Menings Archives - Page 41 of 161

Mary Metcalfe sal nog droom van Verwoerd

Wie onthou nog vir Mary Metcalfe? Die voormalige direkteur-generaal van hoër onderwys wat ons telkemale aan die leergierigheid van swart kinders herinner het en dat hulle geneigdheid om te antwoord dat drie maal drie ses is, ‘n nalatenskap van apartheid is?

Metcalfe moes gister aanbevelings aan die departement van basiese onderwys maak om Limpopo se onderwysstelsel van ‘n verdere handboekfiasko – indien nie volledige ineenstorting nie – volgende jaar te red. Teen vergoeding, natuurlik.

Metcalfe se verslag beweer onder meer dat ‘n ineenstorting in die stelsel te danke is aan die “nie-beskikbaarheid van skoolpersoneel”. Wat het geword van al die leergieriges waarvan ons jare lank vertel is, wat agv Bantoe-onderwys so erg moes ly soos die ANC en DA beweer?

Noudat die minister, Angie Motshekga, haar onbetrokkenheid by die aangeleentheid verklaar het, sou Verwoerd en Bantoe-onderwys darem handig te pas gekom het as slaansakke. Die krisis is blykbaar so groot, dat die opstellers van die verslag vergeet het om dit te noem. Dalk sal Helen Zille eersdaags onthou…

Die DA sê intussen die Metcalfe-verslag moet in die parlement bespreek word.

Die kern van Metcalfe se aanbevelings is dat die departement aan verdere mikrobestuur onderwerp moet word en dat alle huidige handboekverspreidingskontrakte hersien en gewysig moet word om ‘n “herhaling van hierdie situasie” te vermy.

“Dit is dringend noodsaaklik dat vinnige en doeltreffende meganismes ingestel word … om die herstel en die lewering van boeke te fasiliteer …”

My wêreld! Geen giftige anti-Afrikaanse ideologiese uitlatings om die totale onvermoë van die swart departement te verklaar nie?

Nee, helaas nie. Dis glo te wyte aan “roekelose” oorbesteding deur die Limpopo-departement van onderwys, wat daartoe gelei het dat die onderwysbegroting vir 2011-2012 het teen die einde van verlede jaar reeds uitgeput was, sê sy.

En natuurlik dat Limpopo se skole oor “die armste kommunikasie-infrastruktuur in die land” beskik.

Wat het dan van die leergierige swart kinders van 10 en 15 jaar gelede geword? Kennelik het hulle nie betrokke ouers, onderwysers of administrateurs geword nie en word hul “leergierigheid” elders ontplooi.

Ten minste 33 000 skole in vyf distrikte in Limpopo het teen Woensdag verlede week nog nie graad 10- en graad 11-handboeke ontvang nie, ten spyte van vele beloftes.

Metcalfe en haar span was self nie eens in staat om ‘n akkurate beraming te maak van hoeveel boeke skole bereik het nie.

Selfs al word die departement deur die hof gedwing om handboeke te lewer, sal die Limpopo-handboekkrisis waarskynlik volgende jaar weens ‘n gebrek aan geld herhaal word.

Daar is egter ‘n uitkoms wat strook met die Afrika-gedagtegang. Die departement van basiese onderwys het op 28 Junie verslag gedoen dat 98% van handboeke gelewer is! Siedaar, ‘n maklike verklaring en die probleem is opgelos.

In werklikheid was slegs 15% van die handboeke op 27 Junie gelewer. Die leergieriges het nog nie ‘n skool daaroor afgebrand nie, behalwe om intussen rekenaars by een te probeer steel, waarskynlik nié uit leergierigheid nie.

Die boeke lê verwaarloos in pakhuise, riviere, en by stortingsterreine. Daar is nie swart leergieriges, ouers of onderwysers wat ooit ‘n plan sal maak om dit te gaan haal nie.

Die LUR vir onderwys in Limpopo, Dixon Masemola sê hy sal nié bedank oor die handboekkrisis in die provinsie nie, na die uitslag van die Metcalfe-ondersoek gister bekendgemaak is. Masemola sê sy departement het sedert vroeg verlede jaar al geweet dat ‘n krisis onafwendbaar is. Hy sê hy het ook probleme in die begroting in Februarie aan die wetgewer uitgewys toe hy sy begroting voorgelê het. Die Departement van Onderwys in Limpopo is een van vyf departemente wat onder administrasie geplaas is juis omdat wanbestuur voorgekom het.

Die wit struggle-heldinne Metcalfe en Zille is verantwoordelik vir die gemors. Hulle praktiese raad kom heeltemal te laat om die onderwysstelsel te red waarvoor hulle so verwoed ge-struggle het. Mary Metcalfe en Helen Zille sal nog droom van Verwoerd toe swart en wit skole na behore gefunksioneer het.

Александр Фильчаков

Waarheen?

As ek so deur al die berigte lees in die koerante en op die sosiale media dan wonder mens onwillekeurig: Waarheen?

Almal wil sê dat ons moet aanpas, of soos die Dinosaurus uitsterf. Ek wil egter die teendeel vandag beweer.

Indien ons sou saamwerk en alles doen wat die liberale pers en ander aanbeveel, dan sal ons vir seker uitsterf.

Ons taal sal vernietig word in die skole met die hele integrasiebeleid en gedwonge verengelsing, ons kinders gaan identiteitsloos raak, of is alreeds besig.

