Nederlandse koerant publiseer Afrikanerdebat

DIe invloedrykste Nederlandse koerant NRC Handelsblad, met ‘n sirkulasie van 200 000, het oor die afgelope week meningsartikels geplaas waarin die agteruitgang van Afrikaans asook diskriminasie teen Afrikaners verwoord word.

Aanvanklik het ‘n rubriek deur die skrywerpolitikus Martin Bosma verlede week op 20 April 2011 verskyn: “Nogtans sal jij aan mij gebonden bly”. Bosma is namens die Partij voor de Vrijheid lid van die Nederlandse parlement, dieselfde party waaraan Geert Wilders behoort en wat sedert 2006 geweldig gegroei het om 24 uit die 150 setels te verower. Gister op 27 April is reaksies op Bosma deur dr. Dan Roodt, Breyten Breytenbach, die Nederlandse kunstenares Melanie Silvia Kutzke en taalkundige Saskia Visser gepubliseer.

Roodt beskryf Afrikaners in die nuwe Suid-Afrika as “slagoffers van ‘n nuwe vorm van apartheid… volgens die Verenigde Nasies se definisie”. Hy verwys na die historiese bande tussen Nederlanders en Afrikaners, maar bekla die plaasmoorde en vele vorme van diskriminasie wat daar teen Afrikaners toegepas word. FW de Klerk het die die staat, die weermag, polisie, ekonomie en sentrale bank aan die ANC oorhandig, maar Afrikaners ontvang “geen woord van dank nie. As honger krokodille wil die ANC steeds méér: meer mag, meer geld, meer regte – ad absurdum.”

Tydens die onlangse Malema-hofsaak, dring die ANC volgens Roodt aan op die reg om “kulturele” oproepe tot volksmoord teen Afrikaners te maak.

Breyten Breytenbach verwerp die gedagte dat Afrikaans en Nederlands aan mekaar verbind is. “Afrikaans is geen Nederlands nie,” skryf hy. “Dis ‘n kreools wat in die mond van slawe, bediendes, plaaswerkers en boere onstaan het, as ‘n mengsel van sewentiende-eeuse Nederlandse dialekte en ander, nie-Europese tale; ‘n omangstaal soos Maleis-Portugees, wat by seelui in gebruik was. Afrikaans is dus ‘n bruin taal wat aan die stam van Nederlandse dialekte ontspruit het in die tyd toe Algemeen Beskaafde Nederlands nog nie bestaan het nie. Dit is ‘n inheemse baster.”

Die taalkundige Saskia Visser meen dat Afrikaans ‘n “allochtone taal” in Nederland is. Omdat Martin Bosma oor die voortbestaan van Afrikaans begaan is, behoort hy dus as “op die seepkis te klim… as voorvegter vir Turks, berber, Arabies, Moluks en Papiaments in Nederland”.

Dr. Dan Roodt van PRAAG het hom vandag so oor die debat uitgelaat: “Die diktatuur van politieke korrektheid veroorsaak dat daar geen rubriekskrywers soos Bosma meer in Suid-Afrika se gedrukte pers oor is wat dit waag om Afrikaans en die Afrikanertradisie te verdedig nie. Is dit nie ironies dat ‘n liberale Nederlandse koerant bereid is om sulke menings te publiseer terwyl Breyten Breytenbach se karikatuur van Afrikaans as derdewêreldkreools al mening is wat plaaslik deur die kruiperige Afrikaanse media geduld word nie? Polities korrek beteken egter nog nie taalkundige korrek nie.”

Volgens Roodt “het die Afrikaner se etniese en kulturele verdrukking in Suid-Afrika reeds ‘n internasionale kwessie geword met ‘n volksmoordondersoekspan van die Verenigde Nasies wat die land binnekort gaan besoek. Die debat in die NRC Handelsblad is deel van die internasionalisering van die Afrikaner se oorlewingstryd.”

Hier volg die artikels wat gister en eergister in die NRC Handelsblad verskyn het, in reaksie op Martin Bosma s’n.

Afrikaners: slachtoffers van nieuwe apartheid

Martin Bosma heeft gelijk. Het ‘nieuwe Zuid-Afrika’ betekent positieve discriminatie, moord op boeren en sloppenwijken, schrijft Dan Roodt.

