Skrywer: Dan Roodt

Amerikaanse ambassadeur bedank nooddienste na treinongeluk

Tien van die 40 Amerikaanse toeriste wat op die Rovos Rail-trein was wat naby Pretoria ontspoor het, was teen Woensdagaand steeds in die hospitaal, het die Amerikaanse ambassade gesê.

Volgens ‘n mediaverklaring deur Sharon Hudson-Dean, die ambassade se woordvoerder, is al die Amerikaners wat op die trein was geïdentifiseer en opgespoor.

Die VSA se ambassadeur, Donald Gips, het die toneel van die ongeluk kort na dit gebeur het, besoek.

“Ons gedagtes en gebede is met diegene wat deur hierdie ongeluk geraak is,” het hy gesê.

“Ons wil Suid-Afrikaanse nooddienste en ander partye wat dadelik hulp aangebied het, bedank, en ons sal voortgaan om saam met Suid-Afrikaanse owerhede te werk om Amerikaners wat deur die ongeluk geraak is, te help,” het hy gesê.

Twee vroue, albei werknemers, is in die ongeluk oorlede toe dit naby Pretoriastasie ontspoor het, net voor 12 uur Woensdagoggend. Een was swanger.

Die trein het ontspoor toe die waens begin beweeg het omdat die lokomotiewe verander is van ‘n elektriese na ‘n stoomenjin.

Teen laat Woensdag was die spoor tussen Pretoria en Centurion nog gesluit.

Na verwagting sal die opruimaksie ten minste drie dae neem en die ondersoek na die oorsaak van die ongeluk sal vyf dae neem.

сауна проектированиелобановский александр отзывы

Minister van polisie besorg oor plaaswerkers se veiligheid

Die minister van polisie, Nathi Mthethwa, sal Donderdag met die leierskap van die Food and Allied Workers’ Union (Fawu) vergader om plaaswerkers se veiligheid en sekuriteit te bespreek.
Zweli Mnisi, ‘n polisiewoordvoerder, het gesê dat daar vroeër dié week met die Afrikaner Weerstandsbeweging (AWB) vergader is.

“Die probleme waardeur die boeregemeenskap in die gesig gestaar word, insluitend plaasmoorde, moet verstaan word uit beide die boere en plaaswerkers se oogpunt. Daarom vind hierdie vergadering met Fawu plaas,” het hy gesê.

stampede slot machine onlineлобановский александр харьков

Noord-Korea is geen gelyke kernvennoot

Die VSA het dit Woensdag duidelik gemaak dat hy Noord-Korea nié as ‘n kernmoondheid sal erken nie.

Dié uitlating volg op Noord-Korea se stelling dat hy bereid sou wees om deel te neem aan ontwapeningsprogramme, mits hy as gelyke vennoot behandel word.

“Ons sal Noord-Korea nié as kernmoondheid aanvaar nie. Dié staat bevind hom in ‘n doodloopstraat,” het Philip Crowley, ‘n woordvoerder vir die Amerikaanse departement van buitelandse sake, aan verslaggewers gesê.

Hy het Amerika se versoek herhaal dat Noord-Korea ‘n ses-nasie-ooreenkoms om sy kernprogram te beëindig in ruil vir internasionale hulp en sekuriteitswaarborge, moet gehoorsaam.

“As Noord-Korea weer konstruktief aan die ses-nasie-proses deelneem, is daar ‘n kans vir ‘n beter verhouding met die VSA,” het Crowley gesê.

“Maar hulle kan nie ‘n verandering in die verhouding verwag tot hulle nie eers tot spesifieke stappe oorgaan nie,” het hy gesê.

принцесса диснеяОлександр Фільчаков прокурор

Mev. Dokter

Oom Cheese het, soos ‘n mens sou verwag, eers by ‘n kaasfabriek gewerk. ‘n Fabriek in die Oos-Vrystaat wat lank nie meer bestaan nie, in ‘n dorpie waar die stasie nog net ‘n herinnering is aan die dae toe daar nog gereeld treine geloop…en in die dorpie aangedoen het.
Toe ek jare later een aand in die dorpie oorgeslaap het, het die hotel nog bestaan. Danksy die Oog waar die manne wat die mure staande gehou het, die hotelgaste tot in die vroeë oggendure uit die slaap gehou het.

Oom Cheese se vrou, tannie Stoney, het so ver ons weet nooit by ‘n steengroef gewerk nie. Nog minder had sy in haar jeug ‘n onbesonnenheid aangevang waarvoor sy ‘n tyd lank moes gaan klippe kap. Haar nooiensvan was, volgens oorlewering, Steenkamp.

Maar of tannie Stoney nog kan onthou, is amper moeilik om te dink. Van mens maar onthou was sy met oom Cheese getroud, en sedert oom Cheese jare gelede van die aardse smarte bevry is, stap tannie Stoney nou aan om die eeu vol te maak.

Na die kaasfabriek gesluit het, het oom Cheese en tannie Stoney na ‘n groter buurdorp getrek, en oom Cheese het as makelaar gewerk om hom uit die kwaad te hou. Gepas Oos-Vrystaats was hul ruim huis vol Claerhouts en Amenbergers – ‘n kleurvolle vrolikheid.

Dis by oom Cheese en tannie Stoney wat ek van hierdie latere dorp se eertydse kleurryke karakter gehoor het. Ja, by hul beide, want so lank was hulle getroud dat hulle so ‘n storie in aflosse vertel het, elkeen het mooi geweet watter deel van watter storie het die beste by elkeen se vertelstyl gepas, ‘n kuns wat ‘n mens meer kere kry as mens mooi oplet. Nou nie daai soort waar die een die storie probeer vertel, en die ander een hom – ja hom – beterweterig probeer reghelp nie.

Omdat die uwe ‘n paar minder aangename ervarings met distriksgeneeshere gehad het, het hul storie vermoedelik gevolg op iets wat ek so in die geselskap moes genoem het.

Ja, hul dorp het ook ‘n baie kleurvolle distriksgeneesheer gehad. By geleentheid voel die tuinman olik, vertel hulle, en hulle stuur hom dokter toe.

Nie lank nie, is die tuinman terug, grootoog.

“Daai baas dogter het my sommer deur die baadjie se mou ge-inject,” rapporteer hy terug. Oom Cheese en tannie Stoney was nie verbaas nie.

