{jathumbnail off}
Skrywer: Dan Roodt
Kopenhagen is irrelevant
Die waarheid wat die klimaatskonferensie in Kopenhagen bly ontwyk, is nie dat die weer warmer of koeler raak nie, maar dat die mensdom die wêreld oorbevolk.
So lui ‘n berig in een van Kanada se grootste dagblaaie, die Financial Post .
‘n Planetêre wet, soortgelyk aan China se een-kind-beleid, is die enigte uitweg om die katastrofale globale geboortekoers van een miljoen geboortes elke vier dae, om te keer.
Die aarde se ander spesies, plantegroei, hulpbronne, oseane, watervoorraad en atmosfeer is besig om ten gronde te gaan as gevolg van hemelhoë menslike reproduksie.
Ironies is China, die land se vuil steenkoolaanlegte ten spyt, die wêreldleier in terme van beleid wat omgewingsdegradasie die beste bekamp deur ‘n een-kind-beleid.
Indien die beleid wêreldwyd toegepas word, sal die aarde se bevolking afneem van die huidige 6.5 miljard tot 5.5 miljard teen 2050, volgens ‘n wetenskaplike studie wat aan Wene se Instituut vir Demografie onderneem is.
Teen 2075 sal daar 3.43 miljard mense op die planeet wees. Dit sal ‘n daadwerklike verskil aan die bestaan van ander spesies, oseane, atmosferiese kwaliteit en woude asook lewenstandaarde meebring.
Indien niks gedoen word aan geboortegroei nie, sal die aarde ‘n onvolhoubare bevolking van nege miljard teen 2050 moet dra.
Mense is veronderstel om die enigste rasionele diere te wees, maar moet dit egter nog bewys. Mediese en wetenskaplike vooruitgang het laer babasterftes en langer leeftye tot gevolg gehad. Alhoewel dit verwelkom moet word, kan die aarde net soveel mense dra as dit by speoltoilette en voertuie kom.
Die oplossing is maklik en eenvoudig en dit is dramaties. En die wêreldleiers het dit nie eens op hulle agenda geplaas in Kopenhagen nie.
In plaas van oplossings sal daar fotosessies, warm lug, armbultery en derglike oor klimaatswetenskap en klimaatsbedrog wees. Groot windplase sal aangekondig word en allerlei subsidies.
Nie een daarvan sal vrugte dra tensy die Chinese oplossing van een kind geld nie. Ongelukkig is daar magtige opponente wat die idee betref. Leiers van die wêreld se fundamentalistiese godsdienste preek voortplanting en is geweldig gekant teen geboortbeperking.
Die meeste leiers in ontwikkelende lande perpetueer ‘n kranksinnige Catch-22 situasie waar hulle kinders nie van ‘n maatskaplike veiligheidsnet of ekonomiese welvaart kan voorsien nie, wat juis beskerming en vooruitgang snoeker.
China het gewys dat geboortebeperking ‘n slim beleid is. Die middelklas groei, inwoners het almal huise, gesondheidsorg, opvoeding en kos.
Vir diegene wat dink dis aaklig dat regerings gesinsgetalle beheer, gaan ‘n verrassing aanbreek die dag as daar twee keer soveel woestyn as landbougrond is, die Amazone verdwyn het, olifante weg is en oorloë oor water, skaars kommoditeite en ruimtelike behoeftes gevoer word.
Die punt is dat Kopenhagen nie die punt is nie.
Dis trouens heeltemal irrelevant. Al wat uiteindelik sal tel is krimpende bevolkings wat hul gemors opruim en gedwing word om te bespaar.
Oorlogs- of Vredespresident?
Toe president Barack Obama as Nobelvredspryswenner in Oktober aangekondig is, het sommige die hoop uitgespreek dat dit die president, wat nog geen vinger ter bevordering van vrede geroer het nie, in die rigting van vrede sal stuur.
