Skrywer: Dan Roodt

Vat sommer die hele jaar vakansie!

Die skielike aankodiging dat môre ‘n vakansiedag gaan wees, toon in welke mate die sokkerwêreldbeker besig is om die land se produktiwiteit en eerlikheid, wat reeds onder verdenking staan, verder te ondergrawe. Intussen het die ANC-minister van finansies volgens ‘n berig in gister se Business Day, aangekondig dat die aankoop van sokkerkaartjies deur staatsdepartemente indruis teen die wet en staatsamptenare aan vervolging weens die misbruik van openbare fondse mag blootstel. Blykbaar het sulke aankope van kaartjies en vermaakpakkette rondom die sokkertoernooi in die staatdiens geweldige afmetings aangeneem.

Ons kan egter nou al voorspel dat geen van die aardig besoldigde hoëlui in die staatsdiens wat soos wafferse korporatiewe grootmenere hul plesier en sake graag meng, vervolg sal word nie. Inteendeel, die manier waarop die ANC reeds party en staat met mekaar verwar, asook die staatskas en die eie beursie, gaan deur die sokkerkoors net ‘n verdere hupstoot kry.

Die vraag is waarom die hele staatsdiens en groot maatskappye soos die banke wat hul kliënte uitbuit om agterna groot sokkerborgskappe aan ANC-verwante klubs en sportorganisasies te betaal, nie sommer die hele jaar moet afvat nie? Die res van ons wat ons brood in die spreekwoordelike sweet van ons aanskyn moet verdien, sal waarskynlik nie die verskil agterkom nie. Hiervan kan enigeen getuig wat al probeer het om ‘n staatsdepartement of jou plaaslike tak van ABSA te bel. Ons betaal net meer en meer belastings en bankfooie om die ANC en sy handlangers se permanente partytjie te finansier. Dan praat ‘n mens nie eens van die ANC se kiesers waarvan 15 miljoen toelaes ontvang waarvoor die steierende middelklasbelastingbetaler insgelyks moet goed staan nie.

Eintlik het Suid-Afrika in 1994 ‘n aristokrasie, weliswaar ‘n swart aristokrasie, ontvang. Soortgelyk aan die Britse aristokrasie wat ons vermaak met hul seksskandale en familierusies, volg ons die skandes en manewales van die Azaniese aristokrasie waarin die geelpersjoernaliste soveel belangstel en dit as hul patriotiese plig beskou om ons oor in te lig.

Terwyl sommige Afrikanerskape ook onderbroekvlaggies op hul motors aanbring en moontlik in dieselfde dronkenskap en sokkergefuif as die res van hierdie droewe land gaan verval, sal sommige van ons verplig wees om in hierdie tyd te werk.

Hoe gouer ons egter kan ophou om belastings te betaal aan die wonderstaat sonder werkende mense wat hul vermaak, drankies, partytjies en hotelverblyf met belastinggeld vereffen, hoe beter.

Slegs onafhanklikheid en ‘n volkstaat sal ons van die huidige klug verlos. Die Afrikaner se ekonomiese en produktiewe aandeel aan hierdie land word in elk geval deur sowel die ANC as die Angel-Saksiese moondhede soos Brittanje en Amerika op nul geskat, dus sal die partytjiegangers nie eens ons afwesigheid by die makietie opmerk nie.

jewellery forпрокурор Фильчаков

ATKV misbruik sy Afrikanerlede

Sakkie Kotze

Beeld het gister (9 Junie) ‘n foto van die ATKV gepubliseer wat ballonne ter ondersteuning vanh Bafana vrygelaat het – by die Voortrekkermonument nogal. Dit wil voorkom of dit Centurion-tak is wat dit gedoen het. Die voorsitter, ene Sakkie Kotze, is glo weer tot die ATKV se bestuur gekies.

