Dan Roodt, Author at praag.co.za

Commonwealth summit protesters beaten

UGANDAN police yesterday beat protesters during the Commonwealth summit as they tried to demonstrate against human rights abuses.

Some demonstrators were carried away with head wounds, splashed with blood, after more than 100 police blocked a march on Kampala city centre and charged with batons.

Witnesses said one police officer suffered a head injury when the demonstrators threw stones after the march was halted.

"This is nothing new. This is what we have been living through all this time. This is a police force that does not respect the rights of citizens at all," opposition leader Kizza Besigye said.

Police said the protesters knew they were not allowed to march out of a suburb where the demonstration was authorised.

Protesters said the Commonwealth, which began a three-day summit yesterday, had ignored human rights abuses by the government of President Yoweri Museveni, which diplomats say ruthlessly suppresses opposition in Uganda.

Elizabeth Evenson, of US-based Human Rights Watch, condemned the police action.

"Using force to keep opposition supporters out of sight of the Commonwealth summit reflects continuing limitations on political freedoms. Commonwealth leaders should take President Museveni to task," she said.

The demonstrators earlier waved banners criticising Queen Elizabeth, who opened the summit. "Queen, you are the head of our problems," one of them read.

uslugi-poligraf.com

Pope calls for Western music

The Pope is considering a dramatic overhaul of the Vatican in order to force a return to traditional sacred music.

The Pope wants to widen the use of Gregorian chant and baroque sacred music

After reintroducing the Latin Tridentine Mass, the Pope wants to widen the use of Gregorian chant and baroque sacred music.

In an address to the bishops and priests of St Peter’s Basilica, he said that there needed to be "continuity with tradition" in their prayers and music.

He referred pointedly to "the time of St Gregory the Great", the pope who gave his name to Gregorian chant.

Gregorian chant has been reinstituted as the primary form of singing by the new choir director of St Peter’s, Father Pierre Paul.

He has also broken with the tradition set up by John Paul II of having a rotating choir, drawn from churches all over the world, to sing Mass in St Peter’s.

The Pope has recently replaced the director of pontifical liturgical celebrations, Archbishop Piero Marini, with a man closer to his heart, Mgr Guido Marini. It is now thought he may replace the head of the Sistine Chapel choir, Giuseppe Liberto.

The International Church Music Review recently criticised the choir, saying: "The singers wanted to overshout each other, they were frequently out of tune, the sound uneven, the conducting without any artistic power, the organ and organ playing like in a second-rank country parish church."

Mgr Valentin Miserachs Grau, the director of the Pontifical Institute of Sacred Music, which trains church musicians, said that there had been serious "deviations" in the performance of sacred music.

"How far we are from the true spirit of sacred music. How can we stand it that such a wave of inconsistent, arrogant and ridiculous profanities have so easily gained a stamp of approval in our celebrations?" he said.

He added that a pontifical office could correct the abuses, and would be "opportune". He said: "Due to general ignorance, especially in sectors of the clergy, there exists music which is devoid of sanctity, true art and universality."

Mgr Grau said that Gregorian chant was the "cardinal point" of liturgical music and that traditional music "should become again the living soul of the assembly".

The Pope favoured the idea of a watchdog for church music when he was the cardinal in charge of safeguarding Catholic doctrine.

He is known to be a strong supporter of Mgr Grau, who is also in charge of the Cappella Liberiana of the Basilica of Santa Maria Maggiore in Rome.

топкарго кидалы

No More Holocaust Reparations

Finance Minister Peer Steinbrück said in Jerusalem Thursday that Germany had no plans to renegotiate a Holocaust reparations deal signed with Israel in 1952.

"The existing deal is signed and final and there is no need to change it," said Steinbrück after meeting with the chairman of the Center of Organizations of Holocaust Survivors in Israel, Noah Flug.

Flug said that although the reparation agreement with Germany would not be amended, if there were "specific problems" Germany would try to solve them.

"We didn’t ask for money, we spoke of the responsibility of the German government," added Flug.

Complaints that Germany’s reparations fail to compensate in any reasonable way for the trauma of the Holocaust are ongoing. But the Israeli Holocaust survivors who met with Steinbrück on Thursday, Nov. 23, to request improvements to the reparations arrangement specifically argued that the original agreement failed to take into account today’s longer life expectancy or the tens of thousands of survivors who immigrated to Israel after the fall of the Soviet Union.

According to news agency DPA, Steinbrück did agree that Germany would try to help needy survivors via the Claims Committee, the international organization that coordinates compensation payments to survivors.

Earlier this month, an Israeli paper published comments by Israel’s Pensioners Affairs Minister Rafael Eytan saying Israel was keen to reopen the deal, but he later said he was misquoted and only wished to examine with Germany ways to support survivors given the ‘holes’ in the original agreement.

On Thursday, a spokeswomen for the Israeli finance ministry confirmed that Israel has never officially requested Germany revise the reparations deal.

The Luxembourg agreement between the two countries stipulated that Germany would pay Israel reparations, and Israel would look after the survivors, who would not be permitted to sue Germany directly.

Since the 1950s, Germany has paid 26 billion euros ($38 billion) in compensation. Around 1.7 billion of this went to Israel, the rest to German claimants.

Others say that Israel’s reliance on Germany is unreasonable and that the country should look after its elderly Holocaust survivors itself.

After a recent storm of protest by Holocaust survivors who accused the government of abandoning them, Prime Minister Ehud Olmert announced that for the first time in its history, the Israeli government would pay monthly allowances from its own budget to Holocaust survivors and refugees.

