Top Swiss banker attacks US

Switzerland’s top banker has warned of massive losses from the unfolding credit crisis, describing the collapse in US lending standards as "unbelievable".

Jean-Pierre Roth, president of the Swiss National Bank, said market turmoil was far from over as tremors from the sub-prime debacle continued to rock the world.

"We’re certainly not at the end of the story. There are question marks surrounding the development of the American economy," he said. "Something unbelievable happened. People who had neither income nor capital got credit with very attractive conditions. Now reality is striking back," he said.

In Germany, the state bank SachsenLB admitted that it had received a €17.3bn bail-out after its investment arm Ormond Quai racked up huge losses on US sub-prime debt. It had previously denied holding direct exposure to sub-prime.

The revelation came as traders braced themselves for another turbulent week, with mounting expectations that central banks may soon cut rates to prevent market mayhem leading to an economic downturn.

While the surprise half-point cut in the US discount rate to 5.75pc last Friday helped settle markets and launch a relief rally on Wall Street and European bourses, investors remain wary until it becomes clearer who is holding the main losses on US mortgage debt.

Stockmarket historian David Schwartz warned investors not be fooled by signs of recovery. "The truth is no-one knows how serious the financial problem in the US is, nor how it will unfold. We do know central banks are scared out of their minds," he said.

The scale of last week’s sell-off sent shock waves through almost every asset class. Hedge funds liquidated yen "carry trade" positions to meet margin calls, toppling dominoes across Asia, Latin America, and Eastern Europe.

Both Goldman Sachs and Lehman Brothers predict two cuts in the US federal funds rate to 4.75pc by the end of the year as falling house prices dampen spending. Michigan’s consumer confidence index slumped to 83.3 in August, down from 90.4 in July.

Markets are pricing in a 34pc chance that the European Central Bank will have to start cutting rates before the end of the year after growth faltered in the second quarter. The French and Spanish property booms have both stalled.

Jean Claude-Trichet, the ECB’s president, last week reaffirmed a likely quarter point rate rise to 4.25pc in September, despite the bank’s emergency actions in previous days. inside

подвесные светильникиАлександр Фильчаков

Citrus farms to pass to workers

As part of land redistribution endeavours the Eastern Cape agriculture and land affairs department has acquired three citrus farms in the Sundays River Valley to empower about 45 farm workers.

 

The department paid about R33-million for the farms through its Proactive Land Acquisition Strategy.

 

The acquisitions include the Watson, Hewitt and Van Breda citrus farms. Watson consists of about 40 hectares of citrus land, with about 40 000 citrus trees. It produces 1 500 tons of citrus annually. A big chunk is for export.

 

Hewitt consists of about 110 hectares of citrus land. It has 60 000 trees and produces 3 800 tons of citrus annually, of which 200 000 cartons are exports.

 

Van Breda consists of about 80 hectares, which produces about 140 000 cartons for the export market. It has 50 000 trees.

 

The farms were unveiled at the weekend on a media tour, also attended by Land Affairs and Agriculture Deputy Minister Dirk du Toit.

 

Although the workers are the direct beneficiaries, they haven‘t taken receipt of the farms yet as they still have to go for intensive training, including farm administration management.

 

The farms are registered under the land affairs department but are run and managed by the Sundays River Citrus Company (SRCC). The SRCC is owned by commercial citrus farmers in the Sundays River Valley. SRCC is the biggest packer of South African citrus. It packs and distributes the citrus to overseas markets via Capespan, the largest exporter of South African citrus. The SRCC is the single largest shareholder in Capespan.

 

Project director Mxolisi Ngangani said: “Ultimately the intention is to have the farms transferred to the black farmers . . . In the training we will be able to identify those with management capacity, and we will upgrade their status to become farmers. The rest will be shareholders and beneficiaries.” He said the farms should be transferred within three to five years.

 

Buyiswa Ndyenga, a beneficiary at Hewitt, said: “ I am very happy. Our kids will now prosper and achieve what we didn‘t.”

