Dan Roodt, Author at praag.co.za

SA graankrisis neem toe

Koringplaas

Suid-Afrika staar nóg ‘n krisis in die gesig, dié keer in die graanbedryf. ‘n Moontlike voedseltekort dreig met die stygende voedselpryse en die afname in plaaslike graanproduksie.

Die probleem is te wyte aan verskeie faktore, maar hoofsaaklik as gevolg van die regering se besluit om die buiteland ook op die plaaslike mark te laat meeding. Ander bydraende faktore wat dit byna onbekostigbaar maak vir graanboere is vervoer en die verval van infrastruktuur in Suid-Afrika, soos byvoorbeeld spoorwegvervoer wat, hoewel goedkoper, onprakties geword het.

Volgens die Suid-Afrikaanse Graaninligtingsdiens het graanproduksie vanaf 2,5 miljoen ton in 1997, tot 1,8 miljoen verlede jaar gedaal.

Mnr. Nico Hawkins, bestuurder van Graan Suid-Afrika (GSA) se nywerheidsdienste, sê die regering het in die 1990’s begin wegbeweeg van ‘n selfonderhoudende beleid sover dit voedselproduksie betref. Die nuwe voedselbeleid bring kortom mee dat: “solank as wat voedsel goedkoper op die internasionale mark is as die produksiekoste in Suid-Afrika, gaan dit nie lonend wees om dit self te verbou nie”.

GSA doen nou ‘n beroep op die regering om invoertariewe te verhoog. Hawkins verduidelik dat die vryemarkstelselbeleid dit moontlik maak vir die regering om tariewe te gebruik om boere te beskerm ten tye van lae winsgewendheid.

“Ons (die GSA) het die regering al in 2006 gevra om invoertariewe te verhoog, maar hulle het geweier. Dit het tot gevolg gehad dat die plaaslike mark nie beskerm was nie en sommige boere is ontmoedig om verder te boer,” sê Hawkins.

Mnr. Hans van der Merwe, die besturende direkteur van AgriSA, meen weer dat verhoogde invoertariewe nie die antwoord is nie. Ontwikkelende lande kan eenvoudig net nie meeding met die subsidies wat die staat aan reeds onwikkelde lande se boere betaal nie. Deur te probeer om daardie subsidiebedrae te ewenaar, gaan dit in elk geval voedselpryse die hoogte in laat skiet.

Van der Merwe sê: “Dit gaan heeltemal onbekostigbaar word vir arm mense om kos te koop, as die invoertariewe verhoog word. Die belangrikste is egter dat alhoewel subisidies steeds aangewend word in ryker nasies om hul landbousektor te ondersteun, is dit teen die gees en reëls van die Wêreldhandelsorganisasie”.

Volgens mnr. Jannie de Villiers, besturende direkteur van die Meulenaarsvereniging, dra die steeds verslegtende toestand van Suid-Afrika se infrastruktuur ook by tot die groeiende graankrisis. “In 1985 is 85% van Suid-Afrika se graan per spoor vervoer. Vandag is dit net 50% daarvan, ten spyte van die feit dat padvervoer 30% duurder is,” sê De Villiers.

Nóg ‘n bydraende faktor tot die krisis is as gevolg van ‘n tekort aan navorsing op dié gebied. Ferdi Meyer, ‘n senior lektor aan die Universiteit van Pretoria in landbou-ekonomie sê: “Navorsing en ontwikkeling het so te sê heeltemal ineengestort as gevolg van beperkte fondse en swak bestuur die laaste paar jaar. Baie min navorsing word nog gedoen met minimale finansiële ondersteuning van privaat instellings.”справка о болезни

ANC wil ondersoek oor Eskombonusse h

Die ANC mag eerskomende Vrydag by 'n vergadering oor energie vra dat die bonusse van Eskom se bestuur ondersoek word. Aanduidings is dat Eskom se bestuur altesaam R10 miljoen se bonusse aan hulself betaal het terwyl kragonderbrekings landwyd plaasgevind het.

Aan die ander kant verdedig Alec Erwin, die minister van handel en nywerheid, die bonusse deur te sê dat dit betaal is vir verlede jaar se prestasie.

Eskom wil ook tariefverhogings van 53% instel wat 'n beduidende uitwerking op die land se inflasiekoers gaan hê.

Die ANC se kommissie van ondersoek na Eskom het ook bevind dat die maatskappy bestuurders beloon het wat geld bespaar het deur nie meer onderhoudsuitgawes op kragsentrales aan te gaan nie en ook deur van blanke bestuurders en ingenieurs ontslae te raak.

готовые сауны

Swart skoonhede vir Vogue Itali

Naomi Campbell

Die Julie-uitgawe van Vogue Italië sal byna net swart modelle bevat wat deur die bekende fotograaf Steven Meisel afgeneem sal word. Die uitvoerende redakteur het erken dat die uitgawe miskien ongewild sal wees by sekere lesers in Italië waar die Noordelike Liga deel vorm van die nuwe koalisie wat deur Silvio Berlusconi gelei word.

Dit is 'n ope geheim dat swart modelle skaars gebruik word op loopplanke, in tydskrifte en op reklameborde omdat hulle nie daarin slaag om produkte te verkoop nie.

Afgesien van Naomi Campbell in 'n enkele Louis Vuitton-advertensie dié seisoen, is dit moeilik om hoegenaamd 'n swart model in 'n prominente posisie in 'n tydskrif te vind. Carole White van die Premier-modelagentskap sê dat sy versoeke ontvang waarin vermeld word: "geen etniese modelle" nie. Volgens haar dink die tydskrifte dat swart modelle nie verkoop nie.

