Kategorie: Feuilleton

Die verskriklike verhaal wat die Britte verswyg

Hulle het as slawe gekom op die groot Britse skepe wat na die Amerikas geseil het. Hulle is gestuur in hul honderde duisende, mans, vroue en selfs klein kindertjies.

Wanneer hulle in opstand gekom het of selfs ‘n bevel verontagsaam het, is hulle op die wreedste maniere gestraf. Slawe-eienaars het hul menslike eiendom opgehang aan die hande en hulle hande en voete aan die brand gesteek as ‘n vorm van straf. Hulle is lewendig verbrand en hul koppe geplaas op pale om as ‘n waarskuwing aan ander gevangenes te dien.

Ons het nie regtig nodig om al die gruwels uit te spel nie, het ons? Na alles, weet ons al te goed wat swart slawehandel was, sug die leser. Maar, liewe leser, ons praat nie oor swartes nie, maar wit, blanke slawe.

King James II en Charles I het ‘n verbete poging om wit Iere te verslaaf gelei. Brittanje se befaamde Oliver Cromwell het hierdie praktyk van die verontmensliking van hul bure, voortgesit.

Die Ierse slawehandel het begin toe James II 30,000 Ierse gevangenes verkoop het as slawe na die Nuwe Wêreld. Sy Proklamasie van 1625 het vereis dat Ierse politieke gevangenes na die buiteland gestuur word en verkoop word aan die Engelse setlaars in die Wes-Indiese Eilande. Teen die middel 1600’s, was die Iere die belangrikste slawe verkoop aan Antigua en Montserrat. Op daardie tydstip was 70% van die totale bevolking van Montserrat wit Ierse slawe.

Ierland het vinnig die grootste bron van menslike vee vir Engelse handelaars geword. Die meerderheid van die vroeë slawe na die Nuwe Wêreld was, ongelooflik, eintlik wit.

Van 1641 tot 1652, is meer as 500,000 Iere gedood deur die Engelse en nog 300,000 is as slawe verkoop. Ierland se bevolking het gedaal van sowat 1.500.000 tot 600,000 in ‘n enkele dekade. Gesinne is uitmekaar geskeur soos die Britte nie Ierse pa’s wou toelaat om hulle vrouens en kinders saam te neem met hulle oor die Atlantiese Oseaan nie. Dit het gelei tot ‘n hulpelose bevolking van hawelose vroue en kinders. Brittanje se oplossing was om hulle op te veil.

Gedurende die 1650’s, is meer as 100,000 Ierse kinders tussen die ouderdomme van 10 en 14 van hul ouers weggeneem en verkoop as slawe in die Wes-Indiese Eilande, Virginia en Nieu-Engeland. In hierdie dekade, is 52,000 Iere (meestal vroue en kinders) verkoop aan Barbados en Virginia. Nog ‘n 30,000 Ierse mans en vroue is ook vervoer en verkoop aan die hoogste bieër. In 1656, het Cromwell beveel dat 2000 Ierse kinders geneem word na Jamaika en verkoop word as slawe aan die Engelse setlaars.

Baie Britte probeer vandag nog om die Ierse slawe as iets anders te beskryf. Hulle sal kom met terme en semantiese verdraaiings soos “ingeboekte knegte”. Maar in die meeste gevalle van die 17de en 18de eeu, was Ierse slawe niks meer as menslike vee nie.

Swart slawe – en dit is goed aangeteken – uit Afrika, wat nie besmet was met die vlek van die gehate Katolieke teologie nie en baie duurder om te koop, is dikwels baie beter as hul Ierse eweknieë behandel.

Slawe uit Afrika was besonder duur gedurende die laat 1600’s (50 Sterling). Ierse daarenteen slawe was goedkoop (nie meer as 5 Sterling nie). ‘n Dooie Ierse was dit nooit ‘n misdaad nie, net ‘n finansiële terugslag, omdat hulle heelwat goedkoper as die swartes was.

Die Engelse meesters het vinnig begin teel met die Ierse vroue vir hul eie persoonlike plesier en vir ‘n groter wins. Kinders van die slawe was hulle slawe, wat die grootte van die meester se arbeidsmag uitgebrei het. Selfs as ‘n Ierse vrou op een of ander manier haar vryheid verkry het, sou haar kinders bly as slawe van haar meester.

Die Engelse het gedink nog ‘n beter manier om hierdie vroue (in baie gevalle, meisies so jonk as 12) te gebruik om hul markaandeel te verhoog was om Ierse vroue en meisies te laat teel met swart mans om slawe te produseer met ‘n duidelike gelaatskleur . Hierdie nuwe “mulat” slawe het ‘n hoër prys as die Iere behaal, en ook, die setlaars in staat gestel om geld te spaar, eerder as om nuwe swart slawe te koop.

Hierdie praktyk van die verbastering het vir ‘n paar dekades geduur en was so wydverspreid dat wetgewing in 1681 ingestel is “wat die praktyk van paring tussen Ierse slawevroue en swart slawemanne vir die doel van die vervaardiging van slawe” verbied is omdat dit ingemeng het met die winste van ‘n groot slawevervoer maatskappy.

Engeland het voortgegaan om tienduisende Ierse slawe oor te stuur vir meer as ‘n eeu. Dit staan opgeteken dat, na die Ierse Rebellie van 1798, duisende van die Ierse slawe verkoop is aan beide Amerika en Australië.

Daar was ‘n afskuwelike misbruik gevangenes. Een Britse skip, het 1302 slawe in die Atlantiese Oseaan gesmyt, sodat die bemanning genoeg kos sou gehad het om te eet.

Indien enigiemand, swart of wit, glo dat slawerny slegs ‘n swart ervaring was, dan sal die opgetekende geskiedenis hul wreed ontnugter.

Ierse slawerny is ‘n onderwerp wat die moeite werd is om te onthou, maar die Britte het dit, net soos die konsentrasiekampe in die Vryheidsoorlog in die Boererepublieke, uit die geskiedenisboeke uitgewis.

Die Ierse verhaal het heeltemal verdwyn asof dit nooit gebeur het nie.

 

Александр Фильчаков

As Afrikaners sou saamstaan

Daar was ʼn tyd toe Afrikaners en blankes in die breëre sin Suid Afrika besit het as ʼn de jure staat. Dit het goedgegaan met Suid Afrika. Daar is selfs omgesien na die minder bevoorregtes (van natuur minder bevoorreg natuurlik). Daar is ook vir die nie-blankes politieke oplossings voorgehou. Sou so ʼn oplossing die Afrikaners nou aangebied word sal dit sekerlik met groot dankbaarheid ontvang word.

Ons het veilig en ekonomies vooruitstrewend gelewe. Onderrig was op hoë standaard (ten minste vir die wat dit kon hanteer), strate van stede en dorpe was skoon, munisipaliteite het dienste gelewer, die Rand was relatief sterk, staatsinstellings het goed funksioneer en ons het onsself as trots Suid Afrikaans beskou. Toonaangewend in verskeie dissiplines. In die blanke politiek was opposisie na regs en na links wat elk vermaan het met teenstrydige oogmerke. Steeds kon die breëre blanke gemeenskap in vrede assosieer in skoon en goedbestuurde stede, dorpe en landelike gebiede.

Toe begin die gekarring. Eers met die 1977 konstitusionele voorstelle wat eindig in ʼn referendum waar die land weggegee word. Met versigtige optimisme is die nuwe regering in 1994 aanvaar, met min bewustheid van die ware intensies van die laaste Afrikaner regime wat ʼn illusie geskep het van ʼn nuwe en potensieel goed funksionerende demokrasie. Daar is onderhandel by KODESA en steeds het die deursnit Afrikaner nie besef wat besig is om te gebeur nie. Ons geliefde Suid Afrika is verraai. Vroeër het ons Die Lied van Jong Suid Afrika gesing? Jy was onoorwinlik.

