Dan Roodt Archives - Page 48 of 52

ANC en sy SAUK wil Afrikaners uittart met ?Tshwane?

IN WEERWIL van volgehoue protes en besware daarteen, volhard die SAUK met sy ge-“tshwane” op die kassie, sowel as oor die radio. Mnr. André Alkema van die GHA (Genootskap vir die Handhawing van Afrikaans) het reeds 90 000 handtekeninge teen die gebruik van “Tshwane” deur die SAUK ingesamel en sy organisasie het ook R18 000 bewillig vir ’n protesveldtog teen dié uittartende miskenning van die wettige naam Pretoria deur die staatsuitsaaier (sien sy brief hieronder).

Op Erfenisdag 24 September 2007 gaan daar ’n betoging deur die Pretoria bly Pretoria-aksiegroep voor die SAUK plaasvind waartydens die petisie met die 90 000 handtekeninge aan die uitsaaier oorhandig sal word. Hierdie aksie deur Pretoria bly Pretoria verdien die heelhartige steun van elke Afrikaanse organisasie en elke Afrikaner.

Myns insiens moet ons nog verder gaan: geen Afrikaner moet ’n TV-lisensie betaal nie. Al doen die regime wát, moet ons weier om TV-lisensies te betaal.

Die SAUK het ’n blote propagandamedium vir die ANC geword. Daar word deesdae soveel haatspraak teen Afrikaans en Afrikaners daaroor uitgesaai dat die omroepers van daardie organisasie reeds verdien om in Den Haag vir oorlogsmisdade verhoor te word. Die SAUK is besig met niks minder as aanhitsing tot volksmoord teen die Afrikaner nie, iets wat veral jaarliks rondom die datum 16 Junie voorkom. Die korrelasie tussen die anti-Afrikaanse aanhitsing op die SAUK en plaasaanvalle, asook huisaanvalle, is frappant. Telkens as die SAUK een van sy propagandaprogramme waarin die Afrikaner as boos en moorddadig uitgebeeld word, uitgesaai het, verhoog die aktiwiteit van die moordbendes daarbuite wat ons mense uitmoor en uit die land wil verdryf.

’n Ander aspek van die SAUK se veldtog teen Afrikaans, is die aftakeling van ons taal. Op programme soos “Sewende laan” word ’n geradbraakte Afrikaans wat met Engelse woorde deurspek is, gebruik in die soort omgekeerde taalbeplanning waarop ek reeds ’n jaar of twee gelede gewys het en wat daarop gemik is om Afrikaans se status te verlaag tot dié van ’n minderwaardige dialek of sosiolek.

Ook die omroeper Johan Botha het op sy jeugmusiekprogram ’n liederlike bargoens gebesig wat veronderstel was om ’n karikatuur te wees van hoe jongmense praat, maar gelukkig is hy blykbaar deur sy base wat hy so getrou gedien het, afgedank.

Die Afrikaner sal moet besef dat hy in ’n stryd om kulturele en fisieke oorlewing gewikkel is. Die SAUK is die nuwe “Radio Freedom” wat inwoners van Suid-Afrika aanhits tot aanvalle op Afrikaners en ons taal wil vertrap en verguis sodat Engels in die Engelse Kuba wat besig is om tot stand te kom, kan koning kraai. Engels is reeds lankal die enigste advertensietaal op die SAUK gemaak, wat beteken dat daar nie meer iets soos “Afrikaanse kyktyd” bestaan nie, want elke sogenaamde “Afrikaanse” program word deur hetsy Engelse reklame, hetsy Engelse programaankondigings, onderbreek.

Vandaar dus my oproep vandag aan elke Afrikaner wat nog oor enige selfrespek beskik om voortaan die SAUK te boikot en veral geen TV-lisensie te betaal nie. Ook moet ons op 24 September saam met Pretoria bly Pretoria beswaar aanteken teen die volgehoue gebruik van die gedrogtelike naam “Tshwane” vir ons ou hoofstad waar Paul Kruger se standbeeld steeds op Kerkplein staan. Ek is persoonlik lus om ’n ou TV-stel voor die SAUK-gebou te gaan stukkend gooi om uiting te gee aan die opgekropte woede wat ek ervaar elke keer as ek die SAUK se provokerende anti-Afrikaanse gemors moet aanskou as ek per ongeluk voor ’n TV kom.

Een van die dinge wat my veral die harnas injaag, is die ongelooflik swak uitspraak en taalgebruik van SAUK-TV- en radiojoernaliste wat nie eens die mees basiese Afrikaanse woorde korrek kan uitspreek nie! Sal enige ander volk ter wêreld so ’n belediging vir sy kultuurtaal en die norme wat met groot moeite oor jare tot stand gekom het, aanvaar? Ek meen van nee!

Ons boodskap aan die SAUK en die ANC-verdrukker wat dit beheer, moet wees: u wou die Afrikaner provokeer met die konstante ge-“tshwane” oor die eter. Wel, ons is nou geprovokeer. Ons is kwaad en van nou af aan gaan ons die regime met sy eie metodes aanvat.

Genoeg is genoeg!

Op ’n ander vlak moet ons egter besef dat die ANC inderdaad oorlog teen ons verklaar het en ons op die duur uit die land wil vedryf, net soos wat hul held, Robert Mugabe, alle blankes uit sy land verdryf het en al hul bates summier gekonfiskeer het. Die SAUK is bloot die propagandamedium wat die uiteindelike verdrywing of uitwissing van die Afrikanervolk moet aanhits en koördineer. Dit is veral ook daarop gemik om ons eie mense se moreel af te breek en hulle moedeloos te maak sodat die noodwendige opstand wat in Afrikanergeledere aan’t oplaai is, met min moeite onderdruk kan word. Laasgenoemde verteenwoordig die enigste rede waarom Afrikaans nog hoegenaamd op die SAUK gebruik word: om ons in ons eie taal – of ’n kwalik herkenbare vorm daarvan – te beledig en te demoraliseer.