Schrijver-politicus Martin Bosma schreef in zijn column (Opinie, 20 april) over het Nederlands en zijn wat ruigere zustertaal, het Afrikaans: „Onze talen zijn diep verbonden.” Hij leunt daarbij op citaten van enkele Afrikaanse dichters, onder wie Eugène Marais, Elisabeth Eybers en N.P. van Wyk Louw.

Het gaat om veel meer dan taal- en letterkunde. De jonge, dappere koningin Wilhelmina stuurde in 1900 het schip Hr.Ms. Gelderland naar de Delagoabaai – nu Maputobaai – om de oude, romantische president Paul Kruger te behoeden voor Britse gevangenneming en vernedering. Dezer dagen verandert de zwarte, nationalistische regering de bekende Koningin Wilhelminastraat in Pretoria van naam. Welke naam wil het ANC ervoor in de plaats? Die van Aboobaker Ismail, de pleger van de Kerkstraatbomaanslag van 20 mei 1983 in datzelfde Pretoria. Niet ver van het wakende bronzen oog van het standbeeld van Oom Paul vonden negentien mensen de dood door de Kerkstraatbom, de enige ‘militaire triomf’ van het ANC. Ruim tweehonderd anderen raakten zwaar gewond of verminkt. Merkwaardigerwijs is die blije dag niet een van de vele nationale feestdagen geworden van het postrevolutionaire Zuid-Afrika.

Op school vierde ik elk jaar op 6 april Van Riebeeckdag. Jan van Riebeeck, een Hollands ambtenaar, was de grondlegger van ons ‘Dietse volk’ in Afrika. Die vrije dag is inmiddels geschrapt en vervangen door andere – Sharpevilledag, Sowetodag, Vrouwendag, Vrijheidsdag… er is zelfs sprake van een Mandeladag, waarop we de geboorte zullen gedenken van de wereldberoemde Xhosa-politicus.

Het gaat niet goed met de Afrikaners. President Frederik Willem de Klerk overhandigde het hele land, met leger, politie, economie en centrale bank erbij, op een presenteerblaadje aan een bende onervaren oud-terroristen en expats uit Londen en Oost-Europa. Van het ANC en zijn volgelingen kwam geen woord van dank. Als hongerige krokodillen willen ze steeds méér: meer macht, meer geld, meer rechten – ad absurdum.

Vorige week nog voerde regeringspartij ANC tijdens een rechtszaak ter verdediging van hun Jeugdligaleider Julius Malema aan dat het liedje Schiet de boer deel uitmaakt van hun cultuur. Bij de zogenoemde plaasmoorde worden wij boeren daadwerkelijk vermoord door zwarten. Het ANC en Malema kennen zich het recht toe om ‘cultureel’ op te roepen tot volkerenmoord. Gemeten naar
het aantal moorden en verkrachtingen per jaar is Zuid-Afrika inmiddels het gevaarlijkste land ter wereld.

Het beleid van regstellende aksie, het Afrikaanse eufemisme voor positieve discriminatie, wordt in Zuid-Afrika draconischer toegepast dan in welk land dan ook – om een meerderheid, die de macht heeft in de politiek en in toenemende mate ook in het bedrijfsleven, te bevoordelen tegenover een machteloze minderheid. Dat honderdduizenden hoogopgeleide Afrikaners momenteel werkloos creperen in krottenwijken – plakkerskampe – is dus geen wonder.

In het Paasweekend sprak ik met mijn neefje en nichtje. Zij zijn eerstejaars aan de Universiteit van Pretoria. Deze universiteit wordt door de overheid structureel ‘verengelst’, net als al vijf andere Afrikaanstalige universiteiten. In sommige vakken worden Afrikaners en blanken –mensen van Europese afkomst – actief gediscrimineerd. Een zwarte student met een middelmatige eindexamenscore, van 50 procent, kan zich inschrijven voor geneeskunde. Een briljante Afrikaner student, met een score van gemiddeld 90 procent, wordt voor al zijn vakken afgewezen. Onze kinderen mogen niet meer studeren aan de universiteiten die we zelf hebben opgericht, gebouwd en gefinancierd.