Die vredesprysseremonie kom net nege dae nadat Obama aangekondig het dat hy ‘n massiewe eskalasie in die Afghaanse oorlog beplan. Die ironie van die gebaar was op niemand verlore in Oslo nie, selfs nie eens die president nie.
“Die president verstaan en sal weer erken dat hy nie in dieselfde geselskap hoort as Mandela en Moeder Theresa nie,” het sy woordvoerder Robert Gibbs gesê.
President Obama het gedurende sy toespraak van 36 minute gesê dat sy jongste besluit om die konflik in Afganistan te laat eskaleer, geregverdig is omdat die wêreld beskerm moet word van “terrorisme en ekstremisme”.
Dit was ‘n toespraak wat die gehoor graag wou hoor. Dit was vol oplugting alhoewel hy benewens Afghanistan ernstige kwessies soos die Midde-Ooste, Iran en Noord-Korea ook genoem het. Obama het egter nie na sy teenkanting teen die verbod op landmyne verwys nie.
‘n Noorweegse koerant, Dagbladet, het ‘n foto van Obama op die voorblad gehad met ‘n reuse opskrif wat lui: “Krigs- Eller Freds-President?”, wat vertaal beteken, “Oorlogs- of Vredespresident?”
Tydens die seremonie in die stadsaal van Oslo is die staatshoof formeel begroet deur vorige pryswenners. Hy het gesê hy is diep dankbaar en verootmoedig deur die toekenning, die 108ste hierdie jaar. Hy het daarna toegegee dat dit ‘n voortydige gebaar mag wees.
“Dit sal nalatig van my wees as ek nie die aansienlike kontroversie wat julle vrygewige besluit uitgelok het, erken nie. Deels is dit omdat ek aan die begin staan, en nie die einde nie, van die take op die wêreldverhoog,” het Obama gesê.
“In vergelyking met sommige reuse in die geskiedenis wat hierdie prys ontvang het – Schweitzer en King, Marshall en Mandela – is my prestasies gering.”
Hy het bygevoeg dat die grootste kontroversie sekerlik die feit is dat hy ‘n land lei wat homself midde-in twee oorloë bevind.
Obama het nie verder uitgebrei oor sy besluit om 30 000 bykomende troepe na Afghanistan te stuur nie.
‘n Trompetgeskal het Obama se aantog na die majestieuse seremoniële kamer aangekondig waar ‘n gehoor van 1 000 mense hom ingewag het.
Sy rede is af en toe met applous onderbreek, ook toe hy gesê het die VSA “moet ‘n standaard in oorlogvoering bly voorstaan”. Hy het voortgegaan deur sy belofte te herhaal om die Amerikaanse gevangenisbasis by Guantánamobaai, Kuba, te sluit.
“Wat die foute ookal mag wees wat ons begaan het, die doodgewone feit bly dat die VSA gehelp het om globale veiligheid te onderskryf vir meer as ses dekades met die bloed van ons burgers en die krag van ons wapens.”
Obama het sy beleid van samewerking met onderdrukkers verdedig deur te sê Nixon se bande met China en Pous Johannes Paulus se bande met die Poolse kommuniste het hom voorafgegaan. “Die afwesigheid van hoop kan ‘n samelewing van binne laat verrot.” Hy het die bevrediging van basiese behoeftes as ‘n mensereg beskryf.
Hy het ‘n dwarsklap na klimaatskeptici gemik en gesê daar is ‘n breë konsensus oor aardverwarming onder wetenskaplikes.
Noorweërs was egter omgekrap toe hulle verneem het dat die president nie die tradisionele verrigtinge wat na afloop van die prys plaasvind, wou bywoon nie.
Die keiser is kaal en die kroonprins ween
Pas het beide die DA en die VF+ hul regeringsevalusie gedoen. Die benadering het effens verskil – waar die VF+ punte – meestal druippunte – aan spesifieke velde soos misdaadbekamping en ekonomiese sake toegeken het, het die DA rapporte aan ministers uitgedeel. Ook hier was druippunte aan die orde van die dag en het die Kabinet ‘n gemiddeld van minder as 5 uit tien behaal.