24 September is “Erfenisdag”, ’n benaming wat kennelik uitgedink is om ons daaraan te herinner dat ons erfenis daagliks verguis en vernietig word. Op daardie dag met sy onwaarskynlike, Orwelliaanse naam, gaan daar hopelik duisende Afrikaners opdaag wat die ANC-propagandakommissaars van die SAUK gaan laat besef dat hul projek – die vernietiging van Afrikaans en Afrikaanse plekname – nie so maklik gaan slaag nie.

En al daag u nie op 24 September op nie, onthou asseblief: deur ’n TV-lisensie te betaal, finansier u nie net die volksmoordpropaganda teen ons wat die SAUK gereeld uitsaai nie, maar borg u ook die ondergang van die Afrikaanse taal, geskiedenis en plekname. Weier volstrek om enige finansiële bydrae tot die SAUK te maak.

Teken ons Petisie teen die gebruik van die naam Tshwane vir Pretoria !

Creature from the Black Lagoon

Zimbabwe-toestroming gaan SA vernietig

Die huidige toestroming van Zimbabwiërs oor die Limpopogrens was die voorspelbare resultaat van die “suksesvolle transformasie” van daardie land waar ’n gevestigde blanke bevoking verdryf en ekstreme Afrosentrisme ingestel is.

Soos die Ivoorkus en talle ander voorbeelde in Afrika al getoon het, lei die vrye migrasie van burgers oor landsgrense heen vroeër of later tot etniese konflik. Die Ivoorkus was dekades lank die ekonomiese juweel van Wes-Afrika, maar vanweë die instroming van burgers uit omliggende lande het die sogenaamde “Ivoirité”-krisis ontstaan waartydens gebore Ivoriane nie stemreg of politieke invloed aan nuwe aankomelinge wou afstaan nie.

Wie is vandag ’n “Suid-Afrikaner”? Die maklike antwoord is “enigiemand wat ’n paar honderd rand omkoopgeld aan ’n amptenaar van binnelandse sake kan betaal”. Maar die instroming van Zimbabwiërs en ander ekonomiese vlugtelinge uit Swaziland, Lesotho, Malawi, Zambië en ander lande skep ’n probleem wat op die duur vernietigend op die voortbestaan van ons staat gaan inwerk. Uiteindelik gaan ons vasval in argumente oor wie nou eintlik hier hoort of nie hier hoort nie.

Geen staat, nie eens Suid-Afrika met sy najaag van die sogenaamde “reënboognasie”, wat ’n blote mite is, kan sonder ’n nasionale identiteit of die handhawing van landsgrense en gebiedsintegriteit bestaan nie. ’n Onhoudbare situasie word nou geskep wat die huidige geweld en maatskaplike spanning gaan verhoog.

Net soos in Zimbabwe, gaan die waarskynlikste strategie wees om minderheidsgroepe vir die probleem te blameer. Ten einde die swart rassenasionalisme onderliggend aan Suid-Afrika en Zimbabwe se transformasie-ideologie in stand te hou, gaan Afrikaners en Engelssprekende blankes as die “indringers” gesien word wat liefs “moet padgee”.

Suid-Afrika se infrastruktuur, asook welsynsdienste, kan nie eens die huidige bevolking van “Suid-Afrikaners” bedien nie. Hoe op aarde gaan ons miljoene Zimbabwiërs en ander Afrikane van voedsel, onderwys, gesondheidsorg en werk voorsien?

Die ANC en veral sy huidige president, Thabo Mbeki, is ’n wêreldvreemde organisasie wat hoofsaaklik deur die Britte en Amerikaners (hulle wat “demokrasie” so suksesvol na Irak uitgevoer het) aangestel is om ons te regeer. Vandaar Mbeki se onlangse uitspraak dat “ons nie veel kan doen om die instroming van Zimbabwiërs te keer nie”. Ook het Cleo Mosana van Suid-Afrika se departement van binnelandse sake, soos onlangs op die Praagwebwerf berig is, verklaar dat die ANC-bewind “die Zimbabwiërs in Suid-Afrika wil integreer” en dat hulle daarom nie summier teruggestuur sal word nie.

Die ANC wil of kan nie meer Suid-Afrika se gebiedsintegriteit handhaaf nie. Hy stuur die boodskap na die 600 miljoen armes suid van die Sahara uit dat die helder liggies van Afrika se grootste ekonomie “vir almal op die vasteland brand” en dat elkeen maar hier kan kom plak. Dít wat Europa en Amerika met hul kolossale ekonomieë en infrastruktuur nie bereid is om te doen nie, m.a.w. om Afrika se honderde miljoene “agtergeblewenes” met ope arms as immigrante te aanvaar, word nou op ons afgeforseer.

In die lig van die wêreldwye sensitiwiteit rondom immigrasie wat die botoon in die Amerikaanse en veral Europese politiek voer, is dit eenvoudig verbysterend dat die Xhosa-elite wat Suid-Afrika tans vanuit die Ooskaap regeer, dit op homself geneem het om boonop ’n “bevolkingstransformasie” toe te pas. Dit is nou benewens die vele ander “transformasies” wat reeds aan die gang is en wat ons land in ’n hel van wetteloosheid en geweld omskep het.

Die soort spanninge wat tans in Suid-Afrika oplaai, gaan vroeër of later breekpunt bereik. Vele mense erken dat die verskynsel wat as “misdaad” getipeer word, eintlik reeds ’n laegraadse burgeroorlog is. Die Zimbabwiese grens wat “suid skuif” kan ons land in ’n volskaalse burgeroorlog dompel, net soos wat in soortgelyke situasies in die Ivoorkus, die Kongo en ander Afrikastate gebeur het.

Dit is verblydend dat ’n groep boere in die Noord-Transvaal reeds vrywillig die Limpopogrens patrolleer in ’n poging om die Zimbabwiese instroming te stuit. Veel meer is egter nodig en ook stedelinge sal by dié aksie betrek moet word. Die Afrikanergemeenskap sal dit moet oorweeg om ’n soort diensplig in te stel en jong mans vir ’n nuwe grensdiens aan te wend, dié keer nie teen Kubane nie, maar teen Zimbabwiërs wat jare lank hul transformasionistiese diktator by die stembus ondersteun het en nou die vrugte daarvan pluk.

