloot omdat dit as verkeerd beskou word. Pres. Jacob Zuma se pleidooi in dieselfde omgewing dat geteikende sanksies teen Mugabe en sy binnekring duidelik voortydig, en op rassesolidariteitsgronde, opgehef word, word slegs sektoraal as verkeerd beskou, en dan veel minder as bona fide bande tussen Dietse stamgenote. Dit laat die vraag of laer trek noodwendig so verkeerd is? Moet die inhoud van dit wat in die laer gekoester word, nie eerder objektief beoordeel word nie. Word ‘n onreg gekoester, val dit aan.

Wat die Afrikaner betref, word die grense van die laer boonop dikwels vervaag deur die feit dat die “voortgesette rewolusie,” wanneer dit Afrikaners en Afrikaanssprekendes se belange raak, nie selektief is oor of die slagoffers hulle binne of buite die “Afrikanerlaer” bevind nie. Bedoeld of onbedoeld, die dryf van pleknaamsveranderings is meer gemik teen name met Afrikaanse herkoms as enige ander. Die protes kom nie net “uit die laer” nie, hoewel daar ook volop negrofiliste is wat skynbaar die houding koester dat rassegelykheid beteken dat een ras meer gelyk as die ander moet wees, solank dit swart is. (‘n Manifestasie hiervan is die uiters rassistiese opvatting dat ‘n swart persoon per definisie nie ‘n rassis kan wees nie, omtrent net so logies as dat ‘n vrou per definisie nie ‘n feminis kan wees nie). Afrikaanse skole en veral universiteite is deurgaans in die spervuur. Diegene wat vir die grondwetlike regte van Afrikaans stemming maak word gou-gou as nieu-konserwatiewes geëtiketteer. Selfs die magiese stamboom van Dakarganger wees – wat eens soos ‘n ondeurdringbare grens teen liberale kritiek getrek was – vrywaar iemand nou om nie transformasie-haaikos te word nie.

Is daar ‘n uitweg uit hierdie begrensde denkelaer waar die media – lawaai vir mediavryheid ten spyt – tog aktief die gemeenskap volgens eie oorheersende denke probeer rig?

Tim du Plessis, nou redakteur van Beeld, het in sy termyn as redakteur van Rapport ontken dat die gedrukte media nog hierdie rol kan vertolk, en onder meer verwys na die rol van “alewige blogs.” So ‘n groot inligtingsvloei gaan by die media verby dat die media wat die inligting probeer weerhou, se geloofwaardigheid maklik in die slag kan bly.

Verslaggewers sonder Grense, waarskynlik die wêreld se belangrikste mediawaghond, het onlangs ook die ANC gemaan of af te sien van sy mediasnoerplanne. (Tot absolute skande van die plaaslike media is hierdie intrede in hul belang feitlik geïgnoreer). Verslaggewers sonder Grense hou nie net ‘n taamlik betroubare register by van regeringsoptredes teen die media en joernaliste nie, maar is ook verantwoordelik vir die mees gesaghebbende persvryheidsindeks. Die laaste aantal jare word egter ook ruim ruimte afgestaan aan regerings se optredes teen die internet. Volgens die jongste syfers is daar vanjaar al 112 internetjoernaliste toegesluit (netizens genoem) teenoor 157 konvensionele joernaliste.

Voor die internasionale fiskale krisis was daar in Europa verskeie moraliteitsaksies met die media en die politici saam as vernaamste teiken om te moraliseer. Dit is ironies dat die media en die politici mekaar hier oor moraliteit verwyt soos die pot die ketel verwyt. Met die aanbreek van die fiskale krisis is die wêreld geskok oor die grenslose inhaligheid van die magnate wat die wêreldekonomie dirigeer – sodanig dat hulle selfs staatshulp gebruik het om steeds reuse bonusse aan hulself toe te ken, terwyl die eerlike belegger geknou, en werkers die trekpas gekry het. Blykbaar versag hierdie skerp fokus nou, en die media en die politici sal binnekort weer onder die vergrootglas kom. En die internet sal sorg dat hierdie verwikkelinge nie begrens word nie.

установкаЛобановский Харьков

Ratte, Derby-Lewis: dis nes Zimbabwe!

Enigeen wat nog ‘n laaste, flou illusie gekoester het dat Suid-Afrika iets met Westerse demokrasieë in gemeen sou hê, is die afgelope paar dae wreed ontnugter. Sowel die mishandeling van Clive Derby-Lewis as die summiere inhegtenisname van WIllem Ratte en nege ander kon net sowel in Zimbabwe plaasgevind het.

Nie net word die bejaarde Derby-Lewis, ‘n voormalige parlementslid van Suid-Afrika, parool geweier nie, maar in die gevangenis is hy so mishandel en verwaarloos dat hy gangreen opgedoen het. In ‘n absurde, Idi Amin-agtige magsvertoon, het sy swart bewaarders selfs daarop aangedring om in die operasiesaal teenwoordig te wees waar dokters sy been probeer red het.

In die geval van oud-kmdt. Willem Ratte word daar ‘n klopjag op sy plaas en sweisakademie vir hawelose jongmense uitgevoer en links en regs b eskuldigings van “terrorisme” rondgeslinger. Koerante van Media 24, wat reeds tydens Eugene Terre’Blache se moord getoon het dat hulle enige vuige gerug op voorblaaie sal plaas, het gou-gou etikette soos “verregs” en “terroris” op Ratte en sy medeslagoffers van staatsgeweld geplak.

Mandela het 27 jaar lank op Robbeneilend en in Victor Verster deurgebring en as ‘n gesonde man daaruit gestap. Ná 17 jaar in die ANC se tronk kan Clive Derby-Lewis getuig dat Suid-Afrikaanse tronke deesdae goed met hul eweknieë in Zimbabwe en ander Afrikalande vergelyk waar gevangenes sonder mediese sorg en dikwels sonder kos moet krepeer.

Menseregteskendings het sinoniem met die ANC-bewind geraak. Terwyl Rapport my daarvan beskuldig het dat ek in Meimaand “met Sweedse neo-Nazi’s wou heul”, was die hoofdoel van my besoek aan daardie land juis om die Sweedse regering onder die indruk te bring dat ons menseregte in Suid-Afrika daagliks vertrap word.

Oud-genl. Johan van der Merwe, wie se boek Trou tot die dood toe onlangs deur Praag uitgegee is, het aangetoon dat daar jaarliks tussen 600 en 700 sterftes in aanhouding in ons land plaasvind, ‘n astronomies hoë syfer. Iemand soos Willem Ratte word, hetsy vanweë sy geskiedenis van suksesvolle militêre optrede teen die swart terreurbewegings van die verlede, hetsy weens dissidente idees, onnodig geteister en vervolg. Ek en u, liewe leser, kan volgende wees.

Kennelik is menseregte in Suid-Afrika net van toepassing op die ANC, sy ampsdraers en ondersteuners. Die ware toets vir ‘n liberale demokrasie is egter die staat se verdraagsaamheid teenoor diegene wat nié die regerende party of sy ideologie ondersteun nie. Suid-Afrika in sy huidige toestand druip hierdie toets jammerlik as ons gevalle soos Clive Derby-Lewis en Willem Ratte in ag neem.