The state agreed to give Israelis who survived Nazi ghettos and concentration camps a monthly stipend of nearly $300 ($200), in addition to tax discounts and other breaks. It also approved monthly payments ranging from $40 to $125 for 80,000 Israelis, most from the former Soviet Union, who became refugees as the Nazis conquered Europe but never lived under Nazi occupation.

One-third of pensioners in Israel are Holocaust survivors. Nearly a third of them live below the poverty line, recent welfare reports have shown.

[There are 240,000 Holocaust survivors in Israel]

траверсы для прокурор Фильчаков

Geloof en ate?sme

Die storm rondom Deon Maas se standpunt oor Satanisme het nog steeds die gemoedere warm, soos te beoordeel op die brieweblaaie op LitNet, en soos gewoonlik is menings verdeel oor die optrede van Tim du Plessis om hom as rubriekskrywer te ontslaan. Van die liberaal-gesindes beskou hierdie protes as ’n teken van verkramptheid, en van die konserwatief-gesindes hoor ons geluide dat Maas besig is om afbreuk te doen aan geloof en kultuur. ’n Mens is maklik geneig om die inhoud van hierdie debat te reduseer tot ’n volkseie kenmerk van die Afrikaner, maar is in feite ’n debat wat oor die hele westerse wêreld (en elders) woed, en vir ’n baie langer tyd.

Die fout wat Maas egter maak (dis nou benewens die feit dat hy dink hy kan rubrieke skryf) is om die standpunte aan te hang wat sowat veertig jaar geskryf is deur ’n eksentrieke fanatiekeling wat The Satanic Bible geskryf het, Anton Szandor LaVey. Hierdie uitgangspunte is egter die dogma van een persoon wat verkies het om die aardse en vleeslike bo die goddelike te verheerlik. Sy siening is niks meer as ’n soort nihilisme nie en kon net so wel die nihilistiese bybel geheet het. Ek vermoed egter dat hy die woord Satanic verkies het, juis omdat dit tot ’n groter storm van protes sou lei. Om openlik ’n standpunt te bely wat deur die groter maatskappy gestigmatiseer word, het ’n soort bekoring en skep ’n gevoel van mag.

Maas se mening is ook die soveelste aanval op geloof wat nogal mode geword het in die westerse wêreld. Richard Dawkins het so ’n jaar of twee gelede die spit afgebyt deur ateïsme te verkondig en geloof as ’n delusie (geestelike versteuring) af te maak. Dawkins wil egter hê die fokus moet lê op wetenskaplike bevindings en bewyse en dat geloof ’n misvatting is wat tot oorloeë gelei het en haat saai tussen volke. Immers, niemand is nog vermoor in die naam van ateïsme nie.

As die debat sulke vorme begin aanneem, waarin wetenskap die bokshandskoene aantrek teen sy opponent in die ander hoek, geloof, kan ek nie verhelp om net gou ’n ou verslete eksemplaar van Kierkegaard van die rak af te haal nie. Die eerste kwantumwetenskaplike, Erwin Schrödinger moet ek ook te voorskyn haal.

Om te begin met Søren Kierkegaard: ’n Belangrike argument wat Kierkegaard vir geloof gepleit het, is dat dit juis buite die domein van wetenskap lê. Om sy woorde te leen: ”As ek God objektief kon begryp, dan glo ek nie, maar juis omdat ek dit nie kan doen nie, daarom moet ek glo.” Daarbenewens het hy ook gestel dat geloof ’n gebeurtenis is wat plaasvind wanneer ’n mens sy hele naakte innige wese, sy swakhede, vrese, sondes en twyfels te midde van eksterne onsekerheid kan openbaar met die hoop dat dit opgevang en beskerm sal word. Geloof is iets wat transendeer, en maak ’n mens tegelykertyd bewus van sy nietigheid en sy verbintenis met iets groters en ongrypbaars.

Vanuit hierdie bewuswording ontstaan ’n dieper besef van die dinge wat vir ons van wesentlike belang is.

In Kierkegaard se vertoog Vrees en Bewe wy hy uit oor die voorstel wat God aan Abraham gemaak het, naamlik dat hy sy seun Isaak moet opoffer om te toets hoe diep sy geloof is. Met hierdie verhaal in gedagte introduseer Kierkegaard twee “ridders”, te wete die “ridder van geloof” en die “ridder van oneindige berusting”. Die laasgenoemde ridder van oneindige berusting lê homself neer, blik terug na sy pyn en verlies en offer alles op vir ’n beter bestaan in die hiernamaals. Die ridder van geloof daarenteen offer ook alles op, maar in plaas van berusting, glo hy in die krag van die absurde. Die absurde is per definisie nie in rasionele of logiese terme verklaarbaar nie, en vereis dus ’n veel intenser gevoel vir die goddelike. Die ridder van geloof glo dat hy veilig sal wees op ’n manier wat nie rasioneel verklaar kan word nie. Die wêreld is deurweek van absurditeite, en daarom is ’n diep geloof nooit weg te kry nie.

Die feit dat die mens oor vermoëns beskik om homself in ander situasies te verplaas, soos byvoorbeeld om geboei te word deur ’n interessante storie en dus vergeet van sy ruimte en tyd, bied ’n verklaring vir geloof. ’n Mens transendeer sy omgewing, en ’n diep geloof is die absolute transendensie. Die mens, lyk vir my, is van nature ’n gelowige wese. Vanuit hierdie perspektief geneem is juis die ateïste diegene wat aan ’n geestelike versteuring ly.

