Verliesrefrein

Want wat hulle deur die musiek beskryf, is nie die gewyde uiterlike aanslag wat die katedraal op die pelgrim se ore loods nie. Dán sou hulle 'n magtige pyporrel gebruik het, met die dreunende majesteit van die basnote, die soepel welluidenheid van die middelregister en die swiepende triomf van die verkoperde hoë note; klanke wat alles – die kolossale strukture, die hemelhoë plafon, die vloer, as't ware die molekules in die atmosfeer self – laat vibreer. En hulle sou seker die ontsag in die jong gemoed beklemtoon het met die donker, diepgewydheid van skimagtige monnike se neuriesang.

Hier vervul die klankbaan egter nie die funksie om bloot die oorweldiging van die visuele te begelei nie, maar om eerder die intieme, innerlike reaksie van die verbysterde seun te vertolk.

Dit is musiek van 'n verruklike eenvoud – wat uitslofend moeilik is om te speel. ("Enige negejarige, kan 'Herinneringe aan die Alhambra' speel," het kitaarvirtuoos John Williams gesê, "met vyftien jaar se oefening.") 'n Eenvoudige, effe weemoedige deuntjie is in die voorgrond op 'n onderlaag van 'n ritselende tremolo, alles deurgewerk met 'n sleurende ritme wat klassiekemusiekluisteraars met weinig moeite sal vereenselwig met die aandrang van die noodlot. Dit is musiek van verlange, heimwee en gelatenheid oor verlies.

Veertien jaar later het die legendariese skepper van atmosferiese musiek, Mike Oldfield, dit vir die hooftemamusiek op die klankbaan van die bekroonde rolprent, "The Killing Fields," gebruik – dié keer gespeel op die panfluit. Dit was spokerige musiek, nabootsend van die ontliggaamde stemme van 'n skare gewone, onskuldige mense wat vergruis is in die bloedkoors van Pol Pot se Kambodja. Ons hoor daarin die vergeefse roepe van mense wat terugreik na 'n eenvoudige, vervulde lewe.

Ons s'n is in teenstelling 'n klein fliek, 'n verstommend onskuldige, selfs naïewe rolprent, een wat onbeskaamd geflikflooi het vir warm gevoelens. Maar as ons dit nou sien, geskakeer deur die kennis van wat ons verloor het, is dit 'n bitter film, vol onvervulbare versugtinge.

"Groete van die Eerste Minister" vertel die verhaal van 'n Karoo-seuntjie, die agtjarige Manie, wat, genoop deur die langdurige droogte op die familieplaas in die Hopetown-omgewing, op sy persoonlike Odusseia vertrek om die hulp van die Eerste Minister en die N.G. Kerk se moderator (wat hy fraai-fraai maar met 'n sekere gepastheid die "moddermaker" noem) te gaan werf.

In sy kruistog word hy begelei deur 'n verskeidenheid gidse, die eerste daarvan 'n langafstandvragmotorbestuurder. Dié is geprikkel deur Manie se vertelling van sy oupa se deelname as penkop aan die Slag van Magersfontein. Terstond besluit die vragmotorbestuurder om Manie te neem om die toneel te besoek. In die teenwoordigheid van 'n groepie jong, forse, glinsteroog beroepsoldate wat die terrein vir opleidingsdoeleindes besoek, wys Manie se mentor vir hom die kontoere en valle en hoeke van die slag uit. En wanneer Manie die slagveld verlaat, nou stemmig, gekonfronteer met 'n nuwe insig oor die vertering van oorlog, laat hy 'n Mauser-doppie wat hy opgetel het op die graf van die Onbekende Klein Doedelsakspelertjie.

Hulle reis neem hulle deur die sentrale hartland van Suid-Afrika, Noord na die industriële kompleks van die Witwatersrand. En hoe ontroer dit nie nou om, vanuit die ruim kajuit van die Mack-vragmotor wat deur Manie se nuwe vriend bestuur word, dáárdie Suid-Afrika van 1970 te sien nie. Want dit is 'n land waarin die ywer en doelgerigtheid van 'n geharde jong volk gesien word, met nuwe snelweë wat uitgelê word, nywerheidsgebiede wat verrys, komplekse wat verskyn, huise in aanbou. Al hierdie drif om te bou, om te vestig, om te verbeter, word gehuls in 'n nasionale atmosfeer van orde, sindelikheid, toegeneentheid en gemeenskaplike agting. Wat 'n land, wat 'n land, wat 'n lánd!

