Rubrieke Archives - Page 186 of 214

‘Bou’ beteken kennelik gee, gee, gee

Die waarskuwings van die vorige bedeling oor die swart gevaar is dikwels ‘n objek van bespotting. Deesdae is die vaandeldraers vir die Swart Gevaar dikwels linkse Afrikaners soos Professor Sampie Terreblanche of die skrywer van hierdie stuk, die afgetrede teoloog Nico Smith.

Is dit nie ironies nie? Ds Smith en prof Terreblanche sou hulleself sekerlik as liberaal beskou, maar dis juis hulle, die liberale, wat die bangste is vir die Afrikaan se argwaan. Hulle klink presies nes my Geestesweerbaarheid-onderwysers wat destyds so gewaarsku het oor die Rooi en Swart Gevare.

Ds Smith ervaar duidelik letterlik ‘n doodsvrees vir die Afrikaan. Afrikaners moet die minste wees, waarsku Ds Smith, want as ons onsself nie neerbuig en verootmoedig voor die swart meerderheid nie, wag daar letterlik ‘n “katastrofe” (sic.) As ons nie versigtig is nie, gaan Jacob Zuma se ondersteuners na hulle Kalasjnikovs gryp en ons almal uitwis, vóórdat ‘n onbekende Westerse land se skepe vier miljoen van ons sal kan kom red.

Die skrywer trek in dieselfde rubriek te velde teen die emigrante. Hulle is glo verraaiers en lafaards. Wat egter insiggewend is, is dat Ds Smith nie dieselfde soort waarskuwings aan die glyers rig nie. Hy waarsku byvoorbeeld nie die uitgeweke Suid-Afrikaners om hulleself in Perth te gedra nie. Hy vra hulle nie om op te hou om arrogant te wees by die krieket, of om nie hulle Springboktruie na toetse op Australiese bodem te dra nie.

Hy is kortom nie bevrees dat die meerderheid Australiërs hulle gaan vererg en ‘n volksmoord teen Afrikaners op Australiese bodem sal loods nie, soos hulle met die Aborigines gemaak het nie.

Ds Smith het dus duidelik twee stelle verwagtings. Hy verwag een soort optrede van Westerlinge soos Australiërs, maar koester gans en al ‘n ander stel verwagtinge van Afrikane. Ds Smith verwag duidelik dat Afrikane op een of ander stadium gewelddadig gaan optree as ons nie walgooi nie. Is dit nie ‘n teksboekdefinisie van rassisme nie – om te verwag dat mense op grond van velkleur anders gaan optree?

Dan kom ons by Ds Smith se “oplossing.” Alle ander indiwidue en volke tree in hulle eie belang op. Dis die mees natuurlike ding op aarde. As dit nie die geval was nie, waarom dan nasionale grense handhaaf? Afrikaners moet egter, anders as enige ander volk op aarde, volgens die dominee anders optree. Ons moet vergeet van ons eie belange. Ons moet uniek wees, “veg” teen die drang om in eiebelang op te tree, en eerder “bou.” “Bou” is uiteraard die liberaal se kodewoord vir “gee, gee, gee”.

Kom ons veronderstel ons maak soos die goeie dominee voorstel. Ons bou. Ons kla nie as daar 3000 van ons jaarliks vermoor word, of 6000 van ons vrouens verkrag word nie. Ons bly stil as die infrastruktuur in duie stort. Ons verootmoedig ons voor die gode Mandela of Zuma. Gaan dit genoeg wees, ds Smith, of gaan ons wit velle steeds ons uniform wees die dag wanneer hulle hulle masjiengewere gaan haal?

Die Asiërs wat Idi Amin uit Oeganda verjaag het, die Belge in die Kongo en die Zimbabwiese boere kan heel moontlik met die dominee verskil.

gambling in Фільчаков прокурор

Die Kaukasus, energiebrandpunt

19:14:34 Terwyl die oë van die wêreld op Beijing en die indrukwekkende aanbieding van die Olimpiese Spele gerig was, het Anglo-Amerikaanse belange in die Kaukasus bloedneus gekry. Dié streek is van toenemende belang in globale energiepolitiek en Rusland het pas gewys dat Westerse inmenging in sy agterplaas al hoe minder geduld sal word.

Die huidige brandpunt is natuurlik Suid-Ossetië waar Georgiese en Russiese troepe mekaar die stryd aangesê het. Suid-Ossetië lê aan die suidekant van die Kaukasusgebergte in Georgië, terwyl Noord-Ossetië in Rusland geleë is.

'n Dag voor die Spele, op 7 Augustus, en nadat albei partye tot 'n skietstaking ingestem het, het Georgië egter 'n verrassingsaanval teen die Russiese besettingsmag in Suid-Ossetië geloods. Rusland, wat volgens Jane's meer as 600 000 troepe in die gebied versamel het, het hulle pantsers op Tshkinvali gekonsentreer en ook die dorp Gori gebombardeer.

Na wat berig word, kon Georgië se skamele 26 000 troepe nie die mas opkom nie en het Georgië opnuut 'n skietstilstand aangevra. Die meeste inwoners in Suid-Ossetië, net soos dié in die ander omstrede gebied in Georgië, Abkhasië, is draers van Russiese paspoorte wat volgens die Russiese president Dmitri Medwedef meer as genoeg rede vir Russiese ingryping verskaf. In 2006 het die inwoners van Suid-Ossetië in 'n nie-amptelike referendum tewens gestem om onafhanklik van Georgië te wees.

Josef Stalin, wie se vader glo uit dié gebied afkomstig was, het Ossetië in 1922 in twee verdeel tussen Rusland en Georgië. Die verdeling is deur inwoners uit die staanspoor as kunsmatig ervaar. Suid-Ossetië het in 1989 'n geleentheid gesien om weer met hul noordelike landgenote te verenig, maar hul pogings is deur die Georgiese nasionalis Zviad Gamsakhurdia gefnuik. Ná die ineenstorting van die ou Sowjet-Unie het die Kaukasus oor die algemeen 'n oplewing van nasionalisme beleef.

In Tsjetsjnië, net soos Georgië, wou inwoners graag onafhanklik van hul eertydse imperiale heerser staan, maar in Suid-Ossetië het plaaslike leiers hul verbintenis aan die Russiese Federasie herbevestig. Nadat Mikheil Saakashvili vir Eduard Shevardnadze in 2003 ontsetel het om Georgië onder NAVO en Amerikaanse invloed te bring, het die jong Amerikaans geskoolde president belowe om Suid-Ossetië en Abkhasië weer uit Rusland se greep te dwing.

Benewens die VSA het Israel ook sy militêre kennis ter beskikking van Georgiese veiligheidsmagte gestel. Alle pogings blyk tans vrugteloos te gewees het. Volgens Westerse nuusagentskappe het die Russe ook 'n suksesvolle kuberaanslag teen Georgië geloods in antwoord op die Georgiese aanval.

Reuters het intussen berig dat Russiese straalvegters die Bakoe-Tsibilisi-Ceyhan-pyplyn aangeval het, maar misluk het, volgens Georgië se minister van ekonomiese ontwikkeling, Ekaterina Sharashidze. Die pyplyn word deur BP bedryf. Daar was egter nog geen onafhanklike bevestiging van die bewering nie. Die oliepyplyn verteenwoordig ongetwyfeld die kern wat die huidige vyandelikhede betref. Die BTC-pyplyn dra ru-olie van Asië na die Weste en is van meet af aan gesien as 'n Westerse poging om olie onafhanklik van Rusland na die Turkse hawe van Ceyhan te vervoer.

Die VSA het die BTC-pyplyn befonds teen 'n bedrag van $3,6 miljard en Georgië verdien ongeveer $60 miljoen jaarliks aan transitofooie daaruit. Rusland is gretig om olieuitvoere na Suid-Asië te laat toeneem en daarom is Turkye se Ceyhan-hawe vir die Russe ook aanloklik. Die Russe maak op die oomblik gebruik van die Golf van Finland en die Finse koerant, die Helsingin Sanomat, het in 2003 berig dat olietenkervervoer na verwagting sou verdriedubbel omdat Rusland sy massiewe Primorsk-olieterminaal in die noorde van St. Petersburg verder sou uitbrei.

Rusland beheer ook Georgië se hoofenergiemaatskappy en wil Georgië voorts gebruik as 'n sentrale energieverpreidingspunt vir die streek. Rusland bedryf tans die Inguri-hidroelektriesekragstasie op die Abkhasies-Georgiese grens. Maar bowenal moet daar vir Kazakstan 'n manier gevind word om sy aansienlike oliereserwes by klante in Suid-Asië te kry. En Georgië verteenwoordig die kortste pad vir daardie uitvoere. Kosowo, dus, is nog lank nie vergete in Russiese gemoedere nie.