’n Sekere ateïs het op ’n stadium geskryf dat die wetenskaplike vooruitgang wat tydens die Verligting plaasgevind het, juis as gevolg was van die afname van geloof. Ek dink dis beter gestel dat die verstikkende dogma uitgedien was, wat ’n bevrydende werking op geloof gehad het. ’n Mens moet ’n onderskeid tussen geloof en dogma tref. ’n Dogma gee geloof ’n bepaalde gestalte, maar is nie die geloof self nie. Net soos Kierkegaard verklaar het moes Abraham die morele opskort om die dieper rede daarvoor te ontdek. Ons wetenskaplike vooruitgang sou nooit kon gebeur het as daar geen geloof in die menslike gees was nie. Geloof in die krag van die menslike gees word sterker as God as bron daarvan beskou word, juis omdat God nie liggaamsgebonde is nie.

Christendom is gekenmerk deur die goddelike drie-eenheid van Vader, Seun en Heilige Gees. In Korintheërs word egter ook genoem dat daar drie konsepte bestaan, naamlik geloof, hoop en liefde. Kan ons stel dat God die simbool vir liefde is, Christus die personifikasie van hoop en die Heilige Gees die personifikasie van geloof is? Immers, wat sou die mens sonder geloof, hoop en liefde gewees het? Wat sou wetenskap daarsonder gewees het?

Om geloof na die wetenskaplike domein te voer, bied die kwantumwetenskap ’n goeie ingang. Dis hier waar die belangrikste figuur in die kwantumwetenskap, Erwin Schrödinger ’n les vir ons geleer het: Blote waarneming beïnvloed die toestand van ’n subatomiese deeltjie. ’n Deeltjie bestaan uit twee toestande tegelyk, maar deur dit waar te neem word dit een toestand. Ander wetenskaplikes het ontdek dat ’n bepaalde deeltjie in twee kan splits en dieselfde eienskappe kan aanneem, selfs al is hulle aan teenoorgestelde kante van die heelal…iets wat in die konvensionele wetenskap onmoontlik is, aangesien niks vinniger as die spoed van lig kan beweeg nie, en die heelal is miljarde ligjare groot. Ook het wetenskaplikes ontdek dat die eienskappe van ’n druppel water anders is in die omgewing van mense wat gelukkig of woedend is. By blydskap is die kristal wat vorm by koue temperature blykbaar mooier as by iemand wat met boosheid op hierdie druppel konsentreer.

Dit lyk byna soos die skil van ’n ui. Sodra een faset uitgedien is, begin die ander gestalte te vorm. Sodra geloof begin vasroes in ’n onbuigsame dogma, begin wetenskap ’n opmars te maak, en sodra wetenskap ’n nuwe ontwikkeling, soos die van kwantum ondergaan, kan ons weer sien hoe subjektiewe aspekte soos geloof die fisiese wêreld op subatomiese vlak kan beïnvloed.

Die teoloeë het oor die eeue heen uitstekende belydenisse aan ons vertel en die moderne samelewing gevorm, en waar hulle tekort geskiet het, het wetenskap die leisels oorgeneem. Dieselfde geld nou vir wetenskaplike vooruitgang, en met die soeke na iets konkreets in die heelal, kom ons steeds meer terug op die subjektiewe beweleniswêreld.

Waar Kierkegaard gestel het dat hy in God moet glo omdat hy Hom nie begryp nie, kan ons waarskynlik dieselfde verwag van die kwantumwetenskaplikes. Die werking van kwantum is ook nie verstaanbaar nie – om die woorde van die Nederlandse kwantumwetenskaplike Dick Bierman te leen.

Ek dink dis redelik om te stel dat hulle daarom ook moet glo.

Ateïsme – net soos linkse politiek – se beste tyd is uitgedien.

promote my instagram

Geloof en wil vir Afrikaans moet herstel word

Prof. Pieter Kapp

Praag voer ‘n eksklusiewe onderhoud met prof. Pieter Kapp, president van die US se Konvokasie oor Stellenbosch se taalbeleid.

1. Toe Chris Brink rektor was, het dit gelyk asof hy Afrikaans nie baie goedgesind was nie en eerder die universiteit as deel van ‘n globale Engelstalige wêreld gesien het. Dink u die verandering van rektor waar Russel Botman tans aan die hoof van die U.S. staan, was positief of negatief vir Afrikaans?

Chris Brink se probleem was dat hy geen verstaan van die dinamiek van taalverplasing gehad het nie. Hy het naïef geglo in die goedgunstigheid van nie-Afrikaanssprekendes en het min begrip getoon vir die geskiedenis en tradisies van US en Afrikaans en van die opkoms van Afrikaans en sy strategieë en metodes om hom teen die oorweldigende oormag van Engels te verskans. Chris Brink is ‘n sterk ondersteuner van internasionalisering en sy uitgangspunt was dat die US ‘n tweetalige universiteit is wat Afrikaans bevorder, ons standpunt is dat die US ‘n Afrikaanstalige universiteit is wat meertaligheid bevorder. As Brink die dinge beter begryp het, sou hy sake seker anders hanteer het. Prof Botman toon veel meer begrip vir hierdie situasie.