Het ‘nieuwe Zuid-Afrika’ betekent voor Afrikaners regstellende aksie (dus discriminatie), plaasmoorde en sloppenwijken. Afrikaners zijn tweederangsburgers. We worden gediscrimineerd op grond van onze huidskleur. Hoe noem je dat? Volgens de definitie van de Verenigde Naties: apartheid.

N.P. van Wyk Louw was onze grootste dichter, maar ook een populaire filosoof, of nog beter een philosophe, in de geest van de Verlichting. Politiek omschreef hij zichzelf als „liberaal nationalist”, maar ergens in de jaren vijftig schreef hij: „De eisen van vrijheid, gelijke rechten, gelijke kansen voor allemaal is, abstract gesteld, bijna vanzelfsprekend redelijk – als we tenminste de gewone menselijkheid als uitgangspunt aanvaarden – maar toegepast op Zuid-Afrika zou dit betekenen dat het kleine, relatief hoog ontwikkelde Afrikaanse volk en het Engelse volksdeel zouden afglijden tot machteloze minderheden in een massa zwarten.”

Hoe profetisch klinken die woorden nu. Geen enkel recht is voor ons nog vanzelfsprekend, zelfs niet dat op leven of gelijke behandeling.

Dr. Dan Roodt is een Afrikaans schrijver/dichter en activist voor het Afrikaans en de rechten van Afrikaners

Geen behoefte aan paternalistische schouderklopjes

Afrikaans is geen Nederlands. Het is een bruine taal, een creoolse afsplitsing, ontstaan in de mond van slaven, bedienden en boeren, betoogt Breyten Breytenbach.

Geachte heer Bosma, ik neem de vrijheid om te reageren op uw column van enkele dagen geleden in NRC Handelsblad. Alle belangstelling voor de status van het Afrikaans, en in een breder verband ook voor de politieke ontwikkelingen in Zuid-Afrika, moet worden verwelkomd, hoewel het begrip dat onze landen voor elkaar hebben, vaak berust op misverstanden, moralistische of culturele kortzichtigheid en scheve vergelijkingen. Het gevaar bestaat dat de vermeende overeenkomsten worden gekaapt voor een eigen agenda.

Uw beschrijving van de druk waaronder het Afrikaans staat, is correct. U zou nog verder kunnen gaan en erop kunnen wijzen dat de scheppende en transformerende bijdrage die culturele diversiteit aan de ontwikkeling ervan levert, meer en meer ontkend en zelfs onderdrukt wordt door de mislukte ‘Nationale Democratische Revolutie’ van een totaliserende partijstaat. Zuid-Afrika gaat ten onder aan de vraatzucht, het revanchisme en de vervreemding van een ontheemde elite die het stempel van het zwarte nationalisme, met als enige holle referentie het stalinisme, op het land wil drukken – met rampzalige gevolgen, niet alleen voor de minderheden, maar vooral ook voor de zwarte meerderheid, die met de dag dieper wegzinkt in armoede en ellende.

Een van de redenen dat we vandaag de dag de bittere vruchten van het miskennen van de moedertaal plukken, is dat de blanke minderheid die tijdens de apartheidsjaren aan de macht was, het Afrikaans heeft misbruikt als bewijs van Europese afkomst en daarmee als rechtvaardiging van zogenoemde beschavingsnormen, die anderen uitsloten en onderdrukten. Het wezen en het doel van het Afrikaans zijn gestolen door blanke racisten.

Daarom teken ik bezwaar aan tegen uw classificatie van het Afrikaans als „vereenvoudigd zeventiende-eeuws Nederlands”. Het Afrikaans is geen Nederlands. Het is een creools dat is ontstaan in de monden van slaven, bedienden, landarbeiders en boeren, als een mengsel van zeventiende-eeuwse Nederlandse dialecten en andere, niet-Europese, talen; een omgangstaal als het Maleis-Portugees, dat in gebruik was bij zeelieden. Het Afrikaans is dus een bruine taal, ontsproten aan de stam van Nederlandse dialecten, in de tijd dat het Algemeen Beschaafd Nederlands nog niet bestond. Het is een inheemse bastaard.

Om die taal op uw Nederlandse boterhamte smeren door te beweren dat „het voortbestaan van het Afrikaans het sterkste bewijs is dat onze taal een internationale taal is”, is daarom een beetje te veel van het goede. Eina! Eish!