гайковерт

Spesiale howe vir 2010-sokkerwêreldbeker? Wat ‘n grap!

Dis met ‘n lekker stukkie binnepret wat ek in die nuus verneem het van die spesiale howe wat vir die 2010 sokker beoog word, wat kwansuis veronderstel is om misdade wat verband hou met die saak te ondersoek en sommer in die tydperk af te handel.

Daar is verskeie vrae wat mens in dié verband kan vra. Die een ding wat baie van toepassing is hier, is mnr. Mbeki se siening dat misdaad nie ‘n probleem is nie, maar slegs ‘n persepsie van rassistiese blankes wat in elke swartman ‘n misdadiger sien wat hom wil beroof of erger.

Die feit dat die regering die waarnemende polisiekommissaris, André Pruis, oorsee gestuur het om aan Sepp Blatter, die Fifa hoof, te gaan verduidelik wat die planne is om misdaad te bekamp en om misdaadsyfers af te bring oor die volgende twee jaar is op sigself reeds ‘n erkenning deur die regering dat misdaad ‘n probleem is. Dié stap slaan klaar Mbeki se stelling dat misdaad net ‘n persepsie is verder plat.

Blykbaar het Pruis aan Blatter gaan verduidelik dat die misdaadsituasie in Suid-Afrika onder beheer is en daar planne bestaan om misdaad met tussen sewe en tien persent per jaar in die volgende twee jaar te laat daal.

Mens kan net wonder hoe hy aan Blatter verduidelik het waarom hy as waarnemende SAPD-kommissaris dié takie moes verrig in die plek van die voltydse kommissaris, Jackie Selebi, wat weens sterk bande met bekende misdadigers tydelik uit sy pos gestel is.

Verder wil ek vra: wat maak die oorsese toeriste so spesiaal dat hulle voorkeurbehandeling moet kry van ‘n regstelsel wat die land se mense reeds gefaal het en steeds faal?

Verder wonder mens hoekom moet daar aan die buitelanders se finansies gedink word en selfs vliegtuigkaartjies betaal word as hulle sou moes terugvlieg om hofsake by te woon? Die een ding wat soos ‘n paal bo die water staan, is dat hulle baie meer het om te bestee as die deursnee-Afrikaner wanneer hulle hier land, te danke aan wisselkoerse wat hulle baie sterk bevoordeel. Na my mening is dit die laaste ding wat in ag geneem moet word, want as die man geld het om te kom sokker kyk, het hy geld om op sy hofverskynings te blaas, sou ek sê.

In aansluiting hierby kan ek die vraag stel: kry Suid-Afrikaners wat oorsee aan misdaad blootgestel word dieselfde hoflikheidsgebare?

Het die spul al ooit gehoor van versekering? Daardie iets wat mense betaal en hoop dat hulle dit nooit gaan nodig kry nie? Wel, die een wat Afrika besoek en nie versekering het nie is ‘n onnosel gek, want die deursnee boorling van die kontinent dink dat regstellende inkopies en gesubsidieerde aankope uit die ander man se beurs nie verkeerd is nie. En aan die regstelsel steur die gemiddelde inwoner van ons land hom maar min.

Verder sou ek raai dat die meeste van die mense in posisies is waar hulle genoeg verdien om ‘n lewenstandaard te kan handhaaf waarvan die meeste Afrikaners net kan droom, dus is geld nie die kwessie nie. My gevoel is dat as die Europese besoeker na Afrika toe kom hy behandel moet word soos die res van ons, niks slegter of beter nie. En die subsidies vir regspraak tydens die sokker lyk beslis na witvoetjiesoek deur die regering by buitelanders.

Die een ding waaroor die buiteland op ‘n veel groter skaal as ons derdewêreldlandjie beskik, is media. Die televisie is in die Noordelike halfrond beskikbaar met ‘n ongelooflike klomp kanale. Die gevolg is dat hulle nie verskoning het as dit kom by nuus oor die donker kontinent nie. En as mens dit in ag neem, sal mens die afleiding kan maak dat hulle welbekend is met misdaad in Afrika en veral Suid-Afrika, wat waarskynlik oor die volgende twee jaar baie deeglik dopgehou gaan word.

Dis waarskynlik aan elke buitelandse besoeker bekend dat verkragting in Suid-Afrika die hoogste ter wêreld is, en dat ons ten opsigte van moord in die top vyf lande verkeer. Dit wil nogal iets sê, en dis nie iets waarop die regering trots kan wees nie. Mens kan dan die aanname maak dat buitelanders weet waarvoor hulle hulleself inlaat en dat hulle geen verskoning het as hulle die slagoffers van misdaad sou word nie.

Die feit dat die regering spesiale howe daarstel om die mense te help, dui net op nog rassisme en diskriminasie teen die land se inheemse bevolking; in dié geval word die swartman ingesluit onder diegene wat aan die kortste ent trek.

Mens kan net wonder of hulle ook spesiale forensiese toerusting sal aankoop en deur buitelandse kundiges laat bedryf vir die duur van die sokkerstryd, hoewel dit nie ‘n onmoontlike gedagte kan wees nie. Want niks is te goed vir die mense wat ons in die stryd teen apartheid ondersteun het nie. Of dalk sal hulle dit huur en die mense wat dit moet gebruik buitensporige tariewe betaal.

Daar is natuurlik een laaste voorstel wat nie te sleg klink nie. En dis iets wat meer vrugte sal afwerp as net die hulp aan arme oorsese slagoffers van sokkermisdaad. Hersien die huidige regstelsel en stel swaar strawwe in, iets wat die oortreder as voorbeeld sou stel vir ander, en misdaad na ‘n minder rooskleurige loopbaan sal laat lyk. Dit sal nie net tydelik wees nie, maar iets wat die potensiaal het om die land weer op die regte baan te plaas. Iets wat aan die buiteland wys dat Suid-Afrika weer die veilige land kan wees wat dit in die verlede was, toe reg en geregtigheid nog aan die orde van die dag was. Nie die land waarin anargie die botoon voer en verdoesel word wanneer buitelanders vrae vra wat ongemaklik is om te beantwoord nie.

Mens kan vir die sokkertoeriste net hoop dat die gees van die Nuwe Suid-Afrika nie die spesiale ondersoekspanne en regters deurtrek het teen die tyd dat die wêreldbeker aangebied word nie. Dis nou as die spul barbare wat die land afgebreek het hulle sal gedra en nie soveel amok maak dat Fifa die gebeurtenis elders toe skuif om hulle kosbare toeskouers te beskerm nie. Want haai, mens kan darem nie dat die arme sagte buitelanders met misdaad kennismaak in wat veronderstel is om ‘n partytjieatmosfeer te wees nie. Ha, glo my, daar sal nog meer as een misdaadpartytjie deur die vrygewige besoekende sokkerliefhebbers gesubsidieer word.

Afrikaners het reeds meer as genoeg gehelp om die SA wa te trek

Ope brief aan mnr. Koos van der Merwe van die IVP

Geagte mnr. van der Merwe, ek wonder in watter kristalbal jy die absoluut verbysterende stukkie toekoms gesien het. Of het jy dalk die een of ander Zoeloe-sangoma gaan raadpleeg en bene gegooi om by dié stukkie snert uit te kom.

Ek weet nie of jy dalk bewus is daarvan nie, maar ‘n redelike deel van die huise wat op die mark is tans, is van mense wat lank en swaar genoeg getrek het om die SA wa deur een nimmereindigende drif te trek.

Die feit dat jy nou die belaglike stelling maak dat die Afrikaner sulke enorme vermoëns het, maak een ding duidelik: jy en ek bly in twee verskillende lande. Die een waarin jy woon, is die land van melk en heuning, terwyl ek in die een woon waar mense swaarkry, deur misdaad en ander faktore geteister word.

Ek wonder wat die enorme vermoëns is waarvan jy so gladdebek gesels in berig in Beeld.

Is dit die vermoë om te kan werk, wel, slegte nuus boet, ons weet dit al lankal, dis ons voorouers se harde werk en swaarkry wat die land so vooruitstrewend gemaak het voor jy besluit het om dit te versaak en na die teenstaanders oor te loop.

Is dit ons verskriklike vermoë om te veg, ten spyte daarvan dat die oormag teen ons baie groot is ? Die land se blanke bevolking het baie families wat mense in daardie stryd om vryheid te behou verloor het, en baie van ons was self daar gewees.