In die werkkultuur sal letterlik alles Engels word dat selfs twee Afrikaanssprekendes met mekaar Engels sal praat.

In ons kerke begin die aanslag van die Nuwe teoloë ernstig toeneem, soos duidelik gesien in die krisis binne die Hervormde Kerk, waar ons geloof aangeval word in al sy vorme, waar die Afrikaner se hele wese uitmekaar geskeur word.

Ons politiek is vernietig deur mense wat ons verraai het en waarin almal geglo het en ons aan ons eie lot oorgelaat het.

Ons is dus rigtingloos.

Wat kan ons red uit die dilemma?

Sterk leierskap van uit groepe en bewegings. Die klem lê nie op ‘n leier wat moet opstaan nie, maar leiers moet opstaan vanuit die Afrikanergemeenskap en daardie rigting aangee. Bestaan daar sulke mense en bewegings? Ja.

Die bewegings en leiers moet egter een gemeenskaplike doelwit nastreef wat ons weer sal laat opstaan en in onsself sal laat glo. Watter doelwitte kan daar nou vir ons wees?

Eerstens, die heel belangrikste is dat ons as ‘n Volk moet terugkeer na ons afhanklikheid van ons God waar ons krag al die jare vandaan gekom het.

Tweedens moet ons alle beskuldigings wie reg en wie verkeerd was in die verlede eenkant plaas want dit is besig om ons te verskeur.

Gee selfbeskikking vir die wat vra

In Suid-Afrika is daar deesdae drie soorte groepe, naamlik die Sosialis/Kommunis, die “Kom ons maak saam Suid-Afrika ‘n beter plek”-groep en die Selfbeskikkingpersoon. Soos ons weet, is die SAKP en die ANC-Jeugliga die voorbokke vir die nuwe Sosialistiese/Kommunistiese Suid-Afrika waar die rykdom aan almal uitgedeel word, veral die armes.

Die “Kom ons maak saam Suid-Afrika ‘n beter plek saam”-groep word verteenwoordig deur partye soos die DA, ACDP, COPE, die Nuwe VF+, asook die burgerregte-organisasie Afriforum en die vakbond Solidariteit . Hierdie groepe probeer ‘n gelykheidstaat te ontwikkel, waar gelyke status aan almal gegee moet word, op alle gebiede van die samelewing. Maar ongelukkig is hierdie groepe as ‘n eenheid nie rêrig ‘n beduidende faktor teenoor die ANC nie al is daar gewone burgers wat hierdie gedagte ondersteun.

Laastens kry ons die selfbeskikkingspersoon. Die groep sluit verskeie volke en sesessiegroepe in, wat onder hulle eie vaandel van selfbeskikking wil voortbestaan. Soos ons weet word hierdie groepe as ekstremiste beskou, wat partykeer misinterperteer word, oor waarvoor hulle staan. Hulle is net persone wat behoudend is ten opsigte van hulle kultuur, taal, of net oor hulle oor hulleself wil regeer in ‘n bepaalde gebied. Die is groepe soos die Dabalorivhuwa Patriotic Front wat die Venda verteenwoordig by UNPO , die “Cape Party” wat die Kaap onafhanklikheid wil gee. Dan in ‘n mindere mate die IFP wat ‘n Konfederale/federale stelsel wil hê vir groepe. Die VF+ was altyd die een wat ‘n Volkstaat wou hê vir die Afrikaner, maar nou vervang is deur ‘n paar organisasies wat hierdie droom wil verwesenlik. Ons moet besef dat daar mense is, wat nie eers by hierdie groepe betrokke is nie, maar wat hierdie gedagte sterk ondersteun.

Ek dink daar is plek vir almal onder die son wat ‘n sekere gedagte ondersteun, maar moenie die Selfbeskikkingspersoon afkraak oor wat hy dink reg is nie. Gee vir hierdie groepe hulle selfbeskikking en moenie hulle teenstaan nie, want hulle veg binne die Internasionale reg vir hierdie onafhankliheid. Kom ons maak hierdie persone gelukkig, dan hoef die ander nie meer na hulle “Volkstaatpraatjies” te luister nie. Kom ons wees regverdige mense en gun almal hulle eie lot, selfs hulle wat tevrede is om te bou aan die Nuwe Suid-Afrika.

Nou is elke swart-op-wit moord haatmisdaad

Volgens ‘n berig op PRAAG het President Zuma ontken dat plaasmoorde rasgedrewe is. Hoewel statistiek ‘n belangrike apparaat is om die situasie mee te ontleed, moet ons ook na die breer politiek konteks kyk. Om die waarheid te se bied laasgenoemde genoegsame bewys om nie langer oor hierdie kwessie te twyfel nie.

Dit verg ook geen bekentenis deur die midsdadigers of enige getuienis deur die oorlewendes om te bepaal of dit rasgedrewe is nie. Die buitensporig geweldadige aard darvan dui absoluut op haatmisdaad. Sadisme en die gepaardgaande foltering van die slagoffer is ‘n algemene tema in haatmisdaad.

Gebaseer op die ekstreem sadistiese aard daarvan kan daar dus geen twyfel bestaan dat plaas- en huisaanvalle (in die stede) haatmisdaad is nie. Mens moet dus gaan soek na die motiveerder wat sulke haat by jong swartmans teenoor witboere en blankes in die algemeen sou kon aanwakker. So ‘n oorweging moet ten eerste soek na enige aanhitsing tot haat en/of geweld. Natuurlik hoef ons nie ver te soek nie.

