Die Afrikaner, vrede en doringdraad

Met al sy tegnologiese wondervernuf, sy millennia se repositorium van ervaring en wysheid, sy nuwe insigte in die werking van die brein en sy databasisse van sosiale gevallestudies, bly die mense onmagtig om die kosbaarste toestand op aarde te bewerkstellig: Vrede. Oorlogmaak, dit is maklik; vredemaak, blykbaar onmoontlik.

Oorlog is gereeld so verloklik. Mense sien oplossings daarin. Sommige het selfs ‘n diepliggende, instinktiewe vertroue in oorlog om alles reg te maak. “Wanneer jy twyfel,” sê die ambagsmanne, “gebruik ‘n hamer. Hoe groter die twyfel, hoe groter die hamer.” Oorlog is die grootste hamer wat daar is en daar is ‘n geneigdheid om daarvoor te reik om nasionale dooiepunte reg te klop. Deesdae hoor ek die praatjies, voel ek die seismiese trillings van my eie mense wat oorlogpraatjies maak; wat in die taal van Van Melle die “donkerbek” wil opneem. Ek verstaan hierdie versugting na ‘n hamer om ons te wreek op ons volk se vyande, om die steierwerk onder die magte wat ons toenemend onder die juk wil plaas, weg te slaan. Ek begryp. Ek voel dikwels ook so. Laat my net eers die saak van vrede bepleit.

Vrede is in die eerste en vernaamste oorweging ‘n toestand sonder oorlog. Ek het genoeg van oorlog gesien in die letsels wat op my volk gelaat is deur die Britse ryk. Ek het die oorleweringe van daardie oorlog en honderde ander raakgelees en dit in TV-reekse gesien. En ek het oorlog selfs beleef as ‘n infanteris in die Grensoorlog. Oorlog is ‘n vuur waarin die mooiste menslike eienskappe gesmee word, soos dapperheid en kameraadskap en opoffering, maar dit ís in die eerste plek ‘n vuur. Dit vernietig nie net vel, vlees en been nie, dit skroei gemeenskappe weg, verwoes dorpe, stede, plase. Dit bring hongerte, verveeldheid, verskrikking, magteloosheid. Dit maak oud. En dit bring veral die Groot Nooitweer, daardie verskriklike emosionele woestyn waarin moeders nooit weer hulle seuns se aanraking sal voel nie, waar vaders nooit weer hand aan hand met hulle dogters sal loop nie, waar vriende nooit weer sal saamkuier nie, waar getroudes mekaar nooit weer sal bemin nie. Oorlog teer uit en oorlog maak klaar. Die wyse man put homself uit om oorlog te verhoed, tot op die aller-allerlaaste.

Liberaliste is oorwegend, instinktief teen oorlog gekant, wat óók ‘n ironie is omdat dit hulle juis aandring op die elemente wat oorlog veroorsaak. Hulle glo in multi-kulturalisme, die konsentrasie van twee of meer dominante kulture in een grondgebied. Dit is ‘n vernietigende utopiese droom. In ‘n land sal die een dominante kultuur altyd streef om die ander te oorheers. Van 1989 tot 2002, volgens die definisie van die Verenigde Nasies, was daar 92 konflikte – ‘n gewapende stryd waarin meer as ‘n duisend mense dood is – wêreldwyd gewees. Hiervan het net drie oor die grense tussen lande plaasgevind. Die ander 89 het in die wrywing tussen volke wat in een land vasgekeer is, ontstaan. Kulturele diversiteit sal onvermydelik die land, die huls daarom, vernietig.

Hedendaagse liberalisme se meesterplan vereis die allesoorweldigende, diepgaande, mikrofyn ingrype van die regering om elke en alle mense te dwing om deurgaans teen hulle en die wyer natuur op te tree. Die een liberale instink wat alle ander oortref is om grense te verwyder, en wanneer daar geen grense tussen volke en rasse is nie, verg dit ’n nimmereindigende stel reëls en onverpoosde toepassing daarvan om ’n katastrofe te verhoed. Alle wesens is ingerig om instinktief grense op te rig en te gehoorsaam. Dat dit grense is wat lewe hoegenaamd moontlik maak, is daar vir almal om in die natuur te sien.

Duisende seeleeus kan hulleself op ’n kaal rots wat bo die oseaan se oppervlak uitsteek, saampers, net omdat elke een, elke keer na sy skraal lappie klip sal terugkeer. ’n Werpsel varkies is dikwels te veel vir die tepels van die sog. Dit is net deur ’n instinktiewe grens wat hulle mekaar nie vertrap om te suip nie: Elke varkie suip elke keer net aan die eerste tepel waaruit hy sy eerste melk gekry het. Die kleiner en swakker varkies het nou minder kompetisie wanneer dit by etenstyd kom.