Indien jy sou praat van die ruim harte van die Afrikaner dink ek jy begin die pot mis sit, want die ruimhartige Afrikaners is ‘n spesie wat besig is om vinnig uit te sterf, want hy is moeg om gemelk te word ten koste van die Afrikaan wat in die laaste 100 jaar met bak hande gebore word.

Indien jy sou praat van bloei vir die land is jy seker reg in die een opsig. Ons blankes bloei vir dit waarvoor ons so hard gewerk het, en mens kan net soveel bloed uit een mens en selfs een nasie tap voor hy gaan sterf of gaan opstaan en sê “dis nou genoeg”!

Presies watter bydraes wil jy hê moet die Afrikaner nog verder maak, bo en behalwe dit wat hy reeds gemaak het in terme van geld, arbeid en ander metodes ?

Indien jy daardie ou stellinkie kan uitklaar, sal dit heelwat bydra tot die oplossing en verklaring van jou sotlike stelling dat Afrikaners nog meer kan doen.

En van watter goue geleenthede praat jy verder in die toespraak, wat is so verskriklik skitterend aan ons toekoms in dié land?

Indien jy nie so selfbehep was met jou “Robin Hood”-skynwêreld nie sou jy lankal sien dat die Afrikaner nie veel meer het om na uit te sien nie.

Die geleenthede vir Afrikaners droog op , waar die swart Afrikane die een geleentheid na die ander kry om geld te kan maak, om aandele te koop in plekke wat deur blanke kennis begin is, en wat deur die swart Afrikaan gesteel is om dit so prontuit te stel.

Ek kan hier twee instellings noem as voorbeelde wat onlangs in die nuus was.

Vodacom SA en Sasol, wat niks wil weet van blanke geld nie maar wat daarop uit is om te diskrimineer teen blankes en die swartes wat net neem en teen die bors druk. Wel, mens kan ‘n adder ook net solank vasdruk voor dit jou sal pik.

Gesteel deur regstellende aksie en deur swart bemagtigingsaanbiedinge.

Hoekom? Omdat mense soos jy die swart Afrikaan ondersteun ten koste van jou eie broers en susters. Die blankes wat jou ondersteun het in die “swaar apartheidsjare.”

Ek weet nie watter soort mens jy is nie, maar een ding is duidelik, die swart-Afrika-mentaliteit het jou dalk eens briljante verstand vergiftig en net so vrot en korrup gelaat as die res van die kontinent se inwoners. Wat wel verder duidelik is, is die feit dat jy meer waarde heg aan die voortbestaan van die swartman as aan jou blanke broers, die stuk in Beeld ten spyt, want as dit met die swartman goedgaan sal dit volgens jou ook oorspoel na jou kant toe. Dit is die logiese vloei van dinge, volgens jou manier van redeneer.

Ek moet jou net hier aan iets herinner. Die swartman het nie die beste geheue wat betref aan wie hy dankbaar moet wees nie. Dit vervaag bitter vinnig en selfs die mense wat vir hom geskreeu het soos in die geval van André P Brink se familie word nie ontsien nie.

Onthou dit net as die wolf wat jy gehelp het om skaapwagter te maak onder jou troppie begin maai.

Wat wil jy hê moet die Afrikaner nog verder doen om sy goue skitterende toekoms te verseker?

Indien jy wil hê dat die Afrikaner net moet aanhou betaal om die Afrikaan se lewe te verbeter, dink ek jy is in vir ‘n growwe ontnugtering, mens kan nie geld kry uit iemand wat dit nie het nie.

Die land se mense trek swaar, ek hoef dit nie aan jou uit te spel nie. Nou vra ek, wat verwag jy verder moet ons doen om ons sogenaamde goue toekoms aan te gryp ?

Wat moet ons verder doen om die SA wa deur die drif te trek, en is die drif se einde moontlik in sig, of is jy net soos die swart Afrikaan wat verwag dat die blankes alles vir hulle moet doen sodat hulle net kan kom oorneem wanneer dit hulle eendag pas.

En vir wie se toekoms moet ons werk, ons eie of dié van die Afrikaan, wat ons in getalle oordonder, maar te sleg of lui is, of dalk beide, om iets aan sy eie heil te doen.

Dit blyk immers die norm te wees in die land, blankes werk en swartes kom en vat dit waarvoor hulle voor gewerk het nie.

Ons werk ons deesdae amper in ‘n nuwe bloedgroep in, net om aan die lewe te bly, maar jy wil hê ons moet meer doen? Daar is nie meer veel tekens van spaar nie, want daar is net nie geld oor om te spaar nie, alles word deur die hoë lewenskoste opgevreet, en dan dink jy dit gaan wonderlik !

Jy is dalk reg, miskien gaan dit wonderlik met mens as jy ‘n politikus is, maar ek verseker jou, die res van die bevolking dink nie die lewe is meer so lekker nie.

Soos dinge tans staan, is dit minder as 20 % van die land se bevolking, wat 80 % van die belastings in die land betaal. Wat meer kan ons doen, want mense soos jy is ook aan die ontvangkant van die belastingvoordele wat so ruim van die blankes geneem word.

Indien jy as politikus wil hê dat ons, as die land se bevolking, in julle moet glo sal ek een ding aanraai: moenie vrae van Jan Publiek afmaak as snert en besluit om nie te antwoord nie, net omdat dit julle nie pas nie.

As voorbeeld kan ek hier noem dat ek sowat twee en ‘n half maande terug ‘n paar vrae aan die hoofleier van een van die politieke partye gestel het in ‘n e-pos, en tot op hede toe was die man seker te besig of dalk nie lus om te antwoord op die vrae nie.

Dit het gehandel oor die feit dat die Afrikaner nou ook as minderheidsgroep geregistreer is by die UNPO en nadat ek aan die UNPO twee e-posse gestuur het, het die antwoorde teruggekom deur die betrokke party. Ek het daarna aan die partyleier verdere vrae gestel aangesien die UNPO my na hulle toe verwys het. En soos ek sê, twee en ‘n half maande later is die vrae steeds onbeantwoord. Wat wil jy as Afrikaner hê moet ek daarvan maak ?

Wat ek verder in die brief aan die man gevra het, is dat die party my en my vrou moet help om te registreer om in die volgende verkiesing te stem, aangesien ons getrek net voor die laaste een. Selfs daardie deel is nie beantwoord nie, wat dit vir my duidelik maak dat die party nie belangstel in my as kieser nie.

Wel, ter afsluiting sal dit interessant wees indien jy in dieselfde koerant voorstelle kan plaas wat jy sou aanbeveel van wat die Afrikaner nog moet doen. Miskien kan jy so week lank dink oor die saak en volgende Maandag die antwoorde plaas. Ek sou dit nogal graag wou lees, net om te sien wat jy voorstel as praktiese optrede wat die vuisvoos Afrikaner nog behoort te onderneem.

посуда для детей

Solsjenitsin: kommunistiese praktyke leef voort in Suider-Afrika

Gister het ek namens ons skrywersorganisasie, Pretoria-PEN, hulde gebring aan Alexander Solsjenitsin wat eergister in die ouderdom van 89 jaar oorlede is. Meer as enigiemand het Solsjenitsin die masker van kommunisme deur sy geskrifte afgeruk en aan die wêreld die ware gesig van Sowjetkommunisme getoon met sy strafkampe en psigiatriese hospitale waar dissidente aagehou is.

Veral in sy klassieke roman 'n Dag in die lewe van Iwan Denisowitsj beeld hy die bestaan van die gevangenes in 'n strafkamp uit en hoe hulle in uiterste omstandighede mekaar bystaan om voedsel of warmte te verkry. Solsjenitsin se Christelike humanisme en byna primitiewe siening van vryheid staan in teenstelling met kommunisme wat die mens as 'n behavioristiese dier sien wat tot gelykheid gekondisioneer moet word.

Danksy hierdie boek, asook die latere Goelag-argipel, is intellektuele in Wes-Europa toenemend ontnugter deur kommunisme en Marxisme wat in die sestigerjare steeds 'n gerespekteerde politieke filosofie was. Hierdie fase van intellektuele kentering is moontlik die beste gesimboliseer deur die beroemde Franse filosoofskrywer Jean-Paul Sartre, wat self 'n Marxis was, en Michel Foucault se ete met Sowjetdissidente ten tye van die Leonid Bresjnef se staatsbesoek aan Parys in Junie 1977. Ook die uitbarsting van "nuwe filosofie" in Parys waardeur die "goelag" as 'n begrip ons intellektuele woordeskat binnegekom het, was 'n direkte gevolg van Solsjenitsin se invloed.

