Skrywer: Dan Roodt

In teenstelling met energie in die meeste Afrika-lande, word byna al Libië se olie en aardgas binnelands geproduseer. Dit verminder ontwikkelingskoste, maar verhoog die kanse dat politieke onstabiliteit uitset kan benadeel.

Libië se 1,8 miljoen vate per dag van olie-uitvoere kan opgedeel word in twee kategorieë. Die eerste kom uit ‘n deel naby die land se westelike grens en word uitgevoer vanuit ‘n enkele groot terminaal net wes van Tripoli.

Die tweede bekken is teen die land se oostelike streek en word uitgevoer vanuit ‘n verskeidenheid van fasiliteite in die ooste. Libië se bevolking is dus in twee verdeel: Leier Moammar Gadhafi se magsbasis is in Tripoli in die verre weste, en die opposisie is gekonsentreer in Benghazi in die ooste, met ‘n 600 kilometer-wye en byna leë woestyn tussenin.

Dit het tot gevolg gehad dat die land in twee politieke faksies verdeel is, met twee energieproduksie gebiede, asook twee olie-uitvoerinfrastrukture. Ekonomies ten minste, hou hierdie feit die belofte van ‘n uitgerekte konflik in – ongeag van wat gebeur met Gadhafi of enige politieke veranderinge nadat hy vertrek.

As ‘n burgeroorlog uitbreek, sal elke kant sy eie bron van inkomste hê om die konflik te voed. Daar is dalk nie ‘n aanval op die energiesektor nie, maar die bedreigings vir stabiliteit – openlik en geïmpliseer – is voldoende om meeste internasionale olie-maatskappye wat in Libië is, te laat besluit het om hul personeel te onttrek.

En buitelandse personeel is onontbeerlik. Met 6,5 miljoen mense, kan Libië se klein bevolking eenvoudig net nie die hoeveelheid kundiges en ingenieurs oplewer wat ‘n redelike groot energie-sektor vereis om te kan uitvoer nie. Die Libiërs se arbeidsmag beskik eenvoudig nie oor die nodige diepte nie.

Buitelandse maatskappye besit reeds meeste van die beleggings en doen al die swaar werk. Binne die afgelope 24 uur het ons gesien hoe die eerste verlaging in produksie – ongeveer 100,000 vate per dag – byt, en dis sekerlik nie die laaste vermindering nie.

Dit gaan ‘n kopseer vir die Italiaanse energiereus ENI word. Rome se verhouding met Libië bestaan letterlik sedert die tyd van die Romeinse Ryk. ENI is ingeplant in die Noord-Afrikaanse staat sedert 1959 en het nog nooit sy bedrywighede afgeskaal nie.

Selfs in die donker dae van Libië se twis met die Weste in die 1980’s, het ENI geboor. ENI produseer 250.000 vate per dag in Libië, wat verantwoordelik is vir 15 persent van die Italiaanse firma se wêreldwye uitset.

Italië, via ENI, is ook Libië se enkele grootste olie-verbruiker. Daar lê baie risiko’s en min kanse voor in ENI se toekomstige verhouding met Libië.

медицинскую справкутопкарго кидалы

“‘n Wonderlike einde aan die sage,” noem Jansen dit. Die man het kennelik goeie advies van sy regsspan gehad oor sy kanse om die studente te vervolg.

Elke tranetrekker-cliché wat Jansen kon oprakel is aangewend in die hoop dat die swart rassistiese berg terug sal verander in ‘n molshoop. Dit sal interessant wees om te weet of die vier werklik ‘n pot lensiesop aangebied is om ‘n skadevergoedingeis te laat vaar.

Die Reitz-vier kry Donderdag ‘n private ete, danksy die vrygewige rektor, en les bes, die geleentheid om die vyf laggende werkers, wat met die maak van die Reitz-video “verneder” is, om verskoning te vra.

Dit sal die eerste keer wees dat die voormalige wit studente en die swart werkers saam in een vertrek sal wees, volgens die rektor. Wel ja, dis nou as die prof gerieflikheidshalwe vergeet het daar was ‘n video iewers ter sprake en ons woon in Suid-Afrika.