Die Afrikaner het geen ander vaderland nie. Nou, meer as ooit in die verlede, sal hy dit moet beskerm. Sekerlik gaan die Xhosa-oligarge in hul swart Mercedesse wat die land soos Ali Baba se grot beskou, dit nie vir hom doen nie.

free casino online no download

Misdaad en Afrikakultuur

‘n Referaat soos gelewer deur Dan Roodt oor Misdaad en Afrikakultuur.
free bet Фильчаков прокурор

‘n Afrikaanse sokkerspan?

Vanmiddag het ek die eerste helfte van die Springbokke se rugbywedstryd teen Engeland gekyk en dit agterna afgesit omdat dit my nie werklik kon skeel wie wen nie. Nietemin het dit my weereens getref hoe die ANC sport en sportboikotte teen ons gebruik het om die Afrikaner ten eerste te isoleer en ten tweede van sy identiteit te ontneem sodat hy tans byna volkome oorheers word.

Dis opvallend hoeveel Engelse spelers daar in die Springbokspan ingesluit word, hoofsaaklik van Natal. Selfs vir ’n leek soos ek is dit ooglopend dat daar deur Jake White teen Afrikanerspelers gediskrimineer word as dit by die samestelling van die nasionale span kom, dis nou nog afgesien van rassekwotas.

My vrou sê toe so ewe: “Ons moet begin sokker speel.” Waarom nie? Tans is daar bloedweinig Afrikaners wat sokker speel, daarom is daar geen gevestigde belange wat dié sport betref nie. Die rugby-unies is vrekbang vir die ANC en sal niks doen om die outoritêre sportadministrateurs van die regerende party te ontstel nie. Die Suid-Afrikaanse sokkerspan is hoofsaaklik ’n swart span en Afrikaners stel nie werklik in sy vordering belang nie.

Ons mense doen goed in feitlik elke vorm van sport: rugby, krieket, atletiek (in die dae toe daar nog atletiek in Suid-Afrika was), tennis, gholf, noem maar op. Ons stamlande soos Nederland, Duitsland en Frankryk het van topsokkerspanne ter wêreld. Met ’n bietjie moeite en afrigting behoort ons ’n gedugte sokkerspan te kan oplewer. So ’n nuwe span sal heeltemal onafhanklik van bestaande verpolitiseerde sportstrukture kan funksioneer.

Gestel nou ons kon ’n Afrikanersokkerspan vir die komende wêreldbeker inskryf? Klink dit vergesog? Ek het bietjie oor die probleem begin dink. Dit mag dalk selfs ’n oplossing vir ons algemene sportprobleem onder die ANC bied waar politiek en politiekery sport oorheers.

My plan is eenvoudig: ons moet een van die kleiner landjies of eilandgroepe in die wêreld wat nie self oor die bevolking of die middele beskik om internasionale sport te bedryf nie, oorreed om onder hul vlag te kan deelneem. Omdat al die lede van die span egter Afrikaners sal wees, sal ons eie mense plaaslik onmiddellik die span begin ondersteun. En natuurlik moet die oranje-blanje-blou Prinsevlag by wedstryde geswaai word.

Ek het my voorgeneem om van aanstaande week af briewe en diplomatieke boodskappe te begin skryf aan elke potensiële land of selfregerende gebied ter wêreld wat nie ’n span vir 2010 ingeskryf het nie. Moontlike kandidate vir ’n Afrikaanse sokkerspan vir 2010 is:

Wallis en Futuna: ’n selfregerende eilandgroep onder Franse beheer (’n sogenaamde TOM of territoire d’outremer) met ’n bevolking van 16309 mense. ’n Ander Franse TOM, Nieu-Caledonië het wel ’n eie nasionale span vir 2010 ingeskryf, dus behoort dit moontlik te wees vir Wallis en Futuna om dieselfde te doen.

Tokelau: Hierdie selfregerende eilandgroep in die Stille Oseaan het ’n bevolking van slegs 1449 mense en word tans deur Nieu-Seeland geadministreer. Heel moontlik sou hulle verheug wees om aan die Wêreldsokkerbeker te kan deelneem met spelers wat vanuit die Afrikanervolk van 3 miljoen mense afkomstig is.

Die Marshall-eilande: Hierdie onafhanklike eilandgroep in die Stille Oseaan het ’n bevolking van 61 815 siele en sou met ons spelers aan die Wêreldbeker kon deelneem.

Gefedereerde State van Mikronesië: Hierdie eilandgroep in die Stille Oseaan het in 1986 van die VSA onafhanklikheid verkry en het ’n bevolking van 107,862. Met ’n Afrikanerspan sou hulle maklik aan die Wêreldbeker kon deelneem.

Saint Lucia: ’n Karibbiese eiland wat in 1979 onafhanklikheid van Brittanje verkry het. Hoewel hulle oor ’n bevolking van 170 649 beskik, is hulle nie lid van FIFA nie.

Hierdie lys is nie volledig nie, maar indien Afrikaner-diplomate met genoemde eilandvolkere kontak maak en hulle oorreed om namens hulle lande aan internasionale sport, waaronder veral sokker, deel te neem, mag ons die sportisolasie waaronder ons spelers tans met rasse- en taalkwotas verkeer, verbreek.

Dis nodig dat ons lateraal begin dink.

игрушки my little pony topcargo

Nasionale spel is om iemand ‘n Nazi of rassis te noem

Hermann Giliomee is heeltemal korrek deur in vandag se Burger uit te wys dat beskuldigings van “Nazi!” en “Volkmoordenaar!” nie redelike politiek bevorder nie. Terselfdertyd wys hy egter daarop dat die stigmatisering van die vorige bewind se sogenaamde apartheidsbeleid ewe onredelik geskied het.