Blote ongelyke verdeling van welvaart is nie ‘n genoegsame motief nie, aangesien ongelyke welvaart nie tot sulke aanvalle in die res van die wêreld lei nie. Zuma en sy jeugleiers se sing van “Skiet die Boer” is getuienis genoeg. Internasionale voorbeelde is welombekend. In Rawanda was dit “Maak dood die kokkerotte.”

Dit kan ook nie geargumenteer word dat plaasmoorde die gevolg van blote griewe teenoor boere as werkgewers is nie. Die soortgelyke aanvalle op stedelike Afrikaners weerspreek dit. Boonop was ons almal al kwaad vir ons werkgewers, maar dit het nog nie een van ons gedryf om hom/haar te vermoor nie. Konflik by die werk is dus nie genoegsame motief vir ‘n patroon van moorde teenoor die lede van ‘n spesifieke minderheidsgroep nie.

Gegewe dat Zuma, Lamola, Malema (en sekerlik nog ander) volksmoord teenoor Boere aanhits moet hiedie haatmisdaad direk daaraan gekoppel word. Dit is die mees voordiehandliggende oorsprong hiervan. Plaasmoorde en moorde deur swartes op wittes in die algemeen, moet dus elke keer ten eerste in hierdie konteks ontleed word. Geen moord op ‘n witte deur ‘n swarte kan meer in isolasie hiervan gesien word nie. Dat die moordenaars altyd swartes is en wittes bykans nooit swartes vermoor nie, kleur die prentjie verder in.

Dit is dus totaal onwaar dat Zuma oningelig is oor plaasmoorde. Plaasmoorde is deel van die ANC se ‘Transormasie’ agenda. Dis immers ooglopend hoe dit ‘grondhervorming’ ten diens staan, veral as ons in ag neem dat die ANC en organisasies soos PLAAS die moorde aanhits. Dis tyd dat ons die regime op die internasionale arena aanspreek oor haatmisdaad teenoor wit Suid-Afrikaners.

Александр Фильчаков

Wat het Assange en WikiLeaks reggekry?

Julian Assange probeer tans uit die kloue van die gereg bly en skuil in die Ecuadoriaanse ambassade in Knightsbridge, Londen om uitlewering aan Swede en moontlik die VSA, te ontsnap.

Britse kommentators het intussen op allerlei maniere probeer om Assange swart te smeer. Hulle skuim van woede oor sy swak maniere, selfsug en voorkoms, asof dit kriminele foute verteenwoordig.

Hierdie kritiek vertel meer oor die etniese kudde-instink van Britse meningsvormers as om die geval Assange te belig. Sy prestasie as stigter van WikiLeaks om Amerikaanse diplomatieke kommunikasie te ontbloot, het egter aan mense regoor die wêreld insig verskaf in hoe hul regerings werklik optree.

Sodanige openbare kennis is noodsaaklik omdat kiesers uiteindelik besef wat hulle verteenwoordigers in werklikheid mee doenig is en dit is ongelukkig dikwels nie om kiesers se wense uit te voer nie.

Danksy WikiLeaks, is meer inligting beskikbaar oor wat die VSA en ander state doen en dink as ooit tevore.

Daar was ander voorbeelde in die geskiedenis soos die publikasie van die seëvierende Bolsjewiste in 1917 se geheime verdrae, insluitende planne om dele van die Midde-Ooste aan Brittanje en Frankryk te gee. Dan ook die Pentagon Papers wat danksy Daniel Ellsberg in 1971, die sistematiese verdraaiings deur die Johnson-administrasie oor Vietnam blootgelê het. Op soortgelyke wyse as Assange, is Ellsberg deur die Amerikaanse regering uitgeskel en gedreig met die swaarste straf.

Daar is ook vele ander raaisels en politieke intriges soos die Palestynse leier Jasser Arafat se polonium-vergiftiging wat pas deur ‘n Switserse laboratorium oopgevlek is en die hele argief van Palestynse dokumente wat in Tunisië, selfs nou ná die Arabiese Lente, opgesluit lê. Dié kwessies geniet nie veel aandag by WikiLeaks nie, wat kennelik ‘n ander agenda nastreef.

Wikileaks stel natuurlik net die soort inligting vry wat hulle pas, soos wat die Britse en Amerikaanse regerings, die Palestynse owerhede en elke ander staat en opposisiegroep doen.

‘n Buitengewone aspek van die veldtog teen Assange egter, is dat die joernaliste die grootste vryheid voel om duisende woorde oor sy beweerde foute uit te pomp, maar nooit word melding gemaak van baie meer ernstige internasionale oortredings en misdade wat geopenbaar is deur WikiLeaks nie.

Sulke vergrype is kort daarna gepubliseer in vyf koerante – Die New York Times, The Guardian, Le Monde, Der Spiegel en El País. Niemand het dié koerante aangeval nie, maar Assange persoonlik eerder onder druk geplaas.

Hoofstroom joernaliste lyk kwaad dat hulle professionele gebied binnegeval is deur ‘n Australiese rekenaarbleeksiel, oftewel “nerd”, wat hul werk blykbaar baie beter kan doen. Die Britte veral is natuurlik altyd erg vyandig en venynig teenoor diegene met verskillende kulturele en politieke norme.

