Rubrieke Archives - Page 192 of 214

Obama-scenario’s

Op die vooraand van die uitslag van die belangrike kandidaatsverkiesings van die Amerikaanse Demokratiese Party in Ohio en Texas, stel ek die volgende vooruitskouings van moontlike gebeure as Barack Obama vir Clinton uitskuif as presidentskandidaat. Dit is nie "visoene" nie, dis bloot voorspellings gegrond op sekere feite en afleidings van moontlike gebeure en dis moontlik dat verskeie ander moontlikhede oorgesien is, maar dinge kan baie naby aan die vooruitskouings verloop.

Net eers enkele stellings wat sekere afleidings dalk verduidelik:

Obama is ‘n goeie spreker, met ‘n veelheid van mooiklinkende frases, maar hy is ‘n tipiese Afrikaan: Baie bek en min binnegoed. "He can talk the talk, but he can’t walk the walk". Obama word omring en geadviseer deur ‘n hele aantal mense wat sterk anti-israel, soms pro-moslem, beslis anti-grootgeld en eintlik sterk ten gunste is van ‘n welsyntaat wat vat-vat aan sosialisme. Hy word gesteun deur jong, linkse idealiste wat dink dat "drome en ideale" die wêreld kan regeer en deur ‘n ou klomp ultra linkses (soos Soros) wat nou hulle kans sien om die linkse rewolusie by die stembus in die VSA te laat slaag. Dalk is hulle reg.

– Die skerp daling in die dollar en die skerp styging in die prys van goud (veral die afgelope twee weke) is nie net toe te skryf aan die VSA se ekonomiese probleme nie. Dit is ook die groot geldbase wat besef dat ‘n Obama-presidentskap rampspoedig gaan wees vir die dollar en die "meelewende" kapitalisme wat die VSA kenmerk. Hulle vlug met hul geld na goud en ander geldeenhede.

– Groot dele van die media hemel Obama op want hy is "nuus" en ‘n verkoper. Die pogings om Obama met John F. Kennedy te vergelyk, is pure "hype". Die media glo nie hul eie propaganda nie.

– Diegene wat die meeste bekommerd is oor ‘n Obama-presidentskap is natuurlik die geldbase (en nie net die grotes nie) en dan Israel. Daar kan verwag word dat Obama – sou hy president word- Israel gou gaan veroordeel en in die VN resolusies gaan steun dat Israel na die gebied vóór 1967 moet terug trek en Palestyne onmiddellik hulle ander grond in Israel teruggegee word wat sedert 1948 "gesteel" is.

– Iran en Sirië gaan vinnig aan hul kernbomme werk want hulle glo en weet dat Obama nie sterk teen hulle sal optree nie, nie eens as hulle toetsontploffings uitvoer nie.

– Amerikaanse troepe in Irak (en dalk ook Afghanistan) sal vinnig teruggetrek word en Al Kaida en die Taliban sal daar oorneem.

– Moslems in Europa gaan nog meer militant word en bloedige konflikte veroorsaak in veral Nederland, Spanje, Brittanje en van die Skandinawiese lande. Dis te betwyfel of van hierdie lande die moed en durf het om hierdie aanslae teen te staan.

– Rusland gaan ontpop as een van die sterkste bastions van westerse beskawingsnorme. Bande tussen Europa en Rusland gaan baie sterker word.

– Japan en China gaan nog sterker ekonomies groei en baie gou die VSA agterlaat.

– Die swartes in Afrika en veral Suid-Afrika gaan ‘n president Obama sien as ‘n oorwinning vir Afrika. Die witman in SA gaan nog swaarder leef. En die VSA sal nie meer een van die toevlugsoorde van jong wittes wees nie.

Maar dit alles net as Obama president word. En dit is te betwyfel of hy sal, want hy sal voor die tyd "uitgevat" word – weggeblaas word.

Die kanse is dit kan binne die volgende weke wees, beslis vóór die benoemingskonvensies later vanjaar.

– Die CIA en Bush sal onmiddellik deur die hele wêreld daarvan beskuldg word dat hulle Obama van die toneel vewyder het. Maar dit sal nie die CIA of die FBI of selfs een van die diepgeheime Amerikaanse eenhede wees nie. Hulle weet hulle durf nie eens aan so iets dink nie. Waarskynlik is die moontlikheid van ‘n aanval op Obama een van Bush en die CIA/FBI se grootste nagmerries op die oomblik. Daar word beslis lankal spesiale maatreëls getref om so iets te probeer voorkom. Maar hulle gaan nogtans die skuld kry as so iets gebeur!

– Die kanse is goed dat een of ander regse groep of dalk net ‘n individu so iets beplan en gaan uitvoer.

– Dis ook nie onmoontlik dat die geldmagte met die mafia begin praat om die takie te verrig nie. Die geldmagte kan die meeste verloor in ‘n Obama-presidentskap.

– Die beste kandidaat om die ou takie uit te voer, is egter Israel se Mossad. Hulle is skerp, kundig en uiters doeltreffend en hulle vat nie kanse om iemand soos Obama eens naby aan ‘n presidentsverkiesing te laat kom nie. (Mossad het maande voor enigeen geweet van Bill Clinton en daai Monica se dinge – hulle het haar woonstelfoon getap en die inligting gebruik om die Amerikaanse intelligensiedienste af te dreig om van hul agente wat uitgevang en aangekeer was, vry te laat. Mossad was ook besig om Henri Paul, die motorbestuurder van Diana se doodsmotor, te bearbei as informant want daardie hotel is (of was) ‘n gewilde verblyfplek van ekstremistiese Arabiere. Snaaks dat hierdie feite, wat in ‘n gepubliseerde boek te lees is, nog nie sterk na vore gekom het in die huidige ondersoek nie).

AS EN WANNEER OBAMA UITGEHAAL WORD, GAAN DIE BLOUWILLEHEL LOS WEES IN DIE VSA.

– Swartes gaan die strate invaar en brandstig, moor en plunder soos nog nooit gesien is nie.

– Selfs wit linkses – veral sterk groepe "rewolusioneres" – kan probeer om chaos en wanorde uit te buit. Hulle sal waarskynlik nie baie vêr kom nie want die FBI weet wie en waar hulle is.

– Moslem-ekstremiste kan die chaos gebruik om weer met kwaai aanslae BINNE maar ook buite die VSA teen Amerikaners en westerse lande te kom.

– Clinton sal haar onmiddellik onttrek aan enige moontlike kandidaatskap. Presies hoe die Demokratiese Party te werk sal gaan as hulle binne ‘n kort tydperk heeltemal nuwe kandidate moet benoem, is onbekend, maar ek verwag dat Edwards, Kelly en dalk selfs Gore as die sterkste aanspraakmakers na vore kan kom. As die "linkste" van die drie kan Edwards bo uitkom.

– Obama se geweldaddige verwydering uit die wedloop, gaan egter ook McCain en die Republikeine kwaai skade berokken. Baie vingers gaan na hulle wys. Dit is glad nie ondenkbaar dat McCain gedwing kan word om opsy te staan vir iemand soos Romney of dalk selfs Guiliani nie.

– Amerika gaan jare vat om uit hierdie gemors en die gepaardgaande ekonomiese probleme te kom.

EN DIS MAAR NET DIE BEGIN!

best bridal jewelry

Fourie is onbevoeg om UV-rektor te wees

Die wêreld word aan die brand gepraat oor rassisme op die Kovsie-kampus en oor die Reitzkoshuisinsident wat op video vasgelê is.

In die proses word op ‘n insident gefokus, maar die breër prentjie geïgnoreer. Anders gestel: deur te fokus op die enkele boom, gaan ‘n visie op die hele bos verlore.

Net oor die video dít: omdat ek die video nie gesien het nie, gaan ek my nie oor die insident daarin uitspreek nie. Vir my gaan dit oor die groter kwessies. Ek oordeel dat die meeste kritici van die video die video inderdaad nie gesien het nie!

