детские белые футболки без рисунка купитьданильченко юрій броніславович
Skrywer: Dan Roodt
Sokkereindstryd ‘n muishondparade
“‘n Muishondparade. Dit is moeilik om ‘n ander indruk te vorm teen die agtergrond van sommige van die staats- en regeringshoofde wat genooi is om die eindstryd van die sokkerbertoernooi by te woon.”
Die leier van die Christen-Demokratiese Party (CDP), ds. Theunis Botha, het gereageer op die nuus dat pres. Robert Mugabe en die koning van Swaziland onder diegene tel wat die eindstryd gaan bywoon.
“Die regering het hard probeer om ‘n trots in die kontinent aan te wakker, en kom skiet dan die hele konsep in die voet deur die kontinent se swart skape te vereer,” sê Botha, wat ook waarnemende voorsitter van die Christen-Demokratiese Alliansie (CDA) is. “Dit is nie die mooiste boodskap om aan potensiële beleggers uit te stuur nie.”
Weer praatjies oor mediatribunaal
Gedagtes oor ‘n mediatribunaal wat vanuit ANC-geledere geopper word, is nie nuut nie. Die jongste uitsprake het egter ‘n krapperigheid by wat nie geïgnoreer kan word nie.
Ten eerste kom dit van ‘n sterk man in die ANC, sy sekretaris-generaal, Gwede Mantashe. Dit kom verder kort na dit bekend geword het dat mense met noue ANC-bande, waaronder Essop Pahad, beplan om ‘n nuwe koerant te begin.
Dit is egter die inhoudelike van Mantashe se gesprek wat die harerigste is.
Hy meld ter aanvang van beter waghou oor etiese beriggewing, maar dan verstrengel hy hom suiwer in die politiek. In wese kom dit daarop neer dat die media gereeld ‘n prentjie skets dat sake onder die ANC-bewind beroerd gaan, terwyl die ANC meen sake gaan voor die wind, meen hy.
Hy meen, soos ook baie ander, dat die Persombudsman getoon het dat die media nie in staat is om waghond oor homself te wees nie.
Daar kom gereeld onetiese en swak beriggewing voor wat ‘n redelike ingeligte leser die mure uitdryf. Die internet en ander gemeenskapsinstellings soos Twitter dra eenvoudig nuus wat die konvensionele media nie wil dra nie, by die media verby na die publiek.
‘n Mediatribunaal gaan dus waarskynlik meer doen om die konvensionele media na die ANC se pype te laat dans as wat dit daartoe gaan bydra dat die publiek minder slaggate gaan raaksien, minder van korrupsie bewus gaan wees, en minder plakkergebiede raaksien. Amper elke selfoon het ‘n digitale kamera en selfs ‘n video-opneemvermoë, en dit kan sekondes later aan die anderkant van die wêreld wees. Dit kan hierdie Hansie-my-kneg-media, vrywillig of onder dwang, ernstige skade berokken.
Statistiese ontledings dui ook daarop dat daar ‘n regstreekse verband is tussen die plekke wat lande op die persvryheidsindeks beklee, en ander indekse soos die korrupsie-indeks, die beleggersvertroue-indeks en vele meer.
Dit was immers nie die media wat voor die wêreldbekertoernooi Suid-Afrika as misdaadparadys voorgesit het nie, maar die misdadigers. Die media het nie die wrede plaasmoorde uit hul duim gesuig nie – inteendeel – van die media onderweg terug van Eugene Terre’Blanche se begrafnis het by nog ‘n plaasaanval oorgekom om die betrokke geval te verswyg.
Die misdaad, soos die marteldood van ‘n Belg, en nie die beriggewing daaroor nie, het veroorsaak dat minder mense die toernooi in Suid-Afrika kom bywoon het as wat die regering aanvanklik verwag het.
Die regering het reeds ‘n geweldige voorsprong op ander partye om hul saak te stel, soos die regering se kommunikasieddiens. Dié het juis enkele jare gelede groot gewag gemaak van Suid-Afrika se goeie posisie op die persvryheidsindeks. Toe die land die kreeftegang op daardie indeks begin gaan, was die diens tjoepstil.
