Kategorie: Menings

Zuma se geestelike verwantskap is tans met spirituele leiers wat weinig met die Struggle te make gehad het.

Gwede Mantashe het Dinsdag die plaaslike linkse geestelikes se besware teen Zuma se nuwe verbintenis afgemaak as “skelm”.

Vroeër het die Anglikaanse Aartsbiskop Thabo Makgoba, Bishop Joe Seoka van die SA Raad van Kerke, ds Moss Nthla van die Evangeliese Alliansie van Suid-Afrika en die Rev Edwin Arrison van Kairos SA ‘n lang brief aan Jacob Zuma gerig, waarin hulle waarsku dat die land by ‘n “krisispunt” is en neig na ‘n toestand van algehele “morele verval”.

Dié stap kom waarskynlik weens Brittanje se invloed wat kwyn in die ANC, aangesien die Anglikane al jare lank reeds die politieke voorhoede van Britse beheer in Suid-Afrika verteenwoodig.

“Sommige politieke leiers het hard gewerk en hul bes gedoen om die mense te dien, en hiervoor is ons dankbaar. Maar ons glo te veel is selfdienend en arrogant. Ons vra u: Het u nie verstaan ​​dat baie van u woorde en dade baie Suid-Afrikaners lei na sinisme en weg van hoop nie? En begryp ​​julle nie dat julle besig is om teen die loop van die geskiedenis te gaan nie, wat altyd die rigting van hoop vorder?” skryf die die vier geestelikes in hul brief aan die ANC-leier.

Hulle gaan voort om Marikana en De Doorns uit te sonder as die regering se “groot mislukkings”, ten spyte daarvan dat albei gebeure ‘n groter swart solidariteit help skep het en dus kwalik by swart inwoners as “mislukkings” geregistreer het.

Mantashe het in antwoord daarop gesê die godsdienstige leiers moet hul neuse uit die regering se sake hou. “ANC-lede gaan kerk toe, hulle is sosiale wesens, hulle is ekonomiese wesens, en hulle daar kan beïnvloed word,” het die ANC-sekretaris-generaal gesê.

Dat die vier nie meer skares trek by die kerke met hulle politiek nie, is gewis. Wat Mantashe betref het hulle ook nie meer ‘n linkse politieke platform danksy die ANC nie.

Dit ly geen twyfel dat, onder die leierskap van Jacob Zuma, daar ‘n verskuiwing na die Pinkster, Evangeliese, Charismatiese en Afrikakerke was nie. Dit is ‘n baie wye verskeidenheid van kerke, maar hulle word gekenmerk deur meer konserwatiewe lede, en baie van hulle val onder die alliansie waarby Ray McCauley betrokke is.

McCauley van Rema-kerk het gehelp om die Nasionale Godsdienstige Leiersforum op te rig kort nadat Zuma in 2009 verkies is.

Die meeste van hierdie lidmate is gekant teen die wettiging van aborsie en huwelike van dieselfde geslag . Die forum se hand is kort daarna versterk toe dit saamgesmelt het met die Nasionale Raad vir Intergeloofsleiers om die National Interfaith Council of South Africa, oftewel NICSA te vorm. Die organisasie sluit hoofstroom- en charismatiese kerke in, sowel as Afrika-inheemse kerke, asook die Joodse, Moslem, Pinkster-en Hindoe gelowe.

Die linkse kerke gelei deur die SARK, wat die ANC gehelp het om aan bewind te kom, en in solidariteit met die ANC onder Mbeki saamgewerk het, se invloed het drasties afgeneem onder Zuma, en daarmee saam nie alleen die Anglikane se posisie nie, maar ook die Katolieke s’n.

Biskop Desmond Tutu, die ontslape Biskop Trevor Huddleston en eerwaarde Frank Chikane was geestelikes wat hulself as aktiewe anti-apartheidsaktiviste onderskei het eerder as redders van sondaars en sieketroosters. Hulle kruistog teen die “sondige toestand” van apartheid is baie duidelik gedefinieer in ‘n Kairos Dokument van 1985, waarin die “politieke krisis in Suid-Afrika” behandel word.

Hierdie sogenaamde “krisis” is natuurlik van buite bestuur en befonds deur Neo-kolonialiste teen hoofsaaklik die Afrikaner.

Of die nuwe “krisis” wat die vier uitlig ewe gewild gaan wees, is te betwyfel. Die dae van die aktivistiese kerkleier is getel. Die verval wat hulle help skep het, is oral om ons, vir almal om te aanskou.