Die byskrif by die foto lui: “BAFANA, WEN MONUMENTAAL!  Die ATKV se Centurion-tak het gister ballonne met boodskappe om Bafana Bafana sterkte toe te wens vir WB 2010 by die Voortrekkermonument in Pretoria vrygelaat. Die boodskappe het gewissel van ‘Oos wes, Bafana bes’ tot ‘Moenie verloor nie’. Foto: CORNéL VAN HEERDEN.”

Ek het gelukkig al ‘n hele paar jaar gelede uit die ATKV padgegee, maar ek maak heftig beswaar dat hierdie mense die Voortrekkermonument op hierdie manier besoedel en beswadder.  Die Centurion-tak is een van die voorstes om die Afrikaner se koppe te draai om in een groot mengelmoesgemorspul met swartes in te gaan in die sogenaamde reënboognasie. Wanneer gaan die gewone ATKV-lid wakker word en besef hoe hy misbruik word?

интернет магазин мягких игрушекФільчаков прокурор

Toetsbord- en alternatiewe media

Enkele jare gelede het die destydse redakteur van Rapport, Tim du Plessis, in reaksie op kritiek dat sekere koerante selektiewe nuusdekking doen om ‘n besondere ideologie te dien, geskryf dat die moderne tegnologie so ‘n omvang aangeneem het dat ‘n koerant wat dit sou waag, eenvoudig sy geloofwaardigheid sou inboet. Hy het onder meer na die rol van, soos hy dit gestel het, die alewige blogs, verwys.

Tydens die aanbied van die Konfederasiebekertoernooi het dit soms gelyk of koerante onder instruksie was om ‘n sekere beeld van die werklikheid te skets. Dikwels is via die oorsese pers verneem van gru-misdade, soos die aanval op Midge Fergusson, ‘n ondersteuner van die Britse en Ierse Leeus, wie se toer met die sokkertoernooi ooreengeval het. So is ook verneem van die rugbyondersteuners wie se besittings uit hul hotelkamers in Durban gesteel is terwyl hulle by die toets teen die Springbokke was.

Die sokker-ondersteuners, so het dit gelyk, het bykans geen onheil te beurt geval nie.

Geleidelik, soos die blogs begin praat het, het ‘n ander prentjie ontvou.

Die internet en ander tegnologie het so ‘n kragtige instrument geword dat verskeie koerante oorsee, wat geldelik noustrop trek, aktiewe programme van gemeenskapsjoernalistiek inspan. Bykans elke individu het nou ‘n selfoon, en hierdie selfone is dikwels met digitale kameras en selfs videokameras toegerus. Dit beteken dat letterlik miljoene mense potensieel joernaliste is, en gouer op ‘n toneel gaan wees as joernaliste wat op nuuswenke moet reageer.

Gebruik ‘n koerant nie die materiaal nie, pryk dit gou op die internet. Baie Suid-Afrikaners het nou familie en gesinslede oorsee, en die internet word as bekostigbare kommunikasie-instrument ingespan. In ‘n japtrap versprei nuus wêreldwyd.

Regerings wat streng perssensuur toepas, word gereeld ont-Googled gelaat. Binne minute Twitter nuusgebeure wat in die doofpot probeer hou is oor die wêreld. Vanjaar het 114 internet-joernaliste hulle al agter tralies bevind of is steeds besig om klippe te kap. Dit is wel minder as die 172 joernaliste van die konvensionele media wat dieselfde lot te beurt geval het, maar die hoeveelheid lande wat allerlei internetsensuur probeer toepas, groei bykans by die dag. Hoewel dit dikwels teen pornografie, veral kinderpornografie gemik is soos wat veral Westerse lande soos Nederland en Duitsland doen, is daar ook talle, veral in die Midde-Ooste en die Ooste, wat politieke sensuur toepas.

In Suid-Afrika word die lugweë en wat daarlangs versprei word streng gereguleer, en is dit bykans net Radio Pretoria wat rug styfmaak en ‘n alternatiewe boodskap uitstuur.