Wat die oog die meeste tref is dat die DA aan pres. Jacob Zuma ‘n besonder lae punt toeken, maar die een uit tien wat hy vir respek vir die grondwet kry, is skokkend. Op die VF+ se rapport het Justisie ook ‘n baie lae drie uit tien gekry.
Hierteenoor het TNS bevind dat Zuma se gewildheid weer ‘n hoë 58 persent behaal het, maar die Instituut vir Geregtigheid en Versoening het weer uiters negatiewe syfers oor Suid-Afrikaners se persepsies op die tafel geplaas.
Zuma kan slegs homself blameer vir die druippunte wat hy en sy administrasie op verskeie terreine op die lyf loop. Traagheid om daad by die woord te voeg, is een. Uitsprake oor hoe korrupsie vasgevat gaan word terwyl Suid-Afrika nog verder op die internasionale korrupsie-persepsie-indeks terugsak, is ‘n verdoemende voorbeeld.
In sommige gevalle, soos die Maroga – Chuene – aangeleenthede, is eventueel toegelaat dat die onvermydelike gebeur, maar wanneer dit by Julius Malema kom, word halsstarrig vasgeskop en selfs stroomop beweeg.
Nou is die teerling gewerp. Die stout seun het by die SAKP se spesiale kongres opgedaag, is uitgejou, en toe hy op ‘n spreekbeurt aandring, is dit geweier.
Na berig word het Bitterbang Bibberbeentjies Malema uitgestorm en gesê hy gaan Zuma vra om die SAKP te betig.
Terwyl ‘n sug van verligting deur ‘n groot deel van die bevolking geslaak word dat Malema uiteindelik, al is dit net tydelik, sy rieme iewers in die alliansie vasgeloop het, het die SAKP ook genoeg gedoen om te bevestig dat dit steeds nie weet hoe die vurk met belangrike grondwetlike sake in die hef steek nie. Solidariteit en Afriforum – wat beide moeite doen om in pas met die beste internasionale praktyk van grondwetlikheid en die volkereg op te tree – is oor die kole gehaal oor hulle glo die kleed van omgekeerde rassisme oor die SAKP hang.
Die blote gebruik van die term “omgekeerde” dui op ‘n versteurde persepsie van begrippe soos rassisme en diskriminasie. Dis nie maar iets wat soos ‘n Volla op die hoek omgekeer kan word nie. Rassisme bly rassisme en diskriminasie bly diskriminasie ongeag aan watter voet hierdie sokkie getrek word.
Of anders gestel, deur sommige vorme van rassisme en rasgebaseerde diskriminasie te regverdig kom maar net weer op ‘n beheptheid met rassediskriminasie uit, en die blote feit dat dit aan ‘n ander voet pryk, het niks omgekeer nie.
Trouens, eintlik was die aanvalle op Solidariteit en Afriforum regstegnies voortydig omdat die hofuitspraak oor ‘n belangrike faset afgewag word en kan Gwede Mantashe se aanval as minstens disrespekvol teenoor die regspraak vertolk word.
Waar die gemeenskap wél rede tot kommer oor diskriminasie het, is die lot van mense met gestremdhede. Op die DA se telkaart het die minister wat met hierdie verantwoordelikheid toevertrou is, Noluthando Mayende-Sibiya, ‘n skamele 2,5 persent gekry.
Saambly en die Bybelse huwelik onder die loep
‘n Polemiek woed tans oor saambly. Van “die kerk” word verwag om standpunt in te neem. Beter gestel: van kerke soos die NGK word gevra om leiding te gee. Aangesien daar ‘n duisternis van kerke is, sal kerke se antwoorde radikaal verskil. So sal “inheemse kerke” en ook Europees-geïnspireerde kerke, soos die Mormone (die Kerk van Jesus Christus van die heiliges van die laaste dae) van Amerika, selfs ruimte bied vir een-man-en-vele-vroue.