Ek het na die rektor, prof. Frederick Fourie, se gesprek op Radio RSG geluister. Uit die uitsprake van die Rektor is ‘n paar sake duidelik:

Die integrasiebeleid van die UVS is ‘n sosiale transformasiebeleid (die samestelling van ‘n koshuis moet ten minste uit een derde òf wit òf swart studente bestaan).
Die fokus van die universiteitsbeleid val op individuele menseregte (die rektor sien ‘n vreedsame samelewing as ‘n samelewing van individue).
Die rektor se beleid is gekoppel aan die beleid van die ANC as regerende party (die rol van die VF+ word deur die rektor verdag gemaak).

Laasgenoemde stelling verdien aandag. Onder die nasionale regering en nou onder ‘n ANC-regering gee die UVS sy interne vryheid op, deur duidelik soos ‘n orgaan van die regering op te tree. In wese behoort ‘n universiteit apolities as opvoedkundige instelling van die burgerlike samelewing te funksioneer.

Kortom, die politieke transformasiebeleid wat die Rektor toepas is die transformasiebeleid van die regerende party.

Die transformasiemodel van die ANC is kollektivisme wat die kulturele, religieuse en taalkundige diversiteit van die studentegemeenskap in die groter geheel wil laat opgaan. Interessant genoeg word hierdie kollektivisme aan die hand van individuele menseregte verdedig. ‘n Student – in hierdie geval ‘n swart student met ‘n andersoortige kultuur – het dus ‘n reg om die kulturele karakter van ‘n koshuis fundamenteel te wysig, deur sy/haar individuele wil op die koshuisgemeenskap as geheel af te dwing. In feite is dit ‘n Afrikaanstalige koshuis met ‘n Afrikaner-kultuur, volgens die Christelik-religieuse rigting, wat die identiteit daarvan moet verbreed om anderstaliges en anderskulturiges in die sosiale struktuur daarvan op te neem.

Gedrewe deur ‘n liberale model om ‘n kollektivistiese universiteit daar te stel, vergeet die rektor en die universiteitsraad dat die Grondwet van SA baie spesifiek is, naamlik dat die demokrasie verstewig moet word deur die bevordering en beskerming van die regte van godsdiens-, taal- en gemeenskapsregte. Let op die volgende:

Artikel 185 van die Grondwet maak voorsiening vir ‘n Kommissie vir die Bevordering en Beskerming van die Regte van Taal-, Godsdiens- en Kultuurgemeenskappe.
Artikel 31(1)(a) van die Grondwet verklaar dat alle persone wat aan ‘n kultuur-, godsdiens- of taalgemeenskap behoort nie die reg ontsê mag word om saam met ander lede van daardie gemeenskap hul kultuur te geniet, hul godsdiens te beoefen en hul taal te gebruik nie.
Artikel 31(1)(b) verskans die reg om kultuur-, godsdiens- en taalverenigings of -organe te stig, in stand te hou en daarby te kan aansluit.

Dom soos die universiteitsraad se beleid is, word ‘n integrasiemodel op ‘n diverse gemeenskap gewoon afgeforseer.

Die skrywer van hierdie artikel het die rektor en die universiteitsraad drie jaar gelede reeds in vier verskillende briewe gewaarsku dat die beleid van die raad op ‘n ramp afstuur. Nodeloos om te sê, is my briewe nie een beantwoord nie. Wat dus op die UVS-kampus gebeur het, is die verdiende loon van die rektor.

Soos te wagte, is die resultaat rampspoedig, omdat die volgende beginsels gewoon geïgnoreer is. Dit is die beginsels van:

vrye assosiasie;
natuurlike seleksie;
progressiewe ingroeiing;
eenheid-in-verskeidenheid;
die integrasieparadoks.

Die beginsel van die integrasieparadoks is eenvoudig dat ‘n beleid wat vrye assosiasie verruil vir gedwonge integrasie en natuurlike progressiewe samegroeiing misken, die aweregse resultaat het dat segregasie bevorder word. Kortom: die rasseintegrasiemodel van die rektor het die studentesamelewing in kampe gepolariseer en rassehaat bevorder.

Dit is vir enige waarnemer duidelik dat talle Afrikaanstalige studente nie meer in universiteitskoshuise tuisgaan nie en van private akkommodasie gebruik maak. Private akkommodasiefasiliteite het soos paddastoele in woonwyke naby die UVS opgespring.

Die vraag is derhalwe wat sou ‘n verstandige benadering wees in beleid. Die volgende word aangestip:

Maak voorsiennig vir die reg van bestaande koshuisgemeenskappe om oor die kultuurinslag, religieuse rigting en omgangstaal van ‘n koshuisgemeenskap te besluit.
Skep ‘n nuwe fasiliteit (of fasiliteite) om vir kultuurgemengde studente voorsiening te maak (dit wil sê studente wat verkies om saam met studente van ‘n ander kultuur saam te leef!).
Skep fasiliteite om vir andersoortige kultuurgemeenskappe voorsiening te maak (bv. ‘n koshuis met ‘n Moslem-insalg vir Moslems, ens.).

Enige regdenkende mens moet dus die sosiale transformasiemodel van die universiteit verwerp en die rektor as ‘n politieke pion van die owerheid afskryf. Die studente- en ouergemeenskap moet gewoon vir die rektor se afdanking vra. Hy is gewoon onbevoeg om die hoof van die UVS te wees.

Лобановский

In SA is urine politiek

Myns insiens was die insident by Reitz-koshuis wat op video vasgelê is en reeds CNN gehaal het ‘n grap; enigeen wat al in ‘n koshuis was, weet tot watter belaglike optrede groepsdruk veral jong seuns of mans kan oorreed. Maar ons moet ook toegee dat ons in ‘n abnormale land woon wat deur intense geweld en wedersydse rassegevoelens gekenmerk word. Die blanke Afrikanerman is van alle mag en invloed gestroop en word openlik deur die media en reklamebedryf (vgl. maar die Vodacom-advertensies) bespot as ‘n soort gekastreerde imbesiel. Een moontlike verklaring vir die seuns se optrede kan dus daarin geleë wees dat hulle ‘n magsfantasie probeer uitleef het deur swart vroue te verneder terwyl dit in die werklike lewe anders gesteld is en hulle waarskynlik daagliks deur swart amptenare of maghebbers verneder word. Trouens, die transformasie van die UV-kampus en koshuise verteenwoordig ‘n verskriklike demonstrasie van swart mag wat selfs bepaal met wie ‘n student sy kamer moet deel.

‘n Johannesburgse Engelstalige koerant (The Star) het die gebeure met ‘n Leon Schuster-film vergelyk. Dit wás uiters banaal. Maar daarom is die ongekende reaksie van die media, sowel plaaslik as internasionaal, so interessant. Hierdie banale en onbenullige insident word aangebied asof dit van dieselfde belang is as Iran se kernprogram, die Amerikaanse presidentsverkiesing of die jongste nuus oor die Israel-Palestinakonflik. Ook die plaaslike politici het nie op hulle laat wag nie en veral die DA het onmiddellik op sy mededinger, die Vryheidsfront Plus, toegesak en hom daarvoor geblameer. In Suid-Afrika is urine politiek en elkeen wil graag toustaan vir sy beurt by die urinaal.

Die feit dat soveel kommentaar op die Afrikaner fokus, ook in die Britse koerante, wil vir ons sê dat Engelse dit as ‘n geleentheid sien om tot hul eeue-oue spel van Afrikanerverguising oor te gaan. Waar Engelse hulle aan dieselfde of soortgelyke "rassistiese" gedrag skuldig maak, word dit eenvoudig afgelag en in ‘n "goeie gees" aanvaar. So was daar vandeesweek, te midde van die Reitz-bohaai, ‘n episode op Hoëveldstereo waarin Jeremy Mansfield ‘n swart vroulike leerlingbestuurder op die lug verneder het met allerlei absurde vrae en ook toespelings gemaak het dat die hele land se verkeerspolisie korrup is. Van die vrae wat aan haar gestel is, was onder meer hoeveel sy dink die gangbare bedrag is waarmee mens ‘n verkeerspolisieman moet omkoop.

