Rubrieke Archives - Page 128 of 214

Bono, die boerehater, se musiek kan maar asblik toe

Daardie bemoeisieke, selfaangestelde Ierse heilige wie se formidabele intellek (al dan nie) hom genoop het om homself na ‘n hondekos-maak te vernoem, Bono, meen dat dit aanvaarbaar is om onder sekere omstandighede Kill the Boer te sing. Einstein Bono meen dat dit van die konteks afhang waarbinne dit gesing word.

Wel, ja, nes dit ook kwansuis aanvaarbaar was om in Rwanda oor die radio te verkondig dat dit, gegewe die destydse omstandighede en konteks in die Groot Mere-streek, aanvaarbaar sou wees om die “kokkerotte” wat nie aan dieselfde stam as die luisteraars behoort het nie, uit te wis. Kennelik strek Bono se intellek nie veel verder as om te wonder waar sy volgende Ecstasy-dosis vandaan gaan kom nie, en natuurlik sou hy nie die sprong kan maak om homself in die Boere se skoene te plaas nie, maar ek wonder hoe sou Bono dit hanteer as ‘n Engelsman vandag in Dublin opstaan en liedjies ter ere van Oliver Cromwell sing? Cromwell het Ierland in 1649 binnegeval en wild en wakker volksmoord teen die Iere gepleeg, baie soos die Boere en boere vandag ook deur ander volke uitgemoor word. Sou Bono ook die sogenaamde konteks raaksien as die denkbeeldige Engelsman sou sing: “Kill the Paddy, eradicate the Mick”, maar dan later aanspraak maak daarop dat die liedjie in die korrekte historiese konteks gesien moet word?

Ek was helaas by die 1998-konsert van hierdie einste U2 in Johannesburg, wat ‘n vermorsing van tyd en geld was, besef ek vandag. Nie net sukkel Bono om die noot te hou tydens lewendige vertonings nie, en het hulle die einde van die konsert uit ‘n musikale oogpunt totaal opgeneuk nie, maar het sy prekerige en uiters irriterende politieke korrektheid my selfs tydens daardie konsert wild verveel.

Dit is nietemin snaaks hoe Bonobo (askies, Bono) se beginsels en politieke oortuigings net tot op ‘n punt strek. Net die punte van sy tone steek uit, so diep is hy in die ANC se gatte opgekruip, maar dit keer hom nie om gewetenloos geld te maak uit die ANC se gehate Boere nie. Bykans helfte van U2 se gehoor vanaand (ek skryf hier op ‘n Sondagmiddag), gaan stellig uit daardie einste Boere, wat die teiken van die Kill the Boer-liedjie is, se afstammelinge bestaan. Bono stem enersyds saam dat dit aanvaarbaar is om te sing dat hierdie mense uitgewis moet word, maar skroom andersyds nie in die minste om homself te verryk met die buitensporige koste van kaartjies wat die einste Boere moet betaal om na sy twaalfderangse gekerm in die mikrofoon te moet luister nie.

Wys jou maar net weer hoe uiters skynheilig die dom en demoniese linkse soos hierdie onwelkome Paddy is.

to promote

Afrikaners en Amerikaners

Ek en ‘n kollega van PRAAG is tans op ‘n toer deur die suide van Amerika. Trouens, ek sit hier op ‘n vliegtuig tussen Charlotte, Noord-Carolina en Atlanta, Georgia en tik op my dwergrekenaartjie wat my oral soos ‘n selfoon vergesel. Soos ons gasvrou in die staat Mississippi opmerk, “het ons Amerikaanse suiderlinge en julle Afrikaners baie in gemeen: ons is albei op ‘n stadium deur die Weste verwerp en het soveel van ons instellings aan ander moes afstaan”.

Daar is natuurlik opvallende verskille tussen Afrikaners en Amerikaners ook: die VSA is enorm groot en sy ekonomie verdwerg eenvoudig ons s’n. Daarby is die Amerikaner moontlik meer materialisties as die Afrikaner. Maar op ‘n Sondag is Charlotte omtrent ewe rustig as Bloemfontein, ‘n teken van die Protestantse geloof wat in die VSA sekerlik nog ewe sterk as onder Afrikaners staan, terwyl Wes-Europa natuurlik sedert die Franse revolusie merendeels gesekulariseer en agnosties geraak het.

Ten minste sedert die negentiende eeu, toe die stand van swart slawe in die suide een van die aanleidende oorsake – sommige sê dit was ‘n blote verskoning – van die Amerikaanse burgeroorlog was, maak die rassekwessie deel van die Amerikaanse politiek uit, nes by ons. Maar – en dis nog ‘n verskil – terwyl die Afrikaner in sy siening veral op die kultuurverskille tussen hom en die swartman van Afrika gefokus het, het die Amerikaner hom daarop toegespits om die fisieke, biologiese en kognitiewe verskille tussen die verskillende rasse te ontleed.

Vandaar ‘n groep soos American Renaissance wat onder leiding van die skerpsinnige Jared Taylor sedert 1990 met hernieude ywer die feite rondom rasseverskille in Amerika bespreek en bekendstel. Soos vele suiderlinge, stel Taylor intens belang in Suid-Afrika en die lot van Afrikaners wie se voortbestaan tans deur die ANC se rasse-ideologie van transformasie bedreig word. Reeds sedert 2004 toe ek ‘n artikel vir American Renaissance se gelyknamige tydskrif geskryf het, is ek gereeld uitgenooi om toesprake of referate by die groep se tweejaarlikse konferensies te kom lewer.

In sekere opsigte is die VSA ‘n ewe groot paradoks as Suid-Afrika: ‘n mengsel van eerste wêreld en derde wêreld. Op die lughawe van Atlanta waar ons so pas geland en weer na Memphis opgestyg het, is die bevolkingsamestelling nie veel anders as dié wat ‘n mens op die lughawe in Johannesburg sou aantref nie. Die onderliggende spanning wat “diversiteit” – ‘n term wat natuurlik in sy liberale sin al holruggery is – veroorsaak, neig in sowel ons land as in Amerika om die normale gesprek, kultuur en nasionale identiteit in die wiele te ry.

Hoewel Amerika steeds die land ter wêreld is waar spraakvryheid die beste deur die sogenaamde “eerste wysiging” aan hul grondwet beskerm word, het ‘n sinistere vorm van sensuur oor die afgelope jare kop uitgesteek. Linkse drukgroepe het in sowel 2010 as 2011 die tweejaarlikse konferensie van American Renaissance verhoed deur dreigemente teenoor die hotelle te maak waar dit gehou sou word, selfs doodsdreigemente en ander beloftes van geweld.

Daarom was die konferensie wat ek in Charlotte, Noord-Carolina bygewoon het, slegs beperk tot die sprekers en enkele oorsese besoekers, waaronder Australiërs, Kanadese, Franse en Vlaminge. Video-opnames van die konferensie gaan egter op die internet beskikbaar wees. Die leier van die Vlaams Belang uit Vlaandere, Filip Dewinter, was ingeslyks ‘n genooide spreker by die konferensie.

Vir my persoonlik is American Renaissance se konferensies altyd fassinerend en dié slag was geen uitsondering nie. Onder andere het ‘n Indiaan, dr. David A. Yeagley gepraat oor die onderwerp “’n Comanche-siening van blanke Amerika”. Tydens sy toespraak meen Yeagly: “Die blanke Amerikaner is die Indiaan van die een-en-twintigste eeu wie se voortbestaan voortaan bedreig word.”

