Dan Roodt, Author at praag.co.za

Rassespanning soos vulkaan – Jansen

Die rektor van die Vrystaatse Universiteit, prof. Jonathan Jansen, se opmerking in die Ahmed Kathrada-gedenklesing dat rassespanning in Suid-Afrika soos ‘n vulkaan is wat wag om uit te bars, kom waarskynlik vir min mense as ‘n verrassing. Slegs enkele maande gelede, tydens en kort na die Wêreldsokkerbekertoernooi, sou baie mense egter anders geoordeel het.

Dit is insiggewend dat Jansen na ‘n verslegting in die post-Mandela-era verwys. Hieroor sal meningsverskil wees, maar die implikasie is dat dit nie so seer ‘n beleid of grondwet is wat dinge beduiwel nie, maar die kwaliteit van die leiding hieroor, en in die besonder politieke leiding.

Die vlakke van rassespanning is geneig om te wissel. Nie lank voor die sokkertoernooi nie, het ‘n groep swart redakteurs en ander waaronder die negrofilis dr. Nico Smith, blankes gemaan om nie die ANC so erg aan te val nie omdat dit as anti-swart sentimente vertolk word, en tot ‘n bloedbad kan lei.

Apologete vir die grondwet kry in die vorm van rubriekskrywers in Afrikaanse koerante ruim geleentheid om die lofliedere van die huidige grondwet aan te hef. Die afgelope jaar klink hierdie lofliedere weliswaar gereeld wanklankig, omdat dié rubriekskrywers dikwels ‘n groot deel van hul pennevrug aanwend om te kla oor alles wat verkeerd is, en dan op te som dat die oplossing steeds in die grondwet gesoek moet word.

Jansen, wat nog onlangs deur die Nederlandse koerant Trouw as Mandela se opvolger as Suid-Afrika se versoeningsikon genoem is, het weliswaar in sy lesing verskeie omstrede stellings gemaak, heelwat wat ook tot die polarisasie kan bydra, maar verval nie in die snuifgetrapte retoriek dat die grondwet alles is nie. Terwyl hy kennis neem van die skade wat boodskappe soos slegs swart mense wat aansoek vir poste kan doen en grondgryppraatjies kan aanrig, meen hy die boodskap behoort te wees dat die stryd handel oor die ontwikkeling van Suid-Afrikaners in die algemeen.

Dit sluit aan by ‘n baie ou stelling van die destydse president van die RGN, dr. Tjaart vd Walt, dat geen grondwet, selfs nie beste in die wêreld nie, kan werk as die mense mekaar nie verstaan en vertrou nie.

Uitsprake en liedjies soos dié van Julius Malema, talle sprekers by grondhervormingskonferensies wat ondeurdag die wens uitspreek dat Robert Mugabe gekry moet word om Suid-Afrika se grondhervorming te dryf, die regering se halsstarrige swye met bykans alle plaasmoorde – dit alles dra daartoe by dat die spanningsvlak vergroot. Voeg hierby die kwessies van ABSA se transformasiedruk op SARU en die verskuiwing van die springboklogo na die mou vir aanstaande jaar se wêreldbekertoernooi, en die oorsake hoef nie ver gesoek te word nie. Dit word verder beklemtoon deur die reaksie van invloedryke mense wat in effek rassistiese optredes soos rasgedrewe regstellende aksie en transformasie goedpraat as teenwig vir apartheid, waarvan die laaste wet reeds in die tagtigerjare in die stof gebyt het. Hoe kernagtig ras ingebed is by van die transformasiedrywers word goed onderstreep uit politici se bohaai toe die bruin krieketspeler, Charl Langeveld, by geleentheid sy insluiting by die Proteas van die hand gewys toe hy agterkom hy is weens velkleur bo ‘n wit snelbouler verkies. Langeveld se houding staan in skrille kontras met die standpunt wat die redakteur van City Press Ferial Haffajee in gister se Rapport waar sy steeds rassemaatreëls as teenvoeter vir apartheid opper. Sy erken darem ook ruiterlik dat sy haar eie opgang aan regstellende aksie kan toeskryf.

Die kort en die lank is: Rassisme kan nie deur rassisme beveg word nie.

Лобановский Харьков

Grense en laer trek

As opgeleide Politieke Geograaf is grense vir my geen onbekende nie.

Grense het so ‘n belangrike deel van die Suid-Afrikaanse geskiedenis gespeel dat ‘n deel van die land vandag nog as die Grens bekend staan. Dan het “die grens” waar jong manne gaan veg en baie hul lewens verloor het, ook ‘n diep spoor in die Afrikaner se kollektiewe geheue getrap.

Die grens is sedertdien nie net geografies nie, maar psigologies baie verskuif.

Met ‘n geografiese grens kan nog ‘n streep op die grond getrek word, ‘n fisiese, gewoonlik bewysbare streep wat die lewens van mense weerskante beïnvloed. Word die grens onoordeelkundig getrek, is dit maar te dikwels die vonk in die kruitvat. Die “oorgang” van grens op die grond (of gebioedswaters) en die “grens in die kop” was die laaste week ook ‘n tema van Media 24 se verteenwoordiger in Europa, Leopold Scholtz. Hy verwys na die grens tussen die ou Wes- en Oos-Duitsland wat vir die ouer garde nog ‘n “grens in die kop” vorm.

“Grense” is die gedagte wat vanoggend by my opkom toe ek Rapport op die troon vluglees. Nie soseer geografiese grense nie, maar persepsiegrense.

Dit is ‘n artikel / rubriek deur die City Press se redakteur, Ferial Haffajee, wat die gedagte geplant het. Haar belewenis en vertolking van die van die ABSA – Afriforum-debakel.