Waarskynlik die enigste positiewe uitslag van die hele bohaai is dat die reënboognasieteorie nou finaal ontmasker is as ‘n blote set om die Afrikaner van sy politieke, institusionele, kulturele en taalregte te ontneem. Reitz en veral die oorreaksie daarop sê vir ons dat ons dringend ‘n ander politieke model nodig het as die fantasie van demokrasie en versoening wat onlangs aan ons opgedis is en in die praktyk niks beteken nie.

In die VSA het gedwonge integrasie na 50 jaar nie tot groter harmonie en wedersydse begrip gelei nie, maar tot meer de facto-segregasie en rassehaat. Tans word hier by ons ŉ geslag blankes op die skoolbanke groot wat hul eie status as tweederangs ervaar. Daar word teen hulle gediskrimineer sover dit toegang tot universiteitstudie en uiteindelike werkgeleenthede betref. Sowel die staatsdiens as groot maatskappye reserveer deesdae feitlik alle poste vir “voorheen benadeeldes”, wat ŉ eufemisme vir swartes verteenwoordig.

Transformasie, regstellende aksie en alles wat daarmee saamhang, veroorsaak onvermydelik rassespanning, selfs rassehaat, veral onder jongmense wat die ergste daaronder deurloop. Die gebeure by Reitzkoshuis en veral die reaksie daarop, verteenwoordig ŉ byna volmaakte illustrasie hiervan.

Terwyl blanke rassisme jeens swartes in Suid-Afrika ŉ marginale verskynsel verteenwoordig, kan dieselfde nie van anti-blanke gevoelens gesê word nie. Miljoene swartes, vanaf president Mbeki wat reeds herhaalde anti-blanke uitsprake gemaak het, is van mening dat blankes boos is en nie in Afrika hoort nie. Trouens, tydens inbelprogramme op radiostasies het vele swart inbellers vandeesweek van ŉ komende rasseoorlog gepraat. Indien ŉ onbenullige studentepoets in Bloemfontein genoeg is om emosies so op te jaag dat mense dreig om mekaar oor rasgrense heen te begin doodmaak, is dit mos duidelik dat die huidige stelsel en veral die ANC-leierskap totaal misluk het om enige harmonie of vrede in die land te bewerkstellig.

ŉ Tyd gelede het sms’e rondgevlieg om teen die “nag van die lang messe” na Mandela se dood te waarsku. In Rwanda is die staatshoof se vliegtuig darem afgeskiet voordat Hutu’s begin het om Tutsi’s voor die voet uit te moor. In ekstremistiese Suid-Afrika is geen ernstige politieke insident blykbaar nodig om volksmoordgevoelens onder die swart bevolking gaande te maak nie. Al wat nodig is, is ŉ paar bottels bier, ŉ rugbybal en sprake van urine.

Vrugte van gedwonge integrasie

Die koerante en nuuswerwe is vol van die sogenaamde walgvideo, waarin studente in ‘n manskoshuis op Kovsies glo swartes vleis maak eet waarop daar geürineer is.

Die studente se manier van kommunikasie is weliswaar kru en ongevraagd, maar dit het tog hulle punt effektief oorgedra: integrasie stuit hulle teen die bors. Dis ‘n vorm van kommunikasie, byna nes die afbrand van ‘n paar treinwaens weliswaar ‘n oortreding van die wet is, maar wel die punt oordra dat pendelaars moeg is vir vertragings. Of wat van swart studente wat gereeld slaags raak met die polisie en kampusse verwoes? Dis ook ‘n vorm van kommunikasie met die owerhede.

("Ontheffing" is natuurlik ‘n welbekende ritueel in koshuise. Ek moes self walglike brousels eet en drink toe ek onthef is. Ek het vir dae lank moes skrop om die mengsel van olie en mercurochrome af te kry. Of ontheffing in dieselfde liga van kriminele gedrag val as die afbrand van ‘n treinwa of die verwoesting van ‘n kampus, is nie seker nie.)

Professor Fourie, die rektor, se hoogheilige weersin in die voorval word ook in die berig weergegee. Siestog. Ek het geen simpatie met die rektor nie. Die walglike beleid van gedwonge integrasie, waaraan Fourie regstreeks aandadig is, is die grondoorsaak van hierdie voorval. Was dit nie vir Fourie-hulle se Orwelliaanse agenda nie, waarin mense teen hulle sin gedwing word om te integreer, sou hierdie voorval nooit plaasgevind het nie.

As Professor Fourie enige integriteit van welke aard ook al gehad het, sou hy die eerbaarheid aan die dag gelê het om te bedank. Sy optrede en sy afstootlike beleid van gedwonge integrasie het regstreeks gelei tot hierdie voorval.

to promote прокурор Фильчаков

Zimbabwe en Suid-Afrika: ‘n Vergelyking

Op die 24ste Oktober 1964 word Zambië onafhanklik van Brittanje. Die Britte, wat die voormalige gebied eens bekend as Noord-Rhodesië in 1923 van die “South African Company” oorgeneem het, het reeds in Harold Macmillan se “Winds of Changes”-toespraak in 1960 te kenne gegee dat onafhanklikheid in Zambië en ander kolonies onvermydelik gaan wees.

Weerstand van Roy Welensky (die wit koloniale Engelse leier in Zambië) ten spyt, het swart nasionalistiese aktiwiteite momentum gekry, en na dikwels bloedige gevegte tussen Kenneth Kaunda se United National Independence Party en NKumbula se African National Congress, het Kaunda ‘n eenpartystaat gestig en 26 jaar lank geregeer tot in 1991.

Zambië is ‘n tipiese mislukte Afrikastaat. Die Britte het ‘n myn- en landbouekonomie (gebaseer op die land se ryk landboupotensiaal en koperneerslae) ontwikkel. Die ontwikkeling van infrastruktuur het onder meer die Karibaprojek (gedeel met Rhodesië), paaie, en ‘n hoofstad met regeringsgeboue, hospitale en skole ingesluit. Ten spyte hiervan bestuur Kaunda die land die afgrond in. In 1991 gee Kaunda uiteindelik bes, en word droogte geblameer vir sy regering se onbekwame hantering van die land se ekonomie en hulpbronne oor ‘n tydperk van 26 jaar. Hy is een van net twee Afrikadespote in die hele twintigste eeu wat vrywillig die troon opgee ná hy by die stembus verslaan is (die ander is Kerekou van Benin). Sy permanente opvolger is Frederick Chiluba.

Kaunda is hierna ryk beloon. Dat die man, wat ‘n hele land die afgrond in geregeer het, ‘n Afrikadespoot was wie se demokratiese instinkte beperk was tot eenparty- en eenkanditaatverkiesings, wie se vriendekring Sadam Hussein en Josip Tito ingesluit het, is tussen 2002 en 2004 die “African President in Residence” by Boston Universiteit in die VSA en is die 2007 ontvanger van die Ubuntu Prys (nogal vir sy voortreflike humanitêre karakter) van Suid-Afrika. Met sy vrylating in 1990, was Kaunda ook die eerste Afrikaleier wat deur Nelson Mandela besoek is.

Tot in 2008 bly Zambië ‘n hopelose staat met ‘n uitgeholde ekonomie en regeringslui wie se korrupte lewensuitkyk net met hulle lang vingers vergelyk kan word. Op ‘n tipiese Afrika-nasionalistiese manier het Chiluba Kaunda opsy geskuif deur te verklaar dat hy ‘n Malawiër is, en in 1999 word Kaunda staatloos verklaar in die Zambiese Hooggeregshof. Weer in 2000 word hy as ‘n Zambiese burger verklaar na ‘n appèl. ‘n Mens kan dié petalje en sy ander post-1991-penaries in ‘n sekere sin seker as skreeusnaaks beskou.