Het Afrikaans is in wezen een rebelse taal – het product van afsplitsing. We hebben begrip en steun nodig, geen paternalistisch of annexerend of imperialistisch juk. Ik wil graag geloven dat juist daarin dat diepe vrijheidsstreven ligt dat ons verbindt.

Met hartelijke groet, en baie kiri slam by die hys se kant.

Breyten Breytenbach is een Zuid-Afrikaans schrijver, dichter en kunstenaar.

(Dit artikel en dat van Dan Roodt zijn vertaald uit het Afrikaans.)

Hoera, Bosma maakt zich sterk voor allochtone taal

Martin Bosma werpt zich op als hoeder van het Afrikaans (Opinie, 20 april). Verrassend dat een partijideoloog en columnist in staat is tot zo’n abominabele argumentatie. Een van de redenen dat het Afrikaans terrein verliest, zoekt Bosma in de hoge criminaliteitscijfers in Zuid-Afrika, waardoor Afrikanen het land verlaten. Daarbij wordt gesuggereerd dat het geweld zich alleen richt op sprekers van het Afrikaans, hoewel de meeste slachtoffers van geweld nog altijd zwarte Zuid-Afrikanen met diverse moedertalen zijn. Zij hebben geen geld om het geweld te ontvluchten.

Bosma noemt het verleden van het Afrikaans als taal van roemruchte Afrikaners als Paul Kruger en springt dan naar het Zuid-Afrika van nu. Hij schrijft geen woord over de apartheid en vele decennia miskenning van talen die allang in Zuid-Afrika werden gesproken door de autochtone bevolking. Tot 1996 bestonden in Zuid-Afrika maar twee officiële talen – Engels en Afrikaans.

Het is inconsequent dat Bosma zich sterk maakt voor een allochtone taal in Zuid-Afrika, maar ik zou zeggen: hoera, ga zo door! Ik ben het helemaal met Bosma eens. Het Afrikaans heeft het recht om te – blijven – bestaan. Datzelfde geldt voor het Xhosa, het Zulu en andere autochtone talen, zeg maar het Fries en Limburgs van Zuid-Afrika. Deze talen mogen daarom sinds 1996 worden gebruikt bij de overheid en in het onderwijs. Zuid-Afrika is officieel een meertalig land geworden.

Even zie ik Martin Bosma op de zeepkist stappen, als voorvechter van het behoud van het Turks, Berber, Arabisch, Moluks en Papiaments in Nederland.

Saskia Visser Taalkundige, Rijksuniversiteit Groningen

велосипеды кривой рогФильчаков прокурор харькова

Afrikaners: slagoffers van nuwe apartheid

Skrywerpolitikus Martin Bosma skryf in sy onlangse rubriek oor Nederlands en sy ietwat windverwaaide sustertaal Afrikaans: “Onze talen zijn diep verbonden.” Die rubriek verskyn in die NRC Handelsblad, Nederland se invloedrykste koerant, en is ook hier op Praag te lees. Daarby siteer hy ‘n aantal Afrikaanse digters, waaronder Eugène Marais, Elisabeth Eybers en NP van Wyk Louw.

Dit gaan egter om veel meer as taal- en letterkunde. Die dapper jong koningin Wilhelmina stuur in 1900 die Gelderland na Delagoabaai om die ou, romantiese president Kruger van Britse inhegtenisname en vernedering te red. Binnekort gaan Suid-Afrika se swart nasionalistiese regering die bekende Koningin Wilhelminastraat in Pretoria se naam verander. Waarmee gaan die ANC Koningin Wilhelmina se naam vervang? Met dié van Aboobaker Ismail, die outeur van die Kerkstraatbom in die einste Pretoria? Nie ver van die wakende bronsoog van Oom Paul se standbeeld op Kerkplein nie het die Kerkstraatbom, die ANC se enigste “militêre triomf”, op 20 Mei 1983 19 mense gedood en 219 erg beseer of vermink. Onder die vele “nuwe vakansiedae” in postrevolusionêre Suid-Afrika word dié blye dag, vreemd genoeg, nie herdenk nie.