Net ter aanvang, sy erken ruiterlik sy is die bevoordeelde produk van regstellende aksie. Ek het nog min bevoordeeldes raakgeloop wat bereid was om te erken dat die geleenthede wat hulle gekry het, met iets anders as meriete te make gehad het. Dit beïnvloed haar denke. Dit is veral skreiend dat sy, anders as die grondwet, ras as so ‘n bepalende norm verhef. Het sy byvoorbeeld een keer gedink hoe “regstellende” optrede die lewe van ‘n gestremde kind raak wie se wit ouers weens “regstellende aksie” nie die mas kan opkom nie?

Elkeen se persepsiegrens word getrek volgens sy eie ervaringsveld. Myne, destyds met die samesmelting van die ou Vrystaatse Provinsiale Administrasie en die Qwaqwa-regering. Aan “ons” kant hoofsaaklik wit bekleërs, aan die Qwaqwa-kant feitlik uitsluitlik swart ampsbekleërs. Die probleme om met jou Qwaqwa-ampsgenoot in verbinding te tree om die samesmeltingsproses te bespreek, soos dat hy met die staatskar in Durban gaan vakansie hou het (sonder om verlof in te sit) tersyde, die algemene ervaring was dat jong mense in “hul” administrasie rypgedruk is, bitter hoë range beklee het – veel hoër as sou hulle in ‘n oop stelsel om bevordering meegeding het. Senior wit polisieoffisiere moes na die samesmelting vind daar is skielik nog seniorder offisiere – maar onervare snotkoppe – wat in die destydse tuislande net moes keer, of hulle was almal veldmaarskalke.

‘n Paar maande later, met hierdie kollegas in bitter senior poste in die saamgesmelte administrasie geakkommodeer, het hulle skielik nooit bestaan nie en moet verwoed regstellende aksie gepleeg word om die onregmatige bevoorregting van blankes reg te trek. Die werklikheid moet ‘n mite bly omdat ‘n bietjie meer objektiwiteit die mite dat afsonderlike ontwikkeling swart mense niks gegun het nie, bietjie uit sy gietyster sal beur.

Haffajee sit ook gatvas in hierdie persepsie, en het dan die vermetelheid om na haarself en soortgelykdenkes te verwys as hulle wat verkies om buite die laer te wees. Wanneer is hierdie grens so verskuif dat blote persepsies swaarder as feite weeg.

Haffajee se artikel is ook geskryf voor Maria Ramos self tot die debakel toegetree, en rug styfgemaak het. Dit wil egter voorkom uit Haferjee se redenasies dat Ramos se standpunte nie ‘n aks verskil aan haar gevolgtrekkings sou maak nie. Ramos het dit naamlik duidelik gemaak dat ABSA die grens van dit wat Volkskas eens was oorgesteek het, en dat ABSA as borg verwag dat Suid-Afrikaanse rugby moet ophou om so wydsbeen oor die grens kamp op te slaan.

Miskien, voor Haffajee haar mond so uitspoel oor wie binne en buite die laer is, moet sy ‘n slag objektief kyk na wat gebeur as Pakistan, maar veral Indië, in Durban of selfs Johannesburg ‘n kriekettoets speel. Dit klink omtrent of daardie spanne tuistoetse speel. Speel die Springbokke rugby teen wie ook al, vir wie skree die Afrikaners wat sy so “in die laer” van beskuldig? Vir die Springbokke, en hulle sal waarskynlik vir die Bokke skree selfs al is die Springbokembleem op die spelers se agterente vasgewerk, en al speel die beste spelers oorsee.

Weet Haferjee nie hoe werk Indië se grondwet van ‘n etniese federasie nie, met gereserveerde parlementêre setels vir die pre-Indiese inheemse bevolking? En dat die Indiese (en die Europese Unie) se grondwette meer in pas is met die moderne volkereg as die Suid-Afrikaanse?

Haffajee in haar laer eers daargelaat.

Hoe verwater grense is, blyk ook uit Jan-Jan Joubert se respons op die ABSA-kwessie. Jan-Jan vra die vraag oor watter alternatief Afriforum vir ABSA bied, en om hierdie rede word Afriforum se optrede as nie baie logies nie beskryf. (Eintlik is dit ‘n aksie van Solidariteit, waarby Afriforum ingeval het).

Wat ek wel op sekere webwerwe, soos dié van Praag, gesien het is dat ‘n paar opsies wel voorgehou is, onder andere Oranjekas. Trouens, ‘n baie groot deel van die leserskommentare het juis oor alternatiewe, en baie hiervan weer oor Oranjekas gehandel.

Ek het nie genoeg bandwydte beskikbaar om die kwessie intensief te bestudeer nie, en daarom mag ek baie verkeerd wees. Maar baie van dieselfde mense wat op Praag se webwerf oor Oranjekas geskryf het, het ook aan dieselfde debat in Die Burger se web-kommentare deelgeneem. ABSA het nie juis ligter daarvan afgekom nie, ook nie onder skrywers wat nié eiertjies op Praag se woernaal gelê het nie, maar so ver ek kon sien, is Oranjekas of enige ander alternatief nie genoem nie. Toegegee, ek het ‘n verdwaalde pleidooi vir Capitec of iets gesien.

Kommentare op Naspers se webwerwe word gekeur, weliswaar baie ruim gekeur, maar kan dit blote toeval wees dat alternatiewe op een plek intensief bespreek sal word, en op ‘n ander verswyg word? Sodanig dat ‘n senior joernalis dit ook mis?