By geleentheid ry hulle met kliënte om na ‘n plaas te gaan kyk. Maar oom Cheese is nie heeltemal seker waar die plaas is nie, en bedink nog waar om te gaan pad verneem, toe is die “dogter” in ‘n stofwolk by hulle verby. Net ‘n entjie verder, onder ‘n boom langs die pad, is ‘n “kliniek” en daar sal hulle stellig met die beduieslag geholpe raak.

Nog half in die stofwolk hou hulle by die “kliniek” stil, en is verstom oor die toneel wat voor hulle afspeel. Daar staan ‘n ry ma’s met hul kleingoed snotneus op die arm. Die dokter draf die ry af en so vinnig soos hy beweeg spuit hy. So vinnig, teen die tyd dat ‘n kleintjie agterkom hy is genaald en ‘n snotpsalm insit, is daar al ‘n rits na hom ingespuit. Of die naald sommer deur die doek is, en of daar ooit doeke was, het ek nou volgens my herinneringe nie verneem nie.

Agter die dokter kom sy “apteker” aan, ‘n swart man wat hy in diens geneem het om pille uit te deel. Agter in die dokter se kattebak was ‘n klomp houers met pille. Hieruit gryp die “apteker” hande vol en deel uit.

Nou bygesê, ek het ook nie verneem dat die dokter ooit ‘n pasiënt verloor het nie. Behalwe miskien ‘n paar wie se moed hulle begeef en die hasepad gekies het voor hulle ge-inject geraak kon word.

En op ‘n dag, daar is die dokter se vrou van baie jare, dood. Maar die grond anderkant die sipresse het nog molshoop gestaan, toe haak die dokter met die jarelange klinieksuster af.

En op slag is sy nie meer “suster” nie, maar mev. Dokter.

Maar haar geluk was nie vir lank bestem nie, toe lê die ou dok ook sy kop vir oulaas neer.

“Van toe af was sy mev. wyle Dokter,” sluit tannie Stoney haar en oom Cheese se storie af.

Soos gemeld, my eie ervarings van distriksgeneeshere was omtrent dieselfde as my ervaring van weermagdokters toe ek nog diensplig gedoen het. En die meeste van ons wat nog voete gestamp het, sal weet dis rof. In die dae voor daar dienspligdokters was. En soos die geluk dit wou hê, die laaste keer in die weermag wat ek gewaag het om siek te word, was die weermagdokter nog boonop ook die distriksgeneesheer. ‘n Dubbele verskrikking dus. En burgemeester ook, maar darem in die dae voor burgemeesters as ‘n reël ook ‘n slegte smaak in ‘n man se mond gelaat het.

Maar nou moet ek dadelik byvoeg, ek het goeie distriksgeneeshere geken, al was hulle nie my dokter nie.

So een was ‘n skoolvriend se pa, dokter Bester. Toe dié pa, soos hulle destyds gesê het, Medisyne gestudeer het, was hulle drie Besters in die klas. Om hulle van mekaar te onderskei, het hulle elkeen ‘n bynaam gehad. Hierdie een se bynaam was “die Goeie Bester”. 

Heel per toeval het ek nog een van die Besters ontmoet, en so van die byname gehoor.

By geleentheid vertel die Goeie Bester van sy dae toe hy nog by Wellington distriksgeneesheer was. Een nag laat, of oggend vroeg, klop die polisie hom op. By hulle het hulle ‘n man wat effe na drank ruik. Die polisie meen hy het dalk dronkbestuur, maar hulle is nie seker nie.

Hulle, die twee polisiemanne, het die nag tussen die plase patrollie gery, en toe stilgehou om bietjie Boeretroos uit ‘n warm fles te drink. En terwyl hulle so blaas-blaas oor die bekers aan die koffietjie sluk, sien hulle hoe iemand heen en weer oor ‘n smal plaasbruggie ry. Met die derde oorryslag is die man toe in die reling vas.

Die Goeie Bester trek toe die bloed, verseël dit en stuur op die trein Kaap toe om getoets te word.

Die volgende dag bel die eienaar van die boedmonster. Is daar dalk al ‘n uitslag?

Nee, sê die Goeie Bester, maar hy verwag nou enige oomblik die oproep. En, sê hy, hy het net die gehoorstuk neergesit, toe lui die telefoon weer.

Dié keer is dit toe die vampiere van die Kaap.

“Daai man wie se bloed jy gisteraand gestuur het. Leef hy nog?”

Die Goeie Bester vertel hy het dit al tevore gekry dat iemand se alkoholvlak meer as twee keer bo die dodelike was, maar nog nie dat die “oorledene” die volgende oggend al kon gebel het om na die uitslag te verneem nie, al heel nugter.

By geleentheid is daar dienspligtiges opgeroep om hul diensplig in die polisie te doen, en dan later dertig dae per jaar hul “kampe” in die polisie te doen.

So ‘n knaap is met sy “kamp” besig en terwyl dit stil in die aanklagkantoor is, trek hy sy boeke nader en studeer. Hard.

“Wat swot jy?” wil die verveelde sersant weet.

“Medies” sê die student.

“Hoeveelste jaar?” wil die sersant belangstellend weet.

“Vierde jaar?”

“O,” sê die sersant, “dan kan jy al as distriksgeneesheer praktiseer.”

“En,” sê Boet wat dié storie vertel, “toe moet hulle die knaap van die sersant kom afhaal. Want die jongeling se pa is distriksgeneesheer…en burgemeester.”

Ja, dink ek, ek kan eintlik nie die sersant baie verkwalik nie, want ek het al as hofverslaggewer ervaar hoe eers ‘n lasbrief uitgereik is aan ‘n obsent distriksgeneesheer om in ‘n dronkbestuursaak te kom getuig, en toe hy steeds nie opdaag nie, gearresteer en hof toe gebring is.

“Ja,” sê Boet wat self in die polisie was, “ek het self een nag ‘n ou wat bietjie gedrink het en ‘n ongeluk gemaak het, jammer gekry. Ons moes die distriksgeneesheer by sy huis gaan opklop. Vreeslik gesuip (die dokter), en hy het die naald ‘n paar keer heel by die slagoffer se arm verbygesteek. Die vermeende dronkbestuurder was al erg grootoog en baie wild teen die tyd dat die dokter hom toe raakgekorrel kry.”