Die bekende Britse fotograaf Nick Knight sê: "Die mode- en advertensiebedrywe is deurspek van rassisme. 'n Mens hoef net rond te kyk vir die aantal swart meisies in advertensies – naby aan nul. By die vernaamste handelsmerke in die modebedryf is hulle heeltemal onderverteenwoordig. Dis skokkend en betreurenswaardig."

In Asië is lesers ook gekant teen swart modelle, maar die Italiaanse glanstydskrif hoop dat ondersteunende mediablootstelling 'n impak op die modebedryf sal hê.

Kommer dat daar nie voldoende advertensies vir die uitgawe verkry sal word nie is egter gelug.

Die SAPD – ?n misdaadorganisasie?

ŉ Kommunistiese staat oorhandig sy burgers aan die mag van rowers – Alexander Solsjinitsin.

Dit het tyd geword dat ons vra wie in dié kommunistiese Suid-Afrika werklik die rowers is. Wie tel almal onder die misdadigers wat tans terreur teen ons landsburgers voer? Niemand sal dit betwis dat daar vanaf ons buurstate daagliks ŉ beduidende aantal roofgieriges insypel nie, en wat hoofsaaklik as gevolg van werkloosheid en armoede steel en moor onder Suid-Afrikaners. Mens kan sê dat dit nog begryplik is onder ŉ Afrika-kommunistiese regime soos die ANC met hul verslapping van immigrasiebeheer. Maar die groot aantal misdadigers in ons land wat die voorreg het om besoldigde lede in magsposisies soos die Suid-Afrikaanse Polisiediens te wees, is onverskoonbaar.

In 2000 berig die Mediese Navorsingsraad dat 20 000 polisielede oor misdaadkrekords beskik. In Beeld van 9 Mei 2008 word genoem dat die destydse teenkorrupsie-eenheid in 2000, 1 048 polisielede vasgetrek het waarvan net 193 uiteindelik veroordeel is. Ook dat daar tussen 1996 en 2001, 23 000 ondersoeke gedoen is deur die eenheid, en uiteindelik 3 200 polisielede in hegtenis geneem is. In 2002 is hierdie ondersoekeenheid summier ontbind onder leiding van Jackie Selebi wat tans self tereg staan op aanklagte van korrupsie, asook sy bande met georganiseerde misdaad. Die rede vir die ontbinding volgens Selebi was kwansuis dat dit oorbodig was aangesien die eenheid vir georganiseerde misdaad dieselfde funksie verrig.

As gevolg van die publiek se toenemende klagtes oor die stygende misdaadsyfers in ons geteisterde land, stel Selebi ongeveer twee jaar later ŉ 30-bladsye “Plan vir die Voorkoming van Korrupsie en Bedrog” op en stel die SAPD se hoof van strategiese bestuur, George Moorcroft, in beheer van hierdie teenkorrupsieplan. Nou in 2008 is dit nog steeds nie ten volle geïmplimenteer nie. Volgens Moorcroft moet daar nog ŉ nuwe dossierstelsel ingestel word wat die diefstal van misdaaddossiere glo sal bekamp, ŉ stelling wat opsigself ŉ erkenning van volgehoue misdaad in polisiegeledere verteenwoordig.

Polisiewoordvoerder Selby Bokaba verdedig Selebi se plan deur te beweer dat die ou eenheid bloot ondersoeke gedoen het terwyl die nuwe plan die volle omvang van die probleem sal aanspreek. Het die ou ondersoek-eenheid dalk te veel ontdek tydens sy gespesialiseerde ondersoeke?

Nog ŉ opvallende wending ná die ontbinding van die ou ondersoek-eenheid, was dat die klem wat op die hoë korrupsiesyfer geval het, verdoesel moes word. Vroeër is alle strafregtelike sake in die polisie as korrupsie geklassifiseer, daarom was die syfer hemelhoog. Om die publiek te probeer sus, is die skorsing van polisielede nou opgedeel in verskeie kategorieë waarvan die korrupsiesyfer net ŉ klein persentasie uitmaak. Ander skorsings word onder hoofde soos omkopery, meineed, bedrog, vervalsing en nog andere gekategoriseer. So was dit dan moontlik om voor te gee dat die korrupsiesyfer in die polisie drasties gedaal het die afgelope paar jaar en is die ontbinding van die ou ondersoek-eenheid voorgehou as die rede daarvoor. Volgens die voorlopige syfers vir 2007-2008 is daar slegs 110 polisielede geskors op aanklagte van korrupsie. Dr Liza Grobler, ŉ kriminoloog wie se doktorale proefskrif juis oor die misdaad in polisiegeledere gehandel het, se siening van hierdie klemverskuiwing lui soos volg:

As jy wil kyk hoe diep die vrot loop, kan jy al die polisielede se misdade kategoriseer as korrupsie weens die aard van hulle werk en die magte wat hulle het. Hulle is nie soos gewone misdadigers nie.