Bloot ter wille van die argument, kom ons kyk ‘n bietjie na die laer wat mense wat meen hulle is buite die laer, om hulself trek:

– ‘n Benadering oor hoe goed die grondwet is wat nou kwalik, gemeet aan die realiteite, as iets anders as domastrantheid beskou kan word. Max du Preez en geesgenote kan lekker kla oor die manier waarop met die grondwet en sy beginsels omgegaan word (en soos Flip Buys vandag ook in Rapport uitwys, transformasie is nie in die grondwet nie), maar as na oplossings gekyk word, is daar geen breinvrug anders as dat skouer aan die wiel gesit moet word om die grondwet te maak werk nie. Kan ‘n grondwet werklik as goed, en selfs wonderlik, beskryf word as dit so maklik geskend kan word? En voor ‘n mens sommer uitsprake maak oor hoe die grondwet ter wille van die grondwet se handhawing ingespan moet word, gaan lees tog die grondwethofsaak van Walker vs City Council of Pretoria. Nie net die meerderheidsuitspraak nie, maar sommer ook Abie Sachs se minderheidsuitspraak wat dikwels as die geldende reg aangebied word. Kortom, dis nie so maklik om die staat te dwing om hom by die grondwet te hou nie. Sonder instansies soos Solidariteit en Afriforum wat die geldelike spierkrag en wil vir hofsake het, was dit onmoontlik. (En waar sou landbou in Suid-Afrika gewees het as Agri SA nie enduit met die Modderklip-saak deurgedruk het nie, ‘n saak wat die staat van a – Z verloor het).

– Sedert die vryburgers die Kaapse verversingspos se grense begin versit het, het die Afrikaner talle groot traumatiese ingrypings beleef. Trouens, die eerste plaasmoord het sommer kort na die instelling van die Vryburgers gekom. Dit het neerslag gevind in die volk se literatuur. Gedigte oor die Bloukransmoorde en die Anglo-Boere-oorlog het die lot in digterlike taal deel van die volk se literêre geskiedenis gemaak. Met die aanbreek van apartheid het talle digters, veral die Sestigers, die mond erg hieroor uitgespoel. ‘n Klompie het in selfopgelegde ballingskap gegaan. Toe die laaste apartheidswet in die tagtigerjare geskrap is, reageer die digterskorps asof hulle uit hul gemaksone verneuk uit. Van 1994 af het ‘n horde rassewette weer die wetboek gehaal, het plaasmoorde ‘n nimmereindigende epidemie geword, en het veel meer Afrikaners ter wille van kos op die tafel in diaspora gegaan of werk die broodwinner iewers in ‘n woestyn. Na twintig jaar kan die digterskorp nie werklik die sprong oor dié grens maak nie. Die rou riool wat deur strate en in riviere loop bied skynbaar net nie daardie digterlike romantiek van krom straatjies en toue by die paskantoor nie. In teendeel, onder die korps “beg” een om swart te wees. Wie het ‘n ondeurdringbare grens om ‘n laer in die kop getrek?

– Meer as ‘n dekade na 1994 was die media in ‘n patetiese greep van politieke korrektheid. Die uittog hieruit is deur swart redakteurs ingelui. Ook Haferjee kry deel van hierdie krediet. ‘n Paar jaar later staan die vraag egter sterk – het die Afrikaanse media nie die afstaan van politieke korrektheid anders as die swart redakteurs gelees nie? Sommige van presies dieselfde swart redakteurs wie se name as helde genoem is, tel onder diegene wat die afgelope jaar waarskuwings aan blankes gerig het oor hul kritiek op die ANC wat as kritiek op swart vertolk word, en selfs ‘n bloedbad is genoem. Is dit miskien nie onbillik nie om af te lei dat dit eintlik ‘n aanvanklike anti-Mbeki-aanslag was? Met Mbeki uit die kussings het die swart redakteurs grootliks na hul laer teruggekeer, en die blanke redakteurs hoog en droog gelaat. Trouens, die grens tussen daardie laer en die Afrikaanse redakteurs sou duideliker gewees het as die Afrikaanse redakteurskorps nie ook mense soos Henry Jeffreys en Zelda Jongbloed ingesluit het nie. Na hierdie struggle-linie (nou onregstreeks betrokke) word gevolg deur ‘n duidelik liberale grens wat sorg dat Jongbloed, Jeffreys, Max du Preez, Jakes Gerwel en ander ruimskoots vanuit hierdie laer op die ruimer en enger denkende Afrikaners skrootskote kan afvuur. Suid-Afrika se media is miskien nie heeltemal eiesoortig wat dit betref nie. ‘n Opname van sowat ’n dekade gelede het ook getoon dat die media in die VSA neig om meer liberaal as die gemiddelde Amerikaner te wees. Sonder hierdie besef in die agterkop is dit bykans onmoontlik om die Amerikaanse politiek te “lees.” Hoe kômmin is dit nie om die lesers in ‘n persepsie van tweepartypolitiek (ANC en DA) vasgevang te hou nie.

– In min of meer dieselfde asem die gedagte dat liberaal en modern dieselfde konsep behels. Probeer dit aan die Europeërs en selfs die Amerikaners verkoop. Hierdie is ‘n onderwerp op sy eie, maar opsommend kan dit opgesom word as ‘n besef dat liberalisme weg van die punt staan waar individuele regte, om nie van eens van kollektiewe regte te praat nie, en verantwoordelikhede mekaar moet balanseer. Na ‘n ruk byt die ontrafelde samelewingstrukture na die hand wat dit gevoed het. Moontlik die mees nommerpas voorbeeld is waar die pers se fokus op sy regte tot ‘n verskraalde persepsie van verantwoordelikhede gelei het, en nou die pers aan die hakskeen kom hap. Selfregulering het byvoorbeeld ‘n ronde eier opgelewer toe minstens een groot koerant ‘n landdros se waarskuwing aan die politici en media om nié die Reitz-vier se skuldigbevinding vooruit te loop nie, geïgnoreer het. Ironies het die verjonging wat met transformasie gepaard gegaan het tot die media se verskraling van kundigheid gelei het, wat waarskynlik baie daarmee te make dat die media (voorlopig minstens) nog minder met selfregulering toevertrou kan word. Aan die ander kant verg ‘n demokrasie – veral waar een party so oorheers – ‘n vrye media wat wanadministrasie en korrupsie genadeloos aan die kaak stel – en dit vereis weer ervaring en vaardigheid wat nou bitter skaars in die media is. Ironies, dat juis Haffajee as betreklike jongeling, tydens haar diens as redakteur van The Mail & Guardian hierdie taak so skitterend verrig het.

