Kategorie: Algemeen

Soos gebruiklik dié tyd van die jaar, kyk Herrie hoe die Oos-Vrystaat in die Curriebeker sou vaar as die bond nog bestaan het, en sy eie spelers sou behou het.

Wanneer die Blou Bulle en die Haaie mekaar in Durban aandurf, is daar minstens twee Oos-Vrystaters op die veld – Jannie en Bismarck du Plessis. In die ander wedstryd tussen die Cheetahs en die WP, is die Oos-Vrystaat ook goed verteenwoordig. Meyer Bosman is in Bethlehem gebore, Hendro Scholtz kom uit die Oos-Vrystaat en so ook CJ van der Linde.

Dis interessant dat dié landstreek so baie stutte van formaat opgelewer het. Faan Rautenbach is self ‘n getoë Oos-Vrystater, maar onlangs het Herman le Roux, voormalige voorslagsportskrywer en later hoofredaksielid van Volksblad en Beeld, Herrie daarop gewys dat die groot Mof Myburg van Senekal af kom.

Nog ‘n onlangse Springbok uit dié geweste is Gerrie Britz wat eintlik ‘n flank was wat gereeld lopies oor die lengte van die veld ingekry het, maar weens sy lengte dikwels as slot ingespan is.

‘n Springbok wat kan skop soos kersiemampoer is Frans Steyn.

Herrie is nog gans te nat agter die ore om ooit vir Danie Craven te sien speel het, maar Herrie het Dok wel gereeld op en oor Coetzenburg sien loop toe Herrie as kannetjie daar self baie sweet getap het. Dok en Bliksem het daar verbygestap, en sommer so in die stap notas in sy kop (Dok s’n) gemaak oor toekomstige Springbokke wat hy sien speel het.

En daai storie dat Dok vir Bliksem geleer het om soos ‘n Patryshond… ‘n Pointer, te gaan staan om talent aan Dok Danie uit te wys – daai storie is ‘n mite. Anderkant die rugbyvelde aangekom, het Dok en Bliksem Stellenboschberg se voetheuwels aangedurf. So hups soos ‘n jong Oos-Vrystaatse seun wat met sy hond in die sandsteenkoppies gaan stap.

Jare hierna was Dok Danie nog Suid-Afrika se rugbybaas. So lank, die storie word vertel van die Egiptoloë wat ‘n baie goedbewaarde mummie opgespoor het. Met bietjie salfies en invryf, het hulle koning Toet naderhand by. Verbaas wil hy weet waarvandaan die argeoloë kom. Toe een sê Suid-Afrika, wil-wil herinneringe intree. Na ‘n rukkie roep hy uit: “Suid-Afrika, ja natuurlik. Is Danie Craven nog die rugbybaas daar?”

Dok het sy aanhangers gehad, waaronder ‘n seun van Paul Roos Gimnasium se spesiale klasse. Waar Dok se span was, was die seun ook. By geleentheid praat die manne in die kleedkamer oor Niel Armstrong wat op die maan is. Die seun gaan staan buite, helder oordag, en betrag die bleek maan lank. Na ‘n ruk sê hy in Dok se stem: “Ja wagtag, daag staan hulle!”

пломбирование молочных зубовлобановский александр харьков

Vir al die Afrikanergroepe en mense wat nie wil saamstaan nie, en spesiaal vir diegene wat my nie as ‘n mede-Boer beskou nie. Hoe lank moet ons volk nog hierdie deurmaak?

Die Hart van ‘n Hond

Boksie was van onsekere herkoms, alhoewel dit nie gemaak het dat hy ‘n lelike hond was nie. Hy was groot met ‘n mooi gevormde kop, groot hangore en vriendelike groot bruin oê. Een van sy ouers moes ‘n Boerboel gewees het, die ander moontlik ‘n Labdrador.

Oupa het eendag op pad van die dorp af terug plaas toe, ‘n skoenboks langs die pad sien lê, en net voor hy verby ry, die boks sien beweeg. Hy het gestop, en die boks wat met maskeerband toegeplak was oopgemaak. Opgekrul binne-in, was die ligbruin hondjie, alreeds swak van ontbering en ‘n tekort aan suurstof. Oupa, wat ‘n groot diereliefhebber was, het die hondjie gemasseer, en lug in sy neus geblaas, en met vreugde aanskou hoe die outjie reelmatig begin asemhaal het, en sy oë oopgemaak het.

Hy het die hondjie huistoe geneem, en hy en Ouma het die maer klein dingetjie met groot liefde begin versorg en grootmaak. En die klein maer dingetjie, gedoop Boksie oor waar Oupa hom gekry het het gedy onder hulle versorging en liefde, en ‘n yslike hond geword. Vir hulle was hy soos ‘n kind in die huis.

Hoe ouer Boksie geword het, hoe meer het hy verstommende intelligensie getoon. Maar sy grootste deug was sy absolute liefde en trou aan Oupa en Ouma. Hulle kon hulle nie buite die huis roer nie, of Boksie was op sy pos tussen hulle, net voor hulle, net agter hulle. As hulle dorp toe gegaan het met die bakkie, het hy op die voorstoep gelê, tot hy die bakkie kon hoor aankom, dan het hy na die werfhek gehardloop en daar met groot geblaf gewag dat Ouma moet uitklim om dit oop te maak. En na hy haar gegroet het, het hy sommer stertswaaiend die werf skoongemaak van al die hoenders, ganse en wat ook al net om seker te maak sy Oubaas en Ounooi kan ongehinderd terug in die huis kom.

Met die al hoe groterwordende sekuriteitgevaar, het ons probeer om Oupa te oorreed om die plaas te verkoop, maar hy wou niks weet nie. Die plaas was vir hom en Ouma hulle hele lewe. Ons het hom darem later oortuig om nog ‘n groot hond te kry (Nero was ‘n Rottweiler) en toe te laat dat Boksie in die huis slaap.

Ek was oppad terug Gauteng toe, na ‘n drie dae lange besoek aan ‘n klient in die Noordkaap, toe ek skielik en onverklaarbaar die behoefte voel om vir Oupa en Ouma te gaan verras met ‘n besoek. Dit sou ‘n ompad van honderd kilometer beteken, maar ek kon nie die behoefte ignoreer nie. Ek moes onraad vermoed het toe ek hulle van die afdraai probeer bel het, en nie antwoord kon kry nie.

Toe ek by die werfhek stilhou, sien ek iets is verkeerd. Die hek staan oop, ek sien geen hond nie, en al die deure van die huis staan oop. Die waenhuis het ook oopgestaan en Oupa se bakkie was nie daar nie. Alles hoogs onreelmatig. My nekhare het onmiddelik begin rys. Ek het uit my kar geklim en versigtig na die huis gestap met ‘n yskoue hand wat heeltyd my hart omklem het.. By die hoek van die huis het Nero gelê, doodgeskiet.