Kaunda, met sy Ubuntu Prys, verteenwoordig ‘n karikatuur van die ZANU-PF-leiers in Zimbabwe, en van die ANC-regeringslui in Suid-Afrika. Terwyl hy nooit die wreedheid van ‘n Robert Mugabe, of die opgeblasenheid van ‘n Thabo Mbeki geopenbaar het nie, is sy onbeholpenheid nie net tipies nie, maar skynbaar ‘n vereiste eienskap vir omtrent enige Afrikaleier wat na 1950 op die toneel verskyn het. Of dit nou Sam Nujoma (sy eerste daad as president was die aankoop van ‘n privaatstraler), of Idi Amin, of Jomo Kenyatta (wat verdink word van moord op sy opponente), of selfs Mugabe en Mbeki was, post-koloniale Afrikaleiers is skynbaar universeel in hulle verdraagsaamheid teenoor korrupsie en onbekwaamheid, asook hulle onbeholpe swart nasionalisme.

Die verkrummeling van Zambië, Mosambiek en Zimbabwe (en ander beduidende Afrikastate) onder post-koloniale diktature was dramaties, onvermydelik, en is in elke geval vooraf voorspel. Die uitsetting van 500 000 wit Portugese uit Mosambiek in 1975 deur Frelimo het die spogstede Lourenço Marques en Beira vernietig. In Zimbabwe is ‘n eens vooruitstrewende Salisbury vandag ‘n krotbuurt genaamd Harare vergeleke met wat dit in 1980 was.

Die vernietiging van infrastruktuur en ekonomiese bates in Zimbabwe en in Mozambiek was in elke opsig sistematies en meer vernielsugtig as wat dit in Zambië was. Teen 1976 was daar net 5 ingenieurs oor in Mosambiek, en die dramatiese agteruitgang van Beira, eens ‘n ryk vakansiestad aan die Indiese Oseaan, is kenmerkend van Afrikaleiers se reaksionêre afguns teenoor Europese voortreflikheid. As wit koloniale Portugese voortreflike stede in Mosambiek gebou het, dan is die skandalige vernietiging van hierdie bates in elke opsig ‘n weerspieëling van die roofmentaliteit in Afrika se post-koloniale bevrydingsbewegings, of dit nou Kaunda se UNIP, of Mugabe se ZANU-PF, of Samora Machel se Frelimo, of vandag, Mandela en Mbeki se ANC is.

Die verval in Zimbabwe en Mosambiek ná 1980 was dramaties en traumaties. Maar dit is in groot mate deur die groot Suid-Afrikaanse ekonomie gekussing. Dit het nie so baie saak gemaak dat Zimbabwe die produktiewe wit landbousektor vernietig het nie; Suid-Afrikaanse boere se voedselproduksie het steeds goedkoop kos geproduseer.

As elektrisiteitsopwekkingvermoëns in die bevryde state verniel is, of afgeneem het, was dit nie so erg nie, omdat Eskom in Suid-Afrika goedkoop krag aan ‘n geintegreerde verspreidingsnetwerk beskikbaar gestel het. Die ligte het nooit werklik in Zimbabwe afgegaan nie, en Mugabe se onbekwame en kwaadwillige politiek het nooit werklik die totale vernietiging van Zimbabwe tot ‘n primitiewe staat tot gevolg gehad nie. Hy kon, sonder om die ware koste daarvan te verstaan, voortgaan met sy vernietigingswerk en onteiening van wit en produktiewe eiendom. Hy kon op ondemokratiese wyse beslag lê op Zimbabwe se bates, of dit ten gronde laat gaan. Dis grotendeels omdat die groot Suid-Afrikaanse ekonomie, en sy verantwoordlike regering, verhoed het dat hongersnood, of totale ineenstorting, in Zimbabwe plaasvind. Dit het ook aanvanklik beter in Zimbabwe as in Mosambiek gegaan omdat Mosambiek se Frelimo-regering uit die staanspoor baie meer anti-wit en gewelddadig was.

Verder het mynmaatskappye in Suid-Afrika se kundigheid en volgehoue investering die “bevryde” lande se ekonomieë aangehelp en werk geskep wat die lande minimaal aan die gang gehou het. Daar was altyd krag, ‘n bietjie werk, investering in die ontginningsektor aangehelp deur die kundigheid in Johannesburg en die Johannesburgse Aandelebeurs.

Derhalwe, terwyl dit sleg gegaan het, het dit nie so sleg gegaan dat die krisisse nie deur Mugabe se regering gehanteer kon word nie. Hongersnood is verhoed met Suid-Afrikaanse graan, en met die migrasie van miljoene van Zimbabwe se honger burgers oor die ANC se onbewaakte noordelike grens, waarna hulle ‘n kriminele hel in Suid-Afrika gestig het. Skynbaar met die ANC-regering se gelate aanvaarding en dus goedkeuring hiervan.

Elders in Afrika was min state so gelukkig soos Zimbabwe. In Wes-Afrika is die verval van Liberië, die Ivoorkus, en dies meer, baie meer dramaties en meer gewelddadig. Daar het die krag finaal afgegaan. Die privaatsektor en sosiale dienste het totaal ineengestort. Hongersnood en burgeroorloë was onafwendbaar en het derduisende lewens gekos. Daar was geen magtige en groot state byderhand om die besigheids- en ekonomiese omgewing te stabiliseer nie.

Wat is die ooreenkomste en verskille tussen Zimbabwe en Suid Afrika? Daar is heelwat ooreenkomste: beide loop deur onder onbeholpe roofregerings gestig deur bevrydingsbewegings. Beide loop deur onder die swartkultusideologie van ‘n Robert Mugabe en Thabo Mbeki. Beide lande se regerings, met Zimbabwe verder gevorder, het ‘n renons in wit voortreflikheid, of dit nou in die vorm van wit boere, of wit leiers, of wit ingenieurs, of wit sportlui, of wit besigheidslui is. As die regegings moet kies tussen ‘n suksesvolle staat waar wit kundigheid beide geakkommodeer en bevorder word, en ‘n mislukte en gewelddadige staat met armoede en hongersnood, dan kies hulle laasgenoemde.

Daar is egter een groot verskil tussen Zimbabwe en Suid-Afrika. Dit is destyds voor Mandela se opkoms, deur Westerse kommentators soos volg opgesom: “South Africa is a serious state, with a large industrial economy and huge assets in the form of an educated population and excellent infrastructure. States such as those do not fail."

Dit is die woorde van ‘n optimis wat Afrika nie verstaan nie, en wat nog minder die mees belangrike feite in Suid-Afrika en haar verhouding met haar buurstate in ag geneem het. Naamlik dat daar geen groot ekonomie naby Suid-Afrika bestaan om haar te stabiliseer teen haar onbeholpe en kwaadwillige bevrydingsbewegingsleiers se onvermydelike vergrype nie.

Anders as in Zimbabwe, is die krag in Suid-Afrika finaal af as Eskom se infrastruktuur vernietig word. Daar is nie ‘n buurstaat wat krag gaan verskaf nie.

Anders as Zimbabwe, gaan daar nie kos wees nie as die wit boere van hulle grond ontneem word nie.

Anders as Zimbabwe, gaan daar geen staat op aarde wees wat dit in sy eie belang ag om in Suid-Afrika te belê nie. As Suid-Afrika vir nou al meer as ‘n dekade gevoel het dat dit in eie belang is om Zimbabwe nie heeltemal tot niet te laat gaan nie, dan is daar geen beduidende staat wat dieselfde verhouding vandag met Suid-Afrika koester nie.

En dit is die grootste verskil tussen Suid-Afrika en Zimbabwe.

инструмент ликота

W??r soek ons die pad na vryheid?