 

Elvis Mkhalakahlo who has been working at Watson for the past 14 years said: “I never knew this would happen in my life time. We are very thankful.”

 

Du Toit said this was a practical example of what happened when all parties willingly sped up land distribution.lego киевДанильченко Харьков

Plakkers swaai die septer

Image

Ons het reg op jou voorstoep…

Die Pretoriase hooggeregshof het gister die polisie beveel om vandag 50 plakkershutte, wat hulle verlede week op ’n stuk onbewoonde grond vernietig het, te herbou. Die aansoek is namens die plakkers ingebring deur ’n organisasie genaamd Tswelopele Step by Step.

Die polisie het verlede week opgedaag by die stuk grond op die hoek van De Villebois Mareuil-rylaan en Garsfonteinweg, skuins oorkant die Woodhill-landgoed in Pretoria, waar hulle die hutte afgebrand en die inwoners verjaag het.

Volgens regter Roger Claassen het die polisie onwettig opgetree. Die Tshwane-metroraad, die departement van binnelandse sake en die polisie het naamlik in Mei vanjaar reeds opdrag van die appèlhof ontvang om die plakkers se hutte te herbou, ná vroeëre optrede deur die polisie, wat hulle van die grond verwyder het. Ingevolge hierdie hofbevel moes die drie partye “tydelike huisvesting oprig wat aan die mense skuiling, privaatheid en aangenaamheid gelykstaande aan die vorige nedersetting sal bied.” Daar het egter niks gebeur nie, aangesien die Tshwane-metroraad huiwerig was om die hofbevel uit te voer. Die polisie het dus ’n tweede keer toegeslaan, voor die eerste hofbevel nog uitgevoer is.

Tswelopele Step by Step word bedryf deur ene Colin Dredge en sy vrou Denise. Hulle maak staat op donasies uit die Christelike gemeenskap om haweloses te help. Hulle deel kos uit en sien om na plakkers wat in die oop stukke veld in Pretoria se voorstede bly. Sondae hou hulle kerkdienste vir dié groepe, in die veld. Colin Dredge voel sterk daaroor dat die plakkers oorkant Woodhill die volste reg het om daar aan te bly. Volgens hom is dit nutteloos om die polisie vir skadevergoeding te dagvaar, aangesien die proses te lank sal neem en die plakkers se besittings in elk geval nie veel werd is nie. “Al wat hierdie mense wil hê, is ’n dak oor hulle koppe,“ meen hy.

free slot machinesОлександр Васильович Фільчаков

Boekbekendstelling ‘n ‘heerlike kafeekuier’

Die bekendstelling van Uitgewery Praag se jongste publikasie, Die nihilisme – notas oor ons tyd deur die bekende Afrikaanse denker en skrywer Danie Goosen, was ‘n "heerlike kafeekuier" soos die skrywer Kleinboer dit gestel het. Terwyl die son water trek oor die verlate Kerkplein waaroor Oom Paul se standbeeld waghou, het ‘n sewentigtal besoekers aan die historiese Café Riche op die plein aan die lippe van Danie Goosen en sy inleier, Johann Rossouw, gehang en agterna ure lank oor vonkelwyn gekuier. Daar heers ongekende belangstelling in Die nihilisme wat as ‘n filosofiese kragtoer bestempel word, asook een van die grootste intellektuele publikasies tot nogtoe in Afrikaans.
 
Diegene hier en oorsee wat dit nie kon bywoon nie, kan iets van die atmosfeer beleef in die volgend foto-essay.
 
Image

Terwyl kafeegaste opdaag, teken Danie Goosen enkele van sy boeke in die voorste deel van Caf? Riche

 

 
 
Image

Oud en jonk was daar…
 
Image

Die uitgewer, Dan Roodt, stel vir Johann Rossouw en Danie Goosen aan die woord.

 

 
Image

“Revolusies begin in kafees,” volgens die eienares, Lam? Ebersohn.

 

 
Image

Johann Rossouw aan die woord.