лобановский александр харьков

Daar is iets diep ontstellends oor Suid-Afrika se veronderstelde demokrasie na die verklaring deur die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party dat die afgestorwe regter Arthur Chaskalson, voormalige hoofregter, en die voorsitter van die Grondwethof, “die SAKP by die KODESA-onderhandelinge in die vroeë 1990’s verteenwoordig het,” skryf Paul Trewhela op politicsweb.com.

Arthur Chaskalson was lid van die ondergrondse SAKP in die 1960’s, soos die SAKP ook verduidelik.

Die SAKP, soos die African National Congress en die Pan Africanist Congress, was toe ‘n onwettige politieke party. Openbare erkenning van ‘n mens se lidmaatskap op daardie tydstip, behalwe in uiterste omstandighede – soos in ‘n verklaring uit die beskuldigdebank na skuldigbevinding in die hof – was onmoontlik, gegewe die party se onwettige status.

Teen die tyd dat die KODESA-onderhandelinge oor Suid-Afrika se grondwetlike toekoms in die vroeë 1990’s besluit het, was die SAKP egter ‘n heeltemal wettige party.

Hoe eerlik was dit dan vir die SAKP gewees om in hierdie onderhandeling … ‘n versteekte kant te hê in die vorm van die agbare regter?

Hoe werk hierdie verborge politieke verhouding met die SAKP om die reputasie vir onafhanklikheid en regterlike integriteit waavoor Advokaat (later regter) Chaskalson geprys is, te regverdig?

Dit lei tot nog ‘n vraag: Hoeveel meer verborge hande het hierdie politieke party in Suid-Afrika se veronderstelde grondwetlike demokrasie? En wie is hulle?

En op watter maniere het so ‘n geheimsinnige, verborge, politieke verhouding die persoonlike belange van hierdie of daardie persoon, of die partybelange van die SAKP, eerder as die belang van die gemeenskap gedien?

Wie van die wit gesigte in die ANC kan vertrou word?

Dit is ‘n diep ontstellende erkenning van ‘n radikale gebrek aan eerlikheid. Het Regter Chaskalson die mense van Suid-Afrika so min vertrou, dat hy hulle nie kon vertel van sy klein geheimpie nie?

Watter soort demokrasie is dit dan?

Waarom, as dit ‘n ware grondwetlike demokrasie was, het die mense nie ‘n reg om te weet nie en moet dinge in die geheim gebeur?

Hoe vreemd, hoe sinister, dat die dood van Suid-Afrika se “regsreus” die grondwetlike proses openbaar vir die wyse waarop die publiek ‘n rat voor die oë gedraai is.

Данильченко

Die oorlog van woorde tussen die DA en ANC dreig om oor te spoel in iets meer onverkwikliks. Die DA het ‘n klag van aanhitsing tot geweld teen Cosatu se Wes-Kaapse sekretaris Tony Ehrenreich gelê, na die verspreiding van Nehawu se omstrede plakkaat, en die ANC het Zille aangekla dat sy geweld aanhits oor ‘n omstrede twiet van haar.

Dis die spreekwoordelike pot en ketel wat mekaar tans verwyt en dit lyk asof die onderskeie partye nie begryp dat hulle aanslag niks goeds inhou vir die gemeenskappe wat hulle dien nie. Veral nie die DA nie wat, soos dit nou blyk, graag op onbevestigde gerugte staatmaak.

Op 14 November het Zille getwiet “Verslae kom in dat ‘n boer gesterf het nadat hy aangerand is in Wellington. Ernstige risiko van vergelding. Zuma moet die SANW inbring”. Die “verslae” was toe nie korrek nie, maar dit het bygedra tot groeiende spanning tussen die wit boere en swart werkers.

Zille was al voorheen in die warm water omdat sy haar oorgretige twietvingers nie kan beheer nie. Die eerste keer oor die rassime wat swartes in Kaapstad ervaar en ‘n tweede keer oor haar uitlating dat Oos-Kapenaars “vlugtelinge” in die Wes-Kaap is. Dat sy hulle na die Wes-Kaap lok met huise en dienste, het haar natuurlik ontgaan.

Die ANC se provinsiale sekretaris Songezo Mjongile beweer dat boere op Facebook gemobiliseer het as ‘n gevolg van Zille se twiet, wat gelei het tot die aanranding van plaaswerkers.