Terwyl ander in hierdie land nog net praat oor die onbeheerde misdaadtoestand, die kragvoorsieningskrisis, werkloosheid, brandstoftekort, behuisingsnood, inflasie en menige ander krisisse wat nog op pad is, beplan sommige van ons lank reeds die vryheidspad van die blanke in Suid-Afrika, en meer spesifiek die ontknegting van ons Afrikanervolk. Omdat dit geen eenvoudige taak is nie, sal sukses afhang van die deeglike omvattendheid van hierdie beplanning. Nie alleen sal elke tree noukeurig uitgestip moet word nie, maar moet daar ook nou dringend aandag gegee word aan een van die heel belangrikste aspekte, naamlik hoe om hierdie Godgegewe stukkie aarde te bly behou, en dit nooit, maar nooit weer, te moet afstaan aan ons volksvyande nie.

As ons wil praat oor hoe die Afrikanervolk sy vryheid moet herwin in ŉ land wat besig is om totaal ineen te stort, moet ons besef dat daar verskeie fasette van belang is. Nie alleen het ons te doen met ŉ ekonomiese ineenstorting op ons hande nie, maar vorm die kulturele en godsdienstige aspekte binne die politiese situasie ŉ integrale deel van die pad na vryheid.

Vir die meeste Afrikaners is dit ondenkbaar om selfs net te glo dat daar ŉ uitgelegde pad na vryheid bestaan. Die meerderheid vrees dit wat met hulle sal gebeur indien hul weerstand bied teen die verknegting onder die barbarisme van ŉ swart regering, en daardie vrees is nog groter as die nood waarin hul tans verkeer.

Dit is ook te verstane dat ŉ verslane volk so verslae is dat hul nie weet waar om die pad na vryheid te begin soek nie. En die magteloosheid neem toe as die minister van Veiligheid en Sekuriteit, Charles Nqakula in die Parlement sê “As julle wil kla, gaan uit die land uit; of bly stil”. Daarom word daar in stilte gely en het selfs die hoop vir beter omstandighede hulle verlaat. En vir dié wat nie wil of kan vertrek nie, is daar ander beplanning gedoen. Derduisende is reeds vermoor. Vir die res is daar óók voorsiening gemaak: goed-opgeleide en belese Afrikaners maak nou die meerderheid uit van die meer as drie miljoen werklose blankes terwyl die amptelike syfer in 2006 nog maar 900 000 was. Tans is daar ongeveer 430 000 wat te arm is om in tradisionele blanke woonbuurtes te woon, en probeer hulle oorleef in plakkerskampe en tente. Ander is gelukkiger om dalk in ŉ tydelike toevlugsoord herberg te vind soos in Westfort, wes van Pretoria waar daar die afgelope paar maande weer 1 250 gesinne ingeneem is. Sommige slaap binne die baddens daar, ander op planke en sonder beddegoed, en van noodsaaklike lewensbehoeftes is daar nie sprake nie.

Soos wat daar in die Sunday Standard vanuit Gabarone, oor Suid-Afrika berig word, so is die hele swart Afrika van mening dat die witman nie in Afrika hoort nie. In ŉ rubriek onder die naam Loose Canon, skryf ŉ swarte soos volg:

“The whites can leave. Nobody invited them in the first place. Some of the whites are now so poor they have resorted to begging at traffic lights. The sight of white beggars gives me so much joy. Let them taste the feeling. They should count themselves lucky they were not shot on the day of liberation. Perhaps it’s not too late to hang a few whites at the local stadium just to remind them who is in charge.

“Why didn’t the blacks in South-Africa divide white women amongest themselves? But it’s not too late. Whites never stop complaining. They whinge about crime. They say the country is the most violent in the world.

“I like Zuma. When he was vice president he realised they were not paying him enough. He became friends with a chap who bought him clothes and gave him money. Some jealous blacks and their white friends called that corruption!

“The people love Zuma. I can’t wait for him to take over. I want him to distribute white women among the long suffering black chaps in South-Africa. He must first choose which white woman he wants. He can even have two. That done he must then distribute to his loyal supporters. And if there is a surplus he should distribute to his supporters in tiny neighbouring states. I am one of his supporters. I look forward to the reign of President Jacob Zuma.”

Hierdie was net ŉ paar voorbeelde van wat met die Afrikanervolk gebeur het en nog gáán gebeur onder die verraderlike beplanning van die ANC-regime. Van “onbevoegdheid” behoort daar nie eers gepraat te word nie want dit was van die begin af hulle plan om blank Suid-Afrika af te breek, van die witman se onwelkome kultuur, politiek, godsdiens en welvarende ekonomie ontslae te raak, om sodoende hulle eie Afrikakultuur, Afrikapolitiek, voorvadergeeste en armoede te verwelkom. Dit het Mandela reeds jare gelede in feitlik soveel woorde gesê, en in ŉ relatiewe kort tyd na swart oorname het hulle bykans daarin geslaag.

Die breinspoeling het volmaak gewerk, die verwoesting is groot, die Afrikanermoed min, maar net soos die Skepper en Onderhouer van ons volk ons telkens teruggelei het op die pad na vryheid, sal Hy dit ook hierdie keer doen, op sy voorwaardes, en volgens sy beloftes. En Hy wag dat ons daardie voorwaardes ernstig bejeën.

Oor wat daardie voorwaardes is, hoef daar geen twyfel te wees nie. En dat ons dit eers sal moet nakom voordat Hy sy beloftes vir ons sal waar maak, is net so seker. Daarvoor het Hy aan ons sy Skrif gegee om te bestudeer. As ons ophou om die krag daarvan in twyfel te trek en ons opnuut met die kennis daarin verryk, sal ons die moed kry om op te staan uit hierdie verslae toestand. As ons dan weet om dáár ons pad na vryheid te gaan soek, sal ons oë groot genoeg oopgaan om dit te vind en te volg.

Wanneer ons Vader ons aansê om klaar te maak en op te trek om ons land terug te neem, soos Hy vir Jakob beveel het om Bet-el te kon terugkry, dan moet ons ook ons vreemde gode verwyder, onsself reinig en ander klere aantrek, en dan bedóél om met mening hierdie altaar vir Hom te bou. Daardeur sal ons ŉ menigte binne ons eie volk word, met konings uit ons lendene en hierdie land wat ons weer eens op ŉ skinkbord weggegee het, sal aan ons en ons nageslag teruggegee word. Hieroor bestaan geen twyfel nie! Hierdie belofte word nog ŉ keer bevestig wanneer Hy ons in Matthéüs 6:33 beveel: “Maar soek eers die koninkryk van God en sy geregtigheid, en al hierdie dinge sal vir julle bygevoeg word.” God wil so vreeslik graag ons land genees, maar ons sal dit eers moet toelaat.

As ons hierdie raad uit Sy Woord, in geloof, maar ook getrou met ons werke nakom, sál ons weer die pad van vryheid vind! En as ons nie weer hierdie pad verlaat nie, dan sál ons hierdie land vir al ons nageslagte behou, en nie nodig hê om weer hierlangs te stap nie.

Mag u en ek die moed, krag, wysheid en deursettingsvermoë daartoe ontvang, maar veral daarnatoe werk!

мойка оборудования

Die nuwe pessimisme

Vyf, ses jaar gelede het ek in Rapport geskryf dat Suid-Afrika op ŉ Zimbabwe afstuur. Destyds is sulke kommentaar honend deur Suid-Afrika se koor aartsoptimiste begroet wat my gewys het op “die beste grondwet ter wêreld”, die groeiende ekonomie, “goeie rasseverhoudinge” en dergelike meer. Toentertyd het ek soos ŉ pretbederwer gevoel deur mense te wys op die onontwykbare realiteite van transformasie en die anti-blanke ideologie wat daarmee saamhang.

Tans beleef ons ŉ sentimentrevolusie in Suid-Afrika. Diegene wat vyf jaar gelede nog popelend positief was oor die wonderlike ANC-regering en Trevor Manuel se onoortreflike finansiële bestuur, is besig om al hoe meer swartgallig te raak.

Waarskynlik het Eskom die grootste bydrae tot hierdie ommeswaai gemaak, want as die ligte afgaan is dit moeilik om jou te verbeel dat die land steeds goed bestuur word deur die trop bannelingpolitici wat FW de Klerk onder druk van Brittanje en Amerika agtien jaar gelede hier op ons losgelaat het.