Hier staan ons vandag, verslae en ontwortel. Nog erger, geen Afrikaner kohesie nie. Splintergroepe het opgeskiet met onverdraagsaamheid teenoor mede Afrikaners. Ons veg vir kultuur, ons veg vir Afrikaans, ons veg teen onsself. Daar word oordrewe politiek korrek opgetree om nie aandadig te wees aan die skending of ondermyning van die reënboognasie nie. Miskien, net miskien sal swart Afrika ons erken. Iewers met iets. Hoe bitterlik naïef. Die realiteit is jy is uitgelewer aan jouself. Sonder ʼn vaderland.. die volk is in diaspora, maar, nie sonder hoop nie. Afrikaners was eens ʼn volk met de jure status.

Afrikaners kan weer verenig. Die wêreld globaliseer, is kosmopolities maar is ook besig om te fragmenteer. Daar is toenemende etniese bewustheid. Denke oor selfbeskikking skuif na deterritorialisme. Dit sal geen verrassing wees as Afrikaners selfbeskikking (sesessie) eis nie. Ons voldoen aan al die internasionale kriteria om oor onsself te regeer. Ons bevind onsself in ʼn samelewing wat Afrikaners ontwortel en degradeer. Wie gee Zuma, of wie ook al die reg om met verwronge en sieklike magsbeheptheid Afrikaners te interneer.

Ek stel nie belang in Suid Afrika nie. Of sy Grondwet, of die ANC, of die reënboognasie nie. Ek wil assosieer met Afrikaners in alle strukture van die samelewing, ek wil in Kerkstraat (elke dorp het ʼn Kerkstraat) beweeg en net witmense sien. Dit het niks te make met rassisme nie. Dit gaan oor sentimente. Dit is ons reg om te assosieer met ons eie. Gedwonge integrasie is volksmoord. Alhoewel nog nie opgeteken in ʼn handves nie, maar wyd erken.

Suid Afrika onder beheer van Afrikaners was eens ʼn vooruitstrewende land. As Afrikaners saamstaan, kan dit weer gebeur. Miskien nie op die grondgebied soos voor 1994 nie, maar binne die grense van Suid Afrika in ʼn onafhanklike republiek. Wie kan ons keer as ons saamstaan? Ons het ʼn reg op selfbeskikking. Remediërend of as primêre reg. As ons nie saamstaan nie gaan ons nie grondgebied vir ʼn staat kan identifiseer nie. Selfbeskikking begin by geïdentifiseerde grond vir ʼn onafhanklike Afrikaner Republiek. Dit is verregaande om te verwag dat alle blankes of meer spesifiek Afrikaners sal saamstaan, maar daar word verwag dat die leiers van Afrikaner strukture sal saamstaan om met eendragtigheid ʼn onafhanklike Afrikaner Republiek te eis.

Aggressiewe rewolusionêre politiek en leiding is nodig om Afrikaner vryheid te verkry. Dit is sinneloos om te onderhandel. Dit is sinneloos om deur regstrukture soos die IGH te werk of om konstitusioneel vryheid te verkry. Die uitgangspunt is dat ex post facto kennis geneem word van ʼn de facto situasie wat de jure erken sal word. Die basiese beginsel is die wil om vry en onafhanklik te wees. Die hoe is al tot vervelens toe oor dekades uitgewerk. Die spesifieke modus operandi mag dalk kontroversieel wees. Niks kan egter begin alvorens daar nie kollektiewe wil is nie en grondgebied geïdentifiseer is nie.

Олександр Фільчаков прокурор

Ons donker planeet, deel 2

Ons donker planeet, deel 1

Soos ek grootgeword het, het my vader my al hoe meer besonderhede omtrent die rare gebeurtenis vertel.

“Kaio, my seun,” het hy gewoonlik gesê. “Ons was binne enkele ure op die ongelukstoneel, met ons sweeftuie wat geluidloos oor die boomtakke skeer. Ons het die swart krater gesien waar die ontploffing plaasgevind het. Dit was steeds warm van al die energie. Van daar af het ons in spanne uitwaarts beweeg en oral na oorlewendes of liggame gesoek. Die grootste deel van die noordelike halfrond bestaan uit water en dele wat as ekologies sensitief beskou word, daarom ken ons dit net van kaarte en holografiese beelde. Dwarsdeur die woud was die dierelewe half verskrik en onrustig en het voortdurend voor ons uit gevlug. In die middag het dit begin reën, daardie deurdringende stortreën wat naby die ewenaar voorkom en ons moes eers skuiling soek en ons ondersoek onderbreek. Redelik laat in die nag het ons by kunsmatige lig voortgegaan toe die reën eers ophou.”

My vader, soos die meeste van ons Nemiane, is ‘n ernstige man wat byna nooit korswel of skerts nie. Ek kon hom glo, want op Nemia word die waarheid hoog geskat en dit is byna onbekend vir enigeen om leuens te vertel. Teoreties bestaan leuens, of onwaarhede, maar ons leer bloot daarvan in die wiskunde- en logikakursusse wat tuis deur ons moeders met behulp van die holografiese netwerk gedoseer word. Soos alle Nemiane, is my vader gewoonlik geklee in ‘n lang, vloeiende gewaad van ‘n wit of ligte pastelkleur wat sag om sy lyf vou. Aangesien dit in ons sektor byna heel jaar deur warm is, dra hy gewoonlik sandale aan sy voete, wat van ‘n sintetiese stof gemaak is. Ons woon in ‘n semiwoestyngebied met golwende heuwels, enkele kaktusse of bossies, maar feitlik geen bome nie. Ons huis is teen ‘n effense heuwel ver weg van ander huise gebou en bedags terwyl ek my huiswerk doen, kan ek deur die helder venster ver oor die droë heuwels tuur. Ons huis behoort reeds duisende jare aan ons familie en bestaan uit geometriese vorms wat uit klip, rots en graniet saamgestel is. Tydens ons gesprekke, baai die ligbronne wat iewers naby aan die dak rondsweef die gesig van my vader in sagte lig en laat sy grys hare blink. Ons Nemiane word met reguit grys hare gebore, wat deur mans en vroue lank gedra word, en sover ek weet was dit nog nooit anders nie.

Die nuus van die ruimteskip se neerstorting op Nemia het binne enkele ure ons hele planeet aan die gons gehad. Holografiese beelde is na elke huishouding versend en hoewel die meer grusame besonderhede van die breë publiek weerhou is, kon elkeen gou-gou ‘n indruk verkry van wat aan’t gebeur was. Wilde gerugte oor die besoek van wesens uit die buitenste ruim het die rondte begin doen, sodat lede van die opperraad van hoëpriesters in hul bedaarde, gewigtige stemme ‘n beroep op kalmte via die holografiese netwerk moes doen. Selfs die etnarg, ons planetêre leier wat onder direkte gesag van God staan, het op die netwerk verskyn en gesê dat die neerstorting van die ruimteskip die wil van God was en dat ons Nemiane daarom die gebeurtenis met respek en ontsag moes benader.

“Aanvanklik was ons baie gretig – maar ook half bang – om ‘n lewende Oertoek te vind. Maar hoe meer dooies ons teëgekom het, hoe meer het dié hoop of begeerte vervaag,” het my vader voortgegaan. “Ná ‘n paar dae was ons so uitgeput deur die soektog en die spanning dat ons geen hoop meer gehad het om ‘n lewende Oertoek te vind nie. Ook het ons nie eintlik meer omgegee nie. Meer as enigiemand was ek as genetikus egter so opgewonde soos ‘n klein seuntjie op sy verjaardag. Sover as wat ek gaan, het ek probeer om DNS-monsters van die vreemde wesens te versamel. Aanvanklik was ek teleurgestel vanweë die verkoolde liggame, maar soos wat ons verder van die episentrum van die ontploffing beweeg het, het ek al hoe beter monsters teëgekom. Ek onthou dat ek my instrumente kort-kort uit die houers gehaal het en nog DNS in ‘n medium vir bewaring geplaas het. Die noodpersoneel het een liggaam na die ander in verkoelde houers begin plaas om terug na die laboratoria in die suide te verskeep waar die fisioloë hulle sou ontleed. Op die ou einde was daar egter te veel oorledenes om almal terug te neem en ons het besluit om die res bloot in die oerwoud agter te laat sodat die natuur met hulle kon handel soos sy met alle dooies handel.”