Dramaties gesproke is hierdie gids se rol uitgedien teen die tyd wat hulle Kemptonpark bereik. Manie, wat 'n goedgunstige maar verydelende lokval van die vragmotorbestuurder vermoed, glip uit die vragmotor en verdwyn oor die nuwe snelweg tussen die karre deur.

Sy vlug neem hom na die aanloopbaan van die lughawe wat na Jan Smuts vernoem is, en verder, totdat hy deur 'n lang, hoë skreef van 'n deuropening 'n vliegtuigloods betree.

Recuerdos de la Alhambra… tremolo, ritseling en weemoed in 'n sleurende deuntjie…

Want in hierdie loods – 'n gebou van asembenemende omvang – staan een vliegtuig – 'n glimmende, gladafgewerkte, elegante, gespierde konstruksie, so groot en majestueus dat die aanskoue daarvan geloof en ongeloof deurmekaarwriemel. Want hierdie is 1970, 'n tyd toe die Suid-Afrikaanse Lugdiens 'n hooggeagte redery was. En dit is die jaar van die Boeing 747, waarvan die S.A.L. een van die eerste ontvangers en gebruikers was.

En daar, voor klein Manie wat nou nog verder wegkrimp in sy verwondering, staan hy: Tafelberg. Ons makrostraler met die lang, silwer romp, die vier swaar motore aan die terugswiepende vlerke, beslaan met die heroïese oranje-blanje-blou nasionale vlag en die sierlike Vlieënde Springbok op die hoë metaalvaandel van die vertikale roer.

Tremolo, polsing en weemoed veroorsaak deur 'n onvermoë om oorweldigte emosies te verklaar… en terwyl die kitaarmusiek groter, dringender word, draai Manie op sy hak om, so skielik en doelbewus dat die kyker verstaan dat die Karoo-seuntjie presies sal weet wat hy volgende sien.

Die loods se hoofdeur is op 'n skreef oop en dit vorm 'n helder skag van lig, skraal en so hoog asof dit in die hemel self begin. En heel onder, minuskuul in die regop streep lig is die silhoeët van 'n enkele vrou wat nie soseer verskyn as wat sy net skielik dáár is nie, baie soos 'n engel.

En Manie, sonder huiwering of bedeesdheid nael na haar en slinger sy seuntjiearms om haar. Ons sien nou sy is 'n lugwaardin, poppiemooi in haar vietse poeierblou uniform, hofskoene en regop hoedjie.

Die seun snik met 'n wye, ontroosbaar droefheid: "Tannie… tannie… die vliegtuig, die vliegtuig, die vliegtuig."

Want wat moet 'n seun sê as hy die eerste keer gekonfronteer word met die moontlikhede van sy kultuur en tradisie, 'n beskawing wat iets so majestueus wonderliks soos 'n passasierstraler kon baar en dit kon berg in 'n gebou so groot dis asof dit die oorspronklike Tafelberg self kon bevat?

Die res van Manie se verhaal is so voorspelbaar as wat dit stroperig fraaitjies is. Tog moet ons altyd dankbaar wees teenoor die regisseur en musiekverskaffer wat vir ons 'n oomblik van sulke verstommende filmiese insig gebring het – wat vergelyk met die diepsinnigste oomblik van enige "Killing Fields".

Manie se reis neem hom na middestad Johannesburg en 'n Hillbrow van skoon sypaadjies, versorgde parkies en beleefde mense, waar die grootste middernagtelike misdaadkrisis se bekamping 'n gil ver is voordat die knap, altyd waaksame S.A.P.-lede om die draai gejaag kom in 'n karamelkleurige Chevrolet Kommando met 'n grommende reguitsesenjin en loeiende bande. Orde. Geborgenheid. Samelewing. Vooruitgang.

Natuurlik ontmoet Manie uiteindelik sy "moddermaker", 'n statige ou leraar wat sonder huiwering in sy studeerkamer saam met die seun kniel en bid. En natuurlik neem die dominee hom na die Uniegeboue en die diepste binneste daarvan, reg tot in die Eerste Minister se kantoor. Dié is, onvermydelik, so aangegryp deur Manie se opregtheid en opoffering dat hy sonder verwyl die weerburo skakel en as't ware reën vir die dorre Karoo opkommandeer.

