Dan Roodt, Author at praag.co.za

Aandelemarkte in Asi? twyfel aan die VSA se reddingsplan

Aandelemarkte in Asië is af vandag nadat vrese vir 'n globale krediettekort weer die oorhand gekry het.

Verwagtinge oor die beoogde samesprekeinge in Washington tussen kongresleiers oor die naweek om die krisis te ontlont het die markte 'n effense inspuiting gegee, maar beleggers dink nou dat 'n hulppakket wat 'n totale insinking moet keer, dalk nie sulke goeie nuus is nie.

Aandelemarkte in Australië is ook laer. Die Nikkei 225 Index is 0.3 persent af. Die grootste verloorder was egter die Hang Seng Index in Hong Kong, wat 2.1% verloor het. Die Hong Kong Interbankleningskoers, 'n aanduiding van die bereidwilligheid van banke om aan mekaar te leen, bly uiters volatiel.

Фильчаков прокурор

Uitvoerende voorsitter daag Mboweni oor rassisme-ektiket

Mario Pretorius, uitvoerende voorsitter van die kommunikasiemaatskappy TeleMasters, meen Tito Mboweni het geïmpliseer dat hy ’n rassis is. Mboweni het op ’n vergadering van aandeelhouers van die Suid-Afrikaanse Reserwebank aan Pretorius gesê hy moenie met hom praat soos wat wit mense in die verlede met swart mense gepraat het nie.

Dit was nadat Mboweni geweier het om ’n ander aandeelhouer se punt op die agenda te plaas en Pretorius op ’n punt van orde gesê het Mboweni se optrede is “skokkend”.

Pretorius vra tans in ’n brief aan Mboweni ’n persoonlike én openbare verskoning in die media omdat Mboweni het geen rede gehad om hom ’n rassis te noem nie. Pretorius beskou Mboweni se uitlating in 'n baie ernstige lig, want dit het verreikende gevolge vir sy sakebelange en sy lewe.

Hy het gesê sy regsverteenwoordiger sal Mboweni ’n redelike tyd gee om te reageer, maar hy sal verdere stappe doen indien Mboweni nie antwoord nie.

In die huidige finansiële krisis verwag ’n mens kalm leierskap van die Reserwebank, sê Pretorius.

ыгри для дитей

Motlanthe spreek die land toe

09:21:55 President Kgalema Motlanthe het Sondag in 'n televisieuitsending gesê die land se grondwetlike orde is duursaam en demokrasie lewendig.

Die president het huiwerig geklink en hier en daar oor die woorde van die toespraak gestruikel. Hy het gesê dat hy die verantwoordelikheid aanvaar het ten spyte van die uitdagings en hoë verwagtinge wat mense van 'n leier in Suid-Afrika koester.

Hy het Thabo Mbeki geprys vir sy leierskap. Hy het egter anders as sy voorganger groot klem gelê op die bestryding van TB en Vigs.

Motlanthe het gesê hy beplan om Suid-Afrika se posisie in die wêreld uit te bou sodat die land 'n groter rol in internasionale aangeleenthede kan speel. Hy sê Suid-Afrika is gereed vir die moeilike tye wat as gevolg van die wêreldwye finansiële krisis oor die land gaan spoel.

Hy het die Vryheidshandves, die sogenaamde Freedom Charter, weer as die kompas vir die ANC se rigting uitgesonder. Hy het alle kiesers aan die einde van sy rede gevra om te gaan registreer vir die verkiesings wat volgende jaar gehou sal word.

сауна Фільчаков прокурор

Vars gevegte in die DRK

09:15:09 Vars gevegte het Sondag in die oostelike deel van die Demokratiese Republiek van die Kongo tussen die weermag en rebellemagte uitgebreek, het die wegbreekgroep van die offisier Laurent Nkunda gesê.

"Die FARDC (regeringstroepe) het ons posisies vroeg vanoggend in Rugari," 45 kilometer noord van Noord-Kivu die provinsiale hoofstad van Goma, aangeval, het Bertrand Bisimwa aan AFP per telefoon gesê.

"Hulle het met swaar materiaal aangeval. Ons het die VN-sending na die Demokratiese Republiek van die Kongo (MONUC) daaroor gewaarsku," het die senior amptenaar van Nkunda se Nasionale Kongres ter Verdediging van die Volk (CNDP) gesê.

Die rebellegroep het ook berig oor gevegte naby die noordoostelike dorp van Kanobe.