Toe ek op skool was, het ons elke jaar Van Riebeeckdag op 6 April gevier. Jan van Riebeeck, ‘n Hollandse amptenaar, was die vader van ons “Dietse volk” hier in Afrika. Ook hierdie vakansiedag het intussen gesneuwel en is deur ander vervang: Sharpevilledag, Sowetodag, Vrouedag, Vryheidsdag; daar is selfs sprake van ‘n Mandeladag wanneer ons die geboorte van die wêreldberoemde Xhosa-politikus sal herdenk.

Dinge gaan nie goed met Afrikaners nie. Al het FW de Klerk die ganse land met sy weermag, polisie, ekonomie en sentrale bank net so op ‘n skinkbord aan ‘n bende onervare oud-terroriste en uitgewekenes uit Londen en die voormalige Oos-Europa oorhandig, bly die ANC en sy volgelinge gruwelik ondankbaar. Soos ‘n honger krokodil, wil hulle altyd méér. Meer mag, meer geld, meer regte, ad absurdum.

Juis verlede week is ‘n hofsaak in Johannesburg gevoer waartydens die regerende ANC ter verdediging van sy jeugligaleier, Julius Malema, aangevoer het dat die liedjie “Skiet die Boer… deel van hul kultuur” uitmaak. Ons boere op die platteland word byna daagliks op die grusaamste wyse in plaasmoorde deur swartes uitgemoor. Maar die ANC en Malema matig hul die reg aan om “kulturele” oproepe tot volksmoord teen ons te mag doen. Suid-Afrika het intussen die mees gevaarlike land ter wêreld geword, in terme van die aantal moorde en verkragtings wat jaarliks plaasvind.

Die beleid van regstellende aksie, ‘n Afrikaanse eufemisme vir “positiewe diskriminasie”, word in Suid-Afrika meer drakonies toegepas as in enige land ter wêreld – om ‘n meerderheid met staatsmag en toenemende beheer van die korporatiewe sektor teen ‘n magtelose minderheid te bevoordeel. Dat honderdduisende geskoolde Afrikaners vandag werkloos in krotwyke (die “plakkerskampe”) krepeer, is dus geen wonder nie.
Oor die Paasnaweek gesels ek met my nefie en niggie wat as eerstejaars aan die Universiteit van Pretoria studeer. Soos al vyf Afrikaanstalige universiteite word die Universiteit van Pretoria tans stelselmatig deur die owerheid verengels. In sekere vakdissiplines word daar ook aktief teen Afrikaners en blankes (mense van Europese afkoms) gediskrimineer. ‘n Swart student met ‘n middelmatige slaagsyfer in die skooleindeksamen van 50 persent mag byvoorbeeld vir mediese studie inskryf, terwyl die briljante Afrikanerstudent met selfs ‘n 90 persent-gemiddeld in al sy skoolvakke weggewys word. Ons kinders mag nie meer aan die universiteite studeer wat ons self gestig, gebou en befonds het nie.
Die “nuwe Suid-Afrika” beteken vir Afrikaners: regstellende aksie (oftewel diskriminasie), plaasmoorde en plakkerskampe. In die praktyk is ons tweederangse burgers en word daar teen ons Afrikaners op grond van ons velkleur gediskrimineer. Wat noem ons ‘n dergelike stelsel? Dit heet apartheid, volgens die Verenigde Nasies se definisie.

N.P. van Wyk Louw is ons grootste digter, maar was ook populêre filosoof, ‘n ware philosophe in die Franse sin. Polities het hy homself as “liberale nasionalis” getipeer. Dog iewers in die vyftigerjare skryf hy: ““Die eise van ‘vryheid’, ‘gelyke regte’, en ‘gelyke kanse’ vir almal is, abstrak gestel, byna vanselfsprekend billik – ten minste wanneer ons die gewone menslikheid as grondslag aanvaar – maar toegepas op Suid-Afrika sou dit beteken dat die klein, relatief hoog ontwikkelde Afrikaanse volk en die Engelse volksdeel sou versink tot magtelose minderhede tussen ’n massa swartes.”

Hoe profeties klink daardie woorde nie vandag waar ons geen reg, selfs nie dié op lewe of gelyke behandeling met ander, meer as vanselfsprekend kan aanvaar nie!

Dr Dan Roodt is ‘n Afrikaanse skrywer / digter en aktivis vir Afrikaans en Afrikanerregte

Hierdie artikel het gister 27 April 2011 in Nederlandse vertaling in die NRC Handelsblad verskyn.