Danksy Solsjinitsin en ander Russiese dissidente se dapper stryd, kan ons vandag sê dat kommunisme as 'n ideologie dood is. Kommunistiese praktyke, asook die siening van die mens wat deur kondisionering en breinspoeling gelykheid en eenselwigheid met ander moet aanvaar, is egter nie verby nie.

In Suidelike Afrika het ons gesien hoe Robert Mugabe die ekonomie van ons buurstaat Zimbabwe vernietig deur 'n rampspoedige eksperiment in kollektiewe boerdery soos wat in die Sowjetunie in die twintiger- en dertigerjare van die vorige eeu toegepas is. Suid-Afrika, tesame met Kuba, Noord-Korea en China, is een van die laaste lande op aarde waar 'n kommunistiese party 'n vername rol in regering speel en waar die meeste leiers, sonder 'n sweem van ironie, mekaar as "kameraad" aanspreek.

Terwyl hongersnood in Zimbabwe heers en daar wêreldwye kommer bestaan oor hoë voedselpryse, is Suid-Afrika se ANC-regering besig om dieselfde beleid as Robert Mugabe in te voer deur kollektiewe boerdery in te stel met 'n drakoniese onteieningswet waarmee die grond van individuele boere sonder markverwante vergoeding genasionaliseer kan word. Ook die moordbendes wat op die Suid-Afrikaanse platteland ons boere aanval en onder die gruwelikste omstandighede martel en doodmaak, word grotendeels deur die staat geïgnoreer want die plaasmoordenaars dien dieselfde doel as Zimbabwe se "oorlogsveterane", d.w.s. om die regmatige eienaars van hul grond te verdryf.

Net soos die wêreld vir 'n groot deel van die twintigste eeu sy oë en ore toegedruk het vir Sowjetvergrype en -mislukkings, wil niemand vandag hoor van mislukte grondhervorming en die vervolging van minderheidsgroepe in Suider-Afrika waar ons eiendom, ons taal, kultuur en ons lewens self, elke dag bedreig word nie.

Na die voorbeeld van Solsjenitsin, moet ons as skrywers egter die moed hê om die ongewilde waarheid te praat. Ons sal ons skrywerlike en intellektuele plig versaak indien ons nie die geestelike goelag in ons subkontinent aandurf en uiteindelik oorwin, hoe onwaarskynlik en haas onmoontlik dit tans mag lyk nie.

3d томография зубов Данильченко Харьков

Masjiengewere en 4×4-bakkies

Sokrates de Wet

14:53:39 Ek het Jacob Zuma se reaksie so ŉ tyd terug geniet gedurende die xenofobiese aanvalle, en veral toe die man so briesend was toe die geweldenaars sy “temalied” sing terwyl hulle die onwettige immigrante verjaag het. “Umshini wami”, oftewel, “Bring my my masjiengeweer” is die lied wat ons liewe presidentskandidaat so warm om die kiewe het.

Die feit dat hy die betrokke lied so gereeld sing en neurie, en ook as sy temalied beskou, is na my mening dalk ‘n musikale waarskuwing aan die land se blankes dat ons dae getel is as hy eers aan die bewind sou kom. Al sy mooi woorde en beloftes ten spyt. Ek dink dat die land se boere na wie hy so mooitjies uitgereik het dalk eerste in die tou sal staan as die man sy werklike innerlike wens kan laat gebeur.

Nou sit ek net en wonder, waarom ‘n masjiengeweer, hoekom nie net ‘n geweer, pistool of rewolwer nie? Al drie tipes wapens kan ewe goed doodmaak, of is dit die mag en aansien, die gesag wat mens in jou hande het as jy so ŉ item oor jou skouer haak aan ‘n khakigroen band.

Die lied waarin Zuma vra dat iemand sy masjiengeweer moet bring, is niks anders as bedekte haatspraak nie. In watter wetgewing vandag word die gewone burger van die land toegelaat om ‘n masjiengeweer te besit?

Wat sou die man se eerste keuse van moordwapen wees, ‘n AK47-aanvalsgeweer, ‘n Dragunof-sluipskuttersgeweer. Mens kan net daaroor spekuleer. Dit sal seker die tipe wees waarmee die persoon die beste vertroud is. Dalk selfs ‘n R1, of R4, wat deesdae algemeen deur die weermag, polisie en misdadigers ewe effektief aangewend word.

Verder wil dit ook blyk dat die gemiddelde krimineel meer en beter toegang het tot die arsenale in die land se militêre basisse as die mense wat veronderstel is om die plekke te bewaak.

Boonop wil dit voorkom asof die misdadigers meer sukses het as dit kom by raakskiet as wat die weermag het. Of selfs die polisie. Wel, die klomp kry op ŉ daaglikse basis oefening hierin, moet mens toegee.

In die huidige korrupte stelsel van uitreiking van wapenlisensies word selfs die wetsgehoorsame burger nie eers meer toegelaat om soos in die verlede maklik ‘n wapen te bekom nie.

O ja, die metodes is daar, maar teen sulke hoë pryse dat meeste van ons dit nie kan bekostig nie, en gevolglik word wapens aan die regering ingehandig teen ŉ skrikwekkende spoed, net om daarvan ontslae te raak. Ja mense, die tyd wat die regering ons ontwapen is hier. Verder is die mense wat die lisensies moet uitreik so onbekwaam dat mens jou hande kan saamslaan as jou lisensie sonder enige foute by jou aankom.

Wat die meeste inwoners van Afrika nie besef nie, is dat saam met mag en gesag kom verantwoordelikheid, en dis hier waar die oorgrote meerderheid van die inwoners van die kontinent tekortskiet. Dit help niks as jy mense bewapen en hulle nie leer om lewe en reg te respekteer nie. As mens nie vir hulle iets gee om voor te stry nie. En nie sommer die onsinbegrip vryheid nie, want vryheid het ook verantwoordelikheid wat daarmee saamgaan. Dit moet ‘n werklike geldige rede wees.

Soos in die film, “Blood diamonds”, waar kinders van 10 en 11 jaar oud gedwing word om “vryheidsvegters” te word. Vryheid van wat? Ouerlike gesag? Regeringsgesag? Vn wat wil hulle vry wees wat hulle so erg onderdruk?

Sover ek kon sien was die lewe wat die kinders in hulle huise gelei het wel arm, maar hulle het kanse gehad op onderwys, daar was maniere om graan te verbou, hoewel op klein skaal. Van die mans het visgevang. Dit was oor die algemeen nie ‘n slegte lewe nie, tot die rebelle die dorpie aan die begin van die film ingeval het en begin maai het onder die inwoners.

Wat deesdae van die wapens word wat ingehandig word, is net op hoë vlakke bekend, want anders as in die verlede word die vernietiging daarvan nie meer op SAUK gebeeldsaai nie. So, ons kan maar net wonder.

Wat wel bekend is, is die paar gevalle waar korrupte swart polisiebeamptes die wapens wat deur eerlike Jan Publiek teruggegee word aan mede-inwoners van die land verhuur en verkoop, soos wat in die laaste paar maande al in die nuus openbaargemaak is.

En dis net ‘n klein deeltjie van die goed wat hier ter sprake is. Dit beteken dat daar in alle waarskynlikheid baie meer onwettige wapens in omtrek is as wat ons van weet. En baie van hulle was voorheen wettig gelisensieerde wapens in die naam van die voormalige eienaars.

Vir al wat ons weet, word dit nie meer vernietig nie, maar in arsenale gestoor om later teen die blankes van die land gebruik te word. Want ‘n soldaat moet immers ‘n wapen hê, en daar is al die MK-lede wat nou al begin brom oor grondhervorming wat te stadig na hulle sin gebeur.

Wat is hulle plan, om eers ‘n Zimbabwe-tipe grondoorname van stapel te stuur, waarna hulle soos die res van Afrika sit en hande bak hou omdat hulle magies aan die ruggraat begin vassit as gevolg van honger ? En dit omdat die gehate mabunu nie meer daar is om die plase te kan verbou om aan lui mense kos te voorsien nie.

Dat daar al meer onverdraagsaamheid betoon word, is duidelik. En selfs Zuma se oproep tot verdraagsaamheid teenoor die mense wat die ANC-kaders skuiling en meer verskaf het gaan nie veel vrugte afwerp nie. Die volk is moeg, en ek praat nie eers van die blanke komponent van die volk nie.

