Die korrekte Afrikaans het hierdie onderskrifskrywer van Die Burger ontglip – Stadium in plaas van stadion, en Slovakië in plaas van Slowakye. “Tweede rondte wedstryd” behoort insgelyks een woord te wees.
Leuk: Sokker-geesdriftiges in oranje uniforms wag vir die WB 2010 tweede rondte wedstryd tussen Nederland en Slovakië by Moses Mabhida stadium in Durban. REUTERS/Michael Kooren
Baie mense sou dié twee spanne graag in die eindstryd wou sien sake uitspook, maar die loting het bestem dat net en span na Vrydag nog ‘n aanspraakmaker in die wêreld-sokkertoernooi sal wees.
Die Oranje van Nederland stamp Vrydag in Port Elisabeth koppe met Brasilië, nadat dié twee spanne nog ‘n stappie verder gevorder het. Nederland het ‘n mede-Europese land, Slowakye die loef afgesteek, en Brasilië het met ‘n mede-Suid-Amerikaanse span, Chili afgereken.
Dit is ‘n groot jammerte dat dié twee spanne nie later in die toernooi swaarde kruis nie. Brasilië is die span wat miskien die mees flambojante spel tot dusver opdis, terwyl Nederland elke keer genoeg voet op die petrol sit om opponente uit te skakel. Hieruit kan maklik afgelei word dat Brasilië die absolute gunsteling moet wees, maar in die proses word vergeet dat die Nederlanders self ernstige doelevrate kan wees, soos die ses doele wat in ‘n oefenwedstryd teen Pole getuig.
Vrydag se kragmeting beteken ook dat twee van die wêreld se beste spelers teen mekaar te staan kom – Brasilië se Kaka en Nederland se Arjen Robben. Hoewel Robben na ‘n besering nog min speelkans gehad het, het hy in die tyd wat hy op die veld was gewys dat hy ‘n yster is. Teen Kameroen was Robben skaars op die veld, of hy skep vir ‘n spanmaat ‘n doel, en teen Slowakye het hy weer na die middelveld gespeel en self die doelhok opgesoek.
Kaka moes self ‘n wedstryd na twee geelkaarte uitsit, en was teen Chili miskien ietwat minder sprankelend, maar ‘n handgranaat is ook doodstil voor dit afgaan.
Hoewel Chili by tye behoorlik deur Brasilië oorskadu is, het dié jong span sy veel meer geroemde teenstander ook lang tye goed besig gehou, en selfs met veral lang aangeë daarin geslaag om balbesit lank te behou. Nederland behoort veel stywer teenstand te bied.
Indien dié bewering waar is, kan hierdie gedrag ‘n nuwe era in Suid-Afrika se post-1994 politiek inlei, sê die SAIRA en die DA.
Die Suid-Afrikaanse Polisiediens Wet van 1995 is baie duidelik dat die polisie ‘n nie-partydige rol in Suid-Afrika moet speel.
Koerante in Suid-Afrika het verlede week berig dat die leier van die Jeugliga, Julius Malema, bevel gegee het aan senior polisie-lede om die Limpopo afgevaardigdes te verwyder uit ‘n kieserskonferensie in April wat teen sy leierskap gekant was.
Die afgevaardigdes het bevestig dat dit teenstanders van mnr Malema was wat sy huidige leierskap in die provinsie betwis.
Die polisie het geweld gebruik, en met rubberkoeëls en haelgewere Malema se mededingers uit die byeenkoms verwyder.
Die Demokratiese Alliansie het sedertdien ‘n klag by die Onafhanklike Klagtedirektoraat (OKD) oor die aangeleentheid gelê.
Die adjunk-minister van polisie is ‘n voormalige hoof van die ANC-Jeugliga en ‘n direkte politieke bondgenoot van Malema.
Fikile Mbalula was na bewering teenwoordig by ‘n geleentheid by Malema se huis, waar Malema na bewering ‘n polisiebeampte aangerand het, maar nie opgetree het nie.
Alhoewel die SAIRA, die Suid-Afrikaanse Instituut vir Rasseaangeleenthede, meen dat die polisie se interne dissipline veel te wense oorlaat, en binnekort ‘n verslag daaroor sal vrystel, het toeriste en besoekers aan Suid-Afrika dié week gesê hulle voel veilig.