Deur middel van sy “doel-heilig-die-middel”-strategie het die ANC en sy bondgenote ’n oorwinning oor die ou NP behaal waarvan mens net kan droom: die hele bolwerk van die ou orde het in duie gestort. Al wat oorbly van daardie eens magtige politieke masjien is ’n onderdanige Marthinus van Schalkwyk wat tans as minister van omgewingsake dien.

Ek wil met Giliomee saamstem dat ons in Afrikaans moet poog om volgens Van Wyk Louw-norme die “oop gesprek” te bevorder, asook redelikheid en volwassenheid aan die dag te lê as dit by politieke argumente kom.

Maar ek is bevrees dat die breër landspolitiek, gegewe die historiese oorwinning van die ANC wat met ’n intense propagandaveldtog aangeteken is, nog lank nie aan enige redelikheidsmaatstawwe voldoen nie.

Ek verstout my om te sê dat politiek in Suid-Afrika berus op die kuns van die onredelike. Hoe meer jy jou opponent kan swartsmeer en belaster, hoe beter gaan jy in die media en by die stembus vaar.

Hierdie ingesteldheid tref mens selfs onder akademici, sangers en joernaliste aan. Onlangs het ek aan ’n openbare debat deelgeneem. Die sangeres Karen Zoid het langs my op die paneel gesit en Bok van Blerk se musiek, asook die patriotiese optrede van sy jeugdige aanhangers, as “Nazi-kak” beskryf.

Die huidige polemiek rondom Aristide se doktorale proefskrif by UNISA volg dieselfde patroon. Akademiese besware teen Aristide se middelmatige begrip van Zoeloe-grammatika, asook sy foutiewe vertalings van Zoeloe-tekste, word deur sy promotor, prof. Ncedible Saule, as “rassisme” afgemaak.

Ons Afrikaners sal moet besef dat die nasionale spel nie meer rugby is nie, maar om iemand ’n “rassis” of ’n “Nazi” te noem.

Twee jaar gelede by die Woordfees op Stellenbosch het ek ervaar dat akademici aan daardie eens trotse instelling met oorgawe hieraan deelneem en bereid is om selfs die onskuldigste literêre byeenkoms met hul politieke histerie te ontsier. By daardie geleentheid het ek gepleit dat “transformasie” dringend in boekvorm ontleed moet word as ’n nuwe vorm van rassekommunisme en volksmoord.

Is dit oordrewe? Ek glo nie. Die nuwe politieke spel bepaal dat jy slegs ernstig opgeneem word as jy jou opponent met sinsnedes soos “misdaad teen die mensdom” aan die skandpaal kan hang.

Amanda Gouws se aanval op Afrikaners

Amanda Gouws is een van daardie meeloperintellektuele wat op George Orwell se lys, waaroor Buks van Rensburg elders in dié ruimte skryf, sou voorgekom het. Hulle is bereid om met die maghebber, hetsy ’n linkse, hetsy ’n regse, saam te werk solank as wat hul eie posisie daardeur bevoordeel word.

Soos Gouws onlangs in Die Burger skryf, beskou sy my en ander Afrikaners as “behep met ons eie identiteit”. Ongelukkig is dit juis daardie beheptheid wat vir ons die rykste taal, kultuur en tradisie op die Afrikavasteland geskep het.

Om ’n Afrikaner te wees, is eenvoudig ’n voorreg. Vanaf Charlize Theron wat op die Amerikaanse TV haar Afrikanerskap bely het, tot Victor Matfield en sy Bloubulle wat so pas die Super 14 gewen het, verby Koos de la Rey, Eugène Marais, Van Wyk Louw, Mimi Coertse et al, staan mens eenvoudig verstom oor die hope talent, dapperheid, intelligensie en skoonheid van ons mense.

Ek lei af dat Amanda Gouws saam met Koos Kombuis uit ons volk “bedank” het en kennelik het sy lankal opgehou om enige akademiese publikasies in Afrikaans aan die “University of Stellinbosh” te lewer. Toegegee, ons Afrikaners is nie volmaak nie, maar ten minste produseer ons nie jaarliks honderdduisende moordenaars, kinderverkragters, korrupte politici, diewe en rowers soos u Suid-Afrikaners nie.

Indien Gouws haar Afrikanerskap afgesweer het op grond van enkele politieke insidente op die kampus van die Universiteit van die Noorde waarby die, let wel, Suid-Afrikáánse Weermag in 1984 betrokke was, hoe hanteer sy vandag haar Suid-Afrikanerskap?

As ek ’n Suid-Afrikaner was, sou ek elke dag moes opgooi net deur die daaglikse koerant te lees en te sien wat my volksgenote nou al weer aangevang het. Afgesien van die Colombiane met hul dwelmbaronne en soortgelyke misdaadsyfer, is u Suid-Afrikaners die slegste, luiste, domste, misdadigste spul mense op dees aarde!

Insig het gevou juis omdat dit probeer het om ’n mark onder polities korrekte Suid-Afrikaners te vind. Indien dit maar iets intelligents vir Afrikaners te sê gehad het en nie sulke idiotiese PK twak gepubliseer het nie, sou ons almal dit nog gelees het.

As diegene wat deur die eeue trots op hul taal, kultuur en afkoms was “identiteitsbeheptes” genoem kan word, dan skaar ek my graag in die geledere van Chopin, Proust, Milton, Goethe, Poesjkin et al.

Het Gouws al daaraan gedink dat Suid-Afrikaners dalk minder patologies en krimineel sou opgetree het indien hulle ’n bietjie meer patrioties was en beter geweet het wie hulle is? Die res van Suid-Afrika kan baie by Afrikaners leer.

Ek is egter bevrees, gegewe die standaard van debat onder Suid-Afrikaners wat uit die eindelose herhaling van enkele PK Amerikaanse clichés oor die melting pot en die wondere van multikulti bestaan, het ons baie min van u te leer.

big bad wold Данильченко Харьков

Is die Afrikaner steeds koning?