2. Prof. Botman het nogal rare opmerkings oor Stellenbosch gemaak in die sin dat hy verwys het na "die mite van Afrikaans-eentaligheid". Hiermee lyk dis of hy wou sê dat Stellenbosch nog altyd ‘n tweetalige universiteit was waar Engels soos nou in ‘n hoë mate gebruik is. Wat was die situasie voorheen? Was Stellenbosch byvoorbeeld vyftien jaar gelede ‘n Afrikaanse universiteit of ‘n tweetalige universiteit?

Die verhouding tussen Stellenbosch en Afrikaans is ‘n besondere een. Die beweging om ‘n universiteit te stig waar Hollands tot sy reg sou kom, het in 1904 begin en dit het 12 jaar geneem voordat die beweging tot so ‘n mate sukses behaal het dat die Wet op die Universiteit van Stellenbosch van 1916 ruimte geskep het om Hollands naas Engels as akademiese taal te ontwikkel. Dit is begryplik dat dit op hierdie wyse sou geskied want daar was ‘n groot getal Hollands/Afrikaanse mense in leiersposisies wat nie geglo het dat Hollands en nog minder Afrikaans werklik tot akademiese en wetenskapstaal van wêreldgehalte sou ontwikkel het nie. Daarby het Stellenbosch talle Skotse dosente gehad wat nie een afgedank is nie. Hulle is geleidelik vervang. Elke keer as een afgetree het, is hy deur ‘n Afrikaanskundige vervang. Die laaste dissipline waarmee dit gebeur het, was, soos dit destyds bekend was Bookkeeping. Dit is eers in 1947 verafrikaans. Die proses het dus op Stellenbosch met gelykmatigheid verloop en is verstandig bestuur sodat dit geen persoonlike gevoelens en kwetsings geskep het nie. In daardie opsig het die proses op Stellenbosch anders verloop as aan ander universiteite. Dit is hierdie evolusieproses wat sommiges laat glo dat US inderdaad ‘n tweetalige universiteit was. Dit is ook die verkeerde interpretasie van hierdie geskiedenis wat gelei het tot die beskouing dat US onder Brink wil terugkeer na Jannie Marais se testamentêre bepaling van dat Hollands aan die nuwe universiteit “no lesser language’ moes wees nie. As Jannie Marais sou aangedring het dat die nuwe Stellenbosch Universiteit Hollands/Afrikaans moes wees, soos hy graag sou wou doen, sou die Unie-parlement nooit ingestem het dat Stellenbosch ‘n selfstandige universiteit naas Kaapstad word nie. Stellenbosch was deur al die jare uiters akkommoderend nie net teenoor Engels nie, maar ook teenoor anderstaliges. Kyk maar na die groot aantal Nederlanders, Duitsers, Iere, Skotte en Engelse wat almal help bou het aan die US sonder om sy reg tot Afrikaanse onderrig ooit te bevraagteken. Engelse studente het altyd met die grootste lof gepraat van die goeie en tegemoetkomende behandeling wat hulle van die US ontvang het. Lees maar wat die latere legendariese US dosent in Engels, dr Pat McMagh, in 1946 oor Stellenbosch geskryf het toe sy as rou Engelssprekendes almal verbaas het deur haar 0nderwysstudies aan die US voort te sit na haar eerste graad aan Rhodes. Prof Botman beklemtoon dat die US nie ‘n eksklusief Afrikaanstalige universiteit is nier, maar ‘n inklusiewe Afrikaanstalige universiteit.

3. As mens die taalkaart van Suid-Afrika bestudeer, is die Kaapprovinsie waarskynlik die mees Afrikaanse provinsie in die land, met die huidige Weskaap wat oor ‘n meerderheid Afrikaanssprekendes (55%) beskik. ‘n Briefskrywer in Die Burger het nou die dag gekla dat daar reeds twee Engelstalige universiteite in die Weskaap is en dat hy daarom nie kon verstaan waarom Stellenbosch ook meer en meer Engels moet gebruik nie. Waarom is dit so moeilik om Stellenbosch Afrikaans te hou, gegewe die skynbaar positiewe demografie vir Afrikaans in die provinsie?

Die Kaapse tradisie was en is nog altyd om groot waarde aan tweetaligheid te heg. Vir Afrikaanssprekendes is dit geen probleem nie – hulle word groot met Engels. Van Engelse kant was daar dikwels verset teen die gedagte dat hulle naas Engels nog ‘n taal moes aanleer. Vandaar die lang stryd om Afrikaanse skole in die Kaapkolonie en die Kaapprovinsie en die wyse waarop sommige bekende skole inderdaad as tweetalige skole ontwikkel het. Daar was nooit en is tans ook geen sprake van enige anti-Engelse gevoelens op Stellenbosch of in die Wes-Kaap nie. Afrikaanssprekendes is dalk net veel beter gebalanseerd in hulle benadering as ander. Leef en laat leef was nog altyd die taalmotto op Stellenbosch. Wat die laaste tyd gebeur het, is dat die laat leef gedeelte vir Afrikaans toenemend verskraal en verswak is en dit is waarteen ons in verset gekom het.

4. Dit wil voorkom asof daar ‘n klein groepie Engelssprekende dosente aan Stellenbosch is wat sterk voel dat die universiteit ‘n multikulturele Engelse universiteit moet word. ‘n Mens dink hier byvoorbeeld aan opmerkings deur dosente van die Engelse departement wat op 24 Oktober in die Argus gepubliseer is. ‘n Professor in die departement het byvoorbeeld gesê dat sy "ontsteld" is dat die huidige taalbeleidkonsepdokument eerste in Afrikaans vrygestel is. Me. Lucy Graham van die Engelse departement het in dieselfde berig beswaar daarteen gemaak dat "Afrikaans bo ander tale aan Stellenbosch bevorder gaan word". Die vraag is nou: watter rol speel hierdie Engelssprekende dosente om Stellenbosch in die rigting van Engels te druk?