Zille, wat klaarblyklik knaend aan die volgende publisiteitsfoefie dink en nie aan die gevolge nie, het aanklagte van aanhitsing teen Cosatu se provinsiale sekretaris Tony Ehrenreich gebring, op die basis van ‘n plakkaat wat in en om Kaapstad vertoon is.

Die DA het ‘n deeglike toets van die egtheid van die plakkaat laat doen, omdat hulle gedurende die huidige arbeidsonrus ook uitgevang is dat hulle, benewens die dooie boer-gerug, op ‘n dokument staatgemaak het wat vals blyk te wees.

‘n ANC-pamflet wat voorgee dat werkers kontant vergoed word vir deelname aan protes, is deur die ANC veroordeel. Hulle beweer dat die DA dit self versprei het. Praag het ook so ‘n pamflet ontvang, maar dit nie gepubliseer nie.

Wat die plakkaat egter betref, staan Ehrenreich daarby: “Nehawu doen ‘n beroep op al die werkers in die provinsiale regering om hul afkeer te toon aan die apartheidstyl vervolging van professionele persone wat nie gesien word as DA-partyonderteuners nie. Tony Ehrenreich het Premier Helen Zille gewaarsku oor die naderende Marikana van die Wes-Kaap!!”

Aan die onderkant, in hoofletters: “Voel dit!! WES-KAAP Marikana is hier!”. Wat begin het as ‘n anti-ANC opstand in Marikana, het die ANC nou gerieflik in ‘n anti-wit veldtog omgeswaai, maar Zille hou vol om te maak asof sy nie wit is nie, maar nie-rassig.

Die DA se Wes-Kaapse mediabestuurder, is Liza Albrecht, wat eiehandig daarvoor gesorg het dat Rapport se sirkulasiesyfers na benede tuimel tydens haar kortsondige redakteurskap van die koerant. Sy het gereageer met die niksseggende stelling dat “die Departement van Maatskaplike Ontwikkeling die herstrukturering en die modernisering van sy organogram bekyk om die beste diens aan die publiek te lewer”.

Jan-Jan Joubert berig vandag in Beeld dat die ANC se voorsitter in Noordwes ‘n skietaanval oorleef het. Volgens mnr. Chris Hattingh, DA-leier in dié provinsie, is skote op Kabelo Mataboge se kar geskiet. Hy is glo nie beseer nie.

Die ANC in Noordwes is verdeel tussen ondersteuners van Zuma en ‘n groepering wat as die “Forces of Change” bekend staan. Hulle beywer hulle vir ‘n verandering in die nasionale partyleierskap.

Gwede Mantashe, die ANC se sekretaris-generaal, sal vandag ingryp om eenheid te probeer bewerkstellig omdat daar twee afsonderlike benoemingskonferensies – een in Mahikeng en een in Hartbeespoort – gehou gaan word.

Dit klink alles gaaf om die ANC te verdeel, maar die hele oefening hou die hoë risiko in dat die heersende orde dit as ‘n wit aanslag deur die DA gaan sien, aangesien Zille nie op swart steun kan staatmaak nie en sy hardnekkig weier om dit te verreken. As die botsing tussen die boere en die swart stakers kom, gaan Zille waarskynlik lekker terugsit, apartheid veroordeel en ‘n bietjie terughunker na haar ANC-verlede.

Daarvoor sal sy die ruim ondersteuning van die hele Afrikaanse mediamonopolie asook die Engelstalige een ontvang.

Jan-Jan Joubert, die gay politieke redakteur van die Afrikaanse mediamonopolie, se lewensmaat werk boonop in Helen Zille se kantoor. Sy gretige verslag oor die skietery, laat dus ernstige vrae onstaan oor sy joernalistieke pligte en onafhanklikheid.

Данильченко Юрий Брониславович

Dit is ook waar dat beide skuld en die beheer van die munt een van die mees doeltreffende middele kan wees om ‘n hele bevolking sonder hul medewete, te oorheers. ‘n Voortdurende gejaag na finansiële vryheid met geen vermoë om skuld af te betaal en te spaar vir die toekoms nie, is een wyse om te verseker dat ‘n aansienlike meerderheid van die bevolking nie die middele, tyd of energie sal kan bymekaarskraap om weerstand te bied daarteen nie.