Mantashe is wel in beginsel reg as hy bekommerd is oor hoe die enkele groot mediahuise in staat sou wees om die boodskap te beïnvloed wat die publiek kry, en wat daardie media pas. Groter diversifikasie is nodig, en dan behoort die voorskriftelike regulering van die lugweë meer in ooreenstemming met die grondwetlike spraakvryheid te kom.
Meer, eerder as minder, stemme moet gehoor word.
Die Stem roep!
“Die Afrikaner-hart is seer en moeg, maar trou nog!” – Jan F.E. Celliers
Hierdie woorde was amper ‘n eeu gelede geuiter deur ‘n kampvegter vir die Afrikanervolk en ons taal. Gesien in die konteks van die huidige omstandighede waarin moderne Afrikaners vandag verkeer, dien Celliers se woorde as ‘n inspirasie vir my as jong Afrikaner: die wete dat ons voorvaders soortgelyke uitdagings die hoof gebied het en daarin geslaag het om ons pragtige kultuur, taal en tradisies behoue te laat bly.
Daar bestaan egter ook sg. Afrikaanses vandag soos o.a. Jan-Jan Joubert, Marthinus van Schalkwyk, Leon Wessels, Max du Preez, Carl Niehaus en Antjie Krog wat nie kan aanspraak maak op ‘n Afrikaner-hart nie. Hul aksies het reeds bepaal hoe hulle deur die nageslag onthou sal word. Trouens, indien hulle enigsins onthou gaan word dan sal dit wees in skrille kontras met hoe ons vandag Celliers, Steyn, Langenhoven, Opperman, Hertzog, Malan en van Wyk Louw eerbiedig. Die lyn is getrek en daar is ‘n groeiende Afrikaner- kultuurpolitieke weerstand teen die verraad en galbrakery van die Jan-Jan Jouberts. Hul dae is sowaar getel.
Die Afrikaner-hater en die gif wat hy versprei is nietemin ‘n kenmerkende eienskap van die Nuwe Suid-Afrika. Dit laat my gedagtes dwaal oor wat presies die Nuwe Suid-Afrika dan in werklikheid is. Wees verseker, die land waarin ons vandag woon is hoegenaamd nie dieselfde land waarvoor ons voorvaders geveg het nie. Daardie beloofde land is lankal van ons ontneem, beroof deur die kommunis en sy Afrikaner-haterbondgenote.
Nie net is die Afrikaner se Republiek vernietig nie en die volk óók verraai en vermoor nie maar hierdie sameswering teen ons woed vandag sterker as ooit tevore voort. Die aanvalle op ons, gereeld in ons eie taal, op ons eie mense en op ons kultuur, taal en bestaansreg was nog nooit so groot soos wat dit tans in die Nuwe Suid-Afrika is nie.
Die fantasie van ‘n nie-rassige samelewing waar almal reënboogkinders is word met mening in die jong Afrikaner se keel afgewurg terwyl, in die praktyk, ‘n rassistiese ideologie van swart bemagtiging eintlik met die term “nie-rassigheid” bedoel word. Dis mos maklik vir die jong Afrikaner om aan te pas want ons is jong boompies wat gebuig kan word, gebuig móét word.
Die liberale multikulturele boodskap van TV-programme, nuus, koerante asook die hernoeming van strate, stadia, lughawens en dorpe kan ons mos aanvaar! Ons word vertel dat alles wat met die Afrikaner voor 1994 gebeur het liewers nie onthou moet word nie en by implikasie uit die geskiedenis moet verdwyn sodat ons waarlik deel van ‘n multikulturele reënboognasie kan wees. ‘n Swartreënboognasie, ja. As jy nie weet wie jou voorvaders was nie en wat jou geskiedenis regtig behels nie dan het jy mos niks om voor op te staan of om te probeer beskerm nie.