By die stoeptrappe het ‘n onbekende jong swartman gelê, met arms aan vlarde, en sy gorrel weggebyt. Van hom af het ‘n breë bloedspoor teen die trappe opgelei, deur die voordeur en na die kombuis toe. Daar het ek hulle gekry. Oupa en Ouma het langs mekaar gelê. Albei se voete, hande en skedels was verbrysel met ‘n bebloede hamer wat langs die tafel gelê het. Bo-op hulle het Boksie gelê, met sy kop styf tussen die oumense se liggame ingedruk. Sy hele agterlyf en ribbekas was met ‘n panga uitmekaar gekap. Sy regterbeen het net aan ‘n sening gehang, en die linkerkant van sy kop het aan ‘n vel oor Ouma se bors gelê.

Dit moes ‘n onmoontlike poging van hom gevat het, om homself teen die stoeptrappe op, deur die voordeur tot by sy geliefde Oubaas en Ounooi te sleep, om tog net saam met hulle die dood in te gaan. Ek lei af Oupa het nog geleef toe Boksie hom by hulle aangesluit het, want sy bebloede en gebreekte hand was op die hond se kop, en hy en Boksie het in mekaar se oë gelê en kyk.

Die wit newels van waansin

Terwyl die Polisie om jou rondskarrel om leidrade te probeer vind, sit jy op die stoep in die son, op ‘n snikhete Desember oggend onder ‘n kombers en ruk. Die simpatieke sersant wat op haar hurke by jou sit het vir jou ‘n koppie walglike soet swarttee gebring.

Dit is asof jy van buite af ‘n grusame riller rolprent aanskou. Die bloed, die liggame, die stilte oor die werf. Jy kom agter dat die voëls nog steeds stil is. Jy probeer kalm bly, maar daar is sulke wit newels wat oor jou redenasie vermoëns spoel. Jy probeer die emosies wat saam met daardie newels kom ontleed, en dan besef jy daar is net een beskrywing – waansin.

Want jy voel waansinnig hartseer en kwaad tegelyk. Jy soek iemand om te beskuldig, en jy wil daardie iemand vermorsel. Jy wil hom laat sterf op die wreedste manier denkbaar. Jy wonder waar was God om toe te laat dat twee sulke wonderlike en gelowige mense so wreed moes sterf, en jy verwyt Hom. “Waar de fok was Jy? Hoekom – hoekom –hoekom?” prewel jy, maar daar is nie antwoorde nie.

Jy kyk weer na die swarte wie se keel deur die honde afgeruk is, en jy dink; “Goedso Bliksem, ek hoop jy het stadig gevrek en geroggel in jou eie bloed.”

As jy die soet tee drink begin die newels so bietjie terugtrek en jy besef jy moet die familie laat weet. Soos ‘n zombie loop jy na die telefoon en bel vir Ma en Pa. Dit is Ma wat antwoord. “Ma ek het slegte nuus” begin jy. “Here Heinrich wat is fout?” skree-vrae Ma as jou stem jou gemoedstoestand weergee. “Ma dit is Oupa en Ouma” begin jy. “Nee, Here asseblief tog nee!!! Skree Ma en die volgende oomblik is Pa op die lyn. Hy bring soos altyd bietjie kalmte in jou lyf. Jy verduidelik dat Oupa en Ouma vermoor is, maar los die detail uit. Dit voel net onmoontlik om dit te beskryf, so asof dit onwerklik is. Pa belowe hulle sal dadelik ry, en jy stop hom en sê dat Ma dit nie mag sien nie, hulle moet eers later kom. Sonder verduideliking vestaan Pa.

Dan begin jy wonder hoe jy die huis gaan skoonkry, so sonder hulp. Hoe jy jouself sover gaan kry om skoon te maak. Al die bloed……….

Die polisie se lykswa hou voor die huis stil. Jy kan nie glo die twee ou mense word met so ‘n vuil en onpersoonlike voertuig weggeneem nie. So onwaardig. Die wit newels begin weer oor jou denke spoel, en jy ervaar ‘n intense haat. Dis hulle skuld, en jy wil hulle in die hande kry om te boet!!!!!!!! Hulle moet boet!!!!

Die sersant bring vir jou ‘n toebroodjie. Dit proe soos rubber en kaartbord, en jy bedank dit vriendelik en wonder of jy ooit weer in jou lewe gaan eet, of ‘n eetlus hê.

Daar stop ‘n rooi bakkie voor die huis, en ‘n vriendelike blonde vrou klim uit. Sy verduidelik dat hulle misdaad tonele opruim, en dat ek nie bekommerd moet wees nie. Hulle sal alles skoonmaak, hulle wag net vir die polisie fotograwe om klaar te maak. Jy glimlag dankbaar.

Twee polisiemanne sleep Oupa se lieflingshond aan sy agterpote uit die huis en jy wil op hulle skree om die hond met respek te behandel. Jy vat egter woordeloos by hulle oor en dra die hond se verminkte karkas na die koelkamer, en lê dit saggies neer. Dan gaan haal jy die ander hond, en doen dieselfde. Dan begin jy wonder oor die ander diere, en stap krale toe. Tussendeur veg jy teen die wit newels. En al wat jy hoor is die polisie se doen en late. Die werf, die omgewing is stil. Jy kyk verbaas na die bloed aan jou klere, en wonder hoeveel daarvan is Oupa en Ouma s’n.

Asof jy outomaties kan beweeg, gee jy diere voer en water. Selfs hulle lyk verwese. So asof hulle bang is hulle hoor weer gille van die huis af.

Dan kom die eerste verlossing. Die buurman, oom Willie en sy vrou Erika kom aangestap. Jy het ook omtrent voor hulle grootgeword, en kan ewe skielik nie meer die trane terughou nie. En die geween van ‘n groot man het ‘n rouheid van sy eie. Dit weerklink van woede, frustrasie en hartseer oor jy nie die tragedie kon keer nie. Oor selfs jou manwees ontoereikend was om jou geliefdes te beskerm.

Die twee ou mense hou jou vas asof jy hulle eie kind is. En net hulle aanraking bring bietjie kalmte en verdryf die wit newels. Vir eers.

Oupa, Ouma en Boksie is saam begrawe daar op die plaas. Daar waar die Treurwilgers so oor die stroompie langs die huis hang.

betting withoutлобановский депутат

“Ja oom Anneries.” Ek het self die Landbouweekblad onder oë gehad. “Lyk my dit gaan so drie keer meer wees as verlede jaar.”