– Waarskynlik die mooiste voorbeeld van laer trek word juis in die mediavryheidsdebat gedemonstreer. Dit is laat in die dag as selfs ministers meen die media moet in die bek geruk word omdat hulle nie die rewolusie nie, maar die demokrasie / liberalisme dien. Dit kan baie maklik as ‘n eufemisme beskou word dat die media eintlik verkwalik word dat dit die grondwet, in plaas van die “voortgesette rewolusie” dien.

Op die minste kan die pot nie die ketel oor laer trek beskuldig nie. Soek die Afrikaner bande buite sy “laer” soos met stamgenote in Europa, is dit ook verkeerd, bloot omdat dit as verkeerd beskou word. Pres. Jacob Zuma se pleidooi in dieselfde omgewing dat geteikende sanksies teen Mugabe en sy binnekring duidelik voortydig, en op rassesolidariteitsgronde, opgehef word, word slegs sektoraal as verkeerd beskou, en dan veel minder as bona fide bande tussen Dietse stamgenote. Dit laat die vraag of laer trek noodwendig so verkeerd is? Moet die inhoud van dit wat in die laer gekoester word, nie eerder objektief beoordeel word nie. Word ‘n onreg gekoester, val dit aan.

Wat die Afrikaner betref, word die grense van die laer boonop dikwels vervaag deur die feit dat die “voortgesette rewolusie,” wanneer dit Afrikaners en Afrikaanssprekendes se belange raak, nie selektief is oor of die slagoffers hulle binne of buite die “Afrikanerlaer” bevind nie. Bedoeld of onbedoeld, die dryf van pleknaamsveranderings is meer gemik teen name met Afrikaanse herkoms as enige ander. Die protes kom nie net “uit die laer” nie, hoewel daar ook volop negrofiliste is wat skynbaar die houding koester dat rassegelykheid beteken dat een ras meer gelyk as die ander moet wees, solank dit swart is. (‘n Manifestasie hiervan is die uiters rassistiese opvatting dat ‘n swart persoon per definisie nie ‘n rassis kan wees nie, omtrent net so logies as dat ‘n vrou per definisie nie ‘n feminis kan wees nie). Afrikaanse skole en veral universiteite is deurgaans in die spervuur. Diegene wat vir die grondwetlike regte van Afrikaans stemming maak word gou-gou as nieu-konserwatiewes geëtiketteer. Selfs die magiese stamboom van Dakarganger wees – wat eens soos ‘n ondeurdringbare grens teen liberale kritiek getrek was – vrywaar iemand nou om nie transformasie-haaikos te word nie.

Is daar ‘n uitweg uit hierdie begrensde denkelaer waar die media – lawaai vir mediavryheid ten spyt – tog aktief die gemeenskap volgens eie oorheersende denke probeer rig?

Tim du Plessis, nou redakteur van Beeld, het in sy termyn as redakteur van Rapport ontken dat die gedrukte media nog hierdie rol kan vertolk, en onder meer verwys na die rol van “alewige blogs.” So ‘n groot inligtingsvloei gaan by die media verby dat die media wat die inligting probeer weerhou, se geloofwaardigheid maklik in die slag kan bly.

Verslaggewers sonder Grense, waarskynlik die wêreld se belangrikste mediawaghond, het onlangs ook die ANC gemaan of af te sien van sy mediasnoerplanne. (Tot absolute skande van die plaaslike media is hierdie intrede in hul belang feitlik geïgnoreer). Verslaggewers sonder Grense hou nie net ‘n taamlik betroubare register by van regeringsoptredes teen die media en joernaliste nie, maar is ook verantwoordelik vir die mees gesaghebbende persvryheidsindeks. Die laaste aantal jare word egter ook ruim ruimte afgestaan aan regerings se optredes teen die internet. Volgens die jongste syfers is daar vanjaar al 112 internetjoernaliste toegesluit (netizens genoem) teenoor 157 konvensionele joernaliste.

Voor die internasionale fiskale krisis was daar in Europa verskeie moraliteitsaksies met die media en die politici saam as vernaamste teiken om te moraliseer. Dit is ironies dat die media en die politici mekaar hier oor moraliteit verwyt soos die pot die ketel verwyt. Met die aanbreek van die fiskale krisis is die wêreld geskok oor die grenslose inhaligheid van die magnate wat die wêreldekonomie dirigeer – sodanig dat hulle selfs staatshulp gebruik het om steeds reuse bonusse aan hulself toe te ken, terwyl die eerlike belegger geknou, en werkers die trekpas gekry het. Blykbaar versag hierdie skerp fokus nou, en die media en die politici sal binnekort weer onder die vergrootglas kom. En die internet sal sorg dat hierdie verwikkelinge nie begrens word nie.

установка Лобановский Харьков

Tregardt en Van Rensburg

Die eerste trekleier, Louis Tregardt, gebore 1783, was kleinseun van die Tregardt-stamvader, ‘n Sweedse immigrant. Louis Tregardt is in 1833 uit die Kolonie na Hintsa se gebied, maar toe dié in April 1835 ook in die grensoorlog betrokke raak, het Tregardt en sy mense padgegee en voor die end van 1835 oor die Oranje getrek. Hulle was nege gesinne, 49 mense, in nege waens.