Dit is ‘n geval van opgekropte woede teen die mabunu wat stadig begin borrel, eers weens belaglike redes soos buitelanders wat die werk kom steel, en later gaan dit kook, die deksel lig en dan ontplof. Dít wat tans as redes aangevoer word, is maar net ligte bedekkings vir die waarheid, soos ‘n ligte kombers wat mens aan die begin van die herfs oorgooi om die koue af te weer.

Mens kan net wonder oor hoekom Zuma so skielik hard praat met die mense wat dinge so omkrap. Daar kan verskeie redes wees. Maar een wat dalk nie slegte sin maak nie, is dat as dinge te ongeorden raak kan die buiteland wat sy koffers oopgooi vir die regering dalk net die fondse bietjie stadiger laat inkom.

Of selfs vir ‘n wyle staak, en dit kan ons liewe regering nie bekostig nie, nie nou waar hulle op die punt staan om uiteindelik die wit bose oorheersers totaal uit te roei nie. So, daar moet orde wees. ‘n Ordelike vernietiging van die vyand is meer effektief as wat ‘n ongeorganiseerde partytjie is.

En wat die aanvalle op die voormalige hulpverleners betref? Hulle is maar net nog ‘n paar slagoffers en lewe is baie goedkoop in Afrika, soos vele al reeds uitgevind het.

Die feit dat mense beweer dat hulle die oproer makers aan die polisie uitgewys het, beteken niks in dié land nie. In ‘n sisteem waar ‘n redelike deel van die polisie reeds skuldig bevind is aan misdade en vele ander ondersoek word, gaan daar nie veel gebeur nie. Want wanneer wolf as skaapwagter aangestel word, gaan die wolle waai.

En rondom verklikkers wat die waarheid praat, het ons ook al in die verlede die voorbeeld van Joe Mamasela gesien. Hy het openlik in die hof en elders gelieg en dit erken dat swart mense geneig is om te lieg!

Vandag sit Eugene de Kok lewenslank in C-Max-gevangenis as gevolg van leuens van die man. So, ek glo nie dat die verklikkers enigsins betroubaar sou wees nie.

Daar is egter die anderkant van die saak ook. Indien blankes betrokke sou wees, sou die polisie nie vinnig genoeg die rondtes doen en die sondebokke bymekaar maak nie, maar dit druis in teen die gemiddelde swart mens om sy eie volksgenoot so te vervolg

Rondom Zuma se stelling dat die mense wat die geweld propageer terwyl hulle die ANC se lied sing, vervolg moet word wil ek net vir hom vra: in watter droomland sien hy dat dit gaan gebeur?

Toe ek die stuk op die nuus klaargelees het, vang ek myself ‘n wysie neurie: “Gee my ‘n 4 by 4-bakkie, en ‘n baie lang tou…” Elkeen het mos sy liedjie, nie waar nie?

форма 86 топкарго

Totalitarisme op sielkundige vlak

’n Uitdagende staat veroorloof homself enige klein misdaad, enige daad van geweld, om die indiwidu tot skande te maak. – Sigmund Freud

Dat linksgesinde joernaliste deesdae verregaande onsin skryf oor die utopiese wortel wat voor ons neus hang, terwyl die bose, duistere verlede ons ernstig geknak het, is ’n gedagtegang waarteen ek al ’n dik vel ontwikkel het. ’n Mens wonder of sulke skrywers besef dat sulke pogings eerder wanhopig as wonderbaarlik oorkom, veral as hul stellings op uitermate swak gebaseerde argumente gebou word. Sodra hierdie skrywes egter ’n diepte-sielkundige dimensie aan politieke prosesse begin verleen, word dit weer tyd om te waarsku teen die volslae totalitarisme wat hieruit kan ontstaan.

Die nuutste poging van IOL se Heidi Holland is die soveelste probeerslag in hierdie verband. In hierdie artikel skryf sy oor die oorweldigende geestelike versteurings waar Suid-Afrikaners van alle groepe aan ly. In plaas van ’n objektiewe benadering, en om ’n ondersoek wat die beleweniswêreld van indiwidue wat met geestelike patologieë stoei te begryp, moet ons sommer weer verhale hoor oor die uitermate traumatiese apartheidsverlede en die onvermoeë om ons te versoen met die Evangelie van Nelson Mandela. Duidelik het ons hier te make met ’n neoFreudiaanse geloofswaansinnige wat God verruil het vir Oehoeroe. Selfs Marx is te gesofistikeerd vir haar. Ten minste het Marxistiese sielkunde – vreemd genoeg – briljante denkers opgelewer, ondanks die moeilike tye onder Stalin se swaar ideologiese druk.

Mevrou Holland is tipies Freudiaans in haar benadering deur te maak asof alle menslike handelinge die gevolg is van vroeë trauma. Hiermee ondermyn sy die konsep van vrye wil en keuses wat mense maak. Om dinge nog te vererger stel sy voor dat almal vir verpligte psigoterapie sessies moet gaan om hierdie probleem te verhelp. Die nadruk lê op blankes, om weereens die ou koloniale plig van opheffing van die nie-blanke rasse te bevorder, ondanks die diskriminasiemaatreëls wat tans teen blankes geld.

Wat hierdie mevrou kennelik nie besef nie, is dat psigoterapie – hoewel belangrik – geen absolute wondermiddel is nie. In sommige gevalle geld selfs die teendeel: ’n Nederlandse kliniese sielkundige het onlangs in haar doktorale proefskrif geargumenteer dat terapie na trauma dikwels aweregs werk. Die terapeut versoek die getraumatiseerde kliënt om voortdurend terug te blik na die traumatiese insident, waardeur herstel en innerlike balans uitgestel word. Die mens se psige is oor miljoene jare heen geprogrammeer om met trauma’s om te gaan. Uiteraard is konfrontasie met ’n mens se demone uit die verlede belangrik, maar dit is nie die bedoeling om voortdurend hierdie ou koeie telkens weer op te grawe nie. Die psigiater Theodore Dalrymple het ook iets in dier voege gestel dat die algemene golf van misdaad in Europa saam gestyg het met die aantal sielkundiges en kriminoloeë.

Die gevaar van hierdie geleerdes is dat hulle voortdurend na bronne buite die direkte keusemoontlikhede van die indiwidu kyk om sy/haar gedrag te verklaar. Dit ly tot situasies waaroor Dalrymple geskryf het van ’n gedetineerde wat beskryf hoe die mes in sy slagoffer gegaan het. Die feit dat die gedetineerde diegene was wat die mes ingedruk het, het hom ontgaan. Die mes was die doener, en nie die man wat dit vasgehou het nie. Dit is hierdie soort taktieke wat skaamteloos uitgebuit word deur tiranne om hul vermeende vyande te verketter. Dit is die skuld van alles behalwe die persoon self.

Holland skryf verder dat die gevare lê onder andere by die lae-selfbeeld wat leidende figure dikwels het, dat hulle nie volwasse kan omgaan met kritiek nie en daarom neerhalend optree teen ander, wat sodoende die situasie vererger. Weereens verkeer ons in ontkenning (sug!) oor ons eie wonde uit die verlede, volgens die groot geleerde Dr. Mamphela Ramphele. Net soos politici blank Suid-Afrika voor die dubbele uitdaging sit om enersyds swartes op te hef maar andersyds gebuk te gaan onder swart bemagtiging, doen Holland dit op ’n sielkundige vlak.

Aan die een kant wil sy ’n samelewing sien van mense met ’n gesonde selfbeeld, maar tegelyk wil sy hê almal moet voortdurend met hul getraumatiseerde verledes omgaan. Met ander woorde hulle moet leer dat faktore buite hulself hul gedrag bepaal. Die hoeksteen van ’n gesonde selfbeeld is juis beheer neem oor jou eie lewe, en jouself bo jou trauma’s en ellendes stel. Ek dink nie dat Holland se geliefde Robert Mugabe ’n probleem op daardie gebied het nie, anders as wat sy voorgee in haar treurige psigoanalitiese verklaring vir sy landonteiening.

Bowendien is dit gewoonweg prakties onuitvoerbaar om veertig miljoen mense kwalitatief te beraad. Sulke massa-aksies is al in die verlede geprobeer, dat mense hul mees persoonlike pyne voor groepe moes voordra, maar dit het hul trauma’s in baie gevalle net vererger.