Rooibokke doen dit, leeus en jakkalse doen dit: Die sterker manlike diere baken hulle gebiede af. Solank ander manlike diere in die omgewing dit respekteer, is daar vrede.

Dis nie net wilde diere wat op grense vir hulle samelewing staatmaak nie. Hier op die plaas, teenaan my voorstoep is ’n bulkamp. Die melkery se stoetbeeste rus hier uit en word vet voordat hulle na die koeie toe uitgaan om te gaan werk. Eendag daag hier ’n bonkige, rooi Suid-Devon-bul op en enige en alle harmonie is daarmee heen. Ou Rooie en die Friesbulle het dag in en dag uit gestoei en gestamp. Die oplossing was eenvoudig: ’n Stuk doringdraad. Ons het die rooi bul na ’n ander kamp geskuif vanwaar hy en die Friese mekaar en mekaar se voorgeslag na hartelus kon slegsê – maar nie lyflik in aanraking kon kom nie.

Dit is eenvoudig om te bepaal watter wette en instellings oor ’n nasionale front sal werk. Wat in persoonlike en huishoudelike verhoudings werk, is net so geldig in nasionale verband, want volke en rasse is na alles net uitgebreide families. My pa en ma het albei gewerk, wat beteken het ons, die vier kinders, was smiddae na skool vasgekeer in ons eie klein republiek. My pa het nie ’n geklikkery geduld nie en het ons aan ons eie maatreëls vir oorlewing oorgelaat. Hy het net een reël gemaak: Elke kind het sy of haar eie kamer gehad en dáárdie stukkie grondgebied was afgesonder. Dit is die enigste klagte wat Pa in die aand sou aanhoor. Die kind wat ’n ander se kamer óf sonder toestemming betree het, óf nie op bevel verlaat het nie, was in diep en warm sop. Hierdie eenvoudige reëling het vir my, die kleinste en stadigste, lewe moontlik gemaak. Maak nie saak watter ellende ek met my buierige suster of die twee vandale, my ouer broers, opgedoen het nie, as ek dit net tot in my kamer kon maak, was daar vrede.

O, moenie vir ’n oomblik dink die liberaliste verstaan nie hierdie eenvoudige beginsel nie. In Clarens het ons ’n volbloedliberalis, ’n volwaardige ANC-Robbeneiland-alumnus. Toe hy ingetrek het, het hy sy werf, in ’n newelvlaag van snoesige reënbooggevoelens, nie omhein nie. Die swartmense het gerederlik kortpad deur sy tuin na die plakkerskamp gekies. Dit was altyd ’n vreugde om te sien hoe pleit hy van sy voorstoep af: “Please, my brother, this is private property…” (“Asseblief, my broer, hierdie is private eiendom…”) Uiteindelik het hy maar ’n draad gespan. Vrede. Maar hierdie eenvoudige vredesreëling is een wat hy nie vir die land as geheel gun nie. Werk dit nou maar self uit!

Die liberalis het nou maar eenvoudig ’n hekel in grense. CNN, die televisienuusdiens, is een van die suiwerste produksielyne van onverdunde liberale ideologie. Hulle huidige slagspreuk is: “Beweeg oor grense.” In een van daardie selfaanbevelende blakerinsetsels verskyn ’n rits aanbieders en ander CNN-werknemers op skerm om te pruil oor die negatiewe aard van grense. “Grense verwar,” prewel ’n swartkopvroutjie. “Hulle bring konflik.”

Nee! Nee… Dis net teenoorgesteld. Grense bring sekerheid. Grense vermy konflik, en sy wéét dit. Haar hele bestaan is volgens grense ingelig. Om mee te begin het sy klere aan en klere is niks anders as grense nie. Sy het sekerlik ’n lessenaar wat aan haar toegewys is, en dít impliseer ’n afgesonderde terrein en dié is sonder grense onmoontlik. Haar lessenaar het laaie en die slotte daarop is ook grense. Sy aktiveer ’n grens wanneer sy haar motor sluit, of haar huis se deur agter haar toegrendel.