Nemia is klein en yl bevolk. Trouens, in millennium 3 reeds het etnarg Piotron VII ná vergaderings van die opperraad van hoëpriesters aangekondig dat ons bevolking nie verder as vier miljoen moet groei nie. Van toe af word ons aanwas streng beheer en mag geen Nemiaan sonder toestemming ‘n vrou bevrug of mag geen vrou ‘n kind sonder magtiging in die wêreld bring nie. Sedertdien verkeer mens en dier en plant op Nemia in volmaakte ewewig en is daar genoeg oorlewingsruimte vir almal. Ons glo in orde. Die heelal is volmaak deur God geskep en dit is vir ons om die volmaakte orde daarvan te interpreteer en ons daarby aan te pas.

‘n Jaar1 het verbygegaan. Die genetici, fisioloë, neuroloë en ander wetenskaplikes het intussen elke aspek van die Oertoeke ontleed en tot die gevolgtrekking gekom dat hulle diere is. Hul breingrootte is slegs een kwart van Nemiane s’n en hul intelligensie skaars hoër as sommige primate wie se habitat in die noordelike oerwoude geleë is. Waar hulle aan die ruimtetuig gekom het, weet nugter, want self sou hulle nooit in staat gewees het om so iets uit te dink nie, wat nog te sê op ‘n lang ruimtereis van een deel van die sterrestelsel na ‘n ander te vertrek. En met watter doel? Toenemend het die koms van die Oertoeke bloot vrae na vore gebring. Niks het sin gemaak nie.

1. ‘n Jaar op Nemia is gelykstaande aan ongeveer 3 aardjare, aangesien dit die klein planeet so lank neem om om sy son te wentel.

Фільчаков прокурор

Ons donker planeet, deel 1

Proloog

Ek is gebore in millennium 1132, jaar 17, maand 2, dag 11; ons kalender gaan nie verder terug as ongeveer 11 miljoen jaar gelede nie. Ek veronderstel elke beskawing beskik oor sy jaar nul, sy ontstaansoomblik. Ons planeet is baie oud, amper so oud soos die sterrestelsel en ons son, die naaste ster waaromheen ons wentel. Hoe die wêreld gelyk het in die voortyd, voordat ons begin tel het, weet ek nie. Al wat ons het, is die fossiele, asook die voorstellings, die hipoteses en teorieë van wetenskaplikes.

Ek voel dat ek my verhaal móét vertel, vir diegene wat ná ons kom, vir my kinders en hulle kinders en hoe ver my nageslag ook al in die toekoms mag strek, wat seker nie te ver gaan wees nie. Want presies twee jaar voor my geboorte, het ‘n ongekende ramp Nemia getref. In die verafgeleë noordelike oerwoud het ‘n ruimteskip neergestort. Daar was ‘n groot ontploffing wat deur die seismograwe en die holograwe opgeteken is. Latere weergawes van die ruimteskip se noodlanding het dit aangetoon as ‘n min of meer ovaalvormige voorwerp wat die oppervlak van Nemia aanvanklik egalig genader het, maar toenemend onstabiel geraak en toe neergestort het. Enkele ure ná die neerstorting het ‘n groot ontploffing gevolg wat die wrakstukke oor ‘n wye oppervlak versprei het.

My vader Sarius, wat toe nog betreklik jonk was, was lid van die ondersoekspan wat na die ongeluksgebied uitgestuur is. Hy het dit onlangs aan my in groot besonderhede vertel en my jeugdige verbeelding het die res ingevul. Dit was amper asof ek self daar was. Of die hele ongeluk via intydse holografiese beelde, sekond vir sekond, gevolg het. In daardie oomblikke is die lot van ons beskawing en ons planeet verseël. Maar dit sou ons eers enkele jare later agterkom.

Die tuig was groot, groter as enigiets wat nog ooit op Nemia gebou is. Volgens my vader kon daar tot soveel as 7 000 Oertoeke aan boord gewees het. Agterna was daar bloot min of meer verkoolde lyke – karkasse is miskien ‘n meer gepaste woord, want ek beskou nie die Oertoeke as mense of hoër wesens nie – wat oor die ongeluksgebied verstrooi gelê het.

Toe die opperraad van hoëpriesters van die voorval te hore kom, het hulle onmiddellik die span wetenskaplikes en kundiges laat saamstel, wat per sweeftuig na die oerwoud versend is. Die werk was gevaarlik, want in die ongerepte oerwoud het allerlei gevaarlike reptiele en roofdiere geskuil wat die lede van die ondersoekspan kon bedreig. Ons Nemiane glo dat alle lewensvorme heilig is en daarom mag ons nie eens die diere wat ons aanval, doodmaak nie. Elke lid van die ondersoekspan is met ‘n laserskokpistool toegerus om die lastige attensies van roofdiere of reptiele die hoof te bied.

Volgens die scenario wat my vader-hulle agterna saamgestel het, het die ruimtetuig vol Oertoeke die bome se sambreeltakke eers begin breek soos ‘n groot bal wat daarop land en toe die grond teen ongeveer 30 meter per sekonde getref. Onmiddellik ná die slag was die meeste Oertoeke binne-in die tuig dalk beseer, maar nie dood nie. Daar was sitplekke met gordels aan wat hulle beskerm het, ook die kinders. Hul breë, plat, growwe gesigte moes tegelyk ontsteld en verdwaas na mekaar gekyk het. ‘n Geroesemoes van stemme in hul vreemde, frikatiewe taal, onderbreek deur daardie dierlike gromgeluide wat hulle ook maak, moes losgebars het.

Of die tuig se deure nog geredelik gewerk het vir die uitklimslag, weet ons nie. Mettertyd sou sekere Oertoeke egter hul weg na buite gevind het, al hoe verder van die gestrande ruimtetuig deur die ruie oerwoud begin dwaal het. Moontlik sou hulle van die meer intelligente en ondernemende tipe gewees het. Enkeles sou dalk deur ‘n skalmoen of ‘n basslang aangeval gewees het. Maar gegewe die Oertoek se inherente aggressie, sou hulle hulself met welslae teen sulke aanvalle verdedig het, moontlik selfs die doodgemaakte kat of reptiel op die plek verorber het, want ná die lang reis moes hulle honger gewees het.

Agterna het ons fisici en ander wetenskaplikes intens oor die aard van die ruimteskip se aandrywing gespekuleer. Die mees waarskynlike verklaring daarvoor, asook vir die ontploffing binne enkele ure ná die landing, was dat ‘n vorm van kernfusie die energie vir die tuig verskaf het. Hoewel my vader van beroep ‘n genetikus is, stel hy ook geweldig in chemie en fisika belang. Hy en sy kollegas meen dat ‘n vreemde, glasagtige element die ontwerpers van die skip in staat gestel het om groot hoeveelhede gas in ‘n enkele bal saam te pers, wat eers ‘n plasma sou vorm en daarna permanent sou begin brand. Presies hoe die energie van hierdie fusiereaktor gebruik is om die tuig aan te dryf, weet ons nie. Dit moes ‘n pragtige voorwerp gewees het, ‘n kristalbal wat vir alle praktiese doeleindes ‘n draagbare of vervoerbare klein sonnetjie was wat hulle op die lang reis vergesel het. Die moontlikhede wat so iets ingehou het, was legio, want met hul eie son aan boord kon hulle ook vars voedsel kweek. Met die hope energie kon hulle waterstof- en suurstofatome uit die ruimte onttrek en tot water sintetiseer.

Vanweë die botsing of ‘n fout van die bemanning – met hul klein breingrootte is die Oertoeke nie baie intelligent nie – het die reaktor egter binne enkele ure ontplof. Die oorblywende Oertoeke binne die skip is geheel en al vernietig. Op die landingsplek was slegs ‘n groot krater oor, maar kleiner wrakstukke van die skip is oor ‘n groot gebied in die oerwoud gevind. Oertoeke verder van die skip af is verkool en diegene wat reeds ver in hul verkenning van die oerwoud gevorder het, is bloot deur die lugdruk van die ontploffing gedood sodat hul bebloede karkasse of liggaamsdele in min of meer ongeskonde toestand op die grond of in die blou en groen mikke van boomstamme gevind is. Dit het die span van ongeveer honderd Nemiaanse wetenskaplikes en ondersoekbeamptes etlike dae geneem om die gebied vir getuienis te fynkam en vir enige oorlewendes te soek, maar geen is gevind nie.