 

 
Image 
 
Image 

пескоструйная обработкаАлександр Фильчаков

British forces useless

Image

Under attack

When America’s top commanders in Iraq held a conference with their British counterparts recently, Major General Jonathan Shaw – Britain’s senior officer in Basra – was quick to share his views on how best to conduct counter-insurgency operations.

For much of the last four years, the Americans in the room would have listened carefully, used to deferring to their British colleagues’ long experience in Northern Ireland. This time, however, eyes that would once have been attentive simply rolled.
    
Few were in the mood for a lecture about British superiority, when they fear that Downing Street’s planned pull-out from Basra will squander any progress from their own hard-fought "troop surge" strategy elsewhere.

"It’s insufferable for Christ’s sake," said one senior figure closely involved in US military planning. "He comes on and he lectures everybody in the room about how to do a counter-insurgency. The guys were just rolling their eyeballs. The notorious Northern Ireland came up again. It’s pretty frustrating. It would be okay if he was best in class, but now he’s worst in class. Everybody else’s area is getting better and his is getting worse."

The meeting, called by General David Petraeus, the senior US officer who has the task of managing the surge, is emblematic of what is fast becoming a minor crisis in Anglo-American military relations.

In Britain, Gordon Brown’s government has tried to depict a quiet process of handover to Iraqi troops in Basra, which will see the remaining forces in the city withdraw to the airport in November.

What US generals see, however, is a close ally preparing to "cut and run", leaving behind a city in the grip of a power struggle between Shia militias that could determine the fate of the Iraqi government and the country as a whole. With signs of the surge yielding tentative progress in Baghdad, but at the cost of many American lives, there could scarcely be a worse time for a parting of the ways. Yet the US military has no doubt, despite what Gordon Brown claims, that the pullout is being driven by "the political situation at home in the UK".

A senior US officer familiar with Gen Petraeus’s thinking said: "The short version is that the Brits have lost Basra, if indeed they ever had it. Britain is in a difficult spot because of the lack of political support at home, but for a long time – more than a year – they have not been engaged in Basra and have tried to avoid casualties.

"They did not have enough troops there even before they started cutting back. The situation is beyond their control.

"Quite frankly what they’re doing right now is not any value-added. They’re just sitting there. They’re not involved. The situation there gets worse by the day. Americans are disappointed because, in their minds, this thing is still winnable. They don’t intend to cut and run."

The officer predicted that the affair could have long-lasting implications. "There will be a stink about this that will hang around the British military," he said.

It is a view echoed by General Jack Keane, the architect of the surge strategy, who has just returned from Baghdad.

Gen Keane, who has the ear of Vice President Dick Cheney and Stephen Hadley, President George W Bush’s national security adviser, told The Sunday Telegraph: "It is disappointing and frustrating to see a situation in Basra that was once working pretty well, now coming apart. The situation there has been getting worse for some time."

The depth of concern has grown since Gordon Brown’s first prime ministerial visit to the US earlier this month, when he delivered a blunt message to Mr Bush that he would stick to plans which could see most of Britain’s 5,500 troops gone from Iraq next year.

The next political drama will come in four weeks when Gen Petraeus reports on the status of the surge strategy, which has successfully quelled violence in some areas but has failed to put an end to calls from Congress to bring the troops home.

Britain’s uncertain legacy in Basra will then be used as a political battering ram in Washington, as Mr Bush tries to win support on Capitol Hill.

One US official said that recent US military intelligence reports sent to the White House had concluded that Britain had "lost" Basra, and that Pentagon war games were predicting a virtual civil war in the South once British troops left.

He said: "When the White House makes the case for continuing the surge on the Hill they will say: ‘Look what happened in Basra when the Brits went back to their barracks. We can’t pull out now. Give us more time to get it right’."

He added that White House officials had expected Mr Brown to strike a different tone on Iraq to that of Tony Blair, but that they were disappointed not to win a firmer agreement to keep British troops in place.

"They don’t mind a change in rhetoric, but the bottom line for the president was to keep Basra as a British responsibility. He didn’t get as much as he wanted. There was a whiff of double dealing about it all."

