Rubrieke Archives - Page 199 of 214

As Afrikaners die Estlandse Russe sou naboots

‘n Paar maande gelede het die Estlandse regering doelbewus die Russsiese minderheid in daardie land probeer ontstel deur ‘n standbeeld van ‘n Russiese soldaat uit die Tweede Wêreldoorlog te verskuif. Estland met sy bevolking van sowat 5 miljoen was vroeër deel van die Russies oorheersde Sowjetunie. Die Estlanders beskou die Russiese minderheid van sowat 300 000 in hul land met soortgelyke minagting en haat as wat die ANC-regime die Afrikaner sien. Die Estlanders se besluit om die Sowjeterastandbeeld te verwyder was ‘n doelbewuste poging om vir die Russiese minderheid te wys wie is baas. Mens sou die Estlandse regering se poging kon vergelyk met die ANC-gedrewe naamsveranderings of selfs die vernietiging van die Voortrekkermonument in Standerton.

Hoewel die Russe in Estland nie naastenby onder dieselfde mate van verguising gebuk gaan as wat die Bantoebewind in Suid-Afrika teen die Afrikaner voer nie het die Russiese minderheid onmiddellik en millitant gereageer. Bo en behalwe opstande was die mees effektiewe wapen waarna die Russe hulself gewend het die internet. Deur ‘n menigte onbenullige navrae, sowel as elektroniese wurms, na die Estlandse staatsdepartemente (sowel as die bankwese wat die regering ondersteun) te stuur, het die Russiese minderheid veroorsaak dat die Estlandse staatsdiens se netwerkbedieners die een na die ander in duie gestort het. Die impak was so dramaties dat die funksionering van die hele Estlandse staat binne ‘n paar uur tot stilstand geruk is. Die Estlandese regering was magteloos teen die aanslag en moes aan die Russe toegee. Die standbeeld van die Russiese kryger het in ere gebly.

As Afrikaners dit egter in hul kop sou kry om die Tsjwannie-metroraad op soortgelyke wyse binne die kuberruim met onbenullige navrae en ander elektroniese peste aan te val sou dit ‘n soortgelyke uitwerking as in Estland, op die stadsadministrasie hê Indien Afrikaners dan sou besluit om terselfdertyd plaaslike belastings te weerhou sou die Tsjwannie-owerheid vir alle praktiese redes geheel en al in duie stort. Om die onthalwe van die Tsjwannie-metroraad kan mens alleen hoop dat Afrikaners nie ‘n truuk of twee by die Estlandse Russiese minderheid leer nie.

free slots free play

Rooilig van verraad

Die afgelope week is die ANC en veral Thabo Mbeki, van verraad beskuldig. Die hele MMM-sage (Manto, Madlala en Mbeki) was een te veel vir sommige ander ANC-lede en ou bondgenote. Mbeki is onder andere daarvan beskuldig dat hy alles vernietig het wat Mandela opgebou het en dat “die exilers, met Mbeki vooraan, met hul Leninistiese styl en vervolgingswaan die UDF se stryd om goeie regering, geregtigheid en demokrasie kom vertrap het – bevrydingsleiers word vrot demokrasie.”

Dit het mens weer daaraan herinner dat daar altyd verraaiers sal wees waar daar mag ter sprake is, maar om ‘n ware verraaier te wees, is dit ‘n vereiste dat hy naby aan jou moet wees, iemand in jou binnekring van beweging, ‘n vertroueling in die situasie; dus iemand wat oor soveel kennis beskik dat hy suksesvolle verraad kán pleeg. Die bekende vyand kan mens nie in daardie sin verraai nie omdat hy reeds teenoor en nie by jou staan nie en jy sy vyandskap te wagte is. Juis daarom is verraad een van die mees fatale aksies om ‘n bondgenootskap vir ewig te vernietig en kan daar nooit weer vertroue en samewerking tussen die verraaier en sy slagoffer wees nie, hoogstens ‘n kruitvat van vyandskap wat tot groot ontploffings kan lei met die regte lont.

Daar was reeds talle bekende gevalle van verraad dwarsdeur die wêreldgeskiedenis, en ook lank daarna is menige gesagsfiguur deur suksesvolle verraad uit die pad gevee. Een daarvan was Adolf Hitler. Min mense is bewus van die volgehoue pogings van verraad wat deur sy omgekoopte weermagoffisiere gepleeg is en uiteindelik gelei het tot die laaste aanval op Hitler op 20 Julie 1944.

Op 13 Maart 1943, het dr Fabian von Schlabrendorff en Henning van Tresckow, saamgewerk om ‘n bom te versteek in ‘n pakkie waarin brandewynbottels was wat Tresckow na ‘ ‘n vriend’ van hom by Hitler se hoofkantoor probeer stuur het op ‘n vlug waarop Hitler was. Die bom het egter nie afgegaan nie. ‘n Week later het ‘n jong offisier, kolonel von Gersdorff, hom vir ‘n selfmoordmisie in Berlyn bereid gestel waar Hitler die opening van ‘n oorloguitstalling sou waarneem. Von Gersdorff sou tydbomme in sy jas se groot sakke dra, maar omdat Hitler nie meer die verrigtinge kon open nie, het ook hierdie plan deur die mat geval.

Nog ‘n jong offisier van Rastenburg het aangebied om ‘n pistool tot by Hitler in te smokkel en hom so te dood, maar as gevolg van sy rang was hy nie naby genoeg aan Hitler toegelaat nie. In November 1943 wou ook Axel von dem Bussche ‘n selfmoordmissie onderneem om die bomme in sy jassakke tot by Hitler te dra tydens ‘n demonstrasie van die “nuwe weermagjas” wat Hitler kon besigtig, maar die demonstrasie is uitgestel. Vir die volgende datum van die demonstrasie het Heinrich von Kleist sy dienste aangebied, maar weer is die demonstrasie uitgestel.

Op 20 Julie 1944 het die verraaiers die laaste geleentheid gekry toe ‘n bom in ‘n aktetas deur Clause Schenk von Strauffenberg by Hitler se voete tydens ‘n konferensie in Rastenburg, neergesit is. Strauffenberg se poging is egter in die wiele gery toe ‘n ander offisier per ongeluk oor die tas gestruikel het en dit ‘n hele entjie van Hitler gaan neersit het. Daar is vier mense gedood maar Hitler het slegs ‘n paar skrape opgedoen.

Adolf Hitler het geweet dat solank as sy vyande, wat reeds in 1933 oorlog teen Duitsland verklaar het, die Westerse verenigde leierskap beheer, daar geen hoop op ‘n vredesooreenkoms was nie. Hy het ook geweet dat Rooseveldt en Churchill ooreengekom het om met niks minder tevrede te wees as die algehele ondergang van sy mag in Duitsland nie. Dit tesame met al die verraad, het gelei tot die feit dat die eens magtige Duitse leier vernietig is.

Om die onomkeerbaarheid van samewerking tussen voormalige bondgenote ná verraad te besef, kan ons maar net in die volgende maande die ANC en hulle alliansies dophou. Waar die Verenigde Demokratiese Front (VDF) (‘United Democratic Front – UDF’), op 20 Augustus 2003 sy 20e verjaardag gevier het, was dit duidelik dat hulle verhouding met die huidige ANC-regering toe reeds op onvaste voet verkeer.

Blade Nzimande, hoofsekretaris van die SAKP, het met groot vertoon dit duidelik gemaak dat die VDF wel ‘n front vir die ANC en sy meelopers was, maar ook ‘n front vir honderde ander alliansies. Sy klem het gelê op die SAKP se slagspreuk : “Socialism is the Future, Build it Now!”, en op die feit dat die VDF wel geïnspireerd was deur die liberale beweging van die ANC, maar dat die VDF eintlik die groot inspireerder vir die ANC was.

As die amptelike mondstuk van die VDF, Isizwe, onlangs sê: “It is true that the fullest consolidation of people’s power is still in the future. It is true that control over central state power is the key to many things… Nevertheless, the building of people’s power is something that is already beginning to happen in the course of our struggle. It is not for us to sit back and merely dream of the day that the people shall govern. It is our task to realise that goal now”, behoort die ANC daardie bloedrooi lig teen samewerking raak te sien!

En as die VDF in September 2007 die ANC van verraad beskuldig, gaan daardie stopplek nie meer ver wees nie. Daarby moet ons ook weet dat dit nie in die swart kulture lê om dit oordeelkundig te doen soos veronderstel by ‘n vierrigtingstop nie, maar dat dit ‘n kruising van groot botsings en slagting sal wees waar die blankes as die groot “onderdrukker”, reeds in die middel van daardie kruising staan. Is die blanke se betrokkenheid daarin enigsins vermybaar?

uslugi-poligraf.com

Dan Roodt antwoord Deon Maas

Rassisme en die ‘gentleman cow’

Klik hier vir ‘n skakel na vandag se By waarin Dan Roodt vir Deon Maas antwoord op sy uitdaging tot ‘n debat oor ras en rassisme.

липецк средство

Alan Paton se nalatenskap

Êrens op die web sirkuleer ‘n brief wat taamlik ongemak veroorsaak. Die brief is reeds 9 jaar gelede geskryf, was vergete, en het nou weer skielik begin sirkuleer. Dit is onderaangeheg vir diegene wat dit nog nie gelees het nie.