Verder, wat van die ouer bome – diegene wat geleef het in die dae toe die Afrikaner nog ‘n Republiek gehad het? Al gewonder hoe hierdie mense moet voel noudat hulle hulself in ‘n swartreënboognasie bevind waar alles waarvoor hulle gewerk en gestry het besig is om tot niet te gaan?
Hulle is die mense wat nog suiwer Afrikaans gepraat het toe hulle jonk was en geleer was om trots op hul Afrikaner-identiteit te wees. Hul wortels was geplant in ‘n land waar orde geseëvier het en Afrikaanse volksliedjies met hartelus om kampvure gesing was maar vandag vang hul takke net die winde van verandering, vernietiging en verbastering. Die Suid-Afrika van gister en die Suid-Afrika van vandag is uiteraard meer as net twee verskillende lande; dit is twee uiteenlopende identiteite. Die resultaat is derduisende gebroke harte.
Nou sit ons almal, jonk en oud, in ‘n land wat deur ons voorvaders gebou was, waarvoor hulle gebloei het en op die ou einde eenvoudig deur die massas onherroeplik oorrompel is. Die kommunis en die Afrikaner-hater het sy oorwinning behaal. Waarin moet opregte Afrikaners dan vandag glo? Waarvoor moet ons dan opstaan? Nie vir Suid-Afrika, d.i. die oue of die nuwe nie, nee – ons moet opstaan vir ons Afrikanerskap, vir ons volk se bestaansreg en ons onbetwiste reg om vry te wees om ons taal, kultuur en tradisies uit te leef in ‘n eie Afrikanerrepubliek wat op grond van Christelike waardes en oortuigings opgerig word, deur die Afrikaner vir die Afrikaner. Dit is iets om in te glo!
Ek sal so ver gaan om te sê dat die Nuwe Suid-Afrika van die massas en die Afrikaner-haters ‘n samelewing is wat daagliks met ‘n virus ingespuit word. ‘n Epidemie wat sorg dat Afrikaners hulself Afrikaanses begin noem, op hul knieë gedwing word en sodoende die sataniese omstandighede om hulle aanvaar ter wille van nasiebou. Kyk maar self en sien hoeveel mense se lewens vandag in skerwe is, verveelde ongelowiges en werkloses wat geen ambisie het om stabiliteit en orde te herstel nie. Hulle deel geen liefde vir hul volk nie en hulle het geen wilskrag om die Afrikaner se bestaansreg te verdedig nie.
Laat hulle dan aangaan en verder verdrink in die gif wat die Jan-Jan Jouberts hulle voer. Niemand is so blind soos dié wat nie wil sien nie! As Afrikaner-vryheid, ons taal en kultuur vir iemand te veel, of te ekstreem is om voor op te staan dan is ek bevrees dat so ‘n persoon nie verdien om vry te wees nie. Egter is dit ‘n tweesnydende swaard want dan kan so ‘n persoon ook nie sy swartreënboognasie se helde soos Mandela eerbiedig nie want ten minste het hy opgestaan vir sy mense se vryheid. Was dit ekstreem van Mandela om teen die NP-regime se rassediskriminasie op te staan? Hoekom is dit dan ekstreem van Afrikaners om teen die ANC-regime se apartheid op te staan?
Die Christen-Afrikaner wat weier om verder hierdie gif te sluk moet nou sy huis in orde kry en sy taal suiwer begin praat, sy geloof koester, sy kultuur en identiteit meedoënloos beskerm deur dit op alle terreine uit te lewe. Neem die houding van ons voorvaders in: ons is nie vir onderhorigheid gebore nie!
Gedurende tye soos hierdie is daar altyd twee plekke waar Afrikaners inspirasie sal kry om weer op te staan vir vryheid en vir geregtigheid, d.i. in God se Woord en ons eie Afrikanervolkslied, Die Stem.
Matt. 5:13-14 (1953 vertaling): “Julle is die sout van die aarde, maar as die sout laf geword het, waarmee sal dit gesout word? Dit deug nêrens meer voor as om buite gegooi en deur die mense vertrap te word nie. Julle is die lig van die wêreld. ‘n Stad wat bo-op ‘n berg lê, kan nie weggesteek word nie.”