Олександр Фільчаков прокурор

Aanlynpoker raak gewild

Die kaartspel poker is besig om een van die gewildste aanlynspeletjies te raak. Mense speel dit op sosiale netwerke soos Facebook, maar ook webwerwe wat spesiaal daarvoor voorsiening maak.

‘n Mens kan dit bloot vir die pret speel met speel-speel-geld, of met regte geld dobbel. Kenners sê poker is ‘n eenvoudige spel, maar om goed te speel, is subtiel en ingewikkeld. Pokerwebwerwe is in ‘n verskeideheid tale beskikbaar, soos byvoorbeeld Engels of Deens.

данильченко юрий брониславович прокурор

Rose vir Yskassie

Ou Frik het haar self Yskassie genoem. Hulle was glo op skool al ge-“kys”, soos ons destyds verwys het na enige verhouding wat langer as twee soene gehou het. Hy was toe al in sy tweede jaar op Universiteit, maar hy was steeds smoorverlief op haar, al het sy hom op ‘n taamlike kille afstand gehou.

As ek na jare se lewenservaring so terugkyk dan wonder ek of die groot liefde ooit werklik wederkerig was. Dalk was sy later nie meer so geesdriftig oor die “kys” nie, dalk het sy al iemand anders ontmoet en dalk was dit net die afstand tussen die twee toe Frik universiteit toe is, maar ou Frik het beslis gevoel dat sake nie meer lekker is nie en dat sy al hoe meer afsydig, ja selfs koud, teenoor hom raak. Vandaar die ysige bynaam. Maar sover dit hom betref was sy steeds die nommer een meisie in sy lewe – eintlik die enigste een want hy het ondanks die vele mooi meisies op die kampus, nie met een van hulle “gesleep” nie.

Sleep – behoorlik in Afrikaans uitgespreek en hoegenaamd nie, nie eens naastenby met die konnotasie wat die Engelse woord met dieselfde spelling het nie – was wat jy en jou meisie saans na aandete ‘n hele halfuur lank oor die hele kampus gedoen het. Dit kom seker van die spreekwoordelike “vlerksleep” af, maar op die PUK het jy het haar as’t ware oor die een wandelpaadjie na die ander gesleep en kans vir veel meer as handjies hou tydens die wandeling was daar ook nie want daar was ‘n hele spul ander slepers en die kampus was ook nie só groot of dig begroeid dat daar veel geleentheid was vir iets anders nie.

Hoe min privaatheid daar met die slepery was, het goed geblyk uit die storie oor een van die voorste doppertokkelokke se waagmoed. Hy en sy meisie het vroeg by die dameskoshuis weggespring en stelling ingeneem op een van die enkele bankies wat daar so half verskuil tussen die bome was. Van haar vriendinne het gou die storie vertel dat hulle toevallig daar naby verby “gesleep” het toe hoor hulle so ‘n klapgeluidjie – tipies soos een hand wat op ‘n ander klap – en die bekende stem van die tokkelok se meisie kom deur die bome met ‘n onmiskenbare betigtiging: “Stoute handjie…!”.

Ek dink nie ou Frik het sulke dwalende hande gehad wat Yskassie afgesit het nie. Hy was te veel van ‘n ordentlike, opgevoede en opregte Afrikanerseun wat nie sulke kanse sou vat as daar nie eers ‘n behoorlik aanloop was nie! En beslis nie met hande wat sommer weer sou gedwaal het as daar die geringste betigtiging was nie. Maar dit was ander tye.

Frik en ek en ‘n paar ander manne het in ons tweede jaar nie plek in die beperkte koshuise van die PUK gekry nie en toe maar in ‘n “buitehuis” net oorkant die spoorlyn by privaat mense geloseer. Ons het lekker daar gebly vir die res van ons universiteitslewe want ons het elkeen sy eie kamertjie gehad en die kos was beter as in die koshuise waar selfs ‘n doppertokkelok een aand in die dankgebed ná ete mooi gevra het dat die kos volgende keer asseblief tog beter moet wees! En uiteraard het ons goeie vriende geword in ons eie klein gemeenskap binne die groter gemeenskap en het ons mekaar se persoonlike lewens geken en gedeel.

Dit was ook interessant dat nie een van ons met koshuismeisies gesleep het nie – behalwe dalk Snyman want hy het graag dikwels van “slepe” verander. In my geval was dit bloot omdat die koshuismeisies óf ouer óf langer as ek was. Ek was ‘n maer, kortgat 16-jarige toe ek op die PUK aangekom het. So jonk omdat ek in my vroeë skooljare sommer twee klasse in een jaar gespring het, nie oor ek sodanig slim was nie. Ek was blykbaar só skraal en petieterig, (maar darem al ‘n ervare roker) dat ou Wimpie, wat toe in sy finale jaar tokkelok en voorsitter van die Studenteraad was, kort na my aankoms as eerstejaar op my afgekom het waar ek op die gras gesit en rook het en toe ewe vir my vra: “Boetie, weet jou ma dat jy rook?” Ek moes maar nee antwoord want ma en pa het toe nog nie geweet nie.

Ek het my nie die “boetie”-woord aangetrek soos sommige ander mense nie. Baie jare later het die einste Wimpie vir ene Chris in ‘n koerantgebou se gang raakgeloop en hom ewe vriendelik gegroet met ‘n “Dag, Boetman”. Maar ou Chris wat maar altyd taamlik op sy eer en aansien gesteld was, was so ontstig – behoorlik die bliksem in – dat hy ‘n hele boek daaroor gaan staan en skryf het! As hy my gevra het sou ek hom kon vertel dat die “boetman”-woord maar net ‘n ou spreekwyse van Wimpie was teenoor iemand wat heelwat jonger as hy was.

Dit is egter nou maar ‘n feit van die jong lewe dat in die tienerstadium maak selfs net ‘n jaar eintlik groot verskil tussen seuns en meisies. Ek het dit met groot liefdesleed aan my eie bas gevoel. Wiesie en ek was van Graad 2 af tot in matriek klasmaats. Ek was ‘n skrale twee dae ouer as sy. So deur die jare was ons so aan en af gekys, maar toe op ‘n goeie dag – ek dink dit was in Graad 11 (of standerd nege soos ons dit geken het) – vind ek dat Wiesie nie meer in my belangstel nie behalwe as ‘n goeie ou vriend aan wie sy kon vertel van haar groot liefde vir ‘n ander een – ‘n jong man wat toe al gewerk het! Hy was duidelik darem so vol lewenswysheid en soveel meer ervare as ek, wat dikwels nog kortbroek gedra het! Binne ‘n enkele lang vakansie het sy my totaal ontgroei – fisies en emosioneel was sy skielik heelwat ouer as ek.

Selfs in ons tweede en derde jare het ons groepie in die buitehuis nie juis na die koshuismeisies gekyk vir “sleepkans” nie. Ou Roelf het glo ‘n meisie in dieVrystaat gehad en met sy ryk pa (wat selfs vir hom ‘n tikmasjien kon koop!) kon hy feitlik elke naweek gaan kuier. Mike was baie getrou aan sy meisie uit sy skooldae in Bloemfontein en is enkele dae nadat hy gehoor het dat hy sy finale eksamens geslaag het, met haar getroud. Ek self het vakansies met jonger meisies uit my skooldae gevry en so oral langs die spoorlyn van die Baai af ‘n meisie op sleeptou geneem op die plekke waar ek moes oorklim. Almal ‘n jaar of wat jonger, sommige eintlik nog aan die verkeerde kant van die magistraat se perk, maar op daardie ouerdom het dit ons nie gepla nie want ons “vryery” van daardie jare was maar bra mak.

En onse Frik het ook elke kans wat hy gekry het, met die trein afgesit Pretoria toe – en elke keer het hy met sy terugkoms meer bekaf gelyk as tevore. Die verhouding wou maar net nie blom nie – in Yskassie se kilheid kon niks blom nie.