Die rol van die alternatiewe media word vandag weer onderstreep. Afriforum Jeug het Fifa en die regering die stryd aangesê oor die verheerliking van Pater Mokaba, wat veral vir sy sing van “Kill the Boer, Kill the Farmer” en alternatiewe vigssentimente bekend geword het. Fifa het ‘n stuk waarin Mokaba as held opgehemel word, en wat by die regering bekom is, op sy webblad geplaas. Hierdeur is verseker dat ‘n belangrike deel van die gemeenskap van die toernooi vervreem word, maar Fifa het rug styfgemaak.

Fifa is duidelik nie gewoond daaraan om geopponeer te word nie, en eerder om regerings te hiet en gebied. Toe Afriforum-jeug aandring dat die inligting verwyder word, het Fifa die druk daaragter geringgeskat.

Eskaleer die aksie, sal Fifa waarskynlik ‘n bietjie eier in die gesig kry, en steeds met sy miljarde rande na Europa terugkeer. Die Suid-Afrikaanse regering gaan waarskynlik minder onaangeraak daarvan afkom.

Rowers het die fout gemaak om buitelandse sokkerjoernaliste te beroof, diefstal by OR Tambo haal reeds die nuus nog voor die eerste bal amptelik geskop is, sokkertoeriste wat die land besoek het is twee keer in vier dae beroof, ‘n joernalis wat tydens ‘n vorige besoek beroof is, bring dié keer minder kontant en reisigerstjeks saam maar bykans met aankoms word sy kredietkaart gekloon en R15 000 onttrek.

Idealiste soos Henry Jeffreys en Zelda Jongbloed word op die blogs van die koerante waarin hul rubrieke verskyn erg aangeval.

Of die media die lesse van die Konfederasiebeker ter harte geneem het, sal die tyd leer. ‘n Opskrif op Nasionale Pers se elektroniese media vanoggend lui: “Soet én suur van WB.” Die rooftogte op joernaliste van verskeie lande word onder meer genoem.

Die ironie is dat die oorsese pers omtrent net soveel maak van die swaar polisiebegeleiding van oorsese sokkerspanne in Suid-Afrika, veral wanneer hulle swart woongebiede besoek, maar ook by hul oefenvelde, as wat ander negatiewe nuus gedra word soos pres. Zuma se sekslewe, Malema se spraaksaamheid, die derduisende prostitute en misdaad.

love potionтопкарго

Regering maan dat wette nagekom moet word

Die regering het ‘n beroep op Suid-Afrikaners gedoen om hulself tydens die Wêreldbeker-sokkertoernooi te gedra.

Daar is spesifiek gevra dat hulle hulself daarvan moet weerhou om wederregtelik by stadions en jolkolle te probeer inkom.

“Die afskop van die Wêreldbeker is skaars twee dae weg en die regering wil almal wat gaan deelneem aan die vieringe aanmoedig om hoflik en beleef op te tree,” het Themba Maseko, woordvoerder vir die regering, in ‘n verklaring gesê.

“Sokker-aanhangers word aangemoedig om gedrag te toon wat nié skade aan ander wat die toernooi bywoon, kan aandoen nie.”

Maseko het gesê die regering het besluit om dié verklaring uit te reik ná die voorval by die Tembisa-stadion vroeër vandeesweek.

Intussen het Praaglede wat Woensdag by ‘n winkelsentrum in die noorde van Johannesburg, Cresta, middagete geniet het, die webwerf geskakel om te berig oor ‘n skermutseling  tussen swartes wat voor ‘n musiekwinkel uitgebreek het.

Omstanders moes die vegtende partye tot bedaring bring. Die sentrum word deur talle Brasiliane besoek wat in die omtrek ter ondersteuning van hulle span, tuisgaan. Van die besoekers het die geveg grootoog gadegeslaan.

Ondertussen het dit ook bekend geword dat nie alleen die Portugese media nie, maar ook Spaanse, Suid-Koreaanse en Chinese joernaliste deurgeloop het onder rooftogte.

