Dan Roodt, Author at praag.co.za

Cele-moeras verdiep

Die geskorste nasionale polisiekommissaris Bheki Cele is Woensdag in die getuiebank ondervra. Dit is die derde dag van ‘n ondersoek na bewerings van wangedrag teen hom.

Cele het gesê hy het naby daaraan gekom om ‘n staat-privaat-vennootskapooreenkoms te onderteken vir die bou van nuwe ‘n polisie-hoofkwartier in Pretoria.

Omdat hy van Durban kom, was hy redelik nuut in Pretoria toe sy voormalige adjunk en hoof van voorsiening, Hamilton Hlela, hom aangemoedig het om die kontrak te onderteken op die enjinkap van ‘n motor.

Die polisie het op daardie stadium ‘n maand-tot-maand huurkontrak by Wachthuis gehad. Daar was egter nie genoeg ruimte nie.

Cele het gesê nuwe kwartiere vir die polisie is bespreek lank voordat hy deur President Jacob Zuma in Julie 2009 as kommissaris aangestel is.

Die dringende nood vir kantoorruimte is veroorsaak deur die wêreldbeker, omdat ‘n effektiewe en doeltreffende kommunikasiespan meer ruimte gevra het, het hy gesê toe hy deur Viwe Notshe gevra is waarom hy ‘n senior polisiebeampte genader het oor die kwessie van verhuring.

“Die kwessie was al daar sedert 2004 en 2005. Dit was reeds op die tafel toe ek oorgeneem het,” het Cele gesê.

Hy het beskryf hoe, drie weke nadat hy in die pos begin het, Hlela voorgestel het dat hy die kontrak moet onderteken om die nuwe hoofkwartiere te laat bou.

Nadat hy daaroor nagedink het, het hy besluit om dit nie te onderteken nie en het dit eerder oorweeg om ‘n nuwe polisiehhofkantoor te laat bou. Hy het gesê hy het die feit oorweeg dat slegs vier nuwe polisiekantore in KwaZulu-Natal gebou is sedert 1994.

“Hlela het aan my gesê die PPP [staat-privaat-vennootskap] sal nie daarvan hou nie.”

Cele het Hlela, wat vroeër in die week getuig het, as ‘n onbetroubare persoon geskets, wat agter sy rug besluite geneem het sonder om hom te verwittig.

“Daar is baie ander dinge [oor hom] wat ek aan jou kan vertel.”

Cele het gesê ‘n paar weke nadat die kontrak deur die mat geval het, wou Hlela hê hy moes ‘n kontrak van R8 miljoen onderteken om sy kantoor en dié van die ministerie op te knap. Dit het ook misluk.

Cele het gesê dié en ander voorvalle het daartoe gelei dat hy die Spesiale Ondersoekeenheid gevra het om die polisie se departement van voorsiening te laat ondersoek.

Wit vrou aan swart betogers uitgelewer

‘n Woedende skare swart betogers wat deelgeneem het aan Cosatu se opmars in Rustenburg, het ‘n wit vrou Woensdag byna vermoor.

Hulle het haar voertuigvensters uitgeslaan, haar gewurg, aangerand, uit haar motor gesleep en die voertuig daarna omgekeer, berig Beeld.

Twee polisielede het haar lewe gered, sê Anita Venter (24).

Sy is Woensdagoggend deur die swart skare in haar wit Toyota Tazz omring, nadat sy die verkeersdrukte wou vermy en ‘n ander roete probeer ry het.

“Die volgende oomblik het mense op my kar en aan die ruite begin slaan,” sê Venter.

Sy het probeer wegry en teen ‘n ander vrou se motor geskraap. Venter het stilgehou en ‘n verkeersbeampte op die toneel gevra om ‘n swart man uit die skare wat op haar enjinkap gaan sit het, te laat afklim.

Die beampte het haarself uit die voete gemaak en die die swart skare het op Venter toegesak en die motor begin slaan. Sy het teruggeklim in die motor.

Die swart betogers het die ruite stukkend geslaan en met klippe gegooi. ‘n Swarte het haar deur die venster begin wurg. Nog omstanders het haar motordeur oopgepluk en twee swartes het haar aan die skouers en voete beetgekry en uitgesleep.

Twee polisiebeamptes wat op die toneel verskyn het, het haar lewe gered. Een van die betogers beweer Venter het hom raakgery.

topcargo кидалы

Dis lekker in die laer…

Die land se linkses het, na die ’94 oorgawe, hulleself aangestel as kenners van die laer. Die laer, soos hulle dit voorgestel het, is daardie mitiese ruimte wat Afrikaners vir hulleself reserveer. Hierdie plek, volgens linkse propaganda, is ‘n bedompige plek, vol agter-die-klip, ingeteelde, stuurse witmense. Hier is spontaniteit verbode, vindingrykheid ongewens, kleurvolheid onder verdenking en vooruitgang verbode. Die linkse meesterplan was om die skugter Afrikaner uit die laer te lok met beelde van ‘n opwindende nuwe lewe in die polsende diversiteit van die ware Suid-Afrika. En so sal die Afrikaner sy boersheid neerlê, die multi-kulturele Reënboognasie-ideaal aangryp en heupswaaiend en met nuwe lig in sy Azaniese oë… verdwyn…

Nou, egter, sit die liberales met hulle benerige, bewerige vingers in hulle grys, staalwoltekstuurhare. Nie net het die meeste Afrikaners die sirenesang van die Nuwe Suid-Afrika verontagsaam en met uitgelatenheid in die laer gebly nie, dié wat hulle pad daaruit gevoel-voel het, het nou teruggeskarrel en diep tevrede van verligting gesug. En nie net hulle nie – ook dié wat tradisioneel buite die laer was, skuifel nader en smeek vir toegang. Dis veilig in die laer, sien, en sissend met die opwinding van nuwe dinge. Boweal, dis lekker, so lekker in die laer. Daarbuite is dit koud, gespanne, dreigend. Maar binne die laer brand die vrolike lanterns, die polka speel en die koffie – daardie hartlike boeretroos – is reg om geskink te word.