Hoewel Amerika in sekere opsigte onder die Obama-regering meer polities korrek geraak het – Jared Taylor meen egter dat Hillary Clinton as president ‘n veel meer anti-blanke program as Obama sou gevolg het – is daar tog toenemend ‘n besef dat swart prestasie op alle gebiede behalwe sport veel te wense oorlaat. Daar is selfs rubriekskrywers in die wêreld se grootste liberale koerant, die New York Times, wat dit toegee en wil hê dat die Amerikaanse staat ‘n groot deel van swart ouers se funksies moet oorneem om hul kinders van kleins af op te voed. Nie net het swartes soos in Suid-Afrika blanke “mentors” nodig as dit by boerdery en ander bedrywighede kom nie, maar hulle benodig selfs blanke teosighouers as dit by die grootmaak en opvoeding van hul kinders kom; aldus die New York Times!

Spraakvryheid was altyd die prerogatief van kommuniste en pornograwe, wat die grootste aanspraak daarop gehad het. Soos Max du Preez egter ‘n jaar of meer gelede in ‘n Johannesburgse boekwinkel gesê het, “is die internet oorgeneem deur rassiste en fasciste”. Soos die meeste dinge wat Max kwytraak, is dit nie waar nie, maar die internet word tog veel minder as die tradisionele media beheer en gesensureer. Heelwat nuus en menings wat deur die massamedia verswyg word, word via die internet wêreldwyd versprei. In die buiteland en in die VSA is daar byvoorbeeld geen verwysing na plaasmoorde in Suid-Afrika nie. Maar danksy die internet en sosiale media soos Facebook en Twitter, raak meer en meer Amerikaners ingelig oor plaasmoorde en ander gruweldade wat in Suid-Afrika teen veral Afrikaners gepleeg word.

By die konferensie op Charlotte was heelwat jongmense ook teenwoordig, selfs ‘n jong Australiër wat sy pa oortuig het om al die pad van ‘n klein dorpie in Nieu-Suid-Wallis af te reis om die gesprekke oor rasseverhoudings in die VSA, Suid-Afrika en Europa te kom aanhoor. Jong, intellektuele Amerikaners by die konferensie was insgelyks begeesterd daaroor om die Westerse beskawing van ondergang te red en om iets vir ons Afrikaners in Suid-Afrika te doen.

Myns insiens was daar nog nie sedert die dae van Paul Kruger en die Tweede Vryheidsoorlog potensieel soveel simpatie vir Afrikaners in die buiteland soos tans nie. Alle redelike mense besef watter groot onreg ons ly en dat die verskriklike geweldsmisdaad wat ons verduur eintlik die beginstadium van ‘n volksmoord teen ons verteenwoordig. Die groot uitdaging vir ons is om daardie simpatie in aktiewe politieke en finansiële steun vir ons saak om te skakel.

Tans is ons in Southaven, Mississippi, digby die grootstad Memphis wat net oorkant die grens in Tennessee geleë is. Memphis is natuurlik waar Elvis Presley vandaan kom en by die lughawe basuin ‘n kennisgewing dit trots uit: “Welkom te Memphis, die geboorteplek van rock ‘n roll.”

Intussen het ons nog ‘n uur teenoor Suid-Afrika verloor en verkeer in die sentrale Amerikaanse tydsone wat die tydsverskil nou agt ure maak.

Behalwe Elvis, is ‘n mens hier in die suidelike state intens bewus van die geskiedenis en ‘n naam soos die Konfederale generaal Robert E. Lee duik omtrent ewe veel in die geselskap op as De Wet of De la Rey in Suid-Afrika. Die tragiese geskiedenis van die Amerikaanse suide wat eers ‘n oorlog teen die noorde in die 1860s verloor het en ‘n honderd jaar later dieselfde soort rassetransformasie as Suid-Afrika sedert ’94 moes ervaar, toon frappante parallelle met ons eie geskiedenis.

Terwyl die suide ook jare lank landbougebied was, met swart slawe wat ewe seer as ons swartes onder feodale omstandighede op die katoenplase gewerk het, het vele van die maatskappye hier tot globale reuse ontwikkel soos Coca-cola in Atlanta of Federal Express in Memphis. In weerwil van die ekonomiese krisis van die afgelope paar jaar in die VSA, bly mense hier welvarend. Net soos Swede en die Anglikaanse kerk in Brittanje die ANC se propagandaveldtog teen die ou NP-regering in Suid-Afrika gefinansier het, moet ons sorg dat simpatieke lande en streke soos die Amerikaanse suide ons huidige stryd om oorlewing moreel en finansieel ondersteun.

Ek was nooit beïndruk deur ons destydse diplomate toe die Broederbond en Nasionale Party in ons land septer geswaai het nie. ‘n Swak, onintelligente, konformistiese en kruiperige tipe Afrikaner het ons volk toentertyd in die buiteland verteenwoordig. Soveel geleenthede het deur ons vingers geglip en uiteindelik het ons die propaganda-oorlog verloor sodat ons land deur verraad en lafhartigheid op ‘n skinkbord aan die radikale ANC oorhandig is.

Vandag het ons egter weer ‘n geleentheid om ons saak aan die wêreld te stel. Die hele Amerika lê braak wat dit betref. Dit hang van ons af of ons die inwoners van die rykste en magtigste land ter wêreld wil oortuig dat Afrikaners, soos Kosowo onlangs, hul vryheid behoort te kry.

Oor slegs enkele dae sal ons in Washington wees waar ons met sowel Demokratiese as Republikeinse senatore oor die vertrapping van ons menseregte deur die ANC gaan gesels. Amerikaanse wetgewing en senaatsbesluite verplig Washington om in te gryp waar etniese konflik of volksmoord in ander lande dreig. Soos in die dae van apartheid toe die swart koukus van Suid-Afrika ‘n groot politieke kwessie in Amerika gemaak het, moet ons sorg dat die VSA uiteindelik ingryp om ons as blanke minderheid te beskerm en weer vry te maak.

Gegewe die swaai na regs in Amerika, met die opkoms van die Tea Party en die intellektuele onverskrokkenheid van groepe soos American Renaissance waarvan die denke stadig maar seker die hoofstroomopposisie teen Amerikaanse liberalisme binnesypel, is dit meer as moontlik vir ons om die ANC hier in Amerika die loef af te steek.

Wat ek nie mooi kan verstaan nie, is hoe Afrikaners so dikwels al die wêreldbeker in rugby kon wen, die eerste hartoorplanting kon doen of by verre die suksesvolste staat in Afrika kon bou, maar ons glo nie meer in onsself as dit by politiek en internasionale betrekkinge kom nie. Waarom? Eens op ‘n tyd het ons mense soos Jan Smuts of Hendrik Verwoerd gehad wat in hul tyd vir geen internasionale staatsman teruggestaan het nie en dinge so kon plooi dat Suid-Afrika of die Afrikaner se belang geseëvier het.

Op al my reise die afgelope paar maande, na Europa in Mei verlede jaar, na Israel in Julie en Egipte in Desember, asook die VSA tans, het ek onder die indruk gekom dat ‘n opwindende tydvak vir ons voorlê. Die Amerikaanse en wêreldpolitiek verander baie vinnig – in ons guns!

Vir eens moet ons al die mislukkings van die verlede vergeet en weer in onsself begin gló! Ons kán! In Washington sal ek my beste voet voorsit om die saak vir ons volk met waardigheid en oorwoë argumente te stel. Behalwe die amptelike afsprake op Capitol Hill, het ‘n groepie Amerikaners wat Afrikaners wil help ons ook vir middagete in ‘n historiese restaurant in die hartjie van politieke Washington genooi.

Hier vanuit die Amerikaanse suide dink ek aan die ander “verre suiderland” in Van Wyk Louw se gevleuelde woorde waar soveel van ons mense vandag in angs en wanhoop oor die toekoms verkeer. Soos die Amerikaners ook so dikwels sê: “Mislukking is nie ‘n opsie nie.” Elke uur, elke dag, moet ons daaraan werk om weer vryheid te verkry.