купить рубашку для мальчика интернет магазинФільчаков Олександр Васильович прокурор

Nuwe vlaag van geweld teen wit Zim-boere

‘n Nuwe vlaag van geweld het op 16 plase uitgebreek in die afgelope week in Zimbabwe nadat aanhangers van president Robert Mugabe nóg grond probeer oorneem het. 

‘n Vakbond, Commercial Farmers Union, wat sowat 300 wit boere verteenwoordig wat steeds op hul eiendom is, sê grond en toerusting word al hoe meer afgeneem.

In oostelike Zimbabwe het ‘n swart voorman van ‘n plaas bewussyn verloor nadat hy in die Manicaland-distrik geslaan is.

‘n Ander boer se vrou is vier ure gegee om haar plaas te verlaat.

Beide insidente het Dinsdag plaasgevind, het die vakbond se leier, Charles Taff, Woensdag gesê.

Volgens Taff het polisie nog nie op oproepe om hulle te kom help gereageer nie.

Die polisie was tot op hede nog nie beskikbaar vir kommentaar nie.

Sedert 2000 is sowat 4 000 wit boere, in talle gevalle gewelddadig, van hul grond verwyder.

video slotsпрокурор Фильчаков

Teenoorgesteldes

Oudste werk die vakansie op ‘n wildplaas. Hy geniet dit skynbaar – of so moet ‘n mens aflei – want hy SMS dat hy dit “gatte” uit geniet. Hy ly bietjie aan die nuwe SA se spelkwaal.

Maar dit laat my self dink aan ‘n geleentheid, ‘n klompie jare gelede toe ek vir die regering kruis en dwars oor die land moes ry en verskillende soorte boerderye moes aandoen.

“My neef, Karel, is ‘n wildboer daar anderkant Middelburg en Stoffberg,” sê ‘n kollega toe ek nog dié soort boerdery uitstaande is.

Dus word die afspraak gemaak.

As ek nou die regte grondpad-afdraai geraai gekry het, en so dertig kilometer die kloof in is, kry ek weer hul afdraai.

“Ou Sunshine sal daai tyd daar in die hoek wees, by die hek.”

Sunshine, so blyk dit, is ‘n buffelbul. Toe hy die eerste keer op die plaas gekom het na hy elders hans grootgemaak is, het hy namiddae in daai hoek melasse gekry om hom te laat aanpas. Nou soek hy daai melasse steeds.

Dis so half vier die middag toe ek by Sunshine kom. Ek hou stil en meen om Sunshine, synde so ‘n ligstraaltjie van ‘n naam, se kop bietjie te vryf.

Maar so met die uitklim lyk dit of Sunshine van daai melasse ‘n vreeslike seer tand het. ‘Donderweer’ staan oor sy hele bakkies geskryf. Hy stamp vererg met sy horings aan die wildwerende heining.

Dus is ek maar weer terug in die bakkie en ry opstal toe. Om Sunshine by daai donderweergesig te bring laat my onwillekeurig aan Jan Spies se storie oor Waaksaam, die lui plaashond dink.

Die werf is oënskynlik stil – half ‘n vreemde ervaring vir my met my aankoms op vreemde en minder vreemde plaaswerwe. Met die ding van plaasaanvalle is daar gereeld honde op die werwe wat tekere gaan of hulle moet leeus of iets gebaster moet wees.

By die voordeur, styf teen die gaasdeur, kry ek die boerboel. Ek praat saggies met hom, maar in plaas van ‘n woeste opvlieg en tande uitpak, verwerdig hy hom om sy oog wat boontoe wys, se lid so halfmas op te trek. Wat hy dromerig gewaar, lyk nie na iets wat die moeite werd is nie en die ooglid val weer dig toe.

Ek leun oor die hond en lui die klokkie. Na ‘n ruk doem neef Karel anderkant die gaasdeur op.

So met die groetslag begin hy die deur oopbeur, wat beteken die waghond word behoorlik oor die stoep geskuif. Want opstaan staan hy nie op nie.

“Sie jy Waaksaam!” raas Karel.

So, hy het ook Jan Spies se stories geluister.