As The Sunday Telegraph revealed last week, plans have been drawn up to send thousands of American troops into southern Iraq to take over the supervision of the vital supply route north from Kuwait, a task the British will bequeath when they leave.

But the senior US officer warned that combat troops may also have to go into Basra itself to "protect the population" from violence between its numerous warring Shia militias – an extra burden as perilous as any in Baghdad.

US Marine Colonel Gary Anderson, who has conducted recent Iraq war games for the Pentagon, said the situation Britain would leave behind in Basra "could be the most bloody part of the transition".

He said: "The primary issue in Basra will be a struggle between various Shia factions for control of the region, and frankly the regular government in Baghdad as well. It will be between pro-Iranian factions and those that are more nationalistic. It’s going to be nasty."

Col Anderson said British troops "did the best they could", but added: "I’m not sure they did as good a job as they did traditionally. This isn’t Northern Ireland. They thought they had a pretty good model but Iraq is a different culture."

Michael O’Hanlon, of the Brookings Institution, a Washington think tank, added: "Basra is a mess, and the exit strategy attempted there has failed. It is, for the purposes of future Iraq policymaking, an example of what not to do.

"Basra has gone far towards revising the common American image of British soldiers as perhaps the world’s best at counter-insurgency."

иг ры для детейлобановский александр игоревич харьков

Brittanje oorsaak van Zim-krisis

ImageThabo Mbeki het lank geswyg oor die ekonomiese en politieke krisis in Zimbabwe.  Dalk het hy so baie tyd nodig gehad net om agter die kap van die byl te kom…  En toe hy sy swye verbreek, toe praat hy sowaar op die man af, dalk onbewustelik, maar tog.  Dit is toe hy beweer dat die blaam vir die krisis in Zim vierkantig voor Brittanje se deur geplaas moet word.

Al wou die presidensie en die departement van buitelandse sake later nie die bestaan van die regeringsverslag erken nie, het hulle tog genoem dat Mbeki se verslag aan die Suider-Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskap (SAOG) dalk nie bekend gemaak sal word nie. Aziz Pahad, adjunkminister van buitelandse sake, ontken toe ook dat Brittanje se betrokkenheid nie in die verslag genoem word nie, maar tog beweer die Guardian dat hy Mbeki se verslag aan die SAOG bekom het en dat Mbeki net soos Mugabe, die skuld vir die land se probleme plaas op “Westerse sanksies”.  Dus bestaan so ’n verslag, maar het Mbeki klaarblyklik intussen besef watter implikasies sy bewering teweeg gaan bring en betwis hy nou ook die bestaan van so ’n verslag deur middel van sy woordvoerder, Mukoni Ratshitanga. 

Dit is goed om die geheue weer te verfris oor wat Brittanje se betrokkenheid by die Zim-krisis is. Ons moet onthou dat die destydse Rhodesië, toe Ian Smith nog eerste minister vir die nagenoeg 200 000 blanke inwoners daar was, ekonomiese stabiliteit geniet het en polities vir niemand ’n bedreiging ingehou het nie.  Maar die internasionale aanslag om van die hele wêreld een multikulturele staat te maak, was ook vir Rhodesië te fel.  Die metode om Rhodesië tot ’n val te bring, was om soveel leuens as moontlik te versprei oor die “gevaar wat Rhodesië inhou vir wêreldvrede”. In ’n vergadering van die Verenigde Nasies in 1965, het slegs twee lande, Suid-Afrika en Portugal, die oproep om Ian Smith se regering omver te werp, teengestaan. 

Die sosialistiese Britse eerste minister, Harold Wilson, het alles in sy vermoë gedoen om Rhodesië se regering tot ’n val te bring terwyl hy openlik samewerking met die kommunistiese kriminele in die Kremlin bepleit het.  Al die groot internasionale nuusagentskappe sowel as die magtige internasionale finansiële instellings het hom ondersteun. Toe Wilson op die finansiële reserwes in Londen beslag lê en die bestuur afdank, het hy hulle vervang met bankiers wat bekend was vir hulle revolusionêre uitgangspunte.  Die nuwe Voorsitter,  ‘Sir’ Sydney Caine en die bankier SG Warburg, was twee van die lede van Wilson se nuwe bankierraad wat ’n prominente rol gespeel het om Rhodesië te help vernietig. 