Sedert 1994 is verbete pogings aangewend om die Afrikaner uit die SA geskiedenis uit te skryf, Afrikaans en die Afrikaneridentiteit te onderdruk en ons stelselmatig na die rand van die openbare lewe te verdryf. Onlangse verwikkelinge toon egter dat dié strategie besig is om te faal. In ’n hoë mate lyk dit asof die besef besig is om te terug te keer dat die Afrikaner die sleutels van Suid-Afrika se toekoms in sy hand hou.

Waarop grond ek so ’n stelling? Onlangs was ek ’n paneellid by die Mail & Guardian se debatsaand oor Bok van Blerk se “De la Rey”-lied. Dié koerant was natuurlik in die tagtigerjare die belangrikste mondstuk van die linkse beweging wat uit die buiteland gefinansier is en uiteindelik geseëvier het om die ANC en SAKP aan bewind te plaas. Daarom is dit nogal ’n belangrike barometer van die verskuiwende magspersepsie in die land as die M&G ’n onskuldige Afrikaanse liedjie oor ’n Boeregeneraal belangrik genoeg ag om vir hul kwartaallikse debatsaand in aanmerking te kom.

Ook die ander Engelstalige media is besig om minder in verwondering na die meteoriese opgang van die Xhosas en hul swartbemagtigde miljardêrs te staar en kennis te neem van wat in Afrikaans bespreek word. Enkele weke gelede is ek juis toegelaat om oor Afrikanervervreemding in die Sunday Times geskryf.

Maar verreweg die belangrikste aanduider van die Afrikaner se hermobilisering om sy regmatige plek in landsake in te neem, is te vinde in die toestand van amperse paniek wat daar by die redaksies van sommige Afrikaanse koerante in die Naspersstal heers. Terwyl Die Burger en veral Beeld streng sensuur handhaaf oor menings wat die hele suiweringsprojek teen ons bevraagteken, word dit tans op ’n negatiewe manier belig in die vorm van verbete propaganda-artikels wat die publiek wil oortuig van die minderwaardigheid van Afrikanerskap, ons historiese skuld, asook ons morele en selfs godsdienstige plig om biologies, taalkundig en kultureel met die “reënboognasie” te versmelt.

Donderdag braak professor Amanda Gouws van Stalinbos gal oor Afrikaners in Die Burger en vandag is dit FW de Klerk se broer se vorige vrou, Nina Overton-de Klerk wat ons in Beeld oproep tot ideologiese suiwerheid. Kenmerkend van elke linkse revolusie in die geskiedenis, asook ’n paar regse revolusies, is die aandrang op ideologiese suiwerheid.

Die opskrif van Overton se stuk in Beeld se By sê alles: “As Afrikaners met die mond seën en in hul binneste vloek”. Die gedagte is dat dit nie genoeg is vir die Afrikaner om die huidige revolusie te ondergaan, sy instellings soos skole, universiteite en museums, asook sy landbougrond, af te staan nie. Ons moet ons eie ondergang met oorgawe en blydskap beleef! Soos dienaars van Baäl wat in ’n beswyming rondom die goue kalf dans, moet ons uiterlik en innerlik die geloof van transformasie en Afrikanerselfmoord aanneem.

Teenoor Overton wat meen dat mens tegelyk polities korrek en Afrikaner kan wees, staan die meer ekstreme standpunt van Amanda Gouws wat meen dat die Afrikaner ’n “breër identiteit” moet verkry en soos sy self reeds gedoen het, geheel en al van homself afstand doen. Wat hierdie “breër identiteit” sou wees, word nooit vir ons gedefinieer nie, maar mens kan aanneem dat dit ’n soort Afrosentriese Britsheid soos dié van Mbeki moet wees.

’n Eeu gelede is die Afrikaner deur die Engelse verguis omdat hy kwansuis dom en agterlik sou wees. Vandag is dit die Engelse in dié land of diegene wat Engels praat wat grotendeels dom en agterlik is terwyl ons nou op morele gronde aangeval word.

Die vraag is egter: waarom die intense behoefte om die Afrikaner af te kraak, sy selfvertroue te knak en hom as die monster van die geskiedenis voor te stel? Wel wetende dat ons die meeste onder die Britse Ryk gely het, net soos ons tans die ergste gebuk gaan onder die uiters gewelddadige Afro-revolusie wat die Xhosas en hul bondgenote (waaronder natuurlik die Britte wat steeds vanuit Londen die toutjies trek) op ons losgelaat het.

Maar natuurlik wéét almal dat die karikatuur wat daar van die Afrikaner gemaak is deur die Angel-Saksiese media en wat ons eie Naspers maar net navolg, net dít is: ’n karikatuur, ’n oordrywing, ’n stuk onwaarheid wat deur Britse joernaliste op die eiland en vanuit Johannesburg en Kaapstad die wêreld ingestuur is. Almal bly egter steeds, soos Gustav Venter redelik onlangs geskryf het, “geïntimideer deur die skrander, taai, vindingryke Afrikaner”. Vandaar die volgehoue propaganda, die onophoudelike sielkundige oorlog wat nou ook deur die vyand se meelopers in ons eie taal teen ons gevoer word. Nie omdat die Afrikaner so “dom en agterlik” is nie, maar omdat ons gevrees word! Die Britte, die Xhosas, die pas bekeerde liberaliste en linkses wat Naspers se koerante vol skryf, vrees ons komende opstand teen hierdie korrupte, onregverdige orde. Soos Van Wyk Louw dit in sy beroemde versetvers gestel het:

Julle is die oorheersers en júlle die vertrappers
van ons wat sterk is, maar magteloos verneder;
julle maal ons soos koring; julle eet ons soos brood.
…
Daarom moet julle tot needrigheid genees word,
gebreek word deur ons in ons magtige opstand
tot eenvoudig vreugdes, tot die heilige lye,
tot ’n nuwe onmiddellikheid van die heldere aarde;

Dis reeds duidelik, veral ná Bok van Blerk se “De la Rey”-lied die land soos ’n storm getref het, dat Afrikaner se “magtige opstand” reeds met ons is. Dis iets wat met liedere en patriotiese gevoelens begin het en stadig maar seker besig is om stoom op te bou. Dit borrel en prut veral op die internet, maar landwyd word vergaderings gehou waar ons mense hul misnoeë en hul frustrasies uitspreek, en waaroor die SAUK of Naspers nooit sal berig nie. Doodswyg het in 1968 teen die HNP gewerk, maar in die tydvak van selfone en skootrekenaars het mens nie meer ’n drukpers of TV-kanaal nodig om te kan kommunikeer nie.