Intussen het die hoof van 'n vlugtelingkamp in Tongo, 'n dorp 60 kilometer noord van Goma, Sondag gesê dat CNDP-rebelle skote vanuit posisies in die heuwels gevuur het twee dae ná hulle beheer oor Tongo aan die FARDC afgestaan het.

"Geweerskote het hervat. Indien gevegte na die dorp toe versprei, sal ons na die MONUC-kamp toe terugtrek vir beskerming," Benjamin Seburu aan AFP gesê.

Inwoners van die dorp Sake, 25 kilomenter wes van Goma, het ook gesê dat hulle beleër word met geweervuur wat Saterdagaand drie uur lank geduur het vanaf rebelle wat die dorp van die weermag wil herwin.

Die FARDC het geen van dié aanvalle bevestig nie, terwyl 'n perskonferensie wat deur die hoof van die weermag, generaal Dieudonne Kayembe, georganiseer is en vir Sondagmiddag in Goma bestem was, tot Maandag uitgestel is.

топкарго отзывы

Alonso wen in donker

19:34:11 Die formule-een-Grand Prix van Singapore was 'n nuwe ervaring vir meeste van die bestuurders, maar ná 'n hele klomp voorvalle op die

Fernando Alonso

baan het die Spanjaard Fernando Alonso in sy Renault die wenstreep oorgesteek. Nico Rosberg in sy Williams en Hamilton in die Mclaren was onderskeidelik tweede en derde.

Alonso het die eerste keer sedert Italië weer op die podium gestaan. Hy het wel in die 15de plek weg gespring, maar het sy 20ste loopbaanoorwinning 2,95 sekondes vinniger as Rosberg behaal. Besoeke aan die kuipe het 'n groot rol gespeel en daar was drama in die kuipe toe Massa met die brandstofpyp nog in die motor weggetrek het.

Raikkonen het met die reling gebots met net 4 rondtes oor en Piquet het ook hard kennis gemaak met een van die relings nadat hy te vinnig uit 'n draai gekom het. Coulthard het ook met die brandstofpyp weggetrek en een van die kuipemanne onderstebo gestamp.

Nog jaers het van die baan getol en die wedren is nie minder as drie keer deur sulke voorvalle tot stilstand gebring nie. Alonso het uiteindelik geskiedenis gemaak om die eerste nagwedren ooit te wen.

или насосная topcargo кидалы

Supermarkkluis in Springs opgeblaas

10:38:51 'n Bende swaargewapende mans het met ‘n onbekende bedrag geld weggekom nadat hulle ‘n kluis by ‘n supermark in Springs opgeblaas het, het die polisie vanoggend berig.

Kaptein Johannes Ramphora sê ‘n bende van agt mans het vier sekuriteitswagte omstreeks 2-uur vanoggend vasgebind, voordat hulle deur die dak van die Pick 'n Pay ingegaan het, waar hulle die kluis opgeblaas en ‘n groot hoeveelheid geld geneem het.

Volgens Kaptein Ramphora is ‘n klag van roof en nog ‘n klag onder die plofstowwewet geopen.

‘n Paar polisie-eenhede span saam om die saak te ondersoek, het hy verder bygevoeg.

Фільчаков прокурор

Amerikaanse nagmerries

Op ‘n dag in Julie 2004 het die Demokratiese Party in die VSA verlief geraak op Barack Obama. Tot op daardie oomblik was Obama ‘n onbekende gemeenskapsaktivis in Chicago wat tot die Illinois-senaat in 1997 verkies is. Sy aktiwiteite was beperk tot sy Chicago-basis waar sy assosiasie met verlinkse figure soos pastoor Wright, asook Bill Ayers en Bernadine Dohrn (die stigters van die Weathermen-terroristegroep), sy politieke ideologie gevorm het.

Obama se gewildheid is deels te danke aan die huidige soeke in die VSA en Westerse lande na “Black Excellence”, en in Obama is dit gevind. Barack Obama is ‘n talentvolle politikus en ‘n uitstekende orator wat sy posisies logies kan verdedig. Hy is relatief jonk en aantreklik, en het ‘n stemtoon wat linksgesinde ondersteuners in ‘n beswyming laat verval. Dit is nie duidelik dat Obama wel die verkiesing in November sal wen nie; sy teenstander (John McCain) is ‘n gesoute en populêre oorlogsheld wat Obama, ten spyte van Obamania, by die stembus kan verslaan.

Hoe dit ook al sy, die volgende Amerikaanse president (óf Obama, óf McCain), gaan ‘n bankrot VSA met diepliggende ekonomiese, sosiale en internasionale probleme van George Bush erf. Die blaam vir die VSA se huidige probleme word dikwels aan George Bush se administrasie toegedig, maar dit is meer eerlik om die oorsprong van die probleme verder in die verlede te soek.