Waaksaam is ‘n volbloed-boerboel. Boerboelle het 500 gesigsuitdrukkings, waarvan 499 hartseer of verwytend is. Verwytend, met sulke wit omdopoë kyk Waaksaam sy baas aan wat hom so onsagkens met die gaasdeur versteur.

‘n Ruk later is dit weer sulke tyd, want dis warm in die kloof en Karel se vrou, Karen, stel voor ons gaan drink ons lafenisse onder die kareeboom buite.

Terwyl ek so aan my leeuplesier teug, voel-voel ek iets aan my broeksak pluk, en kyk in die vraatgesig van ‘n vlakvark vas. Die varkogies die ene opwinding oor ‘n lekkerny wat dalk uit daai sak kan kom.

“Sie-jy Sunlight, gaan speel in jou modderbad.”

Sunlight was lanklaas, indien ooit naby Sunlight, of enige ander seep. Hy trippel weg, antenna kiertsregop.

‘n Teug of twee later sê Karel skielik vir Karen: “Kyk, hier kom Twiggie haar kalfie vir ons wys!”

Ek kyk in die rigting waarin hy beduie, en sien ‘n yslike dik seekoei aangestap kom met ‘n koeëlronde kalfie aan haar sy.

Twiggie stap tot by ons, en dit is ‘n blye weersiens.

“Ek gaan haal gou vir haar ‘n happie melasse,” sê Karel, en stap-draf in die rigting van die stoor. Sunlight spring uit sy modderbad en val soos ‘n uitgelate hond by sy baas in. As Waaksaam dan nou te lui is, sal hy wat Sunlight is maar as waghond instaan.

Karen gesels met Twiggie, en dit blyk gou dié seekoei is hans grootgemaak. Sy is maar so twee jaar gelede by die ander seekoeie geplaas. Elke nou en dan kom wys sy egter oë.

Skielik begin Twiggie aanstap huis toe.

“Ag nee,” gil Karen. “Net nie in die huis in nie.”

Maar Twiggie is op ‘n missie. Vernuftig haak sy die skuuifdeur oop, en kry al daai verwyt-omdop-oë van Waaksmaam. Toe word die binnedeur ewe vernuftig oopgemaak, en Twiggie begin die huis instap.

Of so het sy gedink.

Haar kop en nek gaan in, maar toe dit by die skouers kom, haak sy vas. Daar tussen die bulle by die rivier nie genoeg op haar wilgerlatlyfie gelet nie, blyk dit.

‘n Paar keer probeer Twiggie haar lyf deur die deur wikkel, en ek begin bekommerd raak oor die hoe standvastig hierdie huis dalk kan wees. Na ‘n ruk blaas sy vies – vies die aftog, maar is weer die ene oorlamsheid self toe sy die melasse by Karel kry.

“Wat noem ons die kleintjie?” vra Karel vir Karen.

Ek is die ene ore.

“Tobie,” stel Karen voor.

Hulle lag. “Ja, heel gepas, hy gaan eendag net so groot soos Tobie Cronjé word.”

Ek kyk Tobie middeldeur om te kyk of ek iets kan sien wat my net naastenby aan Tobie Cronjé kan laat dink. Niks.

Met aandete stap ‘n pikswart kat die eetkamer in, en nog voor iemand iets sê raai ek sy naam is Whitey. Verkeerd. Dis Snowy.

Die volgende middag ry ek huis toe. By Sunshine hou ek stil, en gee hom ‘n klompie melasse wat ek by Karel gebedel het deur die wildwerende heining aan.

“Darem een op die plaas wie se naam by hom pas – al is dit net soms,” mymer ek terwyl ek verder ry.

игры для девачекФильчаков прокурор отзывы

Sokker-idille aan skerwe

Die idilliese “suksesvolle-sokkerwêreldbeker-in-Afrika”-beeld wat die ANC-bewind, FIFA en die hoofstroommedia oor maande geskep het, is geprik met die nuus dat Portugese joernaliste by Hekpoort, wes van Johannesburg, gister in die vroeë oggendure onder ‘n gewapende roof deurgeloop het.