Maar dink ek, daai moeilikheid, so weet ek, sou hulle nooit met Die Goeie Bester gehad het nie. Nooit.

Ook hy rus nou al anderkant die sipresse. En hy het ook nie ‘n mev. wyle dokter nagelaat nie.

free bets noлобановский александр дочь

Die Afrikanervraagstuk

Dit is baie interessant om die naloop van Eugene Terreblanche se moord dop te hou. Eerstens was daar die ANC-regering se paniekerige reaksie tot op die punt waar Zuma ‘n spesiale TV-toespraak hou om die land tot kalmte te vermaan, en tweedens dat die minister en hoof van die polisie self na die moordtoneel haas. Dit bevestig my vermoede, dat ongeag die ANC se bravade oor hoe goed hulle die land regeer en stabiliteit verseker, hulle eintlik skeitbang is vir die Afrikaner. Hulle weet dat 90% van die blanke mans ouer as 35 in SA militêr opgelei is, en besef sekerlik ook dat die ding wat hulle deesdae die SANDF noem nie eers ‘n spatseltjie is van die eens magtige SAW nie. Feit is hulle is bang, en dit is hoekom hulle so gereageer het.

Maar daar is iets verkeerd in Zuma en die ANC se denke oor wie van die bekende Afrikaners nou eintlik belangrik is, en wie as helde en leiers vereer word. Iets klink hier nie lekker nie, en ek dink die land se intelligensieverslae laat veel te wense oor as Zuma dink hy kan nog ‘n jaar se geduld by die Afrikaner koop deur Eugene de Kock vry te laat, en dat die moord van Eugene Terreblanche die Afrikaner tot volskaalse opstand gaan opsweep.

Wat egter belangrik is en wat hier duidelik word, is die feit dat die ANC net so verward is oor wie die Afrikaner is en wie hom verteenwoordig, as die Afrikaners self! Dit laat ‘n vraagstuk ontstaan – wie is die Afrikaner en waar pas hy in die NSA in?

Deur die geskiedenis van die ou Suid Afrika was daar baie “vraagstukke” wat die politici en leunstoel ontleders besig gehou het:

1.         Na die Engelse Oorlog was daar die “Armblankevraagstuk’ as gevolg van boere wat na die oorlog geen plaas, vrou of kind oorgehad het nie, en van vooraf moes begin om ‘n lewe te bou.

2.         As gevolg van die 1929 – 32 depressie het die “Armblankevraagstuk” weer na vore gekom, en dit het gelei tot die “Verstedelikingsvraagstuk” toe duisende Afrikaners en swart mense na die stede gestroom het om op die myne te gaan werk.

3.         Maar daar was ook die “Vlagvraagstuk”, die “Volksliedvraagstuk”, en die “Amptelike Taalstatus Vraagstuk”.

4.         In generaal Hertzog se tyd was daar twee belangrike vraagstukke – a) die “Suid Afrika Eerste Vraagstuk” waar die land moes besluit om op sy eie toekoms en probleme te fokus en Engeland en Europa te ontgroei, en b) die “Bantoevraagstuk” waarin Hertzog die aspirasies van die swartvolke raakgesien het, en die parlement wou dwing om dit aan te spreek, maar Jan Smuts en sy jingo’s wou egter nie verby Engeland se rokspante kyk nie, en het SA pens en pootjies in die Tweede Wêreld Oorlog ingesleep.

5.         Na die oorlog, het die “Republiekeinse Strewe Vraagstuk” die land besig gehou tot ons ‘n republiek geword het in 1961, en toe deel ons met die “Statebondlidmaatskapvraagstuk”, en daarna die “Goudstandaardvraagstuk”.

6.         Toe was daar die “Tuislandvraagstuk”, die “Nie-blankes in Sport Vraagstuk”, die “Suidwes Afrika Vraagstuk”, die “Grensoorlogvraagstuk”, die “Rubicon Oorsteek Vraagstuk” en ten laaste was daar die “Oorgawevraagstuk”.

7.         En nou is daar die “Afrikanervraagstuk”

Dit word vir my al hoe duideliker dat  die Afrikaner die grootste enkele politieke vraagstuk vandag in die NSA is! Ongeag wie wat sê, is dit duidelik dat ons op ‘n rassekookpot sit wat besig is om stoom op te bou, en om te ontken dat daar ernstige rassisme vanaf wit en swart is en dat die kookpot dalk binnekort by breekpunt gaan kom, is om die bestaan van die son, maan en sterre te ontken.

Die Afrikaner as volk, as homogene groep, staan sentraal tot hierdie rassisme kwessie. Nie as die agitators of aanstokers nie, maar as die onderwerp van die vraag: “Waar pas hulle in en wat moet daar met hulle gedoen word in die nuwe Afrika Suid Afrika?

 Aan die een kant wil die swartes nie regtig enige blankes in SA hê nie, veral nie die Afrikaner nie, en veral nie in enige magsposisies of kapitaalsterk posisies nie. Die ANC is onder druk van binne om die NSA totaal te transformeer tot ‘n volwaardige Afrikastaat – armoede, chaos, verval, despote en hongersnood ingesluit as dit moet. Maar tans is hulle nog afhanklik van die Afrikaner se bydrae tot die staatskas, omdat hy nog steeds meer as die helfte van die belastingbasis uitmaak.

As hulle egter daardie klein probleempie kan oorkom, sal hulle met graagte van die Afrikaner ontslae raak op enige manier wat ter hande kom.  Op die lang termyn moet die blankes, en spesifiek die Afrikaner, of konformeer en ge-asimileer word in die nuwe afrikanisasie van die land, of hulle moet maak dat hulle wegkom. Heimlik juig hulle oor elke Afrikaner wat die sogenaamde “Perth-express” vat, oor elke boer wat sy plaas afstaan en vir ander regerings gaan kos produseer, en elke gegradueerde wat ‘n vakature skep vir ‘n swart werknemer, hoe onbekwaam en onervare hy ookal is.