Daar is drie wanstaltige argumente oor die taalgesprek op Stellenbosch wat reggestel moet word. Die eerste is dat die strewe om Afrikaans as onderrig- en wetenskapstaal te bevorder niks met rassisme of Afrikanernasionalisme of -identiteit te doen het nie. Dit is ook nie anti-enigiets nie. Dit wil bloot ‘n basiese mensereg wat in die grondwet erken word bevestig en bestendig. Afrikaanssprekendes van alle soorte het ‘n belangrike rol om in die land te speel en daarvoor moet en mag hulle in hulle eie taal toegerus word. Die tweede stuk foutiewe logika is dat jy Afrikaans kan bevorder deur hom af te skaal en dat Engels die uitsluitlike roete na uitnemendheid is. Dit is die basiese denkfout in die US se taalbeleid onder prof Brink begaan het. Die groot debat gaan oor die siening van invloedryke mense, Afrikaans en Engels, dat jy nie in en deur Afrikaans inklusief, divers en uitnemend kan wees nie. Daar is mense op Stellenbosch wat opereer onder die dekmantel dat hulle net die te Afrikaansheid van Stellenbosch ter wille van akademiese internasionalisme ‘n bietjie wil tem deur dit af te skaal en aan studente meer blootstelling aan Engels te gee, en dat hulle nie die posisie van Afrikaans as onderrig- en wetenskapstaal wil aantas nie In dié proses plaas hulle Afrikaans op ‘n onbeheerbare glybaan na verengelsing. Hierdie glybaan is geen goedkoop argument van die taalbesorgdes nie. Dit is ‘n werklikheid wat reeds treffend aan die ou UPE, die voormalige RAU, aan UNISA en in groter wordende mate aan UP gedemonstreer word. Stellenbosch se afgestudeerdes het oor negentig jaar bewys dat die feit dat hulle in Afrikaans opgelei is, hulle in geen opsig verhinder om internasionaal te beweeg en mee te ding nie. Engelssprekendes wat gretig aan die US in Afrikaans kom studeer het, is die beste getuigskrif vir hoe inklusief en akkommoderend US op taalgebied kan wees sonder om sy eerste verantwoordelikheid teenoor die Afrikaanse taalgemeenskap te verwater. In werklikheid ontken die afskalers die vermoë van Afrikaans om alles te wees wat die vyf visiepunte van die US vereis.

5. Dikwels word daar gesê dat Stellenbosch behoort te "transformeer" deur meer bruin Afrikaanssprekendes te lok. Maar Chris Brink het reeds in sy boek oor die taaldebat aan Stellenbosch laat blyk dat dié beleid nie slaag nie omdat so min bruines hul tot tersiêre onderrig wend. Brink se oplossing was daarom meer Engels sodat swart studente na Stellenbosch gelok kan word. Dink u Stellenbosch behoort te "transformeer" in dié sin?

Stellenbosch het ‘n plig en verantwoordelikheid teenoor alle Afrikaanssprekendes, eerste tweede of derde taal sprekers, wat graag in en deur Afrikaans wil studeer, om hulle die geleentheid daartoe te bied. Die meerderheid Afrikaanssprekendes in Suid-Afrika is nie wit nie maar bruin. Hierdie gemeenskap is ook die een van die laagste deelnamekoers aan tersiêre onderwys van alle Suid-Afrikaanse bevolkingsgroepe. Stellenbosch het dus ‘n verantwoordelikheid om by te dra tot die opheffing van mense uit armoede sodat hulle deur opleiding nuwe lewensgeleenthede kan skep. Afrikaans is ‘n middel om mense van enige groep te bemagtig. Daar is oorgenoeg praktiese voorstelle op die tafel van hoe die US hierdie mense kan help. Dit is net die wil om dit te doen wat kortkom. Politieke korrektheid en ideologieë moet net op die agtergrond bly sodat die praktiese programme vryelik kan funksioneer.

6. Wat is u kommentaar oor die A- en T-opsies en veral die insluiting van die T-opsie in die nuwe konseptaalbeleid wat in Oktober vrygestel is?

Die konseptaalbeleid is van die tafel en in die nuwe benadering wat die Raad op 16 November 2007 aanvaar het, word teruggekeer na die oorspronklike beleid van 2002 wat bepaalde belangrike versekeringe oor Afrikaans bevat. As die oorspronklike beleid van 2002 korrek toegepas was (en lukrake afwykings nie links en regs toegelaat is nie) sou ons nie in die huidige dilemma verkeer het nie. Net die tyd sal leer in hoe ‘n mate daar eenstemmigheid oor die interpretasie van wat dit in die praktyk beteken bestaan en of die afwykings van die afgelope vyf jaar hersien sal word. Vir ons beteken dit dat die A-opsie van voorgraadse onderrig opnuut verskans word.

7. Dit wil voorkom asof die raad van Stellenbosch meer ten gunste van Engels is en die konvokasie sterker oor Afrikaans voel? Is dit ‘n juiste opsomming?