In die kader van die Christendom is dit beter om van ‘n Bybelse karakter van die huwelik as van ‘n Christelike karakter van die huwelik te praat. Die probleem rondom die idee van ‘n Christelike huwelik is dat, sedert Konstantyn die Grote, die kerklike en staatlike huwelik saamgeval het. Dit is die moment toe die Christelike geloof die staatsgeloof van die Romeinse owerheid geword het.
Met die helenisering van die Christendom, onder die leiding van die kerkvaders, het die band met die Judaïsme vervlak, en het die staatlike huwelik eensklaps nou ook ‘n Christelike huwelik geword. Dit het beteken dat twee huweliksmaats net kan saambly as die staatlike huwelik in die kerk voltrek is. In wese trou ‘n predikant ‘n paartjie in die kerk kragtens ‘n sanksie wat die staat aan hom/haar verleen het. Die predikant is dus ‘n staatlike huweliksbevestiger, of staatsamptenaar vir die duurte van die seremonie.
Die Christendom is ‘n veel later ontwikkeling van die Messiaanse beweging van Jesus en van die Jerusalembeweging van Jakobus as die Christelike kerk. Jesus was ‘n Jood; het in die Sinagoge aanbid, en die Jesusbeweging was daarop bedag om die koninkryk van JHVH te laat kom. Die implikasie hiervan was die omverwerping van die Romeinse juk van onderdrukking. In wese is die Griekse Christendom wat van sy Joodse wortels vervreem is, ‘n nuwe godsdiens. Wie dus vanuit die ontstaanswortels van die Christendom na die huwelik kyk moet dus by die Eerste Testament begin.
Die eerste vorm van die Bybelse huwelik waarvan ons weet is die verbintenis van twee persone uit en kragtens twee families. Dus ‘n huwelik soortgelyk aan die moderne inheemse bantoehuweliksvorm. Die vrou se produktiewe vermoë tot gesinsvorming was die waarborg vir die konstante in en van die huwelik. By gebrek aan ‘n vermoë om kinders te hê moes die familie van die vrou in die huwelik ‘n alternatief bied. Kinders wat uit die plaasvervangende vrou gebore is, is geag die kinders van die onvermoënde vrou te wees. Hierdie is die leviraatsgebruik in huweliksverbindinge.
Onder die invloed van die humanistiese individualisme het die huwelik as verbintenis tussen twee families ‘n gedaanteverwisseling ondergaan. Eerstens word dit toe ‘n verbintenis tussen twee huweliksmaats. Toe het die huwelik ‘n twee-eenheidsgemeenskap van een man en een vrou geword. Daarmee het die familiekonteks van ‘n huwelik binne die raamwerk van twee families vervaag.
In nog ‘n later ontwikkeling van die humanisme is die huwelik ‘n verbintenis van twee persone. Dit kan twee mans of ook twee vroue wees.
Wat dus uitgekristalliseer het is die privaatregtelike karakter van die moderne huwelik as ‘n verbintenis van twee persone.
Nader omskryf: ‘n huwelik is ‘n spesiale samelewingstruktuur van twee persone wat onder die leiding van die liefde seksuele omgang en verkeer moontlik maak.
Hierdie verbintenis kan wees ‘n privaatregtelike kontrak tussen twee persone, hetsy in die staatlike sin, of heeltemal privaat of in die openbaar bevestig by wyse van ‘n godsdienstige aksie. Laasgenoemde kan getipeer word as privaatregtelike godsdienshuwelike.