Dit is die einde van Manie se verhaal en hy vertrek. Die rolprent sluit af met Manie, sy ouers en sy oupa wat, begelei deur die kitaarklankbaan, deur golwende grasvlaktes loop van die ou Karoo na lang en goeie reën.

Maar ons is nie klaar nie. Dit is 'n tendens in Hollywood om nuwe weergawes van ou rolprenttreffers te maak. Dis natuurlik vir ons onmoontlik om 'n nuwe interpretasie van "Groete van die Eerste Minister" te skiet. 'n Agtjarige seuntjie op reis van Hopetown na Pretoria sal nooit opdaag nie. Hy sal ongetwyfeld onderweg ontvoer, verkrag en/of vermoor word en sy liggaampie ru-weg gedissekteer word vir die moetiemark.

Miskien kan ons wel 'n addendum vir die rolprent verfilm:

Die hede. Agt-en-dertig jaar later. Manie is nou ses-en-veertig jaar oud. Hy verskyn weer by die Uniegeboue, in die nag. Ná 'n reeks hoogs onwaarskynlike toevalle, bevind hy hom in die nag in dieselfde kantoor waar die Eerste Minister na sy verhaal geluister het.

Daar is nou nie meer 'n eerste minister nie, maar 'n president.

Manie gaan staan agter die statige chroompyp-en-leerstoel waarin die eerste minister gesit het. Hy vryf daaroor en dink aan al die manne wat daardie stoel eens beset het, vir wie die welvaart van elke inwoner van die land belangrik was; manne wat nie gehuiwer het om die juk van miljoene ongeletterde, primitiewe mense, vreemd aan hulle volk, op hulle te neem nie. Hierdie manne het daarin geslaag om 'n volk te bestuur sodat dié in pas kon marsjeer met die mees gevorderde nasies in die wêreld. Terselfdertyd het hulle vooruitgang, opvoeding, veiligheid en mediese sorg voorsien vir die miljoene lede van ander volke in die land. Hulle was eiesoortig daarin dat hulle nie net daarin kon slaag om die strukture en ruimtes te skep waarin 'n gesofistikeerde Westerse gemeenskap ontstaan het nie, hulle het ook die hoogste lewenspeil vir enige Derdewêreldse nasie op aarde bewerkstellig.

En dan dink Manie aan die huidige besetters van daardie stoel en daardie gebou – regeerders wat met sorgvuldige ongetraaktheid wag gehou het oor die moord van bykans vyfhonderdduisend mense in die land, wat met monumentale hubris en gulsigheid die skatte van die land vir hulleself gebuit het en wat vasberade toegesien het dat alles wat goed en reg gebou was, nou onderwerp is aan verval en aftakeling en roof.

Manie, die boer, weet ook dat hierdie regering deur sluheid of onnoselheid die land se vermoë om voedsel te vervaardig, onherroeplik beskadig het en daardeur die aanvoorwerk gedoen het vir 'n toekomstige hongersnood wat die gruweldood van miljoene mense kan kos.

Die Uniegeboue, eens beman deur bouers en beskermers, is nou ingeneem deur afbrekers en verwoesters – dis asof daar uit hulleself 'n miasma van organiese suur die hele atmosfeer van die land ingesypel het en waar dit ook al raak vreet en verteer en verkrummel dit. In enige redelike wêreld sou hulle vanweë hulle venyn, onvermoë en hardvogtigheid tereg gestaan het in die hoogste internasionale howe op aanklagte van misdade teen die mensdom.

As Manie dink aan hoe dit toe was en toe hoe dit nou is…

… tremolo, polsing, sleurende deuntjie…

'n bitter refrein kronkel en kronkel en kronkel deur hom:

Wat het ons gedoen?

Wat het ons gedoen?

Wat hét ons gedoen?

bog bad wolfлобановский обыск

ANC en DA kop aan kop onder stedelike kiesers

Ontevredenheid met die rigting waarin die land beweeg en met die gebeure van die afgelope week – waaronder die afdanking van Thabo Mbeki – het die regerende party heelwat steun gekos, hoofsaaklik in stedelike gebiede.

Die meningsopname wat deur Ipsos Markinor vandeesweek op 1500 Suid-Afrikaners tussen Dinsdag en Donderdag uitgevoer is, was bedoel om die openbare mening oor die politieke gebeure te toets.

