De Lille, Ramaphosa hits mekaar aan om wit rassiste te jag

Die burgemeester van Kaapstad, Patricia de Lille het adjunkpresident Cyril Ramaphosa uitgedaag om bewyse van beweerde rassisme in Kaapstad vir haar te stuur.

De Lille het in ‘n ope brief aan Ramaphosa gevra om die bewerings, wat hy in die parlement gemaak het, met feite te staaf. Hy het na wat berig word verwys na voorvalle waar swartmense sleg behandel is in restaurante, verhoed is om by sommige hotelle tuis te gaan en ook geweier is om sommige woonstelle in die Wes-Kaap te huur.

Ramaphosa het ‘n beroep op die DA-leierskap gedoen om die inisiatief te neem om die land van die “kanker van rassisme en xenofobie” te bevry.

Hy het gereageer op ‘n vraag in die Nasionale Vergadering Woensdagmiddag oor wat die regering doen om korrupsie uit te roei, toe hy die onderwerp na xenofobie in die Wes-Kaap verander het.

“As daar ‘n restaurant is wat bekend is in die Wes-Kaap, want daar is baie [van hulle] hier, waar swart mense nie goed behandel word nie, moet dit die leierskap van die Wes-Kaap wees wat sê: ‘Dit word nie toegelaat nie” en [sulke restaurante] moet nie in Suid-Afrika toegelaat word nie.”

Dit is nie seker hoe restaurante met korrupsie verband hou nie, behalwe dat swart staatsamptenare dikwels rojaal met belastingbetalers se geld uiteet.

“Ek het vriende wat wou plekke bespreek in hotelle in die Wes-Kaap en toe hulle hul vanne uitgespreek en dit blyk swart te wees, is hulle weggewys. Ek het jong mense wat probeer woonstelle te huur in die Wes-Kaap en wanneer hulle hoor hulle is swart, word hulle onmiddellik weggewys.”

Kaapstad en Durban is berug daarvoor dat hulle op soortgelyke wyse ook teen wit Afrikaanssprekendes diskrimineer, maar klaarblyklik is Ramaphosa en De Lille nie bewus hiervan nie.

De Lille het gesê rassisme word te maklik ‘n politieke speelbal in die land maar nogtans dadelike gehoor gegee aan Ramaphosa se oproep en ‘n “teen-rassisme” veldtog van stapel gestuur.

Sy het nie kommentaar gelewer op die rassistiese uitlatings teen wittes by die Universiteit van Kaapstad nie.

Afrika ondermyn die geloofwaardigheid van IS, Den Haag

iccAU-leiers dreig om uit die Internasionale Strafhof te onttrek, wat pogings om menseregte-vergrype en volksmoorde op die kontinent onder die soeklig te bring, sal striem.

Alhoewel die onderskeie lidlande van die AU ondertekenare van die Roomse Verdrag is teen sulke vergrype, sal ‘n politieke besluit deur die AU die Verdrag erg knou.

Die twee Keniaanse leiers wat aangekla is van misdade teen die mensdom, het egter reeds die skuiwergat gesien. Dit is naamlik dat slegs swart regerings tot dusver amptelik deur die hof ondersoek is, wat die aanklag van rassisme jeens Afrika laat opklink.

Dat die VSA se swart president ook nie die IS ondersteun nie, is waarskynlik vir die AU ‘n verdere onderskraging.

President Uhuru Kenyatta van Kenia, en sy adjunk William Ruto het sterker na vore getree na die Westgate Mall-terreuraanval, deur hulself te posisioneer as belangrike rolspelers in die wêreldwye stryd teen terreur. In Kenyatta se geval lyk sy waarskynlike maande-lange afwesigheid in Den Haag toenemend onhoudbaar.

As die saak in duie stort, sal die Hof magteloos wees om getuies te beskerm, het aktiviste gewaarsku. Vir ‘n prominente menseregtekampvegter in Eldoret, Kenia, is die skrif reeds aan die muur.

Onderhoude met getuies en bronne in Eldoret, ‘n bedrywige dorp vyf ure se ry van Nairobi in Kenia se Skeurvallei, dui daarop dat grootskaalse intimidasie posgevat het.

Die Guardian het met een potensiële getuie gepraat wat erken het dat hy geld aanvaar het om van sy getuienis af te sien. Daar word ook beweer dat Keniaanse menseregtegroepe getuies afrig, en hulle aanmoedig om sekere weergawes van die gebeure te gee wat nie ooreenstem met die werklikheid nie.

In Eldoret, waar sommige van die bloedigste voorvalle soos 30 vroue en kinders wat in ‘n kerk doodgebrand het aangeteken is, is die atmosfeer gespanne. Enige wit persoon wat die dorpie betree word verdink daarvan dat hy of sy in diens van die IS is, op soek na getuies wat onttrek het om hulle te oorreed om te terug te keer.

Die Westerse aandrang op menseregte word, heel ironies, as ‘n bedreiging en nie ‘n uitkoms nie, beskou.