“Op U Almag vas vertrouend het ons vadere gebou. Skenk ook ons die krag, o Here, om te handhaaf en te hou. Dat die erwe van ons vad’re vir ons kinders erwe bly: knegte van die Allerhoogste, teen die hele wêreld vry […] Soos ons vadere vertrou het, leer ook ons vertrou, o Heer – met ons land en met ons nasie sal dit wel wees, God regeer.” – Die Stem (Roep!)
Geskenke uit Spanje vir Oranje?
Suid-Afrikaanse kinders word vertel Kersvader bring kersgeskenke van die Noordpool af. Nederlandse kinders glo Sinterklaas kom van Spanje af…
Nou speel Oranje in die eindstryd teen Spanje, en Nederland sal ‘n behoorlike Piet Hein uit die hoed moet pluk om die span met kwiksilwer voetwerk te sink.
Spanje het Duitsland wat sonder sy voorste angels moes speel, met een nul geklop. Die Spanjaarde het met vernuftige voetwerk die Duitsers baie snoep met die bal behandel. Met die suinige balbesit kon die Duitsers nie hul strooptogte loods wat hulle die toernooi se doelevrate gemaak het nie.
Maar…die Duitsers het ook met veel minder vuur gespeel en hul aangeewerk was ook nie suiwer nie. So is Duitse besit gou nek omgedraai en nou speel Spanje in sy eerste wêreldbeker-eindstryd ooit.
Op papier is Spanje, die Europese kampioene, die gunsteling om Nederland te troef. Die Nederlanders het egter nog nie op alle silinders gevuur nie, en tog onoorwonne van die eindstryd deurgedring. Spanje self is gereeld die wisselvalligheid self en ‘n afdag gaan die een of ander tyd aanbreek. Maar selfs al speel Spanje soos Woensdag, behoort Nederland die pyp te kan rook.
Om vir die Nederlanders te kom Sinterklaas speel is egter nie in die Spanjaarde se gedagtes nie.
Nederland se goue era
In Nederland is die kleur van goud oranje. Byna letterlik, as ‘n hoogleraar se stellings waar sou wees.
Dié Hoogleraar, José Bloemer van die Radboud Universiteit in Nijmegen, meen die Nederlandse ekonomie kan ‘n bykomende hupstoot van ‘n half persent kry as Nederland die sokker-wêreldbeker omhoog sou hou.
Hy baseer sy mening op die aanname dat meer mense in so ‘n geval Nederlandse produkte sal wil koop, en meer mense sal Nederland wil besoek.
Moontlik is Bloemer bietjie deur die euforie oorweldig wat hy self beskryf as: “Dat is gigantisch in deze tijd.”
Hy meen dat selfs sonder die wêreldbeker Nederland se ekonomie steeds sal baat. Supermarkte en kroeë skep meer winste, maar ook ander sektore proe aan die oranje-goud. Maar alles wat oranje blink, is ook nie goud nie. Restourante tel onder die bedrywe wat nou noustrop trek, met meer mense wat die sokker tuis op TV volg in plaas van om uit te gaan.
Na berig word het 8,5 miljoen Nederlanders die halfeindstryd teen Uruguay op TV gekyk. Bron: Trouw
Kenia wys hoe om dinge nie te doen nie
Enkele jare gelede is die skikking na ‘n gekookte presidentsverkiesing in Kenia as model voorgehou, en is dié model in ‘n afgewaterde vorm in Zimbabwe toegepas.
Pas het verskeie Afrikalande dikbek gereageer oor die toe beursies van die G-20, maar veral die G-8, of Kenia se parlement gaan keur ‘n salarisverhoging van 40 % aan sy eie lede toe.
Om sake in perspektief te stel: ‘n Amerikaanse kongreslid verdien $174 000 per jaar, maar Kenia se parlementslede wil elk $175 000 per jaar uit die ekonomie wurg. Pres. Barack Obama se salaris is $400 000 per jaar. Die voorgestelde nuwe salaris vir premier Raila Odinga is $486 000 per jaar. Daarby het Kenia nog ‘n semi-uitvoerende president ook.