Teenoor Winnie Mandela se barbaarse slagkreet, “Met ons vuurhoutjies en ons halssnoere, sal ons die land bevry” staan die hedendaagse Afrikanerslagspreuk: “Met ons selfone en ons skootrekenaars sal ons onsself bevry”.

Deur hul lafhartige vrese en kleingeestige beledigings, spreek ons vyande eintlik ’n vorm van erkenning uit. Hulle erken dat ons dié belangrikste volk in dié wêrelddeel is, sonder wie se drif en skeppende ywer daar nooit ’n Suid-Afrika sou gewees het nie. Selfs al is ons doeltreffend en met groot sinisme gestroop van alle politieke, ekonomiese en kulturele mag, bly ons ’n faktor.

Dis tyd dat ons moed skep uit dié “negatiewe erkenning” wat toenemend rojaal op ons uitgestort word, sy dit dan deur mindere geeste soos Amanda Gouws of Nina Overton-de Klerk.

Stel dit so: indien ons so min, onbenullig en deur die tyd agtergehaal was as wat almal voorgee, sou niemand dit nodig geag het om oor ons kommentaar te lewer nie.

Is parlement?re opposisie “ongesond”?

Die stof wil nog nie gaan lê oor mev. Helen Zille se verkiesing as leier van die DA nie. Pleks van ’n intellektuele of politieke debat oor Zille se toekomstige beleidsrigtings, gaan dit egter oor ’n taamlik onsmaaklike sms wat mnr. Pat Hill na bewering rondgestuur het en waarin daar verwys word na Zille as “die laaste spyker in die Afrikanerdoodskis”.

Veral die politieke korrespondent van Die Burger en Beeld, Jan-Jan Joubert, tree op as selfaangestelde openbarebetrekkingekonsultant vir Pat Hill, Robin Carlisle en sommer elke ander geriatriese Prog wat nog droom van die dae toe mens spreekwoordelik “Prog gepraat het, VP gestem het en God gedank het dat die NP aan bewind was”.

Gerugte wil dit hê dat mnr. Tony Leon deur Zille uit die party gewerk is. Indien Leon nie bedank het nie, sou hy in elk geval sy leierskapspos kwyt gewees het, want Zille het ’n paleisrevolusie teen hom beplan. Hoe waar dit is, weet ’n mens nie.

Toevallig verskyn daar vandag ’n interessante artikel in Die Burger waarin die redakteur ’n sug van verligting slaak dat Leon nie meer leier is nie. Ons lees die volgende:

“Dat ’n regering en die opposisie verskillend oor sake dink, is vanselfsprekend en selfs gesond. Dat hulle ’n robuuste politieke debat voer, eweneens.

Tog is daar ’n grens wat liefs nie oorskry moet word nie. Te veel polarisasie is ongesond.

[…]

Mbeki en Leon pas albei in die Angel-Saksiese politieke kultuur, waar verskille op die spits gedryf en die politieke debat by wyse van spreke met die skerpte van die swaard gevoer word. Dit in teenstelling met die vastelandse Europese politieke kultuur, waar die ergste venynigheid vermy en daar makliker na konsensus gesoek word.

Tiperend van die Suid-Afrikaanse situasie is die feit dat Mbeki en Leon mekaar eers reg aan die einde van laasgenoemde se leierskap van die DA onder vier oë gespreek het. In die meeste demokrasieë is dergelike gesprekke gereeld op die agenda.

Daarom is dit verblydend dat Mbeki en Leon se opvolger, me. Helen Zille, reeds onmiddellik ná haar verkiesing ’n afspraak wil reël. Dis soos dit hoort.”

Behalwe dat die skrywer hiervan hom gruwelik misgis met die hewige woordgevegte wat daar op die Europese vasteland woed, die vele hofsake en venynige opmerkings wat daar oor en weer in Nederland, België, Frankryk, Duitsland en Italië gemaak word, om nie van die sluipmoord op Pim Fortuyn te vergeet nie, kan ons sien waarom Die Burger so baie van Helen Zille hou.

Zille soek konsensus, nie polarisasie nie. Hoor ons iewers die klokkies van ’n eenpartystaat lui? Jan-Jan Joubert het self enkele jare gelede ’n taamlike debat aan die gang gesit oor die verskil tussen die DA en die Vryheidsfront. Op daardie stadium het Pieter Mulder gepraat van “samewerkende opposisie” en dat sy party min of meer aanvaar dat die ANC vir altyd aan bewind gaan wees. Hierop het Koos Malan ’n insiggewende repliek gelewer wat destyds op die Praagwebwerf gepubliseer is. Dit word vandag geherpubliseer omdat hierdie kwessie nog steeds met ons is. Sekere mense in die land, veral diegene wat dweep met “demokrasie”, hou nie van demokratiese opposisie nie en wil eintlik hê dat ons in ’n soort eenpartystaat met ’n “mak” opposisie of sónder enige opposisie moet verval.

Dit bring my nou by ’n gesprek wat ek enkele jare gelede met Tony Leon gehad het by die Hyatt-hotel in Rosebank op die stadium toe die DA uitmekaar gespat en die NNP weer sy eie paadjie begin loop het omdat hy met die ANC wou saamwerk. Volgens Leon het hy eintlik destyds ’n goeie verhouding met Marthinus van Schalkwyk gehad, maar iewers het “groter magte” in die vorm van FW de Klerk en die base van Naspers besluit dat ’n sterker opposisie die ANC net verder gaan antagoniseer en die land gaan “polariseer”.