Oom Anneries laat loop met sy straaltjie pruimtwak in die skotteltjie in. Dié moes hy begin inspan na die tante so gekla het oor hoe haar tuinplante begin lyk het toe hy, oom Anneries, van die snuiftwak af moes af oor die halwe long wat hy nog oor het.

“Man, laat my dink aan die dae toe ek nog geboer het. Hier in die omgewing van Fickburg is veediefstal oor die grens mos nie ‘n nuwe ding nie, en ek beginne toe wonder van wat ‘n mens kan aanhou om die veediewe uit te hou.”

Ek luister aandagtig. Oom Anneries kan, as hy die dag lus het, omtrent ‘n kloon van wyle Jan Spies wees met sy storievertellery, stories waar mens moet wakker slaap om te weet waar feit ophou, en met fiksie verstrengel raak. Maar altyd ‘n kern van die waarheid.

Ander kere, skynbaar heel teen sy aard, kan oom Anneries regtig ‘n doodgewone oom Kaspaas wees. Dié eienskap het hy eers gekry na hy by die Kersiefees van so twee jaar gelede vir die liegstorie-kompetisie ingeskryf het, en derde gekom het.

Ek onthou die storie nog goed. Die een van die rekdraad.

“Oom bedoel seker binddraad,” het die programleier nog probeer sin maak.

“Nee, rekdraad,” het oom Anneries volgehou.

Dié dag het die manne ‘n boodskapper van die lusernland af gestuur dat die vaaljapie in die modder vasgeval het.

“Ek soek eers die kabel, maar sit dit nergens, toe gryp ek ‘n rol draad wat ek die week by die koöperasie gekoop het en gooi dit agter op die trokkie, en ry lande toe. Daar maak ek ‘n stuk van die draad los, en woel die vaaljapie stewig agter die bakkie vas. Ek beduie vir die manne, hulle draai die slinger, en die vaaljapie gesels. Toe trek ek stadig weg, en begin ry.

“Maar ek het ‘n buurman saamgehad en ons was besig om oor die politiek te gesels. Daai dae maar wild hier met die politiek gegaan. Ek vergeet skoon van die vaaljapie, en ry om die land, en weer die anderkant op en by die hek uit. En dis net daar waar ek van die vaaljapie onthou. In die truspieëltjie sien ek die vaaljapie makeer, hou stil en vlieg uit. Die vaaljapie staan nog doer oorkant die land waar hy na die lekker baie reën vasgeval het. Maar die snaaksste is, sien ek die hele land se lusern is gesny.

“Toe ek mooi kyk, sien ek die draad agter die bakkie is nooit af nie, net so dun soos die helfte van ‘n naalddikte gerek. Dis toe dat ek onthou dat toe ek binddraad gaan koop het die mannetjie by die koöperasie iets beduie het van die binddraad is op, maar hulle het iets nuuts, en sal oom probeer.?

“Ek gaan graaf in die paneelkassie, kry die koöperasie se slippie en lees wat ek gekoop het: ‘Rekdraad’ lees ek.

“Daai draad het so dyn gerek, toe ek so om die land ry, toe sny dit die lusern mooi stomp af.”

Maar in watter storiebui is oom Anneries vandag?

“Man, ek weet dis te koud hier vir volstruise, en ek dink. Toe onthou ek van ‘n buurman wat met renosters wil boer. Hy het vir hom solank ‘n mak witrenosterbulletjie laat kom om die omgewing gewoond te raak. Van daai dag raak daar toe g’n bees of skaap op sy plaas weg nie.

“Ek vra hom toe of ek die arnostertjie ‘n dag of wat kan leen, lat ek net kyk hoe dit gaan. En toe stuur hy vir Willie, die arnostertjie, oor.

“Sampie en Sameul wat vir Willie aangejaag het, het redelik gevaar, behalwe Willie is deur die grensdraad se hek nog voor iemand kans gekry het om die hek oop te maak. So kom Willie met die opgevoude hek half om hom gewikkel kopskuddend op die werf aangedraf, en toe ook al goed geïrriteer met die onnodige bagasie.

“Ek het pas ‘n aankeerkraal van nuwe teerpale gemaak, en beduie hulle moet Wille daar in jaag. Toe Willie in is, druk ek twee pale deur sodat Willie nou nie te veel ruimte het nie, en ek kan kyk hoe ek die hek los kan kry.

“Maar lyk my Willie het intussen geheg geraak aan daai hek, want toe ek dit afpluk, toe sien ek Willie kyk vir my met daai ogies, en daai kyk is ‘n onlekker kyk.

“Ek besef dis ‘n gawe plek die om baie skielik te makeer, en ek lê die rieme neer na die paalheining. Toe ek met my hande bo druk, en oorvlieg, toe is dit ook net mooi dat Willie skep. En hy skep daai onderste teerpaal dat sy voorste horing tot by die hef in die paal insak, en ‘n hele ent anderkant uitsteek.

“Nog ‘n vars paal daai, en dit gee ‘n hele ent mee voor dit weer reguit maak, en vir Willie op sy agterent te lande laat kom. ‘n Oomblik dink Willie, en retireer toe, en pluk die paal uit die boute uit. In plaas van ‘n hek om sy kop gedrapeer, sit hy nou met ‘n paal soos ‘n lang snor wat weerskante van sy kop uitsteek.

“En toe kom hy weer vir my. Hy sien sleg en gaan vir my reuk. Boonop sit sy oë mos net hier agter sy neusgate, en nou keer die pal ook nog dat hy my kan sien.

“Ou Willie jaag my, en ek hol. Kom Willie te naby, dan swenk ek, en dit neem Willie ‘n rukkie om ook te swenk. Toe kry ek plan en hardloop tussen twee opgeskote bloekoms deur, Willie agterna. Die teerpaal haak, maar net ‘n oomblik toe lê die twee bome morsaf gebreek.

“Dis toe dat ek plan kry. Ek sit af na ‘n lappie grond wat ek wou ontbos vir koring plant. Hier sorg ek dat ek net buite Willie se bereik is, terwyl ek al by die ergste boskasies verbyhardloop, en soms, as daar plek is, deur. Willie agterna, en nog ‘n stuk ontbossing is gedoen.

“Een plek is Willie te gou op my, en ek moes deur al was daar nie plek om te deur nie. Helfte van my klere in daai blinkblaar agtergebly.

“Maar teen daai tyd is my wind op, en ek hoor Willie se asem blaas ook erg. Maar hy kom!

“Maar toe die land nou mooi skoon is behalwe vir ‘n bloekom in die een hoek, strompel ek daarheen. Nou moet Willie my maar klaarmaak, ek is in elk geval dooi. Ek slaan onder die bloekom neer en wag op die einde. Knyp my oë altwee styf toe. Ek hoor Willie blaas, maar dit kom nie nader nie.