Die Konvokasie wil vir Afrikaans ‘n vaste plek op Stellenbosch verseker. Dit kan net gedoen word as daar ‘n duidelike beleid en ‘n goed omskrewe plan is om dit te bereik wat sal verseker dat Afrikaans nie aan die willekeur van dosente of departemente of fakulteite of individue uitgelewer word nie. Dit is waaroor die debat gaan. Die feit dat die US so ‘n openbare debat toegelaat en hanteer het, is nie ‘n bewys dat die US aan die agteruitgaan is nie. Inteendeel, dit is net ‘n volwasse en sterk universiteit wat oor die intellektuele en geestesvermoëns beskik wat so ‘n diepgaande debat soos dié van die afgelope vyf jaar met waardigheid kan hanteer. Let daarop daar is geen betogings, geen optogte, geen plakkaatoorloë, geen toi-toi aktiwiteite gevoer nie; vensters is nooit stukkend gegooi nie, lesings is nie ontwrig nie, kantore is nie beset nie, buitebande is nie verbrand nie. Die universiteit het te midde van die debat op voortreflike wyse met sy normale werk voortgegaan. In hierdie opsig is die US alle ander universiteite voor. Die US raad is besig om te verander en die moontlikheid is nie uitgesluit dat die Raad na die verkiesing van 5 nuwe lede in Februarie 2008 daar anders sal uitsien nie.

8. Blykbaar geskied die oorgrootte meerderheid van nagraadse kursusse reeds in Engels. Die vraag is nou: kan Afrikaans nog gered word as Engels reeds so ‘n sterk nagraadse posisie verwerf het?

Dit is ‘n saak wat in die nabye toekoms meer aandag sal geniet namate dosente weer oortuig raak dat Afrikaans geen struikelblok vir uitnemendheid, diversiteit of internasionalisering is nie.

9. Watter persentasie van dosente aan die US publiseer steeds in Afrikaans? Dit wil voorkom asof die meeste van hulle reeds Engels as verkose taalmedium aangeneem het, ten minste wat akademiese publikasie betref.

Die US se studentegetal is steeds meer as 60% Afrikaans en sy personeel is steeds oorwegend Afrikaans. Op voorgraadse vlak vir kontakonderrig het die Afrikaanssprekendes vir die afgelope vyf jaar redelik konstant op 70% gebly. Twee teenstrydighede wat aandag verdien is dat transformasie van wit na nie-wit en uitnemendheid meermale in botsing met mekaar is. Die US kon nog altyd internasionale navorsers akkommodeer sonder om Afrikaans prys te gee. Daar is metodes waarop die sake hanteer kan word en dit behoort in die plan vir die ontwikkeling van Afrikaans as onderrig- en wetenskapstaal wat nou uiteindelik ‘n top prioriteit word, aandag te kry.

10. Indien dit sou blyk dat Stellenbosch verengels gaan word, wat sou ‘n gepaste reaksie of strategie wees?

Die optrede van sy Afrikaansgesinde personeel, oudstudente, en tans ook sy huidige studente, is duidelike bewys dat hulle nie sal toelaat dat die US verengels nie. Die saak van Afrikaans berus op hoë eties-morele beginsels, het ‘n inspirerende geskiedenis van lojaliteit en toewyding agter hom en vereis net dat die verswakkende geloof en wil van Afrikaanse mense in besluitnemende posisies weer herstel moet word.

Stellenbosch

21.11.2007

Erasing the Afrikaner Nation

CNN’s Kyra Phillips has led her viewers to believe that dangling a noose—an impolite and impolitic form of expression—is a hate crime; a black man beating a white man to a pulp—not so much. Being maimed or murdered, evidently, doesn’t compare to being insulted. Phillips and the feminized establishment media have difficulties differentiating a felony from an affront to feelings. No wonder these wonder men and women are mum about who’s killing whom in the democratic South Africa, the pride of the liberal press.

While black South African criminals are not neglecting other blacks, they are, overwhelmingly, targeting Indians and whites. According to the South African Institute of Security Studies, “Only 32 percent of all blacks questioned knew someone who was a victim of crime,” compared to 66 percent of Indian adults and 56 percent of white adults. The color of crime and its casualties both in America and South Africa is the proverbial elephant in the room—to be touched upon only if the victims can be vilified as racists.

The BBC as well as New Zealand and Australian television news-networks have covered the racially motivated killing campaign Africans are conducting against the Afrikaner farmers of South Africa. Not Kyra and her colleagues at Fox, MSNBC, ABC, and CBS. No wonder, then, that the orchestrated ethnocide against the entire Afrikaner people has not been brought out into the open, as they like to say on CNN.

Ethnocide, as defined by Michael Mann, a leading historical sociologist, is “state-induced cultural assimilation, through hegemony and suppression.” The warmed-over Marxists governing South Africa with the West’s blessing are leading the charge against the country’s Afrikaner past, patriotism, and institutions.

Afrikaans, in particular, has come under the ANC’s attack, as the government attempts to compel Afrikaans schools to adopt English. Afrikaans-speaking universities, for example, have been labeled racist in the New South Africa and have been forced to merge with “third-rate black institutions so that campuses may be swamped by blacks demanding instruction in English,” to quote the Afrikaner intellectual, Dan Roodt.

The ANC’s attempts to tame and claim South-African history have been extended to landmarks in the annals of the founding people—these are being slowly erased, as demonstrated by the ANC’s decision to give an African name to Potchefstroom, a town founded in 1838 by the “Voortrekkers” (Dutch pioneers). The leader of those pioneers, Marthinus Pretorius, founded the capital, Pretoria. It is now Tshwane! Durban’s Moore Road (after Sir John Moore, the hero of the Battle of Corunna) is Che Guevara Road; Kensington Drive, Fidel Castro Drive. The cherry on the cake is Yasser Arafat highway, down which the motorist can speed on the way to the Durban airport.