Die redakteur van Rapport, Tim du Plessis, het sedert verlede jaar insgelyks ŉ nuwe noot ingesit en sien nou al hoe meer probleme op die horison. Aan die een kant is dit goed dat Afrikaners en ook ŉ massasirkulasiekoerant soos Rapport begin om ons Afrikawerklikheid in die oë te kyk. Aan die ander kant bestaan die gevaar dat die publiek sonder die nodige perspektief in so ŉ terminale depressie mag verval dat die kommerwekkende stroom emigrante na Australië en ander plekke net groter gaan word.

Net gister was ek by ŉ aanbieding oor die komende nasionale begroting deur die ekonoom, Dawie Roodt. Sy siening is dat die huidige fiskale beleid onhoudbaar is, want Suid-Afrika bestee reeds die maksimum aan maatskaplike toelaes, maar niks aan infrastruktuur nie. Die elektrisiteitskrisis, maar ook paaie wat verkrummel en staatsdiensgeboue wat as ongeskik vir menslike gebruik verklaar word, gaan een of ander tyd druk op die nasionale begroting plaas. Volgens Dawie Roodt, kan Suid-Afrika eenvoudig nie die kombinasie van infrastruktuurbesteding en uitgawes op allerlei toelaes wat reeds aan 12 miljoen mense betaal word, bekostig nie.

Trevor Manuel se veelgeroemde begrotingsoorskot gaan dan soos mis voor die son verdwyn.

Die feit dat ekonome soos Dawie Roodt en Mike Schüssler, wat insgelyks die aanbieding bygewoon het, deesdae die donker wolke op die horison begin raaksien, is tekenend van die verskuiwing wat tans besig is om plaas te vind. Dit sou daarom rampspoedig wees indien hierdie nuwe werklikheidsbesef wat onder ŉ uiteenlopende groep Afrikaners plaasvind, net uitloop op ŉ nuwe vorm van oorgawe, hetsy deur emigrasie, hetsy deur die passiewe aanvaarding van die huidige omstandighede.

Die magsoorname deur die ANC was nóg onafwendbaar nóg permanent. Die krisisse wat tans in die land voelbaar raak, illustreer juis die onvermoë van die groep buitelandse bannelinge onder Mbeki, binnekort onder Zuma, om ŉ verwikkelde nywerheidstaat soos Suid-Afrika te regeer.

Deel van daardie onvermoë is ook die gebrek aan beheer oor die staat en al sy magsinstrumente. Eintlik beskik die ANC oor geen werklike mag nie, behalwe dit wat op ŉ skinkbord in 1994 aan hom gebied is, wat al die regeringsposisies, asook beheer oor die SAUK en ander propagandamiddele, insluit. Indien die Afrikanervolk hergroepeer en die gedeeltelike steun van die Engelse blankes, asook goedgesinde bruinmense, Indiërs en swartes monster, kan ons die ANC ontsetel en uiteindelik vernietig soos wat hy tans poog om ons te vernietig. Solank as wat daar nog twee of drie miljoen Afrikaners in die land oorbly, sal ons altyd oor daardie potensiaal beskik.

Hoe groter die huidige krisis rondom kragvoorsiening, veiligheid, grond, onderwys en ander kwessies word, hoe meer behoort ons te beplan vir wat na die ANC en sy ongewenste magsmonopolie kom.

ANC-eed eer terroriste soos Mahlangu

Die ANC regime se gewraakte eed vir skoolkinders, wat pas deur die onderwysminister bekend gestel is, het nie diegene wat die ergste verwag het, teleurgestel nie. Dit het baie duidelik ten doel om blankes opnuut op ons plek te sit, om ons opnuut attent te maak op die “onregte” wat blankes glo aan swartmense in die verlede gedoen het. Ek haal aan: “Recognising the injustices of our past.”

Gegewe die onlangse geskiedenis is dit voorts duidelik na wie die volgende sinsnede uit die eed verwys: “those who have suffered and sacrificed for justice and freedom.” Wenk: dit is juis nié blanke dienspligtiges wat aan die grens gesneuwel het nie. Nee, dit is veel eerder dieselfde, eksklusiewe groepie wat in die ANC se “Vryheidspark” in Pretoria vereer word, daardie selfde park waarin blanke dienspligtiges onwelkom is.

Dit sluit illustere figure in soos die Kubane, Mhkonto we Sizwe, halssnoermoordenaars en terroriste.

Een van hulle is die lafhartige sogenaamde vryheidsvegter, Solomon Mahlangu, wat welverdiend aan sy einde gekom het, al wurgende aan ŉ tou in Pretoria-Sentraal as straf vir sy aandeel in die dood van ongewapende burgerlikes.

As die instelling van so ŉ eed nie so ŉ blatante poging was om kwesbare blanke kinders te indoktrineer nie, sou die siniese tydsberekening daarvan eintlik lagwekkend gewees het. Dit kom op ŉ tyd wanneer die president se politieke loopbaan bykans tot ŉ vernederende einde gekom het. As gevolg van die regime se volslae onvermoë om die land te bestuur, gekoppel aan die etniese reiniging van bekwame blankes uit die staatsdiens, sit miljoene Suid-Afrikaners baie dae vir ure lank sonder elektrisiteit.

Om die elektriese analogie ŉ bietjie verder te voer, kan mens die tydsberekening van die eed nie in isolasie van die bedenklike toestand van die land sien nie. Dit is ŉ deursigtige weerligafleier, sinies bereken om die vernederende kalklig van die regime se grootskeepse mislukkings af te trek. Dit is juis blankes wat uitwys hoe rampspoedig die regime se rassewetgewing vir dienslewering was, en hier word blankes geteiken. Hoe toevallig kan dit wees?

Luidens mediaberigte veins Minister Pandor verbasing dat enige iemand ŉ probleem met hierdie eed kan hê. “Hoe kan mens dan teen die grondwet wil wees?” vra sy. Weer eens is hierdie amper ŉ lagwekkend deursigtige stuk sinisme, omdat selfs die mees intellektueel-gestremde ANC-kader sal besef dat die bewoording en gees van die eed gewaarborg is om blanke gevoelens op te sweep en blanke weestand te ontketen.

Benewens sy rol as ŉ weerligafleier, is die eed myns insiens ook ontwerp om swart haat teen blankes op te sweep. ŉ Onlangse meningspeiling het getoon dat die ANC se gewildheid insgelyks onder swartes aan die taan is, juis as gevolg van swak dienslewering. Omdat die ANC al te goed besef dat blankes uiters negatief gaan reageer, gaan dit baie maklik wees om weer eens vir die swart bevolking te sê: “Daar is jou vyand – daardie dislojales wat die land ondermyn en nie die eed wil aflê nie.” Sodoende hoop die regime waarskynlik om sy eie gewildheid weer te laat styg, soos swartmense se goeie, betroubare rassesolidariteit weer eens te voorskyn kom. Verwag gerus ŉ styging in plaasaanvalle na dese.

Ek sou nie verbaas wees as die ANC wel die bewoording gaan verander nie, maar die skade sal dan reeds gedaan wees en sy propagandadoelwitte sal reeds bereik wees. Al verander die bewoording na ŉ meer neutrale een, moet ons as blankes onsself nietemin afvra of ons wil toelaat dat ons kinders trou sweer aan ŉ regime en ŉ land waar daar teen ons taal, kultuur en velkleur gediskrimineer word. Oor my dooie liggaam sal my kind enige ANC-eed aflê.

Geen eed vir tweedeklasburgers nie!

SA het nuwe politieke model nodig

Oud-minister Pik Botha het verlede jaar op 14 Julie 2007 ŉ debat ontketen met sy stelling dat “die ANC vir ons gelieg het” tydens die Kemptonpark-onderhandelinge in die vroeë negentigerjare. Ook mnr. F.W. de Klerk het op dieselfde tydstip ŉ verklaring uitgereik waarin hy meen dat “die huidige toepassing van regstellende aksie strydig is met dit waarop destyds in die grondwetlike onderhandelings ooreengekom is”.