“Ek kyk, en sien Willie lê uitgestrek hier langs my op die gras. Die teerpaal, blyk dit, het uiteindelik deurgeknak, en afgeval. En so lê ons maar.

My keël is droog van die hardloop, en ek haal die sakkie met suurklontjies uit wat ek altoos saamdra lande toe om teen dors word te suig.as daar nie ‘n watertjie byderhand is nie.

“Toe ek enetjie in my mond druk, sien ek die pleitende kyk in Willie se oë, en druk vir hom ook enetjie in die kies. Hy kreun eintlik van die lekkerte soos hy dit geniet. So twee suurklontjies elk later, slaan ons voet terug kraal toe, waar Willie ‘n halwe trog water uitdrink, en toe agterkom die suurklontjiesmaak is uit sy mond weg. Hy kom snuffel soos ‘n hanskaller aan my sak, en ek druk hom weer een in die kies.

“Van toe af is ek en Willie groot maters. Snags loop hy elke nou en dan sy paadjies, en ‘n keer het hy op ‘n groepie veediewe afgekom. Hulle het glo die rivier net-net betyds gehaal. Bedags lê hy op die stoep soos ‘n uitgevrete boerboel.

“Niks, maar niks het op daai plaas weggeraak nie. Ook seker vir drie jaar na Willie klaar geleen was, en terug is na sy mense toe.”

Oom Anneries dink diep. “Nou is daar ‘n storie dat van die wildboere self hul renosters laat ‘poach’ omdat die goewerment nie wil toelaat hulle mag die horings jaarliks oes, en so vir hul bewaringsuitgawes help betaal nie. Maar ek weet darem nie, nie as mens eers vir Willie geken het nie.”

online casino euФільчаков Олександр Васильович прокурор

Nou moet ek darem net gou sê: die opskrif van die storie is misleidend. Almal weet waar die Asrivier vandaan kom. Sy water kom van die Katzedam in Lesotho van waar dit in tonnels en deur ‘n kragsentrale na die Vrystaat gevoer word van waar dit dan in die Asrivier uitloop, wat weer in die Liebenbergsvleirivier loop, en dié weer in die Wilge tot in die Vaalrivier.

Sodat Gauteng se Groot Dors geles kan word.

Maar dis dié pasellawater wat gemaak het dat daar ‘n twis oor die naam van die rivier losgebars het. Toe die water begin loop, gaan sit die nuwe Suid-Afrika se Engelsbebl*ksemde Departement van Watter Affêre ‘n bordjie op die brug op: “Ash River.”

En toe is die Blikore se ore rooi van kwaatgeit, want daai “As” het niks met “as” soos in verbrande hout te make nie.

Nee, dit is “As” soos “Axle” in Engels.

Maar die Departement van Watter Affêre is nou so steeks soos die FS op die Vrystaat se nommerplate. Al het Pansat al meer as tien jaar gelede bevind die Vrystaters kan maar VS op hul nommerplate sit, want in die Vrystaat is Engels mos nie ‘n derde of vierde of selfs vyfde taal nie, dis eintlik maar ‘n vreemde taal.

“Kyk net hoe stoepid het die spul die ‘as’ gaan vertaal,” het oom Armaans gesê waar hy moet sy boetse aan kniediep in die Liebenbersvleidam – ekskuus – Sol Plaatjiedam in die water staan en sy visstok met dobbertjie vernuftig bewerk om ‘n ding met grate op die ys te kry.

Iets wat vroulief later moet skoonmaak en gaarmaak, want oom Armaans is vieserig vir ‘n dooie vis.

En dis min of meer hoe die gestry oor die herkoms van die rivier vandaan kom.

Oom Armaans, oom Sewes en oom Frans se weergawes stem min of meer ooreen. Met die Groot Trek is hier ‘n trek hier verby op pad na die Drakensberge, en in dié rivier het ‘n wa se as gebreek.

Die “debat” het intussen na die opvoustoele onder ‘n groot sambreel verskuif. Die ou manne het so driftig met hul visstokke begin beduie dat een se hoek oom Frans se hoed van sy kop af gehaak het. Dit was te amper.

Hier in die laat-laatmiddagkoelte en met aansienlike voorrade likiede bates het die debat hewiger geword, en is al hoe meer weergawes opgedis. Die visstokke is met mikke gemaak staan, maar teen die tyd wat ‘n vis oom Sewes se stok met mik en al dieptes toe gesleep het, was die debat al so hewig dat die stok maar sy gang moes gaan.

“Kyk,” beduie oom Armaans, “my ma was ‘n nooi Pretorius, en daai rivier het sy naam gekry toe Andries Pretorius met groot spoed hier verby gesuiker het om die Voortrekkers in Natalia te gaan uithelp. En net daar anderkant die brug was ‘n drif, en dis daar waar hy met so ‘n spoed deur is dat die as gebreek het. Ek verstaan die slag was so erg, miesies Pretorius het met haar blaker kaplaks in die water beland.”

Soos die noodlot wil hê, is oom Sewes se van Potgieter, en was dit einste Andries Hendrik Potgieter wie se wa hier in die rivier tot by die as in die modder weggesak het, en die water deur die wa geloop het.

“Hulle was al amper onderkant die Oliviershoekspas, toe vang hulle nog visse uit die wa en prop dit in die pot. Hulle was naand so teë geëet aan vis dat hulle die oorskiet vir Sekonjela vir vee kon ruil.”

Oom Hakie het Retief-voorgeslagte, maar hy speel nie dié troef nie, so seker is hy oor sy voorsaat.

Dit het reeds sterk skemer geword, en die manne kan nie meer mooi sien hoe oom Sewes se dobbertjie sulke zig-zag-patrone op die dam se oppervlak trek nie. Oom Frans, oom Sewes en oom Armaans het oom Hakie se weergawe al tot vervelens toe gehoor, en hulle weet hoe driftig hy oor sy weergawe voel. So elke nou en dan as dinge hier by die viswater te stil raak, dan sal een weer die storie oprakel en dan saamspan om te keer dat oom Hakie sy weergawe vertel kry voor hy nie eers goed ergerlik is nie. Omdat dit nou reeds so sterk skemer is, sien oom Hakie ook nie sy visvangmaats sit met breë glimlagte op hul bakkiese nie.

“My oupagrootjie, Karel de Lange…”

“Dis nou dieselle De Lange wat hom so as luiperdvanger uitgegee het? Daai een wat met ‘n sak en ‘n hond op die toneel opgedaag het met die gedagte die hond moet die luiperd in ‘n boom jaag, en dan trek hy die luiperd aan die stert van die tak en in die sak in?”