In die Bybelse konteks kan die huwelik net ‘n verbintenis wees van een-man-en-een-vrou. Die kwalifikasie van een-man-en-een-vrou, of twee persone van teenoorgestelde geslagsidentiteite, korrespondeer met die skeppingsorde. Mans en vrouens se geslagorgane verskil van mekaar en die verkeer tussen man en vrou is gerig op gesinsformasie. Dus: trou en vermeerder.
In ‘n moderne staat moet die staatsregtelike karakter van die huwelik ook voorsiening maar vir privaatregtelike huwelike, by byvoorbeeld tradisionele gemeenskappe of godsdiensgroeperinge.
As formele saambly gepaard gaan met ‘n plegtige verbintenis tussen twee persone wat seksuele verkeer moontlik maak onder die leiding van die liefde, maar dan nog nie met ‘n staatsregtelike karakter nie, dan kan geen besware daarteen geopper woorde nie.
Wat “ortodokse” ouers vir hulle kinders moet sê is dat seksuele verkeer tussen twee mense in prinsipe ‘n huweliksband daarstel; ‘n huweliksband wat, as dit verbreek word, op egbreek neerkom.
Praat vrede, voer oorlog
Polisie skiet man na argument
‘n 26-jarige man is Donderdag in Henneman in die Vrystaat doodgeskiet nadat hy glo in ‘n argument met ‘n polisieman betrokke geraak het, het die Onafhanklike Klagtedirektoraat (OKD) gesê.
Na bewering het die polisielid sy wapen uitgehaal terwyl hy en die kêrel in ‘n woordewisseling beland het. Hy het die man glo ses keer in die bolyf geskiet.
Volgens Moses Dlamini, woordvoerder vir die OKD, het die slagoffer op die toneel gesterf.
Die OKD is na die toneel gestuur om ondersoek in te stel. Met hulle aankoms was die polisielid reeds in hegtenis geneem en na die polisiestasie geneem.
Die verdagte sal Maandag in die landdroshof aansoek doen om borgtog.
Afrikaans by US gaan verdwyn
Die toekoms van Afrikaans as onderrigtaal aan die Universiteit van Stellenbosch, hang in die weegskaal. Indien die huidige koers van die instelling nie verander nie, gaan Afrikaans as voertaal aldaar verdwyn.
“Alhoewel daar oomblikke van hoop en optimisme vir Afrikaans as onderrigtaal aan die Universiteit Stellenbosch (US) was, spyt dit my dat ek vanaand aan u moet rapporteer dat ons nie daarin kon slaag om hierdie vaste plek te verseker nie.”
Só het prof. Pieter Kapp, president van die US-konvokasie, Donderdagaand in ‘n persverklaring deur die konvokasie bekendgemaak. Kapp het gereageer op die Konvokasie-bestuur se uitvoering van die opdrag deur die US-konvokasie wat betref onderrigtaal aan die US.
In 2002, 2005 en 2007 het die konvokasie hom duidelik uitgespreek dat die US ‘n Afrikaanse universiteit moet bly wat meertaligheid bevorder, in stede van ‘n meertalige universiteit wat Afrikaans bevorder.
Volgens Kapp is dit die “praktyk wat tel, nie die mooi woorde oor die goeie bedoelinge wat nagestreef sal word nie”.
Luidens die verklaring het die konvokasiebestuur deurgaans drie standpunte oor die taal van onderrig ingeneem: Die T-opsie (Afrikaans en Engels gemeng in dieselfde klas) is ‘n onverstandige onderrigmedium; daar behoort ‘n 75% gewaarborgde Afrikaanse onderrigaanbod te wees; en strategiese venootskappe is nodig om uitvoering te gee aan die US se visiestelling wat insluit dat Afrikaans as onderrig en wetenskapstaal uitgebou moet word.
Hy beskryf die onlangse 60%-minimumwaarborg van Afrikaanse voorgraadse onderrig as “misleidend”: “Dit is in die eerste plek net ’n ‘waarborg’ vir vier jaar.