In alle billikheid, Odinga het die salarisverhoging van die hand gewys.
Die gemiddelde inkomste per persoon in Kenia is in die orde van $1 600 per jaar, teenoor die VSA se bykans $50 000 per jaar in 2006. Boonop het die dollar in Kenya veel meer koopkrag as in die VSA.
Die totale salarisrekening vir die parlement sal nou $8,8 miljoen per jaar beloop, ‘n bedrag wat die minister van Finansies, Uhuru Kenyatta, sê hy nie in sy begroting het nie.
Dié vorm grypsug herinner aan die twee Bloemfonteinse munisipaliteite, beide bankrot en op die Ouditeur-generaal se rooi tapyt, wie se munisipale bestuurders hoër salarisse as die minister van Finansies verdien.
Die ontsteltenis wat Kenya se wetmakers internasionaal veroorsaak, sal bykans verseker dat donateurlande se hande maar aan die toe kant bly.
Juis hierom is dit noodsaaklik dat semi-staatsinstellings in Suid-Afrika ernstig kennis neem van presies hoe sleg dit in donateurs se gemoedere afgaan as bakhand gestaan word terwyl die ringkoppe se sakke bult. Omdat Afrika dikwels as ‘n eenheid beskou word – ook deur die kontinent se eie toedoen – kan dit so maklik veroorsaak dat dié misplaaste solidariteit ook lande wat wel verantwoordelik ontwikkelingebegrotings in stand probeer hou, onder dieselfde kam geskeer en benadeel word.
Eksodus uit die land vanweë xenofobie-gerugte
Die situasie van vreemde burgers op die N1 naby die Paarl is “heeltemal” anders as dié van mense wat deur die xenofobiese geweld in 2008 verdryf is, het die hoof van rampbestuur in die Wes-Kaap gister gesê.
In 2008 was daar werklike geweld en dreigemente, en die staat het ‘n duidelike verantwoordelikheid gehad om te reageer, sê Hildegard Fast.
“Duidelik is die huidige situasie heel anders.”
Sy het gepraat by die toneel waar buitelanders, meesal Zimbabwiërs, by ‘n vragmotorstilhouplek op die N1 gekampeer het in die hoop om ‘n saamrygeleentheid noordwaarts te kry.
Vrees vir xenofobiese geweld
Vele het aan verslaggewers gesê dat hulle uit Kaapstad en die omringende dorpe vlug vanweë vrese dat ‘n hernieude vlaag xenofobiese geweld kan losbars as die sokkerwêreldbeker eindig.
Party het selfs meubelstukke by hulle gehad terwyl hulle langs die pad gewag het in die hoop om geleenthede by vragmotorbestuurders te kry.
Volgens Fast verlaat diegene by die vragmotorstilhouplek die land vrywillig en nie as gevolg van geweld nie. Hulle reageer slegs op gerugte.
“Ons benadering is dat ons baie versigtig moet wees om nie gerug op gerug te versprei nie,” het sy gesê.
Sy het bygevoeg dat die landbouseisoen in die Wes-Kaap dié tyd van die jaar ten einde loop wanneer vele mense in elk geval vrywillig na Zimbabwe terugkeer, dus moet die kwessie ook binne daardie konteks gesien word.
Braam Hanekom, die woordvoerder vir die vlugtelingregte-organisasie Passop, het vroeër Dinsdag gesê dat dit “baie, baie treurig” is dat vreemde burgers so onbeskermd moet voe, en dat hulle bereid is om bloot op grond van gerugte “hulself uit die voete te maak”.
Dit moet egter in ag geneem word dat gerugte ‘n baie vyandige omgewing vir buitelanders skep.
Polisie reageer
Polisie in die Wes-Kaap was gou om te reageer, het hy gesê, en het weereens die veiligheidsforum heringestel wat na afloop van die uitbraak van xenofobiese geweld in 2008 opgerig is.