Die ANC se politieke gevangenes van destyds was meesal veroordeelde moordenaars en terroriste wat onskuldige burgerlikes aangeval het, iets wat ‘n oortreding van die tweede protokol van die Geneefse konvensie was. In ‘n wesentlike sin was die politieke gevangenes van destyds ook oorlogsmisdadigers. Vandag word mense egter in die tronk aangehou of gearresteer bloot omdat hulle ideologies van die ANC verskil. Ook behoort sulke mense tot die verdrukte minderheid van Afrikaners wat deur wetgewing en die sogenaamde “transformasiebeleid” tot tweedeklasburgers in hul geboorteland gereduseer is.

Terwyl die ANC en sy destydse buitelandse ondersteuners soos die Anglikaanse Kerk en die Sweedse regering groot gewag gemaak het van politieke gevangenes – waaronder natuurlik Mandela, maar ook ander – word hedendaagse politieke gevangenes geïgnoreer deur sowel die media as internasionale instansies. Om vandag in ‘n ANC-tronk te beland, kan ‘n doodsvonnis wees omdat ‘n mens mediese sorg geweier word, asook natuurlik die gevaar van verkragting deur MIV-positiewe misdadigers.

Ons sal baie beter moet begin omsien  na ons politieke gevangenes en dissidente wat gedurig die gevaar loop om sonder rede in die tronk te beland. In ‘n wesentlike sin is hulle “gewetensgevangenes” volgens die definisie wat Amnestie Internasionaal in die sestigerjare geformuleer het: “…mans, vroue of kinders wat opgesluit word bloot weens die vreedsame uitdrukking van hul oortuigings of as gevolg van hul ras, geslag of ander persoonlike eienskappe”.

‘n Databasis van alle politieke gevangenes en die behandeling wat hulle in die ANC se tronke ontvang, sal dringend opgestel en wêreldwyd aan menseregte-organisasies gekommunikeer moet word. ‘n Man soos Clive Derby-Lewis wat onregverdiglik amnestie deur Tutu se lieg-en-biegkommissie geweier is en reeds sewentien jaar lank in die tronk krepeer, verdien ‘n internasionale veldtog vir sy vrylating, soortgelyk aan die Engelse se toentertydse  “Free Mandela”-veldtog.

Bowenal moet ons daarop voorbereid wees dat hierdie afskuwelike, totalitêre en rassistiese bewind sy mes vir elkeen van ons Afrikaners in het. Soos Solsjenitsin in die Goelag Argipel skryf: “Dis waar van vele dat die vernedering wat deur arrestasie vir hul persoonlike gevoelens en verbintenisse veroorsaak word, baie sterker as hul politieke oorrtuigings of vrees vir die tronk kan wees. Iemand wat nie in sy binneste voorbereid is op die gebruik van geweld teen hom nie is altyd swakker as die persoon wat die geweld pleeg.”

Soos Willem Ratte en sy studente vandeesweek ervaar het, gaan dit moed en inspirasie van ons verg om die aanslag teen ons die hoof te bied. Soos wat die leuens en hersenskimme oor “demokrasie” wat aan ons voorgehou is een vir een in duie stort, sal ons ons moet staal vir wat voorlê.

Maar elkeen wat nog in vryheid verkeer, sal moet help om die toestand vir hulle wat reeds in die ANC se tronke verkeer draagliker te maak. Soos wat die vierkant blou lug deur sy tralievenster vir die gevangene die droom van sy uiteindelike vryheid verteenwoordig, só moet elkeen van ons oortuig raak dat deur eendrag en harde werk almal van ons eendag daardie vryheid sal kan smaak.

Die tronkdeur van die Nuwe Suid-Afrika sal oplaas vir ons volk met ‘n geknars van sleutels in die slot oopgaan. Tot dan sal ons egter moet saamstaan en verwoed ons volksgenote in die regime se selle moet verdedig.

полиграф в суделобановский александр отзывы

Aardbewings en vloede

Die jongste aardbewingtragedie op die Vrystaatse Goudvelde is ‘n tragiese herinnering dat hierdie area gereeld deur aardbewings getref word, hoewel gelukkig meestal baie lig. Vir mense meer as ‘n kilometer onder die grond moet dit erg wees om so ‘n trilling te voel, en elke keer te wonder of dit nou die einde is.

‘n Kenmerk van die lewe is egter dat, ongeag hoe groot ‘n natuurramp, die lewe aangaan. Nie lank nie, of die kollektiewe geheue van die mens het daaroor gegroei soos ‘n oerwoud wat weer ‘n Mayastad kom terugeis het.

Maar voor dit gebeur is daar ‘n fase waar die mensdom, behalwe dié wat die ergste deur byvoorbeeld lewensverlies geraak is, die humoristiese kant – as daar was – raaksien en weer op hul voete kom.

Die ligter verwysing na aardbewings en vloede in hierdie happie, is nie bedoel om ongevoelig te staan teenoor hulle wat daardeur getraumatiseer is nie. Dit is eerder ‘n ligte gekorswel met hulle, myself inkluis, wat heelhuids anderkant uitgekom het, maar in die proses dalk ‘n groot benoudheid beleef het.

…………………………………………………..

Herrie is, ‘n mens kan maar sê, ‘n ekspert op aardbewings. Amper.

Nie net het Herrie die groot Tulbach-aardbewings beleef nie (weliswaar van ’n entjie weg, in Stellenbosch), maar ook die aardbewing ’n ruk daarvoor waarvan die episentrum by Swellendam was.

Daai ene onthou Herrie goed. Dit was ’n ruk na middernag, en Herrie het om die een of ander wakker gelê en om die een of ander rede gevoel sy kop draai. Skielik het die draaigevoel in ’n geskud oorgegaan, en in ’n ander rigting.

’n Rukkie later tref dit Herrie. Maar daai was mos ’n aardbewing! Herrie vlieg op, en draf deur die huis. Ma was op die vibreermasjioen, en het die aardbewing nie gevoel nie.

Pa was op die onderste verdieping in die studeerkamer besig om aan sy tweede doktoraal te werk. Hy het ook niks gevoel nie. As pa gekonsentreer het, kon ‘n bom langs hom afgaan.

Die volgende oggend, by die skool, doen Herrie navraag, maar loop net ’n erge gespot van die kinders op die lyf. Almal meen Herrie het hom ‘n aardbewing verbeel. Dis mos nie iets van onse wêreld nie. Terug by die huis lui die hoofopskrif van Die Burger dat daar ’n aardbewing was.

Maar toe die Tulbach-skuddings ’n rukkie later kom, het niemand meer niemand gespot nie. Selfs die naskokke maande daarna, het groot kommer vir sommiges, en groot opwinding vir ander veroorsaak.

Een van die redes vir die opwinding was dat ‘n mens hulle kon hoor aankom. Veral by die skool was dit afwisseling, want voor ‘n mens kon sê “mes” het die hele klas buite gestaan. Geen onderwyser het dit durf waag om ‘n klas te probeer terughou nie, want aardbewings is mos gevaarlike goed.