Southaven, Mississippi, 8 Februarie 2011

расширительный бак лобановский класс

Snuffelende soesji-swyne

Die “sakeman”, of in ieder geval iemand wat deesdae vir die ware Jakob in Suid-Afrika deurgaan, mnr Kenny Kunene, het weer sy soesji-foefie uitgehaal. Dié keer was dit in Kaapstad. Kunene het ‘n nuwe nagklub in Kaapstad oopgemaak, bekend as die ZAR-klub. (Is dit vernoem na die Zuid-Afrikaansche Republiek? Sekerlik nie!) Hy het toe opnuut soesji van ‘n vrou se maag gevreet, en let op ek gebruik die woord vreet, omdat dit by ‘n trogvark soos Kunene pas.

Gwede Mantashe, die sekretraris-generaal van die ANC, het die soesji-etery skerp veroordeel, nes Suid-Afrika se houtwerk-savant, Julias, wat self die vorige insident van soesji en modelle in Johannesburg veroordeel het. Met die soort verontwaardiging wat Marx of Engels se baarde behoorlik sou laat bewe het, het Mantashe die etery van soesji as “teen-revolusionêr” en “anti-ANC” bestempel.

Ek verskil egter heeltemal met kameraad Mantashe. Mnr Kunene se optrede is allesbehalwe teen-revolusionêr; inteendeel. Dit is bloot omdat Kunene ‘n ekstreme weergawe van Julias, met sy uitspattige R250,000-polshorlosie en legio luukse motors, is, dat hy die ander kamerade tot sulke intense ongemak stem. Kunene se optrede is ‘n spieël waarin die ANC se SEB-trogvarke, tendepreneurs en korrupte politici hulle eie, obsene, grotesk-oorgewigte (dink aan Zuma se dikbus-seun wat mynwerkers by Aurora laat krepeer van die honger, terwyl hy self foie gras vreet) aangesigte sien, en dit is nie ‘n mooi ding om gade te slaan nie, selfs nie eens vir die mees geharde kaviaar-kommunis nie.

Hoekom ek sê Kunene susji-etery is allermins teen-revolusionêr, is omdat dit ontwerp is om sy en sy mede swart, manlike SEB-trogvarke en tenderpreneurs se oppermag as die nuwe heersers van die land te beaam. Niemand en niks is buite bereik van dié trogvarke nie, sê Kunene se optrede. Ons kan maak wat ons wil, koop wat ons wil, en ook wie ons wil – selfs ‘n vrou wat as ‘n menslike skinkbord moet dien. Dis ten nouste verwant aan die verskynsel van bloulig-konvooie, waar onbenullige ANC-kaders begelei word deur ‘n trop ongedissiplineerde bobbejane wat sonder enige provokasie enige motoris van die pad sal druk, indien hulle hom nie van die gras sal maak nie. Weer eens is die boodskap: Ons is verhewe bo die wet, en reels is iets wat vir ander mense geld.

Kunene se jongste menslike soesji-skinkbord is die mees kragtige boodskap nóg dat die ANC se swartmag-trogvarke die kitaar slaat en die res moet dans, dat die wiel sy volle sirkel gedraai het, dat die revolusie voltrek is. Die Kaapstadse skinkbord is naamlik doelbewus ‘n aanvallige, blanke vrou (sien foto’s). Opnuut gryp die boodskap jou, bind jou vas, en slaat jou oor die kop: “Ek, die SEB-trogvark, kan selfs julle blanke mans, wat ons revolusie volledig omver gewerp het, se vrouens as my menslike skinkbord gebruik.”

Mag- en maagpolitiek, “Black Power” en die volledige vernedering van hul vorige vyand, vrouens en veral die blanke man, word deur die obsene trogvarke en swyne van die ANC in die proses tot nuwe dieptes van die walglike gevoer.

наборы инструмента

Die mag oor lewe en dood

Gister ontvang ek ‘n reeks foto’s van slagoffers van plaasmoorde. Alhoewel mens jouself sielkundig voorberei as jy die foto’s kyk, is daar geen manier om die skok vooraf te voorkom nie, selfs al het jy dit ook vantevore gesien en beleef. Dit is net eenvoudig ondenkbaar dat een “mens” so-iets aan ‘n ander mens kan doen. Inteendeel ek glo nie eers daar is iewers ‘n “mens” in die wêreld wat so-iets aan ‘n dier sal doen nie.

Die absolute onmenslike wreedheid waarmee plaasmoorde gepaard gaan, laat natuurlik die vraag ontstaan, wat is die motivering van die moordenaars om tot sulke dade in staat te wees? Wat gaan in die psige (as hulle so-iets het) van die aanvallers aan? Diere maak mekaar dood vir kos of beskerming – op watter wrede manier ookal in die mens se verwysingsraamwerk. Die prentjie van die trop leeus wat ‘n buffel gevang het, en reeds begin vreet terwyl die buffel nog lewe kom hier ter sprake.

Maar die mens is tog veronderstel om ‘n siel en ‘n gewete te hê, ‘n deernis met andere van ons spesie. Of is ons van dieselfde spesie? Die antwoord waarop ek uitkom, is die mag wat die sterkere oor die swakkere uitoefen. Dit is ‘n mag wat deel is van die mensdom, deel is van ons psige. Die groot boelie wat kleiner kinders op die speelgrond rondstamp, die bestuurder van die groot 4X4 wat die klein Golfie se bestuurder intimideer om pad te gee dat hy kan verbykom, die bestuurder wat sy personeel terroriseer by die werk, die moordenaar met sy wapen in sy hand as sy slagoffer hulpeloos voor hom lê. In die eerste gevalle hierbo genoem, is die mag beperk, en in die publieke oog, en is die mag dus meer beheerd. Maar in die laaste geval, word daardie mag absoluut, soortgelyk aan ‘n god.

Wat daarmee saamgaan is die mag tot skepping of verwoesting, die mag om te heel of te skend, die mag om op te hef of te folter. In alle godsdienste word daardie magte aan die relevante opperwese of god toegeken, en is dit hoekom ons as christene, God as almagtig beskou.

Dit sê vir mens baie oor die geweldsmisdade van Afrika, en spesifiek die plaasmoorde Suid Afrika. Hoekom, as die misdadiger kan wegstap met sy buit (as diefstal die motivering is), moet die slagoffer daarby nog verkrag, gemartel, vermink en/ of vermoor word?

Ek dink dit is daardie waansinnge oomblik van mag, waarin die misdadiger wil wys dat hy meer mag het as die slagoffer, en waar die vermoë om te kies tussen goed en kwaad, tussen lig en donker, ontbreek. En dit word verder aangevuur weens ‘n diepgewortelde haat jeens die blanke, wat verder aangewakker word deur ANC-politici se uitsprake, wat groter rassiste is as enige blanke. Die geskiedenis van Afrika bewys dat hier iets ernstigs fout is wat die gebruik, of eerder misbruik, van mag betref. Kyk wat het tussen die Hutsi’s en Tutsi’s gebeur! In die tagtigs het duisende jubelende en dansende “mense” gejuig as een van hulle met ‘n brandende buiteband om die lyf lewendig voor hulle verbrand word.

Die res van die wêreld het by daardie magsmisbruik en magswaansin verbybeweeg na die Middeleeue en die Tweede Wêreld-oorlog, wat deur sommige kenners as die laaste van die “imperialistiese ou wêreldoorloë” gereken word, maar in Afrika is dit nog deel van die kultuur, van die wet van die oerwoud – “oorlewing en die mag van die sterkste”.

En in terme van die Strafreg, waar laat dit die moontlike slagoffer om sy/haar eie keuse te maak om maksimum geweld te pleeg om die misdadiger af te weer? Moet jy eers met die aanvaller onderhandel en vra wat sy bedoelinge met jou is? Die feit dat so baie van ons mense eerder ons vaderland verlaat oor geweldsmisdade, en jy wat dit wil verlaat – ten regte ook – om weg te kom van hierdie barbaarse kultuur, sê vir my dat ons as afstammelinge van Europa in ons onderbewussyn nie daarmee wil saamleef of geassosieer wil word nie.