Malema en die minister van Grondsake is twee duidelike boodskappers oor wat die swart ondersteuners van die ANC eintlik wil hê, en sonder om te veel status aan die twee menere te heg, moet mens agslaan op wat hulle sê en doen. Nasionalisering van grond, eiendom, myne en enige waardevolle kommoditeite wat hulle hulle sweterige grypende handjies op kan lê is hoog op hulle prioriteitslys. So ook moet daar ag geslaan word op die toejuiging wat die twee moordenaars van Eugene Terreblanche buite die hof ontvang het.

Tot tyd en wyl, verdra die swartes en die ANC die Afrikaner, en sal selfs sover gaan om misplaaste leierskap of helde status aan twee ou afgeleefde Eugenes te gee, ter wille daarvan om ‘n valse vrede en vreedsaamheid aan die wêreld voor te hou. Maar alles word nou net in stand gehou vir die groot “Window dressing” geleentheid. Maar sodra daardie laaste sokkerspan en sy ondersteuners vertrek, gaan daar wild gedans word om die pappot en die skokiaankonka om besluite te neem oor die Afrikanervraagstuk.

Die blankes moet kennis neem, dat daar ‘n gesiglose massa swart ondersteuners in hierdie land is, wat ons nie hier wil hê nie. Hulle glo Afrika is die afrikane s’n, en ons is nog steeds settelaars wat hier moet weg. Dit is onder ander hoekom Mugabe so geweldige steun in SA het, en hoekom die swartmense van Ventersdorp nie sal skroom om in die openbaar vir Terreblanche se moordenaars toe te juig nie.

Die ANC moet daardie sentimente, die besighede se geldelike ondersteuning en die beeld na buite balanseer, maar dit raak al moeiliker. Vir te lank is die beloftes aan die proletariaat nie nagekom nie, en moes hulle tweede viool speel. Maar vierkantig in almal se pad staan die Afrikaner.

Daar is nie meer ‘n “ander” land waarheen hulle gejaag kan word nie, en ek glo nie Nederland en Duitsland gaan nou ewe skielik sê: “Ja, hulle is eintlik ons mense, en kan hiernatoe kom” nie. Dus, vir die enkele oopkop leiers wat in die ANC oor is, is dit die volgende yslike groot probleem.

Maar as die nuwe leierskap onder Malema oorneem, gaan daar geen doekies omgedraai word oor wat die Afrikaner maar kan doen nie. Hulle stel dit duidelik. Of julle werk saam, of julle is skuldig aan die gevolge vir ons optrede.

¿Quo Vadis Afrikaner?

Maar wie die meeste met die Afrikanervraagstuk worstel, is die Afrikaner self. As ‘n homogene groep, weet hulle nie waar hulle inpas nie, wat hulle wil hê nie, wat hulle moet doen nie, en waar hulle wil heengaan nie. So worstel elke individu of groepie met hulle eie klein vraagstukkies, terwylk die probleem lewensgroot voor ons staan, en gaandeweg al groter word.

Party wonder of hulle moet bly of gly, party wonder of hulle moet saamwerk of verset, ander wonder of hulle moet konformeer of laertrek, moet rebelleer of maar  verdra en swaarkry? Dit is tog interessant om te kyk na die verskillende groepe onder die Afrikaner van vandag.  Maar die meeste is soos volstruise, of eerder soos bang kinders. Hulle trek die kombers oor die kop, en glo hulle sal uiteindelik aan die slaap raak, of die gevaar of onheil sal vanself weggaan of verdwyn. (En hulle klou styf vas aan daardie kombers wat hulle so oor die kop vashou.)

Daar is egter net een pad, en dit is om nou saam te kom en ons vryheid en soewereiniteit te eis! Ek stel dit nou, dat as ons eers wil wag vir die “groot dag” of die “heilige oomblik” is dit te laat. En as ons dan in ballingskap moet gaan en die stryd vanuit ‘n ander land aanvat, moet dit so wees. Ons kan gerus bietjie by die ANC gan leer hoe om dit te doen.

Die een leier wat sover die mannemoed gewys het en ek glo ons moet begin steun en help is Dan Roodt. My steun gaan aan hom, en ek hoop al hoe meer Afrikaners en blanke afstammelinge van die Europese stamlande gaan dieselfde doen. Die tyd vir gesels en wag (vir wat?) is verby.

Kom ons maak die Afrikanervraagstuk vir die ANC hulle grootste werklikheid en grootste nagmerrie.

 

отбеливание зубов zoomДанильченко

Despoot, diktator, tiran?

Aan die begin van sy openbare loopbaan was Adolf Hitler nie ernstig opgeneem nie, so ook nie die “Klein Korporaaltjie” Napoleon nie. Hitler was ook hierdie klein korporaaltjie van Oostenryk, maar albei het ‘n paar dinge in gemeen gehad – goeie publieke oratoriese vermoëns, die vermoë om die regte boodskap te gee wat die massas wil hoor, en ‘n magiese invloed op mense om hulle as leiers te aanvaar of te erken. En hulle was nie bang om altyd die kant van hulle ondersteuners te kies en te neem nie.

Die mense in die Nuwe Suid Afrika, wat nie vir Julius Malema ernstig opneem nie, gaan ‘n duur les uit die geskiedenis leer, want al die elemente vir die wording van ‘n diktator is teenwoordig in die meteoriese opgang wat die man gemaak het sedert hy die eerste keer tot die publiek se aandag gekom het. Dit mag wees dat die man nie baie intelligent of slim is nie, maar hy het een eienskap wat hom van ander hedendaagse politici onderskei – hy is eerlik, hoe dom ookal en hy kan mense emosioneel opsweep.

 In Malema se dom eerlikheid kan mens baie leer van die besprekings in die diep binnekamers van die ANC se beleidmakers, want mens kry die idee dat die man daar met sy oop mond sit en luister wat almal om hom praat, en sleutelwoorde onthou. Alhoewel hy sekerlik nie altyd die detail beplanning begryp en onthou nie, onthou hy daardie sleutelwoorde, en dit is wat hy dan in die openbaar gaan uitbassyn. As mens mooi tussen die lyne lees wat Malema sê, kry jy ‘n goeie idee wat die ANC se toekomstige planne is met die land.