As die Smith-regering kon standhou teen die kommunistiese aanslag, sou die ekonomiese voorspoed wat hulle beleef het van Rhodesië feitlik ’n onafhanklike en vry land gemaak het.  Die kommuniste, sosialiste en bankiers van die wêreld (mens kan hulle maar noem wat jy wil), het hierdie feit as ’n groot bedreiging gesien en dit moes ten alle koste verhoed word. Nie net het Wilson op Rhodesië se fondse in Londen beslag gelê nie, maar openlik verkondig dat hy sal voortgaan om ’n enorme finansiële oorlog te voer en selfs ’n militêre aanval teen die Smith-regering te loods wat die ekonomie en vervaardigingsektor daar totaal sou vernietig.  Daarby het Wilson ook ’n Afrikabuurland befonds deur onder andere ’n radiostasie daar op te rig waardeur hy die swartes kon aanhits tot opstand teen Rhodesië. As gevolg hiervan is daar skokkende misdade gepleeg onder die opgesweepte leierskap van Nkomo en Sithole met hulle ZANU- en PCC-bondgenote. Wilson se openlike aanmoediging aan die swart petrolbommakers het ook ’n groot bydrae gelewer tot die onmenslike moorde wat daar gepleeg is. 

Tog interessant dat menige besoekers aan Rhodesië getuig het dat die blankes onder die Smith-bewind rustige inwoners in ’n vooruitstrewende ekonomiese klimaat was wat valslik beskuldig is van “’n gevaar vir wêreldvrede”.  Selfs ’n lid van Wilson se eie party, mnr R.T. Paget, het nadat hy ’n week in Rhodesië was, gesê Wilson se bewerings is “unmitigated and absolute nonsense”. Nietemin het die internasionale breinspoeling teen Rhodesië volmaak geslaag. Harold Wilson se finale aanslag teen die Smith-regering was om binne ure nadat kommuniste soos Nkrumah tydens ’n konferensie in Lagos, Nigerië, geëis het “to restore constitutional goverment in Rhodesia!”,  dit deur te voer. 

Vandag getuig “Zimbabwe” van die sukses van Brittanje se grootse poging om te keer dat Afrika onafhanklik en voorspoedig sou bly.  As NEPAD op 2 Augustus 2007 sy kommer uitspreek oor die “kritieke probleem in terme van produktiwiteit”, is dit duidelik dat die volle beginsel van kommunisme daar neerslag gevind het. Nie eers die honger swartes in Zimbabwe kan dit meer daar uithou onder die bewind van ’n versteurde leier nie en vlug in duisendtalle per dag na Suid-Afrika, presies wat die sosialistiese leiers in Brittanje voorsien het omdat dit Suid-Afrika self ook op sy knieë sou help bring. 

Geen verdere beraadslaging van die SAOG of enigiets wat Mbeki of Mugabe te sê het of doen, sal ’n verskil maak aan die toestand van onwettige immigrasie uit Zimbabwe nie. Daarom sal ons eens voorspoedige Suid-Afrika wat onder ’n swart ekstremistiese regime reeds ’n derdewêreldland geword het, meer en meer gebuk gaan onder die barbarisme van Afrika totdat hier ook geen voedsel, veiligheid of heenkome sal wees nie. 