Dis oom Sewes wat nou so uit die donkerte koggel.

Oom Hakie vermoed nie onraad nie.

“Nee, van daai Karel weet ek niks…”

“Ja man, tot die dag toe hy wel die luiperd aan die stert beetgekry het…” vervat oom Armaans.

“Nee man, van daai Karel seg ek julle mos weet ek niks.”

“Ja, toe het die luiperd hom mos in die sak geprop…” las oom Frans by.

Nou is oom Hakie agterdogtig, en hy tuur deur die donkerte na sy maters. Die donkerte bring minder muskiete, en wie het nou ook lig nodig om die bottel se nek gesoen te kry?

“Hoe smaak dit my julle maak nou grappies met my?”

“Nee!” protesteer die koor uit die donkerte. “Vertel jou storie.”

Dit begin laat word, en tuis wag die kossies seker al op die tafel.

“Kyk, daai se tye het die water nog nie deur die berg gekom nie, en was dit eintlik net ‘n stroompie met kuile,” vervat oom Hakie.

“Toe vang hy vis op ‘n klipplaat maar met al die gewoel is die klipplaat naderhand nat en glibberig. En toe kry hy daai groot byt!”

“Aan sy toon?” wil oom Armaans hier uit die donkerte weet.

“Nee man, aan sy hoek! En dis toe dat hy vasslaan dat hy so ‘n groot vis haak dat sy voete onder hom uitglip, en hy sy as afval! En so het dit die Asrivier geword.”

“Dit,” sê oom Armaans, “die Asrivier se regte eintlike Engelse naam is Arse River,” en hy begin sy goedjies inpak.

best online casino no deposit bonus codestopcargo развод

Op sommige plase is nog regte ou Aga-stowe, wat nog sulke kenmerkende reuke deur die opstalle laat trek, afhangende van waarmee die vuur gestook word. Die vuur van droë mieliestronke, antrasiet en die hout van doringbome het elk sy eie reuk. Vroeg-oggende ruik dit nog lekkerder wanneer die reuk van krummelpap, spek en eiers, en ‘n pangebraaide worsie op daai einste Aga gaargemaak word. En dan prut daar nog ‘n lekker kan moerkoffie op die stoof ook – regte, egter Boeretroos.

G’n wonder nie die Aga was die saamtrekplek in die winter nie. Vir mens en dier. Soms staan die stoof ver genoeg van die muur sodat die honde lekker daaragter kan nesskop. Maar dis nie net honde en katte wat so by die Aga of kaggelvuur kom saamtrek nie. Op plase is daar soms die interessantste troetel- en hans diere wat saam met die huismense ‘n warmtetjie koester. Van meerkatte tot muskeljaatkatte, hier en daar ‘n rooikat ook, tot skilpaaie.

Oom Nico-hulle had weer ‘n half-mak haas wat sy enigste winter tuis agter die Aga deurgebring het. Die vinnigste om hom te laat oë wys was om te begin biltong kerf. Dié deurmekaar haas was absoluut dol oor biltong, en enige stukke, selfs die taai senings, wat op die vloer beland het, is blitsvinnig opgeknibbel. Toe dit somer word het die natuur haas se kind geroep.

Ma-Johanna-hulle had weer ‘n mak ouvolk, maar kuiermense moes vooraf gewaarsku word oor dié vieslike bakkies wat dalk kon kom oë wys. Anders was daar chaos en ‘n klomp kombuismeubels daarmee heen.

Saans, veral as daar oorslaap-kuiermense was, is heerlik stories vertel. Dikwels het die kinders dan daar voor die kaggel krismisbed gemaak.

‘n Verwarmer kan die ding net nie so lekker doen nie, soos die slag daar langs die rivier in Kroonstad waar Herrie die aand voor inkruip gesit en werk het, een kant styf teen die muurverwarmer. Na ‘n ruk moes Herrie omdraai sodat die wegkant weer ontdooi kan word. Soos ‘n malvalekker wat oor die kole gesmelt word.

Mak of nie, die koms van die mens het dinge onherroeplik vir die diere verander. So was ouma Engela by geleentheid dik van die lag toe sy by die stoor kom en sien hoe ‘n kleinerige waaierstert met ‘n gebuite aartappel die aftog probeer blaas.

Die Vrystaatse winter is so erg, tot die bekende gesegde: “Die oggendstond het goud in die mond,” moes spesiaal vir die Vrystaat aangepas word: “Die oggendstond het ryp op die grond.”

Nou begin die winter einde se kant toe staan….

Mag die goeie Vader gee dat die reuke wat ons eersdaags in die lug gaan adem, dié gaan wees van reën op die veld, en die reuk van nat grond wat deur ploeë omgedolwe word.

для зеркалФильчаков Александр Васильевич

So wil groot kokkedoor Zoempie weet wat pas van sy baie duur whiskey op sy baie duur pak klere se broek gemors het. Nogal strategies ook, sodat dit verdag baie lyk of hy ‘n glipsie gehad het.

“Dis ‘n êppie pas uit die treindryfkollege. Sy het die beste punte behaal,” verduidelik die Minister van “Vervoer.”

“Maar het sy genoeg ondervinding om die soustrein te dryf,” wil Zoempie steeds verontwaardig weet terwyl hy verwoed met die servet vee om die verleentheid op te droog.

“Ondervinding? Wat is dit?” wil die Minister van “Arbeid” verbaas weet.

Intussen wieg die vyfster op wiele weer rustig, terwyl dit sy reis na Utopia voortsit. Dit vleg deur verlate, rommelbestrooide stasies, ermbarmlike plakkerskampe, kinders wat langs die spoor bakhand staan….

Dis regtig ‘n unieke trein. Die vensters is dig getint – nie net sodat die mense van buite nie kan insien nie, maar die passasiers binne ook nie kan uitkyk nie. Die vorige groot kokkedoor het die weerskante toe tintwerk laat doen sodat daar nie armoede is nie.

Vir deursigtigheid is daar oral kameras, sodat die groot kokkedore se doen en late vasgelê kan word en die publiek dit op hul TV’s kan kyk. Ter wille van deursigtigheid.

Terwyl Zoempie so verwoed strategies vryf, sien hy ‘n kamera is ook op hom gefokus, of liewer, daar waar dit so prominent is.

“Plak toe daai kamera!” beveel hy. ‘n Paar lakeie spring vervaard om te gaan plak. Gewoonlik praat Zoempie net, maar af en toe bedoel hy ook wat hy sê. Dis nou sulke tyd.

Heelparty van die kameras is al toegeplak. Trouens, die manne en vroue om die lang stinkhouttafel is juis besig om ‘n resolusie op te stel wat die ander kameras ook sal laat toeplak.