En iets, gewoonlik ‘n vragmotor, hoef maar net effens soos ‘n aardbewing te klink, dan staan die klas buite. Van die onnies kon al slange kou oor die tydige en ontydige ge-klaskamer-ontruimery, maar netnou is dit die ware Jacob en die spul is gemaak bly sit.

By die huis het Herrie sy ontsnaproete gehad. By die balkondeur uit, oor die motorhuis se dak, en spring tot op die grasperk. Dan uithaal vir die sypaadjie.

Nee, nie om weg van die gevaar te kom nie, om in die straat te kan kom. Want dit het ‘n besienswaardigheid afgegee. Dis verbasend hoe baie mense, as daar ‘n aardbewing kom, alles net so los en uithardloop. Selfs mense in die bad of stort – of veral hulle – los alles.

Eers in die straat kry van die huismense hulle met handdoeke en ander toewikkelgoed ingehardloop.

Maar maak nie saak hoe vinnig Herrie in die straat gekom het nie, hy was nooit by benadering die eerste daar nie. Die rede hiervoor was dat ‘n mooi jong Duitse vrou van ‘n huis daar naby wat in die bad was, een keer voor haar man, wat met die handdoek agterna gehardloop het, die straat gehaal het. Die laatslapers het dit heeltemal gemis. Van toe af was die hoërskoolseuns en die groterige laerskoolseuns almal los voor die ander mense in die straat, en naby die Duitse vrou se huis saamgetrek. Wie weet?

Teen die tyd dat die Herrie saam met sy ouers, boet en sus Bloemfontein toe verhuis het, was die naskokke klaar geskok. Die Duitse vrou het toe al lankal geleer om in die verbyhardloop haar japon te gryp, en in die hardloop gang af aan te trek. Dit het nogtans gelyk of die aardbewings geweet het wanneer sy in die bad was.

Jare later het Ma ‘n grondjie, Eldorado, buite Onrus gekoop. Hier was voorheen ‘n fontein, maar het die verkopers vertel, met die Tulbach-aardbewing het hy opgedroog. Op die grond langsaan het daar twee fonteine ontstaan.

Nie lank in die Rosestad nie, drink ons by ouma in haar woonstel tee na kerk. Dis toe Herrie onmiskenbaar daai geluid hoor, en straat toe verkas. Omtrent niemand is saam nie, maar ‘n dag later kom die nuus die aardbewing het darem ‘n woonstelgebou in Welkom, genaamd Tempesthof, inmekaar laat tuimel.

Toe verneem Herrie van Welkom wat so aardbewingwêreld is, en soms voel ‘n mens van die skuddings in Bloemfontein se noordelike en westelike woongebiede.

‘n Slag sit Herrie in ‘n vergadering in Welkom, toe ‘n ligte aardbewing toeslaan. Herrie gaan sit net regop, en maak bietjie grootoog. Herrie is immers ‘n ou hand met aardbewings. Maar die ander mense in die saal kyk soos een man na Herrie, sien die grootoog, en lag: “Buitestander wat niks gewoond is nie!” staan oor hul bakkiesse geskryf.

“Julle is eintlik die mense wat niks gewoond is,” probeer ek met lyftaal weggee. Daar waar ek vandaan gekom het, was hierdie soort aarbewinkies sulke vulletjies, ons het nie eens uit die klas gehardloop nie.”

Gou vind ek uit Welkom is nie al plek in die Vrystaat wat vir aardbewings sorg nie. In die Suidwes-Vrystaat by Koffiefontein rond, is daar ook iets, maar die geoloë raai bietjie wat dit kan wees, want dis diep. Hierdie aardbewings is ook lig, maar moes nogtans verreken word toe die Vanderkloofdam gebou is.

Hoewel ligte aardbewings, kan ‘n mens hulle soms in Bloemfontein se suidelike en westelike dele voel. Waar Herrie bly, in die weste, kan die aardbewings van Welkom af, en van Koffiefontein af, soms gevoel word.

By geleentheid was Herrie ook in Los Angeles en San Francisco, die twee stede wat na bewering net wag om deur aardbewings in puin gelê te word, maar tydens Herrie se besoek was daar niks om oor huis toe te skryf nie.

Nou kan Herrie ook so ‘n bietjie eerstehands van vloede praat, soos dié in ’88. Behalwe dat Herrie se huis se dak die eerste keer begin lek het, het die vloed Herrie nie te veel geraak nie. Wel was Herrie in ‘n vliegtuig wat in Kimberley al die bagasie moes aflaai om weer te kan opstyg, oor die baie water op die aanloopbaan.

‘n Vroeëre vloed het ‘n groter indruk gemaak. Dit was net na die Krugersdriftdam naby Bloemfontein klaargebou was, en die Biologie-onnie gekla het oor sy mielies wat so vergaan van die dors.

Toe begin dit saggies reën, die heel dag, en die heel nag, en weer die heel dag. So ‘n daar dae later trek daar in die reën ‘n donderbui verby, en die dominee meen dis dalk ‘n teken dit gaan ophou reën. Sommer gou was dit duidelik dat ‘n kerkkamp by Glen in die slag gaan bly, want die rivier loop kant en wal.

Hier teen die vierde dag kla die Biologie-onnie sy mielies begin omval. Uiteindelik het dit sewe dae en amper sewe nagte gereën.

Toe dit rugbaar word dat die nuwe dam gaan oorloop, toe reën dit steeds. Baie Bloemfonteiners het dam toe gery vir die skouspel. Die mense wat daar was, vertel sommer met die eerste oorspoelslag is ‘n bees en ‘n likkewaan oor die wal. En hoewel Herrie dit nie self gesien het nie, het dié prentjie helder opgedoen toe Herrie jare later amper met oom Pierrie se seilplank en al oor daai einste wal is.

Die vorige Saterdag nog het Herrie heel lekker op oom Nico se plaasdam reggekom met ‘n seilplank, en toe oom Pierrie vra, is Herrie vol bravade op die seilplank.

Dam in gaan dit te lekker, maar toe Herrie omdraai… Toe gaan kuier Herrie by die karpe en babers doer onder. En skaars is Herrie regop, ruk die wind weer en Herrie gaan soek weer sy visvriende op. Intussen sleep die siedende watermassa al nader aan die wal.

Gelukkig het ‘n bedrewe ou Herrie en die plank kom uithaal.

Herrie se sus het heelwat meer oor vloede te vertel, want sy bly by Kleinbak, en voor dit so droog loop word het, was daar twee vloede daar, en ‘n hele klomp huise onder water. Van haar vriende verskil oor watter vloed nou die ergste was. Die mees betroubare vergelyking is hoe hoog die modderwater die wit wasgoed op die wasgoeddraad bruin gekleur het.

Een ou het net begin regmaak om uit sy oorstroomde huis te trek, toe hy iemand aan die venster hoor klop. Hy gaan kyk. Dis toe ‘n benoude pofadder wat verbydryf, en teen die venster pik. Hy is heel duidelik half teë daarop om skielik bietjie weg te breek see toe.