Om die “mense” van Afrika om te draai, om die weg van die lig te kies, lê veel dieper as om dit simplisties voor die deur van armoede of apartheid te lê. Hoekom pas politiek die Afrikaan soos ‘n handskoen? Omdat dit ‘n stryd om mag is, ‘n magspel. En as hulle dit kry, klou hulle daaraan met alles wat hulle het – à la Mugabe en al die ander diktators en despote wat al aan die bewind was in een of ander Afrika land. Die ANC is de facto dronk van daardie mag, en soos Lord Acton gesê het: “Power corrupts, and absolute power corrupts absolutely.”

Dit is hoekom Malema en sy Jeugliga vir comrade Zuma wou moord pleeg, hoekom hulle nog die Kill the Boer-lied wil sing, hoekom die sg. MK-oudstryders die Weskaap onregeerbaar wou maak (want hulle het die mag daar verloor – ‘n bitter pil om te sluk), hoekom die plaasmoordenaars se wreedheid geen perke ken nie. Altyd die spel om, en beheer van, mag, dierlike mag, want dit is Afrika.

Uitnodiging aan Praag-deelnemers oor die Volksverkiesing

Die Afrikaner het nie meer tyd of geleentheid om na alternatiewe te soek om op die Vryheidspad te vertrek nie. As ons eers na al die leunstoelplanmakers se planne en voorstelle moet luister, gaan ons huidige geslag al oorlede wees, voordat daar iets gebeur.

Die juridiese agrumente waaronder die VVK begin is, en waaronder dit die Volksverkiesing aan die gang gesit het, is waterdig, en soos ek in my vorige artikel gestel het, ‘n broodnodige beginpunt van ‘n baie belangrike reis. As daar mense is wat nou ernstige kritiek daarteen het, sou die duidelike aangewese optrede vir daardie mense wees, om self van hulle leunstoele af op te staan, en hulle planne dan in werking te stel, sodat almal dit kan toets in die vorm van ondersteuning.

Maar dan sal hulle vind dat, in die aard van die Afrikaner, daar duisende mense gaan wees wat dit kritiseer, afskiet en as onhaalbaar afmaak. Ten minste sal hulle dan kan sê; “Ons het die moed van ons oortuiging gehad om op te staan vir wat ons glo.” My kennis van ons volk sê egter vir my dat geeneen van die leunstoel kritici of planmakers daardie moed aan die dag sal lê nie, en dit gemaklikersal vind om net “Wolf-wolf” te skree, en dan aan te gaan met hulle daaglikse dingetjies, terwyl hulle uitkyk vir die volgende man, met moedige oortuigings, se plan om af te skiet.

Ek rig dus hierdie ope uitnodiging aan almal. Stuur asseblief julle vrae en dinge wat kwel in verband met die Volksverkiesing na herza1000@gmail.com . Ek het met Paul Kruger van die VVK ooreengekom dat hy saam met my die vrae sal deurwerk, en skriftelik daarop sal antwoord. Wees asseblief kort en op die man af, aangesien ons nie tyd sal hê om deur lang opstelle te werk nie. Dui ook asseblief die onderwerp aan as: “Navraag: VVK”. Aangesien ek en Dan binnekort na Amerika vertrek, onderneem ek om teen einde Februarie / begin Maart, Paul se antwoorde te publiseer.

Na aanleiding van sommige kommentaar wil ek dit ook duidelik stel, dat Praag nie agteroor sit en agter die Volksverkiesing gaan skuil om niks te doen nie. Ons gaan volstoom voort om die Afrikaner se saak te stel, en gaan ook voort met ons plan om ‘n eie Afrikanergebied te bekom onder ‘n Ontwikkelingskoöperasie. Ek en Dan Roodt besoek Amerika eersdaags, waar ons met invloedryke mense en politici gaan gesels oor die situasie van die Afrikaner en blankes in Suid Afrika, en spesifiek die volksmoorde wat aan die gang is.

promoted posts

Kommunisme se ‘goeie bedoelings’

As ek terugdink aan my sosiologie-jare aan RAU, en ek bedoel nou die tyd toe daardie instelling nog Westerse standaarde gehandhaaf het, het ons in groepsverband Marx se kritiek op kapitalisme en die voordeel van kommunisme beoordeel. Een van die vernaamste punte wat gemaak is, is dat daardie sisteem teoreties goed is, maar in die praktyk skipbreuk gelei het weens sommige aspekte wat onuitvoerbaar was. Marx se benadering was te vereenvoudig om die ganse kompleksiteit van menslike handelinge saam te vat.

Wie verder ondersoek instel na Marx se bedoelings, kry egter ‘n ander beeld te sien. Soos Ronald Reagan op ‘n stadium gesê het is ‘n kommunis iemand wat Karl Marx lees, en ‘n antikommunis iemand wat Marx verstaan.

Een van die skadeliker uitlatings van Marx was dat geloof die opium van die massa is; ‘n stelling wat oorspronklik ontleen was aan die Sionistiese denker Moses Hess. Die veronderstelling is dat geloof die gepeupel salig onbewus in hul verdrukte, vernederde posisie hou en dus deel uitmaak van die verdrukte karakter van die aanhangers. Daarbenewens is Marx se model van die struktuur van die samelewing, wat bestaan uit die onderbou, oftewel die werkersklas (proletariaat) en die bobou, oftewel die welgesteldes (bourgeoisie) ‘n model wat wanbalans impliseer. Hierdie wanbalans kan slegs deur middel van omverwerping en rewolusie uit die weg geruim word. En miljoene mense het kritiekloos hierdie model aangeneem.

Die verraderlike aspek van hierdie benadering is dat Marx se model geen heil behels nie, maar juis meer wanhoop in die verskiet het. Deur geloof te veroordeel as ‘n pilletjie vir die pyn het hy mense aangespoor om hul geloof af te sweer. Die resultaat is dat mense hul morele beginsels verloën het, tesame met hul hang na diepgewortelde gevoel vir regverdigheid en ordelike samesyn. Deur mense van hul moraal te beroof, word hulle ook van hul karakter ontneem. Hul identiteit en gevoel van sin in die lewe is saam met geloof oorboord gegooi. Gevolglik gaan hierdie mense nie meer leef ter wille van oordrag en verryking van hul kultuur aan die nageslag nie, maar ‘n grimmige hedonisme vul die vakuum waar geloof moes gewees het. Hierdie mense begin slegs te leef vir die hier-en-nou en hul fundamentele waardes vervlak tot tydelike, verbygaande tendense.

‘n Afwesigheid van karakter, beginsels of geloof lei noodgedwonge tot ‘n staat van nihilisme, en dit is hier waar die werklike opium van die massa sy intrede neem. As daar geen hoër moraal is om jou karakter aan te meet nie, vervaag die verhouding tussen lewe en dood, tydelik en ewig, en plig en plesier. Die lewe beteken niks nie, en die dood daarom ook nie. Die dood word goedgepraat en die lewe word as ‘n ongewenstheid beskou. Al hierdie gedagtegange het op een of ander stadium onder kommunistiese regimes geheers. Selfs ten tyde van die Franse Rewolusie – ‘n voorloper van die kommunistiese rewolusie – wat ook teen alle vorme van geloof gekant was, het die mees barbaarse slagtings en teregstellings plaasgevind.

Die ander kritiekpunt van Marx is dat die proletariaat bevry moes word van die effekte van die hoër kultuur. Deur hierdie hoër kultuur, oftewel die bourgeoisie af te breek, het egter dieselfde rigtingloosheid as gevolg. In byna alle gevalle is die struktuur van die samelewing eksterne manifestasies van die hoër spirituele strewes wat in die hart van die volkere vir baie jare gesetel was. Die Romeine byvoorbeeld het geglo dat daar honderde gode was, en elke god het ‘n heel spesifieke taak gehad. Een was vir landbou, een was vir reis op land, ‘n ander het geheers op see, en nog ander was vir welvaart. Vandag is daardie gode geëksternaliseer in die vorm van burokrate en amptenare wat oor verskillende ministeries regeer.