Dit is duidelik dat die SAPD nie van plan is om afsonderlike ondersoekeenhede soos byvoorbeeld in New York en Londen die praktyk is, te duld nie en sal aanbevelings daarvoor ten alle koste beveg. Moorcroft en Bokaba het ŉ gerieflike skuiwergat raakgesien en is dit eens dat ŉ spesiale eenheid om die SAPD te ondersoek kwansuis ŉ bykomende las op hulle beskikbare hulpmiddels sal plaas aangesien daar reeds so ŉ hoë vlak van misdaad in die land is – die polisie, wat ŉ beduidende deel van die self-erkende hoë misdaadsyfer van die land uitmaak, mag nie ondersoek word nie! Daar word wel troosopsies voorgehou soos dat verskillende stede en dorpe se polisiestasies mekaar sal ondersoek in geval van klagtes waar dit nodig blyk en dit daarmee voortaan die SAPD se plan is om hulself te polisieer. Dr Grobler verwoord dit uitstekend wanneer sy stel dat dit ŉ gekke konsep is wat totaal indruis teen enige internasionale norm, dat dit selfs lagwekkend vir die publiek moet wees om te hoor van die polisie se plan om homself te polisieer.

ŉ Senior navorser van die Sentrum vir die Studie van Geweld en Versoening, David Bruce, het ook intensiewe navorsing gedoen oor die SAPD se polisiëringsmetodes. Sy bevinding is dat daar geen sistematiese optrede teen korrupsie is nie en dat die polisie vrot van korrupsie is as gevolg van die konsep van ŉ parallele loopbaan waardeur baie polisielede reeds in die eerste week ná aanstelling misdadigers word. In sy ondersoek het hy onder andere by een gevangene verneem dat dié as polisieman 17 jaar lank doenig was met voertuigkapings, ŉ prostitusienetwerk, inbrake en vals vuurwapenlisensies voordat hy aangekeer is.

ŉ Ander verdoemende feit is dat die polisie by die stasie waar hierdie misdadiger nagskof gewerk het, net gereageer het as die plaaslike bende hulle ontbied het aangesien daar betaling aan verbonde was. Ander oproepe deur die publiek is meestal geïgnoreer. Daar was talle ander gevalle wat die afgelope paar jaar deur die media gedek is waar klagtes deur die publiek op dieselfde situasie gedui het.

Die rede waaroor die R100 miljoen-saak teen die Benoni-polisiekantoor in Februarie in duie gestort het, moet ook ingedagte gehou word – die belangrikste getuies is ál vier vermoor, net soos die vrou wat Januarie in ŉ saak teen twee polisielede van Booyens sou getuig. Wanneer ŉ brawe senior polisieman die afgelope week self aan die media vertel waarom polisiemisdaad nie sonder meer deur mede-polisielede verklap sal word nie, verstaan mens dat die ware toestand verswyg word uit vrees vir hul lewens. Dit gee ook ŉ aanduiding van die doeltreffendheid en omvang waarmee korrupte polisielede hul skrikbewind voer.

Wanneer onafhanklike navorsers en kriminoloë ná deeglike ondersoek die polisie se sogenaamde lae korrupsiesyfers openlik verwerp, het die inwoners van Suid-Afrika ernstige rede tot kommer, veral met die oog op die duisende bykomende polisielede wat daar teen 2010 aangestel gaan word. Wanneer Moorcroft daarby erken dat mense in die polisiekollege met vals sertifikate betrap word, hoef ons nie te twyfel oor wat vir ons wag in die komende kraglose, donker Suid-Afrika tussen massas korrupte polisie wat veronderstel was om ons te beskerm maar onder die ANC ŉ vertakking van georganiseerde misdaad geword het nie.

W?reld se redakteurs positief oor aanlynmedia

Ten spyte van ’n daling in koerantverkope, die beskikbaarheid van gratis nuusblaaie en die toenemende gewildheid van nuuswebwerwe op die internet, bly koerantredakteurs wêreldwyd steeds optimisties. Die Wêreldredakteursforum, gesteun deur Reuters, het pas die sogenaamde Newsroom Barometer gepubliseer.

Uit hierdie ondersoek blyk dit dat koerantredakteurs glo dat die internet binne tien jaar die mees prominente bron van nuus gaan wees. 85% van redakteurs is egter optimisties oor hulle koerante se toekoms. Hulle meen toenemend dat sowel gedrukte media as aanlynnuus in die toekoms gratis beskikbaar gestel gaan word.

Oor die 700 senior koerantwerkers het aan die opname deelgeneem. Agt uit tien respondente sien aanlyn- en nuwe media as ’n welcome toevoeging. Diegene met hoë volume webverkeer – meer as 200 000 unieke besoekers per dag – is meer geneig om nuwe media in ’n positiewe lig te sien, maar die meerderheid redakteurs by koerante met beskeie verkeer of geen webwerwe he took nuwe media as positief beskou.

George Brock

Volgens George Brock, voorsitter van die Wêreldredakteursforum en Saterdagredakteur van die Times, is negatiewe uitsprake oor die toekoms van koerante toe te skryf aan kommersiële menings. Koerantredakteurs voel nie noodwendig dieselfde nie. Hy erken egter dat Amerikaanse redakteurs meer pessimisties is as hulle eweknieë elders. Daar is ook vrese dat koerante nie genoeg daarin belê om joernaliste te werf en op te lei nie.

Meer en meer koerante word gedwing om hulle begrotings te verminder en personeel af te dank en redakteurs is angstig om dieselfde redaksionele kwaliteit as vroeër te behou. Twee derdes van die redakteurs wat aan die opname deelgeneem het, voel dat die belangrikheid van meningsblaaie en rubrieke in die toekoms gaan toeneem. Dieselfde persentasie is van mening dat meer en meer werk uitgekontrakteer gaan word. Volgens Brock skep dit ’n gevaar, aangesien koerante oor al minder oorspronklike inhoud gaan beskik.