 Alhoewel hy as ‘n onbeheerbare “hooter mouth” vir die ANC ‘n verleentheid behoort te wees, is Malema vir die organisasie veels te belangrik,  en sal hulle hom dus nooit openlik diskrediteer nie. Almal weet dat die afstand tussen die voetsool ondersteuners van die ANC en die politieke “Fat cats” te groot geword het. Alhoewel hulle daardie voetsool ondersteuners grondarm wil hou in terme van die kommunistieses doktrine, moet hulle vir hulle leierskap voorsien wat hulle met die regte beloftes en toesprake kan hoop gee vir die toekoms – dat daar aan hulle behoeftes en versugtinge uiting gegee gaan word, en hulle beter dae gaan kry – om sodoende te verhoed dat hulle ophou vir die ANC stem..

 Daardie rol is Malema s’n, en hy doen dit uitmuntend. Maar so begin hy homself al hoe meer as die nuwe leier van die mense vestig, en hy raak hy al hoe gevaarliker vir die toekoms. Die ANC as organisasie is leierskap arm, en daar is net te veel faksies en egos om werklik ‘n opvolger vir Zuma te produseer. Maar behalwe vir sy oënskynlike ondersteuning vir Zuma, het Malema nie werklik ‘n alliansie met enige van die bestaande faksies nie. Almal is om die beurt kwaad en lief vir die man, en dus posisioneer hy homself al hoe meer reg in die middel as die mees aanbare middewegleier, die een wat die massas bymekaar kan bring.

Sy geskiedenis en optredes tot dusver, wys duidelik dat hy teksboek diktatoreienskappe het. Hy is nie skaam om openlik te dreig en geweldadig te raak nie, misbruik sy mag en posisie openlik, buig enige reel of wet om homself te pas, het klaar vir homself sy eie lyfwag gewerf, en is baie geskok as hy nie summier gerespekteer of erken word nie.

 Suid Afrika moet kennis neem. Malema is die volgende leier van die ANC, en die volgende president van Suid Afrika. Zuma het dit reeds gesê, en Malema se “staatsbesoek” aan Mugabe het duidelik gewys wat sy status is. Die ANC het so rigting-, eerbaar-, en leierloos geword, dat die stert nou die kat rondswaai, en hulle kan niks doen om dit te keer nie. Selfs Mathews Phosa, wat darem nog altyd bietjie oopkop was, ondersteun hierdie idioot. Erkende grootkoppe soos Phosa ondersteun hom, omdat hy as gevolg van sy lae intelligensie beinvloedbaar is, maar sodra hy tot die volle besef van die omvang van sy mag gaan kom, sal hy hulle een vir een uit sy pad laat verwyder, en sy eie koningskappie betree, waar hy gaan maak soos hy wil. En daar is baie druk na die Pholokwane beraad dat die Xhosas en Zoeloes nou ‘n slag die leierskap moet prysgee vir ‘n ander etniese groep.

Al die aanduidings is daar dat ons een van die mees despotiese diktators in Afrika se geskiedenis voor ons oë sien grootword, en sy oorneem van mag gaan aanskou en beleef. En jammer genoeg, sal ons dit ook nie kan keer nie, as dinge aangaan soos dit nou aangaan.

Dit is hoekom dit dringend noodsaaklik is dat die Afrikaner nou opstaan, begin saamstaan en sy hand en voornemens duidelik begin wys. Dit is tyd dat die lyne getrek word.

купить рюкзак для мальчика с ортопедической спинкойДанильченко Юрий Брониславович

Nog ‘n bietjie slaap, nog ‘n bietjie sluimer

Daar gaan letterlik nie meer ‘n dag verby waar ons nie die koerant oopmaak en lees van iemand wat weereens wreedaardig aangerand, verkrag, gemartel of vermoor is nie. Baie slagoffers van hierdie misdade is boere wat iewers op ‘n plaas tussen niks en nêrens vir ons kos produseer of op ‘n kleinhoewe ‘n bestaan maak. Mens sou dink dat omdat dit al vir bykans 15 jaar aangaan dat ons mense al almal wakker moes gewees het en meer paraat in hulle daaglikse bestaan en doen en late. Dat proaktiewe denke en dade by nou al aan die orde van die dag sou wees.

Maar soos my standard vier onderwyser altyd gesê het, as hy die luies onder ons wou aanpor, “ Nog ‘n bietjie slaap, nog ‘n bietjie sluimer. Manne die Filistyne is op ons.” Dan het die luies sonder om ‘n oog te knip verder gedroom en gedruip. Dit lyk my sommiges van ons is ook maar so. Hoe meer daar onder hulle gemoor word hoe dieper bêre hulle die wapens en hoe lekkerder slaap hulle. Totdat hulle noodgedwonge wakker skrik met ‘n loop teen die kop.

Ons leef in ‘n eeu van soveel tegnologiese wonders wat ons kan beskerm en waarsku teen die binnedringing van ons gebied. Ons het van die beste bewegingwaarnemingstoerusting, CCTV-stelsels en hope ander goed wat kan gemonitor word en wat lewensgetroue weergawes kan gee wat op jou perseel aangaan al is jy ook nie eers tuis nie. Boere het mense op hul plase wat ook teen die aanvallers moet beskerm word. Kry betrokkenheid en mobiliseer en beheer die grond, hoekom nog slaap en sluimer en jou eie familie en mense se lewens in gevaar stel?

Ons weet mos wat is die patetiese modus operandi van die vyand, en ons weet wie hulle is. Dit maak dit soveel makliker om daadwerklik op te tree en die probleem aan te spreek en ‘n oplossing te vind. Baie boere het jare terug al risko-analises gedoen, die moontlikheid van verlies geïdentifiseer en met impakstudies opgevolg. Dit is trouens ‘n onnoemenswaardige uitleg om jou mense en plaas te beskerm. ‘n Lewe is meer werd as geld, maar geld kan ‘n lewe koop.

Nadat ek in die SAW gedien het was ek sederdien in die veiligheids- en beskermingsbedryf. Omdat ek een van die “regses” en “negatiewes” is wat hierdie golf vir meer as twintig jaar sien kom het, ag ek myself gelukkig dat ek nog nie weer kon sluimer of slaap nie. Ons help gereeld boere om risiko-analises te doen en teenwigte in plekke te bring, met baie goeie resultate. Baie van my destydse linkse vriende wat gehelp het om die nuwe regering in plek te kry is vandag so regs dat ek nou ontuis links is, linkser as die ANC. 