Die bewerings van verkragting wat in Swede gemaak is teen Assange, is ernstig. Sulke bewerings van verkragting kan ‘n reputasie vernietig, maar waar nie-bestaande getuienis is, het Britse en Amerikaanse joernaliste tipies in elk geval voortgegaan met karaktermoord.

WikiLeaks se dokumente is uniek en insiggewend oor wat die VSA doen en wat hulle regtig dink van die wêreld waarin ons leef, baie meer as Assange se persoonlikheidstekortkominge. Daar is byvoorbeeld ‘n diplomatieke nota gestuur deur die Amerikaanse ambassade in Kaboel in 2009 wat premier Hamid Karzai as ‘n “paranoïese en swak individu wat onbekend is met die basiese beginsels van nasiebou” beskryf. Nogtans word hy steeds voorgehou as ‘n geloofwaardige vennoot vir die VSA.

Dit is senior en ervare Amerikaanse amptenare wat hul ware mening gee oor die man waarvoor Amerikaners en Britte besig is om te veg én te sterf.

Die onlangse onderhoud deur Assange met Imran Kahn, die Pakistanse krieketspeler en nou uiters gewilde politikus, is ook verhelderend. Op ‘n stadium verduidelik Kahn hoe Paksitanse leiers deur die VSA omgekoop is om teen hul eie mense op te tree, terwyl hulle skynheilig voorgegee het om hul kiesers se belange te dien.

Dit klink trouens presies soos ‘n analise van Suid-Afrika, waar Afrikanerleiers omgekoop is om teen mede-Afrikaners op te tree om ‘n Afrikanermagsbasis te vernietig, ‘n proses wat steeds voortduur.

Alle regerings geniet in ‘n mate van skynheiligheid om mag te monopoliseer, maar daar moet tog perke wees, soos internasionale regsbeginsels vereis.

Assange en WikiLeaks ontmasker nie diplomatieke terughoudendheid in die belang van die gladde funksionering van die regering nie, maar ontbloot valsheid waarin die grusame dood van honderde duisende mense geregverdig word.

As die staat inligting tot só ‘n mate beheer en die vermoë het om dit na willekeur te manipuleer, maak dit die reg om te stem grootliks betekenisloos. In Suid-Afrika is die voortslepende geweld teen boere maar een so ‘n voorbeeld waar die staat weier om die verskynsel selfs net te erken! Deur dit nie te erken nie, hoef hulle nie op te tree nie. En so sal die ANC ook geen verleentheid vir hul buitelandse ondersteuners skep om die yslike tekortkominge van die reënboognasie te ontbloot nie.

Dit is waarom mense soos Julian Assange so noodsaaklik is vir ons, al het hy en sy ondersteuners ook hul eie agenda. Die diplomatieke notas het die eensydige, en selfvervullende aard van mag en selfs ons veelgeprese “demokrasie” help blootlê.

Die probleem met ekstremistiese gematigdes

Daar is al baie name geslinger na ‘ons’ toe. Ver-regs, ekstremiste, rassiste ensomeer is niks nuut nie. Ons sien ons self dalk as konserwatief en/of behoudend. Al hierdie name is ‘n poging om die faksies binne ons volk te identifiseer sodat ons dienooreenkomstig kan weet wie staan langs my en wie staan oorkant my.

Ons is lief om die linkses ook as die ‘liberales’ te beskryf. Dit is egter ‘n fout. Volgens my HAT is liberaal:

Vrysinnig, ruim denkend, nie ortodoks.

As ‘n Selfstandige naamwoord word dit as volg beskryf: voorstaander van onder andere ekonomiese en kulturele vryheid.

Vir die laaste tien jaar is ek betrokke by ons volk se strewe na vryheid, “onder andere ekonomiese en kulturele vryheid”. Die inisiatiewe en aksies, soos Praag is ‘vrysinnig, ruim denkend en nie ortodoks’. Ons volk dink elke dag aan nuwe maniere om vryheid te bekom, nuwe planne om ons volk te red van hierdie situasie en ons ondersoek nuwe gedagtes en idees. Per definisie is ons dus liberaal.

Gaan kyk ons na konserwatisme in die HAT:

“Verkleefdheid aan die bestaande orde, behoudsug.”

Ek het absoluut geen verkleefdheid aan die bestaande orde nie. Ek wil nie die bestel behou waar ons mense vermoor en verkrag word nie. Die ‘linkses’ wil alles hou soos dit is. Hulle is nie beskikbaar om uit die doos te dink aan nuwe idees en planne vir die voortbestaan van ons volk nie. Hulle is dis besig met konserwatisme.

Linkse(s). Persoon behorende tot ‘n groep of party wat na die liberale, radikale, soms kommunistiese kant neig OF wat deur hervorming of revolusie die bestaande politieke orde wil omverwerp.

Regse (s). ‘n Persoon behorende tot ‘n groep of party wat ‘n konserwatiewe tradisionele beleid volg en gekant is teen radikale verandering op politieke, sosiale of ekonomiese gebeid.

Met ander woorde: As jy deur hervorming of revolusie, bestaande uit vrysinnige, ruimdenkende en nie ortodokse metodes, die bestaande politieke orde wil omverwerp, dan is jy ‘n “Linkse liberalis”.