Die oorloë in Irak en Afghanistan is te wyte aan gebeure in die 1990s en die terroristeaanvalle op 11 September 2001, ‘n skrale 9 maande ná Bush die leisels van Bill Clinton oorgeneem het. Die finansiële krisis is die gevolg van dekades se onverantwoordelike besluite in Wallstraat. Amerika se sosiale probleme is hoofsaaklik te wyte aan ‘n immigrasiebeleid wat reeds dekades lank disfunksioneel is. Die kultuuroorlog tussen regs en links het sy oorsprong in die 1960s. Dit is verder duidelik dat daar nie maklike oplossings vir die VSA se komplekse probleme is nie, en die mees gevaarlike probleem (die finansiële krisis wat reeds verskeie banke geëis het) kan ‘n resessie of depressie veroorsaak.

Met dié skrywe is die Amerikaanse regering besig om ‘n pakket van $700,000,000,000 (700 miljard dollar) saam te stel om te verhoed dat nog banke bankrot speel. Terwyl daar nog politiekery oor die pakket se doelwitte is, is dit duidelik dat een of ander pakket wel aanvaar sal word. Intussen steier die aandelebeurse in die VSA onder die nuus dat groot finansiële maatskappye (Fannie Mae en Freddie Mac), en verder ‘n versekeringsmaatskappy wat gespesialiseer het in die versekering van riskante finansiële transaksies (AIG) en nog drie bekende aandelemaatskappye (Merrill-Lynch, Lehman Brothers en Bear Stearns) bankrot is. Nog banke is bankrot of in die moeilikheid (Washington Mutual, Indy-Mac en Wachovia), en daar word naarstiglik geprobeer om hulle te red.

Wat het gebeur, en wat kan ons nou verwag?

Dat die VSA se ekonomie aan groot risiko's blootgestel was, is nou so duidelik soos daglig. Onlangse opmerkings dat die “fondamentele” van Amerika se ekonomie goed is, was dom en verkeerd. Die VSA se ekonomiese probleme het reeds in die 1950s begin, toe die VSA die grootste ekonomie op aarde was (50% van alle ekonomiese aktiwiteit op aarde was in die 1950s Amerikaans. Hierdie ryk ekomonie (van ‘n sterk land met ‘n bevolking met baie sosiale kapitaal) het ‘n verbruikersklas geskep op wie se skouers rykdom elders gebou is. Die herrysing van Japan se ekonomie, asook Duitsland se ekonomiese wonderwerk in die 1950s en 1960s, is gebou op uitvoere na die VSA, waar verbruikers se geld Japannese en Duitse invoere in rykdom in Japan en Duitsland omskep het.

Die verhouding tussen Amerikaanse verbruikers en winste in Japan en Duitsland is vandag nog geldig, net die rolspelers het verander. Die Amerikaanse verbruiker koop steeds reusehoeveelhede goedere wat in die res van wêreld vervaardig word: Elektroniese toerusting en speelgoed uit Sjina, Korea en Japan, motors uit Japan en Europa, voedsel uit Suid- en Sentraal-Amerika en soms Suid-Afrika, asook klere uit Sjina en Europa. Die verhouding was nie ongesond in die vroeë dekades (1950-1970) nie. Die VSA was self ‘n nywerheidsreus met groot uitvoere na die res van die wêreld (motors, masjinerie, ruolieprodukte, chemikalieë, voedsel en dies meer).

Maar sedert 1970 het iets verander. Die Amerikaanse verbruiker voer steeds dollars uit in ruil vir invoere soos motors en elektroniese ware, maar anders as voorheen verkoop die VSA nie meer genoeg motors, masjinerie, en dies meer, om die invoere te balanseer nie. Die gevolg is ‘n tekort op die Amerikaanse regering se lopende rekening, en die Amerikaanse regering het begin geld leen om hulle begroting te laat klop. Fantastiese hoeveelhede geld is oor die afgelope dekades geleen, en vandag is die totale regeringskuld van die VSA baie triljoene dollar (‘n triljoen dollar is $1,000,000,000,000).

Die handelswanbalans is verder gekompliseer deur die VSA-regering se internasionale politieke doelwitte. Miljarde dollar is oor die laaste vier dekades geskenk as buitelandse hulp aan lande in Afrika, Suid-Amerika en die Midde-Ooste (Afrika alleen het die ekwivalent van vier Marshallplanne in hulp ontvang, met skynbaar geen resultate nie). Die oorloë in Irak en Afghanistan is duur, en kos nie net Amerikaanse lewens nie, maar ook miljarde dollar se toerusting, voorraad, oorlogstuig en ammunisie.