Dit was taamlik vroeg in ons finale jaar dat Frik besluit het dat hy nog een keer gaan probeer om die ou liefde van die verlede weer in haar yskas van ‘n hart te laat ontvlam. Hy het plan gemaak om vroeg Saterdagoggend die trein Pretoria toe te vat en die saak nou finaal en klaar te gaan uitpraat. Reg of Weg!

Ons het natuurlik almal koppe bymekaar gesit en raad gegee oor wat hy moet sê en doen, maar ek dink dit was Snyman se idee dat Frik moes probeer om haar liefde weer te wen met ‘n yslike bos blomme. Dit moes Snyman gewees het want hy was blykbaar baie aantreklik vir die meisies en het nogal goed geweet hoe om hulle te hanteer – in meer as een sin van die woord!

Maar blomme kos geld en waar kry ‘n student daardie kommoditeit? Dan moet die blomme maar op een of ander manier gevind word. Dit was nog somertyd in die vroegjaar en iemand onthou toe van die yslike beddings vol rose in die ruim tuin van die ou Onderwyskollege, feitlik langsaan die Puk se kampus.

Daar was geen keer nie. Laatnag het ons in ‘n sterk ondersteunende gelid opgeruk en op die kollege se roostuin toegesak. Ons het nie wild en wakker gepluk en verniel nie en in elk geval was daar so baie pragtige rose in blom dat dit nouliks gemis sou word. Maar ons het ‘n groot bos rose – en ek bedoel yslik – bymekaar gemaak en gesorg dat ou Frik die vroegste trein daardie oggend haal. “Maak dit ‘n lekker lang naweek, ou Frik,” het ons raad gegee. “Kom eers Maandag terug want hierdie yslike bos rose moet selfs die kilste meisiehart verwarm en verbly.”

Darem wonderlik hoe ‘n meisie kan val vir iets soos ‘n blommetjie of twee, weet Snyman te vertel, maar ewe ordentlik het hy maar verder gewyg oor wat gebeur as sy eers goed geval het! Net sowel hy het nie te veel oor die wonderbaarlike uitwerking van blomme op die vrou se gemoed uitgewei nie want vroeg, sommer bra vroeg Sondagmiddag is Frik terug. Verslae en verslaan!

Nee, die blomme was nie pap en verwelk nie, het Frik verduidelik. Nog mooi gehou danksy die feit dat ons dit laatnag gepluk het. En Yskassie was oorstelp van vreugde oor die groot bos rose. Hom selfs ‘n yslike klapsoen gegee voor al die huis se mense. Maar dis waar dit gebly het. Hulle het Saterdagmiddag lank en innig gesels. Ou Frik het vertel dat hy eintlik al die praatwerk gedoen het. Maar laatmiddag het sy hom mooi laat verstaan dat die “kys” uit was en dat daar nooit iets van sou kan kom nie. Sy het nie laat blyk of daar iemand anders in haar lewe was nie en daaroor het ek haar eintlik verkwalik want ou Frik het al die indruk gelaat dat hy vermoed dat hy te lelik of te onordentlik is vir enige meisie om ooit lief te kry. Dit is beter om in sulke sensitiewe situasies maar selfs te maak of daar iemand anders in jou lewe gekom het want dan voel die een wat afgesê word nie dat hy of sy te kort skiet nie. Dit is jy wat ontrou was en dus al die skuld dra. Laat julle jonges maar hierdie gratis stukkie raad van ‘n ou kalant … ek bedoel ou oom aanvaar.

Dit was egter nie by ou Frik dat die fout gelê het nie. Hierdie storie se gelukkige einde bewys dit.

Die buitehuis het aan die begin van die jaar van eienaars verwissel toe die Burgers daar oorgeneem het sodat hulle oudste dogter haar universiteitsloopbaan kon begin. Mooi meisie, was sy. Ek het ‘n slag of wat probeer aanlê, maar Daleen het goed geweet van die jong dingetjie heel aan die anderkant van die dorp vir wie ek gereeld gaan kuier het. En toe, sommer so skielik op ‘n goeie dag, kom ons agter dat sy en ou Frik se ogies blink skitter as hulle bymekaar is en dat hulle sommer dikwels bymekaar is. Die einde van die jaar het ek, wonder bo wonder, my laaste vakke geslaag en ek is daar weg. ‘n Jaar of wat later gehoor dat die tweetjies getroud is, maar, soos dit ook dikwels in die lewe gaan, het ek hulle nooit weer gesien of van hulle gehoor nie want ons beroepslewe het ons ver uitmekaar geneem. Maar ek wil glo dat hulle ‘n goeie lewe saam gehad het want hulle het mekaar verdien.

Ek vertel hierdie storie omdat daar twee lesse uit Frik se liefdeservarings te leer is. Die een is dat die liefde net werklik kan blom as dit van beide kante kom. Dit is nou een ding in die lewe wat nie eensydig kan wees nie. Die ander is dat blomme nie werklik help nie. Jy kan net dankie sê met blomme soos by ‘n herdenking. Jy kan nooit iets daarmee”koop” nie. Veral nie by iemand wat ‘n hart soos ‘n yskas het nie.

Фильчаков

Goeie waardes waarborg goeie regering

“What, in fact, is ‘equality’? The term has been much invoked but little analyzed. A and B are ‘equal’ if they are identical to each other with respect to a given attribute. Thus, if Smith and Jones are both exactly six feet in height, then they may be said to be ‘equal’ in height. If two sticks are identical in length, then their lengths are ‘equal’, etc. There is one and only one way, then, in which any two people can really be ‘equal’ in the fullest sense: they must be identical in all of their attributes. This means, of course, that equality of all men – the egalitarian ideal – can only be achieved if all men are precisely uniform, precisely identical with respect to all of their attributes. The egalitarian world would necessarily be a world of horror fiction – a world of faceless and identical creatures, devoid of all individuality, variety, or special creativity.” [1]
“Egalitarianism as a Revolt Against Nature” deur die skrywer Murray N. Rothbard

Volgens die Engelse aanlyn Oxford Dictionaries, is ‘n egalitarian (voorstander van die gelykheidsdogma), iemand wat “believing in or based on the principle that all people are equal and deserve equal rights and opportunities” [2]. Die goeie vraag is natuurlik wat mense daarmee bedoel wanneer hulle verwys na die sg. “gelykheid” van álle mense. Is dit werklikwaar realisties om te glo dat álle mense op ‘n manier gelyk is, terwyl daar tog ooglopende verskille tussen hulle is betreffende hul intelligensie, skeppingsvermoë, liggaamsbou, ens.?

Uit die voorgaande is dit duidelik dat die stelling “alle mense is gelyk (geskape)”, teenstrydig is met die werklikheid betreffende beide ooglopende en minder ooglopende verskille, soos o.a. oorerflike genetiese verskille, tussen mense. Terwyl ek aan die een kant glo dat alle mense sowel as alle ander lewende wesens, ‘n gedeelde Goddelike essensie het, erken ek dat daar genetiese verskille tussen hulle is wat veroorsaak is deur miljoene jare se evolusionêre prosesse. Hierdie genetiese verskille veroorsaak dat ‘n kat ‘n ander geaardheid het as ‘n hond en dit kan selfs ‘n bepalende rol speel by die feit dat sommige mense meer intelligent en/of meer skeppend is as andere. Lewende wesens het daarom ook verskillende vlakke van ontwikkeling wat nie noodwendig impliseer dat diegene wat meer intelligent of skeppend is as andere, noodwendig “beter” is as hulle nie. Daar is talle voorbeelde in die geskiedenis van intelligente en skeppende mense wat al geweldige skade aan die omgewing en aan ander mense aangerig het. ‘n Geniale persoon is dus nie noodwendig ‘n goeie mens nie, en iemand wat Downs se sindroom het is nie noodwendig ‘n slegte mens nie.