As a subject in the school curriculum, history was initially neglected during the transition to majority rule. The establishment of the “South African History Project” changed that. The Project’s aim, according to Sasha Polakow-Suransky of the Chronicle of Higher Education, has been “a resurrection of the subject as a prominent field of study in the national school curriculum.” Unfortunately, following the American academy’s example, the trend has been away from “the pursuit of objective historical truth,” toward a postmodern, politically correct reconstruction of historical events, with the aim of fostering “certain values,” in the words of Kader Asmal, the minister of education in 2000.

“You have books appearing that interpret the history of South Africa only according to the perspective of the liberation struggle,” avers Pieter Kapp, a retired professor of history at Stellenbosch University. Indeed, “Since 1994, tales of European conquest are slowly beginning to disappear from the nation’s classrooms, giving way to epic accounts of black anti-apartheid heroes,” writes Polakow-Suransky.

Like it or not, the modern marvel that was South Africa—with its space program and skyscrapers—was not the handiwork of the black nationalist movement now dismantling it; but the creation of those persecuted, pale, patriarchal Protestants.

Ilana Mercer is a columnist for WorldNetDaily.com, and a Fellow at the Jerusalem Institute for Market Studies. Her website is at www.ilanamercer.com , her blog at http://blog.ilanamercer.com

topcargo отзыв

Racial tensions rise at UKZN

A student representative council at the University of KwaZulu Natal (UKZN) lashed out at the institution’s management Thursday, saying that remnants of apartheid still existed on the campus.

Central Student Representative Council (CSRC) secretary-general Mshengu Kwazi was reacting to meetings held at the campus to discuss the recent rape of an American exchange student at on the Howard College campus.

Kwazi said meetings had ended in chaos and the deputy dean of students was man-handled on Monday by "some white academics".

"This because he was not giving pre-determined answers on the rape case… We regard it as nothing but a shameful expression of political frustration by a brood of fangless vipers."

Kwazi added that the meeting on Wednesday was similar. "If the deputy dean was white he wouldn’t have been man-handled…. those who came on behalf of the university were not attacked and we
believe this was because they were of another race."

Kwazi said the CSRC was upset by the behaviour of varsity management and the fact that its views were being sidelined.

"The dramatisation and distortion of our views at the meeting yesterday (Wednesday) proved to us that there are still remnants of apartheid in our institution – that will do anything to pursue their
politically-naked agenda of silencing and threatening those who are not shy to speak about their demonic tendencies," Kwazi said in a statement.

"These are the very same remnants that continue to ensure bad publicity of our institution – that is why every time they call a meeting, they also mobilise the media and attack the university.

"We are convinced that these barbaric styles of expressing anger are due to the fact that they are not comfortable with serving under the leadership of a black vice-chancellor," he said.

Kwazi said following the rape on November 13, a few meetings were held which resulted in "racist tendencies manifesting from the incident".

Police Inspector Michael Read said the rape took place at the university’s Howard College campus residence.

The girl was taken to King Edward VIII Hospital where she was treated, and anti-retrovirals administered.

"A number of our students have been victims of rape attacks and robberies but there has never been any commotion as we are witnessing now. In fact, two weeks prior to the incident in question, another student was raped and she unfortunately committed suicide thereafter," Kwazi said.

He said the institution was not speaking out on black students who were being raped.

"This latest incident has been blown out of proportion," Kwazi said.

He said "racial statements" made during meetings had also convinced the CRSC that the university was still living with remnants of apartheid.

Suid-Afrika se trots

Die Universiteit van Kaapstad (UK) is deur die Times Higher Education Supplement se World University Rankings aangewys as nommer 200 op die lys van die wêreld se beste universiteite. Dit is die enigste universiteit in Afrika wat op die lys verskyn. Verlede jaar was Kaapstad in die 257^ste plek, maar die instelling het intussen met 57 plekke gevorder.

Volgens prof Cheryl de la Rey, adjunkviserektor van die universiteit, is hulle “trots” dat UK op die lys verskyn. “Dit is ’n geweldige eer vir die Universiteit van Kaapstad,” het sy gesê. Met die opstel van die ranglys kyk onderwyskenners na die evaluering van universiteite deur internasionale akademici, die aantal internasionale personeellede en studente, asook die navorsing wat gelewer word.

Verder word 1 482 internasionale maatskappye gevra om die universiteite te noem wie se gegradueerdes hulle sou verkies om in diens te dien. UK het goed presteer in hierdie jaar se navorsingsafdeling en ook ten opsigte van die aantal buitelandse lektore en studente. Volgens De la Rey hou die Universiteit van Kaapstad verder rekord van hoe lank dit hulle studente neem om hulle grade te behaal, wat met hulle ná die verwerwing van hul kwalifikasies gebeur en hoe die arbeidsmark na hierdie kandidate kyk.

Amerikaanse en Britse universiteite het vanjaar die eerste tien plekke op die lys ingeneem. Harvard was in die eerste posisie, gevolg deur Cambridge en Oxford gesamentlik in tweede posisie. Dertien Amerikaanse universiteite verskyn op die lys van die top 20 instellings en ’n totaal van 32 Britse universiteite het die lys van die beste 200 instellings gehaal.

online slots

Hoekom studente hul studies staak

Volgens ’n studie wat deur die Raad vir Geesteswetenskaplike Navorsing (RGN) en die Raad vir Hoër Onderwys uitgevoer is, is gebrek aan geld, swak skoolopleiding en onvoldoende akademiese ondersteuning die belangrikste redes waarom Suid-Afrikaanse studente nie hulle studies voltooi nie. Die ondersoek is deur die Ford-stigting befonds en is gebaseer op onderhoude met 3 328 studente wat hulle universiteite verlaat het.