“Hulle het vir ons ‘n lys van elke polisiestasiebevelvoerder gegee wat ons 24 uur per dag kan kontak as daar enigiets van ‘n xenofobiese aard plaasvind,” het hy gesê.
Passop het die pogings wat deur politici op ‘n nasionale en provinsiale vlak aangewend word, erken.
Maar dis belangrik om munisipale raadslede, waarvan sommige in die verlede geweld teen buitelanders aangeblaas het, te kry om ‘n standpunt teen xenofobie in te neem.
“Die moeilikheid met hierdie gerug is dat dit soveel spanning in die gemeenskappe geskep het dat een geïsoleerde insident vinnig na ander gemeenskappe mag versprei,” het Hanekom gesê.
Hy het gesê dat benewens die buitelanders wat Kaapstad verlaat, daar ook verdrywings binne die stad self plaasvind, met mense wat uit die lokasies padgee na nywerheidsgebiede toe.
Smouse koop nie nuwe voorraad
Vele Somaliese handelaars in die lokasies handhaaf hul voorraad op baie lae vlakke of koop geen nuwe voorraad nie, vanweë ‘n vrees vir plundery.
Die Wes-Kaapse polisiewoordvoerder kolonel Billy Jones het gesê daar was “geen polisiewerk” betrokke nie aangesien die xenofobievrese tans net op gerugte gegrond is.
Die provinsiale kommissaris Mzwandile Petros het egter die veiligheidsforum byeengeroep en het burgerlike gemeenskapsorganisasies gevra om te help om mense se vrese te besweer.
Kaap weer Hollands
Die Kaap is weer Hollands, en nou rus die taak op die Duitsers om hul lywe Piet Hein te hou en die gedugte Spaanse Silwerfloot te kelder om ‘n stamland-eindstryd te verseker.
Oranje het hul kleure voor die kroonprins Willem-Alexander en prinses Maxime getoon, en hul vinnigste wedstryd van die toernooi gespeel.
Maar Uruguay het nooit gaan lê nie, en die wedstryd was kort voor die einde skielik weer in die weegskaal toe die Suid-Amerikaners ‘n laat-doel aangeteken en die telling na 3 – 2 laat krimp het.
Die Nederlanders het hul hande vol gehad met die spoed oor die veld van die manne van Uruguay. Die spoed het menige Nederlandse strooptog in die stof laat byt.
Die wedstryd het twee van die toernooi se indrukwekkendste kapteinsdoele opgelewer. Eers het Oranje se kaptein, Van Bronckhorst ‘n langafstandmissiel in die net in gesool, en later het Uruguay se kaptein, Diego Forlàn ‘n bal gekerf wat soos ‘n mamba in die doelhok in gepik het.
Wesley Sneijder het hierna sy vyfde doel van die reeks behaal.
Arjen Robben, wat die opponente aanvanklik oorhoops gehad het deur in amper enige denkbare posisie op die veld op te duik en van die verkeerde voet af vreemde aanvalshoeke te skep, het Nederland se derde doel met ‘n kopskoot afgerond, en is kort hierna ‘n blaaskans gegee. Met die telling op 3 – 1 en die eindfluitjie op hande is gereken die koeël is deur die katedraal, maar Uruguay het ander planne gehad en Maxi Pereira het ‘n tonneltjie doelhok toe gevind en toegeslaan.
Vir die Suid-Afrikaanse toeskouers wat nie werklik met fynproewersokker vertroud is nie, sal dit manna uit die hemel wees as Duitsland die eindstryd haal. Die Duitsers het met strooptog-sokker ‘n doelefees beleef, en met Nederland wat aangesteek het, kan die twee spanne met verbete aanvallende spel die skare en kykers trakteer. Fynproewers mag die neuse optrek, maar dis rugbywêreld dié waar aanvallende spel as die beter soort spel beskou word.