игрь для детейФильчаков прокурор

Weermag voortaan in Krugerwildtuin

Weermageenhede gaan nog vanjaar ontplooi word op die Krugernasionalepark-grens met Mosambiek, asook die land se grense met Swaziland en Lesotho, het die SA Nasionale Weermag (SANW) gister gesê.

Altesaam 22 eenhede van 165 soldate elk gaan in vyf fases oor die volgende vyf jaar op die grense ontplooi word, het die waarnemende hoof van die SANW, luitenant-generaal Themba Matanzima, gesê.

Die eerste groep is verlede APril op Suid-Afrika se grens met Zimbabwe ontplooi, het hy laat blyk.

Die SANW het tot 1994 aan die land se grense diens gedoen, totdat die ANC-regering opdrag gegee het dat alle troepe onttrek moet word.

Die grensbeheerfunksie is daarna geleidelik deur die SA Polisiediens oorgeneem.

Maar in Februarie 2010, het die ministerie van verdediging die SANW se terugkeer gemagtig.

Die beskerming van die land se grense het ‘n nasionale prioriteit geword, het Matanzima gesê en renosterstropers gewaarsku om nie die weermag aan te durf nie.

“Om die geweer teen ‘n soldaat op te neem, is die laaste ding wat hulle behoort te doen, ” het hy gesê.

Matanzima het gesê dat die soldate op land, in die lug en ter see ontplooi sou word.

bridal forehead headbandsФільчаков Олександр Васильович

Min plaaslike belangstelling in Britse koninklikes

Die huwelik van William en Kate Middelton het die Britse monargie weer op die voorgrond gebring dog dit wil voorkom asof daar, vergeleke met die vorige huwelik van die troonopvolger Charles en Diana, opsigtelik minder plaaslike belangstelling daarin heers.

Dit wil ook voorkom asof die kaperjolle van Charles, die Britse troonnopvolger en sy destyds buite-egtelike verhouding met Camilla die Britse troon baie meer skade berokken het as wat die monargie toentertyd besef het.

By die burgers van Brittanje heers daar insgelyks ‘n apatie wat die koninklikes betref. Volgens meningspeilings is sowat 20% ten gunste van die afskaffing van die Britse monargie en ‘n verdere 50% stel nie genoeg belang om die strate in te vaar om deel te neem aan die feesvieringe nie, maar sal die verrigtinge op die TV dophou.

Die vinnige troue van William en Kate mag dalk ‘n desperate poging wees om die monargie van ondergang te red. Die algemene gevoel onder die Britse burgers is dat Charles ten gunste van sy seun William sal abdikeer. Die tagtigjarige monarg Elizabeth II is deesdae baie min in die openbare oog.

Hier plaaslik is dit is ook doodstil tenopsigte van onse president Zuma se uitnodiging na die huwelik.

справки 086уАлександр Фильчаков

‘Nieuw Holland in Zuid-Oost-Afrika’

Piet Retief, wat in die sesde grensoorlog alles verloor het, wou nie dadelik aan die trek deelneem nie, en het eers met die luitenant-goewerneur, Andries Stockenström, onderhandel, maar vergeefs. Op 2 Februarie 1837 verskyn sy manifes in die Graham’s Town Journal, waarin hy sê dat die trekkers weens die landsbeleid geen vooruitsigte in die Kolonie het nie. Hulle wil die kolonie verlaat om in vrede en vryheid onder hul eie wette te gaan leef. Hulle wil niemand beroof of veronreg nie, maar behou hulle die reg voor om hulleself te verdedig.

Retief het vroeg in 1837 vertrek. In Maart 1837 het sy trek die Oranjerivier oorgesteek by Buffelsvlei (tans Aliwal-Noord). ‘n Paar dagreise voor sy koms het Maritz hom tegemoetgery en meegedeel dat die trekkers wou hê dat hy hom as leier beskikbaar stel. Ondanks aanvanklike besware het hy hom dit laat welgeval en op 17 April 1837 is Retief tot goewerneur en Maritz tot magistraat gekies. Potgieter is nie tot enige amp gekies nie, maar sy mense was in die politieke raad verteenwoordig.