Soos wat Mugabe in 1983 20 000 Ndebeles laat vermoor het om Joshua Nkomo se magsbasis te vernietig, so sal Suid-Afrikaners onder die ANC-regime bly uitgemoor word in ’n poging om van die hele Afrika weer ’n swart magsbasis te help maak. Tot die swart mense weet dit; daarom dat Vavi, sekretaris-generaal van Cosatu in die afgelope maand prontuit dreig: “Suid-Afrika sal soos Zim lyk!”  Dit is nie ydele dreigemente nie; ons gaan nog baie stakings tegemoet wat sal meehelp om Suid-Afrika tot ’n Zimbabwe te transformeer.  En eers dan sal die radikales wêreldwyd tevrede wees en Brittanje sekerlik vereer word vir sy leidende aandeel in die verwoesting van die voormalige beskawing van Afrika.

купить демисезонную одежду для девочки недорогоОлександр Фільчаков прокурор

Afrikaners s? nee vir Pretoria, ja vir Tshwane

Afrikaners wil nie 'n Pretoria hê nie, want as hulle wou sou dit 'n blanke Afrikanerstad wees. Laas toe ek deur die middestad gery het, het dit my opgeval hoe onvanpas die Boer op sy perd in die pikswart middestad is. Dit het my ook opgeval hoe die Pretoriamiddestad straks ooreenkom met die oorblyfsels van die eens blanke Harare of Dar-es-salaam wat bloot herinner aan 'n tyd toe dinge anders was.

Die geskiedenis is geskryf in 1994 en ja, die meerderheid Afrikaners en blankes in die algemeen, het die droom geglo. Ek onthou nog hoe ek 'n alleenstem was in my finalejaarklas op Tuks. Ek onthou nog hoe ek met my plantkundeprof geargumenteer het. Dit het min of meer gegaan oor "jou pêrels vir die swyne gooi", ens. Die demokrasie werk mos maar so: die meerderheid se wil geld. Deur nou vir FW van verraad te beskuldig, is maar net suur druiwe. Ek het geweet die monster wat geskep is, gaan ons geskiedenis en baie van ons mense self verslind. My vraag is, hoekom het jy nie?

Wat beteken die naam Pretoria sonder sy oorspronklike inhoud? Die inhoud wat Afrikanertrots versinnebeeld het. 'n Boer op sy perd in die middestad omring deur 'n woelige Afrikaanse gemeenskap – die stadsaal, Transvaalse museum, 'n geskiedkundige Pretoriastasie met besonderse argitektuur, banke op elke hoek met Afrikaanse toonbankpersoneel, die reserwebank, die hoogs gesofistikeerde staatsteater waar opera en klassiekemusiekuitvoerings in deftige bekleding ondersteun  is, 'n wakende Uniegebou met 'n oorheersend Afrikaanse parlement, die AJO (Afrikaanse Jeugorganisasie)  met sy Anton Van Wouw-beelde by sy ingange om hulpbehoewende en jong Afrikaners in die algemeen, 'n tuiste in die stad te gee, die yslike groot NG Kerk-moedergemeente wat nog jongmense kon trek, Melrose-huis wat half vergete daar in die middestad soos 'n doemprofeet vir die Afrikaner tot herhinnering roep en dan die Heldeakker wat eens 'n plek van helde was, maar wat nou gestroop word van alles wat waardevol is en kort-kort aan die lot van hekse en ander vandale oorgelaat word.

Kortom, Pretoria het sy siel verloor; net die skelet bly oor. Daardie skelet het 'n nuwe naam – Tshwane. Selfs die juweel van Afrikaanse universiteite, Tuks – daar waar die ossewa in die glaskas onder die biblioteek ons aan ons wortels herinner het – het die ossewa stilweg verwyder om die skelet  Tshwane tot diens te wees. Soos die nuwe vlag by die Uniegebou hoort, so hoort die nuwe naam by die nuwe Pretoria.