Dan is daar ruolie: Olieproduksie in die VSA neem sedert 1970 af terwyl die vraag na olieprodukte (petrol en diesel) styg. Die tekort word verlig met invoere vanuit die Midde-Ooste en ander OPUL-lande. Teen ongeveer $100 per vat is die totale rekening $700 miljard net oor die laaste jaar, en triljoene dollar oor die laaste 30 jaar. Dit is geld wat die VSA aan vyandiggesinde regerings betaal, wat uiteindelik in Europese banke beland, en wat dit dan op hulle beurt weer aan die Amerikaanse regering en banke leen of, in sommige gevalle, gebruik om Amerikaanse landmerke te koop (soos die Chrysler-gebou wat onlangs deur Abu Dhabi gekoop is). Geld vir olie eindig uiteindelik as Amerikaanse skuld aan die res van die wêreld – inderdaad ‘n ironiese toedrag van sake.

In 2007 het die totale Amerikaanse skuld die 10-triljoendollarmerk verbygesteek, en dit is net die oorsese skuld van die Amerikaanse regering. In teenstelling hiermee is die totale bruto nasionale produk van die VSA ‘n geskatte 13 triljoen dollar in 2007, en word die totale verbandlenings in die VSA tans op 9,2 triljoen dollar geskat.

Die vooruitskatting van die regering se finansïele uitleg aan sosiale programme (medies, pensioene, rente op lenings, en dies meer) beloop om en by ‘n totaal van 40 triljoen dollar meer as die totale geprojekteerde inkomste van die VSA se federale regering oor die volgende 7 dekades. Daar is reeds ‘n algemene erkenning dat hierdie finansiële omstandighede nie volhoubaar is nie, en dat iets êrens sal moet meegee.

Daar word bespiegel dat die ontrafeling van die Amerikaanse huisleningsmark onderliggend is aan die huidige finansiële krisis: ‘n Daling in pryse het die huismark ondermyn, en verkopers vind skielik dat die miljoendollarhuis met ‘n verband van ‘n miljoen dollar, nou net vyfhonderdduisend dollar werd is. Dit is derhalwe nie die moeite werd om die verband af te betaal nie, maar om bankrot te speel en weer voor te begin. Banke wat groot hoeveelhede geld in huislenings belê het, of wat bondels huislenings in die mark in gesofistikeerde finansiële kontrakte gekoop het, het skielik uitgevind dat hulle beleggings byna waardeloos is en onderpresteer. Die aandelebeurse het skerp hierop gereageer, en soos die aandelepryse van banke afgeneem het, het hulle in finansiële moeilikheid beland en moes êrens ‘n reddingsboei soek: Hetsy 'n koper, hetsy ‘n belegger, of selfs ‘n reddingsboei van die regering.

Maar dit is nie die hele verhaal nie. Onderliggend aan die ontrafeling van die huisleningsmark is stygende voedselpryse, wat skerp sedert die begin van 2007 gestyg het, asook stygende werkloosheid in die VSA. Opwaarts neigende voedselpryse en werkloosheid veroorsaak dat leners minder geld het om huise teen geswolle pryse te koop, of om die rente op huislenings te betaal. Dit het huispryse afgedwing en die finansiële krisis veroorsaak.

Waarom het voedselpryse gestyg? Die styging in ruoliepryse het duurder energiepryse beteken (duurder diesel en kunsmis), en die verhoogte insetkostes wat produsente moet dra, word in die pryse van voedsel weerspieël. Dit is dan die gevolge van ‘n stygende ruolieprys: aan die een kant inflasie, en as dit baie styg, dan destabiliseer dit banke en kapitaalmarkte.

Vandag is die VSA finansieel gesproke ‘n kwesbare reus. Die land is belas met ‘n finansiële krisis, is onderworpe aan die soms vyandige houers van haar buitelandse skuld van triljoene dollar, is verder vasgevang in duur oorsese militêre avonture, en moet op die koop toe ruolie teen $700 miljard per jaar invoer, ‘n bedrag wat jaar ná jaar toeneem, en wat danksy die fisiese realiteite onderliggend aan die ontginning van ruolie, nie gaan afneem nie. Die probleme wat die land in die gesig staar, is so skrikwekkend dat die Duitse minister van finansies, Peer Steinbrück, onlangs opgemerk het dat die VSA haar posisie as die wêreld se mees belangrike finansiële sentrum gaan verloor.