Die liberales het misgetas toe hulle die sprekers van die Taal uit hulle Afrikanerskap probeer praat het. Hulle het die menslike aard en die belewenis deur millennia verontagsaam. Die mens het ‘n onuitpoleerbare genetiese behoefte om te weet wie hy is en om homself dan te skaar by ander mense met dieselfde groepsidentiteit. Hierdie drang word verhewig wanneer daardie groep juis binne die omlyning van daardie identiteit bedreig word.

Terwyl Afrikaner-liberaliste soos Christi van der Westhuyzen, Max du Preez en die stomme Koos Kombuis nog nie die nuus gekry het nie, is ander se oë oop vir die laer as die plek waar mense wil wees. ‘n Grieks-Engelse meningskrywer, belas met die naam Styli Charalambous, het ‘n hele rubriek geskryf met die titel en tema dat Afrikaans nou “koeler” as Engels is. Natuurlik is en bly hy ‘n oningelyfde en tas daarom mis oor die redes vir hierdie heroplewing van Afrikaans, wat hy toeskryf aan die politieke ambisieloosheid van Afrikaners.

Die aantrekkingskrag, vir die van ons wat daarin tuis is, is baie meer voor die hand liggend. Die uitmuntendste aantreklikheid van die laer is in die eerste plek dat dit wel bestaan. Die Wessas (Wit Engelssprekende Suid-Afrikaners) voel toenemend verlate, soos groepies verweerde pelgrims in ‘n vyandige wildernis. Kultureel is hulle verdwaal iewers tussen die klater van Amerika en die eksentriekheid van Brittanje. Hulle het bitter, bitter min wat hulle hulle eie kan noem en hulle beny die Afrikaner sy identiteitsekerheid. In hulle soeke het hulle die konsep van Suid-Afrikanerskap aangegryp, net om uit te vind dat dit ‘n beeld van as is, ‘n uitgebrande skim. Daar bestaan doodeenvoudig nie so iets nie. Maar die laer is daar – teen alle linkse verwagtinge in – standvastig en selfversekerd.

Die laer bestaan nie net nie, dis vir die buitestaander duidelik dat dit helder en warm en vooruitstrewend is in die laer.

Voormalige Anglo-American-hoof, Clem Sunter hef in ‘n artikel ‘n lofsang oor die mense in die laer aan. Hy noem dit ‘n “ironiese kinkel” dat “die ware begunstigdes van die einde van Apartheid die mense is wat veronderstel was om daaruit te gebaat het toe dit bestaan het – die Afrikaners.” Ter stawing noem hy dat die “snelgroeiendste element op die Johannesburgse Effektebeurs maatskappye is wat deur Afrikaners besit word,” en verwys ook na die Noordkus van Maputo waar “’n rits losies en duikwinkels deur entrepreneurs van Pretoria gevestig is.”

Met geen ware insig in die lede van die laer nie, skryf hy hierdie sukses toe aan die Afrikaner se “kollektiewe bewussyn wat die geestelike grondslag van ‘n effektiewe kommersiële netwerk is.” Natuurlik bestaan daar nie so ‘n netwerk nie. Die Afrikaner se kommersiële sukses is, soos al sy ander welslae, toe te skryf aan sy vasberadenheid, werksywer en die suiwer vreugde wat hy in wedywering vind. Maar nou dat hy ‘n nuwe waardering vir lewe in die laer gevind het, is dit heeltemal denkbaar dat die Afrikaner wél daardie netwerk gaan stig. En hoe formidabel sal dit nie die mense van die laer dán maak nie?

Dit is ook nie net kommersiële sukses wat opvallend van lewe in die laer is nie. Die laer is deesdae as’t ware ‘n byekorf van skeppende bedrywigheid. Afrikaanse musiek oorheers die plaaslike bedryf en nuwe skrywer- en digterstemme maak hulle keel skoon. Selfs die Afrikaanse filmbedryf – so lank in hibernasie, begin ontwaak.

Vir die liberalis, vernaamlik die klein kadertjie linkse Afrikaners, is herlewing in die laer hulle grootste nagmerrie, gemaak uit die stoffasie van hulle saamgestelde vrese. Hulle enigste inenting daarteen is om snedig en spottend oor die laer en die mense daarin te wees; dít in die jammerlike geloof dat as jy vir iets kan lag, jy nie daarvoor hoef bang te wees nie. Meestal fokus hulle pogings op die uiterlike van die mense van die laer. Dáárdie boepense, dáárdie wangbaarde, dáárdie tweekleurkakiehemde.

Hoe vreemd is dit nie! Die liberales se wonderwerkende formule is juis dat kennis van ander kulture die oplossing is vir lewe in die Nuwe Suid-Afrika; ironies siende dat hulle algeheel onkundig is oor die ware Afrikaner, die laergenoot, en voorts geen behoefte het om meer van hom te leer nie. As die linkse die Afrikaner beter verstaan het, sou hy geweet het dat die tweekleurkakiehemp nie blote modedisleksie is nie, maar juis ‘n knipoog en ‘n grinnik jeens die liberalis.

Kakie – in een of twee of selfs meer kleure – is dié uitmuntendste kleedstof in die veld. Gemaklik en loshangend koel in die bosveldsomer en tog dik en dig genoeg om bo ‘n onderhemp en onder ‘n trui warm te wees in ‘n Karoowinter. Dis taai en bied genoeg weerstand teen haakdorings, doringdraad, klip en harde grond. So, as ‘n man die kakie aantrek, sê hy daarmee: Ek is een van hulle. Ek is ‘n Boer.