Die studie het bevind dat Suid-Afrikaners van plan is om en masse te gaan stem in aanstaande jaar se verkiesing; Mbeki is steeds meer gewild as sy aartsmededinger, die ANC-president Jacob Zuma; en die nuwe president Kgalema Motlanthe is op sy beurt gewilder onder ANC-kiesers as Mbeki of Zuma.

In weerwil van sy afdanking is Mbeki steeds meer gewild, want hy ontvang 'n 5,95 gradering uit tien, terwyl Zuma 3,89 ontvang en Motlanthe 5,52.

Motlanthe was die gewildste onder swartes, met 'n 6,47-gradering.

Die skokkendste bevinding van almal was dat minder as drie uit tien respondente (27 persent) vir die heersende ANC sou gaan stem indien 'n verkiesing môre gehou sou word.

Omtrent 26 persent sou vir die DA-opposisie stem; terwyl 27 persent onseker is.

Die Onafhanklike Demokrate en die Vryheidsfont het elk 1,6 persent bygekry en die nuwe party wat deur uitgeweke ANC-lede gestig is net 0,9 persent, berig die Sunday Times.

play cluedo onlineтопкарго

Demokrasie in Afrika lei dikwels tot geweld

Ek het die voorbeelde van drie Afrikalande genoem waar 'n verkiesing of die moontlikheid van regeringsverandering tot burgeroorlog (Ivoorkus en Kenia) of ekonomiese ineenstorting (Zimbabwe) gelei het. Waarom kan dieselfde nie ook in Suid-Afrika gebeur indien die huidige magstryd tussen die Zuma-faksie en die Mbeki-faksie nie meer binne die regerende party, maar daarbuite sou plaasvind nie?

Die Burger se susterkoerant Beeld het reeds vandeesweek 'n – myns insiens naïewe – pleidooi gelewer dat die ANC behoort te skeur. Dit sou dan tot die grootse konfrontasie tussen die twee faksies lei wat óf gaan bewys dat Suid-Afrika 'n volwasse demokrasie van die Westerse tipe is óf ons land in 'n tipiese Afrikamagstryd tot die dood toe gaan dompel.

In die aanloop tot die 1994-verkiesing is 1000 mense vermoor. Destyds het Thabo Mbeki dit as 'n kleinigheid afgemaak. Ook die Westerse media het nie veel aandag geskenk aan die geweld en intimidasie rondom die sogenaamde "eerste demokratiese verkiesing in Suid-Afrika" nie, aangesien dieselfde joernaliste en meningsvormers die volksmoord in Rwanda, wat in dieslfde jaar plaasgevind het, grootliks geïgnoreer het.

Demokrasie is geen doel op sigself nie. Die enigste rede waarom demokrasie oor die afgelope twee eeue of so in die Weste ingeburger geraak het, is omdat dit (dikwels, maar nie altyd nie) tot goeie regering lei. Gestel nou egter dat demokrasie in 'n land soos Suid-Afrika níé tot goeie regering lei nie, maar juis die teenoorgestelde? Pleks van "ordelike regering" soos PW Botha gesê het, kry ons dan wanorde, hebsug, korrupsie, ongebreidelde geweld, onbekwame amptenare en bowenal etniese oorheersing. Indien hierdie vorm van "demokrasie" behels dat mense in hul huise of op straat deur gewapende bendes aangeval word, Afrikaanse skole en universiteite onder dwang verengels word en daar op rassebasis 'n tirannie van die meerderheid ingestel word, is die kool nog die sous werd?

Voor 1989 is liberale demokrasie dikwels gesien as die teenpool van kommunisme met sy eenpartymodel waarin die staat die totale samelewing beheer. Sedert die ineenstorting van die Berlynse muur – en Suid-Afrika is helaas die eerste internasionale voorbeeld daarvan – word demokrasie of "demokratisme" dikwels as voorwendsel gebruik vir imperialisme of om juis totalitêre beheer oor 'n land in te stel. Net soos wat die ou Sowjetunie gelykheid en sy begrip van kommunistiese volksregering as voorwendsel gebruik het om lande te destabiliseer, regerings tot 'n val te bring en sy invloed uit te brei, speel die VSA en Brittanje vandag die rol om hul nuwe imperiale droom in die naam van demokrasie te volvoer.

Is Irak vandag meer "demokraties" as onder Saddam Hoessein?