D-dag kan vir die VSA kom as die oorsese houers van haar skuld vertroue verloor in haar vermoë om rente op die skuld te betaal. Op daardie dag sal hulle die lenings inroep en dollers begin verkoop. Dit sal die VSA verarm, en waarskynlik ‘n depressie wêreldwyd veroorsaak omdat ekonomiese groei in Sjina en ander wêrelddele steeds op die Amerikaanse verbruiker gebaseer is. Die sosiale en politieke gevolge van so ‘n ontrafeling van die Amerikaanse ekonomie is te verskriklik om oor na te dink.

Intussen is Barack Obama en John McCain in ‘n kop-aan-kopwedloop gewikkel om die volgende president te word. Obama het ‘n sterk kans om McCain te verslaan, en indien hy dit regkry, sal dié ongetoetste man president word van ‘n reuseland met geweldige ekonomiese en miltêre probleme. Die president sal nie net die ekonomie moet red om sosiale onrus te voorkom nie, maar sal ook internasionaal met vyandiggesinde en onstabiele regerings te doene kry. Op dié gebied is McCain baie beter toegerus as Obama, maar die Amerikaanse verkiesing sal uiteindelik beslis word op enkele aangeleenthede: die oorlog in Irak, die finansiële krisis, en dan natuurlik ook die tenore kwaliteit van Obama se stem en McCain se ouderdom. Amerikaners sal uiteindelik net kry wat hulle verdien, maar ek kan nie dieselfde oor die res van ons sê nie.

тамбов мебель

Britse banke vra regeringsbystand

Britse banke gaan vra dat die regering hulle uithelp met verliese wat voortsspruit uit die nypende krediettekort. Daar is selfs sprake van die skepping van 'n regeringsbank wat lae-waarde bates en verbandgesteunde sekuriteite kan oorneem. Gordon Brown ontken egter die beweringe.

Hy het aan die BBC gesê dat hy likiditeit gaan verhoog om die wêreldwye finansiële krisis die hoof te bied. Hy het gesê die Britse bankstelsel is kleiner as die Amerikaanse een en daarom kan dieselfde plan nie werk nie. Hy het bygevoeg dat die VSA se $700 miljard hulppakket iets "werklik unieks" is.

Die ekonomiese afswaai in Brittanje is besig om te versnel. George Magnus, 'n senior ekonomiese adviseur by UBS in Londen, het aan Bloomberg Televisie gesê dat die verbandmark morsdood is en dat die regering drasties iets sal moet doen. Die Bank van Engeland het meer as £100 miljard beskikbaar gestel en sal nog fondse gee om die krisis te bestuur.

Regeringsamptenare van die Tesourie, die Bank van Engeland en die Finansiële diensteraad is daagliks met mekaar in verbinding om die stelsel te probeer stabiliseer. Bradford & Bingley, die grootste huisverbandverskaffer, se aandele het Vrydag na benede getuimel. Royal Bank of Scotland, Brittanje se grootste bank ná HSBC, het besnoei op lenings om kapitaal op te gaar.

"Daar heers 'n ernstige krisis in die geldmark," sê Neil MacKinnon, hoofekonoom van die ECU Groep in Londen en voorheen 'n werknemer van die Britse Tesourie. "Die VK sal by die VSA moet gaan kers opsteek en kom met 'n regeringshulpplan."

Crystal Lux topcargo кидалы

Verliesrefrein

Ek weet nou nie wie die regisseur was nie en nog minder kan ek vir jou sê wie verantwoordelik was vir die keuse van die musiek en die ontwerp van die klankbaan. Maar ek kan vir jou met alle sekerheid sê daar was 'n oomblik van begeesterdheid toe hulle, vir wat ons die "Katedraaltoneel" kan noem, op Francisco Tarrega se "Recuerdos de la Alhambra" besluit het.

Want wat hulle deur die musiek beskryf, is nie die gewyde uiterlike aanslag wat die katedraal op die pelgrim se ore loods nie. Dán sou hulle 'n magtige pyporrel gebruik het, met die dreunende majesteit van die basnote, die soepel welluidenheid van die middelregister en die swiepende triomf van die verkoperde hoë note; klanke wat alles – die kolossale strukture, die hemelhoë plafon, die vloer, as't ware die molekules in die atmosfeer self – laat vibreer. En hulle sou seker die ontsag in die jong gemoed beklemtoon het met die donker, diepgewydheid van skimagtige monnike se neuriesang.