Volgens Marx se voorspellings het ‘n arbeider in Duitsland, Frankryk of Italië veel meer met mekaar in gemeen as met hul hoër kulture, vandaar sy oproep “Werkers van die wêreld, verenig!” Die realiteit het die teendeel bewys, naamlik dat werkers meer affiniteit met hul eie hoër kultuur voel as met dié van ander westerse lande. Volgens ‘n artikel wat ek van die geskiedkundige Ivor Benson gelees het, was selfs die Russiese boere wat die Tsaar moes vermoor nie bereid om tot hierdie daad oor te gaan nie. Hul gewete het hulle op die laaste oomblik teengehou. Dit is per slot van rekening hul keiser. Vandaar dat die Bolsjewiste belsuit het om buitelanders, vermoedelik Hongare, te kry om die keiser en sy familie dood te skiet (Anders as wat menige mense dink, het die Bolsjewiste self nie die sneller getrek nie.)

Die totale gebrek aan respek waarmee hulle die lyke vermink het om hulle onherkenbaar te maak is ‘n bewys waartoe ‘n volk in staat is as hulle in hierdie toestand van nihilisme beland het. Laat staan nog dat onder Stalin die verskillende oblastbaronne (plaaslike leiers) teen mekaar gekompeteer het wie die meeste mense kon doodmaak.

Marx se wens, ‘n diktatuur van die proletariaat, is presies wat dit is. Diegene met die minste ontwikkeling, die minste insigte en sedes, die slegste verteenwoordigers van hul eie kultuur is eintlik die ware proletariaat. Geen samelewing kan lank stand hou as die proletariaat regeer nie. Onder sulke omstandighede verval kulture in onbegrip, kortsigtigheid gebrek aan respek vir eie geskiedenis en onverskilligheid.

Met bogenoemde taktieke, wat teen geloof en hoër kultuur gerig is, skep ‘n mens ‘n teelaarde vir wat die Engelse filosoof Thomas Hobbes destyds ‘n oorlog van almal teen almal genoem het. Alle menslikheid verdwyn en dierlikheid begin kop uit te steek, en die sterkstes moor die swakkes uit vir hul eie tydelike gewin, om later weer vervang te word deur nog sterkes. Deur verder te stel dat almal gelyk is, verbied mense eweneens om hul ambisies te ontwikkel en na bo te streef sodat die samelewing in ‘n permanente staat van angs, rigtingloosheid en nihilisme verkeer. ‘n Mens durf byna beweer dat kommunisme teen die mens se geestelike natuur indruis.

Hoewel die indruk gewek word dat kommunisme se tyd uitgedien is, is die realiteit dat dit slegs in ‘n ander gedaante gemuteer het. Deesdae gebruik hulle arbeiders van vreemde kulture om die sedes van elke kultuur te verwar en te ondermyn, en noem dit “integrasie”. Enigiemand wat ‘n probleem het met hierdie integrasie kan ook reken om as ‘n paria beskou te word. ‘n Onlangse mosie wat deur die Europarlement aangeneem is waarin alle vorme van nasionalisme teëgewerk moet word, bewys dat hierdie ellende wat Marx veroorsaak het nog steeds nie uitgedien is nie.

‘n Herlewing van ‘n mens se eie kultuur is uiteindelik sy belangrikste bron van vitalisasie en ‘n manier om die wêreld te verklaar wat op sy manier sin maak.

Ek hoop dat dit nie te laat is nie om hierdie opvatting aan die volgende geslag deur te voer nie.

casino bonus Данильченко Харьков

Uitnodiging aan die VVK-genomineerdes

Na aanleiding van Hein Zaayman se artikel oor die belangrikheid van die VVK se verkiesing, wil ek ‘n voorstel maak oor die VVK se genomineerdes. In die kommentare wat op Hein se brief gevolg het, is die aantyging gemaak dat die VVK met relatiewe geheimhouding bedryf word. Te oordeel aan skrywes wat ek en ander aan die VVK gerig het, en waarop hetsy geen reaksie, hetsy ‘n vae, sarkastiese of onbevredigende reaksie ontvang is, asook die gebrek aan opdaterings en detail op die VVK se werf, lyk dit of daar iewers ‘n vuurtjie brand. In ‘n onlangse brief aan die Praagwerf het iemand byvoorbeeld beweer dat die registrasieproses glo redelik traag verloop. Ek kan egter geen melding op die VVK se werf vind van die stand van registrasies tot op hede nie.

Een van die probleme, meen ek, wat lei tot die skeptisisme en trae registrasies, is dat ek en baie ander mense min weet van die genomineerdes, buiten vir die enkele bekendes. Ek weet veral min van hulle visies vir die toekoms van Afrikaners. In enige ander verkiesing publiseer die kandidate of dan minstens hul partye ‘n verkiesings-handves, waarin hulle beleid en visie uitgestip word. ‘n Indrukwekkende CV, soos waaroor sommige van die kandidate beskik, is een ding, maar ‘n uitvoerbare visie en planne is ‘n perd van heeltemal ‘n ander kleur. Hoe kan enige iemand immers vir ‘n persoon wil stem as jy hoegenaamd niks weet van sy toekomsvisie nie? Vir al wat ek weet kan Kandidaat A ‘n Afrikaner-Taliban op ons wil afdwing, teenoor Kandidaat B wat die Broederbond en ANC se geheime insurgent by die VVK se verkiesing is.

Vir my klink dit dus logies dat elke kandidaat van die VVK se verkiesing vir ons sy toekomsvisie en planne om selfbeskikking te behaal, behoort uit te stip. Ek sou graag ‘n kort stuk van elkeen, iets soos 500 woorde of minder, wou sien, wat in eenvoudige Afrikaans vir my vertel waarom ons vir hom moet stem. Hierdie stukke moet spesifiek wees, en nie vae, algemene stellings maak nie. Iets soos: “Ek staan ‘n geografiese volkstaat in die Noordkaap met Orania as sy kern voor, en om dit te bereik moet ons Afrikaners aanmoedig om soontoe te migreer, met die volgende taktieke…” is vir my baie meer betekenisvol as ‘n niksseggende, algemene stelling soos: “Ek is ten gunste van selfbeskikking.” Natuurlik wil geen politikus homself regtig so bind aan ‘n spesifieke visie of praktiese planne nie, maar andersyds verwag kiesers dit van hulle.

Ek is helaas nie vreeslik optimisties dat die VVK sulke verkiesings-handveste op sy werf sou publiseer nie. Dis miskien verstaanbaar. Die VVK sien himself as die ekwivalent van Suid-Afrika se OVK, en die OVK sal ook nie sommer die DA se handves publiseer nie. Daarom wil ek voorstel dat Praag ‘n skriftelike uitnodiging rig aan elke genomineerde in die verkiesing om ‘n 500-woord brief aan die Praagwerf te stuur (briewe@praag.co.za) , wat as elkeen se verkiesings-handves op die Praagwerf gepubliseer sal word. Dis heel moontlik dat nie almal so sou wou maak nie, wat uiteraard vir die kiesers ook iets oor diegene wat nie wil nie, sou vertel.

Om te beaam: Ek sou verwag dat ‘n handves kort, bondig en duidelik moet wees. Dit moet ‘n spesifieke planne en visie uitstip, sonder om in vae veralgemenings te verval. Ek sou veral verwag dat die visie-dokumente onveranderd, sonder enige redigering, op die Praagwerf geplaas moet word.

справка 086 у купить

‘n Ateïstiese boek in Afrikaans

Dis ‘n yslike mite dat daar godsdiensvryheid in Suid-Afrika is. Dit is dalk waar dat daar ietwat meer ruimte is vir andersdenkendes – grotendeels “ongelowiges” – om hulle sieninge selfs in die openbaar te stel, en selfs op hierdie forum sterk standpunte oor godsdiens in te neem, maar sekere dinge van die ou bedeling vier steeds hoogty.