Ek dink en doen proaktief as dit by my leefstyl kom en doen die nodige om myself en my mense te beskerm. Kritiek kry ek baie daarvoor maar ek voel goed as ek sien die aartappelboer van doer onder in Natal sê ook deesdae baie dat Afrika nie vir sissies is nie. Om net te bid gaan ook nie help as jy nalaat om die gebedskamer se deur te sluit nie.

Om jou en ander se lewens te beskerm is in sekeres se oë rassisties. Water van my rug af, want ek het nie iemand wat vir my ‘n gepantserde Merc gaan gee nie maar daar is baie maniere om jouself te verweer.

Baie van die “planne” wat tans die rondte doen is om te vlug na iewers tussen niks en nêrens. Is dit nie maar net boedel oorgee nie?  Hierdie land is ons almal s’n en as ons wil oorleef sal ons moet laer trek en beset en verdedig wat aan ons behoort. Laat Malema maar na die spreekwoordelike berg kom.

Dit het tyd geraak dat baie van ons veiligheidsghurus ons mense begin adviseer in plaas van te wil weghardloop. Moet vir geen oomblik dink dat hierdie situasie een van wit teen swart gaan wees nie. Ons gaan saam met ‘n Elton Baadjies en ‘n Nklozi Mgwebi die aggressors die seë in jaag.

bonus slots freeДанильченко

Behuising ‘n multidimensionele probleem

Die Department van Menslike Nedersettings se nuwe holistiese benadering tot die skep van volhoubare behuising is sinvol. Hierdie department het wesenlike uitdagings en daarom is dit goed om te sien dat daar nouer saamgewerk gaan word met provinsies en plaaslike owerhede ten einde die komplekse probleem van behuising aan te spreek.

Die Vryheidsfront Plus wil graag die volgende sake, wat ‘n wesenlike invloed op begroting en diensverskaffing het, onder die aandag van minister Sexwale bring:

1.      Behuising is ‘n multi-dimensionele probleem vanuit ‘n groeiende gemeenskap met ‘n aanvraag wat alle redelike vermoë tot lewering oorskry. Die department se strategiese oorsig noem dan ook dat deel van die department se verantwoordelikheid is die geweldige groei van informele nedersettings. Behalwe vir natuurlike aanwas, is die grootste drywer agter dié groei die poreuse toestand van ons grense en die toestroming van onwettige immigrante na Suid-Afrika en nie, soos die Minister voorheen genoem het, die onwettige uitsetting van plaaswerkers nie. Ek is bly dat die Minister dié misverstand met my partyleier, die adjunkminister van Landbou, Bosbou en Visserye, dr Pieter Mulder, opgeklaar het. Om die onbeperkte groei van informele nedersettings aan te spreek, sal die Minister en sy department eerder met die Department van Binnelandse Sake, Verdediging en Polisie moet konsulteer en ‘n inter-ministeriële plan moet opstel ten einde die invloei van onwettige immigrante te stuit en slegs die te huisves in terme van ons internasionale regsverpligtinge. Dit is ‘n saak wat met die nodige politieke wil en fokus aangepak moet word.

2.      Tweedens, wil ons die Minister vra om ook ag te slaan, nie net op die skep van nuwe behuising nie, maar ook op die instandhouding van bestaande maatskaplike behuising. In daardie verband sal dit sinvol vir die department wees om te skakel met plaaslike owerhede, en veral die Metropolitaanse owerhede in Gauteng, rakende die instandhouding van maatskaplike behuising wat aan hulle behoort. Gedurende die tydperk waarin ek as raadslid in die Johannesburgse Metropolitaanse owerheid gedien het, het ek seker 80% van my tyd gespandeer aan probleme met betrekking tot hierdie tipe behuising wat in meeste gevalle alles behalwe leefbare wooneenhede is. Dat die munisipaliteite traag is om hierdie behuising te onderhou, is inderdaad ‘n oorskatting. Daar bestaan so te sê geen politieke wil tot onderhoud nie, tot so ‘n mate dat telkens met hofsake gedreig moet word om dienslewering te verseker. Ons vra, derhalwe, dat die Minister ook hieraan aandag sal skenk.

3.      Van die Metropolitaanse owerhede het ook besluit om van die maatskaplike behuising aan bewoners te verkoop. In Johannesburg is hierdie koopkontrakte al sedert 2000 met inwoners gesluit, maar tot op hede is nog nie een stuk behuising se titelaktes oorgedra nie. Die verskoning wat Johannesburg Metro aanbied is bloot dat hulle nie geld vir oordrag het nie. Dit is onaanvaarbaar en ons wil van die Minister weet of hy ook op ‘n holistiese basis regoor Gauteng provinsie hieraan aandag kan skenk.  Verdere vertragings in hierdie verband sal lei tot publieke opstand en regsaksies, beide wat teenkonstruktief sal wees vir alle partye hierby betrokke, veral die regering.

4.      Laastens, wil die Vryheidsfront Plus die Minister en sy department gelukwens met hulle suksesse in die stryd teen korrupsie. Dis ‘n bemoedigende teken. Ons wil ook die Minister se aandag op ‘n verdere vorm van misdaad vestig waar raadslede, ten einde polities-gedrewe demografiese verskuiwings te maak, op ‘n bedrieglike wyse onontwikkelde grond wat nie aan hulle behoort nie, aan ongesofistikeerde arm mense verkoop waar hulle dan kom vestig, met informele nedersettings as eindresultaat. Dit blyk landwyd ‘n groeiende probleem te wees.

jocuri barФильчаков прокурор

Die Bybel en staatkunde

Die Bybel en staatkunde met die fokus op die periode tussen die Ou en Nuwe Testamente

Beide die Ou en Nuwe Testamente het talle voorbeelde en beginsels oor die staatkunde. Dit sluit voorbeelde van regeervorme in, soos teokratiese regering (deur die Rigters), monargies, imperialisme, nasionalisme, oorloë en diplomasie. 

Een van die mooi voorbeelde van staatkunde uit die Ou Testament spruit uit die optrede van Koning Dawid om Israel as staat te bestendig.