Daar is meer. Die kakiehemp, in ensemble met sy kortbroek, lang kouse en stapskoene is ‘n verklaring van sy minagting vir die konsep dat ‘n man se waarde volgens sy modebewustheid gemeet word. Dit is die verklaarde liberale droom dat ’n mens volgens sy karakter en nie op die kleur van sy vel beoordeel moet word nie. So is dit die Afrikaner se grondopvatting dat ‘n man nie aan sy kleresmaak nie, maar volgens sy optrede beoordeel sal word.

Dis natuurlik oorvereenvoudig om te sê alle Afrikaners dra kakiehemde en luister na Kurt Darren. Daar is lede in die laer wat so sjiek soos enige kontinentale edelman aantrek en ‘n musikale tuiste in Beethoven se Laat Strykkwartette vind.

Ek hou nie van boeremusiek nie, maar ek hou van mense wat van boeremusiek hou. En ek vind hulle in die laer. Hulle is sterk, gemoedelik, emosioneel, opreg en slim.

Die liberales vrees die laer, en met reg ook, want dit is teen die wawiel daarvan wat hulle ideaal van ‘n Afrikaner wat in ‘n multi-kulturele moeras verdwyn, te pletter geslaan gaan word. Die Afrikaner gaan nie verdwyn nie want hy is veilig in die laer, en die laer word elke dag net fermer en veiliger. Die linkses het lank genoeg hulle oë daarvoor gesluit en hulle vingers in hulle ore gedruk en geneurie om die vrolike gekwetter in die laer uit te doof. Daarom het hulle soveel verdraaide opvattinge oor die laer versprei: Dis die desperate hoop dat hulle hulle eie propaganda sal begin glo en darem tydelike gemoedsrus sal vind Tog begin hulle besef dat die mense in die laer onkeerbaar weer ‘n bepalende faktor in Suid-Afrika word. ‘n Mens hoor dit toenemend in liberale se onwillige uitsprake.

Maar die een ding wat hulle altyd nalaat om te sê, is: Dis Lekker in die Laer!

Cosatu-opmars goed ondersteun

Cosatu se Kaapstadprotes was so suksesvol, want e-tol en arbeidsmakelaars het gespreek tot nasionale kommer oor armoede, het die vakbond-federasie Woensdag gesê.

“Dit was nie net Cosatu nie … Hulle [die nie-Cosatu geaffilieerde lede hier] is bekommerd oor die verdieping van armoede in ons land. Dit [die land] moet werk vir almal,” het provinsiale sekretaris Tony Ehrenreich aan Sapa gesê nadat optoggangers verdaag het.

“Die 20 000 mense wat gekom het, was een van die grootste bywonings in ‘n lang tyd,” het hy gesê.

Die Stad Kaapstad het gesê betogers was nie ontwrigtend nie en het hulself goed gedra.

Die Kaapse Kamer van Koophandel het ook kennis geneem van die ordelike en vreedsame protes.

Julius Malema, leier van die ANC se jeugliga, het by stakers in Johannesburg aangesluit.

Sapa berig dat Malema se aankoms die groep, wat ses blokke ver gestaan het, meer energiek gemaak het.

Die betogers was op pad na die Gautengse premier se Johannesburgse kantoor.

Beamptes kon nie die betogers onder beheer hou toe Malema opgedaag het nie. Die betogers het na Malema gestorm en sy troetelnaam, “Juju, Juju”, gegil.

Malema het die toneel kort daarna in sy swart Mercedes verlaat.

Cosatu se landwye protes het skole in Polokwane Woensdag nadelig geraak, het die Limpopo onderwysdepartement gesê.

Swak bywoning van beide onderwysers en leerlinge is aangeteken in die meeste landelike gebiede en lokasieskole in die Polokwane-en Burgersfortgebied, het woordvoerder Pat Kgomo gesê.

“Ek dink die onderwysers se vakbonde weet baie goed dat die beleid van geen werk en geen betaling van toepassing sal wees.”

Maar, die provinsiale regeringswoordvoerder Tebatso Mabetselo het gesê geen regeringdiens is ontwrig deur die Cosatu-opmars nie.

“Die lewering van dienste gaan soos normaal voort sedert vanoggend, en diegene wat weggebly het, moet verwag dat die prosedures ten opsigte van geen werk, geen betaling van toepassing sal wees.”

Provinsiale polisie woordvoerder, brigadier Hangwani Mulaudzi het gesê dat geen geweld gerapporteer is nie.

Onluspolisie is by die Natalspruit-hospitaal, oos van Johannesburg, ontplooi nadat ‘n groep optoggangers probeer het om skoolkinders te keer om in taxi’s te klim om skool toe te gaan.

Dié voorval het Woensdagoggend kort voor die landwye protesoptog wat deur Cosatu gelei word, gebeur.

“Daar was mense wat probeer het om vervoer na skole te keer,” het supt. Wilfred Kgasago, woordvoerder vir die Ekurhuleni-metropolisie, gesê.

Kgasago sê die groep het verdaag toe die polisie opgedaag het.

Die kinders is skool toe en niemand is in die voorval beseer nie.

Metrorail het in ‘n verklaring gesê die land se treindienste het normaal verloop, behalwe vir sommige ontwrigtings in KwaZulu-Natal en dele van Gauteng.

“Ons het kommerwekkende verslae van intimidasie en aanranding van pendelaars deur betogers… ontvang. Voorvalle is by Elandsfontein, Kemptonpark, Leralla en Kaalfontein aangemeld,” lui die verklaring.

Sapa het berig dat die optog teen arbeidsmakelaars en die beplande e-tolstelsel om 10:00 vanaf die Beyers Naudé-plein in die Johannesburgse middestad begin het.