‘n Aantal joernaliste en Australiese besoekers is wel die afgelope drie weke oorval en in laasgenoemde geval deur buitelanders, maar geen gevalle van moord teen besoekers is aangemeld nie en die buitelandse media is oor die algemeen beïndruk deur die goeie veiligheidstoestande wat oor die land heers en het die polisie vir hul flinke optrede geloof.
Dat die ANC-leierskap tans die polisie inspan om hulle mag te bestendig, is ‘n flouerige afskynsel vanuit Mbeki se bewind.
Die voormalige president het na bewering die intelligensiedienste misbruik om op sy politieke teenstanders te spioeneer en daarmee ‘n baie skadeliker voorbeeld van magsmisbruik gestel.
“Ons kan nie almal gelyk na die uitgang haas nie,” het Obama tydens ‘n perskonferensie by die G20-leiersberaad gesê.
Die beroep op leierlande vereis dat hulle hul jaarlikse begrotingstekorte op verlaag of stabiliseer teen 2016.
Die vorige beraad het gepoog om beter voorsorg te tref om te verseker dat ‘n finansiële krisis nie weer gebeur nie.
“Die kernboodskap van Pittsburgh moet meer wees as om net die agenda wat in Londen gestel is, wat meestal gehandel het oor finansiële stabiliteit en om bankiers se bonusse af te skaf, te implementeer,” het hy toe gesê.
Die beraad in Toronto, Kanada, is weer eens gekenmerk deur straatprotes wat deur die polisie in bedwang gehou moes word.
Die minister van tradisionale sake oorweeg tans die regulering van veldskole vir swartes ná berigte oor vele jeugdiges wat sterf nadat hulle by onwettige veldskole besny is.
“Die departement het ook ‘n beleidsdokument oor die tradisionele praktyk van inisiasie wat bedoel is om tradisionele leiers verantwoordelik vir dié praktyk te maak, asook die algemene bestuur van veldskole ondersoek, met die kriminalisering en streng vonnisse vir diegene wat hulle skuldig maak aan die bedryf van onwettige veldskole,” het minister Siceo Shiceka in ‘n verklaring gesê.
City Press het Sondag berig dat dosyne jong Xhosa-veldskoolgangers besig was om in die Oos-Kaap dood te gaan as gevolg van onwettige insiasiepraktyke. Vele oorlewendes moes inderhaas na die hospitaal vervoer word met geskende penisse, wat geamputeer moes word om hul lewens te red.
Shiceka sê hy oorweeg nog die witskrif oor die regulering van die praktyk.
“Die sterftes is geheel en al onnodig. Ouers moet meer met hul kinders praat oor die ernstige risiko’s waaraan hulle hulself blootstel as hulle na dié onwettige veldskole toe gaan, in die naam van ‘n geëerde kultuurpraktyk met ‘n lang geskiedenis,” sê Schiceka.
“Die polisie moet selfs sterker optree teen diegene wat dié kultuurpraktyk se reputasie skend deur gierigheid en ‘n volslae minagting vir tradisie, wat op die verskriklike dood en skending van ons jongmense uitgeloop het.”
Hy sê dat indien enigeen gevond word wat ‘n velskool sonder magtiging bedryf, die polisie hulle onmiddellik moet arresteer.
Die ouddirekteur van Senwes, het dié aanslag oorleef. Hy is Vrydagmiddag oorval toe twee swart mans buite sy huis in die dorp op hom toegesak het en geld geëis het.
Loubser het slegs R870 by hom gehad, waarmee die aanvallers nie tevrede was nie en hul slagoffer begin martel het.
Benewens die foltering het hulle ‘n vuurwapen uit die kluis gebuit en daarna twee bottels drank leeg gedrink en wors gebraai.
Een man het later Loubser se keel met ‘n stomp mes probeer afsny, waarna hy op sy knieë na sy slaapkamer gesleep is. Hulle het hom ook met die elektriese kabel van ‘n verwarmer op sy enkel probeer skok.
Hulle het later met Loubser se bakkie gevlug, maar is deur die polisie van Koppies vasgevat nadat Loubser alarm gemaak het.
Die twee verdagtes sal Dinsdag in die hof verskyn.
Volgens die polisie in Senekal, was die sokkergeesdriftiges besig om Saterdagmiddag se wedstryd tussen Uruguay en Korea te kyk toe die balkon ineenstort.
Die moontlikheid bestaan dat daar nog mense in die puin vasgevang is, het ‘n polisiebeampte Sondag gesê.