Aan die woord is Anne Paton, die weduwee van Alan Paton, wat wêreldwyd bekend is vir sy boek “Cry the Beloved Country”. Alan Paton was die leier van die South African Liberal Party wat eerstens gekwalifiseerde stemreg vir swart mense voorgestaan het, en later deur die Progessiewe Party vervang is. Paton se liberale getuigskrifte is onberispelik. Hy is in Natal gebore, die seun van ‘n staatsamptenaar, is geskool in Maritzburg College en University of Natal, waarna hy as ‘n onderwyser opgelei is. Paton was eers onderwyser by Ixopo High School (vir wit studente), maar word later ‘n onderwyser aan ‘n skool vir swart studente in Pietermaritzburg. In 1928 trou hy met Dorrie Francis Lusted, en sy sterf in 1967. In 1969 trou hy met sy sekretaresse, Anne Hopkins.

Tussen die jare 1935 en 1948 is Paton die prinsipaal van die Diepkloof Reformatory School vir jong swart oortreders. Hy voer baie progressiewe hervormings in, onder meer ‘n oop-deur konsep en ‘n huisbesoekbeleid. Gedurende ‘n besoek aan Noorweë in 1948 skryf hy sy novelle Cry, The Beloved Country, en dit word in San Francisco deur Aubrey en Marigold Burns gepubliseer. Laurens van der Post was deurgaans ‘n groot ondersteuner van Paton, en het finansiële hulp verskaf vir sy projekte. Paton was self gekant teen gewelddadige teenstand teen Apartheid, en bepleit eerder vreedsame verset. Sommige figure in die South Africa Liberal Party verkies egter geweldadige verset, en die stigma kleef steeds aan Paton se Party. In 1960 word sy paspoort deur die regering gekonfiskeer, nadat hy in New York die Freedom Award verwerf het.

‘n Ondersoek na Alan Paton se politiek, skrywe en aksies toon sonder twyfel aan dat Paton ‘n voorstaander van ‘n een mens, een stem demokrasie in Suid-Afrika was, ten spyte van die Liberal Party se oorspronklike beleid vir ‘n gekwalifiseerde stemreg.

Onderliggend aan die politieke oortuigings van soveel wit liberale soos Paton was eerstens ‘n ontkenning dat Afrikaners, as ‘n kollektief, ‘n reg op self-beskikking het. Dit was nie merkwaardig nie, Engelse intellektuele het nog nooit sedert 1910 toegegee dat Afrikaners of Boere self-beskikkingsreg het nie; nie Alan Paton nie, nie Alex Boraine nie, en seer sekerlik nie Joe Slovo of Donald Woods of self Helen Suzman nie.

Tweedens, was wit liberale, en hierby moet mens selfs Afrikaners soos Beyers Naude insluit, oorweldigend oortuig dat Suid-Afrika, met sy diverse populasie, vreedsaam as ‘n eenheidstaat kon bestaan, sonder dat haar verskeie populasies in kompetiese met mekaar sou kom oor bates. Die feit is inkonsekwent met ‘n erkenning dat mense in der waarheid oor ‘n sterk territoriale instink beskik. As jy my nie glo nie, kyk maar na die landkaart, opgedeel in persele, plotte, plase, provinsies en uiteindelik lande, met grense wat soms nie oorgesteek kan word nie, of aggressief verdedig word.

Daar was derdens ‘n algemene aanvaarding onder wit liberale dat die natuurlike taal van Suid-Afrika Engels is, en daar is nog bitter min toegewings hieroor gemaak. Afrikaanse instellings bestaan vandag in Suid-Afrika slegs met toestemming van die owerhede.

Alan Paton is die aksiomatiese verteenwoordiger van die wit liberale aktivis wat Suid-Afrika se geskiedenis so dramaties sou beïnvloed na Sharpeville, toe hulle die stryd verinternasionaliseer het, en in die strate van Londen en New York begin veg het. Uiteindelik het hulle geseëvier, en hulle verkose kampioene, Nelson Mandela en die ANC, het die regering in Suid Afrika oorgeneem. Alan Paton is reeds in 1988 oorlede, maar ek kan my voorstel dat baie van sy vriende, familie en mede-stryders, met vreugde Nelson Mandela se vrylating op 11 Februarie 1990 aanskou het – die vrylating van Mandela, en die ANC oorname in 1994, moet ondersoek word as die vindikasie van Paton se stryd as ‘n wit liberaal in die Suid Afrikaanse konteks.

En hierna loop dinge skynbaar baie verkeerd vir sy weduwee. Sy word aangeval en begin in vrees lewe. Sy is nie al wat so deurloop nie, Nadine Gordimer loop soortgelyk deur, maar hulle beserings (indien enige) is minimaal vergeleke met wat ander mense sedert 1994 oorgekom het. Nietemin, dit is duidelik dat Anne Paton in ‘n toestand van absolute vrees na 1994 verval. In 1998 beskryf sy dit soos volg:

I love this country with a passion, but I cannot live here any more. I can no longer live slung about with panic buttons and gear locks. I am tired of driving with my car windows closed and the doors locked, tired of being afraid of stopping at red lights. I am tired of being constantly on the alert, having that sudden frisson of fear at the sight of a shadow by the gate, of a group of youths approaching – although nine times out of 10 they are innocent of harmful intent. Such is the suspicion that dogs us all.

Among my friends and the friends of my friends, I know of nine people who have been murdered in the past four years.

An old friend, an elderly lady, was raped and murdered by someone who broke into her home for no reason at all; another was shot at a garage.

We have a saying, "Don’t fire the gardener", because of the belief that it is so often an inside job – the gardener who comes back and does you in.

All this may sound like paranoia, but it is not without reason. I have been hijacked, mugged and terrorized. A few years ago my car was taken from me at gunpoint. I was forced into the passenger seat. I sat there frozen. But just as one man jumped into the back and the other fumbled with the starter I opened the door and ran away. To this day I do not know how I did this. But I got away, still clutching my handbag.

On May I this year I was mugged in my home at three in the afternoon….

En uiteindelik vat sy haar Britse paspoort, pak haar tassies, en vlug Londen toe, met ‘n finale beskuldiging aan die Boere wat Alan Paton so lank geopponeer het: “One of the worst legacies of that time [of Apartheid] is that of the Bantu Education Act, which deliberately gave black people an inferior education.” Met ander woorde, dis die Boere se skuld, hulle het swart Suid-Afrikaners nie opgevoed nie.

Die idee dat Afrikaners verantwoordelik is vir die opvoeding, of dat hulle voogdyskap oor swart Suid-Afrikaners het, is nog altyd een wat ek beide verrassend en verwerplik vind. Waar dit vandaan kom (het dit iets te doen met sendelinge?) weet ek nie. Wat ek wel weet, is dat wit Suid-Afrika buitensporig baie gedoen het om opvoeding na ‘n ongeletterde swart bevolking te bring. Teen 1990 (voor die val van apartheid) was daar reeds 20 kolleges en universiteite vir swart studente (Fort Hare was ‘n sentrum vir anti-apartheid aktivisme), en duisende skole. Baie onderwysers aan die skole was wit (Alan Paton is ‘n voorbeeld). Nog nooit het een bevolkingsgroep so baie gedoen om geletterdheid op so ‘n groot skaal na ‘n ander te bring nie. En nog nooit is hulle soveel daarvoor geblameer nie.

Dit was natuurlik ‘n onbegonne taak – ‘n klein wit minderheid kon nooit, selfs al sou al die wit onderwysers in die land in swart skole gaan klasgee het, ‘n groot meerderheid kon opvoed nie. Dit was fisies onmoontlik. Dus is Anne Paton se aanklag van ‘n “inferior education” akkuraat, maar dit kon nie anders wees nie. ‘n Eersteklas opvoeding kon net vanuit die swart bevolking self kom. Manna val nie meer uit die hemel nie, lank nie meer nie.

Intussen het Suid-Afrika, soos Anne Paton tereg opmerk, verval in ‘n kriminele hel. En wit liberale het skielik van die terrein verdwyn, of leef in objektiewe ontkenning (Anne Paton, ten minste, leef nie meer in ontkenning nie). Die standaarde wat wit liberale van die Boere vereis het, is skynbaar nie op die ANC van toepassing nie. Mens mag opmerk dat die stilte te wyte is aan die feit dat die meeste van hulle reeds dood is: Alan Paton is dood, so ook Joe Slovo en Donald Woods. Alex Boraine is nog lewendig, maar hy behoort aan die ANC. Helen Suzman is oor die tagtig, en het al ‘n paar geluide gemaak. Maar meestal is die stilte uit wit liberale geledere oorverdowend, maar daar is iets pateties in Anne Paton se vrees vir die resultate van haar gewese man se politieke denke.

Die wit studente, wat agter wit radikale dosente by Wits geprotesteer teen die Boere, of anti-Afrikaanse slagspreuke geskree het, is nou volwasse. Baie het die veilige Engeland opgesoek. Die doel is dus bereik en die kriminele plaag en die wanregering deur die ANC was onbedoelde resultate: “No hard feelings then”.

Intussen glimlag Wendy Woods (Donald Woods se weduwee) breed met die nuwe standbeeld van Nelson Mandela se inwyding op Trafalgar plein, en is Anne Paton veilig êrens in Engeland, waar sy die verrigtinge waarskynlik met goedkeuring aanskou. Of dalk nie? Daar is geen aanduiding dat hulle nalatenskap van wanorde, moord en verkragting binnekort gaan verander nie. Inteendeel.