Byna gelyktydig is J.H.J. (Hans) van Rensburg met sy trek die rivier oor. Van Rensburg, gebore 1779, was ‘n neef van die trekleier Andries Hendrik Potgieter. Die trek het omstreeks Julie 1835 begin. Die twee trekke het voeling met mekaar gehou en vroeg in 1836 is hulle deur die Vaalrivier. Versigtig vir die magtige Matabeles in die weste, het hulle ‘n ent ooswaarts getrek en daarna weer noord.

Die verhouding tussen die twee groepe was nooit juis hartlik nie, en Strydpoort was later in 1836 die toneel van ‘n woordestryd wat tot dié naam gelei het. Van Rensburg se mense het aanhoudend olifante gejag, en toe Tregardt hom waarsku om spaarsaam met sy ammunisie te werk, antwoord Van Rensburg driftig dat hy mans genoeg is om vir sy trek te sorg.

Van Rensburg en sy mense is daarna alleen vooruit. Sy trek was toe 49 mense — die meeste van hulle familie en aangetroude familie. Party lede van sy geselskap het hulle die een of ander tyd by die Tregardt-trek aangesluit. Die Van Rensburgs is tot by die Soutpansberg, en daarna oos in die rigting van die see. Sekerheid oor hul lot is daar nie, maar in die winter van 1836 het ‘n impi hulle vermoedelik een nag aangeval. Hulle het dapper geveg tot teen dagbreek toe hul ammunisie opgeraak het. Daarna is die hele geselskap uitgemoor. Blykbaar is twee kleinkinders van Van Rensburg — ‘n seuntjie van vyf en ‘n dogtertjie van vier — deur ‘n Zoeloekryger gespaar, maar hulle het glo ‘n jaar later aan malaria beswyk.

Terwyl die Van Rensburg-geselskap oos getrek het, is Tregardt en sy mense na die Soutpansberg. Die Tregardts het stadig noorde toe getrek, omdat hulle gewag het op die mense van Andries Hendrik Potgieter. Dié het in Junie 1836 opgedaag en die gebied noordoos van die berg verken. Voordat hulle terug is, het hulle, Tregardt en sy seun Carolus, ‘n vergeefse soektog na die Van Rensburg-trek onderneem, want daar was toe al gerugte dat hulle uitgemoor is. ‘n Groep van die Tregard-geselskap, onder wie van die gewese lede van die Van Rensburg-trek, het op hul eie nóg byna ses maande lank gesoek, ook vergeefs.

Die Tregardt-geselskap sou wag totdat Potgieter sy mense oorkant die Vaal gaan haal het. Van September 1836 tot Mei 1837 het Tregardt en sy trek op ‘n paar plekke naby die Soutpansberg vertoef in die omgewing van die latere dorp Schoemansdal en die huidige Louis Trichardt. Van September 1836 af het Tregardt sy dagboek gereeld bygehou. Dit is later uitgegee — ‘n groot menslike dokument uit die Afrikanergeskiedenis, wat gelukkig vandag nog in boekvorm verkrygbaar is.

Mens kan lees van rusies en skindery, maar ook onderlinge hulpverlening veral tydens siekte. Toe Tregardt se dogtertjie siek word, het twee ander vroue die hele nag vergeefs gehelp om haar met “kappeva” en “gloversouijt” te dokter.

леґо

Ratte, Derby-Lewis: dis nes Zimbabwe!

Enigeen wat nog ‘n laaste, flou illusie gekoester het dat Suid-Afrika iets met Westerse demokrasieë in gemeen sou hê, is die afgelope paar dae wreed ontnugter. Sowel die mishandeling van Clive Derby-Lewis as die summiere inhegtenisname van WIllem Ratte en nege ander kon net sowel in Zimbabwe plaasgevind het.

Nie net word die bejaarde Derby-Lewis, ‘n voormalige parlementslid van Suid-Afrika, parool geweier nie, maar in die gevangenis is hy so mishandel en verwaarloos dat hy gangreen opgedoen het. In ‘n absurde, Idi Amin-agtige magsvertoon, het sy swart bewaarders selfs daarop aangedring om in die operasiesaal teenwoordig te wees waar dokters sy been probeer red het.

In die geval van oud-kmdt. Willem Ratte word daar ‘n klopjag op sy plaas en sweisakademie vir hawelose jongmense uitgevoer en links en regs b eskuldigings van “terrorisme” rondgeslinger. Koerante van Media 24, wat reeds tydens Eugene Terre’Blache se moord getoon het dat hulle enige vuige gerug op voorblaaie sal plaas, het gou-gou etikette soos “verregs” en “terroris” op Ratte en sy medeslagoffers van staatsgeweld geplak.

Mandela het 27 jaar lank op Robbeneilend en in Victor Verster deurgebring en as ‘n gesonde man daaruit gestap. Ná 17 jaar in die ANC se tronk kan Clive Derby-Lewis getuig dat Suid-Afrikaanse tronke deesdae goed met hul eweknieë in Zimbabwe en ander Afrikalande vergelyk waar gevangenes sonder mediese sorg en dikwels sonder kos moet krepeer.

Menseregteskendings het sinoniem met die ANC-bewind geraak. Terwyl Rapport my daarvan beskuldig het dat ek in Meimaand “met Sweedse neo-Nazi’s wou heul”, was die hoofdoel van my besoek aan daardie land juis om die Sweedse regering onder die indruk te bring dat ons menseregte in Suid-Afrika daagliks vertrap word.