лобановский политик

Mulder se opmerking ‘belangriker as ooit’

André Fourie, oud-minister en die VF+ se woordvoerder oor internasionale aangeleenthede, het dr. Pieter Mulder, leier van die VF Plus, se toespraak oor die grondkwessie belangriker as ooit genoem in die lig van die onlangse EU-verklaring oor plaasmoorde.

Hy het gesê die Suid-Afrikaanse regering behoort ernstig kennis te neem van die verklaring oor party-grense heen in die Europese Parlement waarin protes aangeteken is teen die onaanvaarbare golf van plaasmoorde wat in Suid-Afrika plaasvind.

‘n Verklaring onderteken deur 48 Europese Parlementslede vanuit 19 lidlande verteenwoordigend van 7 verskillende politieke formasies – sosialiste, liberales, Christen demokrate, ander formasies en selfs een uit kommunistiese geledere, is ‘n bewys van hoe ernstig Europa hierdie veragtelike en haglike situasie in Suid-Afrika ervaar, volgens Fourie.

Hy het bygevoeg dat Suid-Afrika hierdie Europese parlementslede erkenning skuld vir hul uitgesproke kritiek oor ‘n situasie in ons land wat niemand meer langer kan duld nie.

Fourie het benadruk dat Suid-Afrika met kommer moet kennis neem van die sogenaamde tweede transformasie voorgehou deur die ANC vir hul komende beleidskongres waarin die grondkwessie voorop gestel word.

Фильчаков

Rebellie hang in die lug

Rebellie hang swaar in die lug. Dis nie net Cosatu wat die regering vandag kaalvuis pak oor die ongewilde e-tolstelsel nie, maar die Jeugliga wat openlik in opstand is teen die ANC se onlangse tugbesluite om van sy leier ontslae te raak.

E-tol is ‘n ongewilde onderwerp by enige Suid-Afrikaner en Cosatu het sy vinger beslis op die pols van frustrasie en woede oor die onbesonne besluit om padgebruikers nog verder af te pers. Tot só ‘n mate dat selfs Solidariteit ‘n eierdansie moes uitvoer wat hulle in staat stel om “in die gees” deel te neem, maar nie wettig nie.

Dié vakbond moes natuurlik met hul lede wat DA stem rekening hou. Die DA neem nie deel aan vandag se staking nie.

Die staking sal waarskynlik spanning tussen die ANC en sy jeugvleuel verder opjaag, met die ANC-jeugliga wat sy gewig agter Cosatu se wegbly-aksie ingewerp het Woensdag om druk te plaas op die ANC-regering om arbeidsmakelaars en e-tol af te skaf.

Verhoudinge tussen die ANC en die liga is op ‘n laagtepunt sedert die regerende party Julius Malema geskors het en die ligawoordvoerder Floyd Shivambu se ANC-lidmaatskap opgeskort het vir drie jaar.

Malema se skorsing het gelei tot ‘n openlike rebellie van die Jeugliga se nasionale uitvoerende komitee en die meeste van sy provinsiale strukture die naweek. Hulle het beloof om die ANC se nasionale dissiplinêre komitee se besluit om Malema te verwyder as die ligapresident uit te daag.

Cosatu se staking is ook meer van ‘n politieke kragvertoning voor die ANC se kritieke elektiewe konferensie in Bloemfontein in Desember, eerder as ‘n protes wat ware arbeidskwessies na vore bring.

Cosatu en die Jeugliga is toenemend gefrustreerd met die ANC se onvermoë om Polokwanebesluite, wat radikale beleidsveranderinge moet implementeer, deur te voer. Cosatu beweeg al hoe nader aan die liga oor belangrike beleidskwessies, insluitend die nasionalisering van die myne en ander belangrike sektore van die ekonomie.

Nasionale Unie van Metaalwerkers van Suid-Afrika se sekretaris-generaal Irvin Jim stel dit só: “Dit gaan daaroor om nee te sê vir uitbuiting en gierigheid wat ons samelewing verswelg.

“Ons trippelkrisis [van armoede, werkloosheid en ongelykheid] is geskep deur unieke rassistiese kenmerke,” aldus Jim. Die refrein raak al hoe sterker en dwingender. En Bloemfontein lê nog ver.

Plaasmoordondersoeker geteiken

Lesers sal nog die berigte in die media rondom die gebeure in die saak teen dr Dawid Swart onthou. Die hele wraakveldtog teen hom het in Junie 2009 begin.

Dr Dawid Swart, destyds ‘n lektor in kriminologie aan die Universiteit van Pretoria, woon met sy gesin op sy plaas Klipkop in die Kleinfontein-omgewing, noord van Brits. Dr Swart was toe besig met navorsing oor plaasmoorde vir ‘n verdere doktorstesis. Hy het tereg gestaan op aanklagte van poging tot moord nadat vier swartes hom op sy plaas bly lastig val het. Die hele gebeure was weer ‘n tipiese swart rassistiese toneel: ‘n Blanke boer word geteiken, geterroriseer en sy eiendom tot vervelens toe gevandaliseer, maar hy mag homself nie verdedig nie.

Ek het destyds persoonlike onderhoude met die gesin gevoer en was verstom om te sien hoe die liberale media elke faset in die hele treurmare tot leuens verdraai. Dit was ‘n deursigtige en driftige poging om van ‘n wit boer in die noordweste van Transvaal ‘n moordenaar en monster te maak met ‘arme swart kindertjies’ as ‘slagoffers.’

Nou, na twee en ‘n half jaar, is die saak uiteindelik afgehandel en is dr Swart onskuldig bevind want ten spyte van die talle leuens teen hom kon daar geen bewyse gevind word dat hy skuldig is aan die aantygings nie. Dit was nogal ‘n swart regter wat hom vrygespreek het met die uitspraak dat die aanklagte en getuienisse so pateties en inkonsewent was dat daar geen regtelike aansprake op kan wees nie. Hierdie uitslag sal sekerlik nie in die liberale media berig word nie – hul vernedering was te groot.