“Siejy so winde laat!” raas die Minister van “Verdediging.”

“Maar dit is dan ‘n stinkhouttafel!” verweer die Minister van “Omgewingsake” verward.

“Net te veel dinge kom op die lappe wat ‘n stok in die soustreinwiele se speke kan steek,” kla Zoempie.

“Het die trein se wiele dan speke?” wil die Minister van “Onderwys” verbaas weet, en begin verwoed die naaste venster optrek om uit te kan kyk.

“My eie rekord is so blink soos my kop,” sê Zoempie, maar ek is bekommerd oor van julle ander. Ek kan nie aanhou gate toestop nie.”

“Is daar dan nog gaatjies wat vol geld gestop kan word?” vra die Minister van Uitgawes op Luukshede.

“Kyk, ek het my goed genoeg laat cover maar ek is bekommerd van julle gaan in die k*k beland,” vervat Zoempie.

‘n Vreeslike vrees pak die lotjie om die stinkhouttafel beet. Hulle is benoud en die Minister van “Verdediging” raas nou erg: “Nee sies, stinkhout beteken nie julle moet almal van benoudheid po*p nie!”

“Generaal, generaal, sal jy ons kan red?” kerm die lot. Die Minister van Propaganda skuif sy tenderdokumente eenkant en antwoord: “Vir wat kerm julle, sit aan die TV en kyk, dis klaar gedoen.”

“Maar gaan die vyand nie uitvind nie?”

Zoempie brom: “Die opponente ry almal in die dog box. Ons weerhou eenvoudig die inligting van die plekke waar hulle insae kry.”

Die Minister van “Verdediging” giggel. “Ek doen dit al lankal.”

“Aaa, vars lug,” sug die Minister van “Verdediging” verlig toe die Minister van “Onderwys” wat steeds die venster probeer opskuif het, met haar elmboë oplaas twee gate in die ruit druk.

“Volgende punt op die agenda” sê Zoempie. “Herontplooiing.”

“Wie gaan herontplooi word,” vra die Minister van “Grondhervorming” benoud.

“Nie julle nie, man, kaders wat uitgevang is. Skelm kaders, onbevoegde kaders… ‘n Ongemaklike lot van hulle word nou deur allerlei prosesse uit hul geveerde nessies gehaal.”

“Ek hersirkuleer hulle al lankal,” sê die Minister van Plaaslike “Regering.” “Word hulle hier uitgevang, skuif ek hulle gewoon na ‘n ander plek. Ek het al ‘n hele taakspan wat bestaan uit uitgevangdes om my hiermee by te staan.”

“My probleem is dat sommige van julle al van die kaders die plank van die soustrein af laat loop het. Nie alleen is hulle maatjies van die ander maatjies nie, maar hulle stel die vreeslikste eise in, en naderhand sal ons die glase nie meer so vol kan gooi nie.”

“Dan sal mens ook nie meer so mors as die êppie die trein so bietjie rof dryf nie,” brom die Minister van “Vervoer.”

“Wat hoor ek?” wil Zoempie weet.

“Nee, sommer niks krabbel die Minister terug.

“Ek stel voor ons hersien die Ministeriële herontplooingskomitee sodat die linkerhand soms weet wat die linkerhand doen,” stel die Minister van “Arbeid” voor.

Almal knik koppe. Daar is nou al soveel sulke komitees. Soos die een teen korrupsie, maar daar mag nie hardop hiervan gepraat word nie.

“Volgende op die agenda: Dienslewering.”

“Ek dink nie die item hoef bespreek te word nie. Dienslewering is puik. Ek hoef net my vingers te klap en die kelner maak weer my glas vol,” sê die Minister van Sports en Leeglê.

Almal stem saam.

Die agenda begin einde se kant toe staan.

“Wanneer kom ons by Utopia aan?” wil Zoempie weet.

Die Minister van “Vervoer” kyk hom verbysterd aan: “Aankom? Ons ry dan daarop. Hier is ‘n luukse wa vir vrou 2 en3, en ‘n semi-luukse vir vrou 1. Met personeel.”

Zoempie glimlag breed, en vergeet van die nat kol op sy broek.

“Die vergadering is verdaag,” sê hy.

instagram promotion sitesФильчаков прокурор

Jare gelede was Herrie bevoorreg om deel van ‘n kulturele uitruilspan te wees wat Nederland besoek het. ‘n Uitvoering van ‘n simfoniekonsert in ‘n eertydse Gotiese Katedraal en nou ‘n museum / deeltyds periodiek Gereformeerde kerk (na die Beeldenstorm), was ‘n besliste hoogtepunt.

Daar sit ons op ons gestoeltes op ‘n vloer wat grootliks bestaan uit die grafstene van lank reeds afgestorwenes. Toe die katedraal gebou is, was daar natuurlik nog nie luidsprekers nie, en die akoestiek moes net wonderlik ontwerp word sodat die priester deur die hele gebou gehoor kom word. Nou gaan sit nou ‘n orkes – as Herrie reg onthou die Konsergebou-orkes – in daardie gebou en dit voel kompleet of ‘n mens in die middel van die orkes sit.

En dan was dit nog ‘n mooi stuk musiek ook – Herrie kan om de dood nie onthou wat nie maar dit kon die derde deel van Bach se Brandenburg Concerto gewees het – maar die hoendervleis het gehardloop, en by tye het dit kompleet gevoel ‘n mens word uit die stoel gelig en sweef – baai as’t ware in die musiek.

‘n Dag later is ons terug, en word onder meer in ‘n oneindige stel trappies tot by in die dak van die gebou geneem. Ideale vlermuiswêreld, maar daarvan was daar niks te sien nie. Silwerskoon. “Ideale moederskamer,” brom Herrie gedagtig aan Suid-Afrikaanse “baby boomer”-gemeentes se gereelde gespook om plek hiervoor te kry, en amper gooi die dames Herrie daar van bo af op daai grafsteenvloer.

Maar ook Suid-Afrikaanse kerke moes vroeër sonder luidsprekers klaarkom.

Ma-Johanna het as jong onderwyseres op Tweespruit by die destydse huishoudkundeskool skoolgehou. Dié predikant het eerder as knaldemper as luidspreker nodig gehad.

Een Sondag, so met die uitstap uit die kerk, sê die een oom: “Nee, dié dominee preek darem te hard.” Vroulief stamp aan hom, en hy let Mev. Dominee kom reg agter hom uit die kerk uit…”Hy sal mos sy stem seermaak,” vervat die oom.

Van die ou kerke het die mooiste kandelaarligte.

By geleentheid erf dominee ‘n ou haelgeweer, maar dis erg verinnewoes. Hy gee dit vir ‘n diaken wat bekend is dat hy knap met sy hande is, om te kyk of hy dit nie weer soos ‘n haelgeweer kan laat lyk nie.