Dieselfde liberaliste wat die Afrikaner sy afsondering agter ’n grens wil ontsê, sal skuim om die mond as, sê nou maar, ’n spul boere opruk en Lesotho binnery en begin om daar plase vir hulleself uit te lê. Nou ja, ’n mens kan niks wat ’n hedendaagse liberalis sê ernstig opneem nie. Bloedweinig, indien enige, van hulle is bereid om vasbeslote daad by hulle maklike woorde te voeg deur in ’n lokasie te gaan woon, hulle kinders na ’n swart skool toe te stuur of om met ’n anderskleurige te trou. Die grense, wat hulle so hartlik verpes, is juis die waarborg vir hulle gerieflike lewens.

Die liberale propagandameul het deur die jare velerlei simbole vir vrede voorgestel, van die heksepoot-“vredesteken” tot die olyftakkie, die wit duif en die Gebreekte Geweer. Elkeen hiervan spoor ons aan tot ‘n onhaalbare ideaal: Vrede te midde van kulturele diversiteit in ‘n land.

Ek het ‘n ander voorstel vir nie net die simbool van vrede nie, maar ook die enigste praktiese werktuig daarvoor: Die doringdraad. Dit is die oudste beginsel van vrede, die enigste weg daartoe. Wil jy vrede tussen verskillende kulture hê? Rig ‘n heining tussen hulle op. Slaan Abraham en Lot se veewagters mekaar dood? God het ‘n oplossing: Laat die stamvader en sy nefie elkeen op sy eie grond gaan woon. Hoe akkommodeer jy twaalf stamme van ‘n volk in een land? God wys vir elkeen in noukeurige besonderheid ‘n deel van die land Kanaän toe.

Vir my volk is dit so eenvoudig: As jy oorlog wil hê, hoef jy niks anders te doen as om presies soos nou te leef nie. ’n Ingrypende wending in die politieke bestel is dringend nodig, of oorlog sal daar wees. As jy wil vrede hê, gaan woon in jou eie land, net jy en jou mense, en maak die hek agter jou toe. Krygsgeweld is nie ’n uitweg vir ons nie. Ons Boere het ’n aanleg vir oorlog, en daarom ook iets van ’n voorliefde daarvoor, maar ons moet dit nie eers oorweeg totdat ons elke ander moontlike roete, middel en tegniek gebruik het om ons onafhanklikheid af te dwing nie. Te veel mense praat van oorlog as ’n maklike uitweg, ’n eenvoudige roete tot in ons Volkstaat. Dit sal nie maklik of aangenaamwees nie en die vrede daarna sal bloedig duur wees om te bewaar. Ons moet eerder sonder ophou, sonder om te talm, hard en doelgerig werk om ons eie soewereine land te verwerf.

Vir my volk se vyande is daar ook ‘n woord: Laat die Afrikaner gaan anders sal daar oorlog wees, en glo my, as dit by oorlog kom, niemand slaan so hard met daardie hamer as die Boer nie. As jy vrede wil hê, bring jou rol doringdraad. Of anders: Koes!

лобановский александр

Bibi en Mitt

Die twee mans het hopeloos min in gemeen: die een is ‘n ryk Mormoon van Michigan, die ander ‘n middelklas-Jood van Israel.

Maar in 1976, het die lewenspaaie van Mitt Romney en Benjamin Netanyahu kortliks gekruis – onuitwisbaar – op die 16de vloer van Boston Consulting Group se kantore, waar beide as korporatiewe adviseurs gewerf is. Tydens die mees vormende tyd van hul loopbane, het hulle gedurende die firma se weeklikse dinkskrums ontdek dat hulle dieselfde beskouing van die wêreld deel.

Romney se pa, ‘n voormalige goewerneur van Michigan, het gepoog om die Republikeinse presidensiële nominasie ‘n paar jaar vroeër in te palm en Netanyahu was deel van ‘n elite spesiale magte-eenheid van die Israeliese weermag. Albei mans was dus op hul eiesoortige manier aan ‘n mededingende wêreld blootgestel.

Dit is egter nie alombekend dat ‘n warm en ou vriendskap tussen Netanyahu, die eerste minister van Israel, en Romney, die waarskynlike Republikeinse presidensiële kandidaat, gesmee is nie.

Die verhouding tussen hulle word versterk deur ‘n netwerk van onderlinge vriende en verhoog deur hul konserwatiewe ideologieë.

Toe Romney as die goewerneur van Massachusetts gedien het, het Netanyahu aangebied om hom eerstehands te adviseer oor klein regering. Romney het Netanyahu weer gehelp om pensioenfondse aan te moedig om besighede wat gekoppel is aan Iran te boikot.

‘n Paar weke gelede, op Super Tuesday, het Netanyahu Romney telefonies oor die situasie in Iran ingelig.