En al het Herrie van oom Pierrie se seilplank amper ‘n selfmoord-branderplank gemaak, het Herrie darem nie soos oorle Koos aspirasies om as hy eendag in die hiernamaals aanland, vir almal te gaan vertel nie.

Sien, met die ‘88-vloed het Koos les opgesê. Doer in die Wes-Vrystaat het hy nie veel daarvan gemaak toe daar ‘n paar jaar tevore ‘n sandduin tussen twee koppies op sy plaas gaan nesskop nie.

En voor ‘n mens nou die dorre Wes-Vrystaat vlak kyk oor vloedvermoëns, dit kán erg oorstroom word. Met die ’88-vloed het die sersant op Jacobsdal na bewering glo eers al sy eie huisraad, hond, kat, skape en selfs ‘n vark met die polisie se boot na veiligheid geneem voor hy die ander inwoners begin wegry het.

By die siedende Modderrivier het ‘n klomp plaaskindertjies pret gemaak deur aan hul bene aan ‘n pyp oor die rivier te hang, hul koppe rakelings bokant die bruisende water.

Toe die een outjie se bene losglip, en die kannetjie onder die water in verdwyn, het sy maters van hom afskeid geneem.

‘n Ruk later daag hy papnat en bedremmeld soos ‘n spook op. ‘n Ent verder af het boere ‘n net oor die rivier gespan om te kyk wat hulle alles uit die vloedwater geskep kan kry. En was hul verbasing groot toe die knapie teen die net uitgeklim kom.

Maar met daai vloed kry hy toe teenspoed. Tussen die twee koppies loop ook ‘n baster donga-spruitkruising, en dié had selde water, en as daar water in is, ook maar effentjies. Koos meen toe die duin sal ook mooi help dat die donga mooi met spoelgrond opvul. En so aan.

Maar toe kom daai vloed, en die spruit is naderhand ‘n siedende rivier, en dam op en dam op teen die duin. Naderhand sien Koos van HKGK, hier kom groot kommer, want toe kom hy agter sy plaas, opstal en al, lê in ‘n kom, en daai duin lê in die uitgang. Trappie vir trappie begin die water teen sy huis styg, en kom al nader aan die voordeur.

En net toe die watertjie die laaste trappie vat, toe hou ‘88 se vloed op, maar die afloop is nog sterk, en die water styg by daai trappie verby, duim vir duim na die voordeur toe. Maar net toe die eerste golfie huis in spoel, en Koos begin sandsakke nadersleep, toe begin die water daal.

En Koos verwissel kort hierna die tydelike met die ewige.

Daar by die hiernamaals gekom, is sy gedagtes nog vol van die trauma, en hy begin almal vertel. Maar nie lank nie, toe kom hy agter dit gaan hom ‘n halwe ewigheid en ‘n aks neem om vir almal te vertel.

Na bepeinsing is Koos na Petrus toe, en stel sy probleem. Is dit nie moontlik om almal op een slag in die goue stadion bymekaar te laat kom, dat hy sy storie vertel en klaarkry nie?

Petrus stem in, en ‘n paar dae later kan Koos sy storie vertel. Maar net voor hy begin, sê Petrus vir hom: “Koos, moet nou nie aanhou vir die mense kluitjies vertel van jou skaap het leer kameeldoringboom klim nie. Hier is ‘n liegery, selfs van groot skrik, heeltemal taboe. En vandag sal jy jou storie van die vloed moet ken, olie Noag is ook in die gehoor.”

вертолёты на радио управлениитопкарго развод

Ly die Afrikaner aan Swartdoodsindroom?

Die optrede en reaksie van sommige Afrikanergroepe op die bedreiging vir ons voortbestaan, vergelyk kommerwekkend baie met die reaksie van mense in Europa ten tyde van die Swartdood.

In die eerste helfte van die veertiende eeu, het die Swartdood, of Buboniese Plaag oor Eurasië, en veral Europa gespoel, en binne ‘n paar maande is ongeveer 50% van Europa se bevolking, en veral sekere streke se bevolkings dood. In sommige gevalle is hele dorpe of stede uitgewis. ‘n Italiaanse skrywer, Giovanni Boccaccio, wat die effek van die plaag opgeteken het, het dit soos volg beskryf: “How many valiant men, how many fair ladies, breakfast with their kinfolk and the same night supped with their ancestors in the next world! The condition of the people was pitiable to behold. They sickened by the thousands daily, and died unattended and without help. Many died in the open street, others dying in their houses, made it known by the stench of their rotting bodies. Consecrated churchyards did not suffice for the burial of the vast multitude of bodies, which were heaped by the hundreds in vast trenches, like goods in a ships hold and covered with a little earth.”

Gedurende die hoogtepunt van die plaag, het die troebadoer Peire Lunel de Montech die uiters hartseer liriese gedig “Meravilhar nos devo pas las gens”geskryf. Een strofe hieruit lei: “They died by the hundreds, both day and night, and all were thrown in … ditches and covered with earth. And as soon as those ditches were filled, more were dug. And I, Agnolo di Tura … buried my five children with my own hands … And so many died that all believed it was the end of the world.”

Uit bogenoemde kan duidelik gesien word dat Europa se mense bedreig was met ‘n ogelooflike uitwissingsramp, en natuurlik het hulle vrae gevra oor wat aan die gang is omdat hulle nie die wetenskaplike kennis en tegnologie gehad het om die oorsaak van die siekte vas te stel en te oorkom nie. Die plaag het ‘n geweldige sosiale uitwerking gehad.

Stede en dorpe het hulleself probeer beskerm deur die stadspoorte te sluit, en enige vreemdelinge is weggejaag of doodgemaak. Sommige streke het pateties ‘n klipmuur op die grond gepak tussen hulle en ‘n streek waar die plaag voorgekom het. Maar daar moet onthou word dat die mense van Europa oorwegend gelowige Katolieke was, en die priesters in die kerke het probeer om ‘n Bybelse verklaring te gee. Hierdie verklarings het wyd verskil, en was dus die oorsaak van verskillende reaksies, waarvan die grootste die volgende was:

  • Sommige mense het geglo dat dit die einde van die wêreld was ingevolge die boek van Openbaring, en dus het sommige probeer wegkruip en hulle afgesonder, terwyl ander weer besluit het, dit is dan nou die tyd om vir oulaas te leef, te drink en sonde te pleeg, want hulle gaan in elk geval sterf.
  • Sommige het geglo dat God die mensdom straf as gevolg van die sondige lewenstyl hier op aarde, en dit het die gevolg gehad dat party heeldag gebid het, maar die uiterste effek was ‘n groep wat deur die geskiedskrywers die “Flagellants” genoem word. In Afrikaans sou ons hierdie mense die “Selfkasteiers” kon noem. Hulle het geglo dat God hulle en die mensdom sou vergewe, as hulle hulleself straf deur rond te gaan en hulleself op die rûe te slaan met swepe en gesels. Andere het hierby nog kruise ook gedra soos hulle van dorp tot dorp geloop het. Geskiedskrywers beskryf hierdie groep, wat maer en verhonger van dorp tot dorp geloop het, met minimum klere aan, en hoe hulle met bebloede rûe en roepend tot God gestap het. In sommige dorpe is hulle aangeval en doodgemaak.
  • Sommige groepe het geglo dat daar identifiseerbare mense in die samelewing was, wat die oorsaak was van hierdie plaag as straf van God, omdat hulle nie Katolieke was nie, en in hierdie geval is die Jode grootliks geteiken. Daar het onbeskryflike aanvalle op Jode plaasgevind, waarin hulle vermoor en verdryf is. Skrywers meld dat in sommige Joodse gemeenskappe man, vrou en kind doodgemaak is.
  • Buite die godsdiens, het gemeenskappe mekaar aangeval, net omdat hulle geglo het die ander gemeenskap is om een of ander rede die oorsaak van die plaag.