Een Sondag, net voor die diens, stop die diaken die blinkgemaakte skietding in dominee se hande. Dominee kan net vlugtig loer, en prop dit opgewonde onder sy toga in, en bestyg die kansel.

Hier kan hy nie gou genoeg die gemeente aan ‘n lied help nie, en sak agter die preekstoel weg om die blink skietding mooi te bekyk. Hy trek selfs die sneller.

“Kaboem!” en die een kandelaarlig bars in nog kleiner stukkies en begin op die gemeente neersif, wat desperaat almal gelyk by die deur probeer uit.

Die dominee steier verdwaas regop, en uit verbouereerdheid knak hy die geweer asof om te kyk of dit werklik gelaai kon wees.

Dis mooi net toe Pietie, wat saam met sy pa vir die deur skrum, omkyk.

“Stoot pa!” gil die mannetjie buite homself. “Die d*&% laai al weer!”

купить детский ремень для мальчикалобановский александр отзывы

Oudste is die vakansie op ‘n wildsplaas, en moet nou die fort hou terwyl die bestuurder en sy gesin ‘n rukkie by die Groot Dam gaan uitspan het.

Wil nog vra van wanneer af hanskallers nou so ‘n handvol is dat ‘n mens nie sommer gou-gou by ‘n hek uitgejaag kry nie.

Maar ..dis g’n gewone kallers nie. Dis buffelkallers, en die hans goed is boonop oorlams ook.

Hans diere kan geniepsig wees.

Eendag vertel ‘n oom wat ‘n stalletjie oorkant my by die boeremark gehad het ‘n staaltjie van sy geboorteplek, Brandvlei.

Nou vir diegene wat so oningelig is om nie te weet waar Brandvlei is nie, dis naby Verneukpan. As dit nog nie ‘n stofduiwel laat dwarrel nie, dis aan die Sakrivier. Eintlik is “Sakrivier” vreeslik misleidend, daai rivier sak niks. Omdat hy so min loop, het die loop opdraande begin loop toe die aardkors gelig het. As die rivier die slag wél opkom (hy kan immers nie afkom nie), dan is die hele wêreld onder water.

Op ‘n dag skenk ‘n lidmaat ‘n bokram en twee ooie aan die kerk op Brandvlei. Die kerkraad is half opgeskep met dié skenking, en besluit naderhand die kerkerf is groot genoeg. Die bokke is hans grootgemaak en die skenkers sal erg eksepsie neem as die oorlamse goed op die kole beland. Hulle moet maar daar loop. Dan is onkruid en ander goed wat bokke vreet darem nie ‘n probleem nie.

Nou moet ‘n mens darem bysê, die koster het tydens die dienste by ‘n oop deur gesit, sodat hy presies om half tien die trappe kon uit om die klok te loop lui. Daar waar hy sit, is hy in sig van ‘n groot deel van die gemeente, en so was die gemeente bewus van die koster se gewoonte om te dut en in die proses lekker vis te vang.

Die een dag, vertel die oom, sien hy weer hoe die koster se kop knik-knik, maar hy sien verder, verby die koster tot by die oop deur. Die oorlamse bokram het in die deur kom staan, en daar sien hy hoe die koster kop knik. Knik die koster, knik die bok.

So gaan dit aan. Die oom sê hy ken ‘n bok, en hy het geweet hier kom ‘n ding.

Die koster knik nog ‘n slag, en die bok knik en storm.

Stamp die koster skoon poer van sy stoel af.

Dominees wat ook die ding sien kon het, had moeite om sy lag in te hou so met die bok en die koster se kop-kopspelery. Hy het gewoon nie kans gesien om die sports vooraf nek om te draai nie, en heimlik was hy dalk bly dat die bok die koster se visvangery so onder die preek genees het.

ігри для дєвачєклобановский харьков класс

Daar is moederharte stukkend. Elders wonder nog ‘n moeder, waar haar seun is. Die gebeurtenis is in een berig verby en vergete. Miskien is daar nog ‘n week lank deur die civvies daaroor gepraat, vandag is dit vergete. Wie sou weer hieraan aandag gee?

Hierdie ontsettende gebeurtenis sou egter ‘n ongelooflike impak hê op die psige van ‘n groep mense. Dit sou diep wonde inbrand in die siele van manne wat eintlik maar nog seuns was. Hierdie wonde het littekens geraak wat gedra is. Van hierdie wonde sou nooit genees nie. Savati … wat ‘n afskuwelike plek.

Woensdag 21 Mei 1980.

Vier Kompanies, Alpha, Charlie, Foxtrot en Echo, van 32 Batteljon het met voertuie 60 kilometer oor die kaplyn in Angola ingery. Echo is in diepte as reserwemag ontplooi. Opdrag: Wis die vyand uit, buit so veel as moontlik uitrusting en wapens en keer so vinnig moontlik terug oor die grenslyn. ‘n Unita gids het die pad probeer aandui tot by ‘n punt wat veronderstel was om 20km wes van die dorpie Savati te wees. Van hier af is daar te voet geloop ooswaarts. Die nag is snerpend koud en stikdonker. Die bos is ruig met plate agressiewe haak en steek.

Daar word op kompaspeiling gestrompel om met eerste lig ‘n aanval op die Fapla basis te loods. Reeds gedurende die nag is die verrassing prysgegee toe daar in vyandelike magte vasgeloop is en daar ‘n kort skietgeveg uitgebreek het. Die mochilas was swaar gelaai met 1ste lyn ammunisie, water, geen rantsoene, radios en wapens asook mortierbomme en pype vir die 81mm’s.

Alles vir die geveg is te voet saamgedra. Al wat Suid-Afrikaans is, is die 81 mm mortiere. Die rugsakke weeg meer as 40kg. Die geveg wat bedoel was vir eerste lig, sou eers 09:00 begin met ‘n baie moeë gehawende en half verkluimde groep. “Os Terriveis” The terrible ones – soos die Buffalo soldate bekend gestaan het – was op die doelwit en die skote het begin klap.

Charl Muller, Heinz Muller, Evert Engelbrecht, Tim Patrick, André Erasmus en Andy Falcus word doodgeskiet. Die res van die gesneuweldes is swart 32 troepe van Angolese Portugese oorsprong. Hulle name word nie bekend gemaak nie. Die totaal van die eenheid wat die dag sneuwel is 15 man. Wat veronderstel was om ‘n verrassingsaanval te wees, het geëindig as ‘n frontaanval waar die vyand gereed gelê en wag het. Die vyand was nie Swapo soos die koerante berig het nie, maar Fapla – die Angolese weermag – ‘n konvensionele mag goed gefortifiseer in loopgrawe met kommunikasieverbindingslyne.