Hier vervul die klankbaan egter nie die funksie om bloot die oorweldiging van die visuele te begelei nie, maar om eerder die intieme, innerlike reaksie van die verbysterde seun te vertolk.

Dit is musiek van 'n verruklike eenvoud – wat uitslofend moeilik is om te speel. ("Enige negejarige, kan 'Herinneringe aan die Alhambra' speel," het kitaarvirtuoos John Williams gesê, "met vyftien jaar se oefening.") 'n Eenvoudige, effe weemoedige deuntjie is in die voorgrond op 'n onderlaag van 'n ritselende tremolo, alles deurgewerk met 'n sleurende ritme wat klassiekemusiekluisteraars met weinig moeite sal vereenselwig met die aandrang van die noodlot. Dit is musiek van verlange, heimwee en gelatenheid oor verlies.

Veertien jaar later het die legendariese skepper van atmosferiese musiek, Mike Oldfield, dit vir die hooftemamusiek op die klankbaan van die bekroonde rolprent, "The Killing Fields," gebruik – dié keer gespeel op die panfluit. Dit was spokerige musiek, nabootsend van die ontliggaamde stemme van 'n skare gewone, onskuldige mense wat vergruis is in die bloedkoors van Pol Pot se Kambodja. Ons hoor daarin die vergeefse roepe van mense wat terugreik na 'n eenvoudige, vervulde lewe.

Ons s'n is in teenstelling 'n klein fliek, 'n verstommend onskuldige, selfs naïewe rolprent, een wat onbeskaamd geflikflooi het vir warm gevoelens. Maar as ons dit nou sien, geskakeer deur die kennis van wat ons verloor het, is dit 'n bitter film, vol onvervulbare versugtinge.

"Groete van die Eerste Minister" vertel die verhaal van 'n Karoo-seuntjie, die agtjarige Manie, wat, genoop deur die langdurige droogte op die familieplaas in die Hopetown-omgewing, op sy persoonlike Odusseia vertrek om die hulp van die Eerste Minister en die N.G. Kerk se moderator (wat hy fraai-fraai maar met 'n sekere gepastheid die "moddermaker" noem) te gaan werf.

In sy kruistog word hy begelei deur 'n verskeidenheid gidse, die eerste daarvan 'n langafstandvragmotorbestuurder. Dié is geprikkel deur Manie se vertelling van sy oupa se deelname as penkop aan die Slag van Magersfontein. Terstond besluit die vragmotorbestuurder om Manie te neem om die toneel te besoek. In die teenwoordigheid van 'n groepie jong, forse, glinsteroog beroepsoldate wat die terrein vir opleidingsdoeleindes besoek, wys Manie se mentor vir hom die kontoere en valle en hoeke van die slag uit. En wanneer Manie die slagveld verlaat, nou stemmig, gekonfronteer met 'n nuwe insig oor die vertering van oorlog, laat hy 'n Mauser-doppie wat hy opgetel het op die graf van die Onbekende Klein Doedelsakspelertjie.

Hulle reis neem hulle deur die sentrale hartland van Suid-Afrika, Noord na die industriële kompleks van die Witwatersrand. En hoe ontroer dit nie nou om, vanuit die ruim kajuit van die Mack-vragmotor wat deur Manie se nuwe vriend bestuur word, dáárdie Suid-Afrika van 1970 te sien nie. Want dit is 'n land waarin die ywer en doelgerigtheid van 'n geharde jong volk gesien word, met nuwe snelweë wat uitgelê word, nywerheidsgebiede wat verrys, komplekse wat verskyn, huise in aanbou. Al hierdie drif om te bou, om te vestig, om te verbeter, word gehuls in 'n nasionale atmosfeer van orde, sindelikheid, toegeneentheid en gemeenskaplike agting. Wat 'n land, wat 'n land, wat 'n lánd!

Dramaties gesproke is hierdie gids se rol uitgedien teen die tyd wat hulle Kemptonpark bereik. Manie, wat 'n goedgunstige maar verydelende lokval van die vragmotorbestuurder vermoed, glip uit die vragmotor en verdwyn oor die nuwe snelweg tussen die karre deur.

Sy vlug neem hom na die aanloopbaan van die lughawe wat na Jan Smuts vernoem is, en verder, totdat hy deur 'n lang, hoë skreef van 'n deuropening 'n vliegtuigloods betree.