“Ons kan amper in snelskrif praat,” het Romney in ‘n onderhoud gesê. “Ons deel gemeenskaplike ervarings en ‘n perspektief en begronding wat soortgelyk is.”

Netanyahu het hul “maklike kommunikasie” toegeskryf aan ‘n soortgelyke Amerikaanse opleidingsagtergrond.

Romney het trouens verklaar dat hy nie enige belangrike besluite oor Israel sal neem sonder om Netanyahu te raadpleeg nie. Dit het talle wenkbroue laat lig aangesien Netanyahu se polariserende reputasie welbekend is.

Tydens ‘n debat in Desember, het Romney sy mededinger Newt Gingrich gekasty oor ‘n neerhalende opmerking ivm die Palestyne, en gesê: “Voordat ek ‘n verklaring van dié aard maak, is ek op die foon na my vriend Bibi Netanyahu en vra eers: ‘Sal dit help as ek dit sê? Wat wil jy hê moet ek doen?'”

Martin S. Indyk,  die vorige Amerikaanse ambassadeur na Israel onder die Clinton-administrasie, het gesê Romney het te kenne gegee dat hy “Midde-Oosterse beleid aan Israel sal uitkontrakteer.”

“Dit sou natuurlik onvanpas wees,” het hy bygevoeg.

Romney het aan Harvard studeer en Netanyahu aan die Massachusetts Instituut van Tegnologie. Hulle is na hul studies albei na die Boston Consulting Group.

Romney is ook steeds goeie vriende met Fleur Cates, Netanyahu se tweede vrou. Cates en Netanyahu is intussen geskei.

Die twee mans het kort ná 2003 toe Romney die goewerneur van Massachusetts geword het, weer kontak opgeneem.

Gerugte wil dit hê dat Sheldon Adelson, ‘n miljardêr casino-eienaar, en uitgesproke ondersteuner van Israel, miljoene dollar aan Newt Gingrich geskenk het om die stemme teen Romney te verdeel. Netanyahu en Adelson is beste vriende.

 

Фильчаков прокуратура харьков

Joernaliste staak by Ilanga

Die publikasie van KwaZulu-Natal se oudste Nguni-koerant, Ilanga, is uitgestel as gevolg van ‘n protes deur die koerant se joernaliste, het SABC-radionuus Sondag berig.

Joernaliste, wat aan die Mediawerkersvereniging van Suid-Afrika (Mwasa) behoort, het Donderdag met ‘n protesaksie teen lae salarisse en ontstellende werksomstandighede begin.

Die besturende direkteur van die koerant, Arthur Koningkramer, het bevestig dat geen Ilanga-uitgawe Maandag sal verskyn nie, maar het gesê die daaropvolgende uitgawes van die koerant sal beskikbaar wees, het die SABC berig.

Die koerant word beskou as die mondstuk van die IVP.

данильченко юрій броніславович компромат

Zuma, Malema woon dieselfde Paasdiens by

President Jacob Zuma het die ZCC-kerk se Paasdiens by Moria buite Polokwane in Limpopo Sondag bygewoon as ‘n eregas, maar hy wou nie by die geleentheid praat nie, het presidensiële woordvoerder, Mac Maharaj, gesê.

“President Zuma is genooi deur die biskop van die kerk as ‘n eregas,” sê Maharaj.

“Hy het aan die ZCC wat van regoor Suid-Afrika en buite Zimbabwe oor die 1.5 miljoen mense trek, sy respek gaan betoon.”

Zuma is vergesel deur die internasionale betrekkinge en samewerking se minister Maite Nkoana-Mashabane, die Gautengse premier Nomvula Mokonyane en die waarnemende premier van die Limpopoprovinsie Dickson Masemola.

Die geskorste ANC-jeugliga president, Julius Malema, het ook dieselfde diens by die St. Engenas kerk bygewoon, het die SAUK berig.

President Jacob Zuma het gister, 08 April 2012, ook ‘n welwillendheidsbesoek gebring aan Limpopo se premier Cassel Mathale by sy huis in Tzaneen, waar hy aansterk nadat hy ‘n week gelede in ‘n motorongeluk betrokke was.

Die premier was opgewek en het aan die president gesê hy herstel met merkwaardige spoed en sal binnekort terugkeer na sy amp “om die provinsie in die stryd teen armoede na ekonomiese groei en voorspoed te lei”.

“Ek is baie tevrede met die vordering wat die premier maak. Hy het ons volle ondersteuning en ook dié van die Kabinet,” het president Zuma gesê.