“Tweedens, geld hierdie 60% vereiste nie per fakulteit nie. Dit sou dus moontlik wees vir ’n klein fakulteit om ’n nul aanbod in Afrikaans aan te bied waarvoor ’n groot fakulteit met ’n 100% parallelmedium aanbod ‘vergoed’.
“Derdens moet in aanmerking geneem word dat minder as 20% van nagraadse onderrig en navorsing – daar waar die werklike ontwikkeling van ’n wetenskapstaal plaasvind – in Afrikaans geskied. …Afrikaans aan die US is dus waarskynlik nader aan 40%. Stellenbosch het dus gekies vir ’n minimale posisie vir Afrikaans en ’n maksimale posisie vir Engels,” aldus Kapp.
Prof. Kapp het onder meer gevra waarom die US die aanbod van so ’n gerespekteerde organisasie soos die Suid-Afrikaans Onderwysersunie om ’n vennootskapsooreenkoms met die US te sluit… so “onvriendelik” van die hand gewys het, asook of net die Afrikaanstaliges tweetalig moet wees.
Hy het gesê die nie-beantwoording van sy vrae “is simptomaties van ander negatiewe ontwikkelinge vanjaar” wat hom tot onrustigheid stem.
Vir die eerste keer in die geskiedenis van die Universiteit Stellenbosch het twee vooraanstaande verkose Raadslede bedank omdat hulle nie met die rigting waarin die taalbeleid beweeg, kon saamgaan nie.
’n Georkestreerde poging is aangewend om ’n lid van die Taalkomitee wat bekend is vir sy pro-Afrikaanse standpunte onder sensuur te plaas, het Kapp gesê.
Meer as duisend agter tralies oorsee
Sowat 1062 Suid-Afrikaanse burgers sit oorsee agter tralies, het Maite Nkoana-Mashabane, minister van internasionale betrekkinge en samewerking, gesê.
Sowat 691 (65%) mense is in die tronk weens dwelmverwante oortredings. Hiervan is 362 manlik en 329 vroulik.
Geen van die Suid-Afrikaners het enige kans om hul vonnis in Suid-Afrika uit te dien nie, omdat die regering nie onderhandelinge aangaan om gevangenes te skuif nie.
Na bewering is daar sowat 177 Suid-Afrikaners in Brasilië in die tronk, 109 in die Verenigde Koninkryk, 66 in beide Peru en Botswana, 56 in Australië, 53 in Lesotho, 49 in Swaziland, 47 in Argentinië, 42 in Pakistan, 41 in Venezuela, 25 in Namibië en 24 Spanje.
Daar is ook verskeie Suid-Afrikaners in aanhouding in Mauritius, Indië, Afganistan, Amerika, Kanada, China, Hong Kong, Japan, Nieu-Seeland, Suid-Korea, Thailand, Chili, Trinidad en Tobago, Bolivia, Ecuador, Costa Rica, en die Verenigde Arabiese Emirate.
VN-hoof vra vir ‘n einde aan diskriminasie
Die sekretaris-generaal van die VN, Ban Ki-Moon, sê rassisme en ander vorme van diskriminasie is nie net ‘n vergryp teen menseregte nie, maar ook ‘n versperring vir maatskaplike en ekonomiese ontwikkeling.
Ban het sy opmerkings gemaak tydens die opening van ‘n geleentheid getiteld “Ras, Armoede en Mag,” wat gehou is om die 61ste herdenking van die aanvaarding van die Universele Verklaring van Menseregte te vier.
VN-amptenare in Irak, Afghanistan en Somalië het by Ban aangesluit in ‘n oproep vir groter vordering in die nakoming van die verklaring wat daarop gemik is om basiese menseregte vir almal te waarborg.
In Geneva het verskeie onafhanklike deskundiges wat die VN oor menseregte adviseer ‘n gesamentlike verklaring uitgereik wat waarsku dat pogings om diskriminasie te beëindig, tekort skiet en in sekere gevalle selfs omgekeer word.