Why I’m fleeing South Africa

by Anne Paton (widow of Alan Paton)

London Sunday Times—DISPATCHES, Sunday, November 29, 1998

I am leaving South Africa. I have lived here for 35 years, and I shall leave with anguish. My home and my friends are here, but I am terrified. I know I shall be in trouble for saying so, because I am the widow of Alan Paton.

Fifty years ago he wrote Cry, The Beloved Country. He was an unknown schoolmaster and it was his first book, but it became a bestseller overnight. It was eventually translated into more than 20 languages and became a set book in schools all over the world. It has sold more than 15 million copies and still sells 100,000 copies a year.

As a result of the startling success of this book, my husband became famous for his impassioned speeches and writings, which brought to the notice of the world the suffering of the black man under apartheid.

He campaigned for Nelson Mandela’s release from prison and he worked all his life for black majority rule. He was incredibly hopeful about the new South Africa that would follow the end of apartheid, but he died in 1988, aged 85.

I was so sorry he did not witness the euphoria and love at the time of the election in 1994. But I am glad he is not alive now. He would have been so distressed to see what has happened to his beloved country.

Among my friends and the friends of my friends, I know of nine people who have been murdered in the past four years.

An old friend, an elderly lady, was raped and murdered by someone who broke into her home for no reason at all; another was shot at a garage.

We have a saying, "Don’t fire the gardener", because of the belief that it is so often an inside job – the gardener who comes back and does you in.

All this may sound like paranoia, but it is not without reason. I have been hijacked, mugged and terrorised. A few years ago my car was taken from me at gunpoint. I was forced into the passenger seat. I sat there frozen. But just as one man jumped into the back and the other fumbled with the starter I opened the door and ran away. To this day I do not know how I did this. But I got away, still clutching my handbag.

On May I this year I was mugged in my home at three in the afternoon. I used to live in a community of big houses with big grounds in the countryside. It’s still beautiful and green, but the big houses have been knocked down and people have moved into fenced complexes like the one in which I now live. Mine is in the suburbs of Durban, but they’re springing up everywhere.

That afternoon I came home and omitted to close the security door. I went upstairs to lie down. After a while I thought I’d heard a noise, perhaps a bird or something. Without a qualm I got up and went to the landing; outside was a man. I screamed and two other men appeared. I was seized by the throat and almost throttled; I could feel myself losing consciousness.

My mouth was bound with Sellotape and I was threatened with my own knife (Girl Guide issue from long ago) and told: "If you make a sound, you die." My hands were tied tightly behind my back and I was thrown into the guest room and the door was shut. They took all the electronic equipment they could find, except the computer. They also, of course, took the car.

A few weeks later my new car was locked up in my fenced carport when I was woken by its alarm in the early hours of the morning. The thieves had removed the radio, having cut through the padlocks in order to bypass the electric control on the gates.

The last straw came a few weeks ago, shortly before my 71st birthday. I returned home in the middle of the afternoon and walked into my sitting room. Outside the window two men were breaking in. I retreated to the hall and pressed the panic alarm.

This time I had shut the front door on entering. By now I had become more cautious. Yet one of the men ran around the house, jumped over the fence and tried to batter down the front door. Meanwhile, his accomplice was breaking my sitting- room window with a hammer.

This took place while the sirens were shrieking, which was the frightening part. They kept coming, in broad daylight, while the alarm was going. They knew that there had to be a time lag of a few minutes before help arrived – enough time to dash off with the television and video recorder. In fact, the front-door assailant was caught and taken off to the cells.

Recently I telephoned to ask the magistrate when I would be called as a witness. She told me she had let him off for lack of evidence. She said that banging on my door was not an offence, and how could I prove that his intent was hostile?

I have been careless in the past – razor wire and electric gates give one a feeling of security. Or at least, they did. But I am careless no longer. No fence – be it electric or not – no wall, no razor wire is really a deterrent to the determined intruder. Now my alarm is on all the time and my panic button hung round my neck. While some people say I have been unlucky, others say: "You are lucky not to have been raped or murdered." What kind of a society is this where one is considered "lucky" not to have been raped or murdered – yet?

A character in Cry, The Beloved Country says: "I have one great fear in my heart, that one day when they are turned to loving they will find we are turned to hating." And so it has come to pass. There is now more racial tension in this country than I have ever known.

But it is not just about black-on-white crime. It is about general lawlessness. Black people suffer more than the whites. They do not have access to private security firms, and there are no police stations near them in the townships and rural areas. They are the victims of most of the hijackings, rapes and murders. They cannot run away like the whites, who are streaming out of this country in their thousands.

President Mandela has referred to us who leave as "cowards" and says the country can do without us. So be it. But it takes a great deal of courage to uproot and start again. We are leaving because crime is rampaging through the land. The evils that beset this country now are blamed on the legacy of apartheid. One of the worst legacies of that time is that of the Bantu Education Act, which deliberately gave black people an inferior education.

The situation is exacerbated by the fact that criminals know that their chances of being caught are negligible; and if they are caught they will be free almost at once. So what is the answer? The government needs to get its priorities right. We need a powerful, well-trained and well-equipped police force.

Recently there was a robbery at a shopping centre in the afternoon. A call to the police station elicited the reply: "We have no transport." "Just walk then," said the caller; the police station is about a two-minute sprint from the shop in question. "We have no transport," came the reply again. Nobody arrived.

There is a quote from my husband’s book: "Cry, the beloved country, for the unborn child that is the inheritor of our fear. Let him not love the earth too deeply. Let him not laugh too gladly when the water runs through his fingers, nor stand too silent when the setting sun makes red the veld with fire. Let him not be too moved when the birds of his land are singing, nor give too much of his heart to a mountain or a valley. For fear will rob him of all if he gives too much."
What has changed in half a century? A lot of people who were convinced that everything would be all right are disillusioned, though they don’t want to admit it.

The government has many excellent schemes for improving the lot of the black man, who has been disadvantaged for so long. A great deal of money is spent in this direction. However, nothing can succeed while people live in such fear. Last week, about 10km from my home, an old couple were taken out and murdered in the garden. The wife had only one leg and was in a wheelchair. Yet they were stabbed and strangled – for very little money. They were the second old couple to be killed last week. It goes on and on, all the time; we have become a killing society.

As I prepare to return to England, a young man asked me the other day, in all innocence, if things were more peaceful there. "You see," he said, "I know of no other way of life than this. I cannot imagine anything different." What a tragic statement on the beloved country today. "Because the white man has power, we too want power," says Msimangu.
"But when a black man gets power, when he gets money, he is a great man if he is not corrupted. I have seen it often. He seeks power and money to put right what is wrong, and when he gets them, why, he enjoys the power and the money.

Now he can gratify his lusts, now he can arrange ways to get white man’s liquor. I see only one hope for our country, and that is when white men and black men, desiring neither power nor money, but desiring only the good of their country, come together to work for it.

печи для дачи

Welkome terugslag vir hoof-Tshwene

Hoofman “Tshwene”

Welgedaan aan die VF+ en Afriforum wat daarin geslaag het om die Afro-fasciste van die Pretoriase stadsraad tydelik te stuit om Pretoria se naamborde te vervang met naamborde wat na ’n imaginêre stamhoof, ene Tshwane – iemand wat nooit bestaan het nie – verwys. Min Afrikaners is egter so naïef om ons te verbeel dat hierdie oorwinning enigsins meer is as ’n tydelike uitstel van die onvermydelike.

Te oordeel aan die uitsprake van die persoon in beheer van die stadsraad, burgemeesteres (of is dit hoof-Tshwene?) Gwen Ramokgopa, gáán die ANC egter sy kultuurmoord op Afrikaners pleeg, bloot omdat hy kan. Pretoria gaan uiteindelik Tshwane word. So ook gaan Louis Trichardt en Potchefstroom se name verander. Wat staan ons te doen, gegewe bogenoemde realiteite?

Die Amerikaanse wetenskaplike, Carl Sagan, het ’n stuk geskryf oor menslike gedrag en verhoudings met andere. Hoe behoort ons teenoor ander op te tree, het Sagan gevra. Sagan identifiseer ’n paar verskillende benaderings tot interpersoonlike verhoudings. Een is die goue reël, wat ook in die Bybelboek Mattheus opgeneem is: “doen aan andere soos jy aan jouself gedoen wil hê”.

’n Volgende een is die silwer reël: “moenie aan andere doen wat jy nie aan jouself gedoen wil hê nie.” Gandhi was ’n voorbeeld van iemand wat hierdie benadering gevolg het. Hy het sy volgelinge aangemoedig om nie geweld te gebruik nie, maar hulle terselfdertyd ook aangemoedig om nie aan die owerhede gehoor te gee nie.

Die brons reël sê: "beloon barmhartigheid met barmhartigheid, maar kwaad met geregtigheid." Dit kan gesien word as die goue reël gekombineer met “’n oog vir ’n oog”. As iemand jou ’n guns doen, beloon hom ook met ’n guns. As iemand jou benadeel, benadeel hom ook of straf sy optrede. Ons is nie onvergewensgesind nie, maar daar kan nie net oor ons geloop word nie, met ander woorde.

Die ysterreël is: doen met andere net wat jy wil, omdat jy kan, en alvorens hulle dit aan jou doen. Dit kan ook geformuleer word as: die een wat die mag het, maak die reëls en te duiwel met die ander.