As mevrou Holland so oortuig is van die meriete van haar gevallestudie, wonder ek waarom die selfmoordsyfer onder swartes in die post-apartheid tydperk verdriedubbel het. Geleerdes meen dat hierdie selfmoord tendens as gevolg van verstedeliking en indiwidualisering van die swart gemeenskap is. Ek dink ons moet nie wanhoop en uitsigloosheid as oorsake afskryf nie. Mevrou Holland meen verder dat die migrante arbeidsisteem tydens apartheid gesorg het vir die afbreek van gesinstrukture onder swartes. Hoewel daar seker ’n mate van waarheid hierin skuil, verklaar dit nie waarom die swartes in die townships met meer onluste en maatskaplike afbreek gekonfronteer was as swartes in die tuislande nie, terwyl in die townships swart gesinne juis bymekaar gewoon het.

Oor haar troeteldiktator Mugabe skryf sy dat hy diep teleurgesteld was met Engelse blankes omdat hulle hom dieselfde regte beloof het as die Engelse self as hy hulle gewoontes sou oorneem, maar desondanks het hulle liewer Ian Smith as staatshoof gesien. Hierdie het blykbaar Oom Robert so swaar psigologies aangetas dat hy wraak geneem het op sy Engelse landbouers. Hoekom hy dit eers twintig jaar later gedoen het, en nieteenstaande ’n gereelde klant was van Harrods in Londen, laat sy agterweë. Sy noem ook niks van die tientalle duisende Mathebele’s wat hy kort na aantrede in die tagtigerjare uitgemoor het nie.

Origens het een van die wêreld se mees invloedryke politieke leiers, ons eie Generaal Jan Smuts sy beleid vir Suid-Afrika koelkop benader, ondanks sy woede oor Rhodes se rol in die Jameson inval en die feit dat hy sy tweeling babakinders aan die dood moes afstaan so kort voor die Boereoorlog. Behalwe Smuts se laakbare rol tydens die mynwerkersopstande, was hy in baie opsigte die teenoorgestelde van ’n Mugabe.

Hierdie prul psigoanalise van Holland baan die weg vir ’n totalitarisme op sielkundige vlak, en help uiteindelik verder om mense weerlose instrumente van die oppermagtige staat te maak. Die bekende Russiese skrywer Aleksandr Solzjenitsin het ’n opstel geskryf, in Engels vertaal as ‘Candle in the Wind’, waarin hy die ideale Sowjetburger voorgestel het as iemand wat oor geen karakter, swak wilskrag en byna geen beheer oor haar emosies gehad het nie. Dit lyk onheilspellend eens met die ideale mens in Holland se Oehoeroe-heilstaat (of liewer helstaat).

Van alle volkere in Afrika, het die Afrikaner gelukkig een eienskap wat sal veroorsaak dat Holland se Freud-vir-beginners benadering nie al te soepel sal werk nie: Die Argentynse skrywer/filosoof Jorge Luis Borges het gestel dat anders as die Europeër, identifiseer die Argentyn nie met die staat nie. Ek dink ons kan dieselfde sê van Afrikaners. ’n Afrikaner is nie iemand wat met die staat identifiseer nie. Die staat moet met hóm identifiseer. Vandaar vermoed ek kan die Afrikaner nooit saamstaan nie.

Botsende waardes soos hierdie het maar bitter min uit te maak met die diepte-psigoanalise, en is juis verfrissend vir ’n goeie demokratiese bestuur. Holland haak kennelik nog vas in die postkoloniale roes van die sewentiger jare en dink sy kan ’n verskil maak aan Afrika se oneindige siklus van tirannie.

Miskien moet sy die twak wat sy skryf maar neerlê en die wyse aanhaling van daardie ander getraumatiseerde held, Idi-Amin ter harte neem: ”You came to Africa to play White Man with the natives, but we are real!”

насосной станции

Terugkeer na kasteel Afriqstein, aanslag van die zombies

‘n Nota aan die leser: die menings wat hier uitgespreek word sal sensitiewe lesers dalk ontstel, so lees dit op eie risiko. Die nasies wat genoem word, word nie as boos uitgesonder nie, maar omdat die bevolkingsgroepe in ‘n spel voorkom.

Die geweld is deel van die betrokke spel. Aksies, reaksies en sintuiglike waarnemings wat ek beskryf is wat ek dink mens sal ervaar indien die ding in werklikheid sou gebeur het.

Die MP 40 se gepersde staalgreep sweet taai en glibberig in my hande. Die reuk van dood hang swaar in die lug. Die wapen se loop sak stadig en ek loop oor die lyke en maak die ammunisie bymekaar, MP 40, Sten en handgranate. Die een gevalle Duitser roer nog eenkeer voor ek hom finaal stilmaak met ‘n kopskoot. Die strooptog van die dooies is niks snaaks nie, dis die norm om aan die lewe te bly. Die paar Mauser-rondtes sal ook help, ek weet wat voorlê.

Ek is gedwing om te stop. Die wapen eers neer te sit en hande droog te maak, dalk die wapen te ruil vir die Sten-masjienpistool met die knaldemper. Die stuk wat volg ken ek goed, ek dink soms te goed. Die vereiste vir stilte ken ek goed, want as ek hier gehoor word voor die begin van die aanslag is dit weereens verby; die groep breek op en dan val hulle my van alle kante aan. As dit so gaan, sak die stafie wat gesondheid aandui soms onrusbarend vinnig en voor ek weet sal ek weer die stuk moet speel. Reg van die begin af.

Reg, die Sten se magasyn is vol, die MP 40 ook, en die Thomson staan by. Laasgenoemde se .45 ammo is seker die beste ding sedert gesnyde brood. Ek sluip om die hoek, Sten gereed, een koeël in die eerste man se kop. Hy syg inmekaar op die grond sonder ‘n geluid en sy ammunisie word ook myne. Sy makker verder om die draai is nie bewus van wat hom tref nie en sluit aan by sy dooie broer in die stryd. Reg, nog net sewe van hulle oor. Dan is die wapenmagasyn wat hulle so pligsgetrou bewaak myne, en die uitsig van onbeperkte ammunisie vir ‘n wyle laat hoop opvlam.

Die grafkelders en die zombies wag vir my, en ek is reg, ek dra soveel ammo as wat ek kan. Die een mooi ding van die zombies is dat hulle nie diskriminerend van persoonlikheid is nie, Dis dieselfde of hulle vir my of die teenstaanders probeer doodmaak. Hulle bystand om die Duitse soldate uit te roei, help heelwat en ek hoef nie self die ammunisie te mors om mense te skiet nie. Dis so maklik as om dit op te tel van die kaalgestroopte liggame, aangesien die zombies nie nut het vir wapens nie. Hulle klouagtige geraamtehande is meer as voldoende om die taak van doodmaak baie goed te doen.

Vir die oningeligtes, die stuk hierbo was ‘n beskrywing uit die rekenaarspeletjie, Return to castle Wolfenstein. Dis ‘n eerstepersoonskieterspel (Eng: FPS, oftewel first person shooter) wat die speler in die middel van ‘n klein deeltjie van die tweede wêreldoorlog plaas. Die atmosfeer in die spel is donker, baie donker. Die kasteel is maklik om by uit te kom, maar die grafkelders is iets anders. Die enigste lig is van flikkerende fakkels en mens kan net soveel lig uit ‘n fakkel uitkry.

Die geluide in die agtergrond laat mens se hare regop staan. Die angswekkende gille van Duitsers wat êrens in die tonnelnetwerk deur zombies aangeval word, gevolg deur skote wat klap en dan totale doodse stilte is senutergend in die ergste graad. Onheilspellende stilte, want dis in die stiltes wat die zombies onhoorbaar beweeg. Wanneer mens iets hoor beweeg agter jou karakter is dit reeds te laat en is die moeilikheid op jou.

Die rede hoekom ek dit wel speel is eenvoudig: dis ‘n manier van ontlaai, ‘n tydelike ontsnapping uit die wrede wêreld waarin ons woon. Dis na aanleiding van ‘n berig waarin drie mense keelaf gesny is wat ek die spel weer opgediep het en begin speel het.

Toe ek die ding gelees het, was ek siek tot in my wese toe, die wrok teen die onheile van die moderne Suid-Afrika het in my opgestoot oor die moord op mense wat niemand gepla het nie. Die moord op mense wat niks verkeerds gedoen het nie.

Die uiters veragtelike daad om ‘n rolstoelgekluisterde vrou, haar man en die hulpdame se kele af te sny soos wat mens skape sou slag. Die sinnelose geweld en doodslag. Verder is dit ook vir die moorde op belowende jong mense, die verkragtings, aanrandings en dies meer. Dit gaan net oor ontlaai.

Dit was eers na die tyd wat iets my soos ‘n bom tref, die ooreenkomste tussen die wêreld op die skerm en die werklike Nuwe Suid-Afrika.