Олександр Васильович Фільчаков

Boervrou doodgesteek in jongste plaasaanval

‘n Vier-en-sestig-jarige vrou is Sondag deur ‘n jong seun doodgesteek tydens ‘n aanval op ‘n plaas buite George in die Suid-Kaap, het die polisie gesê.

Die 16-jarige seun het omstreeks 02:00 vermoedelik toegang tot die huis op Dagbreek-plaas gekry deur ‘n kombuisvenster, het Malcolm Pojie, woordvoerder, gesê.

Charlotte Sroneman, wat langs haar man geslaap het, het wakker geword en opgestaan om ondersoek in te stel toe sy die geraas hoor. Sy is herhaaldelik in die bors gesteek deur die aanvaller, het Pojie gesê.

Haar man het met ‘n geweer in sy hand ondersoek gaan instel. ‘n Bakleiery het ontstaan en hy is ook gesteek. Hy het egter daarin geslaag om verskeie skote af te vuur en die seun te wond.

“Die verdagte is aan die regterkant van sy gesig en in sy skouer geskiet. Hy het probeer vlug, maar is nie ver van die huis af nie deur die polisie in hegtenis geneem,” het Pojie gesê.

Charlotte is op die toneel dood verklaar, terwyl haar man na ‘n hospitaal geneem is in ‘n ernstige toestand.

“Die verdagte is op die oomblik by ‘n provinsiale hospitaal onder swaar polisiebewaking,” het Pojie gesê.

топкарго кидалы

Oosthuyzen en die onoorbrugbare net-net

So hier is die plan: Vat ’n groot lap aarde, boor 18 gate, wyd van mekaar versprei, daarin, gee vir ’n paar jongmanne elkeen ’n paar stokke van verskillende groottes en laat hulle kyk wie kan ’n bal met die minste houe in al die gate kry. Dis gekkigheid. Dis gholf. Wat ek ook al betaal word om sport namens Praag se gewaardeerde lesers dop te hou, dis nie genoeg nie, nie wanneer die betrokke sport die Amerikaanse Meesters-gholftoernooi is nie. En nie wanneer ’n jong, innemende Afrikaner ’n kans het om die wêreld se bestes ore aan te sit nie. Dán word gholfkyk uitmergelend, ’n marathon van senuweeuitputting, ’n uittorring van die siel wat vir g’n mens goed kan wees nie. Vergeet van rugby, moet krieket nie eens noem nie: Wanneer dit by spanning kom, is daar niks soos gholf nie.

Ek wil nie eers dink waardeur die spelers gaan nie. Wat gholf so spannend maak, is die mikroskopiese speling tussen stratoferiese sukses en verpletterende neerlaag. Louis Oosthuyzen, is daar nou in die rekordboeke opgeteken, het uiteindelik tweede gekom nadat ’n Amerikaner met die Amerikaansste van name, Bubba Watson, hom in die tweede putjie van ’n valbylstryd geklop het. Saterdag, op een van die putjies, het ’n sethou van Oosthuyzen tot op die nippertjie van die koppie gerol. As dit ’n minuut van ’n graad verder gerol het, ’n enkele gholfbaldimpel verder, het Oosthuyzen ’n dag later die toernooi gewen. As ’n vlinder op daardie bal op die nippertjie gaan sit het, het die bal geval. In gholf kan die streling van ’n vlinder op ’n bal ’n ewige verskil maak.

Nie dat Oosthuyzen sy vuis teen die noodlot moet skud nie. Hy het vroeër gister ’n massiewe skep geluk gehad. Op die tweede putjie was hy nog ’n hou agter die voorlopers. Hy het ’n naderhou van 160 meter in die nou bek van die setperk ingeslaan, die bal het teen die helling afgeswenk en aanhou rol totdat die putjie dit gesluk het. Dit was ’n albatros wat hom in een oomblik van -7 tot -10 versnel het. Hy sou die voorloper tot na die 18de putjie bly. Ongelukkig was hy toe nie meer die enigste voorloper nie. Watson het hom ingehaal.

Oosthuyzen sal ook weet dat hy genoeg kanse gehad het om die toernooi te bêre. Hy was meer ontspanne as sy onmiddellike teenstanders wat die gesoute Phil Mickelson ingesluit het. De jonge Louis – Shrek, soos hy in gholfkringe bekend staan – het gemaklike gholf gespeel, sonder enige uitwendige tekens van spanning. Maar miskien was hy net té ontspanne, want op kritieke tye het hy die bal onnodig kort geslaan en het dit ysterkonsentrasie en ’n onwrikbare wil geverg om die situasie te beredder.