Die videomakers, R.C. Malherbe, Johnny Roberts, Schalk van der Merwe en Danie Grobler, sal Vrydag in die genoemde versoeningseremonie ‘n verklaring voorlees waarin hulle Emmah Koko, Rebecca Adams, Naomi Phororo, Mittah Ntlatseng en David Molete om verskoning vra dat hulle die voorblaaie van koerante regoor die wêreld versier het dmv valse beweringe, onwaarhede en kwade wil.

En nee, nog is het einde niet. Die hiperboliese opeenstapeling van welwillendheid teenoor die “wit rassiste” het ‘n oortreffende trap.

Belangrike aankondigings sal ook uit oudpres. Nelson Mandela se kantoor en die presidensie gedoen word oor die paar minute se studentikose kykgenot waarmee die vier ‘n eerste prys op ‘n Reitz-kultuuraand losgeslaan het.

саунаФильчаков прокурор

Die Bric-lande oefen ongetwyfeld belangrike diplomatieke en ekonomiese invloed uit in wat nou as ‘n multi-polêre wêreldorde beskou kan word.

Die Bric-lande is die vier grootste ekonomieë in die ontwikkelende wêreld en Goldman Sachs het voorspel dat, danksy die vinnige groeikoerse, hulle gekombineerde ekonomieë dié van die huidige rykste lande binne die volgende vier dekades kan inhaal.

Byna 40% van die wêreld se totale buitelandse valutareserwes is in dié vier gekonsentreer. Hulle verteenwoordig meer as 40% van die wêreld se bevolking en meer as ‘n kwart van die wêreld se grondgebied.

Anders as die meeste Westerse lande, hanteer die Brics (met die uitsondering van Rusland) die wêreldwye ekonomiese resessie relatief goed. Dit was deels as gevolg van hul onortodokse ekonomiese beleidsrigtings, wat afgewyk het van die sogenaamde Washington-konsensus. Die Brics, veral China, het ‘n sleutelrol gespeel in onlangse globale groei gedurende die resessie en het aktief ‘n rol gespeel in die hervorming van die internasionale finansiële stelsel in die G20.

Kortom, maak die besluit om toe te tree op papier baie goeie sin, maar te midde van Suid-Afrika se skynbare diplomatieke triomf bly ‘n aantal vrae onbeantwoord oor die politieke implikasies van die besluit.

Daar is munt uit die herposisionering van Suid-Afrika se toetrede tot ‘n diplomatieke blok te slaan, ongetwyfeld. Maar wat? Hoe pas dit by die land se breër globale strategie in?

Een ooglopende kwessie is die feit dat menseregte nie in een van die lidlande hoog aangeslaan word nie. Gaan hierdie gebrek uiteindelik binnelandse politieke sake beïnvloed?

Ander kwessies, soos mededinging tussen China en Indië, China se historiese alliansie met Pakistan, Beijing se veldtog teen Indië se (en Japan se) bod vir die Verenigde Nasies Veiligheidsraad van permanente lidmaatskap en onopgeloste grens geskille tussen Beijing en Delhi, gaan Suid-Afrika se aandag ook opeis. Dis ‘n ver tree weg van Westerse politieke aangeleenthede wat voorheen Suid-Afrika ingesluit het.

Die sogenaamde “demokratisering” van globale besluitnemingsliggame, soos die VN, en internasionale finansiële instellings, die Wêreldbank en die Internasionale Monetêre Fonds, pryk hoog op die Bric-lande se agenda.

Benewens die noord-suid en ryk-arm diskoers, het Suid-Afrika Bric minder nodig as voorkeurhandelsvennoot as andersom. Die Wêreldbank het aangetoon dat dit baie makliker in Suid-Afrika is om sake te doen as in enige van die Bric-lande aangesien hulle gebuk gaan onder tariefstruikelblokke sowel as komplekse en beperkende binnelandse regulasies. As sodanig, is dit onvrugbare grond vir opbrengs en belangrike handels-en beleggingsgeleenthede.

Suid-Afrika se posisie as leier van die Afrika-kontinent het aan die land ‘n sekere  internasionale gewig verleen. Ons land se toetrede tot Brics het egter aan China die trofee oorhandig as Afrikaleier. Daardie bakstene gaan dalk swaar begin weeg in ons bagasie…

online casper gamesФильчаков прокурор отзывы