Afrikaners was lankal kommuniste

Geluk met u uiters waardevolle vonkkoerant en goeie artikels! Dit kan maklik nog eendag blyk ŉ deurslaggewende redding vir ons ou volkie te wees! Die Afrikanerkommunistiese psige is uit my lewens/beroeps-ervaring lankal deel van ons kultuur, as ek nou moet reageer op Dan Roodt se stuk oor Die nuwe Rooi Gevaar.

Mev. Juta (van die drukkers in die Kaap) was Karl Marx se suster. Die Russe het die Boere humanitêr gehelp tydens die Tweede Vryheidsoorlog. Die eerste kommunistiese party buite Rusland was hier in SA onder die wit mynwerkers.

As ek in my beroep as geneesheer die grootste moeilikheid op die hals wil haal, moet ek ŉ boer se lewe red – dan word ek vervolg en belaster en my rekenings nie betaal nie. Kanker, hartaanvalle, dodelike anafilaktiese skok, ens., ens. ŉ Soort mentaliteit wanneer hulle nie iets verniet kan kry of steel nie dan is dit nie ŉ winskoop nie. Boereskelms is die ergste wat ek beleef het – en ongelooflik selfvernietigend dom. Kyk maar al die sakebedrogskemas van piramides tot pensioengeld. Die siekefondsskema is deur Hertzog destyds ingestel – ŉ kommunistiese skema waar die administrateur meer verdien as die versekerde en die diensverskaffer. In daardie tyd het ek beleef hoedat Stalin die dokters vervolg om aandag af te trek en hier in ons parlement iemand tydens ŉ regeringskrisis sal opstaan en verklaar: “maar kyk net wat doen die dokters!” Daarna is daar geen sprake meer van ŉ regeringskrisis nie. Die Huisgenoot het ook ŉ paar jaar gelede ŉ artikel van Dana Snyman gehad oor dokters met dieselfde inslag en sukses. Ek het hewig beswaar gemaak daarteen by die redaktrise van Die Huisgenoot, Carol Coetzee.

Dit kom neer op blaamprojeksiepropaganda. Tom Peters het jare gelede hierdie wanadministrasie beskryf in sy trefferboek Thriving on Chaos wat neerkom op: “neem beheer sonder om verantwoordbaar te wees” – die handboek/Koran van Media 24. Dis voorafgegaan deur Huntington se propagandaoorwinning nadat ons propaganda-arm tydens ons oorlog teen terreur deur die sogenaamde Inligtingskandaal vernietig is – nie bloot vernietig nie want inderdaad word dieselfde propagandategnieke teen ons eie mense tans deur die Afrikaanse media toegepas. Dit word deur kenners beskou as die mees gesofistikeerde en suksesvolle propagandaveldtog ooit. Afrikaners is sekerlik die grootste kenners van hierdie onderduimse kommunistiese mentaliteit. Dialekties, dekadent, disleksies, diabolies.

Wanneer daarin geslaag is om ŉ volk te laat glo dat selfmoord die enigste oplossing is vir wêreldvrede met ŉ 70% meerderheid, kan dit as ŉ fenomenale sukses beskou word.

Blaamprojeksie is een van die bestaanstegnieke van so ŉ diaboliese regeringstelsel en dis nie deur swartes uitgedink nie, maar gebaseer op die beginsel wat Popper beskryf het dat, nl. dat die basiese vereiste vir ŉ staat ŉ vyand is. Dis waarom sanksies ook net ŉ regime versterk, soortgelyk aan misdaad. Terwyl ware demokrasie dit verswak.

Waarom dink u gee die dokters pad na plekke soos Kanada of Brittanje waar mediese hulp gewaardeer word?

big bang

Voedsel en voeding

Op 28 April 2008 breek onluste uit in Mogadisho. Duisende Somaliërs, waaronder baie vroue en kinders, hardloop in protes deur die strate, breek winkeldeure af, en beskuldig verbouereerde handelaars van uitbuiting. Ten minste vyf mense sterf in die onluste toe die Somaliese weermag en gewapende handelaars met van die skare oproeriges slaags raak.

Nog ‘n dag in Afrika? Of nie? In Haïti eet mense modderkoekies. Dit word gebak uit ‘n eetbare geel modder wat uit Haïti se sentrale plato gegrawe word. In die land se Cité Soleil-krotbuurt bak mense soutkoekies uit ‘n mengsel van grond, sout en kookolie. Die geel modderkoekies, en die modder soutkoekies, is ook nie gratis beskikbaar nie. Dit word verkoop teen ongeveer vyf per rand en veroorsaak nie net wanvoeding nie, maar dra ook parasiete oor aan mense wat dit eet.

Daar is gerugte van onluste in die Fillipyne, in Indonesië, in Peru en in Sri Lanka.

Die rede vir al die onluste? Rys.

Niemand is seker oor wat besig is om verkeerd te loop nie. Die droogte in Australië word as ‘n rede voorgehou, of Fillipynse rysboere word daarvan beskuldig dat hulle rys opgaar en van die mark afhou, terwyl Indië openlik verklaar dat rys strategies opgegaar gaan word om moontlike tekorte in die toekoms af te weer. Verder moet lande soos Japan en Suid-Korea skielik rys en ander boon- en graanprodukte invoer, en is hulle nie meer selfvoorsienend nie.

In Haïti se groot families in krotbuurte het lewe ontaard in ‘n nagmerrie. Daar is nie kos nie, daar is nie skoon water nie. Lewens is kort en goedkoop, en sosiale kapitaal bestaan nie. Haïti se honger onderklas protesteer in Port-au-Prince, brand motors uit, verwoes en besteel winkels, en het selfs die presidensiële paleis probeer bestorm.