In reaksie op die huidige elektrisiteitskrisis, het mnr. Pik Botha verlede week in Rapport sy kritiek op die huidige bedeling verhewig deur te beweer dat ons land “op die Zimbabwe-pad” is.

Die logiese stap wat nou behoort te volg, is dat sowel oud-president FW de Klerk as sy destydse onderhandelaar, Roelf Meyer, mnr. Botha se verklaring behoort te beaam en die grondwet van 1996 behoort te verwerp.

Vir sommige mense klink dit miskien radikaal. Maar ons moet onthou dat daar na twaalf jaar van die nuwe grondwet geen teken is dat dit ewewigtig toegepas word nie. Nie net is byna elke reg wat daarin vervat is, soos eiendomsreg, die reg op ŉ eie taal en kultuur, asook die gelykheidsklousule, subtiel gekwalifiseer om blankes uit te sluit nie, maar selfs ons oorblywende papierregte word elke dag vertrap deur misdaadbendes, asook die regering en die staatsdiens self.

Een van die skokkendste gebeure onlangs was die onderwysdepartement onder Naledi Pandor se besluit om die Hoërskool Ermelo te dwing om Engelse leerlinge in te neem – ondanks ŉ ander skoolgebou op Ermelo wat leegstaan! Die hoof, mnr. Koos Kruger, is summier geskors en word tans aan ŉ dissiplinêre verhoor onderwerp omdat hy gepoog het om die Afrikaanse taalbeleid van sy skool te handhaaf.

Die Ermelo-geval het ook gedemonstreer dat ons regbank nie meer onafhanklik is nie, want ná ŉ aanvanklike uitspraak deur ŉ blanke regter ten gunste van die skool se taalbeleid, is ŉ nuwe regbank bestaande uit twee swart regters en ŉ Indiër inderhaas aangestel. Dieselfde saak is weer verhoor met die “gewenste” uitspraak vir die onderwysdepartement, naamlik dat dat ŉ skool se beheerliggaam, asook die taalgemeenskap wat dit verteenwoordig, voortaan ondergeskik sal wees aan ŉ toenemend totalitêre en inmengerige ANC-staat.

Voeg hierby Zuma se klinkende oorwinning in Desember met al hoe meer linkse of sosialistiese geluide wat uit sy kamp kom en ons staan op die vooraand van moontlike radikale verandering in die land en die verdieping van die sogenaamde “nasionale demokratiese revolusie”.

Soos ek al vele kere geargumenteer het, druis die teenwoordigheid van die Afrikaner, asook die Engelse blankes, in ons land in teen die gang van die Afrikageskiedenis oor die afgelope sestig jaar. In sowel Engels- as Franssprekende Afrika is Westerse minderhede uit feitlik elke staat verdryf, dikwels tydens revolusies, burgeroorloë of gevalle van openbare oproer. Die 500-jarige teenwoordigheid van die Portugese in Angola het nie die MPLA-bewind daarvan weerhou om daardie gemeenskap uit hul land te sit nie.

Ongelukkig het die NP in die vroeë negentigerjare dié historiese feit verontagsaam en ŉ naïewe Anglo-Amerikaanse model van multikulturele konstitusionalisme as die wondermiddel vir Suid-Afrika se probleme aangegryp. Dat die Kemptonparkgeslag vroeër of later ontnugter sou word deur transformasie en die ligte wat kort-kort afgaan, spreek byna vanself.

Suid-Afrika kort ŉ nuwe model wat nóg ŉ terugkeer na apartheid, nóg die voortsetting van die lekkergeloof in Afrikademokrasie behels. Ongelukkig gaan Pik Botha se gedagte van ŉ blote gesprek met die ANC niks doen om ons magteloosheid aan te spreek nie. In Afrika word daar gepraat totdat die perde horings kry, maar min oplossings gevind. Die ANC beskik reeds oor die staatsmag; deur transformasie is hy besig om ook die ekonomiese mag in sy hande te konsentreer. Ons beskik oor geen hefboom soos getalle of eksterne bondgenote om hom te stuit in sy sug na meer en meer mag wat uiteindelik die infrastruktuur en die ekonomie van die land gaan verteer na die voorbeeld van Zimbabwe nie.

Kom ons erken dit maar, saam met mnr. Pik Botha en mnr. F.W. de Klerk: ons situasie is haglik. Maar alles is nie verlore nie, want ons beskik steeds oor een wapen wat met vrug gebruik kan word en dit is om die legitimiteit van die huidige stelsel af te takel. Net soos wat die UDF, die Anglikaanse Kerk en die Marxistiese Engelse akademici in die tagtigerjare die legitimiteit van P.W. Botha se driekamerparlement afgetakel het. Onlangs het ons in Kenia gesien hoe blote meerderheidsregering deur ŉ “heerserstam” soos die Kikoejoe nie meer genoeg is om die internasionale gemeenskap tevrede te stel nie. Sowel Amerika as die VN eis nou magsdeling tussen etniese groepe in Kenia.

Waarom kan dieselfde nie ook in Suid-Afrika geld nie? Waarom moet die heerserstam van Ngunigroepe soos die Xhosas en Zoeloes ons land bly regeer totdat daar niks van oorbly nie? Die hele wêreld – selfs ons historiese vyand, Groot Brittanje – erken die Afrikaner as ŉ inheemse volk of nasionale minderheid in dié streek. Indien ons die 1994-bestel op kritiese, denkende wyse verwerp omdat dit lei tot omgekeerde diskriminasie, asook die verval van ons staat en sy infrastruktuur, sal daar wel internasionale druk op die ANC kom om die ontevrede minderheid in sy midde tegemoet te kom.

Tydens toekomstige onderhandelinge met die ANC, moet ons sowel magsdeling as ŉ eie grondgebied eis. Vele mense skram weg van territoriale outonomie vir die Afrikaner, maar op die duur verteenwoordig dit ons enigste langtermynversekering vir voortbestaan op hierdie genadelose kontinent waar die mens vir die mens so dikwels ŉ wolf is.

Waarskynlik het mnre. Pik Botha en F.W. de Klerk reeds die bal aan die rol gesit met hul uitsprake oor die wanpersepsies wat daar in 1994 aan beide kante gegeld het. Voortaan moet die 1994-bestel aan verdere en grondige kritiek onderwerp word totdat die VSA, die EU en die VN daarvan kennis neem dat ons iets beters vir die land en vir onsself as heerserstamdiktatuur wil hê.

Hierdie rubriek het in effens gewysigde vorm in Rapport verskyn op 10 Februarie 2008.

Belydenis van ‘n volksverraaier

Met al sy foute is die nuwe Suid-Afrika ‘n veel beter plek as wat dit sou gewees het indien ons aan die mag vasgeklou het. – F.W de Klerk

So sê die laaste blanke president van Suid-Afrika.

Ek kan nie help om te dink wat deur sy gedagtes moes gegaan het toe hy hierdie uitspraak gemaak het nie. Nie net is hy besig om ’n bespotting te maak van sy eie vermoëns om as leier te fungeer nie, maar as leier in ’n Afrikaland vertoon sulke uitsprake ’n swakheid wat ’n mens duur te staan kan kom. De Klerk adverteer homself as swak, ruggraatloos en selfs genocidaire jeens sy eie volk.

As die skok en verbystering van so ’n uitspraak nou eenmaal weggesak het, kan ’n mens weer probeer om die nugterheid van hierdie stelling te ontleed. Het De Klerk werklik so ’n lae dunk van sy eie leierskapsvermoë, of van dié van sy volk, of weet hy iets wat ons nie weet nie?

Dit is in elk geval verstommend om te sien hoe iemand wat so woedend was in Oslo oor Mandela se haatlike uitsprake teen sy regering tydens die Nobelprysdinee so maklik verkneg is deur sy nuwe meesters. Ek dink so ’n uitspraak mag selfs swartes met ongeloof vervul om te sien hoe die groot, gevreesde NP-regering eintlik uit sulke papbroekerige wesens bestaan. Dis nou duidelik dat die destydse “Bullying, militant hierarchy” – om Jeremy Cronin se woorde te leen – niks meer as ’n papiertier was nie.