Die gevolge van al hierdie sosiale onrus en gebeure het ‘n geweldige uitwerking op Europa gehad, en dit het hulle 150 jaar geneem nadat die plaag verby was, om te herstel. Sommige skrywers meen dat 10% van die mense wat gedurende die plaag gesterf het, nie as gevolg van die siekte gesterf het nie, maar aan die hand van hulle medemens.

Dit is ‘n feit dat die mense van Europa bedreig was met totale uitwissing, en dat die oorsaak van hierdie geheimsinnige siekte ver bo hulle begrip was; vandaar die radikale oorsake wat hulle uitgedink het, en waarmee hulle probeer sin maak het van hulle omstandighede ten tyde van die plaag. Daardie wanhopige redevoering was ook die oorsaak van hulle ekstreme en vergesogte optredes.

Vir sommige mense en groepe word die Afrikaner ook vandag met uitwissing bedreig. Die pers is vol van die aanslag op ons taal, die moorde op die plase,  en ons weet hoeveel Afrikaners het al geëmigreer, en hoeveel praat daagliks of dit nie beter gaan wees om die land te verlaat nie. Verder is daar natuurlik die ANC se beleid van Swart Bemagtiging waardeur blankes nie toegang tot die arbeidsmag gegun word nie, ‘n swak onderwysstelsel wat ons kinders ‘n substandaard-skoolopleiding gee, en al hoe meer wetgewing wat sakemanne en boere wil dwing om sonder meer groot blokke aandele in ondernemings wat hulle deur harde werk opgebou het, net eenvoudig aan swartes te gee.

Ons is ontnugter, verdwaas, kwaad en daardeur soekende na die oorsaak van ons huidige omstandighede. En dit is hier waar ons mense hulle nou aan dieselfde wanhopige redes en optredes begin skuldig maak, as die mense van Europa tydens die plaag. Ons soek nou na ‘n adder aan eie boesem. So, waar is die ooreenkomste met die optrede van die Europeërs tydens die Swartdood?

1.         Sekere mense het klaar oorgegee, en glo dat die einde in elk geval al verby is – dat die Afrikaner nie meer bestaan nie. Hulle het vrede gemaak met die nuwe SA, en neem heelhartig daaraan deel. Ons drink, hou partytjie, woon dorps- en kunstefeeste by asof dit nooit genoeg sal wees nie. Hulle omhels die nuwe SA. Dis mos in elk geval verby.

2.         Sekere groepe glo dat God die Afrikanervolk straf, en dat ons ons moet bekeer en elke dag verootmoedig om aan Sy straf te ontkom. Daar word teruggegryp na die Ou-Testamentiese God van vuur en wraak oor die vergrype van Sy volk. Die simptome stem verstommend ooreen met Europa in die tyd van die Swartdood. Dit is net nie meer die inding om jouself fisies te straf nie, maar hulle straf hulleself geestelik genadeloos.

Ek het al reaksies op artikels, wat oproepe doen op Afrikanereenheid onder alle Afrikaners, op Praag se webblad gesien waarin dit duidelik is dat sekere Afrikanergroepe hulleself as die verteenwoordigers van God op aarde sien, en dat enigeeen wat nie soos hulle glo nie, “uitgewerp word in die buitenste duisternis”. Ek glo, as ons in die Middeleeue geleef het, sou die “uitgeworpene” ook doodgemaak word.

Een kommentator het geskryf: “As jy nie saam met my my God aanbid nie, is jy nie my broer nie!” Ek sou graag aan die skrywer wou vra; Watter God? Die God van vuur en swael, en wraak, of die liefdevolle God wat sy Seun gestuur het om as Lam gemartel te word, en aan die kruis te sterf vir ons sondes?

3.         Op ‘n ander Afrikanerwebblad lees ek dat daar ‘n Boerevolk, en ‘n Afrikanervolk bestaan, en dat hierdie twee se paaie moet skei. Dan kry jy die “liberale Kaapse Afrikaner” wat geen plek tussen die Transvalers en Vrystaters het nie. Die feit dat ons almal van dieselfde stamouers afstam, dieselfde taal praat en dieselfde kultuur het, dra by hierdie mense of groepe geen gewig nie. En die grootste “uitvaagsels” is die Afrikaners wat “ja gestem” het.

Daar is geen rasionele denke oor die werklike oorsake van die Afrikaner se huidige dilemma nie, en ek kon nog nie vasstel hoe daar gedink word oor die einste Transvalers en Vrystaters wat ook in duisende ja gestem het nie. En hoe nou gemaak as daardie einste ja-stemmers nou tot inkeer of “openbaring” gekom het dat hulle “skuldig” was aan hoogverraad, en nou wil hulle ook dinge weer verander om vir die Afrikaner ‘n regverdige bedeling of Vryheid te bewerkstellig?

Die Jode van die Swartdood word nou onder ons eie mense gesoek! Die verleiding van die Nasionale Party en die Broederbond word nou genegeer tot onbelangrik, want dit is die mede-Afrikaners wat gesondig het, verraad gepleeg het, Mammon aanbid het. Die adder in eie geledere wat God se wraak en straf oor ons gebring het!

Ons volk is so paniekerig, kry so seer en is so verward, dat ons onder mekaar byt en baklei, want iemand moet skuldig wees en iemand moet nou beetgekry word. Dit is soos ‘n spul rotte wat die sinkende skip wil verlaat, en nou trap ons mekaar onder die water in, en byt mekaar net om tog bo te wees, om weg te kom van die pyn en verskrikking en om uit die gevaar en bedreiging te kom.

Hierdie toedrag van sake strek ons nie tot eer nie, inteendeel dit is ‘n skandvlek op ons naam, en laat my wonder; Is die Afrikaner vandag by sy eie Toring van Babel? Ons kan mekaar nie meer vandag sommer doodmaak nie, so pak ons nou maar ewe pateties klipmure tussen mekaar, om die Swartdood uit te hou? Die ondergang en vernietiging van ons volk gaan nie as gevolg van die ANC, of die Liberaliste en Geldmag wees nie! Dit gaan hierdie bittere en venynnige onderlinge twis en tweespalt wees.