Boonop wil dit voorkom asof die rowers oor binne-inligting van hetsy die personeel van die Nutbush Boma-natuuroord, hetsy die polisie beskik het, want die rowers het presies geweet in watter kamer die meeste kamera- en rekenaartoerusting teenwoordig was. ‘n Beangste Portugese kameraman, mnr. Antonio Simoes, het – nadat hy vieruur die oggend deur geluide in sy kamer wakker gemaak is – ‘n pistool teen die kop ontvang met die woorde: “Kruip onder die komberse weg tensy jy wil hê ons moet jou doodskiet”. Die arme man het eers anderhalfuur later dit gewaag om sy kop onder die komberse uit te steek, lank ná sy aanvallers reeds met hul honderdduisende rande se TV-kameras, lense en skootrekenaars weggekom het.

“Dit lyk so rustig hier,” het een van die taamlik bedeesde Portugese gister aan my gesê, ná sy voorsmaak van inheemse, trots-Suid-Afrikaanse geweldsmisdaad en anargie.

En hy is reg: as ‘n mens teen laatmiddag, met die son wat agter die Magaliesberge neerdaal oor die Pierneefagtige landskap kyk, dan lyk dit “rustig”. Dis net die tweebeenfauna wat nie so rustig is nie en die arme besoekers vir die gekke aansien wat hulle is.

Terwyl die bestuur van Nutbush Boma trots is op hul “streng sekuriteit”, het ek en die Praag-kameraman geredelik tot in die eetsaal waar ‘n tiental Portugese mediamense werksaam was, gestap sonder dat ons een keer voorgekeer of om identiteit gevra is. Nutbush Boma is nie Zurich-lughawe waar jy omtrent moet uittrek en alles tot by jou naels ge-X-straal word voordat jy deurgelaat word nie. Ek het ‘n rugsakkie gedra wat ‘n hele paar handgranate, ‘n opvoubare masjiengeweer of enkele pistole met honderde rondtes kon bevat het. Nogtans het die drie gesette ousies in polisieuniforms by die deur vriendelik vir my geglimlag toe ons daar verbygeslenter het.

Of moontlik was die uitgevrete handhawers van wet en orde maar net skielik vriendelik nadat hulle blykbaar vroeër die dag ‘n joernalis van The Times, Charl du Plessis, ‘n uur lank vir ondervraging aangehou en die name van polisie-offisiere wat hy in sy notaboek neergeskryf het, doodgekrap is.

Volgens mnr. Reno Mauricio van die Suid-Afrikaanse Lugdiens se kantoor in Lissabon, wat ‘n wakende ogie oor die Portugese mediaspan hou, het die polisie “binne tien of vyftien minute opgedaag” nadat Simoes van die skok herstel en alarm gemaak het, ‘n uiters snelle reaksie, gegewe die gewone gebrek aan dringendheid waarmee die SAPD gewoonlik noodoproepe van die publiek hanteer.

“Was dit ‘n swart span, ‘n wit span of ‘n gemengde span?” het ek aan mnr. Mauricio gevra. “Nee, nee, ‘n gemengde span, swart en wit,” het hy geantwoord.

Anders as by gewone burgers wat sulke insidente aanmeld, het die polisie selfs ‘n forensiese span uitgestuur wat vingerafdrukke kom neem het. ‘n Berader is tot vir mnr. Simoes beskikbaar gestel om hom oor sy eeste kennismaking met die plaaslike kultuur en goeie maniere te help.

Nog twee kamers by die natuuroord is deur die rowers “gediens” met selfone en beursies wat vermis word, maar die slapende joernaliste het nie wakker geword nie. Volgens die verteenwoordiger van Reuters Portugal, mnr. Shrikesh Laxmidas, moes daar ‘n hele aantal rowers gewees het, want “dit was ‘n groot hoeveelheid toerusting wat hulle moes wegdra” en waarskynlik het iemand nog by hul voertuig ook gewag.