As jy gekant is teen radikale verandering op politieke sosiale en ekonomiese gebied, omdat jy verkleef is aan die bestaande orde, is jy ‘n “Regse Konserwatiewe”

Ons het dus in 1994 verander van regses na linkses sonder om dit te besef. Dit is ook duidelik uit baie skrywes en opinies dat baie van ons mense nie besef ons het die verandering beleef nie. Hulle wil behoudend staan, soos voor 1994, teenoor wat “ons s’n” is terwyl ons alles verloor het. Die gedagte-sprong het nog nie heeltemal posgevat nie en daarom is dit vreeslik deurmekaar. Ons voel ons moet behoudend staan want ons het dit opgebou, maar ons het geen mag om dit te doen nie. In dieselfde asem is die ANC nogsteeds besig om radikaal te wil verander en het hulle nog nie besef hulle beter behoudend begin optree oor wat nou “hulle s’n” is nie.

Gematig. Wat nie tot uiterstes gaan nie. Besadig, kalm, beheers.
Ekstremis: Iemand wat tot uiterstes gaan
Ekstermisme: deurdrywing tot die uiterste toe, rigting wat uiterstes nastreef…

Die grootste probleem wat ons het is egter die ‘gematigdes’. Die klomp mense hier in die middel wat nie betrokke wil raak nie. Hulle het geen behoefte om betrokke te raak nie. Hulle is vasgevang tussen wat hulle weet is reg en dit wat die media vir hulle vertel is reg. Meeste van hulle voel skuldig oor iets sonder om te weet waaroor.

Dit is dalk ‘n teenstrydigheid maar die beste beskrywing van hierdie mense is Ekstrimistiese gematigdes. ‘n Groot deel van ons volk is so verward en verboureerd dat hulle vasgryp aan hierdie gematigde reddingsbootjie. Hulle het gematigheid verander in ‘n totale hipernorm wat nie anders kan beskryf word as ‘n tipe ekstremistiese ideologie nie. Die oomblik as jy met ‘n pool, ongeag links of regs, naby hulle kom onttrek hulle onmiddelik. Dit is ‘n oordrewe apatie wat heers onder hierdie mense. Hulle wil glad nie assosieer met enige vorm van politiek nie. Hulle doen wat hulle kan om hierdie gematigheid te beskerm. Die sukses van organisasies soos Afriforum en die DA spreek boekdele hiervan.

Die ekstremistiese gematigde klou vas aan inligting wat beweer dat dinge nie so erg is nie en daarom sal hulle nooit Naspers bevraagteken nie. Hulle klou vas aan die idee dat multikulturaliteit ononderhandelbaar is en daarom sal hulle nie die DA bevraagteken nie. Hulle glo dat dit reg is dat hulle kinders ook die ‘ander’ geskiedenis moet respekteer en leer, daarom sal hulle nooit die kurrikulum bevraagteken nie. Hulle is so ekstremisties vasgevang in hulle situasie dat hulle weier om enige iets te bevraagteken en weier om betrokke te raak.

Dalk is dit as gevolg van ‘n oordrewe sin van konserwatisme. Dalk is hierdie gematigdes ook nog onder die indruk dat ons moet behou wat “ons s’n” was. Dit is miskien ‘n onderliggende ‘regse’ assosiasie wat hulle tot daar dwing. Die oorgang van ‘regs konserwatief’ na ‘links liberaal’ het eintlik reeds plaagevind onder ons wat as ‘regses’ deur die media geklasifiseer word, sonder dat ons dit weet. Dalk is dit die kloof waar die gematigdes vasgekeer is- hulle verstaan nie dat hulle hierdie kopskuif moet maak nie. Hulle staan met hulle rug teen die muur en poog eenvoudig om so neutraal as moontlik voor te kom, selfs in ‘n ekstreme mate.

Ons sit met ‘n groot probleem in Suid-Afrika. Dit is duidelik dat die ANC nog nie ophou ‘struggle’ het nie. Demokrasie is nie vir hulle genoeg nie, hulle wil radikaal ingryp en verander. Die sogenaamde ‘regses’ wil ook ‘n radikale verandering teweegbring. Ons sit dus tegnies met twee opponerende ‘linkse’ groepe in Suid-Afrika wat verskillende doelwitte wil bereik.

Dus: Ons sit met “Ekstremistiese linkse liberale” wat nou eintlik “regse konserwativiste” is en “Regse konserwativiste” wat besig is om eintlik “estremisties links-liberaal” op te tree, sonder dat iemand dit weet. Ons sit met ‘linkse liberaliste wat sosialisme as beleid het” en “linkse liberalisme wat volksvryheid” as beleid het. Dit laat die arme “ekstremistiese gematigdes” eintlik as die enigste ware “regse konserwativiste” oor sonder dat hulle dit weet.

Die enigste verskil tussen die linkse ANC en die linkse “Regses” is dat hulle ‘n spesifieke doelwit het waarheen hulle werk, genaamd die Vryheidsmanifes. Dit het tyd geword dat ons ‘n Vryheidsmanifes van ons eie opstel waarmee al die faksies kan assosieer. Dit het tyd geword dat ons ander terminologie moet gebruik om die huidige verwarring uit te skakel. Dit het tyd geword om te aanvaar ons is liberaal in ons stryd en ons kan ons losmaak van die behoudende bande. Ons moet nuut, vrydenkend en innoverend optree. Die tyd het gekom om die ‘ekstremistiese gematigdes’ te ontneem van die gerief en gemak om weg te kruip. Dit is tyd om jou kant te kies. Dit is tyd om, soos die linkse liberalste dit noem- te “struggle!”