Selfs in die uitspelery kon hy toegeslaan het. Met die tweede uitspeelputjie het Watson, wat die voorreg van eerstespeel gehad het, die bal tussen die dennebome ingehaak. Al wat die onverstoorbare Oosthuyzen moes doen, was om die bal in die skoonveld te kry, maar hy het óók gehaak en toe sy naderhou fataal kort geslaan.

Watson, ’n speler wat op natuurlike flair staatmaak, het ’n verbluffende hou tussen die bome deurgeslaan en die bal tot twee-en-’n–halfmeter van die vlag gerol. Oosthuyzen het ’n finale set gehad, van ’n goeie vyf meter af en dit pynlik naby die kommetjie verby gerol. Watson het twee houe gehad om die toernooi te wen en het toe so gemaak.

Wat gholf vir die speler so uitdagend en vreesaanjaend maak, is dat hy vir spitsoomblikke self nie veel meer as ’n toeskouer is nie. Die gholfswaai is ’n komplekse meganisme met ’n rits fynontwerpte en ingeoefende bewegings wat haarfyn aaneen moet skakel. Wanneer ’n speler sy hou beplan en aangetree het, wag hy vir ’n oomblik bo die bal en dan trek hy as’t ware die sneller. Van daardie oomblik af, gaan sy liggaam in ’n soort outomatiese beheer in. As één onderdeel van sy swaai, daardie gewelddadige aanvalsboog, uit fase spring, is die gevolg ’n katastrofe. Die speler is as’t ware ’n veer wat hy self opwen. Die oomblik wat die swaai begin, kan hy niks doen om die verloop daarvan te verander nie. Soos die res van die mensdom, moet hy maar wag om te sien wat hy gedoen het. Dit is die speler wat óf vir die grootste deel van die toernooi beheer oor sy swaai kan hou, óf, nog skaarser, in nood sy swaai nóg gladder, harder en presieser kan maak, wat die sterre van die spel word.

Daarom kan ons vir Oosthuyzen maar in sig hou. Hy het reeds die grootste prys in gholf – die Britse Ope – op die wêreld se beroemdste gholfveld – die Ou Baan by St. Andrews in Skotland – gewen. Hy is onverstoorbaar en dit gee sy swaai die beste kans om keer op keer te doen wat nodig is.

As Oosthuyzen hiérdie Amerikaanse Meesters gewen het, was hy die derde boerseun in vyf jaar wat dit kon doen, en dit sou ’n verstommende prestasie gewees het. Hy het net-net nie daarin geslaag nie.

Maar in gholf is net-net ’n massiewe, ewige, onoorbrugbare kloof. Dit laat die speler verbyster. En die sportskrywer uitgeput.

лобановский александр интервью

VSA-verkiesing dalk gelykopstryd

Die Amerikaanse presidentsverkiesing oor sowat sewe maande kan ‘n baie gelykopstryd wees as huidige tendense in meningspeilings enigsins ‘n aanduiding is.

Volgens Rasmussen – een van die geloofwaardigste opnemers – loop Obama en Mitt Romney (wat waarskynlik die Repiublikeine se kandidaat sal wees) volgens huidige sienings kop aan kop met sowat 45% steun vir elk – maar met ‘n betekenisvolle tien persent en dalk effe meer wat nog nie besluit het vir wie hulle gaan stem nie. Dit kan hulle wees wat die deurslag gee wie van die twee kandidate gaan wen.

Wat egter veral interessant is aan die 10 persent onsekere tussengroep is dat slegs 22% van hulle dink dat Obama sy werk goed doen, terwyl ‘n massiewe 72% dink dat hy dit nie goed doen. As hulle intensiteit van steun vir Obama verder ontleed word, is gevind dat ‘n skrale twee persent baie sterk steun vir Obama uitspreek, terwyl 40% ewe sterk teen hom en sy aksies gekant is.

Met die eerste oogopslag lyk dit na baie goeie nuus vir Romney, maar soos Scott Rasmussen self in ‘n ontleding skryf, ontstaan die vraag hoekom die tien persent onsekeres nie reeds Romney ondersteuners is as hulle dan so verskriklik sterk teen Obama gekant is nie?

Die data uit sy meningspeilings dui vir hom daarop dat Amerikaanse kiesers nou nie juis baie ingenome is met die keuse tussen die twee wat hulle waarskynlik gebied sal word nie. Daar is klaarblyklik ‘n beduidende groep Republikeine wat nie dink dat Romney hul beste keuse is nie en daar is lankal tekens dat Obama se aansien onder Demokrate aansienlik afgeneem het – interessant genoeg veral onder jongmense. Dit is blykbaar veral onder wit werkersklas kiesers dat nie een van die twee te gewild is nie.