Vir die volksgenote, wat andersdenkendes onder die volk wil veroordeel, uitwerp en “stenig” wil ek met deernis herinner aan Jesus ons Verlosser se woorde: “Laat die een van julle wat sonder sonde is, die eerste klip gooi”. Die Afrikaner sal net heel, gesond word en suksesvol word, as hy begin saamstaan, en almal hande vat om ons droom van soewereine Vryheid waar te maak. Ons het genoeg vyande en teenstanders buite, ons hoef nie onder mekaar oorlog te maak nie.

Of moet ons wag vir die uiterste krisis, soos in HG Wells se boek “War of the Worlds”? In die boek beskryf die verteller hoe die mense van Londen wegvlug voor die masjiene van Mars, waar die armes, rykes, siekes, ou mense, kinders sonder aansiens des persoons saam hulle bondeltjies dra en skouers skuur soos hulle vlug van die verskrikking af. Moet ons werklik eers gelouter word tot op daardie punt, of gaan gesonde verstand begin seëvier?

липецк траверсыЛобановский

Verdien Suid-Afrikaanse media hul mediavryheid?

Om hierdie artikel te skryf, is soos om met die hande agter die rug vasgemaak te skryf omdat ek nie ‘n vertrouensposisie met ‘n paar mense wil skend nie. Ek vra dus by voorbaat verskoning vir vaaghede as dit by sekere “bewyslasse” kom.

Dié verhaal het hom Donderdagmiddag begin ontvou. Ek het gewag vir die goedkeuring van ‘n paar mediaverklarings sodat ek dit kon uitstuur, waaronder ‘n party se Erfenisdagverklaring vir die volgende dag.

So saam met hulle, amper ongemerk, kom ‘n verklaring in van die mediavryheidsdrukgroep, Verslaggewers sonder Grense. In Engels staan hulle as “Reporters without Borders” bekend, maar omdat hul hoofkantoor in Parys is, staan hulle meer dikwels onder hul Franse naam bekend.

Die verklaring is in Engels, met die Frans daaronder.

Dis ‘n stukkie geskiedenis oor hoekom die verklaring by my uitgekom het. Jare lank monitor ek hul webwerf gereeld, want onder meer hou hulle die wêreldwye persvryheidsindeks by. Hulle hou ook rekord van hoeveel joernaliste tot dusver die jaar in die uitvoering van hul werk gesterf het, en hoeveel in aanhouding is. Hulle hou afsonderlike data vir mense wat by hul regerings teenspoed kry oor internet-nuusverspreiding, ook by.

Hul databasis is besonder akkuraat en vinnig van die merk af.

Toe Suid-Afrika in 2006 ook mediawetgewing oorweeg het, het Suid-Afrika  van die 22ste posisie in 2003 van die 44ste posisie op die persvryheidsindeks in 2006 teruggesak. Bykans oornag het Suid-Afrika van die mees persvrye land op die kontinent by ‘n hele paar Afrikalande verby teruggesak. En hoewel Suid-Afrika geleidelik na die 33ste posisie teruggeklim het, is lande soos Ghana en Mali steeds meer persvry as Suid-Afrika.

Maar toe die ANC nou met sy jongste beoogde mediawetgewing, waaronder die mediatribunaal, begin, toe swyg Verslaggewers sonder Grense. Toe ‘n joernalis gearresteer is, steeds.

In ander Afrikalande kan die regering nie skuins kyk vir die media nie, of daar is berigte op Verslaggewers sonder Grense se webblad, en oproepe om sagter met die media om te gaan.

Kan die hoof van die organisasie se Afrikalessenaar nie Engels genoegsaam volg nie, dat so op Franssprekende Afrika gefokus word? Maar Soedan is deurlopend in die spervuur. Dus raak dit nie kant of wal nie. Dit bly nog onbeantwoord.

Ek het begin Engelse berigte oor die tribunaal aanstuur. Hieronder tel ‘n berig oor die New Yorkse Freedom House wat Suid-Afrika van ‘n mediavry land na ‘n land met gedeeltelike mediavryhied afgradeer. Naderhand maak ek ‘n “group” van alle moontlike beskikbare adresse van Verslaggewers sonder Grense, in die VSA, Switserland, Duitsland, Swede – almal. En ek stuur!

En hier, op die vooraand van die afsluiting van die ANC se kongres, kom die mediaverklaring, en ek stuur dit op my adreslyste aan.

Gedagtig aan hoe die media op Freedom House se herklassifisering gereageer het, verwag ek ‘n groot storie.

Ek stel dus ook dadelik ‘n konsep-mediaverklaring vir die party op wat ek met hul mediaverklarings help, ‘n klein konserwatiewe Christen-demokratiese party. Vroeg Vrydagoggend het ek die groen lig, en stuur dit uit. Terselfdertyd stuur ek my daaglikse nuuskommentaar uit wat ek oor dieselfde onderwerp geskryf het.

Omtrent die eerste reaksie wat ek kry, is dat ‘n streekkoerant in die Overberg vra dat hulle van my adreslys verwyder word. Heel toevallig het die KZN Witness ‘n dag of wat tevore dieselfde gevra toe die CDP in ‘n verklaring bietjie onder die ANC (met die kongres in Durban) ingeklim het. Na ek vanoggend die Witness se redakteur se kwota-artikel in Rapport gelees het, is ek nie verbaas dat sy koerant gevra het om van die adreslys af te kom nie.

Persoonlik beskou ek dit as kleinlik, veral omdat ek vir ander instansies ook soms mediaverklarings uitstuur, gewoonlik gratis. Soos die outismevereniging, omdat my eie jongste ook outisties is.

Dat A nie van B wil hoor nie, is ek al gewoond. Die “briljante” politieke verslaggewer van ‘n groot Afrikaanse koerant het ook al versoek dat hy van die CDP se adreslys gehaal word na ek in ‘n ander hoedanigheid die betrokke joernalis se kop bietjie deurmekaar gekrap het toe hy twak geskryf het. Selfs ‘n brief aan die redakteur om die lug te probeer suiwer, het niks gehelp nie. Daardie groot koerant ignoreer die CDP steeds soos ‘n stopstraat. En die CDP was nie deel van die onderonsie nie. Dis soos om die supermark te boikot oor hulle ook brood aan jou slegte buurman verkoop.

Kinderagtigheid kom voor, al is die betrokke koerant hoe groot.

Maar gegewe die groot bohaai oor die ANC se beplande media-aksies, verwag ‘n mens dat verslaggewers by die persoon agter die verklaring verby sal kyk, en die verklaring op sy meriete sal hanteer. In dié verklaring word die ANC in geen onduidelike taal nie gewaarsku om te herbesin.

Boonop, let ek, het SAPA (wat ook op my adreslys is) die verklaring twee keer uitgestuur. Uiteraard is my naam nêrens ter sprake nie. Uit de elektroniese argiewe kom ek agter dat beide News 24 en IOL die Sapa-berig gedra het.

Behalwe dat Praag die betrokke nuuskommentaar dra, is daar so ver ‘n mens uit die verskillende argiewe kan agterkom, nog bykans niks.