Dit is belangrik om te onderskei tussen aan die een kant die Goddelike essensie wat alle lewende wesens op ‘n manier aan mekaar verbind, en aan die ander kant die ooglopende verskille tussen meer intelligente mense en minder intelligente mense, honde en katte, miere en olifante, ens. Alle lewende wesens het nie dieselfde vermoëns nie, omdat hulle verskillende gene oorgeërf het vanaf hul ouers. Indien ‘n hond byvoorbeeld dieselfde skole en universiteit as ‘n mens sou bywoon, sal die hond beslis nie in staat wees om ‘n boek te skryf nie. Dis doodeenvoudig onwetenskaplik om te wil beweer dat ménse ‘n uitsondering is op hierdie reël en dat alle mense dieselfde potensiaal het om ‘n geniale ruimtewetenskaplike te word, indien hy/sy onder ideale toestande sou grootword. Iemand wat met my hieroor verskil het gedurende ‘n debat, het selfs sover gegaan om te beweer dat Stephen Hawking ‘n baie goeie ma gehad het en dat haar optrede teenoor hom die hoofrede was vir sy latere genialiteit!

Daar is ‘n interessante verband tussen die idee dat alle mense “gelyk geskape is in die oë van God” en Marxiste se gelykheidsdogma waarvolgens alle mense gelyk is in die sin dat almal dieselfde vermoëns het. Volgens die tradisionele Christelike dogma het Jesus slegs vir die sondes van mense gesterf en was Sy kruisdood dus slegs van toepassing op mense en nie op nie-menslike diere nie. Sommige tradisionele Christene het daarom beweer dat die mens die kroon van God se Skepping is en dat die mens na die “beeld van God” geskape is. Sekere wette van God is hiervolgens blykbaar van toepassing op die mens, terwyl ander natuurwette van toepassing is op die res van God se Skepping. Terwyl die Ou Testament hoofsaaklik fokus op die verhouding tussen God en die volk Israel, het die latere Christene begin glo dat álle mense deur Jesus se soenoffer gered kan word. Vir baie jare was daar outokratiese regeringsvorms waarvolgens die gewone man op straat basies geen seggenskap gehad het oor regeringsake nie, maar die meeste Christene, Jode en Moslems het geglo dat die mens tog op ‘n manier meer spesiaal is as die ander diere op aarde, omdat slegs mense (na bewering) met God kan kommunikeer.

Sedert die Franse rewolusie van 1789 het die idee van “Vryheid, Gelykheid en Broederskap” begin populêr word onder baie Westerlinge, en is die voorheen outokratiese regeringsvorms geleidelik vervang met demokratiese regeringsvorms. Die idee dat alle mense gelyk is in die sin dat hulle gelyke regte behoort te hê, het die ou ongelyke regte tussen adellikes en die res van die feodale bevolkings, vervang. Voorheen kon lede van die adelstand sekere misdade pleeg waarvoor hulle nie vervolg is nie, maar waarvoor die gewone man op straat vervolg sou word indien hy dieselfde misdaad sou pleeg. Volgens die latere “linksgesinde” kommunistiese idees van Karl Marx en Friedrich Engels, is alle mense basies gelyk omdat hulle dieselfde potensiaal het. Mense se gene is hiervolgens van minder belang omdat mense se karaktereienskappe en lewenskwaliteit oorwegend bepaal word deur hul opvoeding en lewensomstandighede, in plaas van deur hul oorgeërfde gene. Indien ‘n toekomstige Marxistiese staat dus sou sorg dat alle inwoners van die land dieselfde opvoeding ontvang binne dieselfde ideale lewensomstandighede, sou die staat volgens Marxiste, verseker op pad wees na die bereiking van ‘n utopiese paradys waarbinne alle goedere deur almal besit word en aan alle mense se behoeftes voorsien sou word. Vergelyk die voorgaande Marxistiese idees met hierdie stelling wat ek op ‘n kreasionistiese, Christelike webblad raakgelees het: “Genetically, we are ‘equal’ as well. Now that the human genome has been deciphered, we know every human is so similar to everyone else that we are all essentially ‘clones’ of each other. The various expressions we recognize are best understood as designed adaptations.” [3]

Die idee dat alle mense gelyke stemreg behoort te hê, hou verband met die valse en onwetenskaplike aanname dat alle mense “gelyk geskep” is en dat almal gevolglik dieselfde vermoëns het. In werklikheid is daar omtrent nêrens in die natuur enige gelykheid nie, omdat die sterkere en meer aanpasbare lewende wesens gewoonlik triomfeer oor die swakkere, minder intelligente en gevolglik minder aanpasbare lewende wesens. Mense is so verskillend van mekaar dat selfs hulle vingerafdrukke en geslagsorgane uniek is! Intelligensievermoëns verskil ook omdat sommige mense dinge vinniger aanleer as ander, minder intelligente mense. Een persoon se tone of hare is nie eens dieselfde as ‘n ander persoon s’n nie! Die gelykheidsdogma kan dus ook as ‘n ongeldige metafisiese aanname of “geloof” beskou word omdat dit geensins gebaseer is op enige empiriese of waarneembare wetenskaplike getuienis nie.

Sommige sogenaamde demokratiese lande is meer effektief as andere, juis omdat die meeste inwoners van ‘n land nie noodwendig weet wat die beste besluite is wat geneem moet word om hul eie welsyn te bevorder nie. Indien ‘n land bestaan uit verskillende bevolkingsgroepe waarvan die oorgrote meerderheid van die inwoners aan een groep behoort, is die kanse goed dat die minderheidsgroepe benadeel sal word deur die meerderheid se “demokratiese” besluite. Indien die meeste inwoners maklik beïnvloedbaar is, kan die eienaars van die hoofstroommedia maklik indirek bepaal watter politieke besluite geneem word. Deur sommige politici in ‘n goeie lig te stel, kan hulle die uitslag van verkiesings voorafbepaal. Die onlangse Amerikaanse presidentsverkiesings is ‘n goeie voorbeeld hiervan.

Watter regeringsvorm is dan op die ou end die beste? Die geskiedenis het al verskeie kere aangetoon dat die lewenskwaliteit van ‘n land se inwoners grootliks bepaal word deur die kwaliteit van die inwoners van die land en dat die kwaliteit van die mense van ‘n land nié noodwendig afhanklik is van die land se regeringsvorm nie. ‘n Land wat deur ‘n koning regeer word, kan welvarend wees indien die koning werklik omgee vir sy onderdane. ‘n Demokrasie kan ten gronde gaan indien die stemmers nie genoegsaam ingelig is oor basiese politieke realiteite nie en opportunistiese politici hul kans dan kan waarneem om ‘n eenpartydiktatuur in te stel – soos al dikwels in Afrikalande soos bv. Zimbabwe plaasgevind het.

Kom ons veronderstel dat alle inwoners van ‘n land op ‘n dag sou besluit om spirituele beginsels te aanvaar, beginsels wat hulle daagliks motiveer om die welsyn van ál hul mede-landgenote te probeer bevorder. Daar is genoeg hulpbronne in die land en daar is geen probleem met oorbevolking in die land nie. Die inwoners is sodanig spiritueel volwasse en hul lewens so moreel onaantasbaar, dat nie een van hulle dit sal oorweeg om ‘n ander persoon te benadeel nie. In sulke ideale omstandighede sal daar nie eens die nodigheid vir ‘n regering wees nie en sal selfs ‘n toestand van anargie werkbaar wees. Daar sal miskien ‘n groep wysgere wees wat as raadgewers optree vir die res van die bevolking, maar hierdie raadgewers sal dit nie nodig ag om wette op te stel wat deur ‘n polisiemag afgedwing word nie en daar sal gevolglik ook nie tronke wees nie. Kom ons veronderstel verder dat daar ‘n ander land is waarvan alle inwoners ook sodanig spiritueel en moreel ingestel is, maar dat hulle ‘n diktator of ‘n koning het wat as alleenheerser regeer. Ek reken dat selfs so ‘n land ekonomiese vooruitgang sal toon en dat die meeste inwoners gelukkige mense sal wees. Miskien kan die geldigheid van my bewering eendag getoets word wanneer genoeg mense bereid sal wees om aan so ‘n eksperiment deel te neem?