Die desperate omstandighede in Haïti is nog nie die norm nie, maar dit is ‘n voorbeeld van die desperate omstandighede wat heers as voedseltekorte begin byt. Die berge kaas en tenkwaens vol melk in die Europese mark van weleer, en die suiers vol graan in die Suider- en Noord-Amerikaanse platteland, begin nou na ‘n vergete oomblik lyk. Koerante en kommoditeitshandelaars berig oor tekorte in koring, mielies, sojabone, terwyl vleis onbereikbaar vir die meeste van die wêreld se mense bly. Met die tekorte in graan styg pryse meedoënloos om dit buite bereik van meer en meer van die wêreld se arm mense te plaas. Oor die afgelope jaar het pryse vir rys, koring en sorghum ten minste verdubbel, en in sommige gevalle vervyfdubbel. Die prys van rys het net in die laaste maand met ongeveer 40% gestyg.

Stygende pryse vir ‘n produk soos rys is normaalweg die gevolg van of ‘n toename in aanvraag na rys, of ‘n afname in produksie van rys, of albei. Dit is bekend dat rysproduksie nie afgeneem het oor die laaste dekade nie, behalwe in Australië, waar ‘n droogte rysverbouing tot stilstand gebring het. Daar is egter ander makroskopiese ontwikkelinge onderliggend aan rys en ander voedsel- en graantekorte. Ten eertse word ‘n groeiende aantal mense in Sjina en Indië sodanig ryker dat hulle meer en beter kos op die internasionale mark koop. Dit verhoog die aanvraag en stoot pryse op. Ten tweede is daar Westerse investering. Westerse beleggingsfondse wat eens in huise en ander vaste beleggings geïnvesteer was, word nou meermale gebruik om op die kommoditeitsmark te spekuleer. Meer geld jaag dus na kommoditeite, en dit stoot die pryse op. Laastens, en in ‘n mindere mate, is daar biobrandstof en stygende oliepryse wat of graan uit die voedselketting neem, of wat andersins produksiekostes verhoog. Terwyl laasgenoemde effek waarskynlik die minste bydra tot die huidige prysstygings, is dit ook waarskynlik ‘n permanente effek wat net gaan toeneem met tyd.

Westerse lande het histories groot hoeveelhede graan en ander kos op die wêreldmark beskikbaar gemaak as hulp aan die derde wêreld. Goedkoop of gratis graan, met die netjies gedrukte letters “gift from the people of X” waar “X” Australië, of Nieu-Seeland of Kanada, of selfs die VSA is, is ‘n geykte beeld wanneer daar in die Weste oor hulp aan die Derde Wêreld, en veral aan Afrika, gepraat word. Hongersnood in Etiopië en in Kameroen, in lande soos Liberië, is histories deur Westerse skenkings verlig. Rock-konserte deur Live Aid, noodhulp deur CARE, en menige ander Westerse organisasies, hou duisende mense in die Weste besig met hulp en samel geld in om Westersgeproduseerde graan aan te koop en te verskaf aan honger Afrikalande. Die honger kontinent, die geykte beeld van ‘n honger kind met ‘n bedelbak, is diep in die Westerse persepsie ingeskroei. Maar as beskikbare graan in die Weste in etanol omskep word, sal geen Live Aid of CARE geld die graan vind nie, die geykte beeld ten spyt.

Daar is geen sekerheid oor die beskikbaarheid en pryse van rys en graanprodukte oor die korttermyn nie. Veranderinge in die wêreld se produksie van graan het met intensiewe landboupraktyke in die twintigste eeu ‘n historiese rewolusie in voedselproduksie veroorsaak, wat goedkoop hoë kwaliteit produkte op supermarkte orals in die wêreld beskikbaar gemaak het. Die rewolusie was grotendeels te danke aan goedkoop ru-olie (in die vorm van diesel), en goedkoop kunsmis (wat meermaals uit aardgas of uit ru-olie vervaardig word). Pesbeheer vorm ‘n derde been in die landbourewolusie, en die resultaat was dat baie kos deur min mense baie effektief geproduseer is.

Die direkte gevolg van die rewolusie was ‘n aanpassing in die wêreld ekonomie. Die persentasie mense wat primêr met voedselproduksie gemoeid was, het afgeneem. Dit het mense in staat gestel om te verstedelik waar hulle ekonomies gespesialiseer het om ander dele van die ekonomie ontwikkel. Die gevolg was snelgroeiende bevolkings in komplekse en groeiende ekonomieë wat soms fantastiese rykdom geproduseer het. Effektiewe produksie, preservering en verspreiding van kos het lewensstandaarde baie in die Westerse wêreld verhoog. Dit was nie meer nodig om op die plaas te swoeg nie want mense kon spesialiseer in die ekonomie en steeds ‘n vol maag en hoë lewensstandaard handhaaf.

Die landbourewolusie het dus ‘n bevolkingsontploffing en verstedeliking gebaar, en die psigologiese ervaring van voedsel en voeding het verskuif van plase tot in supermarkte. Voedsel is vir meeste mense vandag iets wat volop, en taamlik goedkoop, verkrygbaar is. Resepte uit vervloeë dae om kos te preserveer, hetsy as konfyt, of biltong of droë vrugte, hetsy as soutvleis en dies meer, het in sekere gevalle verander in ‘n restaurant se deftige gereg, waar eters hulleself in die wêreld se stede neerplak om lippe af te lek sonder om die vaagste benul te hê oor die groot en komplekse samewerking tussen die natuur en ekonomiese beginsels onderliggend aan die voedsel wat hulle geniet.