Dus, wanneer ‘n mens ‘n blik op die wêreldwye bankstelsel werp, en in die besonder die aantal lande met sentrale banke wat nie onder die invloed van Rothschild verkeer nie, sien ‘n mens duidelik ‘n monopolistiese stelsel wat vorm aanneem. Daarbenewens, wanneer ‘n mens van nader kyk na die lande met sentrale banke wat deur hul regerings beheer word, onafhanklik van Rothschild en groot finansierders, word dit nog duideliker dat die bestuur van ‘n eie, onafhanklike geldeenheid en sentrale bank, enige land op ‘n baie gevaarlike lys plaas.

Voor die Amerikaanse inval, was die Afghaanse geldeenheid reeds in wanorde gedompel. In terme van die sentrale bankwese, was dit ‘n goeie voorbeeld van wat om nie te doen met ‘n sentrale bank nie, selfs een wat deur ‘n regering beheer word.

In 2003 en 2004, is verskeie bankwette en regulasies in plek gestel. Die belangrikste daarvan was die Februarie 2004-wet bekend as die DAB, Die Afghanistan Bank.

Volgens die IMF se eie statistiek in 2008, was daar duidelik ‘n enorme vloei van kapitaal na groot private banke teenwoordig in die land wat die meeste van die banksake onderling onder mekaar verdeel het.

Die IMF-verslag verklaar “in Maart 2008, was die twee grootste binnelandse private banke verantwoordelik vir byna 50 persent van die totale bankstelsel se bates. Die gekombineerde lenings van hierdie twee banke was 70 persent van die totale kommersiële banklenings.”

Onder die afdeling getiteld “Basiese take van DAB,” verklaar die bank wat sy pligte is. Nêrens is daar melding van toesig deur die Afghaanse regering nie, maar wel dat private ondernemings “die monetêre beleid van Afghanistan sal formuleer en uitvoer”.

Irak is nog ‘n geval waar die privatisering van die sentrale bank aangevoer kan word as ‘n belangrike faktor in die besluit om die land in te val. Dit was nog ‘n voorbeeld van land met ‘n swak sentrale bankstelsel voor die inval.

Alhoewel Sadam Hussein direkte beheer van die semi-sentrale bankstelsel aanvaar het, was die bankstelsel nie geprivatiseer nie. Trouens, daar was baie min private banke wat in Irak bedryf is tot op die punt van die Amerikaanse inval in 2003.

Vanaf die begin van die inval, was dit duidelik dat die vorming van ‘n geprivatiseerde sentrale bank vir Irak ‘n groot doelwit van die Verenigde State en sy “Koalisie van Gewilliges” was.

Die nuwe Sentrale Bank van Irak, nou bekend as die Handelsbank van Irak, is volledig gemoderniseer en so vroeg as 2003 geprivatiseer. Anders as die privatisering van die Afghaanse banke, is dit openlik aangekondig dat niemand anders nie as JP Morgan gekies is deur die Koalisie se Voorlopige Owerheid om die nuwe bank te lei.

Dit is ook bekend dat JP Morgan ‘n direkte verhouding met die Rothschild-bankdinastie vertroetel, ‘n tendens wat te siene is in feitlik elke sentrale en groot bank op die planeet.

Tog, as die ontwikkeling van ‘n Irakse sentrale bank nog voor die bomme klaar gereën het, ‘n bietjie voortydig lyk, oorweeg die geval van Libië, wat die skepping van ‘n nuwe sentrale bank van Libië aangekondig het voordat buitelandse magte ooit betrokke geraak het.

Die hele NAVO-ekspedisie is natuurlik moontlik gemaak deur die feit dat Libië ‘n sentrale bank gehad het wat heeltemal in staatsbesit was. Libië het sy eie geld, die Dinar, geskep deur sy sentrale bank gehad. In teenstelling met lande soos die Verenigde State, was die Libiese uitreiking van die geldeenheid ‘n regeringsaangeleentheid.

Daarbenewens, volgens Patrick Henningsen van Market Oracle, 28 Maart 2011, “hou Libië ook meer goud as ‘n persentasie van die bruto binnelandse produk as enige ander land behalwe Libanon, volgens die Londense World Gold Council se Januarie-data van die Internasionale Monetêre Fonds.”

In werklikheid, was Gaddafi se Dinar deur die land se groot goudreserwes ondersteun, dus ‘n groot bedreiging vir die wêreld van die private bankiers. Dit is egter na na die NAVO-geleide aanval gou reggestel.