Vandag lees ons dit weer in Die Burger waar Helen Zille gelukgewens word met haar “sagte styl” van opposisie. Wat sê dit vir ons? Tony Leon moes padgee omdat hy wou opponeer en nie wou saamwerk nie.

Dus is die hele debat rondom die aard en funksie van parlementêre opposisie in ’n eenpartydominante staat soos Suid-Afrika nog lank nie uitgeput nie.

Hoe lyk die Suid-Afrika waarvoor Helen Zille haar beywer? wil ’n mens vra. In ’n onlangse radio-onderhoud op RSG se “Praat saam” het mnr. Jaco Mulder van die Vryheidsfront Plus haar die volgende vraag gevra:

Wat is u standpunt oor die DA se verhouding met ander opposisiepartye, gaan die DA homself/haarself beywer vir samewerkende opposisie of gaan die DA voort met sy "DA alleen"-opposisiestyl, inaggenome die feit dat Suid Afrika nie ’n homogene land is nie, maar wel ’n diverse land.

Hierop het Zille geantwoord:

"My posisie teenoor ander opposisiepartye is dit: Die DA is in koalisie met die VF Plus in Kaapstad, ons het vir mnr. Dirk Smit as Speaker en dit werk goed, baie goed. Mnr. Smit staan my by in woord en daad met baie goeie raad.

Die DA staan vir ’n opegeleentheid-gedrewe samelewing. Ons moet weg beweeg van identiteitspolitiek na ’n rigting van die politiek van aangeleenthede, knelpunte en issues. My boodskap aan alle minderhede is dat ons deel kan wees van iets baie groots, nie van ons klein groepies of laertjies nie.

My rol is ook nie om ander opposisiepartye te ondermyn nie, maar om met hulle saam te werk. Ek is baie in my skik oor hoe die VF Plus met my in Kaapstad saamwerk.”

Jacob Zuma se woorde aan ons Afrikaners by die onlangse braaivleis wat ons saam bygewoon het, was: “die Afrikaner is nie net nog ’n minderheid nie”. Wil Helen Zille die Afrikaner, sy taal, geskiedenis, identiteit, die totale geestelike bouwerk wat oor 350 jaar in dié land tot stand gekom het, reduseer tot ’n “klein groepie” of “laertjie”? Ek hoop nie so nie.

Wat sommige geskiedskrywers die “imperiale mistiek” noem, loop soos ’n goue draad deur die Engelse politiek in Suid-Afrika. Die gedagte om ’n groot ryk (“iets baie groots” in Zille se woorde) tot stand te bring met miljoene mense wat maar alte graag van hul identiteit sal afstand doen om hul lojaliteit teenoor die ryksideaal te bevestig, is nog altyd as byna vanselfsprekend geag.

Daarenteen verstaan die ANC egter baie goed hoe om etniese antagonismes en veral rassegevoelens te gebruik om sy kiesers by die stembus te kry. Deur etnisiteit as ’n politieke faktor in Suid-Afrika te ontken, ontneem die DA hom van ’n belangrike wapen in sy arsenaal as opposisieparty. Indien daar ’n land in Afrika bestaan waar etnisiteit geen rol in die politiek speel nie, sou ek graag die naam van daardie land wou verneem.

Aan die ander kant lyk dit, as mens kyk na die onlangse uitsprake van mnre. Pat Hill en Robin Carlisle, asof daar in die DA tóg plek vir die meer negatiewe aspekte van etnisiteit soos dit in Boerehaat manifesteer, sou wees…

аппарат для мойки

Suid-Afrika se geestelike Berlynse Muur

Dan Roodt antwoord Loammi Wolf wat op Litnet onder andere beweer het dat die Britse koloniale magte hulself nie aan volksmoord teen die Boere skuldig gemaak het nie. Soos Max du Preez glo sy dat hulle slegs "nalatig en ongevoelig" was, terwyl die Afrikaner soortgelyk aan Duitsers aan "kollektiewe skuld" ly.

Terwyl die Berlynse Muur in 1989 in Duitsland afgebreek is, is die geestelike Berlynse Muur kort daarna in Suid-Afrika herbou in ‘n poging om kommunisme, Stalinisme en alles wat daarmee saamhang te rehabiliteer. Nie waar nie, kameraad Loammi Wolf?

Geen denke is onskuldig nie en is altyd "betrokke". Die blote noem van apartheid en Nazisme in dieselfde sin of in dieselfde boek soos Loammi Wolf probeer doen, impliseer dat Afrikaners "skuldig" aan ‘n kollektiewe misdaad sou wees. Hierdie "skuld" verskaf die regverdiging vir die huidige uitwissingsprojek waardeur Afrikaans, Afrikaanse plekname, skole, universiteite, geskiedenis, asook Afrikaner-individue vernietig word. In die aangesig van ons mense wat verkrag, geskiet of doodgemartel word, behoort ons "verdraagsaam" en "onbitsig" te bly, die ander wange te draai; kortom, soos ek dit voorheen al gestel het, ons behoort "vrywillig op die trein na Auschwitz te klim".

Lord Milner se gestelde oogmerk was: "om die laaste oorblyfsels van Afrikanerisme uit Suid-Afrika te weer" (eradicate the last vestiges of Afrikanerism from South Africa). Is hier nie ‘n merkwaardige kontinuïteit wat as’t ware die diverse mense en groepe in Suid-Afrika met ‘n Engelse bewussyn – teenoor die gewraakte "Boerebewussyn" – aanmekaar bind nie? Soos ek dit voorheen in Mad Marxists and Englishwomen gestel het: "Wat ons daarom behoort te verstaan, is dat "Engels", of ‘n sekere soort "imperiale Engels" in Suid-Afrika sy begrondende ontologie in volksmoord het."

Geen Engelsman het nog ooit om verskoning gevra vir enige van Engeland se koloniale vergrype nie, die ABO inkluis. Die vraag is waarom die Afrikaner hom moet uitsonder deur om verskoning te vra vir ‘n stelsel wat nie tot volksmoord gelei het nie, maar tot bevolkingsuitbreiding, die wonderbaarlike vervierdubbeling van die swart bevolking tussen 1950 en 1990, ‘n ongehoorde gebeurtenis wat nog nooit vantevore plaasgevind het nie en waarskynlik in die toekoms nooit weer sal gebeur nie?