Nes hul ideologiese voorgangers soos Marx, Lenin en veral Stalin, val die ANC-regime duidelik in laasgenoemde kamp. In die ANC se werklikheidsmodel is daar slegs die wil van die etniese swart massa, en natuurlik word daardie wil uitsluitlik deur die ANC geïnterpreteer en afgedwing (niemand is verras dat die ANC hom die alleenreg hierop toegeëien het nie). Omdat die ANC deur middel van die manipulasie van stedelike grense op ’n rassegrondslag politieke mag in Pretoria gekaap het, voel hy dat hy uit hoofde van die etniese diktatorskap van die massas, die reg het om van Pretoria Tshwane te maak.

Hoe behoort die meerderheid blankes wat die naamverandering teenstaan, te reageer op die ANC se ystervuis? Na Sagan se mening werk die goue reël slegs in ’n geïdealiseerde samelewing waar almal in volmaakte vrede saamleef. Dit werk met ander woorde nie in die praktyk nie, omdat menslike samelewings onvolmaak is. Die goue reël sou van Afrikaners verwag om bloot die ander wang te draai oor Pretoria, Potchefstroom en Louis Trichardt, iets wat ek persoonlik nie bereid is om te doen nie.

Gandhi se silwer benadering het ook geblyk om totaal oneffektief te wees teen die ANC, want Afrikaners het uit hoofde van hul ordentlikheid al baie probeer om in dialoog met die ANC te tree. Carl Sagan skryf dat Gandhi se benadering daarop gerig was om die harte van sy onderdrukkers week te maak. Die geskiedenis het egter geleer dat die ANC bloot ordentlikheid, onderhandelinge, redelikheid en oop gesprekvoering soos in Potchefstroom se geval vir swakheid aansien, en dan in ieder geval maak presies net soos hy wil. Selfs ’n oorwinning in ’n hofgeding gaan die ystervuis van die ANC slegs tydelik stuit.

Omdat politiek en mag in Suid-Afrika bykans uitsluitlik op ’n rasgrondslag bedryf en misbruik word, is die ysterreël as gevolg van die getalleoorwig nie vir Afrikaners beskore nie. Al wat dus oorbly, is die brons reël. Die ANC se naamsverandering van Pretoria is iets wat ontwerp is om blankes te na te kom, om hul geskiedenis te ontken en om sy mag op blankes af te dwing. Dit kom neer op naakte magsmisbruik gemik teen ’n ras- of etniese minderheid. Daar is ’n sterk saak daarvoor te maak dat blankes dus mag reageer op hierdie aanval, al is sulke optrede streng gesproke onwettig.

Wanneer die regime egter sy mag en die wet gebruik, veral op ’n rassistiese wyse, het hy en nie Afrikaners nie die deur oopgemaak vir vergeldende optrede. Die brons reël tree dan in werking. Sou die regime dus uiteindelik Tshwane se walglike bobbejaannaam op padtekens aanbring, sou Afrikaners heeltemal geregverdig wees om Pretoria se naam terug te plaas op padtekens met behulp van byvoorbeeld plakkers of verf. Ander verset is ook moontlik, byvoorbeeld vir Afrikaners om hul munisipale belasting te weerhou, of doelbewus laat te betaal. ’n Oog vir ’n oog, met ander woorde. Sou die regime dan sy les leer en sy posisie heroorweeg, kan Afrikaners hul optrede dan tydelik opskort.

Laat die verset begin.

воронеж тестеры

Ter nagedagtenis aan die NP

Dit is moeilik om vandag te verstaan hoe sentraal, hoe effektief, en hoe lank, die Nasionale Party politiek in Suid Afrika oorheers het. Net so moeilik is dit om mense te kry wat vandag sou erken dat hulle vir die party gestem het, of wie vir die party gewerk het, of wat finansiele steun gegee het.

Dit is egter maklik om oordrewe standpunte oor die party in die pers te lees.‘n Bekende rubriekskrywer skryf onlangs in Beeld oor ‘n vorige leier van die Nasionale Party soos volg: “Die feit is dat Mugabe bloot ’n onaangename diktator is. Net soos Mussolini, P.W. Botha, Pol Pot, Augusto Pinochet en Sani Abacha was.” Hoe Botha in dieselfde lysie tussen Pol Pot en Mussolini beland sal net Beeld se redaksie weet, hulle gee immers duime kolomspasie aan kommentators van die soort kaliber en ondersteun derhalwe die standpunt.

Ten spyte hiervan, was die Nasionale Party, soos Inus Aucamp en Johan Swanepoel in hulle boek "Einde van ‘n Groot Party" opmerk, ‘n party wat oorweldigend uit eerbare mense bestaan het. Mense wat met eerlike bedoelings, opregte motiewe, en met dekades se harde werk, onvergoed gewerk het om armoedige toestande onder Afrikaners te verlig, om Afrikaans te bevorder, en om Afrikaners hulle selfrespek terug te gee na die verskrikking van die Anglo-Boereoorlog 1899-1902.

Wat het dan verkeerd gegaan? Hoe kon die politieke party, met sy primêre missie as die opheffing van Afrikaners (‘n eerbare doel), so mistas en tekens van die tye so verkeerd lees? Soveel so dat die Party nie net op die kantlyn gerangeer is deur sy eie ondersteuners nie, maar dat dit selfs deur sy eie verkose lede die doodskoot toegedien is? En om vandag steeds die teiken te wees van ‘n re-evaluasie en herskrywing van geskiedenis met die doel om die party soortgelyk aan Mussolini se Fascisme te stel, en sy leiers, Verwoerd of Botha, gelyk aan Mussolini of Pol Pot?

Die oorsprong van die Nasionale Party kom vanuit die eerste dekades na die Anglo-Boereoorlog. ‘n Verarmde, verslane en magtelose Boer het die party as ‘n meganisme gesien om dit te herstel wat in die oorlog verlore gegaan het. Afrikaners, veral Boere, was in die eerste dekades van die twintigste eeu net ‘n skadu van wat hulle in die Boererepublieke was. Die republieke is tot voortreflike instellings opgebou oor drie geslagte, maar word met die ontdekking van goud en gevolglike migrasie die teiken van Britse Imperialiste. Die Britte vernietig die state in die Anglo-Boereoorlog wat ‘n generasie Boere van al hulle bates, families en kinders sou ontneem, en wat hulle verarm en eensaam, en sonder bates soos skole, banke, en besighede sou laat. Die Boer in die 1902-1920 was ‘n brandarm en verwese mens in ‘n verskroeide landskap, sonder die simpatie van Europeërs of ander inwoners van die destydse Britse Empaaier.

Uit hierdie omstandighede moet die Nasionale Party se ontstaan as ‘n party wat Afrikanerbelange eerste stel verstaan word. Dit is weliswaar die geval dat Boere en Afrikanerleiers (Louis Botha en Jan Smuts) leidende rolle in Unie van Suid Afrika gespeel het, en dat staatsbates wel deur hulle aangewend is om Afrikaners in die Unie ‘n helpende hand te gee – daarom het baie Afrikaners Smuts en Botha as helde gesien en hulle ondersteuning vir Smuts en Botha se visie van ‘n Verenigde Suid Afrika in die Britse Statebond was diep-gesetel selfs in die Vrystaat en die Transvaal, ten spyte van voortdurende bitterhede oor die oorlog.

Die Nasionaliste het egter ‘n ander visie gehad, wat verder as net Smuts en Botha se versoening gestrek het. Nasionaliste wou nie net aan Afrikaners hulle eer teruggee nie, maar wou ook vir selfbeskikking vir die Afrikaner stry, in sy eie land, asof ‘n Boererepubliek weer die lig sou kon sien. Die nasionalistiese impuls onder Afrikaners het reeds vroeg in die twintigste eeu uiting gekry in die totstandkoming van Afrikaanse instellings soos Helpmekaar, en het later beslag gekry in Afrikaansmediumuniversiteite (byvoorbeeld Potchefstroom) asook besighede soos Volkskas (wat gebou is met die pennies wat brandarm kaalvoet Afrikanerkinders gebring het om te spaar). Dit is onder dié omstandighede dat Afrikaners kollektief besluit het om hulle taal en kultuur self te bevorder, dat dit edel is om mekaar te help, en dat samehorigheid resultate lewer. Hierdie impulse het ‘n plek gevind in die Nasionale Party, en in organisasies soos die Broederbond (deesdae die Afrikanerbond), wat nog altyd en nog steeds, vol eerbare mense is wat hulle beste probeer in moeilike omstandighede. Met die oorwinning van die party in 1948, begin die party sy beleid formuleer rondom sy basiese missie. Afrikaans word in die staatsdiens ingevoer, afsonderlike onwikkeling om Afrikaners self-beskikking in hulle eie gebiede te gee word ingestel, met die vooruitsig dat self-regerende swart state onafhanklikheid gaan kry.

Die beleid staan later bekend as apartheid. Die gevolglike geskiedenis is goed bekend, en duur tot ongeveer 1990, toe die Nasionale Party erken dat dit onuitvoerbaar is, en dat ‘n nuwe weg gebaan moet word om Suid Afrika konstitusioneel te orden. Gedurende die periode groei die ANC tot ‘n sterk swart nasionalistiese organisasie, word Nelson Mandela in die tronk gegooi, en vind die skietery by Sharpville en die Soweto-onluste plaas. Uiteindelik breek algemene onluste uit in die laat 1970s en dit duur onverpoos voort tot met kapitulasie in 1994.