Die Nasionale Oorgangsraad het voor die stof van die bomrommel nog gaan lê het, verklaar dat die “Sentrale Bank van Benghazi as ‘n monetêre bevoegde gesag die monetêre beleid van Libië sal bepaal en ‘n goewerneur by die Sentrale Bank van Libië sal aanstel, met ‘n tydelike hoofkwartier in Benghazi.”

Dit is ook opmerklik dat onmiddellik na die amptelike skepping van die nuwe bank, die pasgebore instelling ‘n olie-transaksie onderteken het met Qatar, ‘n Anglo-Amerikaanse kliëntstaat.

Verder, is die nuwe bank nie onderhewig aan die Libiese regering nie – waar een hoegenaamd  bestaan ​​of kan bestaan ​​in die toekoms – maar funksioneer onafhanklik “as ‘n monetêre bevoegde gesag in die monetêre beleid in Libië.”

Ongelukkig, wil die eienaars van die nuwe Sentrale Bank van Benghazi nie hulle name openbaar maak met ‘n amptelike aankondiging nie.

Met al die geopolitieke bekommernisse, is die Soedanese sesessie nog ‘n perfekte voorbeeld van Zbigniew Brzezinski se visie van “mikrostate en ministate” wat nie in staat is om die eise van die wêreld se groot moondhede te weerstaan nie.

Met Suid-Soedan nou ‘n afsonderlike en amptelik erkende land, het hy ten minste die vermoë om die olietoevoer na Soedan af te sluit as straf vir die weiering van Amerikaanse riglyne, en is dit nou ‘n realistiese opsie. Suid-Soedan is, in werklikheid, die streek van Soedan wat enorme oliereserwes hou.

Warren Coats, die senior beleidsadviseur by die Bank van Suid-Soedan in 2007, het in sy verslag geskryf, “‘n Monetêre beleidsraamwerk vir Soedan,” dat die huidige beleid van die Sentrale Bank van Soedan die beheer van die geldvoorraad is.

Een van die eerste stappe nadat Suid-Soedan afgestig het van Soedan en amptelik erken is deur die VN, was die stigting van ‘n private sentrale bank. Trouens, die Suid-Soedanese Grondwet self maak voorsiening vir die skepping van so ‘n instelling.

In die Grondwet van 2011, word die sentrale bank as ‘n privaatinstelling omskryf. Die dokument beweer dat die sentrale bank Die Bank van Suid-Soedan sal heet en dat dit ‘n “onafhanklike korporatiewe wettige entiteit” sal wees. Die bank sal verantwoordelik wees vir, onder andere, “formulering, uitvoering, en die implementering van monetêre beleid” asook “die uitreiking van ‘n geldeenheid”. Die bank het die “eksklusiewe reg om ‘n geldeenheid uit te reik” en het ‘n organisatoriese struktuur wat baie soortgelyk aan die Amerikaanse Federale Reserweraad is met ‘n Goewerneur en Raad van Direkteure aangestel deur die voorsitter.

Die beleërde volk Sirië is een van die laaste lande wat oorbly in die wêreld wat ‘n sentrale bank in regeringsbesit het.

Die Siriese bankstelsel bestaan ​​hoofsaaklik uit vier staatsbanke en veertien private banke, meestal buitelandse banke vir die verskaffing van dienste aan die privaatsektor in Sirië self. Vir ten minste veertig jaar, het die staat self ‘n totale monopolie op die Siriese bankstelsel gehandhaaf. Selfs toe die totale monopolie geëindig het, is dit nie geprivatiseer nie.

Iran is ook in die visier. In die meeste opgevoede kringe is dit algemene kennis dat Sirië ‘n voorspel na die groter doel van ‘n inval van Iran is. Iran se regering bedryf hulle sentrale bank.

Ten slotte, is dit interessant om daarop te let dat die model totalitêre staat Noord-Korea ook nie ‘n private sentrale bank het nie. Dus, Noord-Korea behou sy plek stewig op die lys van die regerings wat sal val, vervang, en uitgewis word in die nabye toekoms. Die geskiedenisboeke sal dit opteken, die stadige opmars van die Nuwe Wêreld Orde soos dit geleidelik geïmplementeer word.

Данильченко Харьков

Die nuusmedia se tipering van geweld wat deur ontevrede plaaswerkers as steunwerwing aangewend word vir ‘n styging in die minimumloon tot R150 ‘n dag, is nie meer voldoende om die onrus in die Kaap te verduidelik nie. Donderdag, is groot druk in die gebied van die Overberg, van spesifiek Swellendam, ondervind waar die kwessies heeltemal verskil van De Doorns.