Flip Buys blaas sy eie beuel in Rapport

Ek verneem graag van Rapport se redaksie die volgende: Flip Buys se rubriek vandag is niks anders as ‘n advertensie vir Solidariteit nie. Dit vertel hoe wonderlik die vakbond is en hoe hulle almal help.

Na aanleiding van die rubriek is dit logies om te aanvaar dat mense sal voel hulle wil die vakbond steun. Dus: Hierdie rubriek handel nie oor ‘n saak nie, maar doen bemarking vir die vakbond, wat finansieel daarby baat.

Dan is dit mos ‘n advertensie!?

Ek het geen kwaal met die werk wat die vakbond doen nie, maar dan moet alle organisasies wat werk doen vir die AfrikanerBoer ook welkom wees om ook so ‘n geleentheid te kry. ‘n Rubriek, geskryf oor hulle doen en late, deur hulle leier/voorsitter.

Ek verwys spesifiek na die advertensie van die VVK wat R100 000 sou beloop, wat deur Media24, uitgewers van Rapport, geweier is.

Dit wil dus voorkom dat hier net twee moontlikhede is:

1. Rapport gee vir Flip Buys die kans om sy eie organisasie gratis te bemark in sy rubriek, of

2. Solidariteit betaal vir ‘n advertensie en dan word dit as ‘n “rubriek” geplaas.

Indien Flip Buys se organisasie gratis publisiteit kry in die koerant, dan moet daar onmiddellik ook vir ander organisasies dieselfde geleentheid gegun word. Daar is baie organisasies en groepe wat ook werk soos dié verrig, maar wat nooit genoem word in die media nie. Indien Solidariteit betaal vir die rubriek, moet dit so aangedui word.

‘n Tweede Zim?

Ons almal het al gehoor van die stelling “Suid-Afrika is op koers om ‘n tweede Zimbabwe” te word. Hierdie stelling het my aan die dink gesit oor die ironie van ons situasie.

Wat het in Zimbabwe gebeur? Ek moet bieg en erken dat ek nie presies weet wat daar gebeur het nie. Was daar ook duisende plaasmoorde? Indien daar was, hoekom het ons nie daarvan gehoor nie?

Ek weet boere is van hulle grond af gedwing, meeste onder gewapende toesig van die “owerheid”. Daar is talle stories van mense wat binne 24 of 48 uur hulle plase (lees: hulle bestaan… Nee, lees: hulle lewens) moes verlaat.

Hier is die eerste les: Ons bure, blanke boere, is onteien en soos diere weggejaag, maar ons het nie ‘n idee van wat regtig daar gebeur het, wanneer dit gebeur het en hoe dit gebeur het nie. Ons is baie keer verbaas daaroor dat die wereld nie tot ons redding kom nie, maar in ag genome dat ons “eie” media (Naspers) nie eers die waarheid in ons eie land oordra nie, hoe gaan ander mense daarvan hoor?

Hier is die tweede les: Ons het, al het ons stories gehoor van wat gebeur het, nie duisende van ons jong manne oorgestuur om die boere daar te gaan help nie. Hier en daar is reddingsaksies geloods en noodvoorraad gestuur, maar wat het dit gehelp? As ons nie eers daar gaan help het nie, hoe kan ons verwag dat iemand anders ons gaan help?

Tot ‘n paar dekades terug was Rhodesië en Namibië nog amper deel van ons gewees. Vandag trek ons ons skouers op en is ons enigste bekommernis dat ons ook ‘n tweede Zim sal word. Nie ‘n vreeslike goeie getuigskrif vir ons nie, is dit? Ons boere op die plase het dieselfde houding jeens hulle bure – Solank dit nie ons is nie! Ons moes hulle gehelp het.

Sien, die ANC se stryd is internasionaal in die media gedryf deur groepe wat ondergronds sowel as wettig hulle die geveg verbind het. Die wêreld het meer geweet van wat in ons land aangaan as wat ons partykeers self geweet het. Die ANC het bondgenote in omtrent elke land gehad. Die buurstate het die ANC ondersteun, gehuisves en bewapen. Wat het ons gedoen toe die boere in Zim die donkerste tyd in hulle lewens ervaar het?

Sal ons ‘n tweede Zimbabwe word?

Nee, ons sal nie so gelukkig wees nie. Die boere van Zim het gedoen wat hulle kon, maar het besef dit is beter om met jou lewe weg te stap as om daar begrawe te word. Die boere van Zim het nie die opsie gehad om terug te baklei nie. Ons het.

Ons het gesien wat in Zim gebeur het. Ons het nou kennis. Ons, diegene wat met meer as die helfte van ons brein gebruik, besef hier kom groot moeilikheid en ons berei voor. Ons het getalle wat Zim nie gehad het nie.

Maak geen fout nie: Wat in Zim gebeur het, was onmenslik. Ek is bevrees ons het ons bure gefaal en sou ons ooit weer onafhanklikheid kry, sal ons die boere van Zim terug moet verwelkom. Dit is die minste wat ons kan doen!