En aan die begin van die een-en-twintigste eeu val die Nasionale Party uiteen na ‘n dekade van katastrofes vir die party. Hoekom het die party so snel ondergegaan? Hoekom het die idee dat Afrikaners mekaar help, ‘n basiese beginsel onderliggend aan die party se missie, so skielik en heeltemal onaanvaarbaar onder so baie Afrikaners geword? Waarom het die Nasionale Party sy basiese missie so heeltemal en so vinnig versaak? Hoekom het die idee om Afrikaners te verteenwoordig of kollektief te help, skandalig geword, soos telkens geïmpliseer in rubrieke wat Afrikaanse koerante plaas, en dus aangemoedig?

Dat die Nasionale Party reeds vroeg na 1994 sy missie verander het, is bekend. In 1996 verklaar die party dat dit sy missie is om onder meer “’n gematigde, nie-rassige federale party” te wees wat hulle magsbasis onder “alle Suid-Afrikaners drasties” wil uitbrei. Mens kan nie veel hiermee verkeerd vind nie, maar dit is tog intessant om op te merk hoe die party sy Afrikanerondersteuners feitlik reeds toe die rug gekeer het. In ‘n onderhoud in 1996 verklaar ‘n bekende figuur in die party dat “As ons wil uitreik na swart ondersteuners, sal ons noodwendig hulle belange voorop moet stel”, soos gedokumenteer in Aucamp en Swanepoel se boek. Met ander woorde, van die oorspronklike idee om Afrikaners te bemagtig het daar dadels gekom. Die ANC, en die NP, gaan swart mense se belange vooropstel. En miskien as gevolg van die nuwe missie, het die NP se ondersteuners, ontnugterd, die party begin verlaat om by die DA en die Vryheidsfront aan te sluit, om eerder aktief teen die ANC weerstand te bied.

Intussen het die Volkstaatraad hulle werksaamhede voortgesit, maar het skynbaar geen ondersteuning uit die Nasionale Party ontvang nie. Die verslag van die raad, wat veronderstel was om megamismes vir self-beskikking aan die Nasionale Party se historiese ondersteuners voor te stel is deur Nelson Mandela geïgnoreer, terwyl die Nasionale Party skynbaar ongesteurd voortgegaan het om maniere te vind om ondersteuning onder enige ander groep behalwe Afrikaners te werf, en later, as die Nuwe Nasionale Party, in die bed saam met die ANC te klim. ‘n Meer eerlose kapitulasie en versaking van die Nasionale Party se basiese missie kan moeilik voorgestel word.

Terwyl die finale woorde nog nie deur historici hieroor geskryf is nie, is dit ooglopend dat die Nasionale Party se ondersteuning onder wit Afrikaners begin afneem het toe die party weggeloop het van sy oorspronklike missie. Dit het die rede vir die Party se bestaan onder verdenking geplaas, en Nasionale Party ondersteuners wat eerstens teen die ANC gekant was, het oorgeloop DA toe, terwyl ondersteuners wat ‘n Afrikaner Party as noodsaaklik beskou om hulle belange te beskerm, oorgeloop het na die Vryheidsfront.

Wie van die twee groepe op die langer duur bevredig gaan word deur hulle keuse, sal die toekoms nog leer.

Александр Фильчаков

Die Pers Gevaar

Ek weet hierdie onderwerp is seker om omstrede te wees. Laat ek dit dus van die begin af duidelik maak dat hierdie nie ‘n aanval op enige iemand se geloofsoortuigings is nie. Dit is eerder ‘n poging om sin te probeer maak van ‘n historiese verskynsel wat steeds telkens kop uitsteek, naamlik die uiterste vyandigheid van Engelse (en spesifiek Anglikaanse) Christene teenoor Boere en Afrikaners.

Dan Roodt het in ‘n vorige rubriek die punt geopper dat tragedies wat in die verlede oor die Afrikaner of Boer gekom het, dikwels die smerige vingerafdrukke van Engelse sendelinge gedra het. Daar was byvoorbeeld dikwels agterdog onder die Voortrekkers dat sendelinge die swart volkere doelbewus teen die Boere opgesweep het. Die sendeling aan die kraal van Dingaan het glo voorafkennis gehad oor die moord op Piet Retief, maar nagelaat om Retief te waarsku.

Groter gevaar as Karl Marx?

My aandag is ook opnuut gevestig op die verdagte motiewe van Engelse Christene deur ‘n berig op die Praagwerf wat melding maak van ‘n hedendaagse Engelse Christen, Colin Dredge, wat hom beywer vir die behoud van plakkershutte tussen die woonhuise van ‘n woongebied in Pretoria-Oos. Hy tree dus lynreg teen die belange van die grootliks-Afrikaanse inwoners van die gebied op, en gebruik sy Engelse Christenskap as ‘n dekmantel daarvoor, soos soveel keer in die geskiedenis gebeur het.

Onder die vorige bedeling is blankes dikwels attent gemaak op die bedreiging wat kommunisme sou inhou, die Rooi Gevaar. Omdat die Nasionale Party, waarskynlik ter wille van versoening tussen blankes, nie spanning tussen Afrikaner en Engelsman wou aanwakker nie, was die kwaadaardige invloed van die Engelse kerke, en veral die Anglikaanse kerk, egter dikwels verswyg. Die ironie is egter dat die Engelse kerk reeds vóór Das Kapital ‘n soort rewolusionêre, sosialistiese boodskap gepredik het aan die inheemse bevolkings van Afrika, en hulle aangemoedig het om te rebelleer teen die “onderdrukker”. Die onderdrukker was sonder uitsondering nie die Engelse self nie, maar die Hollanders, Boere, Afrikaners of enige iemand wat Britse imperialisme teengestaan het. Rewolusie en rebellie is uiteraard geen vreemde konsep vir die Anglikaanse kerk nie, gegewe dat Hendrik die Agtste die kerk juis gestig het in rebellie teen die Pous nádat laasgenoemde nie ‘n egskeiding aan die koning wou toestaan nie.

Marx het met voortgesette ironie Das Kapital in Londen geskryf, dieselfde stad waaruit sendelinge na Afrika afgevaardig is om ‘n baie soortgelyke boodskap as Marx s’n aan die swart bevolking oor te dra. Vir Marx was daar ‘n klassestryd teen die kapitalistiese klas, waaruit die gepeupel as oorwinnaar sou herrys. Vir die Anglikane was daar ‘n soortgelyke stryd, met swartes as die gepeupel en Afrikaners of Boere as die surrogate vir kapitaliste wat omvergewerp moes word. Die Engelse sendeling het egter ‘n verskuilde motief gehad. Sy ware doel was die bevordering van Engeland se imperialistiese ambisies en later, toe die empaaier vernietig is, ‘n veldtog teen die Engelse se historiese vyande. Die swart gepeupel was slegs huursoldate in hierdie veldtog. Was ons almal wat onder die vorige bedeling grootgeword het, verkeerdelik met Marx en Lenin bang gemaak, terwyl die ware vyand in werklikheid die pers of wit kleed van ‘n Anglikaanse priester gedra het?

Die Engelse sendeling se wapen in die negentiende en twintigste eeue was die mobilisering en radikalisering van die swart massa teen die “verdrukker”. Vergelyk dit met die taktieke suksesvol in Viëtnam en Owamboland deur Marxistiese insurgente toegepas. Die Ooskaap was veral ‘n vrugbare teelaarde vir swart radikalisme, tot ‘n groot mate geïnspireer en aangeblaas deur Engelse sendelinge. Sendingstasies soos Lovedale was instrumenteel daarin om swartes se koppe te draai in die rigting van anti-Afrikaner radikalisme. Wie het hieragter gesit, wie het Lovedale gestig en wie was Lovedale se personeel? Die Engelse sendeling, natuurlik. Die Ooskaap was relatief naby aan die Kaapkolonie, bevolk deur maklik-beïnvloedbare primitiewes, en dus ‘n vrugbare teelaarde vir die kankeragtige invloed van Engelse sendelinge. Tot baie onlangs was die radikale invloed van Engelse sendingwerk in die Ooskaap nog duidelik. Vóór 1990 was die Universiteit van Fort Hare byvoorbeeld ‘n nes van ANC-agitasie.

Laat ons eerlik wees: die Xhosas is nie ‘n stam wat bekend is vir sy denkvermoë of leierseienskappe nie. Vandag is die Ooskaap een van die armste en mees chaotiese provinsies in die land, as gevolg van Xhosas se volslae onvermoë om hul eie streek te bestuur. In die negentiende eeu het Xhosas ‘n soort volksselfmoord gepleeg nádat ‘n profetes aanbeveel het dat hulle al hul beeste moes slag. Die meeste van die ANC regime se leierskorps is Xhosas. Sou die Xhosas vandag op eie stoom in hul dominante posisie gewees het, sonder die kwaadwillige invloed van die Engelse sendeling? Ek twyfel baie sterk.

Nog ‘n Britse kolonie, die provinsie van Natal, was ook erg geradikaliseer deur die invloed van Engelse Christene. Biskop Colenso het dit reeds in die 1850’s gestel dat Christenskap slegs geldig sou wees as dit die Zoeloes se kultuur kon beskerm teen die “bose” invloede van Westerlinge. (Vervang gerus “Boere” vir “Westerlinge” in bostaande sin.) Hy was ‘n pionier in die bevrydingsteologie. Colenso het uiteindelik ‘n soort sinkretisme voorgestaan, waarvolgens die Christenskap teen wil en dank gekombineer moes word met stamgelowe en voorvaderaanbidding. So radikaal het Colenso se sinkretisme uiteindelik geword dat hy sy Zoeloe volgelinge nie wou toelaat om Christus as deel van die Drie-eenheid te aanbid nie.