Dit ly geen twyfel dat die Mbeki-faksie deur Brittanje en Amerika gesteun word nie, omdat die alliansie van die Xhosa- en Indiër-elite, asook die linkse Engelse wat hul van kommunisme tot demokratisme bekeer het, die mees pro-Amerikaanse groepering in die land verteenwoordig. Hulle hang ook die Amerikaanse ideologie van die kulturele en etniese smeltkroes aan wat tot een wêreldkultuur oftwel "McWorld" moet lei.

Die Mbeki-bewind was ook die mees anti-Afrikaanse regering wat Suid-Afrika nog gehad het – en dit sluit die Britse koloniale regerings van die negentiende eeu in. Volksmoord of dan op sy minste kultuurmoord op die Afrikaner vorm reeds twee eeue lank die vernaamste element van die Britse buitelandse beleid teenoor Suid-Afrika. In dié opsig het Mbeki en veral sy onderwysministers hul uitstekend van hul taak gekwyt en kan Brittanje net trots voel op alles wat vermag is om 'n "finale oplossing" vir Suid-Afrika se "Afrikanerprobleem" te vind.

Zuma het tot dusver laat blyk dat hy nie die Brits-geïnspireerde Afrikanerhaat van die Mbeki-bewind deel nie. In watter mate sy ontvanklikheid vir 'n herstel van Afrikanerregte en selfs -soewereiniteit opreg is, sal die tyd wel leer.

Enige magstryd wat daar van hier af aan tussen die twee faksies mag plaasvind, gaan egter nie volgens die spelreëls van Westerse liberale demokrasie gespeel word nie, maar sal vroeër of later verval in intimidasie en geweld volgens die Afrikamodel.

Die oplossing vir Suid-Afrika en Suider-Afrika se probleme is myns insiens nie simplistiese demokrasie of demokratisme nie, maar 'n konfederasie wat Lesotho, Swaziland, Botswana en Zimbabwe insluit en waarin etniese identiteite en selfbeskikking vir diegene wat dit verlang beskikbaar sal wees.

Ironies genoeg staan die VSA natuurlik presies dít in Oos-Europa voor maar in Suid-Afrika moet ons met sentralistiese oorheersing vir lief neem.

светильник оптикаtopcargo отзыв

Duitse magte storm KLM-vliegtuig

Die vliegtuig, wat oppad na Amsterdam was, is vanmore om 6:55vm bestorm, het polisiewoordvoerder Frank Scheulen gesê. 'n Drie-en-twintigjarige Somaliër en 'n Duitse burger van Somaliese afkoms, 24, is tans in aanhouding in die deelstaat van Noordryn-Wesfalië.

Volgens media berigte het die mans notas in hulle woonstel gelaat waarin hulle sê dat hulle bereid is om in die komende "heilige oorlog" te sterf. Die polisie hou hulle reeds verskeie maande lank al dop.

гидроаккумулятор киевданильченко юрій броніславович

VSA red grootste bank in Amerikaanse geskiedenis

Die Federale Reserwe en Tesourie is al 'n geruime tyd senuweeagtig oor die lot van WaMu – soos die bank bekendstaan – en het druk toegepas dat die bank self kopers soek. Amerikaanse reguleerders het uiteindelik sonder die medewete van die bank kopers gewerf.

Die oorname en JPMorgan-ooreenkoms het trouens as 'n algehele verassing vir die bestuur van Washington Mutual gekom. Dit is die tweede keer dat die VSA se regering 'n sukkelende bank in die arms van JPMorgan dryf. In Maart het JPMorgan Bear Stearns oorgeneem wat op die rand van bankrotskap gehuiwer het.

Kenners meen dat regeringsingryping nodig was omdat die nadraai van die bank se ondergang te omvangryk en destabiliserend kon inwerk indien dit deur die Federal Deposit Insurance Corporation oorgeneem sou gewees het. 'n Banknavorser sê Washington Mutual was te groot om te vou in die gewone sin. Dit sou die reeds sinkende Federal Deposit tussen $20 en $30 miljard uit die sak gejaag het, 'n bedrag wat die FDIC nie sou kon bekostig nie.

Die bank het in April 'n kapitaalinspuiting van $5 miljard gekry, maar die uitkoms het onveranderd gebly.