Maar ons situasie is anders as dié van Zim. Ten eerste, ons het ‘n spul van Zim se boere hier tussen ons wat hulle kennis en ervaring met ons kan deel; meer as dit, ek vermoed hier is so paar van hulle wat nog ‘n appeltjie te skil het…

Hier is wat ons moet besef: Ons is geneig om ons stryd te beperk tot die een of ander volk of splintergroep van die volk wat om oorlewing veg. Al ooit gehoor van ‘n rugbyspan wat net op verdediging fokus?

Het dit nie dalk tyd geword dat ons bietjie groter dink nie? Het dit nie dalk tyd geword dat ons die Zimbabwe-boere, die mense in Namibië en al ons expats begin bymekaar kry as een groot front nie? Het dit nie dalk tyd geword om ons spelpatroon van verdediging te verander na ‘n aanval nie? Het dit nie dalk tyd geword om te begin droom oor ‘n groot magtige blanke staat aan die suidpunt van Afrika nie? Het dit nie dalk tyd geword om te begin werk aan doelwitte in plaas van reddingsaksies nie?

Die ANC is nie beperk tot Suid-Afrika nie; dit is deel van ‘n Swart-Afrika-beweging. Hulle skakel met mekaar en mik na ‘n Afrika-Unie. Hulle is op die oomblik slimmer as ons. Hulle kry meer reg as ons. Hulle het doelwitte. Hulle vat grond soos in Zim, hulle vermoor boere soos in Suid-Afrika en hulle veg vir wat hulle glo aan hulle behoort…

Kan ons regtig eerlik wees met onsself en erken ons is besig om die geveg te verloor? Het ons die integriteit oor om te besef ons te klein dink en te min doen? Het ons die verstand om te verstaan dat ons keuse nie tot ‘n tweede Zimbabwe beperk is nie? Het ons die wil om soos die ANC alles op die spel te plaas vir vryheid? Het ons die geloof om te besef dat groot dinge kan gebeur?

Suid-Afrika sal nie ‘n tweede Zimbabwe wees nie. Ons sal baie slegter daaraan toe wees as dit, veral as ons nie nou begin sterk staan nie.

Wat die media jou nie vertel oor die Tweede Oorgang nie

Die ANC se beleidskonferensie by Gallagher Estate in Midrand het ‘n paar interessanthede opgelewer waaroor die media nie berig nie.

Die suiwer kommunistiese retoriek uit Mogoro 1969, val ten eerste nie een van die joernaliste op nie, maar dit daar gelaat. Dit sal seker eers ‘n verskroeide aarde vat om hulle te laat wakker skrik.

Die streng reëls wat neergelê is vir die konferensie om die Jeugliga daarvan te weerhou om Zuma in ‘n negatiewe lig te stel, geld blykbaar nie as dit by Tokyo Sexwale of Trevor Manuel kom nie.

Sexwale het gister met president Jacob Zuma se verbete ondersteuners kennis gemaak toe hy probeer het om afgevaardigdes te kry om op te hou om gewraakte liedere te sing.

Sekere liedere ter ondersteuning van ANC-leiers oor masjiengewere en derglike gaan natuurlik nie goed af in die buiteland nie en saam met die retoriek van rewolusie, kan dit net die ANC se beeld verder aftakel. Daarmee het konferensiegangers nie ‘n saak nie.

Sexwale, ‘n ANC se nasionale uitvoerende komitee-lid, wou ‘n inset oor die reëls en prosedures van die verhoog af maak. Hy is egter deur die skare uitgejou.

‘n Afgevaardigde van Limpopo het opgespring en na die podium gestorm om Sexwale se beswaar uit die weg te ruim.

“Kameraad Tokyo is ‘n lid van die NUK. Hy was veronderstel om hierdie probleem by die NUK te opper,” het die afgevaardigde gekla onder luide toejuiging van die skare. Sexwale het die punt van orde aanvaar en druipstert teruggekeer na sy sitplek.

Toe Trevor Manuel probeer om die meriete van nasionalisering te bespreek, is hy deur Jeugligalede uitgejou om stil te bly.

Volgens die “konferensie se kode van gedrag”, bykomend tot die reëls en die ANC-grondwet, moes sulke afgevaardigdes wat versuim om te voldoen aan die kode vir dissiplinêre optrede uitgesonder word en moontlik onbevoegdheid om te staan vir enige posisie in die ANC.

Maar aangesien die twee ongewilde figure nie die president self is nie, is die “reëls” blykbaar buigsaam.

Kameraad Marthinus van Schalkwyk, die wit manlike ANC-minister van toerisme, was nêrens te siene nie, terloops. Nie-rassigheid moes ‘n stille dood gesterf het voor die beleidskonferensie en van die Suid-Afrikaanse reënboog het net die belofte van die pot goud oorgebly.

Die beloftes van die Tweede Oorgang het trouens aan die befaamde digter Yeats se pragtige gedig herinner.

Turning and turning in the widening gyre
The falcon cannot hear the falconer;
Things fall apart; the centre cannot hold;
Mere anarchy is loosed upon the world,
The blood-dimmed tide is loosed, and everywhere
The ceremony of innocence is drowned;
The best lack all conviction, while the worst
Are full of passionate intensity.