Ook in die twintigste eeu, veral nadat die Afrikaner mag oorgeneem het in Suid-Afrika, was die Engelse Christene weer voor in die koor van onrusstokers en agitators teen Afrikaners. In die 1950’s het die pedofiel-priester, Trevor Huddleston, sy uitheemse mengsel van goedkoop Engelse sosialisme vir die massas gemeng met irrasionele Afrikanerhaat in die strate van Johannesburg kom verkondig, alles natuurlik toegewikkel in twyfelagtige teologie. Hy het deelgeneem aan rasse-onluste in onder andere Sophiatown en was betrokke by die Sharpeville-skietery.

Huddleston se ideologiese erfgenaam was aartsbiskop Desmond Tutu van die Anglikaanse kerk, ‘n voorbok in die veldtog om Suid-Afrika onregeerbaar te maak. Tutu het eerstens lyding onder sy mede-swartes veroorsaak deur te agiteer vir sanksies, maar later hoogheilig in oordeel teen Afrikaners gesit by die Waarheids- en Versoeningskommissie. Dít terwyl die lieflinge van die Engelse Christenskap, die ANC se lafhartige terreursaaiers en hul marionetmeesters, grootliks skotvry daarvan afgekom het. Een van die ander voorbokke in dieselfde heksejag op Afrikaners was die Metodis Dr Charles Villa-Vicencio, ook ‘n Engelssprekende teoloog. Hy het onlangs baie te sê gehad oor hoe ligtelik Vlok van sy misdaad sou afgekom het.

Die Engelse Christenskap kan beskou word as een van die mees suksesvolle sosialistiese en rewolusionêre bewegings in die onlangse geskiedenis. Dit het nie net vóór Marx reeds ‘n soort sosialisme en bevrydingsteologie begin predik nie, maar ook die val van die kommunisme oorleef. Vandag sterf die Anglikaanse kerk egter in Engeland. Al hoe minder mense gaan kerk toe in Engeland. Kerkgeboue in Engeland word in woonhuise of kantoorblokke omskep. Die Anglikaanse kerk se groot groei en mees dinamiese gemeentes is egter vandag in Afrika, en in daardie opsig het die agitators van die agttiende en negentiende eeue goeie toekomsvisie getoon. Miljoene Nigeriërs is vandag Anglikane. Die volgende aartsbiskop van Canterbury kan heel moontlik ‘n swart Afrikaan wees, ene John Tucker Mugabi(!) Sentamu, die huidige aartsbiskop van York.

Waar die Marxisme misluk het – daar is buiten Suid-Afrika nie veel openlik-kommunistiese lande oor op die kontinent nie – het die Anglikaanse kerk groot sukses in Afrika behaal, ook ten koste van sy ou vyand, die Afrikaner.

treasures of egypt депутат лобановский

Ekonomie: wanneer bars die transformasiebel?

So pas het die hoof van die Switserse reserwebank, Jean-Pierre Roth, die huidige krisis in die Amerikaanse kredietmark as “ongelooflik” bestempel. Volgens hom is die huidige dalings op aandelebeurse “nog lank nie die einde van die verhaal nie. Daar is vraagtekens rondom die ontwikkeling van die Amerikaanse ekonomie. Iets ongeloofliks het gebeur. Mense wat nóg oor ‘n inkomste nóg oor kapitaal beskik, het krediet onder baie gunstige voorwaardes ontvang. Nou slaan die werklikheid terug.”

Mense sonder kapitaal of ‘n inkomste wat krediet ontvang… Klink dit dalk bekend? Feit is dat die Suid-Afrikaanse ekonomie oor die afgelope jare ‘n veel meer onwaarskynlike opbloei as dié van die VSA beleef het.

Kom ons dink vir ‘n oomblik logies oor wat met die Suid-Afrikaanse ekonomie aan die gang is. Vanweë regstellende aksie, transformasie, geweld en alles wat daarmee saamhang, verloor ons ons beste mense na Australië en ander lande. Hulle beskik oor opleiding en kapitaal en kan vir hulself in Suid-Afrika ‘n inkomste genereer. Nietemin word hulle deur owerheidsbeleid en swak regering landuit gedryf.

Terselfdertyd word mense sonder kapitaal en sonder kundigheid in die banke, groot maatskappye, universiteite, staatsdiens en elders aangestel teen aansienlike salarisse. Hulle ontvang dan krediet van die banke, gaan koop huise, motors, televisiestelle, klere en alles wat hul hart begeer, wat weer vraag in die ekonomie skep. Oral word winkelsentrums gebou waar ons Sjinese goedere op skuld aan die sogenaamde “swart diamante” waarvan die advertensiemaatskappye praat, verkoop.

Die laaste maatskappy wat nog klerasie in Suid-Afrika vervaardig het, was Rex Trueform. Hulle kon egter nie met die goedkoper invoere vanuit die Ooste meeding nie en moes hul deure sluit. Suid-Afrika kan nie eens meer in die plaaslike vraag na sement, melk en ander voedselsoorte voorsien nie. Die produksiekant van die ekonomie verkeer op ‘n laagtepunt en verbruik op ‘n hoogtepunt.

Nou onlangs het ‘n takbestuurder van ABSA wat liefs anoniem wou bly, laat val dat sy bank huislenings van tot R700 000 aan kopers van HOP-huise verskaf. So ‘n HOP-huis is gewoonlik 50 vierkante meter groot en kos tot R500 000. Die bank leen dan nog R200 000 by – sonder enige deposito – vir ‘n motorhuis wat nog gebou moet word. In baie gevalle word die motorhuis nooit gebou nie en die R200 000 word op ‘n nuwe motor of ander verbruikersgoedere bestee. Sal die trotse eienaar van ‘n HOP-huis ooit daardie skuld kan terugbetaal binne ‘n stygende rentekoersomgewing? Indien die bank op die eiendom beslag lê, sal hy kwalik ‘n derde van die skuldlas kan delg indien die huis op ‘n veiling beland. Immers het die huis R14 000 per vierkante meter gekos, dieselfde prys as ‘n luuksewoonstel in Londen, Parys of Genève. Blykbaar bestaan daar reeds 20 000 sulke teruggeneemde huise op die banke se boeke.

Maar ons word vertel Trevor Manuel is die mees suksesvolle finansminister in die geskiedenis en Tito Mboweni spog soms dat die res van die wêreld se sentrale bankiers by hom lesse kan neem.

Die grootste seepbel van almal is egter die sogenaamde swartbemagtigingstransaksies self. Weereens word astronomiese somme geld deur die banke aan mense sonder kapitaal of inkomste geleen. Hulle is gewoonlik politici met ANC-bande, vakbondleiers en dergelike meer. Met hierdie geld word aandele aangekoop, gewoonlik teen ‘n afslag op die markprys. Nadat die banke vir hulself aansienlike somme geld in die vorm van kommissies, “struktureringsfooie”, asook “raad en advies”, afgeskep het, sit die pasryk ANC-helde nou met miljoene rande se aandele in ons groot maatskappye.

Solank as wat die aandelebeurs styg, is dit ‘n sogenaamde wen-wen scenario. Die banke het klaar gewen in die vorm van hul kommissies en sekerlik kan bankamptenare hulself groot bonusse vir hul moeite betaal om uit te werk dat 2 + 2 = 5 as dit by swartekonomiesebemagtiging kom. Die swart politici wat by dié transaksies baat, lag al die pad bank toe en word oornag miljoenêrs. Volgens die gangbare wysheid wat ons in die koerante lees en op TV hoor, skep dit “stabiliteit”. Regdeur Afrika is daar ‘n klas van vraatsugtige politici wat bereid is om te moor vir geld en die staatskaste en hulpbronne van hul lande plunder, wat dikwels op burgeroorloë uitloop, maar hier by ons gaan die skep van ‘n superryk swart burgery stabiliteit teweegbring. Of so word ons elke dag verseker deur “die mense wat weet”.

Solank as wat die aandelebeurs en eiendomsmark styg, is daar natuurlik niks wat hierdie kammarykdom wat so fluks uitgedeel word, bedreig nie. Diegene wat vyf jaar gelede aandele op skuld ontvang het, kan hulle vandag verkoop, die skuld teenoor die bank delg en die wins op nog swart afslaankap-Mercedesse en ingevoerde ontwerpersklere gaan uitgee.

Wat gebeur egter as die aandelebeurs en eiendomsmark daal? Dit verteenwoordig die nagmerrie-scenario waarvan u nie in Sake-Beeld of RSG se daaglikse beursverslag gaan hoor nie. In daardie geval gaan die banke nooit die geld wat hulle uitgeleen het, terugkry nie. Die aandele wat daarmee gekoop is in al die swartbemagtigingstransaksies gaan veel minder as die oorspronklike koopsomme plus rente werd wees en afhangend elke ooreenkoms, sal sulke aandele op die mark geplaas word om ten minste ‘n gedeelte van die uitstaande skuld te delg.

Die paniekverkope van aandele deur finansiële instellings wie se eie soliditeit deur die krisis bedreig gaan word, sal natuurlik die JSE nog verder na benede druk. Die kunsmatige likiditeit wat die petrol was vir die huidige opbloei in verbruik, sal net so vinnig omkeer en Suid-Afrika sal weer soos elke ander land ter wêreld die basiese wette van ekonomie moet leer wat bepaal dat geen toename in rykdom sonder ‘n verbetering in produktiwiteit moontlik is nie.