De Klerk se uitspraak dui moontlik op ’n vrees dat as die oorgawe nie plaasgevind het nie sou Suid-Afrika in ’n oorlogstoestand verval het na die ineenstorting van die Berlynse Muur. Ná die val van Kommunisme in die Oosbloklande was daar oënskynlik geen morele regverdiging meer gewees vir Suid-Afrika se segregasiepolitiek nie. Om egter so ’n uitspraak te maak nadat diktator Mugabe die blankes van sy land verdryf het en glad nie omgee dat hy sy hele ekonomie verongeluk het nie, maak De Klerk se uitspraak behoorlik wêreldvreemd. Dit lei die res van die wêreld wat na hom luister ook op ’n dwaalspoor oor die ware gesig van (Suid-)Afrika.

Toegegee. Die belangrikste rede waarom apartheid ongedaan gemaak is, was nie soseer moraliteit of druk van buite nie, maar vanweë demografie. In die periode 1900 – 1960 het die blanke volksdeel ’n goeie 20% van die bevolking uitgemaak. Onder sulke omstandighede is dit nog moontlik vir so ’n klein bevolking om soveel swartes te administreer. Daarna het die aantal swartes die blankes vinnig ingehaal en vandag vorm die blankes net minder as 10% van die bevolking, volgens die CIA se World Factbook. Vanweë die toevloei van onwettige immigrante is hierdie syfer moontlik oorskat.

Die Nederlandse joernalis Willem Oltmans het in die vroeë negentigerjare met PW Botha gekorrespondeer oor die verwikkelinge in FW se kabinet, en as reaksie op Oltmans se brief antwoord Botha dat hy saamstem met Oltmans se ontleding dat De Klerk besig is om Suid-Afrika op ’n ramp te laat afstuur. Later sou Botha aan Cliff Saunders verklap dat Mandela vir Botha gevra het om terug te keer na die politiek in De Klerk se plek. Mandela, die groot vredessimbool, het kennelik meer tyd gehad vir die Groot Krokodil as vir De Klerk.

De Klerk meen verder dat dit ’n valse vergelyking is om die voordele van vóór 1994 te vergelyk met dit wat sleg is ná 1994. Met ander woorde die babaverkragtings, volksmoord op die boere, misdaad, kennisdiaspora, onwettige immigrasie, kragonderbrekings en algemene maatskaplike verval is veel beter as dompaswette, daaglikse brood, lae werkloosheid- en misdaadsyfers, asook algemene wetlikheid en orde. Die ANC het gelyk gehad om met terreur, halssnoermoorde, intimidasie, verwoesting en derglike praktyke aan die mag te kom. As die outeurs van die Kerkstraatbom byvoorbeeld stel dat hulle spyt was oor die burgerlike lewens wat vernietig is deur hul daad, maar die beweging nou eenmaal vereis het dat sulke gruwelhede moes plaasvind, dan spreek dit volgens De Klerk van ’n hoër vorm van moraliteit as om hierdie dade te probeer voorkom.

Af en toe dryf daar argumente rond wat voorhou dat apartheid in wese goed, maar die toepassing daarvan verkeerd was. Dis dikwels die somtotaal van introspektiewe denke oor Suid-Afrika se verlede. Niemand betwyfel egter die manier waarop die ANC hul magsbasis gekonsolideer het nie. Dit is in wese geoorloof om swart skoolkinders te mobiliseer teen blanke magshebbers, hul skole en ouerlike gesag te verwerp en chaos te saai pleks van die voordele wat hulle gehad het te benut en hul lewensstandaard te verbeter. Iets wat nie baie bekend is nie, is dat selfs die aangename, innemende Desmond Tutu swart bediendes opgeroep het om hul blanke werkgewers te vergiftig. Het Tutu ooit die hand in eie boesem gesteek hieroor toe hy die WVK gelei het? Met hierdie wete in gedagte, vind hy dit vreemd dat so baie blankes nie wou “transformeer” nie?

Terwyl al hierdie dade van terreur plaasgevind het, het die ANC nog nie eens 2% van die swart bevolking agter hulle gehad nie. Die sluwe magshebbers aan die linkerkant van die politiek het hul Machiavelliaanse les baie goed geleer, naamlik dis beter om gevrees as gelief te word. Immers, as jy gevrees word, gaan mense jou oor die algemeen vriendlik behandel; gaan vra maar gerus vir Kim Jong-Il. As rewolusionêre organisasie het die ANC maar bitter min tyd vir praatjies oor samewerking, kompromisse sluit, onderhandel, eindelose debatte en derglike. Hulle is nie geïnteresseerd om ander se belange op die hart te dra nie, net so af en toe om die skyn te wek dat hulle wel omgee.

Noudat blank Suid-Afrika “so magteloos soos Jode in (Nazi-)Duitsland is”, om NP van Wyk Louw se uitdrukking te leen, probeer De Klerk aan ons voorhou dat dinge nou beter gaan. ’n Mens wonder of De Klerk bewus is van die feit dat die linkses nog steeds in die nasleep van kommunistiese ideale verkeer wat meen dat apartheid en Sionisme misdade teen die mensdom is. Streng gesproke beteken dit dat Afrikaners en Jode nie oor hul eie soort mag regeer nie, anders word hulle gehoon as verkrampte rassiste wat ’n ernstige misdryf begaan. Hulle moet blykbaar versink tot magtelose minderhede, onderworpe aan volksvreemde leiers wat nie gunstig gestem is oor hulle belange nie.

Afrikaners en Jode (of beter gestel: Israëli’s) is hardwerkende, Westersgesinde minderheidsgroepe wat die nadeel het dat hulle hulself te midde van ’n groot aantal nomadiese volke bevind. Nomadiese volke swerf na waar ook al hulle die meeste hulpbronne kan vind en hul kanse op oorlewing die beste is, en swerf weer verder sodra die hulpbronne uitgeput is. Westerse volke werk hard, dink vooruit en probeer die gebied waarin hulle woon om te skep na hul hand. Dit kos baie moeite, risiko en inspanning, maar uiteindelik het dit ’n positiewe effek op die algemene welsyn.

Is die situasie nou werklik beter, soos FW beweer? In nomadiese volkere, waar kompetisie om skaars hulpbronne aan die orde van die dag is, is lidmaatskap van ’n bepaalde groep van lewensbelang. Dit maak dat al die groepslede onderling hul vaardighede, voedsel en derglike gelyk onder mekaar verdeel, en lidmaatskap word streng gekontroleer. Enige vorm van afwyking word swaar gestraf omdat die hele groep daaronder kan ly. Dit beteken ook dat vreemdelinge wat nie tot die groep behoort nie gewantrou moet word. Hulle is nie daar om te deel met die groep nie, maar om te kompeteer. Die voedselskaarste wat Suid-Afrika tans ondergaan, gaan hierdie tendens hoogs waarskynlik versterk … en die blankes verder in gevaar stel.

Ek hoop FW hou rekening hiermee as hy beweer dat dinge nou beter gaan word. Swart volkere se kultuur en leefwyse het ontstaan in toestande van konstante ontberings waar mededinging om skaars middele aan die orde van die dag is. Gevolglik is hulle beter aangepas in omgewings waar armoede, wantroue en onsekerheid heers. Blankes daarenteen steur hulself meer aan kragonderbrekings, vervallende infrastruktuur en derglike Westerse aangeleenthede. Miskien is die huidige skaarste wat gekweek word juis ’n manier om swartes en blankes saam te verenig in ellende, soos in die geval van Distrik Ses destyds.

Hoe dit ook al sy, dink ek nie De Klerk het baie Afrikaanse aanhangers nie … en ook nie veel swart aanhangers nie. Miskien is dit wat hy eintlik bedoel met “beter”.

детски иг