– The Second Coming, WB Yeats

Die mislukking van grondhervorming en ekonomiese vooruitgang is kennelik die mislukking van die regering self. Sexwale en Manuel, die deurwagters vir wit sakebelange in die ANC, se ongewildheid voorspel niks goeds vir die rigting waarin die party na swart rasseharmonie en grondgryp voortsnel nie. Dit beteken waarskynlik dat die ANC nie binnekort tot orde geroep sal word nie.

Wat die boere betref, sal die DA ongelukkig ook nie die knoop vir eiendomsreg deurhaak nie.

Dit is doodeenvoudig ‘n wanopvatting van die Grondwet dat die gewillige koper, gewillige verkoper beginsel daarin vervat is. Die onderhandelde dokument van 1994 vereis nie ‘n gewillige verkoper en gewillige koper vir die doeleindes van vergoeding by onteiening nie.

Dit is dus vrugteloos om te probeer om ‘n vereiste wat nie teenwoordig is nie in artikel 25 van die Handves van Regte te “hersien” soos Zuma aan die media verklaar het. Dis ‘n oefening in warm lug, wat meer met opsweping te make het as met die werklike grondwetlike kwessie.

Volgens die Grondwet kan eiendom reeds onteien word kragtens ‘n wet van algemene toepassing in die openbare belang onderworpe aan vergoeding wat tussen diegene wat geraak word of deur ‘n hof bepaal of goedgekeur is. Die openbare belang sluit grondhervorming in.

Wanneer ‘n hof die bedrag van die vergoeding en die tyd en wyse van betaling bepaal, moet dit ‘n billike balans tussen die openbare belang en die belange van diegene wat geraak word handhaaf. Die billike balans word nie bepaal deur die markwaarde alleen nie, maar ook deur ander faktore, insluitend die doel van die onteiening, die geskiedenis van die verkryging en gebruik van die eiendom, en sy huidige gebruik.

Dié stukkie sotlikheid het ons aan Roelf Meyer se onderhandelingsvaardighede te danke.

Dit beteken dus in eenvoudige taal dat die Grondwet die swart regering reeds in staat stel om die plase te vat. Reken dus maar op die DA om die Grondwet te “beskerm” om swart steun te jaag en op die ANC om sy swart kiesers gelukkig te hou.

Afrikaner- en Boeremense: Die toekoms in…

My hart brand as ek aan my mense se lot dink.

Met so ‘n opskrif en swaar hart val ek weg met wat Grootse Strategie (Engels: Grand Strategy) beteken. Dit is wat my mense verdien in hierdie omstandighede om die toekoms in te gaan.

Grootse Strategie is wat leiers van ‘n volk mobiliseer om ‘n versameling planne en beleid vir ‘n eie land se hulpbronne en vermoëns – op elke terein, dws ekonomiese, militêre en nie-militêre terreine, uit te voer ten einde nasionale doelwitte na te jaag en te bereik. Grootse Strategie bestaan net in die werklike wêreld van “regeer”, of dit vooruit noukeurig formuleer en artikuleer word of ad-hoc ontstaan uit wêreldbeskouings en subjektiwiteite van wie “regeer”.

In hierdie konteks lê ons probleem: Ons het nie ‘n eie land vir ons Afrikaner- en Boeremense nie. Kan u glo: ons het dit nog nooit gehad nie. Gevolglik was dit nog nooit moontlik om ons mense as ‘n volk behoorlik te mobiliseer nie. Tog, beskik ons individueel, binne groeps- of organisatorise verband oor al die vermoëns op elke terrein om enige volksdoelwit na te jaag. As volk (sonder ‘n eie land) is ons wêreldbeskouing, ons subjektiwiteit, tewens ons hele wese vasgevang binne taal- en kultuurverband in so ‘n mate dat ons nog nooit werklik ‘vry’ was nie en ons verbrokkel staan. Ons word voortdurend gekortwiek deur niemand anders nie as net onsself.

Die vraag is wat om te doen omtrent ons dilemma? Die anwoord is redelik voor die hand liggend.

Ons moet leiers kry wat beskik oor die kennis, vaardigheid en insig met die wilskrag en deursettingsvermoë en Geloof om ‘n Grootse Strategie vir ons mense te ontwikkel. Dan, moet die Grootse Strategie geïmplementeer word sodat diegene wat die pad na selfbeskikking in ‘n eie onafhanklike staat wil aandurf, dit met volle en ongekwalifiseerde ondersteuning kan doen, ongegag wat dit mag behels om sukses te behaal.

Ons volk beskik oor al die kundigheid op elke terrein om ‘n uiters suksesvolle land te vestig in die internasionale gemeenskap van lande, hier binne die grense van die Republiek van Suid-Afrika, deur ons reg wat verskans is in artikel 235 van die Grondwet uit te oefen. Dié reg word as internasionale reg erken.

Die lot van nasies word deur God bepaal.

Afhangend van die reaksie en belangstelling oor die vraag van selfbeskikking, sal ek graag in opvolgartikels verduidelik hoe so ‘n selfbeskikkingsproses aangepak moet word ten einde sukses te behaal.

Pierre Hough is ‘n multidisiplinêre strateeg; stigterslid van die Strategiekomitee vir Selfbeskikking van die Afrikaner- en Boeremense; voormalige offisier in 1 Verkenningskommando en 44 Valskermbrigade; voormalige visevoorsiter: Suid-Afrikaanse Infanterievereniging