Hier verwys ek in besonder na boeke wat daardie andersdenkende ongelowige standpunte stel en uitdra vir hopelik ‘n wyer leserskringe. Daar is steeds ‘n hele aantal boekwinkels soos CUM wat ‘n groot verskeidenheid boeke oor hoofsaaklik die christelike godsdiens aanbied en selfs boekwinkels soos CNA en Exclusive Books (of wat hulle nuwe naam ook is) het gewoonlik ‘n rak of twee vol godsdienstige werke, en hulle sal selfs ‘n eksemplaar of twee dra van Hawking of Dawkins of Hitchens se boeke, maar jy soek jou moeg en sat vir enige iets in daardie trant in Afrikaans.

Hoekom is dit so? Daar is blykbaar ‘n paar titels in Afrikaans wat die ongelowige standpunte weergee of die “heidense” evolusieleer bevorder, maar hulle word nie voorop gestel in die winkels indien hulle wel aangehou word nie.

Hoe waar hierdie mening is, het ek ‘n week of wat gelede met ‘n bietjie van ‘n skok uitgevind.

Ek is genooi om ‘n byeenkoms van ‘n klein groepie mense wat so bietjie andersdenkend is as die meeste ander, by ‘n woonhuis hier in Pretoria by te woon. Net toe ek in die ruim voortuin inry en my motor parkeer, kom daar ‘n kêrel op ‘n groot motorfiets – ek dink dit was ‘n Harley-Davidson – aangery.

Ons het so half saam-saam ingestap en toe stel ons gasheer ons aan mekaar voor. “Armando, is die skrywer van ‘n boek wat jy dalk in belang kan stel. Die titel is: ‘Ateïsme, die Saak teen God'” vertel ons gasheer.

Natuurlik stel ek belang. Ek soek na Afrikaanse boeke in hierdie en verwante rigtings. Dit blyk toe dat ons gasheer ‘n paar eksemplare van die boek byderhand het en teen ‘n spesiale afslagprys koop ek dit net daar..

Later die dag begin ek lees – en onmiddellik is ek beïndruk. Armando Pellencin het ‘n moeilik uitspreekbare van, maar sy Afrikaans is nie net keurig en leesbaar nie, maar die boek self is ‘n groot verrassing met die kundigheid daarvan, die deeglikheid van sy navorsing, die treffende insigte en ontledings en die eerlike gebruik van aanhalings van verskeie skrywers wat alle behalwe die ateïsme aanhang. Hy haal mense soos Aquinas, Luther en andere woordeliks aan – soms in Engels as hy meen dat iets van hulle betekenis verlore kan gaan in vertaling. Dit staan natuurlik in skerp teenstelling met die wyse waarop kreasioniste “ongelowiges” soos Dawkins en kie dikwels “wanaanhaal”.

Armando se boek is nie ‘n vinnige oppervlakige lees nie. Dit is ook nie ‘n militante uitvaar en gevloek op godsdiens nie, soos sommiges dalk sou dink nie. Dit het ‘n baie sterk akademiese inslag met gewigtige ontledings van begrippe soos ateïsme, agnostisme, panteïsme, teïsme en geloof en daarteenoor die rede, “opdragte en openbarings”, verskillende godsbegrippe, die “sondes van die Christendom”, die etiek van Jesus, ensovoorts.En deurgaans word dit gesteun met aanhalings en bronverwysings uit ‘n stuk of 50 verskillende werke.

Voorwaar ‘n deeglike stuk werk wat selfs vir my wat myself as redelik wydbelese – natuurlik feitlik net in Engels — oor hierdie saak beskou, nuwe inligting en insigte gebring het! En selfs gelowiges skan dit dalk nuttig vind – maar dan sal hulle beslis van die meer intellektuele, ondersoekende soort moet wees.

Maar hier is nou die slegte nuus. Die boek is nie beskikbaar in boekwinkels nie want selfs instansies soos die CNA en Exclusive Books wil dit blykbaar nie op hulle rakke hou nie. Hoekom die voorafbepaalde sensuur weet ek nie, maar ek kan net vermoed dat daar druk van verskeie rigtings kom oor boeke van hierdie aard – en dan nog in Afrikaans.

En Armando moes die boek self uitgee en publiseer want daar ook kon nie ‘n uitgewer gevind word wat bereid is om sy naam voor in die imprimatur te plaas nie. Hy het dit gedoen deur middel van Publiself Uitgewers wat ‘n mens net laat betaal vir hulle koste en dan die bemarking en verkope – en enige inkomste – vir jou laat.

Hierdie gebrek aan kundige boekopstellers en redigeerdes is helaas soms sigbaar in bv. ‘n voetnota wat sommer oor drie bladsye strek en enkele setfoute, maar dit doen nie afbreuk aan die gehalte van die inhoud nie.

Armando se taal is besonder keurig al is dit soms ietwat anders soos dat hy die woord “almoënd” verkies bo alvermoë. Maar dit staan tog so in HAT.

Beslis ‘n aanwins vir enigeen wat graag in hierdie rigting lees en soveel te meer so omdat dit in Afrikaans is. Ons soek meer van hierdie soort boeke in ons eie taal. Ek het gehoor dat daar ‘n boek was met ‘n titel van iets soos “Evolusie is ‘n Feit”, maar net soos met Armando se werk, kry ek dit nie gelys op Kalahari.Net of Loot.co.za nie. Ja, ek weet van die twee “grotes” – die Groot Gedagte en die Groot Avontuur, maar die GG nogal goeie feite gee oor die heelal en die oerknal en GA oor evolusie, eindig eersg. met ‘n hoofstuk wat lof en hulde bring aan een of ander godheid met die naam God en die GA is so deurspek met die skrywer se eie, dikwels lagwekkende “teorietjies” dat die titel eintlik die Groot Ego moes gewees het.

Ek het dit self al oorweeg om ‘n bondige, maklike lees bare werk oor evolusie te skryf en ek het al op verskeie plekke gepleit dat ware kundiges aan ons universiteite dit doen, maar met ‘n paar navrae by kennise wat by uitgewers betrokke is, is ek baie gou ingelig dat ek my tyd en my geld mors. Hulle stel nie belang nie.

Daar is geleentheid en geld vir godsdienstige “pulp and trash”, maar helaas nie vir die a-godsdienstige stywe pap nie.

полиграф

Dankbaarheid teenoor die Janjaweed

Afrikaners behoort die Janjaweed van die Soedan vir ewig dankbaar te wees. Dit is grootliks as gevolg van hulle toedoen dat daar ‘n referendum in die Soedan gehou is, met die oog op die afskeiding van die suidelike deel van daardie land van die noorde. Dit lyk asof Afrika se grootste land binnekort nie meer een land sal wees nie, en of die suidelike, swart deel van die land sy onafhanklikheid gaan bekom, omdat die stemme ten gunste van afskeiding oorweldigend blyk te wees.

Die onafhanklikheid van Suid-Soedan, of wat ook al die nuwe land genoem gaan word, vee alle besware teen selfbeskikking vir Afrikaners van die tafel af. Suid-Soedan het byvoorbeeld nie seetoegang nie, ‘n flouerige beswaar wat dikwels teen ‘n volkstaat geopper word. Ek wonder terloops waarom kla niemand dan oor Botswana, Swaziland of Lesotho se bestaansreg op dieselfde gronde nie? Afrikaners as volk se bruto nasionale produk verdwerg die gesamentlike BNP’s van Suid-Soedan, Lesotho, Botswana, Lesotho, Zimbabwe, Mosambiek en Swaziland s’n saam.