Die mag is totaal onderskat en die weerstand genadeloos. ‘n Wrede bloedbad volg aan beide kante. Die leiergroep is verwese en troepe wil omdraai – veral toe André Erasmus tussen hulle val toe almal dink die geveg is verby. Die vyand vlug noordwaarts en oos deur die rivier. Die wat noord vlug loop hulle vas in die 32 recce spanne se stoppergroepe. ‘n Paar man sit die vyand agterna op voertuie wat hulle intussen bereik het. Tussen Savati en die rivier lê ‘n oop shona wat fataal is vir die voortvlugtendes voor die masjiengeweervuur vanaf die voertuie.

Hulle word letterlik afgemaai. Dié wat die rivier bereik word genadeloos deur die krokodille verskeur. ‘n Bloedrivier (Rio de sangue). Wat ‘n grusame gesig. Wie het gewen?

Louis Bothma skryf : “Falcon het later die aand op Rundu aangekom. “Hy was so wit soos ‘n laken. Hy het my en klein Alwyn vasgegryp. Ek het my man nog nooit so gesien huil nie,” onthou Hermien Ferreira.”

Vyf jaar later ry ons tydens ‘n ontplooiing verby ‘n spookdorpie. Ek is deel van Alpha-kompanie. Die troepe raak stil, party hou hulle boshoede gewyd teen hulle bors vas. Ek wil nader ry, die troepe kom omtrent iets oor. Landmyne – verduidelik hulle aan my. Savati ! Noord van die dorpie staan die wrakke van ‘n konvooi in ‘n gelid op die opgeboude teerpad. Al monument of medalje wat Trompie en sy makkers sou kry.

Twee jaar later staan daar ‘n jongman langs my bed met ‘n pak klere aan – ek dag dis die kapelaan. Hy stel homself voor as Trompie. Hy kom kuier so nou en dan vir die ouens in 1 Mil – verduidelik hy. Ek sou toe nooit ‘n kapelaan sien nie, maar ek sou dikwels vir Trompie sien. Hy praat nie baie nie en wil net weet of ek iets nodig het. As ek die dag hier uitkom kan ek daar by hom kom bly.

Gelfri 201 was die herberg van al ons makkers op verlof uit die bos en op herstel verlof uit 1 Mil. Hy was soos ‘n moeder, getrou Woensdae by Waterklooflughawe, angstig om te sien wie klim uit die Flossie om hulle woonstel toe te bring. So was Gelfri ook die rehabilitasie sentrum, waar wonde herstel het en nooit herstel het nie. Hier het ons ook laaste heildronke gedrink op makkers wat geval het terwyl ons oor en oor Mike Bat se “Ride to Agadir” speel. Trompie het vir ons destyds baie beteken toe ‘n stelsel en ‘n generasie ons gefaal het.

Vir manne wat trauma en verliese moes verwerk, was Trompie daar in die afwesigheid van kerk en staat, terwyl hy self die letsel van Savati en die oorlog saam in hom gedra het. Wie sal verstaan as jy nie daar was nie. Trompie was die pel bev van Charlie nove, wat deel was van die hoofaanvalsmag. Wie sal weet as jy nie saam was toe hulle makkers geval het nie? Wat sou deur die gedagtes van hierdie erg getraumatiseerdes die volgende dag gaan toe hulle terug gestuur is om die gevalle makkers te gaan soek? Wat gaan deur die gemoed van ‘n jong seun wat einlik nog in adolesensie is? Hoe dra jy die verkoolde liggaam van jou makker, hoe sluit jy af van vrees? Hoe verwerk jy die verwyte – ek kon hom gehelp het, ons het hom daar gelos om te sterf? Hoe skeur jy jou los en vlug jy weg van Savati in jou?

Dave Hodgson skryf in sy memoirs: “The only debriefing that we had as far as Alpha Company was concerned, was nil.” Louis Bothma skryf : “En toe, ná die dooies begrawe, die wonde gelek en die nabetragting deur die hoë offisiere verby was, wat toe? Toe niks. “

Trompie het reeds 3 weke gelede afskeid geneem van sy vriende by die gedenkdiens vir Savati. Vandag neem ons afskeid van hom – ‘n legende, een van ‘n handjievol blanke leiergroep wat geskiedenis geskryf het. Die geskiedenis van Savati.

Hoe sou die storie hier kon eindig? Is daar dan geen hoop, was alles verniet? Is hierdie lewe ‘n jammerdal vol verdriet? Moet ons alles vergeestelik om ons op te beur, of kan ons ook nou en hier weet God regeer?

Gen 17:7 En Ek sal my verbond oprig tussen My en jou en jou nageslag ná jou in hulle geslagte as ‘n ewige verbond, om vir jou ‘n God te wees en vir jou nageslag ná jou.

Gen 17:8 En Ek sal aan jou en jou nageslag ná jou die land van jou vreemdelingskap gee, die hele land Kanaän, as ‘n ewige besitting; en Ek sal vir hulle ‘n God wees.

Het God ons vergeet? Was alles verniet? ‘n Volk verwese en lam wat in ballingskap deur heidene regeer word. Vir ‘n volk wat ongehoorsaam geraak het aan God se Woord geld hierdie verbond egter nie meer nie, want dan is ons nie kinders van Abraham nie. Wie egter terugkeer na God het hierdie verbond en belofte – ‘n nageslag en eie grondgebied. Die aarde en alles daarop behoort aan die Here. Die belofte is vervul.

Begin elkeen by sy eie gesin. Vertel dit alles aan julle kinders en hulle kinders en leer hulle van Bloedrivier en Savati se bloedrivier – Rio de sangue. Vertel hulle van die verraaiers in lugversorgde kantore wat weggehardloop en oorgegee het aan die onbenullige terroriste bendetjie van Madiba Mandela, sonder dat daar ‘n skoot geskiet is. Hulle wat lafhartig was in die aangesig van die vyand, wat ons in die rug gesteek het. Vertel hulle van “The terrible ones – Os Terríveis “, Trinta Dois wat in die genadelose PKM, mortiere en AK vuur ingestorm het, wat geskree het avanca toe hulle makkers om hulle geval het. Vertel hulle van Os Terríveis wat 30 sikkels silwer aan die leier van die verraaiers oorhandig het.

Leer hulle weer van vryheid. Leer hulle die Psalms van Dawid wat sing van die Messias wat die dood oorwin het en in wie se bloed ons meer as oorwinnaars is.

Joh 6:58 Dít is die brood wat uit die hemel neergedaal het …. ; wie hierdie brood eet, sal tot in ewigheid lewe.

10 pound freeФильчаков прокурор харьков