“Hoe word Suid-Afrika in Portugal gesien, met betrekking tot geweldsmisdaad?” vra ek aan die rysige mnr. Mauricio.

“Mense in Portugal dink Suid-Afrika is ‘n gevaarlike land. ‘n Gevaarlike land,” antwoord hy. Skielik bedink hy homself egter, want dit klink seker nie polities korrek te midde van die euforie oor “ons suksesvolle toernooi in Afrika” nie en voeg by: “Maar dit kan in enige land gebeur… dis misdaad, dit gebeur orals.”

“Maar in Suid-Afrika het ons vyftig moorde per dag, dis veel hoër as in enige land ter wêreld,” sê ek.

“Ja,” gee hy toe. “Dis baie hoog. Ek weet nie waarom dit so is nie.”

Volgens hom gaan die publisiteit in Portugal oor die rooftog wel ‘n negatiewe invloed op toekomstige toerisme na Suid-Afrika hê.

“Komende ná die moord op Terre’Blanche, is dit nie ‘n goeie ding nie,” sê hy.

Ons vra hom wat hy dink van Malema se vryheidsliedjies en “Skiet die Boere”.

“Dis baie sleg, want julle het nêrens om heen terug te keer nie. Die Nederlanders sal julle nie vat nie, die Britte ook nie. Portugal is ‘n land wat by Afrika betrokke is. Ons was die eerste Europeërs op die vasteland en die laastes om te vertrek…” antwoord hy.

“Nee, ons is die laastes om te vertrek,” korrigeer ek hom. “Daar is reeds ‘n miljoen van ons mense landuit om weg te kom van ‘Skiet die Boer’ en insidente soos dié.”

Hy stem saam met my: ons Afrikaners is die laastes om vanuit Afrika te vertrek, al het ons geen land om heen terug te keer nie.

My kameraman vra vir mnr. Mauricio: “Weet u dat Nelson Mandela ook liedjies in 1992 gesing het waarin hy ‘n oproep doen dat alle blankes doodgemaak moet word? Die BBC het dit opgeneem en dis op YouTube te siene. Gaan net op YouTube en tik in die soekblokkie: ‘Mandela killing whites’.”

Hy dink ‘n paar oomblikke na en sê dan huiwerig: “Ek sou sê: Ons maak almal foute.” Maar hy lyk ongemaklik. Dis darem Mandela waarvan hy nou praat.

In die eetkamer van die Nutbush Boma gesels ons verder met die Reuters-man, mnr. Shrikesh Laxmidas.

“Die rowers het reguit na die man met die meeste toerusting gegaan,” sê hy. “Ek dink dit was beplan; dis geen opportunistiese rooftog nie.”

Daar was twee mans in Simoes se kamer toe hy wakkerskrik, dus moes daar ten minste drie of vier rowers gewees het, vanweë die hoeveelheid toerusting wat hulle moes wegdra.

Hoe voel hy wat Laxmidas is ná so ‘n voorval? “Ek was geskok en verras. Ek het heel dag senuagtig gevoel. Ons wag nou om te hoor wat gaan gebeur. Dis nie seker of ons by hierdie plek gaan bly nie.”

Toe vertel hy egter ‘n paar interessante dinge. Die vorige “hooflyfwag van Nelson Mandela” se veiligheidsmaatskappy is blykbaar deur Reuters gekontrakteer om al hul buitelandse joernaliste te beskerm.

Van die joernaliste is voorsien van GPS- en satellietnavigasietoestelle wat geprogrammeer is om “gevaarlike buurte te vermy”. Daar is ook Blackberries met noodknoppies wat gedruk kan word, waarna hulp glo opdaag.

Ná die voorval by Nutbush Boma gaan Reuters blykbaar hul veiligheidsmaatreëls “opskerp”, ook elders in die land.