Die staat wat Dawid by Saul oorgeneem het, was ‘n behoorlike tameletjie. Sedert die Israelse vestiging in die Beloofde Land, dwarsdeur die rigterstydperk en die koningskap van Saul, was daar nie net verskeie kolle nie-Israelse bevolkings, soos die Filistyne nie, maar Israel self het geen hegte eenheid gevorm nie. In die noordelike deel van die land het die noordelike alliansie feitlik los van die suidelike stamme hul gang gegaan.

Die Here het op ‘n unieke manier gesorg. Een van die nie-Israelse kolle was die Jebusiete, van Jebus, die hedendaagse Jerusalem. Dawid het Jebus, wat taamlik sentraal tussen die Noordelike Alliansie en die Suidelike stamme gestaan het, verower, en as neutrale hoofstad met ‘n spesiale status ingerig.

Dit herinner sterk aan die moderne praktyke waar state in federasies opgaan en hoofstede selfs vanuit die stof op neutrale (federale) grondgebied opgerig word, soos Camberra en Brasila, maar met Washington DC en Toronto wat soortgelyk tot hoofstede gekies en ontwikkel het.

Op die oog af stap die Bybel van die geskiedenis af voor die opkoms van Alexander die Grote, en kry in Jesus se tyd ‘n voortsetting toe die Romeine in beheer was. In Jesus se tyd het die Jode, Jesus ingesluit, hoofsaaklik Aramees en nie Hebreeus nie gepraat. Duidelik het daar baie gebeur in hierdie sowat 400 jaar waaroor die Bybel skynbaar swyg.

Om daardie 400 te verstaan, is dit nodig om die verhaal tot 539 vC terug te voer. Dit was toe Babilon deur die Perse verower is. Ongeveer ‘n 100 jaar later, van 538 tot 445 vC  het ‘n groot groep Jode na die Heilige land teruggekeer. Die terugkeer was die gevolg van ‘n nuwe benadering tot staatsmanskap deur die Perse, wat lojaliteit probeer bewerkstellig het deur volke groter mate van godsdiensvryheid en selfs terugkeer na hul lande van herkoms gebied het. Dit het in teenstelling gestaan met die Babiloniese assimilasiebeleid gestaan.    

Onder die Perse het die Jode ‘n groot mate van outonomie gehad, maar het deel van die Persiese Ryk gevorm.

Dit moet vermeld word dat die Babiloniërs egter ook aanvanklik ‘n stelsel van onderhorige state verkies het. Opstande en staatsgrepe het egter weerwraak tot gevolg gehad en in 578 vC is Jerusalem ingeneem en ‘n tweede groep is in ballingskap weggevoer. Nog steeds was daar egter genoeg Jode in die Heilige land om selfregering toe te pas, maar in ongeveer 586 is Gedalia, wat namens die Babiloniërs geregeer het, deur ekstremiste vermoor. Baie Joodse families, wat toe weerwraak van die Babiloniërs gevrees het, het na Egipte in diaspora gegaan, en onder meer die bekende Joodse nedersetting op die Elephantine-eiland in die Nyl in die suide van Egipte gevorm.

In die jare 332 tot 331 vC is Palestina deur die magte van Alexander die Grote oorwin, en het deel van die Hellenistiese wêreld geword.

Hoewel Alexander hierdeur ‘n taal verskaf het (al was hy self ‘n Macedoniër) wat lank en genoegsaam as universele taal gedien het om later die verspreiding van die Evangelie moontlik te maak, het die Hellenistiese tydperk geen stabiliteit gebring nie.

Na Alexander se vroeë dood in 323 vC is die wêreldryk tussen sy generaals verdeel wat die oorerflike troonopvolgers eenkant geskuif het. Palestina het aanvanklik deel uitgemaak van die ryk van die Ptolemiërs wat in Egipte gesetel was. Palestina was egter bestem om die strydperk te word van die Selesudiërs wat in Sirië gesetel was.

In een van die oorloë om die besit van Palestina, in 217 vC, het beide magte onder meer van olifante gebruik gemaak. Die Ptolemiërs het weer die beste daarvan afgekom.

In die jare 201 tot 198 het Palestina egter finaal onder die beheer van die Selusiede gekom, en het Antiochus III sy mag oor Palestina uitgebrei.  Antiochus en sy opvolgers het die inwoners doelbewus begin vergrieks, deur onder meer die bou van Griekse stadstate, soos Philidelphia en Pella, en wat gelei het tot die latere bekende Dekapolis (tien stede). Intussen het baie Jade steeds in diaspore gegaan, veral na Egipte in die hande van die Ptolomiërs.

Onder Antiochus IV is die proses van vergrieksing verskerp. Dit is deels teweeg gebring deur die advies van Jode wat sterk vergrieks het.

Volgens baie navorsers dateer die boek Daniël ook uit hierdie tyd. Die gedagtegang was dat die skrywers met die Jode wou kommunikeer, maar weens die onderdrukking van die Joodse kultuur en nasionalisme, moes dit in kodetaal geskied. Terwyl die Daniël skynbaar na die tyd van die Babiloniese ballingskap verwys is genoeg feitefoute gelaat dat die Jode, wat goed met die feite van die ballingskap vertroud was, anders as die Griekse heersers sou weet wat die boodskap was wat die Joodse leiers werklik deurgegee het.

Breedweg was dit praktyk onder Antiochus om jong leiers te identifiseer en hulle uit hul omgewing te neem, en deur spesiale onderrig met die Griekse kultuur en administrasie vertroud te maak. Die Babiloniërs, wat Daniël en sy vriende aan so ‘n proses sou onderwerp het, het dit nie gehad nie.

Die gekodifiseerde boodskap was dus duidelik: Moenie vergrieks en van die Joodse weë aflei nie.

In 167 het die Makkabese opstand begin. Teen 163 vC het Judas, wat aanvanklik ‘n Joodse gebied vanuit die Judease wildernis begin bou het, al tot by Joppe aan die kus gevorder. Hier het hy wraak geneem op Jode wat mede-Jode verdrink het om witvoetjie by die Grieke te soek.

Teen 162 het Judas reeds baie Joodse grondgebied verower, maar nie kusgebied nie, en in baie ooreenstemming met die tyd na Israel se onafhanklikheid, was Jerusalem toe ook ‘n verdeelde stad, met die helfte in die hande van die pro-Griekse elemente. Teen 141 vC was die hele stad egter reeds in die hande van die Makkabeërs.    