Oud-genl. Johan van der Merwe, wie se boek Trou tot die dood toe onlangs deur Praag uitgegee is, het aangetoon dat daar jaarliks tussen 600 en 700 sterftes in aanhouding in ons land plaasvind, ‘n astronomies hoë syfer. Iemand soos Willem Ratte word, hetsy vanweë sy geskiedenis van suksesvolle militêre optrede teen die swart terreurbewegings van die verlede, hetsy weens dissidente idees, onnodig geteister en vervolg. Ek en u, liewe leser, kan volgende wees.

Kennelik is menseregte in Suid-Afrika net van toepassing op die ANC, sy ampsdraers en ondersteuners. Die ware toets vir ‘n liberale demokrasie is egter die staat se verdraagsaamheid teenoor diegene wat nié die regerende party of sy ideologie ondersteun nie. Suid-Afrika in sy huidige toestand druip hierdie toets jammerlik as ons gevalle soos Clive Derby-Lewis en Willem Ratte in ag neem.

Die ANC se politieke gevangenes van destyds was meesal veroordeelde moordenaars en terroriste wat onskuldige burgerlikes aangeval het, iets wat ‘n oortreding van die tweede protokol van die Geneefse konvensie was. In ‘n wesentlike sin was die politieke gevangenes van destyds ook oorlogsmisdadigers. Vandag word mense egter in die tronk aangehou of gearresteer bloot omdat hulle ideologies van die ANC verskil. Ook behoort sulke mense tot die verdrukte minderheid van Afrikaners wat deur wetgewing en die sogenaamde “transformasiebeleid” tot tweedeklasburgers in hul geboorteland gereduseer is.

Terwyl die ANC en sy destydse buitelandse ondersteuners soos die Anglikaanse Kerk en die Sweedse regering groot gewag gemaak het van politieke gevangenes – waaronder natuurlik Mandela, maar ook ander – word hedendaagse politieke gevangenes geïgnoreer deur sowel die media as internasionale instansies. Om vandag in ‘n ANC-tronk te beland, kan ‘n doodsvonnis wees omdat ‘n mens mediese sorg geweier word, asook natuurlik die gevaar van verkragting deur MIV-positiewe misdadigers.

Ons sal baie beter moet begin omsien na ons politieke gevangenes en dissidente wat gedurig die gevaar loop om sonder rede in die tronk te beland. In ‘n wesentlike sin is hulle “gewetensgevangenes” volgens die definisie wat Amnestie Internasionaal in die sestigerjare geformuleer het: “…mans, vroue of kinders wat opgesluit word bloot weens die vreedsame uitdrukking van hul oortuigings of as gevolg van hul ras, geslag of ander persoonlike eienskappe”.

‘n Databasis van alle politieke gevangenes en die behandeling wat hulle in die ANC se tronke ontvang, sal dringend opgestel en wêreldwyd aan menseregte-organisasies gekommunikeer moet word. ‘n Man soos Clive Derby-Lewis wat onregverdiglik amnestie deur Tutu se lieg-en-biegkommissie geweier is en reeds sewentien jaar lank in die tronk krepeer, verdien ‘n internasionale veldtog vir sy vrylating, soortgelyk aan die Engelse se toentertydse “Free Mandela”-veldtog.

Bowenal moet ons daarop voorbereid wees dat hierdie afskuwelike, totalitêre en rassistiese bewind sy mes vir elkeen van ons Afrikaners in het. Soos Solsjenitsin in die Goelag Argipel skryf: “Dis waar van vele dat die vernedering wat deur arrestasie vir hul persoonlike gevoelens en verbintenisse veroorsaak word, baie sterker as hul politieke oorrtuigings of vrees vir die tronk kan wees. Iemand wat nie in sy binneste voorbereid is op die gebruik van geweld teen hom nie is altyd swakker as die persoon wat die geweld pleeg.”

Soos Willem Ratte en sy studente vandeesweek ervaar het, gaan dit moed en inspirasie van ons verg om die aanslag teen ons die hoof te bied. Soos wat die leuens en hersenskimme oor “demokrasie” wat aan ons voorgehou is een vir een in duie stort, sal ons ons moet staal vir wat voorlê.

Maar elkeen wat nog in vryheid verkeer, sal moet help om die toestand vir hulle wat reeds in die ANC se tronke verkeer draagliker te maak. Soos wat die vierkant blou lug deur sy tralievenster vir die gevangene die droom van sy uiteindelike vryheid verteenwoordig, só moet elkeen van ons oortuig raak dat deur eendrag en harde werk almal van ons eendag daardie vryheid sal kan smaak.

Die tronkdeur van die Nuwe Suid-Afrika sal oplaas vir ons volk met ‘n geknars van sleutels in die slot oopgaan. Tot dan sal ons egter moet saamstaan en verwoed ons volksgenote in die regime se selle moet verdedig.

полиграф в суде

Ratte-saak uitgestel ná ‘nuwe bewerings’

Die dringende aansoek om die vrylating van oud-kmdt. Willem Ratte wat vanmôre om 10.00 in die Pretoriase Hooggeregshof aangehoor sou word, is uitgestel vanweë “nuwe en ernstige bewerings” wat deur die staat gemaak word. Ratte se prokureur, mnr. Daan Mostert, is na die gevangenis in Witbank op pad om verdere getuienis van sy kliënt in te win.