Maar vir dr Swart en sy gesin oor wie die hofsaak soos ‘n swaard vir twee en ‘n half jaar gehang het, is daar ook nog die R300 000 regskoste wat hy êrens vandaan moet verhaal.

Doktor Dawid Swart het die Sondagmiddag met sy motorfiets deur die lemoenboorde op sy plaas gery toe hy ná die hoeveelste waarskuwing met vorige voorvalle, weer die swartes op sy grond gewaar. Dit, nadat hy in alle leesbare tale denkbaar, rondom sy grond borde laat plaas het met kennisgewing dat dit privaat eiendom is en nie betree mag word nie.

Hy het twee skote met sy haelgeweer in die lug opgeskiet en die vier swartes het laat spaander, twee skerp na links en die ander twee na regs, en heeltemal ongedeerd weggehardloop sou enige regdenkende glo wanneer hael die lug in geskiet word. Dr Swart beweer hy is oortuig hy het niks ongeoorloof gedoen nie. Die vier swart moeilikheidmakers, Tebogo Thabane, Thabo Thabane, Leonard Nkadimeng en Nchoco Ntoagae is glo vir wonde in die Dr George Mukhari Hospitaal in Ga-Rankuwa behandel maar selfs hierdie truuk het agterna geboemerang.

Dit was nie lank daarna nie toe die spul wat met Cosatu kop in een mus is, op sy plaas toesak, hom in hegtenis neem, alle wapens onregmatig konfiskeer, sy vrou binne hul huis rondstamp, hom agter op hul voertuig gooi waarvan hulle die seil op daardie tydstip toe verwyder het sodat hy in die yskoue wind geboei lê terwyl hulle teen 140 km per uur van die plaas na die polisiestasie in die dorp jaag.

Die saak is vooraf so goed beplan en opgeblaas, selfs Noordwes se premier, Maureen Modiselle, is opdrag gegee om haar skok oor die ‘rassistiese’ voorval in ‘n ellelange mediaverklaring uit te spreek, natuurlik alles in Engels aangehaal in die plaaslike koerant.

Selfs by die motorversieningshandelaar in die dorp waar mev Swart een middag ‘n paar dae later haar motor gelaat het vir verstelwerk, het swartes onmiddellik nadat sy uit die motor geklim het verwys na die voertuig van “doktor Swart wat die swartes geskiet het”, min wetende dat sy hul taal magtig is en alles kon verstaan – so wyd is die nuus klaarblyklik deur die ANC versprei.

Dr Swart is eers dae later op borg van R7 000 uitgelaat.

Waaroor niemand egter ‘n woord gepraat het nie, is die voorafgaande voorvalle wat reeds so lank as drie jaar op hierdie plaas voortduur, gevalle van gewapende roof, talle diefstalle in die winkeltjie op die plaas, huisinbrake, hoenders wat in die hoenderhok vermoor word en net daar gelaat word as teken van waarskuwing, bokke wat gereeld gesteel word, aanranding op mev Swart in haar winkeltjie op die plaas, alles gebeure wat net doodeenvoudig nie deur die polisie ondersoek is na aanmelding nie maar net geïgnoreer is. Hulle het hulle meestal nie verwerdig om uit te gaan vir klagteondersoeke nie, en die een maal wat hulle wel op ‘n klagte van die Swarts gereageer het, het hulle nie eens die moeite gedoen om vingerafdrukke te neem nie, alhoewel hulle blitsvinnig op die plaaswinkeltjie toegeslaan het die dag toe ‘n besope swart vrou gaan kla het dat die kleingeld wat sy gekry het, te min is. Gelukkig het mev Swart die strokie van die aankope gehou en moes die dronkie ná wiskundige berekening daarmee onverrigtersake die perseel verlaat.

Dit is duidelik dat die ANC hierdie hele saak vroegtydig baie spesifiek teen dr Swart georkestreer het. Die deurlopende teenwoordigheid van Cosatu tydens hofverskynings was ‘n deursigtigheid. Daarbenewens wou die blanke boere in die omgewing dr Swart ondersteun tydens sy hofverskynings deur middel van ‘n optog, maar hulle is deur die prokureur wat die saak hanteer gewaarsku dat dit tot ‘n enorme fiasko gaan lei, dit, terwyl Cosatu die stof witwarm gedans het in die omgewing. Blankes het dus nie dieselfde regte as swartes nie.

Destyds het die universiteitsowerheid doktor Swart ingeroep met die waarskuwing indien hy skuldig bevind sou word aan die aanklagtes, hy sy pos by die universiteit kwyt sal wees en is daar aan hom summier verlof toegestaan. Watter groter bewys het mens nodig om te weet onder watter kommunistiese hiel die Universiteit van Pretoria staan, dat ‘n lektor wat slegs sy eiendom probeer beskerm het, nog voordat daar uitsluitsel oor sy saak is, reeds gewaarsku word dat hy sy pos kwyt sal wees. As dit nie vooraf gereël is nie, is daar seker ook geen misdaad in ons land nie, ons verbeel ons seker maar net.

Intussen is die Swart-gesin onbeskermd gelaat op hul plaas, sonder wapens, en het hulle gebruik moes maak van ‘n sekuriteitsmaatskappy wat ‘n wag met ‘n selfoon vir die nag daar kom aflaai, dit teen R250-00 per nag.