Die volgende instellings is by die ondersoek betrek: die universiteite van die Witwatersrand, Stellenbosch, Fort Hare, Limpopo en die Wes-Kaap, die Tshwane Universiteit vir Tegnologie en die voormalige Skiereiland Technikon. Die ondersoek het gefokus op die redes, soos deur studente aangegee, waarom hulle hul studies gestaak het. 2 870 Van die studente was swart, 220 kleurlinge, 192 blankes en 46 Indiërs. Die gebrek aan fondse was die belangrikste rede – soos deur 80% van die studente aangegee. Dit is veral die kleurlinge en swartes vir wie geld ’n probleem is. Sowat 70% van diegene wat nie hul studies voltooi het nie, se ouers verdien R1 600 per maand of minder.

Swartes en kleurlinge het ook die volgende as redes aangegee:

• “Ek moes bedags te ver na die universiteit reis,”
• “Ek het nie ’n plek gehad waar ek in rus en vrede kon studeer nie”; en
• “My ouers/familie het druk op my geplaas om my studies te staak en werk te soek sodat ek kon help om die familie te onderhou.”

Daar was egter meer “rassegelykheid” wat die akademiese aspekte betref. 78% Van alle deelnemers aan die ondersoek het naamlik gesê dat hulle nie opgewasse gevoel het vir die eise van hoër onderwys nie. Veral swartes, Indiërs en kleurlinge het gekla oor die gebrek aan hulp aan die begin van hulle universiteitsloopbaan om hulle voor te berei vir wat wag. Verder het 77% studente van “probleme met die instelling se onderrigtaal” gewag gemaak.

Alle rassegroepe het verder gemeen dat die aktiewe sosiale lewe op kampus hulle aandag afgetrek het. Sowat 70% van die studente het ten spyte van die feit dat hulle hul studies moes staak, tog werk gevind wat hulle later in staat gestel het om hul studies te hervat. Volgens Moeketsi Letseka, die projekleier vir die ondersoek, is dit ’n bewys dat ’n ramp nie noodwendig volg as studente hulle studies staak nie. “Die wolk het ’n silwer randjie: werkgewers neem wel sulke studente in diens en as hulle later weer begin studeer, is hulle gewoonlik beter voorberei op wat wag,” meen Letseka.

Die vergeetagtige prins

Prins Charles

Prins Charles (59), Britse troonopvolger en oudste seun van Elizabeth II, het blykbaar alles wat hy in 2002 op die vooraand van ‘n Gemenebesvergadering oor Zimbabwe se rol in dié organisasie gesê het, vergeet. Die Gemenebes bestaan uit 53 lande en die koningin staan sedert 1952 aan die hoof daarvan. Gemenebesleiers is tans in Kampala, Oeganda, vir die beraad wat vanaf die 23ste tot die 25ste November sal plaasvind. Hy vergesel sy 81-jarige moeder na die geleentheid en sal amptelik deel wees daarvan.

Britse koerante spekuleer dat die prins homself voorberei om by sy moeder oor te neem as hoof van die Gemenebes. In 2002 was die prins egter van mening dat die Gemenebes aan sy einde gekom het en dat dit net "minagting" verdien omdat liberale demokrasie en menseregte deur die organisasie verontagsaam word. Destyds was prins Charles van mening dat die lidlande voor "hul grootste toets ooit sedert hul bestaan te staan gekom het" wat hulle nie geslaag het nie.

Terwyl die prins heftig in 2002 laat blyk het dat die Gemenebes "’n drankie by die Laaste Kans-kroeg nuttig", en dat dit bloot uit ‘n versameling "diktators" saamgestel is, het hy tot dusver homself daarvan weerhou om die lede te kritiseer. Mosambiek het as nuwe lid bygekom, Rwanda hoop om binnekort lid te word en Suid-Afrika is weer vlekkeloos ten spyte van Mbeki se ondersteuning aan Mugabe.

Blykbaar vind die Britse monarg dit nie meer nodig om "ontsteld" te voel oor die anti-wit retoriek uit die lede se geledere nie en van die beloofde komitee wat in 2002 aangestel is om verslag te doen oor Zimbabwe het dadels gekom. Die Daily Telegraph meen dat die prins die titel as Gemenebeshoof van sy moeder sal oorneem ten spyte daarvan dat dit nie ‘n oorerflike titel is nie.

Aan die oewer van die Victoriameer gaan sake soos sy moeder se begrafnis, sou sy te sterwe kom, en die lede se rol daarin bespreek word. The Mail on Sunday het berig dat die prins ‘n "diplomatieke sjarme-offensief" sal loods om sy verkiesing as hoof te verseker. Pakistan sal ook hoog op die agenda wees nadat die Gemenebes die moontlike opskorting van Pakistan ter oorweging gestel het om die noodtoestand wat deur Pervez Musharraf afgekondig is, ongedaan te maak.

Aardverwarming sal ook aandag geniet omdat sekere lidlande soos Kiribati (Stille Oseaan) onder die see sal verdwyn indien die seevlak selfs net effens styg.

best social media