Tradisionele Christene beweer dikwels dat die wêreld wel ‘n beter plek sou gewees het indien álle mense op ‘n dag sou besluit om God se gebooie te gehoorsaam en landswette op te stel wat in ooreenstemming is met Bybelse riglyne. ‘n Vraag wat tereg gevra kan word is watter denominasie se interpretasie van die Bybel dan nagevolg behoort te word binne so ‘n Christen-teokrasie? Tydens die Middeleeue was daar alreeds ‘n tipe teokrasie binne sekere Europese lande met die gepaardgaande nadelige invloede van die Donker Eeue en die onderdrukking van wetenskaplike ontdekkings. In Suid-Afrika het ons die voorbeeld van regse Christene, insluitende Calviniste en Israelvisie-ondersteuners, wat van mekaar verskil betreffende hul idees oor watter wette toegepas behoort te word binne so ‘n toekomstige teokrasie. Hulle stem egter almal saam dat daar teen gays en alle ander godsdienste en gelowe gediskrimineer behoort te word!

Sommige Materialistiese Ateïste is voorstanders van “etiese” humanisme. Hiervolgens behoort die mensdom sekere basiese etiese waardes na te volg. Die probleem hiermee is dat die meeste mense beslis nog nie bereid is om sodanige etiese beginsels te aanvaar nie en dat daar miskien ‘n tipe oorgangsfase moet plaasvind waartydens die res van die “onetiese” bevolking opgevoed moet word deur ‘n elite wat hulleself as meer “eties” as die res beskou. Miskien was die aaklige kommunistiese eenpartydiktature van die ou Sowjetunie en Rooi-Sjina ook op ‘n manier goeie voorbeelde van humaniste wat hulleself die reg toegeëien het om die gepeupel “op te voed”?

Daar is baie mense wat ‘n Spirituele lewensbeskouing het soortgelyk aan myne, maar wat beslis nié met my sal saamstem betreffende my bogenoemde kritiek teen demokrasie nie. Hierdie is dus my persoonlike politieke idees wat nie noodwendig deur baie spiritueel-bewuste mense ondersteun word nie, maar wat tog nié teenstrydig is met my godsbeskouing en idees oor lewe na die dood nie. Godsdienstige Fundamentaliste het deur die jare al verskeie regeringsvorms ondersteun. Terwyl die meeste van hulle jare gelede nie-demokratiese regeringsvorms ondersteun het, ondersteun die meeste van hulle deesdae demokratiese regeringsvorms. Daar is sommige van hulle wat nié ondersteuners is van ‘n “liberale” vorm van demokrasie nie en wat beoog om die regte van bevolkings binne demokrasieë te beperk, soos o.a. verregse Christene wat ‘n teokratiese regeringsvorm ondersteun, Joodse fundamentaliste wat ‘n vorm van apartheid tussen Jode en Palestyne ondersteun en Moslem-fundamentaliste wat ‘n regeringsvorm ondersteun wat op hul Sharia-wette gebaseer is. Die meeste ateïste en agnostici is deesdae geneig om ‘n sekulêre regeringsvorm te ondersteun waarbinne daar ‘n duidelike onderskeid tussen Kerk en Staat is.

Uit my voorgaande argumente probeer ek dit duidelik stel dat ‘n goeie regeringsvorm of selfs ‘n goeie konstitusie of landswette, op die ou end minder belangrik is as ‘n gesonde spirituele lewensbeskouing en hoë morele waardes van die breë gemeenskap.

[1] http://mises.org/daily/3071
[2] http://oxforddictionaries.com/definition/egalitarian
[3] http://www.icr.org/article/are-all-men-created-equal

прокурор харьковской области

Van die neus na die brein

Ek het die eerste keer besef wat die krag van intranasale dwelms kan wees na die lees van ‘n 2005-artikel in Nature, getiteld “Oksitosien verhoog vertroue in die mens.” Die skrywers – verskeie sielkundiges, neuropsigoloeë, en ekonome, het berig oor ‘n studie wat gebaseer is op ‘n speletjie wat twee spelers teen mekaar stel, naamlik ‘n belegger en ‘n trustee.

Die belegger het die opsie om sy geld te skenk aan die trustee. As hy dit doen, word ‘n bedrag toegevoeg. Die trustee kan dan omdraai en die beloning (van die oorspronklike belegging én die skenking) met die belegger deel of net die geld vir homself hou.

Die belegger het dus ‘n dilemma: Sal die trustee die geld deel of nie? Die meeste mense in hierdie situasie is nogal sku om te veel vertroue in die trustee te stel. Maar – en hier is waar oksitosien inkom – die eksperiment was in staat om te wys dat die toediening van oksitosien deur die neus (bekend as intranasale toediening) die vertroue wat ‘n belegger toon beduidend beïnvloed.

Die moontlikheid dat die intranasale roete om ander dwelms of ander chemiese middels die beskermende bloed-brein skans te laat omseil en direkte toegang tot die brein vir skadelike doeleindes toelaat, is dus diep verontrustend.

Die ander kwelling is dat die intranasale weg byna hoegenaamd nie gereguleer word deur enige wetgewing nie. Parfuummaatskappye gebruik al jare allerlei eienaardige toevoegings wat nie beheer word nie om verbruikers om te haal om hulle produkte te gebruik en herhaaldelik ook.

Toenemend word “reuke” in kettingwinkels, hotelle en in openbare ruimtes uitgepomp deur spesiaal ontwerpte toerusting, om klante se “belewenis te verhoog”, sonder dat die deursnee-persoon bewus is daarvan.

Die aanvanklike publikasie het daartoe gelei dat ander eksperimente uitgevoer is om die uitwerking van die dwelm op die belegger se gedrag te toets. Dit het getoon dat effek selfs voortduur nadat die vertroue tussen die twee spelers verskeie kere verbreek is.

Hoewel daar positiewe implikasies van hierdie ontdekkings is – intranasale toediening van oksitosien is dalk net nuttig in die afname van angs – bestaan die moontlikheid dat die intranasale roete ander dwelms of chemiese middels wat die beskermende bloed-brein skans omseil en direkte toegang tot die brein toelaat, vir skadelike doeleindes aangewend sal word.

Selfs meer kommerwekkend is dat dit lank reeds duidelik is ​​dat sodanige bioregulators wat natuurlik in chemikalieë in die liggaam in regulerende funksies soos hartklop, temperatuur, slaap, en gevoel, voorkom, selfs in baie lae konsentrasies in die brein ‘n verskil kan maak.

In 2006 het die Institute of Medicine en die National Research Council se gesamentlike komitee (die sogenaamde Lemon-Relmankomitee) gewaarsku teen die impak van bioregulators op immuun-, neurologiese en endokriene stelsels. Die komitee het ook gewaarsku in hul finale verslag oor die moontlike gebruik aerosoltegnologie, mikroenkapsulasie, nanotegnologie en geenterapie om die impak van sodanige bioregulators op die menslike liggaam te verhoog.

Vooruitgang op die gebied sedert die verslag se publikasie vier jaar gelede het hierdie bekommernisse verhoog.

Hoewel die manier waarop die dwelms vanaf die neus na die brein oorgedra word nog nie heeltemal verstaan ​​word nie, gegewe al die voordelige mediese moontlikhede, behoort roetes onderworpe te wees aan noukeurige ondersoek.

Die mees voor die hand liggende moontlikheid is dat daar ‘n direkte roete na die brein deur die olfaktoriese senuwee is. Daar is talle ander moontlike roetes. Sekere kanale vir ekstrasellulêre vervoer van dwelms kan deur die aksone van die neurone self geskied.

Trouens, daar is duidelik ook maniere waarop die doeltreffendheid van die dwelm-of chemiese agent se lewering deur die intranasale roete optimaal verbeter kan word.

Die deurdringbaarheid van die nasale weefsel kan verhoog word deur die byvoeging van chemikalieë wat bekend staan ​​as deursypelingsversterkers om die oplosbaarheid van verbindings te verhoog. Ten slotte, kan dit moontlik wees om die spoed waarteen dwelms of chemiese agente vervoer word, te verminder deur die byvoeging van chemikalieë wat die bloedvate vernou en dus toelaat dat die dwelmtoevoer vertraag word.