En dit bring ons terug by rys. Met die Amerikaanse dollar se verswakking het Sjinese beleggers die dollar begin verkoop, en begin kyk na ander meganismes om hulle nuutgevonde (relatiewe) rykdom te investeer. Die geld het in die kommoditeitsmark gevloei en rys is aangekoop. Dit aanvraag is opgestoot en kunsmatige tekorte is daardeur veroorsaak. Armer lande soos Indonesië en die Fillipyne, wat rys moet invoer, kan dit nou nie meer teen ‘n billike prys doen nie, en die gevolg is duur en minder rys, en onluste.

Intussen is die duur pryse van rys en graan besig om ‘n politieke ondertoon te verkry, met die Westerse wêreld aan die een kant teenoor ‘n meer onseker en honger Derde Wêreld aan die ander kant. Dit is veral Westerse vervaardiging van biodiesel uit oliesade en etanol uit mielies wat waarnemers in die Derde Wêreld erg ontstig. Biobrandstof verminder die beskikbare hoeveelheid graan op die wêreldmark, en maak minder graan beskikbaar vir noodlenigingshulp aan hongersnoodgeteisterde wêrelddele. Dit stoot die pryse van graan verder op, met die gevolglike sosiale onrus in armer lande.

Intussen verhoog die prys van ru-olie, en dus ook van diesel en ander brandstof, as gevolg van die groei in aanvraag en die vermindering in beskikbare bronne. Dit veroorsaak verhogings in produksiekoste, en plaas ‘n absolute perk op die hoeveelheid graan en ander landbougewasse wat geproduseer kan word. Vir elke ton mielies wat geproduseer word, is ‘n sekere aantal liters diesel nodig. Verminder die diesel, of die kunsmis, en minder mielies groei. Daar is voorspellings dat die wêreldbevolking teen 2050 met 50% gaan groei van die huidige ses miljard tot ongeveer nege miljard. In dié konteks van afnames in ru-olie produksie, en toenames in die produksie van biobrandstof in Westerse lande om die brandstof tekort te verlig, begin dit al moeiliker lyk om nege miljard mense te voed. Inteendeel, dit blyk dat baie lande hongersnood en ontbering in die gesig gaan staar, en dat ons op die vooraand van permanente voedseltekorte staan.

Dit is in hierdie internasionale konteks dat Robert Mugabe se vernietiging van produserende plase in Zimbabwe en die komende grondhervorming in Suid-Afrika verstaan moet word.

Soos hierbo opgemerk, het die landbourewolusie baie mense van die arbeid op plase verlos. Hulle het verstedelik en gespesialiseer, en in baie gevalle merkwaardige tegnologiese en kulturele beskawings gebou. Die vernietiging van kosproduksie in Zimbabwe het die proses ten minste daar omgekeer, en selfbehoud in Zimbabwe beteken dat Zimbabweërs vandag teruggekeer het na 'n primitiewe toestand waar voedselverkryging die primêre daaglike aktiwiteit is.

Die situasie in Suid-Afrika is dalk net so ongebalanseerd. Voorgestelde grondhervorming, en die gevolglik gepaardgaande afname in voedselproduksie, wat verder ook deur tekorte in ru-olie produksie vererger sal word, kan katastrofiese voedseltekorte veroorsaak. Die persepsie dat voedsel in die algemeen, en dat die fantastiese hoeveelhede graan en rys wat die wêreld produseer, maklik is, of maklik volgehou kan word, is vals. Suid-Afrika se posisie is ook baie meer riskant as wat algemeen aanvaar word. Daar is geen nabygeleë staat wat Suid-Afrika kan voed in die geval dat haar voedselproduksie afneem weens die ANC se politiek of selfs weens ander ekonomiese of fisiese faktore nie. Die waarheid is baie meer ontstellend, en die situasie baie meer kompleks.

Die ANC regering glo skynbaar steeds dat voedsel maklik deur enige iemand op omtrent enige plek in groot hoeveelhede geproduseer kan word, terwyl hulle punte aanteken oor hoe en aan wie plase moet behoort en dat daar te veel wit boere is. Daarbenewens word hulle geskiedenis op die koop toe as irrelevant afgemaak.

Voedsel is natuurlik nog steeds beskikbaar by die naaste supermark terwyl u hier lees. Maar vir hoe lank?

Фильчаков прокурор

Die nuwe Rooi Gevaar

Onlangs is ek uitgenooi om aan ‘n paneelbespreking in Brixton, Johannesburg, rondom die film oor Braam Fischer se lewe, Love, Communism, Revolution & Rivonia, deel te neem. Die ander deelnemers, asook die gehoor, was almal links, selfs ekstreem-links en daarom het niemand my vrae en opmerkings oor Braam Fischer se kommunistiese oortuigings besonder gewaardeer nie.

Ook die vervaardiger van die hagiografie oor Braam Fischer, Sharon Farr, was op die paneel teenwoordig. Haar film is ‘n uitstekende stuk linkse politieke propaganda: Fischer word soos ‘n held uitgebeeld wat onskuldig in die gevangenis gesmyt is omdat hy reg en geregtigheid vir swarmense in Suid-Afrika nagestreef het. Daar word selfs gespog oor hoe hy Regter Rumpf tydens die Rivoniaverhoor belieg en om die bos gelei het en sodoende lewenslange gevangenisstraf – pleks van die doodstraf vir sabotasie – vir Mandela en sy medebeskuldigdes behaal het.