Gewapende gewapende rowers het nie alleen hul slagoffers vasgebind en beroof nie, maar ook een seksueel aangerand.
Die rooftog het plaasgevind toe ondersteuners teruggekeer het na hul hotel in Nelspruit na afloop van die wedstryd tussen die Socceroos en Serwië.
‘n Australiese gas by die hotel, Steve Gaynor, het gesê vier Nigeriese mans met gewere en handwapens het nege toeriste, vyf van hulle Australiërs, terug na die hotel gevolg ná die wedstryd en aangeval in hulle kamers.
Gaynor, wat toerusting ter waarde van R66 000 verloor het wat gesteel is uit sy kamer, sê hy was in die kroeg ten tye van die aanval.
“Ons was salig onbewus van wat aangaan. Die arme mense is vasgemaak, en met ‘n wapen teen die kop aangehou en beroof.. My kamertjie is geplunder, maar gelukkig was ek nie daar toe hulle deur die venster gebreek het nie.”
Mnr Gaynor het gesê ‘n Australiër is seksueel aangerand.
Een van die slagoffers was ‘n Australiese federale polisiebeampte en het probeer om die ander tydens die rooftog kalm te hou.
“Hulle het kontant, juwele en horlosies van die mense wat hulle vasgebind afgeneem en selfone en skootrekenaars gesteel,” het Gaynor gesê.
“Ek dink hulle het geweet dat die Aussies in die hotel is, en hulle het ons geteiken. Al die toeriste wat aangeval is, was wit.
“Dit was roof met geweld. Een man het op die vloer gelê en die rower het met sy stewel op sy kop getrap en hom beveel om stil te lê of hy is dood – dit was ernstig.”
Dat veral sommige lande van die G-8 erg agter skedule is met miljarde dollar beloofde ontwikkelingshulp aan ontwikkelde lande is ‘n feit, maar daar is ook ‘n ander sy aan dié dollarmunt.
Die Europese Kommissie se voorwaardes vir ontwikkelingshulp maak dit baie duidelik aan watter vereistes lande moet voldoen om vir die ontwikkelingshulp te kwalifiseer. Onder die hoofvoorwaardes is die wyse waarop korrupsie en demokrasie bestuur word. Is die pogings om korrupsie hok te slaan nie sterk genoeg nie, en is daar te min neerslag van demokrasie, word die geld nie na die ontvangerlande se staatskas gekanaliseer nie, maar na nie-regeringsorganisasies en dus grootliks buite bereik van die grypsugtige regerings. Pres. Robert Mugabe se galbrakery teen NRO’s is welbekend.
Wanneer die VSA se minister van Buitelandse Sake, Hillary Clinton, in Nigerië die Nigeriese regering oor die uitroei van korrupsie aanspreek, dan spreek dit boekdele van erns.
Tog verwag die ontwikkelende lande steeds ‘n oop hand ten spyte van volgehoue nepokrasieë, kleptokrasieë en ander mismaaksels. Die G-8-lande is hard deur die wêreld-ekonomiese krisis getref. Hoe maklik sal hulle geld kanaliseer na ‘n land waar die munisipaliteite saam in een jaar R13 miljard wanaangewend en vermors het? Watter boodskap stuur die regering uit deur die hersirkulering van kaders wat reeds uitgevang is en selfs ontslaan is, in hoër of gelyke poste. Die lys word al langer, met die jongste Phil Mohlahlane wat as waarnemende hoof- uitvoerende beampte by die Landbank die trekpas gekry het en nou ‘n senior pos by die Limpopo Landbou-ontwikkelingskorporasie losgeslaan het.
Op munisipale vlak lyk dit al meer na “musical chairs” soos uitgevangde munisipale bestuurders elders weer munisipale bestuurders, waarnemende munisipale bestuurder soos op Ventersdorp, of administrateurs word soos wat met die afgedankte munisipale bestuurder van Mangaung gebeur het, en wat nou op aanklagte van onder meer korrupsie en rampokkery tereg staan.
Suid-Afrika, en Afrika, se hantering van pres. Robert Mugabe en ander Afrikaleiers, onder andere een vir wie die Internasionale Strafhof ‘n lasbrief uitgereik het, sal beslis ook nie die lus vir geld-uitdelery aanwakker nie.