Hoe kan ons produktiwiteit verbeter as ons besig is om al hoe meer goedere van Sjina in te voer? Hoe kan ons produktiwiteit toeneem indien ons kundiges in die vorm van ingenieurs, rekenkundiges, wetenskaplikes besig is om die land te verlaat? Dit is die eenvoudige vraag wat geeneen van die ekonome wat ons op TV sien, wil beantwoord nie. Natuurlik was daar die styging in grondstofpryse wat die mynbousektor bevoordeel het, maar danksy rassistiese regeringsbeleid wat nuwe mynlisensies slegs aan swartes beskikbaar stel, word daar weinig, indien enige, nuwe myne ontwikkel.

Blykbaar word HOP-huise so swak gebou dat hulle na ’n jaar uitmekaar begin val. Dan sit ABSA met gekraakte bakstene wat nie ’n tiende van die R500 000 werd is wat daarvoor betaal is nie. Slegs die buitemure van die HOP-huis kry ’n fondament en die binnemure word sommer op ’n sementvloer gebou.

Die dag as die JSE suidwaarts begin neig, gaan ons agterkom dat hierdie ekonomie met sy wonderbaarlike toename in verbruik en al sy winkelsentrums wat tans soos paddastoele regoor die land verrys soos ’n HOP-huis op sand gebou is. Die stabiliteit wat met al hierdie vinnige geldmaakskemas vir swart politici gekoop moes word, gaan dan in onstabiliteit omskakel. Werkloosheid sal styg. Die laaste bietjie spaargeld wat nog deur die blanke bevolking opgebou is, gaan uitgewis word as die banke se kapitaal deur slegte skuld uitgewis word en hulle nie hul verpligtinge teenoor deposante kan nakom nie. Die res sal deur dalings in batewaardes (aandeel- en eiendomspryse) ingesluk word.

Hoe die huidige kredietprobleme in die Amerikaanse ekonomie gaan uitspeel, weet ons nie. Die invloed daarvan op ons aandelebeurs en eiendomsmark mag egter aansienlik wees. En as die transformasiebel eers geprik is, gaan hy bars. Dan sal ons uitvind hoeveel mooi plannetjies wat deur gierige bankiers met hul oog op hul volgende kommissies en bonusse, water hou en hoeveel nie.

Op ’n manier is die Afrikaner in sy huidige onvryheid afgekoop deur die idee van maklike geld wat op die JSE en in die eiendomsmark bekom kon word. Die dag as ons almal kaal anderkant uitgekom het, sal ons weer die waarde van vryheid en om jou eie ekonomiese beleid te mag bepaal, besef. Gegewe die huidige ontevredenheid onder Afrikaners oor transformasie, mag so ’n toekomstige finansiële krisis selfs aanleiding tot opstand gee.

Brittanje oorsaak van Zim-krisis

Thabo Mbeki het lank geswyg oor die ekonomiese en politieke krisis in Zimbabwe. Dalk het hy so baie tyd nodig gehad net om agter die kap van die byl te kom… En toe hy sy swye verbreek, toe praat hy sowaar op die man af, dalk onbewustelik, maar tog. Dit is toe hy beweer dat die blaam vir die krisis in Zim vierkantig voor Brittanje se deur geplaas moet word.

Al wou die presidensie en die departement van buitelandse sake later nie die bestaan van die regeringsverslag erken nie, het hulle tog genoem dat Mbeki se verslag aan die Suider-Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskap (SAOG) dalk nie bekend gemaak sal word nie. Aziz Pahad, adjunkminister van buitelandse sake, ontken toe ook dat Brittanje se betrokkenheid nie in die verslag genoem word nie, maar tog beweer die Guardian dat hy Mbeki se verslag aan die SAOG bekom het en dat Mbeki net soos Mugabe, die skuld vir die land se probleme plaas op “Westerse sanksies”. Dus bestaan so ’n verslag, maar het Mbeki klaarblyklik intussen besef watter implikasies sy bewering teweeg gaan bring en betwis hy nou ook die bestaan van so ’n verslag deur middel van sy woordvoerder, Mukoni Ratshitanga.

Dit is goed om die geheue weer te verfris oor wat Brittanje se betrokkenheid by die Zim-krisis is. Ons moet onthou dat die destydse Rhodesië, toe Ian Smith nog eerste minister vir die nagenoeg 200 000 blanke inwoners daar was, ekonomiese stabiliteit geniet het en polities vir niemand ’n bedreiging ingehou het nie. Maar die internasionale aanslag om van die hele wêreld een multikulturele staat te maak, was ook vir Rhodesië te fel. Die metode om Rhodesië tot ’n val te bring, was om soveel leuens as moontlik te versprei oor die “gevaar wat Rhodesië inhou vir wêreldvrede”. In ’n vergadering van die Verenigde Nasies in 1965, het slegs twee lande, Suid-Afrika en Portugal, die oproep om Ian Smith se regering omver te werp, teengestaan.

Die sosialistiese Britse eerste minister, Harold Wilson, het alles in sy vermoë gedoen om Rhodesië se regering tot ’n val te bring terwyl hy openlik samewerking met die kommunistiese kriminele in die Kremlin bepleit het. Al die groot internasionale nuusagentskappe sowel as die magtige internasionale finansiële instellings het hom ondersteun. Toe Wilson op die finansiële reserwes in Londen beslag lê en die bestuur afdank, het hy hulle vervang met bankiers wat bekend was vir hulle revolusionêre uitgangspunte. Die nuwe Voorsitter, ‘Sir’ Sydney Caine en die bankier SG Warburg, was twee van die lede van Wilson se nuwe bankierraad wat ’n prominente rol gespeel het om Rhodesië te help vernietig.

As die Smith-regering kon standhou teen die kommunistiese aanslag, sou die ekonomiese voorspoed wat hulle beleef het van Rhodesië feitlik ’n onafhanklike en vry land gemaak het. Die kommuniste, sosialiste en bankiers van die wêreld (mens kan hulle maar noem wat jy wil), het hierdie feit as ’n groot bedreiging gesien en dit moes ten alle koste verhoed word. Nie net het Wilson op Rhodesië se fondse in Londen beslag gelê nie, maar openlik verkondig dat hy sal voortgaan om ’n enorme finansiële oorlog te voer en selfs ’n militêre aanval teen die Smith-regering te loods wat die ekonomie en vervaardigingsektor daar totaal sou vernietig. Daarby het Wilson ook ’n Afrikabuurland befonds deur onder andere ’n radiostasie daar op te rig waardeur hy die swartes kon aanhits tot opstand teen Rhodesië. As gevolg hiervan is daar skokkende misdade gepleeg onder die opgesweepte leierskap van Nkomo en Sithole met hulle ZANU- en PCC-bondgenote. Wilson se openlike aanmoediging aan die swart petrolbommakers het ook ’n groot bydrae gelewer tot die onmenslike moorde wat daar gepleeg is.

Tog interessant dat menige besoekers aan Rhodesië getuig het dat die blankes onder die Smith-bewind rustige inwoners in ’n vooruitstrewende ekonomiese klimaat was wat valslik beskuldig is van “’n gevaar vir wêreldvrede”. Selfs ’n lid van Wilson se eie party, mnr R.T. Paget, het nadat hy ’n week in Rhodesië was, gesê Wilson se bewerings is “unmitigated and absolute nonsense”. Nietemin het die internasionale breinspoeling teen Rhodesië volmaak geslaag. Harold Wilson se finale aanslag teen die Smith-regering was om binne ure nadat kommuniste soos Nkrumah tydens ’n konferensie in Lagos, Nigerië, geëis het “to restore constitutional goverment in Rhodesia!”, dit deur te voer.

Vandag getuig “Zimbabwe” van die sukses van Brittanje se grootse poging om te keer dat Afrika onafhanklik en voorspoedig sou bly. As NEPAD op 2 Augustus 2007 sy kommer uitspreek oor die “kritieke probleem in terme van produktiwiteit”, is dit duidelik dat die volle beginsel van kommunisme daar neerslag gevind het. Nie eers die honger swartes in Zimbabwe kan dit meer daar uithou onder die bewind van ’n versteurde leier nie en vlug in duisendtalle per dag na Suid-Afrika, presies wat die sosialistiese leiers in Brittanje voorsien het omdat dit Suid-Afrika self ook op sy knieë sou help bring.

Geen verdere beraadslaging van die SAOG of enigiets wat Mbeki of Mugabe te sê het of doen, sal ’n verskil maak aan die toestand van onwettige immigrasie uit Zimbabwe nie. Daarom sal ons eens voorspoedige Suid-Afrika wat onder ’n swart ekstremistiese regime reeds ’n derdewêreldland geword het, meer en meer gebuk gaan onder die barbarisme van Afrika totdat hier ook geen voedsel, veiligheid of heenkome sal wees nie.

Soos wat Mugabe in 1983 20 000 Ndebeles laat vermoor het om Joshua Nkomo se magsbasis te vernietig, so sal Suid-Afrikaners onder die ANC-regime bly uitgemoor word in ’n poging om van die hele Afrika weer ’n swart magsbasis te help maak. Tot die swart mense weet dit; daarom dat Vavi, sekretaris-generaal van Cosatu in die afgelope maand prontuit dreig: “Suid-Afrika sal soos Zim lyk!” Dit is nie ydele dreigemente nie; ons gaan nog baie stakings tegemoet wat sal meehelp om Suid-Afrika tot ’n Zimbabwe te transformeer. En eers dan sal die radikales wêreldwyd tevrede wees en Brittanje sekerlik vereer word vir sy leidende aandeel in die verwoesting van die voormalige beskawing van Afrika.