Tot my uiterste verbasing het die regisseuse agterna aan my genoem dat die weelderige dokumentêre film wat seker ‘n paar miljoen rand moes gekos het om te maak, deur M-Net gefinansier is. “Die betaalkanaal het dit ‘n hele paar keer in die gewildste tydgleuwe, ook in primatyd, uitgesaai,” het sy ewe voldaan aan my vertel.

Op pad huis toe in die motor vanaf ‘n getransformeerde Brixton waar sjebiens, pandjieswinkels en mikroleningsbedrywe die hoofstraat oorheers, het daar skielik vir my ‘n lig opgegaan. ‘n Rooi lig, om die waarheid te sê.

Waarom sou die betaalkanaal M-Net, wat in terme van die winsmotief bedryf word, as deel van die DSTV-boeket met sy dieet van Hollywoodfilms, ‘n propagandafilm oor die lewe van Braam Fischer, die eertydse saboteur en leier van die ondergrondse Kommunistiese Party van Suid-Afrika, wou laat maak?

Hoe ongelooflik dit mag klink, lyk dit asof Nasionale Pers – die grootste mediagroep in die land wat M-Net, DSTV, asook die meeste Afrikaanse koerante en tydskrifte (soos Beeld, Die Burger, Huisgenoot), tesame met ‘n hele aantal webwerwe, beheer – ‘n beduidende sprong na links gemaak het.

Benoude katte maak benoude spronge, sê hulle. Dié ou spreekwoord is van hulp om die paradoks te verstaan van die veramerikaansde, winsmotiefgedrewe Naspers wat in die rooi held, Braam Fischer, ‘n gelukbringer gevind het. Hoewel die besturende direkteur van Naspers, Koos Bekker, self ‘n bewondering vir Braam Fischer koester, sou dit my verbaas indien Bekker wel ‘n oortuigde kommunis of Marxis sou wees.

Aan die ander kant kan niks mens meer in Suid-Afrika verbaas nie, ‘n land waar geweld hoogty vier, absurde rassewetgewing geld en endemiese korrupsie heers. Selfs die president (Mbeki) poog om sy rampokkerpolisiehoof (Selebi) teen vervolging te beskerm.

Die aantrekkingskrag van kommunisme vir baie twintigste-eeuse intellektuele soos Jean-Paul Sartre of Antonio Gramsci, die literatore van Oxford soos Terry Eagleton, die Duitse dramaturg Bertolt Brecht en andere, was juis die gesofistikeerde filosofie wat Marx, Lenin, Lukács, Adorno en die res vanuit die Duitse idealisme van die negentiende eeu, die sogenaamde “linkse Hegelianisme”, ontwikkel het.

In teenstelling hiermee, is die hedendaagse Afrikanerkommunisme meer op die Oos-Europese model geskoei waar die elite noodgedwonge kommunisme na ‘n militêre neerlaag of besetting moes aanvaar en klakkeloos nagepraat en uitgevoer het – sensuur, strafkampe, massamoorde en al.

En ja, u het reg gelees: daar bestaan vandag iets soos Afrikanerkommunisme. Dit is die nuwe Rooi Gevaar. Hoewel Braam Fischer iewers langs die pad sy Afrikanerskap afgesweer het, behalwe om dit as ‘n emosionele pleidooi ter versagting in sy hofsaak te misbruik – kompleet met ‘n oneerlike aanhaling uit Paul Kruger – verteenwoordig hy waarskynlik die aartsvader van die nuwe geslag Afrikanerkommuniste.

Afrikanerkommunisme, anders as die Franse of Italiaanse neo-Marxisme van dertig of veertig jaar gelede, beskik oor geen intellektuele tradisie nie. Dit is dóm, opportunisties, verraderlik, histrionies en onverdraagsaam. Ongelukkig wil dit lyk asof die sentrum van Afrikanerkommunisme aan die Universiteit van Stellenbosch gesetel is. Immers is dit Stellenbosch wat Fischer met ‘n nadoodse eredoktorsgraad gesalf het.

Die hoof van Naspers, Koos Bekker, het op 11 November 2004 in Die Burger ‘n roerende pleidooi vir die toekenning van ‘n eredoktorsgraad aan Fischer gelewer waarin hy die retoriese vraag stel: “Hoe op aarde stel mens Fischer se nalatenskap as bloeddorstig voor, waar Afrikaners soos hy en Beyers Naudé so 'n groot rol gespeel het om Nelson Mandela en ander van die essensiële goedheid van die mens te oortuig? Hierdie aanname lê vandag ten grondslag van ons demokrasie.”

Die joernalis en historikus Leopold Scholtz het ‘n jaar of twee gelede ‘n insiggewende artikel oor die Fischer-debakel aan Stellenbosch geskryf, wat in ‘n groot mate onthul hoe daardie suidelike universiteit sodanig gerysmier is dat dit met sommige ultra-linkse en Maoistiese kampusse van die vroeë jare sewentig in Wes-Europa vergelyk kan word.

‘n Vraag wat sekerlik vandag by elke gewone, behoudende Afrikaner opkom, is: waar kom al hierdie Afrikanerlinkses vandaan? Ons weet dat breinspoeling, asook Mao se kulturele revolusie waardeur die jeug tot geweld en haat aangehits word, van die belangrikste wapens in die politieke arsenaal van kommuniste is. Dat die Universiteit van Stellenbosch vandag vol sit met fanatici wat die ineenstorting van die Berlynse Muur as ‘n tragedie beskou, is gewis.