детская палатка с тоннелемФільчаков Олександр Васильович прокурор

Barbara Hogan is die nuwe gesondheidsminister

Zackie Achmat, voorsitter van die Treatment Action Campaign, het Hogan se aanstelling as "die beste nuus ooit vir Suid-Afrika" beskryf. Hogan is 'n vriendin van die vigsaktivis.

Volgens Achmat is Hogan 'n senior lid van die ANC wat in die gevangenis was asook op die portefeuljekommittee vir finansies gedien het. Mbeki het glo van haar ontslae geraak nadat sy ongemaklike vrae begin vra het oor die wapentransaksie en steun vir die TAC uitgespreek het.

Tshabalala-Msimang sal nou as minister in die Presidensie dien.

pokie machine gamesлобановский харьков

Nuwe party ‘kan geweld laat uitbreek’

Limpopo se Premier Sello Moloto, Gauteng se Premier Mbhazima Shilowa en adjunk-minister van Verdediging Mluleki George asook eertydse Ekhuruleni burgemeester Duma Nkosi is almal betrokke by die plan om 'n nuwe politieke groepering van die grond af te kry.

Al die betrokkenes het die beweringe ten sterkste ontken, maar 'n senior ANC-leier in Limpopo meen die grondslag is gelê en dat aankondigings binnekort gemaak sal word. Die idee is dat ministers wat onder Mbeki goed gevaar het, die gesigte na buite sal wees.

Mbeki sal klaarblyklik deel vorm van die groep, maar hy sal nie 'n leiersposisie beklee nie omdat dit nie moet lyk asof hy aan mag vasklou nie. Alhoewel die planne en navorsing reeds 'n gevorderde stadium bereik het, is ANC-leiers wat deel vorm van die wegbreekgroep traag om dit openbaar te maak omdat hulle vrees dat só 'n aankondiging geweld kan laat uitbreek.

школьные рубашки для девочекДанильченко

McBride sit sonder werk

Die vorige burgemeester Duma Nkosi het McBride in 2006 op verpligte verlof geplaas na aantygings van onder andere dronkbestuur. Ntombi Mekgwe, die dienende burgemeester, het besluit om nie sy kontrak te verleng nie. Die vyfjaarkontrak sou aan die einde van November verstryk het. Sy het geen redes verstrek vir die besluit nie.

Mekgwe sê die raad sal steeds sy regskoste dek, maar indien hy nuwe kostes aangaan sal dit nie gedek word nie. Sy het gesê Mkhabela Sibeko, waarnemende hoof van die metropolisie, sal aanbly.

McBride was nog nie gisteraand in kennis gestel van die Metroraad se besluit nie.

пневмоинструмент в ростове на донуДанильченко Харьков

Duitsland veroordeel Amerikaanse hebsug

Hy het aan die Duitse laerhuis, die Bundestag, gesê die wêreld sal nooit weer wees soos dit voor die krisis was nie. "Die VSA sal hulle status as supermoondheid in die wêreld se finansiële stelsel verloor", het hy gesê. "Die wêreld se finansiële stelsel gaan multi-polêr word."

Tydens Duitsland se voorsitterskap van die G8 verlede jaar, het Merkel en Steinbrueck gepoog om beter regulering voor te stel, maar hulle pogings is deur Washington en Londen gekelder.

Steinbrueck het die Angelsaksiese sug na dubbelsyferwinste en massiewe bonusse vir bankiers en uitvoerende beamptes met minagting beskryf. Hy het ook voorstelle gemaak om 'n herhaling van die fiasko in die toekoms te vermy.

online games.co.ukданильченко юрий брониславович прокурор

Zim stoei nog met vier poste

Tsvangirai wil die pos van Binnelandse Sake beheer omdat dit hom ook magte oor die polisie sal gee.

Mugabe het gesê dat hy graag sal saamwerk met Tsvangirai omdat hy al in die verlede met vise-presidente moes saamwerk. Hy het gesê 'n eerste minister is nie veel anders nie.

Mugabe, wat aan joernaliste erken het hy is "verpletter" oor die nuus dat Mbeki uitgetree het, het gesê dit hang van die SAOG-lande af of Mbeki sal aanbly as bemiddelaar tussen die MDC en Zanu-PF.

Dit is nog nie duidelik of Mbeki sal aanbly of vervang word deur iemand anders nie.

пескоструйная обработка дисковФільчаков Олександр Васильович прокурор