Recuerdos de la Alhambra… tremolo, ritseling en weemoed in 'n sleurende deuntjie…

Want in hierdie loods – 'n gebou van asembenemende omvang – staan een vliegtuig – 'n glimmende, gladafgewerkte, elegante, gespierde konstruksie, so groot en majestueus dat die aanskoue daarvan geloof en ongeloof deurmekaarwriemel. Want hierdie is 1970, 'n tyd toe die Suid-Afrikaanse Lugdiens 'n hooggeagte redery was. En dit is die jaar van die Boeing 747, waarvan die S.A.L. een van die eerste ontvangers en gebruikers was.

En daar, voor klein Manie wat nou nog verder wegkrimp in sy verwondering, staan hy: Tafelberg. Ons makrostraler met die lang, silwer romp, die vier swaar motore aan die terugswiepende vlerke, beslaan met die heroïese oranje-blanje-blou nasionale vlag en die sierlike Vlieënde Springbok op die hoë metaalvaandel van die vertikale roer.

Tremolo, polsing en weemoed veroorsaak deur 'n onvermoë om oorweldigte emosies te verklaar… en terwyl die kitaarmusiek groter, dringender word, draai Manie op sy hak om, so skielik en doelbewus dat die kyker verstaan dat die Karoo-seuntjie presies sal weet wat hy volgende sien.

Die loods se hoofdeur is op 'n skreef oop en dit vorm 'n helder skag van lig, skraal en so hoog asof dit in die hemel self begin. En heel onder, minuskuul in die regop streep lig is die silhoeët van 'n enkele vrou wat nie soseer verskyn as wat sy net skielik dáár is nie, baie soos 'n engel.

En Manie, sonder huiwering of bedeesdheid nael na haar en slinger sy seuntjiearms om haar. Ons sien nou sy is 'n lugwaardin, poppiemooi in haar vietse poeierblou uniform, hofskoene en regop hoedjie.

Die seun snik met 'n wye, ontroosbaar droefheid: "Tannie… tannie… die vliegtuig, die vliegtuig, die vliegtuig."

Want wat moet 'n seun sê as hy die eerste keer gekonfronteer word met die moontlikhede van sy kultuur en tradisie, 'n beskawing wat iets so majestueus wonderliks soos 'n passasierstraler kon baar en dit kon berg in 'n gebou so groot dis asof dit die oorspronklike Tafelberg self kon bevat?

Die res van Manie se verhaal is so voorspelbaar as wat dit stroperig fraaitjies is. Tog moet ons altyd dankbaar wees teenoor die regisseur en musiekverskaffer wat vir ons 'n oomblik van sulke verstommende filmiese insig gebring het – wat vergelyk met die diepsinnigste oomblik van enige "Killing Fields".

Manie se reis neem hom na middestad Johannesburg en 'n Hillbrow van skoon sypaadjies, versorgde parkies en beleefde mense, waar die grootste middernagtelike misdaadkrisis se bekamping 'n gil ver is voordat die knap, altyd waaksame S.A.P.-lede om die draai gejaag kom in 'n karamelkleurige Chevrolet Kommando met 'n grommende reguitsesenjin en loeiende bande. Orde. Geborgenheid. Samelewing. Vooruitgang.

Natuurlik ontmoet Manie uiteindelik sy "moddermaker", 'n statige ou leraar wat sonder huiwering in sy studeerkamer saam met die seun kniel en bid. En natuurlik neem die dominee hom na die Uniegeboue en die diepste binneste daarvan, reg tot in die Eerste Minister se kantoor. Dié is, onvermydelik, so aangegryp deur Manie se opregtheid en opoffering dat hy sonder verwyl die weerburo skakel en as't ware reën vir die dorre Karoo opkommandeer.

Dit is die einde van Manie se verhaal en hy vertrek. Die rolprent sluit af met Manie, sy ouers en sy oupa wat, begelei deur die kitaarklankbaan, deur golwende grasvlaktes loop van die ou Karoo na lang en goeie reën.

Maar ons is nie klaar nie. Dit is 'n tendens in Hollywood om nuwe weergawes van ou rolprenttreffers te maak. Dis natuurlik vir ons onmoontlik om 'n nuwe interpretasie van "Groete van die Eerste Minister" te skiet. 'n Agtjarige seuntjie op reis van Hopetown na Pretoria sal nooit opdaag nie. Hy sal ongetwyfeld onderweg ontvoer, verkrag en/of vermoor word en sy liggaampie ru-weg gedissekteer word vir die moetiemark.

Miskien kan ons wel 'n addendum vir die rolprent verfilm:

Die hede. Agt-en-dertig jaar later. Manie is nou ses-en-veertig jaar oud. Hy verskyn weer by die Uniegeboue, in die nag. Ná 'n reeks hoogs onwaarskynlike toevalle, bevind hy hom in die nag in dieselfde kantoor waar die Eerste Minister na sy verhaal geluister het.