‘n Groot uitsaai-instansie het wel dankie laat weet, hulle gaan op ‘n gegewe tyd in hul aktualiteitesprogram oor die naweek iets daarvan maak. Saterdag luister ek, maar in plaas hiervan, word iets uitgesaai oor buitelandse joernaliste wat hul positiewe menings uitspreek oor hoe die aanbied van die sokker-wêreldbeker hul persepsies oor Suid-Afrika positief beïnvloed het.

Het die base dalk vooraf op die voorgenome insetsel afgekom en dit laat vervang met iets wat meer in lyn met die ANC se beklemtoning, tydens sy Durban-kongres, van die sokker-eenheid is?

Ook binne die gedrukte media spring ‘n senior persoon in om die belang te beklemtoon, maar skynbaar sonder sukses.

Toegegee, die verklaring kon beswaarlik op ‘n slegter tyd gekom het. Ten eerste was dit die Donderdagmiddag laat, waar die Vrydag ‘n vakansiedag, en dit dus ‘n langnaweek is. Baie koerante sou dus in daardie stadium met ‘n verminderde personeelsterkte werk, en boonop meestal onervare personeel.

Maar juis dit is rede tot kommer. Al hoe meer kom ‘n mens agter dat die nuwe generasie verslaggewers wat algemeen kennis en nuusinsig betref, net nie van dieselfde stoffasie is as die ouer mense is, wat boonop op groot skaal uitgewerk word nie.

Dié probleem kom al ‘n ruk aan – ‘n generasie wat die produk van nuwe persepsies is waar retoriek ongelukkig te dikwels in die plek van feite geplaas word. Nuuskabouters in plaas van nuushonde, dus.

Nuusoordeel bly subjektief. In die vroeg 80’s het ek ‘n artikel geskryf oor die olie wat op die Agulhasbank ontdek is. Volksblad het dit iewers diep in die koerant as ‘n smal kolomberig geplaas. Niks aardskuddend nie.

Presies tien jaar later is ek toevallig in die Kaap en lees die Burger. Op die voorblad word groot aangekondig oor die olie wat op die Agulhasbank ontdek is. Trouens, die berig is amper woordeliks dieselfde as my berig van tien jaar tevore.

Die vraag dus: Was daar onder die naweekjoernaliste nie een wat geweet het hoe belangrik Verslaggewers sonder Grense se waarskuwing aan die ANC was nie? Is almal aan diens waaragtig mediamamparras?

Uiteraard was die ANC-kongres die groot nuus. Dit is enersyds hartseer, want dit is so simptomaties van ‘n de facto eenpartybedeling.

Maar andersyds – juis omdat die ANC so groot nuus is, en so ook die planne van onder meer ‘n mediatribunaal – juis daarom sou Verslaggewers sonder Grense se waarskuwing hierdie berigte impetus gee. Rapport se hoofartikel handel trouens oor die ANC se mediaplanne.  Die skrywer(s) hiervan het duidelik nie van die verklaring van Verslaggewers sonder Grense geweet nie, wat beteken iemand in die pyplyn was vas aan die wakker, of het die belang onderskat, wat net so swak reflekteer.

As die media dan self so onbevange is oor sake wat hul toekoms raak, is dit dan nodig dat ander aktiviste hulle so moet uitsit vir mediavryheid?

Daar is inderdaad ‘n ander saak ook uit te maak.

Kom ons laat Pallo Jordan se jongste uitsprake daar oor hoekom ‘n mediatribunaal nodig is (dis in elk geval duister hoe hy meen die mediatribunaal kan as “oplossing” beskou word vir die “probleme” wat hy identifiseer).

Vroeër vanjaar verskyn die Reitz 4 weer ‘n keer voor die hof sodat die saak uitgestel kan word. Die landdros waarsku by dié geleentheid die media en die politici om nie die uitspraak vooruit te loop nie. En die vier prematuur skuldig te bevind nie, en rig juis die waarskuwing omdat dit in soveel oorvloed besig was om te gebeur.

Die eerste Sondag hierna plaas Rapport ‘n brief van ‘n leser wat na die Reitz 4 as misdadigers verwys en wat nog nooit om verskoning gevra het nie. Nie alleen word die woes met die landdros se opdrag omgegaan nie, maar ook met die waarheid. Die Reitz-vier het al by geleentheid om verskoning gevra, en die berig was onder meer in Volksblad en Beeld gedra, maar nie Rapport en Die Burger nie (geoordeel aan die koerante se elektroniese argiewe nie). Sapa het dit ook gedra, en so ook minstens twee koerante oorsee, maar so ver as wat vasgestel kan word, nie ‘n enkele Suid-Afrikaanse Engelstalige koerant nie. Dit het onder andere daartoe bygedra dat die ACDP (ek het geen respek vir hierdie party nie) geweier het om te aanvaar dat die Reitz 4 wel verskoning gevra het (daar word net op die Engelse pers gereageer).

Rapport word by die Persombudsman verkla, wat die saak afwys. Soveel vir selfregulering.

Dit wil voorkom asof ook die gedrukte media besef dat die selfregulering gebrekkig is, want al hoe meer stemme gaan op dat dié kwessie weer onder die loep geneem moet word.

Daar is ‘n ander dimensie. So half uit die bloute, op 23 Augustus vanjaar (2010), verskyn daar in verskeie koerante en ander media ‘n berig oor hoe wonderlik persvry Suid-Afrika is. Die skrywer gebruik die byna jaar-oue 33ste plek wat Suid-Afrika op die Verslaggewers sonder Grense se persvryheidsindeks beklee. Niks word vermeld dat Suid-Afrika ‘n paar jaar vroeër nog die 22ste plek en mees persvrye land in Afrika was nie (destyds het die regering se kommunikasiearm wel groot gewag daarvan gemaak, en die vorige jare se plasings kan op dieselfde webwerf gelees word).

In die artikel van 23 Augustus word groot gewag gemaak van die feit dat Suid-Afrika onder die mees persvrye land op die kontinent val. (Asof die land hoegenaamd kompetisie behoort te hê).

Oor die artikel kan ‘n mens net vra: “Vanwaar gehasie?”

Kom ek span bietjie paranoia in en vra: “Hou dit nie miskien verband met die skade van die berig oor Freedom House se herklassifikasie van Suid-Afrika tot net gedeeltelik persvrye land nie? Het die regering / ANC nie dalk een van sy mediastringers ingespan om hierdie berig in die media te plant nie?

Sal iemand sy joernalistieke naam so met ‘n plank slaan sonder dat hy / sy darem nie op ‘n manier ruim kompensasie ontvang nie?

Kry ‘n mens nie hieruit dalk ook ‘n antwoord oor hoekom Verslaggewers sonder Grense se Afrikalessenaar so besonder stram was om oor verwikkelinge in Suid-Afrika in rat te kom nie?

Hoekom is die persvryheidsindeks so belangrik?

Ek “plak” ‘n paar stukke hieronder. Die stuk oor die vergelyking tussen die verskillende indekse is in die begin van 2009 geskryf en die data is dus effens verouderd, maar nie die beginsel nie.