Vir leiding, sou ek aanbeveel om te kyk na die 2008-finale verklaring van die Biologiese Wapens Konvensie State Partye. Die inisiatiewe wat daarin vervat is, soos gedragskodes, verhoogde bewustheid en opvoeding, en regeringstoesig, kan baie nuttig kan wees in so ‘n poging.

Александр Фильчаков Васильевич

Die ‘Dutch Mark’ om die nek

'n Moderne weergawe van die 'Dutch Mark'Van die 1860jare af het die verengelsing in die Kolonie toegeneem, veral deur middel van die skole. Selfs op die speelterrein moes die kinders Engels met mekaar praat om straf vry te spring. In party skole is gebruik gemaak van ‘n sleutel, blokkie of hartvormige plank waarop iets geskryf is soos: “I am a donkey”. Hierdie “Dutch Mark” is om die nek gehang van iemand wat Afrikaans praat, en die een wat dit gedra het as die skool die middag sluit, moes as straf honderde reëls uitskryf soos: “I must not speak Dutch and ought to know it by now”. Langham Dale, wat in 1859 superintendent-generaal van onderwys geword het, het met ‘n besoek aan ‘n skool die kennisgewing “It is forbidden to speak Dutch” aangetref en het sulke verbiedinge belet. Hy was nie teen Hollands as vak nie — maar wou Afrikaans of Hollands tog nie as die medium van onderrig toelaat nie.

Die Kaapse onderwyswet van 1865 het bepaal dat die onderwysmedium in alle eerste- en tweedeklasskole Engels moes wees en dat in derdeklasskole (plattelandse skole) die medium sover moontlik Engels sal wees binne ‘n jaar ná die oprigting. In die sendingskole, ook van die NG Kerk, moes die onderwys sover moontlik in Engels geskied.

Daar was min verset teen die verengelsingsproses. Die skryfster M.E.R., wat gebore is in 1875, beskryf hoe dit verloop het. Afrikaanse meisies het veral weens die onderwys en die aansien van Engels graag onder mekaar Engels gepraat. “Vanaf gedwonge Engels en strafbare moedertaal het ons meisies gekom tot gewillige en gladde hantering van Engels in die skool, op straat en onder mekaar. Nie die seuns nie. Engels praat was vir hulle ‘n meisie-agtige aanstellery. Die volgende stap was dat die dogters, as hulle trou, die ou huistaal wat hulle nog met hulle eie ouers moes praat, nie met hulle kinders gepraat het nie; ook nie meer na ou gewoonte die kinders na vaders- of moederskant laat heet het nie, maar ‘fancy names’ gegee en oneindige plesier daaraan gehad het. Hulle het ‘calling cards’ en ‘at home’ days’ ingestel.” Sy skryf ook dat goeie ouers na goeie onderwys vir hul kinders gesoek het wat loopbane toeganklik sou maak. En daarvoor was Engels onmisbaar.

Name is verengels, veral van die dogters — maar ook die name van plase, huise en huisdiere; dis omtrent net osse wat verengelsing vrygespring het! Ouers en kinders, of kinders onderling, het van 1875 af in die Kaapkolonie toenemend in Engels met mekaar gekorrespondeer. Afrikaners het in gesprekke al meer Engelse uitdrukkings oorgeneem.

Kinders is in “Cape History” geleer hoe ondankbaar hulle voorouers was (daarom, glo, dat daar iets was soos die Slagtersnek-opstand en die Groot Trek) of hoe wreedaardig (deur slawe aan te hou — iets wat die Engelse egter ook gedoen het). Onderwysers het Afrikaanse kinders probeer skaam maak vir hul voorouers, en bewerings van mense soos John Philip teen die Boere opgedis. G.R. von Wielligh skryf: “So moes die kind dag na dag in die skool hoor: Ons Afrikaners is geen volk nie, onvertroubaar, besit nie eers ‘n beskaafde taal nie, is gedurig teen mekaar verdeel, daarom kan ons onsself nie regeer nie.”

Данильченко Харьков

Vier keer meer psigopate in bestuursposte

Psigopate floreer in bestuursposte teen ‘n koers van vier keer hoër as die normale bevolking. Nuwe navorsing toon dat die aantal styg as gevolg van swak ekonomiese tye, en hulle teenwoordigheid sal waarskynlik ook verhoed dat vroeë oplossings vir die globale finansiële krisis gevind word.

Só sê Liza van Wyk, uitvoerende hoof van nasionale bestuursopleiding by die maatskappy AstroTech vandag in Johannesburg. “Die onlangse hoëprofiel bedanking van ‘n Goldman Sachs-handelaar, die Suid-Afrikaanse Greg Smith, wat sy afgryse uitgespreek het oor praktyke wat kliënte minag, is ‘n voorbeeld van hoe traumaties sulke “base” kan wees vir hul personeel.”

Nuwe navorsing uit Brittanje wat diagnostiese toetse vir psigopatie in 1980 ontwikkel het, toon dat die 2007-2008 finansiële krisis gelei het tot ‘n toename van psigopatiese persoonlikhede in die hoekkantoor.

Kanadese navorsers het bevind dat sowat vier persent van senior bestuurders in die wêreld nou psigopatiese neigings toon, van die een persent wat die norm onder die algemene bevolking is, sê van Wyk.

“Daar is tekortkominge in emosionele intelligensie, goeie mensebestuursvaardighede, en empatie of werklike spangees – nie net lawaaierige clichés nie – in die werkplek “.

Sy het bygevoeg: “Die goeie nuus is dat maatskappye dit weet. Hulle word deurgaans getref deur bedrog, swak verdienste, trae groei en ‘n ongelukkige werkmag.”

‘n Novemberverslag van Pricewaterhouse Coopers toon ‘n 13%-verhoging in werkplekmisdaad sedert 2009, met ‘n gemiddelde koste van $5 miljoen per maatskappy: 56 persent van maatskappye sê die oortreders was werknemers.

En in die Verenigde Koninkryk woed kontroversie oor die opleiding van die Britse bestuurders volgens die Financial Times. Daar word gesê dat byna die helfte van Britse bestuurders dink hulle onmiddellike hoof is oneffektief. Dit het gewaarsku dat ‘n “kultuur van swak bestuur” die Britse ekonomie is skade berokken.

Die FT het gesê slegs ‘n vyfde van die Verenigde Koninkryk bestuurders het ‘n professionele kwalifikasie, ‘n laer persentasie as in Duitsland of Frankryk. “Ons het aansienlik laer vlakke van bestuurskundigheid in Suid-Afrika en dit is geen wonder dat hulle onderpresteer en rebelse personeel kweek nie,” het Van Wyk gesê.

Die reaksie van baie swak opgeleide bestuurders, het Van Wyk gesê, was om personeel te boelie. Dit maak werknemers uiteindelik fisies siek, het sy gesê.

Van Wyk het gesê psigopate is besonder suksesvol in die werkplek, want hulle is sjarmant en sonder gevoelens. “Hulle sal lieg, steel, en omkoop om te kry wat hulle wil hê. Hulle het geen empatie of gewete nie. Hulle sal iemand anders as die sondebok uitwys terwyl hulle base met sjarme verblind. Probleem is dat by nadere ondersoek is hierdie mense nie regtig van enige waarde nie. Hulle praat ‘n storm los, maar kan niks skep nie. Hulle is swak implementeerders. Hulle raak verveeld en beweeg aan.”

‘n Onlangse CNN-ondersoek het uitgewys: “Hulle steel krediet vir prestasies en verplaas skuld vir foute. Psigopate het oppervlakkige, korttermyn seksuele verhoudings, dikwels in die werkplek, en word maklik verveeld. Hulle neem risiko’s sonder kommer vir die gevolge.” Dit is ‘n speletjie, sê van Wyk.

‘n New Yorkse bedryfsielkundige Paul Babiak, wat die wêreldwye topverkoper geskryf het oor psigopate in die werkplek, Snakes in Suits, sê psigopate voel aangetrokke tot invloedryke mense en posisies . “Hulle speel kopspeletjies met mense en maak goeie geld daaruit,” sê Babiak, “Hulle is nie dom nie. Hulle kan ontsyfer wat van hulle verwag word en die rol speel.”

Фільчаков Олександр Васильович