Op 6 Junie 1837 is die ampsdraers formeel beëdig en het Retief sy taak as politieke en militêre leier aanvaar. Op dié dag is die helder klanke van die kerkklok om nege-uur die oggend oor die vlaktes gehoor.

In hul beste klere is die mense uit hul tente en waens in die rigting van die tent van Retief. Daar het Retief, J. Scholtz wat as leser sou optree, en Erasmus Smit, wat deur Retief as leraar van die “reisende gemeente” bevestig is, buitentoe gekom. Retief het sy hoed afgehaal en die res het dit ook gedoen. Erasmus het knielend God se seën afgesmeek en daarna het Scholtz ‘n resolusie van nege artikels voorgelees wat deur die volk aangeneem is. Nadat die resolusies bespreek is, is oor die naam van die nuwe land gepraat.

Smit se voorstel van die merkwaardige naam De Vrije Provincie van Nieuw Holland in Zuid-Oost-Afrika is aanvaar. Sommige trekkers het ook op ander maniere hul Nederlandse verlede laat probeer herleef en op hul waens die woorde Oranje Boven geskilder.

Die trekkers het nou langsaam ooswaarts getrek. Verwoeste krale en hutte en die doodsbeendere van Mzilikazi se slagoffers het hulle aan dié gedugte vyand herinner. Tog was die lente van 1837 van die aangenaamste tye in die trek. Kos soos vis en heuning, koring, mielies, patats, pampoen en boontjies was volop. Wild was daar in oorvloed. Die veld was vol blomme en uitspannings het name gekry soos Roderozendal en Bloemendal.

Onaangenamer was gerugte dat swart mense teen hulle opgestook word ondanks verdrae wat Retief met hulle gesluit het. Daar was onenigheid omdat Erasmus Smit die “reisende gemeente” se leraar was. ‘n Geskil tussen hom en Sarel Cilliers het die Retief-trek verdeel. Cilliers het geweier om ‘n eksamen voor die kerkraad af te lê voor hy diens kon hou. Die koms van die trek van Pieter Lafras Uys het meer verdeeldheid geskep. Die Uyse wou hulle nie onderwerp aan die nege artikels nie. ‘n Volksvergadering is op 13 September 1837 gehou waarop niks bereik is nie. Die stemming was bitter, en met die aanddiens is Psalm 109 gelees, een van die bekendste vloekpsalms.

светодиодный ценалобановский харьков

Die verdwyning van Afrikaans, ‘n Nederlandse stem

Martin Bosma oor Afrikaans. Bosma is ‘n lid van die Nederlandse parlement sedert 2006 vir die PVV en fokus op hoër onderwys, media en kultuur. Hy het voorheen gewerk as ‘n joernalis en ook as ‘n sekretaris vir die Groep Wilders.

Onlangs ging een veronruste tweet rond. „Alle vergaderingen in de Tweede Kamer staan nu onder leiding van een PVV’er. Bosma plenair, De Roon commissie Justitie en Brinkman commissie Integratie.”

De boodschap was duidelijk: de Teutonen hebben de boel overgenomen. In een krant werd dit memorabele moment beschreven als een bewijs dat mijn partij inmiddels deel uitmaakt van de elite. Zie je wel, eerst schoppen en nu zitten ze daar zelf. Gecombineerd met waarnemingen dat wij een beetje meesturen met dit kabinet en het feit dat ik te gast was bij de Wiardi Beckman Stichting van de PvdA (gisteravond, ik heb het overleefd – dank u wel) leidt dit al snel tot de conclusie dat wij arrivé zijn. In werkelijkheid staan we nog steeds voor dezelfde, soms harde standpunten. Dat blijven we vrolijk doen.

Ik ben de tweede ondervoorzitter van de Kamer. Daarom mag ik veel plenaire vergaderingen leiden. Als u nu op Politiek 24 kijkt, ziet u me zitten. Vandaag ben ik aan de beurt, van 13.00 uur tot het einde van de avondvergadering. Ook morgen ben ik degene die het licht uitdoet in de plenaire zaal. Is dat mooi werk? Absoluut. Is het wel eens saai? Zeker. Niet elke uitwijding over de kokkelvisserij of het nieuwe belastingverdrag met Oppervolta is even fascinerend. Niet ieder Kamerlid is gezegend met de gave van het woord.