In Swellendam is bande aan die brand gesteek, rotse gegooi en winkels geplunder. Swellendam se munisipale sake kry nie aandag in die media buite die streek nie, maar dit blyk dat daar ‘n aaneenlopende sage onderliggend aan hierdie geweld is, met beskuldigings van korrupsie, wanadministrasie, en die onontkombare party-politiekery.

Tydens ‘n ondersoek deur die regering se Spesiale Ondersoekeenheid Eenheid is verskeie onreëlmatighede in die bedrywighede van die stadsraad geïdentifiseer waar “moontlike konflikte van belang en onregmatige sakebelange van nie minder nie as 61 lede van die personeel en die raad” te berde gebring is.

Tot en met Oktober, het die stadsraad bestaan ​​uit vier DA-raadslede en vier ANC-raadslede, met die balans in die guns van die DA weens ‘n koalisie met ‘n eensame ACDP-raadslid. Die ANC beweer dat hulle die raad beheer omdat die ACDP-raadslid oorgeloop het na die ANC.

‘n Hofstryd het gevolg, want die DA beweer dat die ANC-beheer onwettig is en ‘n hele klomp geld is al uitgegee om die saak te besleg. Dinsdag, het die appèlhof beslis dat die DA wettige beheer oor die stadsraad behou weens ‘n tegniese punt. Verslae dui daarop dat die Swellendam-onrus begin het kort daarna as ‘n gevolg van ontevredenheid met die hofbesluit.

Verslaggewers wat Donderdagnag by die ingang van Railton, ‘n informele nedersetting in Swellendam was, is aangeval tydens die spanning wat tussen die polisie en betogers opgevlam het.

Betogers wag vir sonsondergang ten einde hul aktiwiteite te eskaleer, want in die duisternis is dit moeilik vir die polisie om individue te identifiseer. Die gemeenskap is woedend en voel dat die DA die munisipaliteit onregmatig gekaap het.

Swellendam was nie die enigste dorp wat Donderdag met oproer te kampe gehad het wat niks met plaaswerkers se protes te make gehad het nie. In die kusdorp van Gansbaai, het 300 mense, werkers by die Atlantiese perlemoenplaas, opgeruk in protes teen lae lone. Hierdie werkers eis na bewering dat hul salarisse verdubbel word.

Elders in die provinsie, ten spyte van die regering se ooreenkoms, het baie plaaswerkers voortgegaan om weg te bly van die werk. Die Food and Allied Workers Union (Fawu) het gesê dat plaaswerkers is bang om terug te keer uit vrees dat hulle geviktimiseer sal word. In De Doorns staak die meerderheid werkers steeds.

Terwyl rubberkoeëls mense kan doodmaak – soos Ficksburg se inwoner Andries Tatane – lyk dit toenemend waarskynlik dat die polisie wel lewendige ammunisie op die Wolseley-skare gebruik het. Die Cape Times berig dat ‘n inwoner van die dorp gesê het dat die polisie se rubberkoeëls opgeraak het en die oproermakers het begin klippe gooi wat die gebruik van lewendige ammunisie genoodsaak het.

‘n Bron by ‘n Ceres-hospitaal het bevestig dat ‘n totaal van vyf mense behandel is Woensdag wat deur lewendige ammunisie getref is, insluitende een wat geskiet is in die bekken. Die dokter het egter gesê hy dra geen kennis oor die omstandighede van Daniels se dood nie.

Die Ceres-dokter het gesê die atmosfeer in die dorp bly gespanne, met padversperrings, maar slegs een persoon is met protes-verwante beserings in die hospitaal opgeneem. Die meerderheid van die inwoners met wonde van oproerammunisie het gesê hulle het nie mediese hulp gesoek nie, aangesien hulle arrestasie vrees.

Zille sê dat haar grootste bekommernis is dat boere direk sal ingryp. Agri SA het intussen voorgestel dat boere direk met hul werkers oor lone onderhandel. Sy het aan die media gesê: “Dit is waarom ons permanent ‘n teenwoordigheid moet volhou, want dit sal help om wet en orde te herstel en om te verhoed dat mense die wet in eie hande neem.”

Of die teenwoordigheid van die SANW tot totale kalmte sal lei in ontstoke gemeenskappe is ‘n ope vraag. Dit mag die olie op die reeds brandende vuur word.

лобановский класс