Die hoof van die joernalistiekskool by Stellenbosch, Lizette Rabe, word deur Leopold Scholtz aangehaal waar sy sê: “Sover ek weet, is kommunisme nog nooit as ‘n misdaad teen die mensdom verklaar nie. Apartheid wel. Is daar enige kwessie oor wat die grootse euwel was?”

Met ander woorde, die twintig miljoen mense wat tydens Josef Stalin se bewind om die lewe gebring is, die strafkampe of goelags wat in Solsjinitsin se boeke opgeteken is, Pol Pot se volksmoord in Kambodja waarin vier miljoen mense gesterf het, Mao se Kulturele Revolusie, die somtotaal van 100 miljoen mense ter wêreld wat regstreeks as gevolg van kommunisme omgekom het, dit alles is maar ’n vulletjie vergeleke met apartheid!

‘n Praagrubriekskrywer, Joseph Secrève, het onlangs die lesers van LitNet daarop attent gemaak dat veel meer mense in politieke geweld tydens hetsy die De Klerk-bewind, hetsy Mandela s’n, gesterf het as onder al die sogenaamde apartheidsleiers se regerings saam:

Onder Malan (1948 – 1954): 53 gedood.

Onder Strydom (1954 – 1958): 16 gedood.

Onder Verwoerd (1958 – 1966): 114 gedood.

Vorster (1966 – 1978): 128 gedood.

Botha (1978 – 1989): 1423 gedood.

De Klerk (1989 – 1994) 14 000 gedood.

Mandela (1994 – 1996) 18 500 gedood.

Hierdie statistiek is afkomstig uit Max Coleman se A Crime Against Humanity – Analyzing the repression of the Apartheid State.

Lizette Rabe, Max du Preez en ander Afrikanerlinkses is egter bereid om die feite rondom die tienmiljoene mense wat onder kommunisme gesterf het, asook die honderdduisende dooies van die post-apartheid- mislukte staat in hul anti-apartheidsmanie te ignoreer.

Asof dit nie genoeg is dat die meningsblaaie van Nasperspublikasies wemel van onbesonne linkse en selfs ekstreem-linkse sienings van Suid-Afrika nie, vind ons dat sulke sienings ook op die buiteland geprojekteer word. Onlangs fulmineer Charles Smith, die Amerikaanse korrespondent van Beeld, teen Hillary Clinton omdat sy “kniediep in die regses is”.

Ja, liewe leser, u het reg gelees. Hillary Clinton, die doyenne van liberale Amerika – en onthou dat liberal in die VSA gelykstaande aan “links” in Europa of Suid-Afrika is – is régs. En haar veldtog teen Obama speel op die verborge rassisme van blanke Amerika wat, anders as Suid-Afrikaners, nie die swart bevrydingsteologie (lees: kerklike kommunisme) verstaan nie.

Die geskiedenis van die twintigste-eeu, asook alles wat daar elders ter wêreld oor kommunisme geboekstaaf is, het aan ons Boerekommuniste wat hul plekkie aan die ANC-rokspante gevind het, verbygegaan. Ons kan lekker vir hulle lag, omdat hulle sulke gekke van hulself maak.

Dit maak hulle egter nie minder gevaarlik nie. Pol Pot, Mao of Stalin was ook op hul manier lagwekkend, selfs banaal. Maar Hannah Arendt het ons juis gewys op die “banaliteit van boosheid” wat so dikwels tot die afgryslike kommunistiese en fascistiese konsentrasiekampe of volksmoorde van die twintigste eeu gelei het.

Afrikaners sou myns insiens ‘n fout maak om die nuwe Rooi Gevaar, bestaande uit fanatiese, wêreldvreemde en veral opportunistiese Afrikanerverraaiers wat magsposisies in die media en die akademie beklee, sonder meer te ignoreer.дитячі візочки львів Фильчаков

Wiskunde en wetenskap te moeilik, s? SA leerlinge

Wiskunde en wetenskap is te moeilik en veeleisend, meen Suid-Afrikaanse skoolleerlinge. Meer as 60% van die 7 000 leerlinge wat aan 'n opname deur Mark Shuttleworth se stigting deelgeneem het, meen dit is waarom Suid-Afrika se wiskunde- en wetenskappunte so laag is vergeleke met ander lande.

Die bevindinge is gister gepubliseer om saam te val met Wiskunde- en Wetenskapweek wat vandag begin en tot 17 Mei sal aanhou.

Terwyl Suid-Afrika se swak prestasie op dié gebied gewoonlik aan swak opgeleide onderwysers toegeskryf word, weet leerlinge van beter want slegs 13% dink dat slegte onderwysers vir die swak akademiese prestasie en klein aantal leerlinge wat wiskunde en wetenskap as vakke neem, verantwoordelik is.

nights game

Barack Obama oorweeg dalk vir Hillary as vise-presidentskandidaat

Binnekort visepres.?

Barack Obama mag dalk vir Hillary Clinton as sy vise-presidentskandidaat oorweeg. Obama het tydens 'n onderhoud op NBC-nuus gesê dat sy sonder twyfel as visepresidentskandidaat geskik is.

Op CNN het hy haar beskryf as 'n bittereinder, slim en bekwaam en het bygevoeg dat sy op enigeen se kortlys sal wees as potensiële visepresidentskandidaat.

Clinton se kanse is besig om te taan, maar na verwagting gaan sy aanhou omdat wentellings vir haar in Wes-Virginië, Kentucky en Puerto Rico vir haar politieke gunste van Obama kan verkry, waaronder die posisie van visepresident van die VSA. Obama se kamp lyk nie so gretig om gou van Clinton ontslae te raak nie.

ведро для бани прокурор Фильчаков