Gaan Google my naam saam met woorde soos persvryheid, mediavryheid, press freedom, media freedom, en ‘n mens kry sowat 13 000 trefslae in totaal. (Max du Preez, wat as een van die grootste persveryheidsagitators in SA beskou word, het sowat 31 000 ooreenstemmende trefslae) Ek kan dus seker as ‘n persvryheidsaktivis beskou word.

Maar nou, jammer, g’n niks meer aktivisme van my kant nie. Daai geveg kan die media self veg. Van my kant sal ek vanuit my vakgebiede, politieke wetenskap en staatsreg, steeds wys op die verband tussen ‘n vrye, verantwoordelike media en die demokrasie, asook die stryd teen korrupsie.

Môre is die koerante se meeste groot kanonne waarskynlik terug (al is dit nou skoolvakansie) en sal ‘n paar koerantsnotkop-agterente waarskynlik geskop word. Maar al word die nuus nou gedra, is dit in die nuusomgewing maar ‘n geval van gister se nuus wat vandag se geskiedenis is.

In die politiek word graag gesê in ‘n demokrasie kry die bevolking die regering wat hulle verdien. As die land prulmedia wil hê, dan is dit nou maar so.

Dan word die onus swaarder op die internet, woernale wat nie skroom om inligting te gee nie al is dit polities sensitief, politiek inkorrek, al is dit gestroop van regeringsretoriek.

Comparison of SA’s position on different indexes, February 2009

The position of countries, including South Africa, has a remarkable correlation between their positions on various indexes.

Business Bulleting compared South Africa ’s position on the available indexes after the country 61st position on the Heritage Foundation’s most free economies, after improving its position slightly by 0,4 percent.

On the latest press freedom Index of Reporters without Borders South Africa also marginally improved its position to share the 36th position with a number of countries. A number of years ago South Africa held the 22nd position, well ahead of any other African country.

On the corruption perception index, South Africa lies 45th.

On the free economy index South Africa is lower than Mauritius and Botswana , on the press freedom index lower than Mali , Ghana and Namibia , and on the corruption perception index, lower than Botswana .

To complicate matters further, another recent report judged South Africa to be the 15th most violent countries in 21 evaluated on the continent. Of those countries evaluated, South Africa came out as 21st most violent country in the world. South Africa ’s murder rate of above 40 per 100 000 per annum is far in access of the world average of 5 per 100 000. South Africa , with probably the highest HIV levels in the world, is also regarded as the rape capital of the world, despite only one in ten to one in 30 rapes being reported to the SAPS. The official rate is almost 80 per 100 000 per annum.

Recent reports also indicated stock theft to be a mayor problem, being described as “the largest money making enterprise in the country.” This adversely affects the government’s land reform policies, as black farmers are often totally whipped out by stock thieves.

“The image of our country needs to be improved if we want to draw fixed foreign investment,” said Dennis Dykes, chief economist of Nedbank in reaction to the Heritage Foundation’s report.

The Heritage Foundation slammed the racial nature of Law influencing South Africa ’s economy, as well as the labour laws of the country which dampens economic growth and employment levels.

Тепловойданильченко юрій броніславович

Toepaslike name

Seker die mees toepaslike naam wat Herrie in ‘n lang tyd vir iemand gesien het, is die van die burgemeester van Delhi waar die Statebondspele binnekort moet plaasvind.

En sake haper nog erg.

Die burgemeester, mnr. Dikshit, sê die Statebond hoef nie te komkommer nie. Hulle kan maar net kom. Alles sal reg wees en daar sal nie nog brûe inmekaar val nie, en al die kakkerlakke sal uit die baddens van die atletedorp wees.

Of mnr. Dikshit praat boel*&t en hy is in dik s&^%t, of hier kom ‘n ligte wonderwerkie.

Gewoonlik, skooltyd, as die onnie eers die rottang uit die kas haal voor hy nog begin kyk het of die klas hul leerwerk gedoen het, is daar in die klas gemompel hier kom diep *&#t. Sommiges het suiwerder Afrikaans, naamlik van  *&%, gepraat.

Dit was maar moeilik om nie minstens kniediep in die *&% te wees nie. Herrie se skooltas was naderhand amper so groot soos Paris Hilton se reistas, en heelwat swaarder. Dit wou nie op die fietse se rooster pas nie, en het mens hom nog daarop vasgewoel gekry, het die rooster weggebuig. Herrie was dus gewoond om die tas voor op die fiets se dwarsyster (daai pyp wat dit van ‘n meisiefiets laat onderskei) te sit, met die helfte wat voor oor die handvatsel gesteek het.

Maar selfs dan moes nog kopgekrap word oor watter boeke die dag by die huis kan bly, want alles wou nie in die tas pas nie. Vir biologie alleen het ons drie boeke gebruik, die een groter en dikker as die ander, en dan nog ‘n plakboek waarin afgerolde notas gekom het. En die boek waarin die huiswerk gedoen moes word. Vir wiskunde was daar net soveel boeke, alles in Grieks geskryf (want wiskunde was en is vir Herrie Grieks).

En beplan soos mens wil, die boeke wat agterbly is juis die boeke wat die onnies daai dag wou gehad het ‘n mens moet saambring.

Dan is ‘n mens weer in dik &%$.

Herrie het dikwels gevoel ‘n mens beland darem heel onbillik in diep (*&.

Maar na 1994 was Herrie darem regtig onder vreemde omstandighede in diep &^%$t.

Die plaas met die jeugsentrum, Roodewal, is by Herrie se subdirektoraat geplaas. Terselfdertyd is ‘n horde ontslaande stakers van Botshabelo heraangestel, maar omdat daar reeds ander werkers in hul plek aangestel was, was daar nie werk vir die oues nie. Herrie kry toe ‘n klomp bome by die staatskewkery, en vra of die surplus-arbeiders nie op Roodewal by die atletiekbaan kan kom gate graaf vir die bome nie. So gesê, so gemaak.

Na ‘n week pleit die plaasbestuurder dat Herrie die spul laat onttrek. Hulle het nog nie ‘n halwe gat gegraaf nie, en nou begin die plaaswerkers ook kopsku raak vir werk.

En hulle het van sit op die grawe, die grawe se skepgedeeltes omgebuig! Herrie het nie eens geweet dis moontlik nie.

Herrie gaan graaf toe self. Kyk nie eens in die rigting van die grawers nie. Wil net wys wat die term “werk” beteken. Herrie graaf drie gate, voor sy hande te veel waterblase het. Die “werkers” het so half tien op Roodewal aangekom. Toe word eers gebrekvis. Na brekvis is dit teetyd, en kort hierna, etenstyd. Na ete word ‘n uiltjie geknip, toe word die grawe so bietjie heen en weer gesleep, en toe tee gedrink, en toe opgepak sodat hulle tsjailatyd (seker so half drie) weer in Botshabelo kan wees.

En toe is Herrie in dik *&%4. Herrie is verkla dat hy hulle gaan “optsjek” het.

So twee jaar gelede is die plaas as restitusieplaas aan ‘n gemeenskap “teruggegee.” Herrie het nog nie gaan kyk of die drie bome wat geplant is (in die gate wat Herrie gegraaf het) nog staan nie.

регулятор давленияФільчаков Олександр Васильович прокурор