So ook is daar ‘n hele aantal verskillende stamme en taalgroepe in Suid-Soedan, wat nog ‘n gunsteling-verskoning is van diegene wat hulself blind hou vir die onafwendbaarheid van selfbeskikking vir Afrikaners. Daar gaan beslis nog konflik wees tussen suid en noord, omdat die Janjaweed nie bloot net sal verdwyn nie. Hoe dikwels moet mens die absurde verskoning aanhoor dat ‘n Afrikaner-volkstaat kwansuis ‘n sekerheidsprobleem op sy grense sou hê? Die vernietigende reaksie daarop is natuurlik dat ek eerder ‘n sekerheidprobleem op my land se grense het as wat ek een het op my eie woonerf, soos wat ons tans in die misdaad-besmette Nuwe Suid-Afrika moet verduur.

Daar is, kortom, geen beswaar teen selfbeskikking vir Afrikaners meer moontlik nie, sonder dat die persone wat dié beswaar sou opper, hulself skuldig maak aan die grofste dubbele standaarde denkbaar nie. Waarom mag die swart Soedanese oor hulself beskik, maar Afrikaners word nie daardie voorreg gegun nie? Ons word immers, nes die swart Soedanese, uitgemoor deur die ANC se eie weergawe van die Janjaweed en onderdruk deur rassistiese praktyke soos regstellende aksie, nes die Moslems in die Soedan die animiste van die suide onderdruk het.

Die enigste vraag wat myns insiens oorbly, is watter vorm selfbeskikking vir Afrikaners moet aanneem. Dit is dus nie meer óf nie, maar hóé.

Natuurlik moet mens kennis neem van die demografiese en geografiese realiteite van Suid-Afrika, en jou oplossing binne daardie parameters bedink. Dit raak byvoorbeeld elke jaar moeiliker om ‘n groot gebied waar Afrikaners die meerderheid is, af te baken, en dit lyk onwaarskynlik dat daar ‘n grootskeepse verhuising van Afrikaners na die woestyngedeelte van die land sal wees. Juis om hierdie rede is dit belangrik dat mens die begrippe selfbeskikking en volkstaat skei, al word hulle dikwels as sinonieme gebruik. Selfbeskikking, na my mening, hoef nie onmiddelik ‘n geografiese gebied te impliseer nie, alhoewel die meeste mense seker sou saamstem dat ‘n geografiese gebied, ‘n volkstaat, eerste prys sou wees. ‘n Groot mate van selfbeskikking is tog moontlik sonder ‘n onafhanklike land. Wat verhoed Afrikaners om oor sake van eiebelang te besluit, soos veiligheid, opvoeding en gesondheidsorg? Daar is internasionale presedente vir volke sonder ‘n onafhanklike grondgebied, maar met ‘n groot mate van outonomiteit.

Nóg die Palestyne, nóg die Baske in Spanje het byvoorbeeld tans hul eie, onafhanklike lande. Die Palestyne op die Wesoewer se situasie is baie soortgelyk aan dié van Afrikaners, omdat daar Joodse nedersettings op die Wesoewer tussen die Palestyne is. Nietemin is die Palestynse Owerheid onafhanklik van Israel, word hy deur die Palestyne verkies, en vorder hy belasting in van die Palestyne. Ek kan geen rede sien waarom Afrikaners nie ook ‘n Afrikaner-owerheid kan verkies, en dat ons belasting aan so ‘n owerheid kan betaal nie, wat dit op ons belange moet spandeer.

Ek verwys doelbewus na belasting, want myns insiens is ‘n eie owerheid, wat ons belasting vorder en dit op ons belange spandeer, die belangrikste stap wat ons kan neem na selfbeskikking. Sodra ons belasting op ons eie belange spandeer word, in teenstelling daarmee om die ANC se kakistokrasie te verryk, is die res eintlik detail. Afrikaners se belasting sal byvoorbeeld onmiddelik vir ‘n professionele Afrikaner-polisiemag betaal, wat die veiligheidssituasie in ons buurte onmiddelik met 1000% sal verbeter. Met ons eie belasting wat vir ons belange gaan, is ‘n Afrikaner-universiteit en volkseie skole ‘n gegewe.

Daar is selfs met ‘n Afrikaner-owerheid uiteraard baie detail om te bedink, soos hoe om te maak met infrastruktuur wat in beide die Afrikaners en die res van die land se volke se belang is (betaal die Afrikaner-owerheid sy deel van die projekkostes, byvoorbeeld?) As gevolg van my vorige betrokkenheid by ‘n mislukte poging om ‘n Afrikanerraad te verkies, staan ek ook uiters skepties teenoor ‘n verkiesing van ‘n owerheid op hierdie voortydige stadium. ‘n Kameel is ‘n perd wat deur ‘n komitee ontwerp is, en ek glo nie dat ‘n verkose komitee tans die regte benadering is nie, siende hoe komitees dikwels verlam word deur binnegevegte en dikwels sukkel om saam ‘n werkbare visie te vorm. Dit vereis eerder visioenêre, indien nie rewolusionêre leierskap nie, met die vermoë om strategies te dink. Sulke leierskap word helaas nie sommer net verkies nie, en of ‘n komitee dit kan oplewer, is vir my geensins seker nie.

Die Nubiërs van suidelike Soedan het egter vir ons die pad gewys. Wat ‘n Nubiër kan vermag, kan ‘n Boer sekerlik ook. Waarvoor wag ons?

hair headbands

Matriekslaagsyfer van 2010 is bekook

Die matriekslaagsyfer van 2010 is bekook.

In aanloop tot die landwye stadsraadsverkiesing vanjaar, is dit vir die ANC-regering van uiterste belang om ‘n sy beeld te poets en is dit hoogs waarskynlik dat die matriekslaagsyfer bekook is.

Met ‘n styging van 7 persentasiepunte in die matriekslaagsyfer maak hy baie mense gelukkig. Veral die 2010 matrieks en hulle ouers en natuurlik die swart onderwyser vakbond Sadou met sy meer as 200 000 lede.

Na verlede jaar se uitval tussen die ANC-regering en Sadou oor ‘n salaris geskil, sal dit daarom baie onwys wees om die geskil verder te dryf met ‘n swak matriekslaagsyfer. En dit is natuurlik in die minister van onderwys se mag om die syfer te bekook deur Umalusi.

Sadou is ‘n lid van die vakverbond Cosatu wat op sy beurt ‘n alliansie vennoot van die ANC is. Dié vakverbond is letterlik die ANC se organisasie op voetsoolvlak. Sonder die steun van Cosatu (en Sadou) in die stadsraadsverkiesing vanjaar, is die ANC se hande en voete afgekap.

Stadsrade is onbevoeg.

Die regerende party het reeds talle probleme as gevolg van kaders in stadsrade wat weens hulle onvermoë, onbetroubaarheid en laksheid in gebreke bly om dienste te lewer aan hulle kiesers.

Tans word 38 munisipaliteite in Noordwes, Mpumalanga, Gauteng en die Oos-Kaap ondersoek vir beweerde ongerymdhede. In Suid-Afrika se hoofstad, Pretoria het die Tshwane-munisipaliteit besluit om mnr Kiba Kekana te beloon met ‘n goue handdruk van R2,3 miljoen na die beweerde onbehoorlike hantering van dié raad se geldsake en kontrakte.

In die Madibeng-munisipaliteit (Brits/Hartbeespoort) kry die voormalige munisipale bestuurder mnr Philemon Mapulane nog steeds R1,1 miljoen salaris per jaar nadat hy meer as ‘n jaar gelede geskors is. En so gaan dit aan.

Mnr Sicelo Shiceka, minister van samewerkende regering, het in Desember 2010 onthul dat dit kos R4 miljoen om 1km in die Noord-Kaap te teer terwyl die belastingbetaler in Gauteng R17 miljoen per km opdok!

Die ANC-regering het dus nodig om sy beeld by die kiesers van Suid-Afrika te poets, ook in die lig van die ongemaklikheid tussen die alliansie vennote Cosatu en die SAKP.