Eerstens die geweld. In die spel is geweld nodig om aan die lewe te bly, daarsonder is die spel niks en die speler sal nooit daar deurkom nie.

In die moderne samelewing is geweld nou al so deel van ons bestaan dat ons soms wonder wat verkeerd geloop het as mens nie jou daaglikse kwota daarvan in die media gekry het nie. Vir sommige elemente van die samelewing is dit weer die fisieke sy van geweld, die uitdeel daarvan. Die neem van lewens en die verwoesting van eiendom. In die spel is dit net dat mens dit aan jou “lyf” beleef, maar verder is daar maar min verskil.

Die zombies wat ek al verskeie male genoem het, is vir my ‘n baie goeie voorbeeld van die deursnee swartmens se tipiese reaksie in vandag se tyd. Die verstandlose optrede soos die moord op die drie mense is klassiek soos in die spel. Sonder die behoefte aan denke tree hulle op, en beide skepper en vyand word voor die voet van die gras af gemaak. Dis die geval waar die skeppings omdraai en die skeppers ewe meedoënloos uitwis.

Dis vir my die mooi van die saak: hulle diskrimineer in geen omstandighede nie, amper net soos in ons land vandag. Swart zombies is net soos die massas breinlose, denkelose monsters in die spel. Hulle is so absoluut gevoelloos, dat hulle selfs nie die lewe van hulle eie soort spaar nie, soms tot my groot verligting in beide die spel en die werklikheid. Van enige denke is daar geen sprake nie, net die gewaarwording van die self as die self die mag van die dood in sy hande hou. Dis iets onbeskryfliks wat dié mag aan mense kan doen.

Nog ‘n verskynsel wat ek opmerk is die groepsmentaliteit, daardie onaantasbare iets wat maak dat mense en monsters in groepsverband so dodelik kan wees en dan ook is.

Dit is ‘n verdere ooreenkoms wat die spel met die werklikheid van vandag toon.

Mens kan die mees beskaafde mense neem en in ’n groep plaas; daar sal wel ‘n tyd kom wat selfs die beskaafde mense ook die groepsmentaliteit sal aanneem en net soos die ander monsters in die groep word. Dit is die een eienskap wat baie sterk onder die swartmense in ons land voorkom.

Die iets wat maak dat selfs die mees “normale” mens kan swig onder groepsdruk en sodoende net nog een van die groep word, sonder dat die invloed van eie denke verder enige uitwerking het. Nog ‘n baie goeie voorbeeld hiervan is die film Lord of the flies na die boek van Golding, waarin skoolseuns ontaard en later die moordende bende word.

Wat in die spel opvallend is, is die rol en invloed van die slim wetenskaplikes. Die mense wat hulle studies op paranormale gebied gedoen het. Ek wil sover gaan om hulle die skeppers van die zombies en ander monsters te noem. Die soeke in die spel is na die opperwapen om die Geallieerde magte mee te verslaan, en die mikpunt is die ontwaking en beheer van ‘n demoniese monster wat die zombies na kleuterskoolmaats laat lyk. Natuurlik is die doel van die spel om die opwekking en beheer van die groot oppermonster te stuit voordat dit gebeur, iets wat nie maklik is nie.

Dit bring my by ‘n verder ooreenkoms met die Nuwe Suid-Afrika. Hoewel ons moderne “wetenskaplikes” nie in wit jasse rondloop nie, is die liberalistiese Frankensteins besig om elke dag nuwe monsters op ons land vry te laat, sonder enige denke van hoe die goed beheer gaan word. Hulle laboratoriums is nie plekke waar gekompliseerde toerusting staan nie, maar orals om ons heen. In ons banke, skole, regering, staatsdiens, weermag en polisie. Hulle is orals om ons heen.

Ek praat hier van laevlak-Frankensteins wat die mense om hulle gebruik en misbruik tot die mense ook so besmet is met liberalisme dat hulle nie meer weerstand het teen die infeksie wat hulle omring nie. Dis iets skrikwekkends, net soos Vigs en tog veel erger. Want hoewel die lyer nie fisiese simptome wys soos klouagtige hande nie is dit dáár, onder skynweefsel versteek. Dit is die laer Frankensteins wat die mense gebruik en misbruik tot hulle later oorbodig word en dan net deur die krake val, uitgewis word om vervang te word deur nog skynmense, zombies in kamoeflering.

En ja, u kan tereg vra wat is die punt waarnatoe ek werk. Dis eintlik so eenvoudig. Net soos in die spel waar mens moet werk om te oorleef en waar tyd vir rus nie bestaan nie, is dit ook so in ons land. Ons kan nie rus nie. Elke dag is ‘n stryd, ‘n stryd teen die boosheid van die onmense, zombies en Frankensteins wat probeer om ons lewens en land oor te neem, tot hier net die skyn van lewe oor is.

Sprake van werklike lewe sal nie aanhou bestaan as ons nie opstaan en veg teen die booshede wat ons tans bedreig nie. Anders as in die spel, het ons nog die opsie om saam te staan, en eendrag maak mag, maar as ons daardie voorreg versaak om elkeen ons eie rigting in te gaan en die vyand die stryd aan te sê, kan ek nou reeds verklaar dat ons verloor het. Eenvoudig, ons is reeds dood en besef dit nog net nie. Dis die keuse: groepeer saam en oorwin of sterf alleen. Want in die stryd is daar nie plek vir die besluitelose nie.

Dis altyd ‘n keuse, indien daar nie ‘n keuse gemaak word vir saamstaan en lewe nie, dan is die besluit reeds geneem vir die dood. ‘n Langsame, uitmergelende dood wat mens stukkie vir stukkie verteer tot net die seningrige geraamte van die persoon oorbly wat ook sal verval in die groepsdenke en wat sal word soos die reeds dooies. Net nog ‘n sieklike monster wat die sirkel van moor en weer moor verder sal laat uitkring. Mense, dis tyd om te kies, julle het net een kans.

топкарго

Is daar ‘n kweekhuisgasknoeiery?

Almal weet dat menslike besoedeling regstreeks lei tot aardverwarming, nie waar nie? Aardverwarming gaan katastrofiese gevolge hê, waarsku hulle ons. Orkane gaan meer en erger raak. Suid-Afrika gaan droër raak.

Ons weet almal dat veral die koolstofdioksied wat mense vrystel ‘n probleem gaan veroorsaak, want Al Gore en wetenskaplikes sê immers so. Kortbroek-hulle wil plaaslik ‘n koolstofbelasting in die lewe roep.

Wel, nee. Ons wéét dit glad nie. Wetenskaplikes ráái dat dit so kan wees.

Die hele sogenaamde feitestel berus nie op gemete waarhede, die feite of die “waarheid” nie, maar op ‘n rekenaarmodel. Een wat voorspel dat verhoogde vrystellings van CO2 tot gevolg gaan hê dat die aarde warmer gaan word. ‘n Hele industrie, indien nie ‘n hele religie nie, berus op ‘n rekenaarmodel. 'n Raaiskoot, met ander woorde, gebou op veelvuldige skattings, aannames en onsekerhede.

Om bostaande sonder voorbehoud te glo, is soos om vir jou nuwe naskeermiddel te gaan koop, en dan te verwag dat jy vanaand definitief ‘n gelukkie gaan tref, omdat die naskeermiddel gaan maak dat die dames in die kroeg jou onweerstaanbaar gaan vind. Gebeur dit wel, gaan jy waarskynlik summier aanvaar jou model was akkuraat, dat die korrelasie tussen jou sukses met die dames en die nuwe naskeermiddel wel bestaan. Daar kon egter heelwat ander verklarings wees. Een is dat die dame bloot baie dronk en baie desperaat was…

Insgelyks kan daar vele verklarings wees vir die verwarming van die aarde benewens ons vrystelling van CO2. Die aarde is lank reeds besig om warmer te word, duisende jare voordat ons motors of fabrieke gehad het. Tienduisende jare gelede was bykans die ganse Noord-Amerika een groot ysplaat. Die Groot Meregebied tussen Kanada en die VSA, asook Long Island, is oorblyfsels van hierdie gletsers en ysmassa.

CO2 is voorts nie ‘n vreeslike goeie kweekhuisgas nie. Daar is veel meer effektiewes, soos metaan. Dis nie net mense wat nare gasse vrystel nie, maar ook natuurlike prosesse soos vulkane. In 1816, tydens die Nywerheidsrewolusie, juis toe mense op groot skaal begin het om kweekhuisgasse vry te stel, was daar bykans geen somer in Europa nie. Dit was die ganse jaar koud. Oeste het misluk en mense het van die honger omgekom.