Rasmussen is ook van mening dat baie kiesers nie meer enigeen van die twee groot partye se stories en beloftes van skerp verminderings in begrotingstekorte en regeringskuld glo nie en ook nie dink dat een van die twee partye werklik oplossings vir die land se ekonomiese probleme en vooruitsigte bied nie. Dit sal dus interessant wees om te sien watter kwessies die twee vermeende kandidate gaan oprakel om kiesers se steun te probeer werf.

Romney het verlede week skoonskip gemaak in drie state se voorverkiesings en loop nou voor met 659 afgevaardigdes teen Santorum se 275, Gingrich se 140 en Paul se 71. Die vereiste vir ‘n volslae oorwinning, is 1144 afgevaardigdes. Die kanse is goed dat hy met 24 April se voorverkiesings in ‘n aantal groot state genoeg stemme sal werf om sy benoeming ‘n uitgemaakte saak te maak.

Nie alle meningspeilings toon bogenoemde tendense nie, maar Rasmussen se opnames word as betroubaar beskou omdat hy hom sterk daarvan weerhou om kant te kies en omdat sy opnames net gedoen word op grond van deelname deur mense wat aandui dat hulle kiesers is eerder as bloot op enigeen wat uit die hoed getrek word, soos met feitlik al die ander peilings.

(Bron Rasmussen opnames by www.rasmussenreports.com)

Фільчаков прокурор

Swart Amerikaners kan nie swem nie

Swart Amerikaners kan nie swem nie en die gevolg is dat veral swart kinders die grootste deel uitmaak van die sowat 3500 verdrinkings elke jaar in die VSA – dit wil sê so tien per dag.

Opnames toon egter ook dat 60% Spaanssprekende kinders (Hispanics) en ‘n nogal beduidende 42% wit kinders ook nie kan swem nie.

Die opname onder sowat 2000 kinders in ses groot stede is gedoen nadat ses swart kinders onlangs in Louisiana verdrink het toe hulle ‘n maat wat in diep water in die moeilikheid beland het, probeer help het. Die maat is deur ‘n swemmende buitestaander gered. Blykbaar kon volwasse swartes in die nabyheid ook nie swem en die drenkelinge help nie.

Verdrinking word as die tweede grootste oorsaak van ongeluksterftes by kinders onder 14 bestempel en swart Amerikaanse kinders tussen 5 en 14 het tot drie keer soveel kans om te verdrink as wit kinders.

In ‘n ontleding van die moontlike oorsake hiervoor is verskeie moontlikhede aangevoer – een daarvan natuurlik die bewering dat swart kinders se onvermoë om te kan swem aan rassisme toegeskryf kan word omdat munisipale swembaddens eerder in wit as tradisioneel swart gebiede ingerig word of omdat swart Amerikaners te arm is om swemlesse te bekostig.

Prof Carol Irwin, van die Universiteit van Memphis, wat bogenoemde opname gemaak het, het egter bevind dat daar ook ander redes kan wees. Een van die interessante bevindings wat gemaak is, is dat swart Amerikaners nie begerig is om hulle kinders swemlesse te laat kry nie want “hulle is bang die kinders verdrink of raak beseer”!

Daar is ook gevind dat kinders wat nie kan swem nie, ouers het wat nie kan swem nie. Die “kultuur” van swem word nie oorgedra nie.

Swart rassiste voer egter ook aan dat swart kinders weens geskiedkundige oorsake benadeel word. Benewens die bewerings oor openbare swembaddens wat eens net vir wittes beskikbaar was, word aangevoer dat daar ‘n nie-swemkultuur onder swartes is omdat slawe nie toegelaat was om te swem nie, swembaddens in swart gebiede gewoonlik klein en onvoldoende is om kinders te leer swem en die steeds heersende persepsie dat swemsport ‘n elitistiese of eintlik net wit sportsoort is.

(Bron: berig op BBC webblad Saterdag 7 April)

Фильчаков Александр Васильевич

Tim du Plessis se DA-voegbrei

In ‘n rubriek van Tim du Plessis in Rapport vandag beweer hy dat Zuma eintlik die probleem is en nie Malema nie. En natuurlik sien hy weer vir die soveelste keer die “krake” in die ANC en kondig hy weer eens die einde van die regerende party aan. Déja vu, my liewe meneer du Plessis. Hoeveel keer is lesers nou al aan hul neuse by dié doodloopstraat afgelei?

Elke dag wat verbygaan laat Media24 en hul kliënte – waarvan die DA en die FW de Klerk-stigting maar twee is – meer en meer na siniese opportuniste lyk.