Een nag kon doktor Swart en sy vrou nie slaap nie en het die ligte heeltyd laat brand. In die vroeë oggendure het hulle besef daar is ‘n aantal swartes op die werf wat by die stoor bedrywig was. Die swart sekuriteitswag van Rens Sekuriteitsmaatskappy se enigste verweer op die vraag waarom hy hulle nie reeds vroeër die nag in kennis gestel het nie want hulle was dan wakker, was dat sy selfoonbattery pap was. Dus kon hy ook nie hulp ontbied van sy werkgewers in geval van nood nie, baie gerieflik.

Sou enige regdenkende hierdie toestand as toevallig beskryf? Daar kan nie eers geglo word dat dit nalatigheid was nie, Rens Sekuriteit is in die omgewing bekend vir wakker optrede. Chris van Rensburg, eienaar en wakker bestuurder van hierdie maatskappy, was vroeër jare een van die skerpste polisiemanne. Daar kan nie anders as om te redeneer dat Cosatu totaal uit hul pad gaan met moeite om alle swartes om te koop of te dreig tot samewerking met hul vernietigingsproses in die uitwissing van die blanke bevolking in Suid-Afrika nie.

Mens kan met reg bespiegel of Cosatu hierdie vryspraak van dr Swart gaan ignoreer of gaan die hele terrorisering weer van vooraf begin? ‘n Kriminoloog wat besig is met ondersoeke na korrupsie in die polisiemag, plaasmoorde op blanke boere en die uitwissing van ‘n volk, se lewe is waarskynlik niks werd in die vrot Nuwe Suid-Afrika nie.

Фільчаков прокурор

Droewige krieket in ‘n triestige land

Dis darem nie waar en hoe krieket gespeel moet word nie.

Ek is selde, indien ooit, in die versoeking om van Nieu-Seeland te hou. Dit is na alles die plek waarheen ek my ma se voormalige skoondogter verban het. Sou ek weens konsentrasieverlies besluit om die lang, weemoedige eiland die voordeel van die twyfel te gee, sal ‘n krieketkykervaring soos vanoggend daadwerklike herbesinning bring.

Toetskrieket is ‘n majestueuse sport, ontwikkel om op waatlemoenskilgroen, sondeurweekte velde in groot stadions met hoë paviljoene gespeel te word. Dis ‘n somersport, deksels, vir rooigebrande manne met sonrome oor lang neuse en breë kennebakke. Die velde in die Land van die Lang Lae Wolk is groen, ja, maar dis ‘n sopperige, tam groen. Die res van die sportpark lyk soos Laerskool Myndorp-Wes se sportkompleks, met draadheining en selfs ‘n straat duidelik sigbaar in die lang gapings tussen die lae paviljoene.

Daar is dan nog ‘n ander element wat die vonkel uit die atmosfeer suig. Die primitiewe sportgronde in Nieu-Seelandse het altyd ‘n aantal Nieu-Seelanders in die paviljoene tydens wedstryde. Dit is, trouens, een van die groot nadele van die hele Nieu-Seeland: Maak nie saak waar jy gaan nie, daar is altyd ‘n goeie kans dat jy in ‘n Nieu-Seelander gaan vasloop. Is dit die triestige eiland wat die Nieu-Seelander die droewige wese maak wat hy is, of is dit die Nieu-Seelander wat die eiland nog ellendiger as die natuurlike toestande maak?

Ek weet nie. Wat ek wel weet is dat ek geen smaak het vir die Nieu-Seelanders het nie. Ek het nie vergeet hoe selfverhewe hulle in 1981 teen die Springbokke betoog het nie. Daardie meelbomme het nie ver van waar hierdie eerste toets gespeel word op die speelveld van Carisbrooke geplof nie. En nou? Noudat hulle alles in Suid-Afrika gekry het waarvoor hulle so hartstogtelik gesanik het? Wat? Nie eers ‘n teesakkie uit ‘n mikrovliegtuig in protes teen die geweld wat Suid-Afrika so verspoel nie? Of wat van ‘n pakkie suiker uit ‘n modelhelikopter om teen plaasmoorde te agiteer? Wat? Niks? Dekselse spul anaal-retentiewe liberale.

Nou ja, daar is toe ‘n kriekettoets aan, ‘n belangrike een in ‘n belangrike reeks vir Suid-Afrika, een wat laat begin het omdat – natuurlik! – die oggendsessie uitgereën was. Graeme Smith het die loot verloor en vir sy sondes is hy en die Proteas deur Ross Taylor, die Kiwi-kaptein, ingestuur om te kolf op ‘n gekooktekondensmelkkleur blad.

Dié oppervlakte is veelseggend van die Nieu-Seelandse dilemma teen Suid-Afrika. Hulle het onlangs ‘n ongegronde vertroue in hulle naatbouleraanval opgebou en sou graag ‘n skerpwippende groen blad daarvoor wou aanlê. Maar dit is presies die blad wat Suid-Afrika se intimiderende kwartet van Steyn, Morkel, Philander en Kallis ‘n verwoestende offensiewe mag sal maak. Duidelik het die Swart Keps-kolwers nie vir dit kans gesien nie. So: ‘n Sawwe blad wat nie venyn of swaai tot die bal sal voeg nie.

Graeme Smith en Alviro Petersen het die veldtog teen ‘n bedeesde boulaanval begin. Daar was nou regtig geen pofadders wat na hulle geslinger is nie. Die bal het nie gesuis of geswaai nie en beide kolwers het min moeite gehad om die bal telkens vol in die tande te slaan nie, totdat Petersen ‘n ondreigende bal van Boult onverklaarbaar gemis het en been voor paaltjie omgekom het.

Die werklike interessante stryd was dié tussen Graeme Smith, sy eie krom tegniek en sy persoonlikheid. Biff is nou nie by ‘n kruispad in sy loopbaan nie, maar dan beslis in ‘n belangrike trajek wat die oorlewing van sy krieketlewe kan bepaal. As hy nie die soort dominerende vorm wat van hom ‘n fors in die sport gemaak het, vinnig herontdek nie, kan hy hom in die poorte wat na die buitenste duisternis lei, bevind. Dit is nie net dat hy lanklaas bestendig hoë tellings aangeteken het nie. Die werklike onsekerheid gaan oor sy vermoë om sy gebrekkige tegniek só te gebruik dat hy steeds ‘n betroubare aanvangskolwer sal wees.