Word wakker, kyk om julle. Pretoria ís Tshwane. Trouens, ek dink dis taamlik arrogant van 'n klein minderheidsgroepie om hulle wil op 'n oorweldigende meerderheid te wil afdwing. Wanneer laas het julle daar in die ooste van Pretoria  gaan besoek aflê in Mabopane, Shoshanguwe, Eersterus en Garankuwa.  Ek dink dis tydmors om vir 'n leë dop te probeer stry. Ek stel nie belang in die naam sonder sy inhoud nie. Soos 'n Springbokspan sonder Afrikaners, sonder 'n vlag, sonder 'n volkslied, sonder sy siel…

Dus vra jy my, sou ek sê Pretoria is klaar Tshwane, maar vra jy my of mens 'n keel moet opsit dan sou ek wou aanhaal: "Soet is die stryd van die stryder". Ek geniet dit om die vyand te treiter, want dit hou ons strydgees wakker. Die verset gaan dus oor die stryd self en nie oor die skelet van Pretoria  nie.

Die belangrikste vir my, vir die Afrikaner, is sy gees. As ons ons gees kan lewendig hou, kan ons weer voor begin, hier of elders of self later weer die name herstel – wie weet…?

костюмы для мальчиков в детский сад купитьtopcargo отзыв

Tokyo kritiseer sy kamarade

Image

Tokyo Sexwale

Tokyo Sexwale, wat onlangs sy presidensiële ambisie bekend gemaak het, het Vrydag die huidige situasie in die ANC gekritiseer. Volgens hom word die klimaat binne die party gekenmerk deur “karaktermoord, smeerveldtogte, moddergooiery, fluisterveldtogte en die verspreiding van gerugte.”

Sexwale het by ’n fondsinsamelingsdinee van die ANC-jeugliga opgetree. Volgens hom dra nie een van bogenoemde aspekte by tot “die soeke na beter lewenskwaliteit vir al ons burgers nie.” Hy is aan die einde van sy toespraak luid toegejuig. Hy het die gaste daaraan herinner dat diegene wat Chris Hani destyds vermoor het, die land in chaos wou dompel. Hy het dit vergelyk met wat nou in die ANC-alliansie aan die gang is. “Hoekom doen ons dit aan onsself?” wou hy weet.

Die voormalige Gauteng-premier en sakeman het verder beklemtoon dat baie ander ANC-leiers betrokke was in die sakewêreld, soos hyself. Albert Luthuli was byvoorbeeld voorsitter van die Afrika Suikerboervereniging en Walter Sisulu het ook sakebelange gehad. “So, ons hou van sakemanne in die ANC,” het hy gesê.

Hy het nie in sy toespraak na sy presidensiële ambisie verwys nie. Hy meen die ANC staan tans voor ’n keuse: hulle kan in ’n gekkeparadys lewe of aandag gee aan kwessies soos “faksievorming, etniese tendense, provinsialisme, streeksverbondenheid en etnisiteit.“

Alhoewel hy nie direk verwys het na Thabo Mbeki of Jacob Zuma nie, het Sexwale gesê “die uitruil van beledigings in die openbaar, afkrakende kommentaar en soortgelyke afbrekende openbare optrede deur leiers wat ’n voorbeeld behoort te stel, moet vinnig in die kiem gesmoor word.“ As dit nie gebeur nie, sal die ANC volgens hom die respek en vertroue van hul ondersteuners verloor.

Sexwale meen voorts dat, in die lig van die huidige klimaat in die party, mense nie verbaas moet wees oor die “toename in gewaagde massaprotes en die ontstellend gewelddadige betogings en ander vorme van onwettige optrede wat deur kwellinge oor dienslewering veroorsaak word nie.“ Hy het verwys na die situasie in Khutsong waar “ons skynbaar beheer verloor het.“

Wat die ANC se nasionale konferensie in Desember betref, meen Sexwale dat mense moet besef dat daar nie ’n superster verkies gaan word wat met ’n towerstaffie al die party se probleme gaan oplos nie. Wat belangrik is, is dat leiers verkies word wat die uitdagings verstaan en “wat altyd onthou dat dit nodig is om ’n beter lewe vir almal te skep.“

центробежный насосФильчаков

Mugabe se Chinese kaart

‘n Vriend van Zimbabwe by name James Deale,  wat daar boer en van wie Mugabe twee plase gevat het sonder dat hy enige vergoeding ontvang het, deel my die volgende mee:

1.       Hy het van ‘n vriend verneem dat ‘n swart “boer” (wat ‘n staatsamptenaar is en in Harare bly en ‘n plaas gekry het by Mugabe)‘n splinternuwe trekker persent gekry het. Hy het na die swarte se plaas gery en die groen nuwe trekker daar sien staan. Op navraag is hy meegedeel dat die trekker van China afkomstig is.