Die rede was ‘n vulkaniese uitbarsting in die hedendaagse Indonesië, wat soveel gas en vulkaniese as vrygestel het dat die son se gemiddelde energie op grondvlak daardie jaar laer as gewoonlik.

Almal weet die CO2-vlakke is tans op hulle hoogste ooit, nie waar nie? Nee. Wat Al Gore-hulle jou nie vertel nie, is dat die CO2-vlakke vroeg in die 20ste eeu onverklaarbaar hoër was as vandag.

Tydens die Middeleeue was daar ‘n tydperk waar die klimaat veel warmer was as tydens die twintigste eeu. Daar was geen motors of fabrieke destyds nie.

Die smelt van die pole is noodwendig onnatuurlik en mensgemaak, nie waar nie? Nee, glad nie. Tydens die era van die dinosourusse was daar glad geen ys op die pole nie, selfs nie eers in Antarktika nie.

Die hele histerie, die ganse treurverhaal oor aardverwarming, berus nie op bewyse nie. Dit berus op verskeie wetenskaplikes se rekenaarmodelle. Daardie modelle maak staat op ‘n hipotese, naamlik ‘n korrelasie tussen aardverwarming en die mens se vrystelling van CO2. Dit ignoreer onder andere die verwarming van die afgelope 10 000 jaar, vanaf die laaste ystydperk.

Soos met baie ander dinge is dit deesdae egter bykans kettery om die akkuraatheid van die model in twyfel te trek. Net soos jy eenvoudig nie mag vra of daar ‘n korrelasie tussen IK en ras is nie, mag jy nie vra of die bogenoemde model en sy aannames akkuraat is nie. Al Gore, Kortbroek, die bouers van kernreaktore en die groen fanatici sal vir jou lewendig afslag.

печи для

Vuil taal, bloedskande en armblankes

Ek het onlangs 'n voorskou van die rolprent Triomf te siene gekry, wat gebaseer is op Marlene van Niekerk se boek met dieselfde naam. Vir diegene wat moontlik nie die boek gelees het nie, die volgende ter agtergrond:

Triomf is die storie van 'n gesin armblankes, die Benades, van die woonbuurt Triomf, die voormalige Sophiatown. Dit speel kort voor die 1994-verkiesings in Suid-Afrika af. Die Benades is uit en uit ploerte, en skokkende gebeure vind in die huishouding plaas. Later in die boek word die familie se groot en skandelike geheim onthul. Die Benades se vrees vir die nagevolge van 27 April 1994, wanneer diegene waarna die Benades as "kaffers" verwys, die land in chaos sou dompel, word deurlopend as belaglik en agterlik afgemaak.

Die rolprent is die werk van die Zimbabwiese rolprentmaker, Michael Raeburn. Raeburn het tydens sy inleidende toespraak by die rolprent se voorskou te Montecasino, natuurlik die gewone snert gebesig oor hoe alle Suid-Afrikaners bevry is deur die 1994-verkiesings, blankes inkluis. Dit het my maak wonder waarom Mnr Raeburn, wat so 'n hekel aan 'n blanke regering het, nie sy kuns in Harare beoefen nie. Suid-Afrika het steeds oorblyfsels van daardie gehate vorige regering, soos 'n indrukwekkende padnetwerk en elektrisiteit wat dan en wan aangeskakel word. Zimbabwe is tog veel meer van 'n verteenwoordigende swart land, iets waaroor Mnr Raeburn so gejuig en jubel het in 1994. Waarom nie daar, in 'n Afrika-paradys, gaan rolprente maak nie?

Een van die groot temas in die boek is dat blankes deur 'n swart bewind bevry is, en dat die blanke vrese van destyds eintlik belaglik was: "Kyk, daai dom Afrikaners gaar blikkieskos op. Ha-ha-ha!" Die Benade-gesin, wat bestaan uit ingeteelde verstandelik gestremdes, voer hierdie vrees natuurlik tot belaglike uiterstes.

Raeburn, synde 'n Zimbawiër wat geen snars Afrikaans verstaan nie, het egter geen gevoel vir die meer subtiele anti-Afrikaanse momente in die boek nie, en die feit dat hy die agterlike Benades se politieke oortuigings as die belangrike element aanbied in ons huidige konteks, veroorsaak dat die toeskouer langsamerhand gedwing word om die karakters as byna simpatiek te ervaar ten spyte van hulle erge tekortkominge. Die regisseur, te oordeel aan sy insiglose toesprakie, is salig onbewus van hierdie skryende ironie wat hy deur sy eie gebreke geskep het.

Een van die karakters in die boek en die rolprent, Lambert, koop op 'n stadium onwettig 'n rewolwer by 'n swartman, vir wanneer dinge handuit ruk in Suid-Afrika. Dit was miskien op 26 April 1994 vir liberaalgesindes 'n onsinnige vrees en Lambert is 'n objek van hoon en spot in beide die boek en die rolprent, maar 14 jaar en 30 000 dooie blankes later, is dit duidelik dat Lambert se een politieke daad niks indien nie rasioneel was nie, gegewe die misdaadsyfer.

So ook wil die Benades na 'n ongenoemde bestemming iewers in die noorde vlug omdat dinge na hulle mening gaan warm word vir blankes in Suid-Afrika. Komies dat hierdie Afrikaner-gestremdes so dom kan wees, nie waar nie?

Sedert 1994 het daar egter reeds meer as 'n miljoen blankes presies dit gedoen. Dinge hét warm geword vir blankes met swart ekonomiese bemagtiging, misdaad en regstellende aksie wat menige blanke sy tasse laat pak het en na die noordelike halfrond maak vlug het. Professor Lawrence Schlemmer bereken dat een uit elke tien blankes deesdae te arm is om in 'n tradisioneel-blanke buurt te woon, grootliks as gevolg van swart rassisme teenoor blankes, vergestalt in praktyke soos regstellende aksie. Was die Benades se vrese wel so onrealisties en belaglik, 14 jaar later?

Die ander tipies linkse tema in die verhaal is: Blankes is ploerte, hulle pleeg grafiese bloedskande, steel, lieg en is minder beskaafd as 'n swart plakker. Daar is waarskynlik sulke blankes, maar dit was egter nóg in 1994, nóg in 1974, en veral nie in 1930 nuus vir enige iemand nie. Trouens, van Niekerk is nie baie oorspronklik met haar tipering van sulke Afrikaners nie. In 1991 reeds het die stukke beter geskryfde /Beertjie en sy boytjies/ uit die pen van RR Ryger by Taurus-uitgewery verskyn wat Afrikaanse ploertskap na nuwe hoogtes geneem het. /Triomf/ het eers drie jaar later in 1994 die lig gesien.

Waar van Niekerk elke moontlike verskoning gebruik om Afrikaners in haar boek by te kom, het die regisseur Raeburn egter 'n film gemaak wat alle blankes verguis. Die rolprentweergawe is dus nie soseer anti-Afrikaans as anti-blank nie. Waarskynlik sonder dat die regisseur dit bedoel het, is veral Mol, die moeder, 'n verpersoonliking van 'n Engelse ploert omdat die aktrise se Afrikaans eenvoudig nie goed genoeg is om haar karakter oortuigend te speel nie.

Tewens, die spel in die film is oor die algemeen maar gemiddeld. Treppie, Lambert se pa/broer, is 'n ewe onoortuigende agterstraat Afrikaner. Sy gesigsuitdrukkings en hebbelikhede herinner ook te sterk aan die van 'n rowwe Rooinek en hy praat ook deurentyd soos sy moeder Mol, Afrikaans met 'n effense Engelse aksent.

Die rolprent word dus gereduseer tot 'n reeks tonele waarin onderskeidelik bloedskande gepleeg word, meer gesofistikeerde kleurlinge se vleisbraai ontwrig word, vreeslik gesofistikeerde lesbiërs oorkant die straat gedwing word om te verhuis, en die armsalige verafrikaansde Engelse gesinnetjie nie weet hoe om in 'n Spur op te tree nie. Kortom 'n namaaksel van die rolprent The Beverly Hillbillies in Afrikaans, met meer kru tonele as die Amerikaanse weergawe.

As vuil taal, bloedskande, en armblankes van Engelse oorsprong jou amuseer, gaan kyk die rolprent gerus. Indien nie, sou ek eerder Pixar se satire op vetsugtige Amerikaners, Wall-e, aanbeveel. Minstens kan die hele gesin laasgenoemde geniet.

игры девочкам Фильчаков