Hoewel die Grieke in ‘n stadium die Joodse staat, toe onder die leiding van Jonathan, erken het, is die skyn volgehou dat dit ‘n Griekse vasalstaat was, wat voortdurend tot konflik gelei het. In 143 tot 142 vC het die Tryphon deur ‘n daad van verraad Jonathan, wat hy gemeen het te onafhanklik geword het. gevange geneem, maar Simon het gewoon sy voorgangers se werk voortgesit. In een verslag word gemeld dat hy ‘n veldslag met 20 000 man aangepak het.

Judea het in 142 vC, onder die leiding van Simon, formeel onafhanklik geword toe Demetrius II onafhanklikheid toegestaan het. Dit was weer die gevolg van Simon, in reaksie op die verraad van Tryphon, ‘n bondgenootskap met Tryphon se opponent, Demetrius gesluit het.

Die stryd om uitbreiding het egter onverpoosd voortgeduur. 

Johannes Hyrcanus, wat lank oor die Joodse staat geregeer het, het ‘n welvarende koninkryk nagelaat, maar dit word vermeld dat daar teen die einde van sy heerskappy reeds kwaai stryd tussen die Fariseërs en Sadduseërs was.

Uit Hyrcanus se bewindstyd blyk dit ook reeds hoe diep die verskille tussen Jode en Samaritane was. Die Samaritane moes met ‘n veldslag ingelyf word, maar het hulle teen ver-Joodsing verset. Ironies was die stad Samaria destyds deel van ‘n reeks Griekse stede, en nie Samaritaans nie.

Die laaste werklike Joodse koning, Janneus, het in 76 vC gesterf, en toe die Romeine Jerusalem in 63 vC beleër het, was Ibabod reeds oor hierdie Joodse staat geskryf.  Die Romeine het bloot die beleëring van die stad by een van Janneus se seuns oorgeneem, wat die stad wat in sy broer se besit was, probeer oorneem het.

Toe die stad, op ‘n Sabbatsdag, ingeval is, het 12 000 mense na berig word gesterf. Pompeius het hierna ‘n Joodse staat geskep wat moeilik weer sterk sou kon word, met Galilea  in die noorde, geskei van Judea in die suide nie net deur ‘n Samaritaanse gebied nie, maar ook die Griekse stede met ‘n groot mate van outonomie, die Dekapolis.

Hoewel die staatkunde ingrypend verander is teen die einde van Herodus se heerskappy, het baie van die geografiese faktore nog in Jesus se tyd gegeld. Om van Galilea na Jerusalem te reis, moes noodwendig oor nie-Joodse grondgebied gereis word. 

Opsommend kan dit gestel word dat die Heilige Land destyds moeilik ‘n groot genoeg bevolking kon huisves om ‘n sterk genoeg mag te verseker wat teen die strydende magte van Mesopotamië en Egipte staande kon bly. Bronne meld dan ook dat die land reeds vroeg na die Griekse besetting nie die bevolking kon voed nie, en deels tot die destydse diaspora bygedra het.

Die gebied het dus dikwels as slagveld gedien, en die Israelse konings se regeerkuns het dikwels bestaan uit ‘n balanseertoertjie tussen die strydende magte. Soms is verkeerd geoordeel, en het die Israeliete swaar weerwraak op die lyf geloop. Die Makkabeërs se Joodse staat het ook grootliks moontlik geraak deur die magstryd tussen die strydende Griekse bewinde in Sirië en Egipte, en ander onderlinge stryde.

Die boek Daniël is vermoedelik nie die enigste kodeskrif wat op die oog af na die Babiloniese ballingskap verwys, maar in werklikheid teen die vergrieksing van veral Antiochus IV gemik was nie. Onder die apokriewe boeke gee die boek Barak duidelike riglyne oor hoe die godsdiensbelange in Jerusalem deur allerlei bydraes van die Jode gesteun moet word.

Behoort hierdie geskiedenis eintlik deel van die Bybel uit te maak?

Waarskynlik nie.

Moet ons lesse hieruit neem, en indien wel, watter lesse?

Ten eerste kan staatkundige lesse hieruit nie los geneem word van ander lesse in die Bybel nie.

Dat die boek Daniël as kodeskrif sy weg na die Bybel gevind het, kan deur sommige vertolk word as ‘n aanduiding van waar die grens lê tussen blindelings aan die keiser gee wat die keiser toekom, en aktiewe handeling om ‘n regering daar te stel wat binne die perke van sy menslike swakhede God se wil probeer doen.

Aardse ryke kom en gaan. Die Koninkryk van God word uitgebrei, ongeag die teenspoed, en selfs wrede vervolging. Die laaste ding wat die Grieke wou doen was om ‘n universele taal bekend te stel waarmee die Evangelie versprei kon word. Die laaste ding wat die Romeine wou doen was om paaie te bou waarlangs die Evangelie versprei is.

Die laaste ding wat die keisers wou doen met die vervolging van Christene was om hulle uit hul gemaksones in die stede te dwing en na die uithoeke van die wêreld te dwing waar hulle die Evangelie gaan versprei het.

Miskien het die Makkabeërs ‘n te sterk Joodse nasionalisme, gebou op die Joodse godsdiens, gebou dat hulle nie vatbaar was vir die Evangelie nie – opsluit ook ‘n Messias wou hê wat die aardse Joodse staat ten alle koste moet herstel.

Dit is insiggewend dat die heidense Romeinse ryk self gekersten is, en dat die Bisantynse ryk lank oor die gebied regeer het wat die Heilige Land insluit.

Die Here het beskik dat dit in die hand van die Islam moes val.

Hierna is by geleentheid ‘n Kruisvaarderkoninkryk geskep wat ongeveer ‘n 100 jaar bestaan het. Die Here het beskik dat dit moes ondergaan.

Wat ons wel weet is dat die Here van ons verwag om dit wat aan ons toevertrou word, te regeer as Ligdraers. Ons is immers nie net Christene in die kerk nie, maar ook in die gesin, die werkplek, die parlement…

Die kom en gaan van ryke beteken nie ons kan maar net sowel ons lampies onder die maatemmer gaan wegsteek nie.   

 магазин велосипедов киевФільчаков Олександр Васильович