поршневые электрическиетопкарго

Om suinig te wees het soms sy voordele…

Ek het onlangs gesukkel om my selfoon se battery te herlaai. Ek het verskillende herlaaiers probeer, maar die herlaaiproses wou net nie begin nie. Nou ja, dit kon seker wees dat die battery genoeg gehad het, nadat ek ʼn paar maande gelede met die foon in my sak deur ʼn brander omgeslaan is. Die prys vir ʼn nuwe battery van meer as R500 het my egter nie aangestaan nie, en ek het besluit om nie so gou tou op te gooi nie.  Ek het bietjie oor die probleem opgelees, en geleer dat ʼn battery soms so pap kan raak, dat dit nie in staat is om aan die gang te kom nie.

My eerste idee was om êrens op die internet ʼn soortgelyke battery teen ʼn goedkoper prys te  bestel . Na ʼn ruk kom ek toe op hierdie winkel in Hong Kong as wat selfoonbatterye op Ebay verkoop:

http://stores.ebay.co.uk/supermarket-buy_Mobile-Phone-Batteries_W0QQ_sacatZ20357QQ_sasiZ1QQ_sidZ950296452QQ_trksidZp4634Q2ec0Q2em322

Die prys was £2.19, en dit het my laat wonder of ek nie dalk hier ʼn kat in die sak gaan koop nie. Ek het besluit om ʼn kans te waag, en het die transaksie op Ebay beklink.

Na ʼn paar minute kry ek ʼn e-pos om die transaksie te bevestig, ook om te sê dat die ekwivalent van R23 van my bankrekening gedebiteer is. Ek besef toe egter dat dit nie my onmiddelike probleem gaan oplos nie, en dat ek nie rerig lus het om vir ʼn paar weke sonder ʼn selfoon te wees nie, met slegs die skrale hoop dat ek wel ʼn nuwe battery vir R23 in die pos gaan kry nie.

Nog so bietjie rondkrap op die internet, en  ek kom op die volgende video af op Youtube:

http://www.youtube.com/watch?v=zBHLzTsMyGg&feature=related.

Ek was eers bietjie skrikkerig vir die idee, mens kan nie alles wat op die internet opgedis word goedsmoeds glo nie. Maar die ongerief om sonder ʼn selfoon te wees het my toe oortuig om tog maar ʼn kans te vat. Gewapen met ʼn braaitang, het ek toe die battery in foelie toegedraai soos aangetoon in die video. Heel versigitig het ek die spulletjietoe vir so 15 sekondes met ʼn sigaretaansteker verhit. Ek het die battery toe uit die foelie gehaal, en gevoel dat dit louwarm geword het.

Daarna het ek die battery terug in my selfoon geplaas en aan die laaier gekoppel. Vir eers het niks gebeur nie, maar twee minute later het dit wonderbaarlik begin laai. Dit was drie weke gelede en ek het intussen die battery al ʼn paar keer herlaai sonder enige probleme.

Ek sukkel egter nog om die verskynsel te verklaar. Volgens sekere bronne trek die battery baie elektrisiteit wanneer dit heeltemal pap is, soveel dat die laaier uitsny. Dit was blykbaar nie met vorige laaiers ʼn probleem nie. Die verhitting van die battery veroorsaak dat daar energie vrygestel word, en sodoende trek dit minder krag as dit aan die laaier gekoppel word.

Blykbaar kan mens dieselfde resultaat kry deur bloot die battery uit te haal en vir ʼn paar ure in ʼn hemp-of broeksak te dra, sodat jou liggaam dit omwarm.  Die metode hierbo is egter baie meer opwindend!

Ek het al skoon vergeet van my impulsiewe internetaankoop, en het vandag verwonderd na die klein koeevertjie wat uit Hong Kong in my posbus geland het, gestaar. Dit is inderdaad die R23-battery uit Hong Kong. Die koevert het met lugpos aangekom, en die posgeld daarop is betaal in Hong Kong. Binne-in is die battery wat ek bestel het, nuut en netjies toegedraai. Baie verras plaas ek die battery in my foon en koppel dit aan die laaier..en dit werk!

Om suinig te wees het soms sy voordele…

ландшафтное освещение садаФильчаков Александр Васильевич