Dit moet ook in gedagte gehou word dat verskeie Europese regerings beduidende hoofstukke in hul eie ekonomiese herstelplanne ingeskryf het.
In skrille teenstelling hiermee wil pres. Jacob Zuma ‘n openbare debat voer om moraliteit te herdefinieer sodat sekere praktyke aanvaarbaar sal wees.
Clinton het pas haar vorige monduitspoelery oor die korrupsie op die kontinent opgevolg met ‘n duidelike streep in die sand te trek dat Afrika self sy voetwerk vir bevatlikheid vir hulp in orde moet kry.
Uiteindelik, in ‘n globale ekonomie, maak dit sin om te belê waar hulpbronne is. Die kwessie van relatiewe prysvoordeel is nog ver van behoorlik ontwikkel oor die natuurlike ingesteldheid tot proteksionisme. Die bietjie uitvoer-vervaardiging van Ethiopië is enkele jare gelede deur elektrisiteitstekorte nek omgedraai. Toe die kragkrisis oorkom is – tydelik blyk dit nou – kon die eertydse vervaardigers nie hul buitelandse marke herwin nie. Doeltreffender mededingers het die geleenthede opgeslurp. Dis taai, en Kersvader kom net eenkeer per jaar.
Britse koerante berig dat Zimbabwe steeds lustig “konflikdiamante” verkoop, in weerwil van die sogenaamde “Kimberley-proses” wat sekere minimum politieke vereistes vir diamanthandel bepaal.
‘n Aksiegroep het die pas afgelope vergadering van die Kimberley-proses in Tel Aviv as “die wederkeer van die bloeddiamant” beskryf, met verwysing na die Hollywood-prent “Blood diamond”.
Lede van die Kimberley-prosessertifiseringskema het vergader om te besluit of Zimbabwe aan die minimumvereistes voldoen het om weer met internasionale diamanthandel te begin, wat die land se sukkelende ekonomie ‘n hupstoot van ongeveer $1 miljard per jaar behoort te gee.
Zimbabwe hou val dat die land aan die reguleerder se eise vir “skoon handel” voldoen, met ‘n onlangse positiewe verslag deur ‘n moniteerder. Maar burgerregtegroepe het afgevaardigdes na die vergadering versoek om Zimbabwe se skorsing te handhaaf weens menseregteskendings in die diamantveldgebiede, waaronder massamoorde op onwettige delwers. Volgens die menseregtegroepe maak soldate in Marange steeds gebruik van gedwonge arbeid, marteling en teistering.
Sulke oproepe het verhewig sedert die inhengtenisname van Farai Maguwu, ‘n klaer wat die beweerder gruweldade ondersoek het. Na bewering is Maguwu vermoor nadat lede van die gesin geslaan en aangehou is.
Daar heers ook vrese dat winste uit diamantuitvoere gebruik kan word om president Robert Mugabe se kontantarme Zanu-PF-party te befonds, ten koste van sy mededinger, die Beweging vir Demokratiese Verandering.
Burgeroorloë in Angola, Sierra Leone en die Demokratiese Republiek van die Kongo het in die negentigerjare die wêreld se aandag gevestig op die manier waarop ongeslypte diamante, wat deur rebellegroepe gebruik word om oorloë teen hul regerings te finansier, in juwellierswinkels in Londen en New York kan opeindig. Die kwessie is in die Hollywood-film Blood Diamond uitgebeeld waarin Leonardo DiCaprio ‘n Suid-Afrikaner speel en waarin daar ook ‘n bietjie Afrikaans gepraat word.
Tien jaar gelede het ‘n VN-resolusie die Kimberley-proses geskep, wat ‘n gesamentlike poging van regerings, die diamantnywerheid – De Beers inkluis – en menseregtegroepe verteenwoordig om onwettige handel in diamante stop te sit. Dié veiligheidsmaatreëls het in 2003 in werking getree en na bewering is sogenaamde konflikdiamante van 15% tot minder as 1% van alle internasionale handel verminder.
Maar onwettige diamantverkope bly ‘n enorme probleem in lande soos Venezuela, die Ivoorkus, Guinee en Libanon. Verlede jaar het sewe aksiegroepe ‘n gesamentlike verklaring uitgereik waarin gewaarsku is dat die stelsel “daarin misluk om die kwessies van nie-nakoming, smokkelary, geldwassery en menseregtevergrype in die wêreld se spoeldiamantgebiede aan te spreek”.