Tussen mite en massahisterie

Die ANC hegemonie is uit om polities-inkorrektes te elimineer. Die laaste paar maande van nuusgebeure het onomstootlike bewys gelewer vir hierdie stelling. Ons het hier te make met ’n organisasie wat enige foute uit die verlede wil wegredeneer deur te verwys na die vergewingsgesindheid van die Waarheidskommissie, terwyl dieselfde organisasie geen probleem vind in die vervolging van voormalige leiers nie.

Adriaan Vlok, wat met voetewassery homself wou vrykoop van vervolging, hetsy voor God, hetsy voor Chikane, het tien jaar voorwaardelike tronkstraf gekry, terwyl kamerade soos Ronnie Kasrils, wat self betrokke was by martel- en moordpraktyke teen swartes in Quatro, ’n ANC-goelag in Angola, skotvry daarvan afgekom het.

Een van die grootste gevare van die ANC se propagandamasjien is die feit dat hulle moorde, martelings en hongersnood kan goedpraat deur ander te oortuig dat hulle dit goed bedoel het, maar dat dit verkeerd afgeloop het. Met ander woorde dit was ’n ongelukkie. Kommuniste het dieselfde taktiek gebruik om die volksmoorde in Afrika, Oos-Europa en Asië te vergoeilik. ’n Mens vergeet gerieflik dat ’n honderd miljoen mense nie ’n aantal is wat ’n mens per ongeluk dood kan maak nie.

Hoewel vanagter die oorblyfsels van die Berlynse Muur het hulle dit tog reggekry, en die kommuniste het hulself sodoende gevrywaar van enige vorm van verhoor. Ons hoop maar die verhoor wat nou gaan plaasvind teen die volksmoord in Kambodja ’n einde sal maak aan die geloofwaardigheid van ekstreem-links, soortgelyk aan die Nürenberg-verhore gedoen het aan Nazisme.

Iets wat egter voortdurend op die voorgrond tree is die volslae absurditeit van meningsvormers wat die huidige ellende in Suid-Afrika wil afwater deur die verlede te beskou as een of ander bose, duistere krag wat mense van ’n bepaalde bevolkingsgroep wil vernietig. Die mees onlangse voorbeeld is ene mevrou Georgina Guedes wat ’n paar paragrawe inmekaar geflans het om weereens die boosheid van Afrikaners weer te gee.

Hierdie mense noem hulself “progressief”, en in haar eie woorde kan selfs die ellende wat Mugabe veroorsaak het as “progressief” beskou word. Sy verwys na mense wat nog steeds praat van Rhodesië as suurgesig kolonialiste…asof daar net blye gesiggies in Zimbabwe oorbly noudat Mugabe die suurgesigte etnies gesuiwer het. Blykbaar laat die enorme hongersnood en ellende haar koud. Vir iemand soos Guedes, wie se naam verdag Portugees klink, steek daar nogal ironie in haar betoog.

Dan Roodt het in sy onlangse rubriek gespekuleer oor die oorsake van die haat wat die Engelse teen die Afrikaners koester deur te verwys na die Engelse se geknakte trots oor die Boereoorlog. Die metode wat gebruik word is om ’n hele volk te reduseer tot ’n enkele persoon of persone wat oor geen greintjie goedheid beskik nie, en dan daardie persoon op die mees haatlike, histeriese manier te beswadder.

Hierdie vorm van massahisterie is die werktuig van die progressiewes, en is per definisie nie vatbaar vir nuanses nie. Enigiemand wat die situasie wil nuanseer is ’n agent van die bose. Immers, hoe groter die massahisterie, hoe groter die mite, en hoe minder plek is daar vir die werklikheid.

Die uitgeweke Nederlandse politikus Ayaan Hirsi Ali het op ’n stadium vertel dat sy deur die progressiewe imams van jongs af aan geïndoktrineer was om te glo dat Jode honde, varke, ape of iets dergliks was, en toe sy eenmaal ’n Jood in lewende lywe gesien het, dat dit gewoon ’n mens van vlees en bloed was, het die skille van haar oë geval.

Ek wonder of mevrou Guedes al ooit ’n gesprek gehad het met ’n deursnit Boere-Afrikaner, gewoon iemand wat op pad is om kruideniersware te koop, rugby op Loftus te gaan kyk of gewoon ’n bietjie wil geniet van die natuur. Miskien sal dit haar ’n bietjie reghelp, maar die kans is groter dat sy juis die algemene beleefdheid en inskiklikheid van die Afrikaner as bron van verdere verdagmakery sal gebruik.

Iets wat mevrou Guedes waarskynlik nie besef nie is dat die voorsate van die Afrikaners, met name die Franse Hugenote, juis weggevlug het uit Europa omdat hulle nie langer kon saamleef met die “progressiewe” heksejagmentaliteit van die Europeërs nie. Met die industrialisering en gepaardgaande sekularisering van Europa het die kerk grotendeels sy gesag verloor, maar die heksejagmentaliteit het in sommige gevalle ’n mutasie ondergaan en is wedergebore in die vorm van linkse politiek.

Laasgenoemde opvatting is ontleen aan die Nederlandse skrywer W.F. Hermans wat ’n verklaring wou bied oor hoekom die oorwegend Katolieke volksdeel van Nederland, met name in die ooste van die land, ’n bolwerk geword het van ekstreem linkse politiek.

As dit nie die ergste is nie, dan is dit die menings wat ander lesers op haar skrywe gehad het. Dit is ongelooflik hoe sommige mense met Afrikanername met groot instemming reageer op haar skrywe. Dit is seker normaal vir volke wat so onder eksterne druk staan om so verdeeld te reageer op hierdie ondeurdagte rubriek. Aan die een kant skryf Guedes dat Pretoria haar nie eintlik interesseer nie, maar tegelykertyd moet daardie stad se naam absoluut verander word na een of ander vae mitiese figuur.

Soos ons almal weet het stamhoof Tshwane met sy uitstekende radartegnologie die blankes in die Kaap de Goede Hoop sien aankom en gewaarsku teen die sondeval wat die swartes vir ewig uit die Paradys sou verban. Helaas het argeologiese opgrawings na my wete nog niks opgelewer oor Tshwane se kennis of moontlike artefakte nie.

Dit is dalk nou ’n goue geleentheid om aan te dring op verdere naamsveranderings. Aangesien Guedes eintlik niks in gemeen het met Suid-Afrika nie, maar haarself tog opwerp as kenner stel ek voor dat ons aandring dat Portugal se hoofstad Lissabon ook ’n naamsverandering moet ondergaan.

Daar is naamlik ’n antieke Griekse mite wat stel dat Lissabon ’n verbastering van die Griekse naam Olissipo is, wat verwys na koning Odysseos (ook bekend as Ulysses). Volgens ’n mite het hy destyds weggevlug uit Griekeland om die sterker wordende koalisie in daardie land te ontsnap en het aan die Atlantiese oseaan die stad Lissabon gestig.

In Romeinse skrywes staan Odysseos bekend as ’n wreedaard wat die Trojaanse inval gereël het. Daar het hy vroue tot slawe gemaak, mans vermoor en kinders van die stadsmure afgegooi. Immers, die werkwoord “odussomai” beteken “haat” in Grieks en daar is veronderstel dat hy ’n haatlike figuur was wat met toorn regeer het.

Dit is nogal verbasend gelyksoortig aan die twak wat Guedes geskryf het van Andries Pretorius. Die werklikheid is egter dat die Boere weggevlug het uit die Kaapkolonie omdat die Engelse hul lewens so versuur het vir hulle daar onder. Die Boere is eintlik die hele tyd vervolg en verjaag deur die domheid en verderflike motiewe van ander, groter volke.

Waar die hele naamsverandering-massahisterie uiteindelik op neerkom is dat Europeërs ’n bewys wil lewer dat nòg Afrikaners nòg hul voorsate nie aan eersgenoemde se heksejagmentaliteit kan ontsnap nie, selfs nie na driehonderd en vyftig jaar nie. Afrikaners daarenteen is hierdeur gedwing om nugter en feitlik te dink ter wille van hul eie voortbestaan.

My vermoede is dat dit juis hierdie nugterheid is wat maak dat Afrikaners ’n gevreesde volk by die polities korrektes is, plus natuurlik die groter aantal Afrikaners as Engelse in Suid-Afrika. Laat mevrou Guerdes gerus na haar ontheemde verdwaalde groepie Engelssprekende blankes in en om Johannesburg as “friendly” verwys. Ek verskil so effe van mening met haar op daardie gebied.

Gee die Rooies, swartes en linkse Souties gerus maar hul multikulti-lugkastele. Gee ons die feite, dan kyk ons wie wen die Pretoria-Tshwane stryd. Tot dusver het die Groot Westerse Moraliste figure soos Idi-Amin, Mobutu Sese-Seko en Mugabe aan die mag gehelp. Dalk moet Guedes hieraan aandag gee voordat sy Afrikaners van bloedvergieting beskuldig. Oor die algemeen is dit nie soseer leuens wat die politieke kranksinnigheid van die dag regeer nie, maar gewoon pure domheid.

машинка мультики