    

2. ‘n Vriend het James meegedeel dat daar 200 soortgelyke trekkers in Harare in ‘n stoor staan, ook van China afkomstig.   James se mening is dat Mugabe kort voor die verkiesing die trekkers aan “Chiefs” in die stamgebiede gaan oorhandig met die doel dat sy onderdane sal sê: “Sien dit is wat Mugabe vir ons doen” en hulle kruisies op die regte plek trek.   Ek is van mening dat hy reg is maar dat Mugabe ook intimidasie sal gebruik om die verkiesing te wen, want die verkiesing gaan hy beslis wen, volgens James.    

3.       ‘n Kennis van James wat  voorsitter van die CFU (Commercial Farmers Union) van Zimbabwe is deur die IMF en die Wêreldbank (WB) na ‘n vergadering in Zimbabwe genooi waar hulle raad gevra het hoe Zimbabwe herstel kon word. Sekere voorstelle is gemaak en die IMF en Wêreldbank het dit aanvaar.   James se mening is dat Mugabe hom aan die voorstelle gaan afvee. Die een rede is dat dit die boere gaan bevoordeel en die ander is dat hy nie verleë is oor een van die twee instansies nie, omrede hy hom na China gaan wend. In laasgenoemde verband het hy het nie verniet by geleentheid gesê: “We must look to the East” nie.

My persoonlike ondervinding in Mosambiek, Malawi en Zambië is dat daar ’n opsigtelike Chinese teenwoordigheid is. Oral is vragmotors te siene met Chinese advertensies (in Chinees) op geverf.   In Zambië was hulle van plan om 75 000 bome (hardekool, mopane en ‘n ander mooi inheemse boom wat ek nie ken nie) in die Luangwavallei op te saag en uit te voer. ‘n Engelse bosbouer het dit egter gekeer. Dit net ter illustrasie van Chinese teenwoordigheid ook in die drie lande. In Suid-Afrika is Chinese winkels op menige klein dorpies te sien.  Verder is China  tans die grootste kopers van Suid-Afrikaanse wol volgens die landbou rubriek  “landboukorrels” op Radio Pretoria.

China is stil-stil besig met geweldige ekonomiese ekspansionisme wat kan uitloop op die ekonomiese “kolonisering” van Afrika.   As bogenoemde in aanmerking geneem word, is ek en my vriend James dit eens dat Mugabe die Weste in sy peetjie gaan stuur en hom tot China gaan wend. By die SAOG-beraad in Lusaka is Mugabe toegejuig en het hy en Mbeki hand om die blaas gestaan. Mbeki het ‘n positiewe verslag oor die vordering van sy versoeningsinisiatiewe in Zimbabwe gelewer. Hou in gedagte dat Mugabe Mbeki se leermeester was, na wat ek verneem. My mening is dat Mbeki presies dieselfde gaan doen, hy gaan net soos Mugabe die Chinese (of Oosterse) kaart speel en die Westerse lande in hul peetjie stuur en dan ‘n “Mugabe” op ons trek.

Aan die ander kant, indien die poging (hierbo genoem) van die  IMF en die WB om Zimbabwe onder die ekonomiese invloedsfeer van Big Brother (VSA en sy bondgenote) in te trek misluk, sal Big Brother, indien Suider-Afrika van strategiese belang vir hulle is, in hul strewe na wêreldoorheersing (op bevel van hul base), tot optrede in Zimbabwe  gedwing word.  Dit sal dus nie verbaas as Big Brother skielik ‘n belangstelling in die skending van menseregte in Zimbabwe openbaar en ‘n “Irak” op Mugabe trek nie.

запчасти для насосных станцийАлександр Фильчаков