Pleks daarvan om vir sy vyande konsentrasiekampe op te rig, soos byna elke Europese moondheid op een of ander stadium gedoen het, het die Afrikaner vir hulle skole, hospitale, biblioteke, universiteite, huise, biblioteke en parlementsgeboue gebou.

Soos ‘n Pretoriase mediese spesialis in ‘n swart hospitaal eenkeer aan my gesê het: "Ek het al meer swart lewens gered as enige swarte in die land. Indien daar iets soos blanke skuld bestaan, het ek myne afbetaal." In dieselfde trant: Geen blanke volk in die geskiedenis (en dit sluit die Skandinawiese lande in) het nog ooit meer hulp van allerlei aard aan die swartes van Afrika verskaf as die Afrikaner nie.

Paradoks: die Afrikaner word gehaat, nie omdat hy sleg is nie, maar omdat hy goed is. Hy word verguis, nie omdat hy misdade gepleeg het, maar weens sy weldade.

купить воронеж груза

NALN: Kruip gaan nie help nie

Die stryd rondom die Nasionale Afrikaanse Letterkundige Museum en Navorsingsentrum (NALN) is besig om te verhewig en ’n hele aantal skrywers en letterkundiges het reeds standpunt vir die behoud van NALN ingeneem.

Kommerwekkend is egter die kruiperigheid van sommige deelnemers aan die debat, soos Riana Scheepers en Charles Malan. Scheepers het ’n brief aan die anti-Afrikaanse burokraat in die Vrystaat geskryf wat vir die hele debakel verantwoordelik is, waarin sy probeer voorgee hoe polities korrek sy is deur geletterdheidsklasse vir Kaapse agtergeblewenes in Afrikaans aan te bied. Nogal met NALN se bystand. Asof Kaapse agtergeblewenes resensies oor die Jungiaanse element in Etienne Leroux se boeke gaan waardeer.

Van die burokrate wat nou in die Vrystaat oor NALN die septer swaai, beskik glo oor ’n standeragtkwalifikasie en lees geen woord Afrikaans nie. Watter indruk maak dit op hulle om, nadat hulle aggressief teen NALN begin optree het, kruiperige briefies van iemand soos Riana Scheepers te ontvang?

Charles Malan, wat voorheen hoof van SENSAL aan die RGN was, poog insgelyks om homself as ’n groot liefhebber van Xhosa voor te doen teenoor die agbare minister van kultuur, Pallo Jordan. Malan haal uit sy ope brief aan Jordan aan waarin hy sê:

“Ek en jy het in 1989 by die Victoria-waterval ontmoet toe ’n groep Afrikaanse skrywers met die verbode ANC gaan beraadslaag het. Ek was beïndruk met jou intellek, kultuursensitiwiteit en veral gematigde politieke standpunte. Jy was verbaas dat ek nie slegs van jou pa, die gevierde skrywer en taalheld AC Jordan, geweet het nie, maar inderdaad al in verskeie literatuuroorsigte oor hom geskryf het. Daarin is veral verwys na sy grootse roman, Ingquambo Yeminyanya, vertaal as The Wrath of the Ancestors, die viering van ’n trotse Xhosatradisie.”

Aan sowel Charles Malan en Riana Scheepers wil ek vra: dink u werklik dat Pallo Jordan genoegsaam beïndruk gaan wees met u liefde vir Xhosa dat hy reg teenoor Afrikaans gaan laat geskied? Indien ons oorkom as ruggraatlose mense wat, hoe harder jy op ons trap, hoe meer gaan ons by ons oorheersers flikflooi, kan ’n mens mos voorspel dat die huidige proses van anti-Afrikaanse verwoesting met naamsveranderings, vernietiging van monumente soos op Standerton en nou bose planne met NALN net gaan voortduur, nie waar nie?

Sedert 1994 is dit asof die kruipers onder die Afrikaners, wat voorheen so sterk onder die ou Nasionale Party en Broederbond gefigureer het, soos erdwurms na ’n goeie bui reën uit die grond gekruip het en oral om ons krioel. Waar het kruip ons ná dertien jaar van ANC-oorheersing gebring? Noem my ’n enkele geval waar die ANC positief op vertoë deur die kruiperkoor gereageer het en ek eet my hoed op.

As Riana Scheepers en Charles Malan werklik glo dat kruip die antwoord is, hoef hulle net ’n afspraak met Marthinus van Schalkwyk te maak wat die goeie woord by sy base sal gaan doen. Maar ons almal weet dat Van Schalkwyk geen snars omgee vir Afrikaans, NALN of die lot van Afrikaners nie.

Die Afrikanervolk – en dit sluit sy skrywers en letterkundiges in – moet besef dat ons in ’n oorlewingstryd gewikkel is. Net duidelike standpunte en moedige optrede gaan ons nou red.

Ons hoef nie Xhosa of Sotho by NALN te bewaar om sodoende ’n soort newe-reg op voortbestaan af te koop nie. Ons betaal ten minste R100 miljard per jaar aan belastings aan hierdie ANC-staat. Ons het die inhoud van NALN geskep, versamel en bewaar. Volgens alle norme, ook dié van die internasionale reg, is dit ons reg om ’n museum soos NALN te hê en na goeddunke te bedryf sonder ’n ANC-burokraat met standerd agt wat haar daarby inmeng.

Iewers sien ek ’n CD van jong Afrikaanse sangers wat sê: Genoeg is genoeg! Ons gaan nie langer agteroor buig of kruip nie. Ons vra ook nie om verskoning dat ons bestaan of dat ons voorouers die Afrikaanse kultuur geskep het nie.

Volgehoue protes en nie-gewelddadige versetaksies is nou nodig. Ruggraatloosheid en kruip is eenvoudig nie meer ’n opsie nie.

play casino