Wilde bewerings van “terrorisme” word deur die staat teen Ratte gemaak, met die Media 24-koerant Beeld wat lustig hieraan deelneem op ‘n wyse wat herinner aan die onsmaaklike bewerings van homoseksualisme wat ná die moord op Eugene Terre’Blanche deur die ANC se inligtingsdiens en die media versprei is. ‘n Ingeligite mediakenner het aan Praag gesê: “Bewerings soos dié van terrorisme is baie ernstig, veral binne die internasionale konteks met Amerika se ‘oorlog teen terreur’. Die foto van die beweerde wapens en besonderhede wat tot dusver vrygestel is, wil dit laat voorkom asof ‘n akkedis hier tot ‘n krokodil aangepraat word. Dit reflekteer op die professionalisme van sowel die polisie as die verslaggewers wat kennelik met ‘n soort propagandaveldtog teen Ratte besig is wat hoegenaamd nie deur die beskikbare getuienis geregverdig word nie.”

Nog ‘n kommentator wat anoniem wou bly, het gesê dat “die insident sterk aan die soort plaasbesettings en metodes wat deur Mugabe in Zimbabwe gebruik word, herinner. Behalwe die geheimsinnnige R4-geweer wat glo aan ‘n boom opgehang was, was die wapens in die beskuldigdes se besit wettig. Word jagmesse en panga’s deesdae as ‘terreurwapens’ beskou? Enigeen kan sulke wapens sonder ‘n lisensie besit; nietemin word die wapens in Beeld se foto uitgestal asof dit onwettig sou wees.”

In ‘n verdere berig oor die Ratte-insident deur Beeld, word daar gefokus op mnr. Günther Kotze wat as die “Boere-viking” beskryf word. Maar in dié berig word die bewerings oor “terrorisme” deur sowel Beeld as die SA Polisiediens weerspreek in die volgende sin:

“Kapt. Leonard Hlathi, polisiewoordvoerder, het gister gesê die groep word nie, soos die polisie aanvanklik gesê het, weens misdaad wat met terrorisme verband hou, ondersoek nie.”

Dit wil dus voorkom asof sowel Media 24 as die SAPD twyfel oor die aard van Ratte se beweerde oortredings, of dit “verband hou met terrorisme” of nie…

Op Facebook skryf Marlene Rademeyer dat een van die gearresteerdes glad nie in politiek belangstel nie: “Wens ek kan hulle prokureur se nommer in die hande kry, onder die onskuldiges wat ge-aresteer is, is `n jong man met die naam van Christopher wat `n ruk by ons gewoon het. Die ou is in sweiswerk opgelei in Balmoral; hy het hier in Pretoria werk gehad juis as `n sweiser. ‘n Maand terug het sy kontrak verval en ons het vir hom gesê hy moet eers teruggaan Balmoral toe en ons sal weer werk vir hom soek. EK kan 100% getuig dat die jong man GLAD nie eers in politiek belangstel nie!!”

освещением лестницы

Meer as net die Springbok

Die Suid-Afrikaanse Rugby-unie kondig vandag aan dat die Springbokke volgende jaar aan die Wêreldbekertoernooi gaan deelneem met die Springbok-embleem op die skouer.

Volgens die persberigte was dit nadat samesprekings tussen die Suid-Afrikaanse regering, SARU en die internasionale liggaam op ‘n dooie punt uitgeloop het. Die regering dring aan dat die protea op die bors, aan die regterkant, moet voorkom, en omdat die anderkant vir die borg gereserveer is, word die springbok na die mou verban.

Hoewel die internasionale rugbyraad se grondwet, net soos dié van die IOK en Fifa, politieke inmenging in sport en rassisme verbied, word ‘n heel ander stel norme skynbaar toegepas wanneer dit by Suid-Afrika kom.

Die regering se inmenging in die embleemstorie kom terwyl ‘n storm nog woed oor ABSA, ‘n borg, se inmenging in rastransformasie in die Curriebekerkompetisie.

Verskeie lande het reeds probeer om Fifa deur politieke inmenging uit te daag. Onder die lande wat dit probeer het, en gewoon uit internasionale sokker geskors is tel Kenia, Griekeland en Iran, terwyl Nigerië twee keer op die laaste nippertjie kop gegee het en selfs Brasilië onder die ultimatum geswig het.

Die regering probeer ook geensins diskreet wees in sy politieke inmenging nie. Buthana Komphela is ‘n parlementslid wat wyd bekend is, maar nie so seer oor sy kwaliteite as parlementslid nie, veel eerder oor sake soos dreigemente om die Springbokke se paspoorte te laat intrek.

Die regering kan veel vir sportontwikkeling doen, maar om met die Springbokembleem te gaan lol is gewoon nie baie slim nie.

Zuma in Europa voor stok oor plaasmoorde

chat free no

ANC wil rugby breek

Die verskuiwing van die Sprinbokembleem op rugbytruie is kommerwekkend.

Kan dit dalk die volgende wees wat die ANC, ABSA en die Rugbyraad ingedagte het:

Rugby was die nasionale sport van die blanke Afrikaner wat ook ‘n groep-samehorigheid onderhou het en dit is hierdie samehorigheid wat ten alle koste nou onderdruk en vernietig moet word.

Sistematies oor die afrgelope paar jaar is rugby afgebreek om hierdie doel te bereik deur bekwame mense te vervang met onbekwames om leiding te gee – van die wal af in die sloot.

Die jongste verwikkelings waar De Villiers gekontrakteer bly as rassis en die blanke onderafrigters moet gly, getuig van die feit dat rugby as sport moet vernietig word om sodoende die blanke samehorigheid finaal die nekslag te gee.

Dit was inderdaad n briljante skuif van die ANC om ABSA-bank vir hierdie doel in te span om sodoende die aandag van hul ware motiewe af te lei en die desensiteringsproses in werking te stel.

Terwyl die skokproses hoogty vier, is die Springbokwapen eers van links na regs op die rugbytrui geskuif en nou na die mou toe vir die wêreldbeker volgende jaar.

Duidelik gaan dit nie oor die transformasie van rugby nie, maar wel oor die vernietiging van die hart en gees van die blanke Afrikaner. Om hierdie doel te bereikm word juis blanke Mammon-aanbiddende Afrikaners gebruik.