Een inwoner beskryf hoe hy genader is deur kennisse om nie te gaan getuig nie. Hy het ‘n miljoen sjielings [R20 000] in kontant ontvang. Hy sê hy moes onttrek omdat hy ‘n gesin het om te versorg.

Hy het eers na Nairobi in die geselskap van ondersoekbeamptes gereis waar hy gehelp het om die eufemismes te ontsyfer wat na bewering gebruik is deur Ruto se stam om geweld teen die Kikoejoe aan te hits, voor hy onttrek het.

‘n Ander bron het bevestig dat minstens 12 mense in die gebied omkoopgeld ontvang het van tussen 1 miljoen en 3 miljoen sjielings. Baie het nuwe motors ontvang, grond en beloftes van werk.

Sommige getuies het in die openbaar gesê dat hulle onttrek het sodat dit nie versoeningspogings tussen Kenyatta en Ruto in gevaar stel nie. Oproepe na die regeringswoordvoerder het onbeantwoord gebly.

Die Waki-kommissie, wat getaak was om die bloedvergieting te ondersoek, het Ruto en Kenyatta as die meesterbreine agter die geweld uitgewys, en hulle van die mobilisering van hul ondersteuners beskuldig om stamvyande aan te val, selfs voor die verkiesings.

In taal wat mens herinner aan wat gedurende die Rwandavolksmoord in 1994 gebruik is, het Ruto na bewering ondersteuners aangemoedig om “die onkruid uit die veld te roei”, ‘n verwysing na die Kikoejoe.

Buite Eldoret, op ‘n byna onbegaanbare grondpad tussen mielielande en piesangplantasies, staan ‘n blink nuwe motor – ‘n duur Toyota – geparkeer buite ‘n armoedige hut. Soos ‘n seer duim staan die ryding uit tussen die bokke en hoenders wat in die stof dwaal op soek na kos. Die deftige eienaar praat behendig op verskillende selfone.

Twee bronne sê dat hy ‘n motor en kontant ontvang het om sy getuienis te laat vaar oor bewerings dat die geweld teen die Kikoejoe vooraf beplan was, maar dit is ‘n aanklag wat hy ontken. Hy sê hy was aan geen druk onderwerp nie en die motor het hy self gekoop.

Die IS, sê hy, is besig om bewyse in te samel om ‘n vooropgestelde verhaal van georganiseerde geweld te pas. In die besonder, het hy ‘n plaaslike nie-regeringsorganisasie wat gehelp het om die potensiële getuies af te rig, daarvan beskuldig dat hulle ‘n eie agenda najaag. Hy het gesê hy is aangesê om te sê hy “sien” eerder as wat hy “hoor”.

Die NRG, die Centre Against Torture het nie reageer op ‘n versoek vir kommentaar nie.

Intussen verwys die Keniaanse media deur die bank na die “koloniale hof”. Sedert die aanvang van die verhoor teen Ruto en radio-aanbieder Josua Arap Sang, het koerante die identiteite van al die getuies laat uitlek, wat hofverrigtinge daarna noodgedwonge in camera laat voortgaan het.

Die Keniaanse media is die instrument van propaganda teen die IS, die kolonialiste en wit rassiste. Enigiemand wat inligting oor die post-verkiesinggeweld rugbaar maak, het ‘n teiken geword omdat hy saamwerk met die witman.

Belastingbetalers tot weerhouding gedwing

Mnr. Cornelius Jansen van Rensburg, VF Plus-stadsraadslid in Pretoria, het vandag in ʼn verklaring gesê dat belastingbetalers uit frustrasie hul munisipale-belastings weerhou omdat stadsrade nie dienste lewer nie. Dit volg nadat mnr. Sicelo Shiceka, minister van koöperatiewe regering, belastingbetalersverenigings wat hul plaaslike dienstegelde weerhou gedreig het met “oorlog”.

Jansen van Rensburg het gesê dat min. Shiceka se kategorisering van die belastingbetalersverenigings as “wit”, rassisties is. “As die arm mense in Suid Afrika hul teleurstelling in die gebrek aan dienslewering kan toon deur te betoog en te brand, het die res van ons ook die reg om ʼn vorm van protes aan te teken,” het Jansen van Rensburg gesê.

Die ANC-regering se sentralisering van stadsrade, regstellende aksie en ʼn algemene verdraagsaamheid teenoor korrupsie op plaaslike vlak, is wat munisipale regeringsvermoë ondermyn. Die weerhouding van belastinggelde is ʼn blote reaksie hierop.

Dit sal goed wees indien die Minister gesprekke met organisasies soos die NBU wil voer, maar gesprekke gaan egter nie slaggate vul nie.

Met optogte, brandende buitebande, klipgooiery en rubberkoeëls wat nou weer ʼn alledaagse verskynsel in plakkerskampe is, dink ʼn mens terug aan die Amerikaanse revolusie waar die slagspreuk “no taxation without representation” gebruik was.

насосФильчаков Александр Васильевич