Daar is nou nie meer 'n eerste minister nie, maar 'n president.

Manie gaan staan agter die statige chroompyp-en-leerstoel waarin die eerste minister gesit het. Hy vryf daaroor en dink aan al die manne wat daardie stoel eens beset het, vir wie die welvaart van elke inwoner van die land belangrik was; manne wat nie gehuiwer het om die juk van miljoene ongeletterde, primitiewe mense, vreemd aan hulle volk, op hulle te neem nie. Hierdie manne het daarin geslaag om 'n volk te bestuur sodat dié in pas kon marsjeer met die mees gevorderde nasies in die wêreld. Terselfdertyd het hulle vooruitgang, opvoeding, veiligheid en mediese sorg voorsien vir die miljoene lede van ander volke in die land. Hulle was eiesoortig daarin dat hulle nie net daarin kon slaag om die strukture en ruimtes te skep waarin 'n gesofistikeerde Westerse gemeenskap ontstaan het nie, hulle het ook die hoogste lewenspeil vir enige Derdewêreldse nasie op aarde bewerkstellig.

En dan dink Manie aan die huidige besetters van daardie stoel en daardie gebou – regeerders wat met sorgvuldige ongetraaktheid wag gehou het oor die moord van bykans vyfhonderdduisend mense in die land, wat met monumentale hubris en gulsigheid die skatte van die land vir hulleself gebuit het en wat vasberade toegesien het dat alles wat goed en reg gebou was, nou onderwerp is aan verval en aftakeling en roof.

Manie, die boer, weet ook dat hierdie regering deur sluheid of onnoselheid die land se vermoë om voedsel te vervaardig, onherroeplik beskadig het en daardeur die aanvoorwerk gedoen het vir 'n toekomstige hongersnood wat die gruweldood van miljoene mense kan kos.

Die Uniegeboue, eens beman deur bouers en beskermers, is nou ingeneem deur afbrekers en verwoesters – dis asof daar uit hulleself 'n miasma van organiese suur die hele atmosfeer van die land ingesypel het en waar dit ook al raak vreet en verteer en verkrummel dit. In enige redelike wêreld sou hulle vanweë hulle venyn, onvermoë en hardvogtigheid tereg gestaan het in die hoogste internasionale howe op aanklagte van misdade teen die mensdom.

As Manie dink aan hoe dit toe was en toe hoe dit nou is…

… tremolo, polsing, sleurende deuntjie…

'n bitter refrein kronkel en kronkel en kronkel deur hom:

Wat het ons gedoen?

Wat hét ons gedoen?

bog bad wolf лобановский обыск

ANC en DA kop aan kop onder stedelike kiesers

Die ANC en die DA verkeer sewe maande voor aanstaande jaar se algemene verkiesing kop aan kop in 'n meningsopname onder stedelike kiesers, volgens 'n Sunday Times-peiling.

Ontevredenheid met die rigting waarin die land beweeg en met die gebeure van die afgelope week – waaronder die afdanking van Thabo Mbeki – het die regerende party heelwat steun gekos, hoofsaaklik in stedelike gebiede.

Die meningsopname wat deur Ipsos Markinor vandeesweek op 1500 Suid-Afrikaners tussen Dinsdag en Donderdag uitgevoer is, was bedoel om die openbare mening oor die politieke gebeure te toets.

Die studie het bevind dat Suid-Afrikaners van plan is om en masse te gaan stem in aanstaande jaar se verkiesing; Mbeki is steeds meer gewild as sy aartsmededinger, die ANC-president Jacob Zuma; en die nuwe president Kgalema Motlanthe is op sy beurt gewilder onder ANC-kiesers as Mbeki of Zuma.

In weerwil van sy afdanking is Mbeki steeds meer gewild, want hy ontvang 'n 5,95 gradering uit tien, terwyl Zuma 3,89 ontvang en Motlanthe 5,52.

Motlanthe was die gewildste onder swartes, met 'n 6,47-gradering.

Die skokkendste bevinding van almal was dat minder as drie uit tien respondente (27 persent) vir die heersende ANC sou gaan stem indien 'n verkiesing môre gehou sou word.

Omtrent 26 persent sou vir die DA-opposisie stem; terwyl 27 persent onseker is.

Die Onafhanklike Demokrate en die Vryheidsfont het elk 1,6 persent bygekry en die nuwe party wat deur uitgeweke ANC-lede gestig is net 0,9 persent, berig die Sunday Times.

play cluedo online топкарго