Die onmin tussen die swart onderwys vakbond Sadou en die minister van basiese onderwys, Angie Motshekga, het duidelik na vore gekom toe Sadou by die aanvang van die 2010 matriekeksamen ‘n verklaring uitgereik het waarin hulle gesê het dat “indien die matrieks swak vaar in die eksamens vanjaar” dit nie hulle skuld is nie, maar die regering s’n. Dis natuurlik na aanleiding van die meer as twee weke lange staking vir hoër salarisse verlede jaar wat die onderwys erg ontwrig het bo en behalwe die lang sokker vakansie.

Met dié staking het die onderwysers alle openbare skole ontwrig – selfs die wat nog al die jare ‘n nul slaagsyfer het. Daarby het hulle getoon dat hulle nie ‘n greintjie respek het vir hulle professie of die toekoms van hulle leerlinge nie en dat hulle ‘n salaris eis wat nie ooreenstem met hulle produktiwiteit nie, maar met hulle behoeftes.

Die dag na Sadou se verklaring het Motshekga ook ‘n verklaring uitgereik (in antwoord op Sadou s’n) waarin sy gesê het dat mense nie bekommerd moet wees nie aangesien die matrieks goed sou vaar en die slaagsyfer 65% sou wees.

Dit is nie vêr van die 67,8% wat sy verlede week met groot fanfare bekend gemaak het nie.

Is sy heldersiende?

ANC rampokkerbende.

Die antwoord is nee. Want eintlik het ons te doen met ‘n rampokkerbende wat die land tans regeer en hulle sal enige iets doen om in die mag te bly.

RW Johnson skryf in sy boek SOUTH AFRICA’S BRAVE NEW WORLD (p562) dat 30% van die tagtig lede van die ANC se nuwe Nasionale Uitvoerende Raad (NUR) wat in 2008 in Pietersburg tydens hulle Polokwane Konferensie verkies is, “… either were or had been in trouble with the law for one reason or another”.

Dink maar aan die wapen skandaal waarby talle hooggeplaastes van die ANC betrokke was en wat alles deur die ANC-regering gedoen word om dié skandaal toe te smeer – ook deur ons geagte president mnr Jacob Zuma. Nou ja, almal is innocent till proven guilty.

In 2005 is die sogenaamde Travelgate skandaal onthul toe ‘n forensiese verslag 330 Parlementslede (LP’s) (uit ‘n totaal van 400) geidentifiseer het wat onregmatige voordele ontvang het. Van die DA LPs was net een, mnr Craig Morkel, by die skandaal betrokke.

Destyds het die DA 50 setels gehad, wat beteken dat 329 skuldige individue onder die ander 350 LPs getel het. Feitlik die hele ANC parlement elite – ingesluit talle ministers – was skuldig. Dog was minder as 30 ANC LPs vervolg en die in hooggere stoele kon ooreenkomste sluit om vervolging vry te spring.

Die ANC hoofsweep, Mbulelo Goniwe, wat hierdie ooreenkomste agteraf gereël het, was self bevoordeel deur so ‘n “ooreenkoms”. Hy het egter sy werk kort daarna verloor nadat hy skuldig bevind was aan herhaalde seksuele teistering.

Harry Charlton, finansiële hoof van die Parlement, het net begin om verdere reisskandale oop te rakel van R55 miljoen toe daar van hom ontslae geraak is deur nietige aanklaggies…

Sifiso Nkabinde, die ANC voorvegter in Richmont, het nadat hy in die tronk beland het in die negentigerjare weens ‘n uitval met die ANC-leiers in Natal, onthul dat talle top ANC persone betrokke was by baie bankrowe en transito rowe. Sy lewe was daarna kort geknip.

Onderwys het ontspoor

Graeme Bloch, ‘n onderwyskenner, het in sy boek met die titel The Toxic Mix gesê dat die onderwys in Suid-Afrika ontspoor het. Verder het hy gesê dat dit dertig jaar sal neem om dit te herstel indien die regte persone dadelik in beheer geplaas sou word. Dit het nie gebeur nie.

Vir die voorafgaande 5 jaar het die slaagsyfer van die openbare skole elke jaar gedaal met ‘n persentasie punt of twee tot op 60,6% in 2009.

Die groot oorsaak hiervan is te wyte aan die sogenaamde uitkomsgebaseerde onderrigmetode (UGO) ook bekend as die PASS ONE PASS ALL metode wat deur Sadou enkele jare gelede ingevoer is om die een of ander ideologiese rede. Motshekga het aan die begin van verlede jaar (heeltemal te laat vir die 2010 matrieks) aangekondig dat UGO gestaak word.

Basiese vaardighede soos lees, skryf en somme maak was deur die jare agterweë gelaat.

Soos bewys is met Progress in International reading and literacy study (Pirls) geletterdheidstoetse waaraan Suid-Afrika het in 2006 deel geneem het. Uit 40 lande en 45 onderwysstelsels het die Suid-Afrikaanse leerlinge laaste gekom.

Uit navorsing in 2007 waaraan 42 000 graad ses leerlinge uit 2 250 skole in 14 lande deelgeneem het, was getoon dat in Afrika, Suid-Afrikaanse skole die swakste is.

Matrieks neem basies sewe vakke in graad 12. Om matriek te slaag moet ‘n leerling ses vakke deurkom: drie met 40% en drie met 30%. Lewensoriëntering wat een van die 7 vakke is, word intern geëvalueer en is dit derhalwe makliker om 40% daarin te kry.

Dis dan ook opmerklik dat die slaagsyfer in dié vak toegeneem het van 65,5% tot 74,6%. Dit is ‘n styging van 9,1 persentasiepunte.

Wiskunde geletterdheid het met 11,3% van 74,7% tot 86% gestyg en fisiese wetenskap met 11% van 36,8% tot 47,8%. Bostaande stygings is abnormaal hoog en vra om verduideliking.

Prof. Kobus Maree, onderwyskenner van die Universiteit van Pretoria (UP), het aan Beeld gesê daar is nêrens “sistemiese bewyse” van drastiese beter onderwys nie. Hy reken dat die antwoord vir die hoë styging dalk eerder gesoek moet word in vraestelle wat wyd in omloop was en beter afrigting vir die eksamen.

Desnieteenstaande alles, het 33% van verlede jaar se matrieks wat in 7 vakke eksamen geskryf het, nie geslaag nie. Dit is skokkend.

En om te dink dat 90% Afrikaner kinders wat tans in die openbare skole is, deel is van hierdie bestel waar standaarde gestel word sodat ‘mense’ met ‘n IK van 60 ook kan slaag.

Gee ons skole terug!

Ons is vasgevang in en deur hierdie demokratiese bestel en uitgelewer aan die mag van die swartes en verswaktes, rampokkers en ongeletterdes.

Ons moet daaruit kom.

Onderwys is ‘n eie saak en die Afrikaner sal, indien hy sy selfrespek wil herwin en om te kan oorleef in hierdie land, agiteer vir sy eie openbare skole – die model C skole wat ons voorouers met hulle belasting geld opgerig het en in stand gehou het. Dié skole moet onder beheer kom van ‘n selfverkose Onafhanklike Afrikaner Onderwysowerheid wat ook beskerming sal verleen aan tersiêre inrigtings en opleidingsentrums asook tuisskoling en privaatskole soos die BCVO indien hulle dit sou verkies.

Die Afrikanervolk kwalifiseer by uitstek vir minderheidsregte wat wêreldwyd erken word. Ons het ‘n reg en ‘n verantwoordelikheid om ons eie kinders op te voed en te onderrig in skole waar ons kultuur en waardes beskerm sal wees en ook oorgedra word aan die volgende geslag.

Ons eis gehalte moedertaalonderrig vir ons kinders en kleinkinders.

Laat ons wekroep vanjaar wees: Gee ons skole terug!

André Alkema
Voorsitter
Genootskap vir die Handhawing van Afrikaans.

flower bridal headband Данильченко Харьков