Du Plessis skryf vir die “stakeholders”, die roofkapitaliste en wittes wat graag verder voordeel sal wil trek uit die ANC. Want sien, die ANC raak al hoe swarter en al hoe minder skaam daaroor. 

Du Plessis het natuurlik vrede met die man op straat, die gewone Afrikaner. Hulle verdien marteling en moord uit hoofde van die feit dat hulle “verregs” is. En definitief geen woord in die koerant oor die politieke motief vir die etniese uitwissing van Afrikaners nie.

In die ANC self heers daar vrede. In só ‘n mate dat swaargewig Jeremy Gordin opgemerk het dat Joe Slovo se gees tevrede van bo oor die bevrydingsbeweging glimlag na Dinsdag se voltallige perskonferensie. Malema se idees is in ideologiese beton gegiet en met of sonder die Pedi bly die verwagtinge wat hy verwoord het, springlewendig.

Julius se enigste sonde is dalk dat hy te eerlik was in sy uitsprake en om daardie rede vir te veel ongemak gesorg het.

Die Tim-analise is gepen in die hoop dat dit die DA van die nodige voegbrei sal voorsien want dáár wys krake wat dalk onomkeerbare strukturele skade aankondig. Van die soort wat die gewone kieser wat glo etnisiteit is weglaatbaar, sal opmerk. Zille gaan nie die beskawingskloof oorbrug met duisende twiete, haar gewone hees verontwaardiging of minder plooie nie. Al wat die DA nou sal red, is die verbeelde “krake” in die ANC. Du Plessis is vol moed dat hy dit gaan voorsien in die vorm van “spin” noudat Nedbank en Absa ook geluide teen die ANC gemaak het.

Dis pure wensdenkery, want die hele oefening is meer een van afpersing as teenstand deur die banke. Een groot ANC-rekening en albei is tjoepstil.

Die groot nuus is dat Zille nie eintlik hond haaraf maak om swart kiesers te werf nie. Om die waarheid te sê, slaag sy goed daarin om hulle te vervreem met haar besige vingers op Twitter.

Haar eie party is natuurlik ook nie ‘n model van skoon regering, haar enigste verklaarde doelwit, nie. Vra maar vir diegene wat die spit moet afbyt in Midvaal, die groot DA-vesting in die noorde.

In dieselfde koerant moet ons lees dat FW dink Mandela het ‘n paar klein foutjies, kortom, die man is ook maar mens. Janee, baie menslik én feilbaar. Maar was dit nie de Klerk self wat gedink het Mandela se vrylating gaan aan hulle albei die nodige wêreldstatuur verleen nie? Klink eerder na suur druiwe as ‘n kritiek teen Madiba omdat dit nie gerealiseer het nie.

Media24 het in elk geval gesorg dat die gemiddelde leser die Madiba-Koolaid in groot dosisse inkry en die meeste is ingeënt teen enige sulke kritiek.

Julle kierangs is besig om uit te braai, Tim.

Олександр Фільчаков прокурор

Mantashe verdedig Malema

Beleërde ANC-jeugliga leier, Julius Malema, het nie die voorwaardes van sy skorsing uit die African National Congress (ANC) oortree toe hy ‘n gemeente toegespreek het nie, het eNews-kanaal Saterdag berig.

ANC sekretaris-generaal Gwede Mantashe het aan die nuuskanaal gesê dat Malema het die volste reg gehad het om ‘n kerkdiens by te woon.

Malema het die Last Move Ministries-gemeente op Goeie Vrydag in Butterworth in die Oos-Kaap toegespreek.

Woordvoerder Floyd Shivambu het gesê Malema was daar in sy hoedanigheid as ANC-jeugligapresident.

Malema het egter geen melding van die ANC in sy toespraak gemaak nie.

Malema se tydelike skorsing uit die party het gevolg na kommentaar wat hy gemaak het oor president Jacob Zuma tydens ‘n eeufeeslesing by die Universiteit van die Witwatersrand verlede Vrydag.

In ‘n verklaring Donderdag, het Shivambu gesê: “In die viering van Goeie Vrydag en ter herdenking van die lewe van Solomon Mahlangu, het president Julius Malema die Twaalf Apostels-kerk van Christus in Butterworth besoek.”

Mahlangu is in 1979 deur die apartheidsregering ter dood veroordeel en gehang.

Malema het twee eredienste Vrydag bygewoon. Hy het nie gemeentelede by die Twaalf Apostels-kerk in Christus toegespreek nie.

Фильчаков прокурор