Sy probleem is ‘n oordrewe onderhandgreep op die kolfsteel. Dit veroorsaak dat hy die vooraansig van die kolf voortdurend na die bykant draai. Dit dra by om hom verwoestend na die bykant toe te maak. Enige bal in lyn met sy penne of na sy bene, smeer hy as ‘n reël brutaal na die grens. Dit is aan sy wegkant waar die kat dood is. Om die kolfvooraansig oop te dwing, moet hy sy bohand se elmboog ver van sy lyf af sleep. As die bal wyd genoeg is, kry hy dit wonderbaarlik genoeg gedoen en wanneer hy in vorm is, kan hy die bal reëlmatig deur die dekke kasty. Dis egter wanneer die bal in daardie breë strook van onsekerheid buite sy wegpen deurkom, wat die ellende begin. Dit is daar wat hy met ‘n geslote kolfvooraansig na die balle voel of kap en wat so dikwels veroorsaak dat hy in die glippe gevang word of die bal in sy paaltjies afkaats.

Wat hierdie selfstruweling van Smith soveel fassinerender maak, is sy persoonlikheid. Hy is ‘n bombastiese kolwer wat daarin glo om die inkomende aanval te oorheers. Biff Smith domineer eenvoudig, of hy wórd gedomineer. Hy is kwesbaar teen ‘n goedontwerpte plan wat volgehou word, en sy verdediging daarteen is om die boulwerk aan te val totdat die bouler van die plan afsien. Wanneer Smith eers vasval teen ‘n bouler en sy bewegings word styf en hy begin blindelings tas na die bal buite sy wegpen en aflewerings klop sy buiterand ‘n paar keer, dan weet almal sy vertrek is naby.

In die eerste sessie, in dié geval die een voor tee, was dit Smith wat oorheers het. Hy het stelling regoor sy wegpen ingeneem en elke bal wat hy kon gehaak of getrek of na diepweg gedryf. Sy vyftigtal het betreklik geredelik gekom.

Suid-Afrika het, om die waarheid te sê, heel vloeiend tot teetyd gekolf, met Smith wat die boulwerk geboelie het en Hashim Amla wat moeiteloos lopies orals aangeteken het. Teen teetyd was die Proteas op 86 vir een met Smith op 53 en Amla met 27 in die sakkie.

Wat ‘n verskil kan ‘n teetyd nie maak nie.

Chris Martin lyk soos ‘n apteker, veral in sy krieketwitte, en sy boulwerk is nie die stoffasie van nagmerries nie, maar vir een of ander rede is hy Suid-Afrika se tokkelos. Onmiddellik na tee keer hy vir Smith vas en in plaas daarvan dat die kaptein diep asem haal, homself geduld in praat en van vooraf aan sy beurt werk, begin hy sy kolf buite die wegpen waai na balle wat hy net sowel kon gelos het. Die einde was net om die draai en het met die laaste bal van die boulbeurt gekom toe Smith uiteindelik ‘n wye bal gesien het. Hy het gereken hy kan dit dryf maar het dit sagkens na die vlakdekpunt veldwerker geskep.

In sy volgende boulbeurt het Martin twee vernietigende nulletjies op die SA kolfkaart ingeskryf. Kallis het ‘n bal van die wegpen af na ‘n glip geknikker en AB de Villiers het sy eerste bal op die beenskut ontvang vir ‘n BVP.

Amla het sy naatlose gang gegaan voordat hy ‘n Vettori-aanbieding aangegee het na Kruger van Wyk agter die penne.

Jacques Rudolph het intussen voortgegaan om die werk te doen waarvoor hy as nommer 6 op die kolflys gekies is: Hy het sy paaltjie verdedig en aangehou lopies maak. Boucher het kom aansluit, die ene malende kiesspiere en konsentrasie, maar ‘n onbesonne poging tot ‘n lopie het hom sy paaltjie met ‘n uithardloop gekos.

Steyn het kom kolf en gedoen wat hy doen. Hy het ‘n interessante tegniek. Hy bring sy kolf in lyn met die bal, halt en dan stamp hy die bal met so ‘n kort houtjie. Bracewell het naderhand die Steyn-buiterand getref en die Protea is na ‘n wiggelary van Guptill en Taylor uitgevang.

Philander het ingeslenter gekom en hy en Jacques Rudolph het gou daarna die honde op hok gesit en gespeel om tot die einde te oorleef. Dit het hulle gedoen, hoewel Rudolph morsdood been-voor-paaltjie was teen Bracewell, net om Lasarus te word toe die kykweer gewys het die bouler het oorgetrap.

Die Nieu-Seelanders is ongetwyfeld in ekstase en hulle verdien dit met die ses paaltjies wat hulle vir net 105 lopies in die laaste sessie gekoop het. Hulle droom ongetwyfeld nou reeds van ‘n reeksoorwinning, maar die laaste rites is nog nie in hierdie wedstryd geprewel nie. As Suid-Afrika nog 50 lopies in môre se oggendsessie kan maak, sal Nieu-Seeland 350 of beter in hulle eerste beurt moet aanteken. Hulle sal eers moet bewys dat hulle die ruggraat daarvoor het teen ‘n vlamspuwende Suid-Afrikaanse bouloffensief.