Maar…dan sal Duitsland eers met Spanje moet afreken. En op papier is Spanje verreweg die gunsteling. Maar dis op papier, en die Duitsers is nog die span van die oomblik wat vrypostig genoeg was om ook ander spanne wat veronderstel was om hul meerdere te wees, in doelefeeste te verneder.
Toernooi-afname in misdaad
Volgens die Vrystaatse polisie was daar gedurende die Wêreldbeker-sokkertoernooi in Bloemfontein minder misdaad, en die stelling word selfs gemaak van geen ernstige misdaad nie.
Uit mediaberigte is dieselfde indruk gelaat, hoewel die sektorpolisiërings-nuusbriewe nie werklik op ‘n afname dui nie. Na die Konfed het dit byvoorbeeld uit buitelandse bronne en latere onthullings geblyk dat die misdadasituasie nie heeltemal was wat voorgegee is dat dit was nie. Boonop beweer huishulpe dat swart woongebiede tydens plaaslike wedstryde rot en kaal besteel is.
Indien dit egter korrek is dat daar ‘n afname in misdaad was, is daar nietemin belangrike lesse te leer.
Ten eerste, dat daar ‘n saak uit te maak is vir behoorlike polisiëring. Die Vrystaatse polisie oorweeg juis om die veiligheidstrukture na die toernooi te behou omdat dit so goed gewerk het.
Die tweede les is dat duidelike regeringstandpunt-inname skynbaar wel na die bevolking deursypel. Die eerste opspraakwekkende misdaadvoorval na die aanvang van die toernooi is dan ook deur onwettige immigrante gepleeg.
Dit laat die vraag ontstaan: Sou daar nie dalk ‘n paar minder plaasaanvalle kon wees as die regering deurlopend en konsekwent, en voor die voet plaasaanvalle veroordeel het nie? Het, deur meestal in al elf amptelike tale dawerend te swyg nie bygedra daartoe dat veel minder buitelanders die toernooi kom bywoon as wat aanvanklik verwag is nie?
Was dit nou werklik nodig dat, terwyl die sogenaamde gewone misdadigers nou hul plek geken het, staats- en semi-staatsorganisasies met openbare fondse gaan sokkerkaartjies koop het. Volgens die jongste syfers is meer as ‘n R100 miljoen se kaartjies so aangeskaf, en daar is sprake dat die uiteindelike syfer dubbel soveel kan wees.
Die Vrystaatse polisie wys daarop dat misdaad en die sosio-ekonomiese toestande hand aan hand loop. Dit geld egter selde witrboordjiemisdade en sekere soorte geweldsmisdade soos motorkapings. Iemand roof immers nie ‘n luukse motor of geldwa om vir sy verhongerde gesin kos op die tafel te plaas nie. Maar hoeveel van ‘n voorbeeld kry die misdadiger wat om den brode steel, as die superrykes andermansgeld gebruik om miljoene rande se sokkerkaartjies aan te skaf?
Terwyl dit koste-gewys en logisties dalk moeilik sal wees om die vlakke van wetstoepassing vol te hou, is dit geen koste of moeite om misdaad verbaal die stryd aan te sê nie. Die regering moet eenvoudig die regte voorbeeld stel, en aanhou stel, om te keer dat die land kort voor lank die misdaadhool is wat soveel buitelanders afgeskrik het. Dit sluit natuurlik in dat ministers en ander hoëlui ‘n silwerskoon voorbeeld moet stel. ‘n Vis vrot immers van sy kop af.
In plaas hiervan word iemand nou as ambassadeur in ‘n belangrike land ontplooi, oor wie se kop ‘n storm losgebars het. Die Departement van Internasionale Betrekkinge het bevind dat die beëdigde verklaring van ‘n joernalis en ander aanduidings nie op enige bewyslas neerkom wat die ontplooiing in gedrang behoort te bring nie. Dieselfde departement wat ‘n ongelukkige geskiedenis met ‘n sekspes gehad het wat uiteindelik eers in die hof uitgepluis is, en wat oud-komm. Jackie Selebi voortgebring het.
Al die eendjies om ‘n verbeterde beeld te skep is nog nie in ‘n ry nie.