Gee die ANC om of rugby iets gaan bereik tydens die wêreldbeker? Ek is van mening: nee. Gaan die getransformeerde rugbyspelers iets bereik in die wêreldbeker? Nog minder.

Willem Ratte gearresteer

Oud-kmdt. Willem Ratte, ‘n held van die Bosoorlog, en nege van sy studente is gister op sy plaas in Balmoral in hegtenis geneem weens beweerde oortredings van die wapenwet. Volgens ‘n berig in Beeld word ‘n klag van “terrorisme” teen Ratte ondersoek.

Ratte het die afgelope paar jaar ‘n kadetkursus vir jong Afrikanerseuns met dwelm- of huislike probleme op Balmoral aangebied. Met die hulp van mnr. Jaap Kelder is ‘n sweisakademie op die plaas, wat ook ‘n konsentrasiekampkerkhof uit die Tweede Vryheidsoorlog en ‘n Volksmoordmuseum bevat, opgerig waar jongmense as vakmanne opgelei word.

Beeld, wie se inligting blykbaar van ‘n polisiebron afkomstig is, berig soos volg oor die sweisakademie:

“Daar word beweer mense word by die opslagplek in terrorisme opgelei, al word dit glo voorgehou as ’n plek waar hulle geleer word om sweiswerk te doen.

Benewens die wapens is daar ook op ou weermaguniforms en stewels beslag gelê.

’n Mens kan ’n Vierkleur op die plaas tussen Bronkhorstspruit en Witbank sien wapper as jy op die N4 verby ry.”

Blykbaar is 5 000 rondtes amunisie op die plaas gevind, maar van die wapens waarop beslag gelê is, is gelisensieerd. Daar is “onder meer” op ‘n R4-, twee jaggewere, haelgewere, voorlaaiers en rondtes ammunisie beslag gelê.

Ratte het in 2001 agt maande in die tronk deurgebring omdat hy na bewering by die militêre basis op Pomfret saam met tien ander probeer inbreek het.

Vriende van Ratte meen dat hy die afgelope paar jaar baie pessimisties oor die politiek was en hom eenkant gehou het, met sy maatskaplike werk onder tienerseuns met probleme as hoofaktiwiteit. Sy inhegtenisname op klagtes van “terrorisme” word met ongeloof begroet.

‘n Oud-weermagkollega van Ratte het dit as ‘n “propaganda-oefening deur die ANC-bewind” bestempel. “Willem Ratte is intelligent en was reeds in die tronk. Dat hy hom by onwettige bedrywighede sou inlaat, kan ek skaars glo. Die gedagte dat dit ‘n oortreding is om ou weermaguniforms en stewels, asook ‘n vierkleur op jou plaas aan te hou, is eenvoudig verregaande.”

липецк аксессуары Фільчаков прокурор

Die waarheid en persepsies

Vandag bereik Solidariteit en Afriforum se veldtog teen ABSA se transformasiedruk op die Suid-Afrikaanse Rugby-unie voorlopig ‘n hoogtepunt. Samesprekings gister het op ‘n dooiepunt uitgeloop.

Op verskeie webwerwe gons dit oor ‘n ontluikende Afrikanerbank, Oranjekas, wat stellig veel uit die debakel gaan wen. As net die helfte van die ABSA-kliënte wat op verskillende webwerwe dreig om hul rekenings te sluit, en ‘n fraksie hiervan na Oranjekas verskuif, gaan daar nog ‘n beduidende rolspeler op die Suid-Afrikaanse banktoneel ontwikkel.

Indien dit ABSA se doelwit was om transformasie – soos hy dit verstaan – te bevorder, lyk dit voorlopig minstens asof die teenoorgestelde bereik is. Die rubrieke wat sedert Sondag ter ondersteuning van ABSA in koerante verskyn het, is feitlik almal deur mense van kleur geskryf. Die stortvloed van kritiek kom bykans voor die voet van blankes.

Van ABSA se aanvanklike paaiende woordspel is daar nou ook dae lank niks. Die aanvanklike stil uitvoerende hoof, Maria Ramos, het met ‘n stywe rug tot die kryt, met die karakter van ‘n politieke slagveld, toegetree.

Meer as twintig jaar nadat die laaste apartheidswet uit die wetboek gehaal is, is ras steeds ‘n maak of breek norm. Volgens sommiges is daar nou meer rasgebaseerde wette op die wetboek – in die naam van transformasie – as tydens die hoogtepunt van apartheid. Dit laat ondersteuners van ABSA se standpunt sinies klink in hul aansprake dat dit om nie-rassigheid handel, veral as apartheid steeds as dryfveer voorgehou word.

Elkeen reageer volgens sy persepsie van die werklikheid. Dit geld ook die argumente wat weerskante van die afsnylyn oor die regering se mediaplanne geopper word.

Pas het TLU SA die minister van Arbeid gedaag om feite te bring oor aansprake dat boere op arbeidsinspekteurs geskiet het, en dat dié inspekteurs nou op koeëlvaste baadjies aandring. TLU SA wys tereg daarop dat daar veel minder spanning sal wees as die inspekteurs, soos deur ‘n ooreenkoms tussen die regering en georganiseeerde landbou vereis, ingevolge die protokol vir plaastoegang afsprake vir besoeke maak. Te midde van plaasmoorde – die hoogste per capita voorkoms van moorde van enige identifiseerbare groep ter wêreld – is die nakoming van die protokol ‘n verstaanbare noodsaaklikheid.

Wanneer staatsamptenare ‘n ooreenkoms van hul eie werkgewer oortree en andermansgrond betree, kan dit mos nie die ander party se skuld wees nie.

брекеты детские