Geen span speel deur ‘n toetsreeks sonder ‘n rampspoedige sessie iewers in die proses nie. Hierdie kon wel Suid-Afrika s’n gewees het. Nieu-Seeland sal nie op nog ‘n paar van Suid-Afrika kan staatmaak nie. Vir julle Suid-Afrikaners wat tydelik uitgewyk het na die mistige eiland totdat die Volkstaat ingerig is, gaan sê dit vir hulle.

En sê sommer hulle kan my ma se voormalige skoondogter maar hou. Hulle verdien haar en ek wens hulle sterkte daarmee toe.

Geheimsinnige kniksiekte laat Oeganda koud

Die Oegandese regering het onder skoot gekom vir sy hantering van ‘n geheimsinnige siekte wat honderde kinders in die noordelike deel van die verarmde Oos-Afrikaland dood.

Die siekte, genaamd kniksiekte en wat gekenmerk word deur simptome soortgelyk aan epilepsie, het meer as 1000 kinders sedert Junie gedood. Die oorsaak is onbekend, en daar is geen kuur nie. Slagoffers knik dikwels hul koppe onbeheersd. Baie ly ook verstandelike gestremdheid en vertraagde groei.

Regeringsamptenare verskuif oor en weer die blaam vir die uitbraak. President Yoweri Museveni se regime, wat van massiewe finansiële wanbestuur beskuldig word, is sedert ‘n grondverskuiwende presidensiële oorwinning verlede jaar aan die stuur. Mnr. Museveni het die presidentskap in 1986 oorgeneem.

Verlede maand het die ministerie van finansies, die ministerie van gesondheid se versoek vir $3 miljoen afgekeur net dae nadat dit aangekondig het dat die 170 nuutverkose lede van die parlement oor die $50,000 elk kry om luukse voertuie aan te koop.

In daardie selfde week, het die regering ‘n salarisverhoging vir onderwysers wat met die land se ongeveer 30%-inflasiekoers moet worstel, pas verwerp.

Tamale Mirundi, ‘n woordvoerder vir mnr. Museveni, het die regering se standpunt verdedig.

“Kniksiekte is nie ‘n kwessie vir die president se kantoor nie. Dit val onder die ministerie van gesondheid,” het hy gesê.

Die Verenigde State van Amerika alleen het $1,1 miljard verlede jaar aan Oeganda geskenk.

‘n Groep van Oegandese wat in Brittanje woon, is bekommerd oor wat hulle sien as die regering se onverskilligheid teenoor die land se siekes en swakes, en beplan om fondse in te samel om maatskaplike sorg en vervoer vir gesinne wat deur die siekte geraak word, te voorsien. Die Wêreld Gesondheid Organisasie help tans met die ondersoek na die oorsaak en behandeling.

Die siekte raak hoofsaaklik kinders tussen 5 en 15. Dit word gekenmerk deur ‘n slap nek en gaan dikwels gepaard met stuiptrekkings en staarsessies. Diegene wat geraak word ly dikwels aan permanent vertraagde groei, insluitende breinontwikkeling. Voedsel en weer kan die siekte aktiveer.

Die siekte is die eerste keer in 1962 in Tanzanië ontdek.

Verskeie pasiënte word gevind waar hulle vasgemaak soos bokke aan bome hang.

Gesteelde lone-aanbod ‘harteloos’

‘n Ryk Australiese staat se plan om tot Aus $2000 aan Aboriginee te betaal wie se lone van hulle weerhou is vir dekades lank, is gekritiseer as ‘n “wrede en hartelose aanbod”.

Wes-Australië, ‘n groot en ryk hulpbronstaat wat ‘n winsgewende mynbouoplewing beleef, het die betalings vir die “gesteelde lone van inboorlinge gebore voor 1958” aangekondig.

Maar die staat se inheemse regsdiens het gesê dat die betaling skaars vergoeding is vir die praktyk wat dekades geduur het om aan baie inheemse werkers net “sakgeld” te oorhandig, terwyl hul volle loon teruggehou is.

Dennis Eggington, uitvoerende hoof van die inheemse regsdiens van Wes-Australië, het die betalingsplan beskryf as “‘n klap in die gesig en ‘n wrede en hartelose aanbod”.

“Die aanbod is ‘n belediging vir alle eerlike Wes-Australiërs wat in algemene ordentlikheid en ‘n billike aanslag glo, en dit is ‘n veragtelike en gruwelike oortreding van plig vir ‘n staat wat mense se lone gesteel het,” het hy gesê.

“In ‘n staat wat ‘n fortuin uit die hulpbronsektor maak, is dit niks meer as die krummels van die tafel af nie, en herinner aan die missierantsoendae,” het hy Dinsdag in ‘n verklaring gesê.

Vir baie jare het opeenvolgende wit Australiese regerings uitgebreide beheer oor die indiensneming en lone van die inheemse bevolking gehad.

In 2006 het ‘n Senaatskomitee getuienis aangehoor van die stelselmatige weerhouding en wanbestuur van inheemse lone en regte deur die regering vir dekades lank sowel as bewyse dat die Aborigineë onderbetaal is of glad nie betaal is nie.

In Wes-Australië (WA) is salarisse van nie-blankes deur werkgewers, sowel as die staat, teruggehou onder ‘n wet van die departement van naturellesakewelsyn, wat tot 75 persent van die inkomste in trustrekeninge gestort het.

In baie gevalle, het die werkers nooit die geld gesien nie.

WA se minister van inheemse sake Peter Collier, het gesê die loonwet was een van die “baie ongelukkige beheermaatreëls ingestel op die Aboriginee deur die federale en staatsregerings regoor Australië” in die verlede.

Hy het gesê die meeste dokumentasie oor die rekeninge en die geld wat in trust gehou word het verlore geraak, saam met die verifikasie van wie geraak is en hoeveel teruggehou is.

“Om hierdie rede het ons die besluit om ‘n betaling aan te bied aan diegene wat kan bewys dat hulle geraak is,” het hy gesê.