Daar heb ik iets op gevonden. Eerst nam ik de krant mee. Dat is – excusez le mot – geen ponem. Een boek vereist te veel toewijding. Zit je er net in, moet je weer een interruptie toestaan. Poëzie laat zich makkelijker in- en uitstappen. Tegenwoordig heb ik daarom voor de stille momenten een dichtbundel mee – niet in het hoekige Nederlands, maar in de zwierige, bloemrijke taal die we vergeten lijken te zijn: het Afrikaans.

Wie eenmaal N.P. van Wyk Louw, Dirk Opperman of Eugène Marais heeft gelezen, zal nooit meer lichtvaardig denken over die wonderschone taal. Afrikaans is vereenvoudigd, zeventiende-eeuws Nederlands, bewees linguïst Edith Raidt. In de woorden van Gerard Reve is het Afrikaans „een volwaardige West-Europese cultuurtaal die zich meten kan met het Duits, het Nederlands in Europa, het Engels.”

Als erkende taal bestaat het nog niet zo lang. Heel lang debatteerden de Afrikaners over de vraag of niet gewoon Nederlands hun taal moest zijn. Dat was bijvoorbeeld de officiële taal van de boerenrepublieken Transvaal en Oranje Vrijstaat, de landen van de ossenwagens en de voortrekkers, van Paul Kruger, Louis Botha en generaal Koos de la Rey.

Anno 2011 is het Afrikaans een van de twaalf officiële talen van Zuid-Afrika. Dat betekent in de praktijk dat het Engels overheerst. De traditionele Afrikaanstalige universiteiten zijn verengelst. De taal verliest terrein in het openbare leven. Afrikaners verlaten het land met vliegtuigen vol, om zonder een spoor te verdwijnen, in Nieuw-Zeeland of Australië. Velen werden slachtoffer van ‘plaasmoorden’ – de bloedige aanvallen op boerderijen – of worden gediscrimineerd op de arbeidsmarkt. Zuid-Afrika scoort hoog op alle internationale lijstjes van verkrachting plus moord en doodslag – zoals ze daar zeggen: ons is in die kak. De taal van Breyten Breytenbach en Dan Roodt lijkt niet langer verzekerd van een toekomst. Nederland zou zich daarover baie zorgen moeten maken. Afrikaans is Nederlands. Het voortbestaan van het Afrikaans is het sterkste bewijs dat onze taal een internationale taal is.

Er is een tegenbeweging. Jonge Afrikaners – en kleurlingen, want de meest Afrikaanssprekenden hebben een kleurtje – proberen hun taal te redden. Steeds harder klinkt de roep om een eigen stukje onder de zon voor Afrikaners, een volksstaat. Ook de Taalunie, waarin Nederland, Vlaanderen en Suriname samenwerken, ontfermt zich over het Afrikaans. Zaterdag wordt het nieuwe woordenboek Afrikaans-Nederlands gepresenteerd. In juni is er een driedaags cultureel festival over het Afrikaans. Lichtpuntjes, niet meer.

Onze talen zijn diep verbonden – in de woorden van Elisabeth Eybers, de Zuid-Afrikaanse dichter die de helft van haar leven in Amsterdam woonde: Nogtans sal jij aan mij gebonden bly / Met die onsigb’re naelstreng wat nie breek. Ook bij deze temperatuur ligt daarom vandaag weer Winternag naast mijn hamer.

Uit die NRC Handelsblad

корневые каналылобановский харьков класс

VSA belowe hulp aan Libiese rebelle

President Barack Obama beoog om nagenoeg R170 miljoen se toerusting aan die Libiese rebellemagte te skenk.

Die rebellegroepe gaan ‘n besending voertuie, ambulanse, mediese toerusting, koeëlvaste baadjies, verkykers en radio’s van die VSA-regering ontvang.

Geen wapens sal egter aan die rebellemagte verskaf word nie.

Intussen het Frankryk militêre adviseurs na Libië gestuur om die magte wat Gaddafi teenstaan, te ondersteun.

Moestafa Abdel Jalil, Libië se rebelse hoof van die Nasionale Oorgangsraad (NO), het die Franse pres. Nicolas Sarkozy ook uitgenooi om die rebellestad Benghazi te besoek.

Abdel Jalil se uitnodiging kom nadat hy besprekings met die Franse leier gevoer het.

“Ons het die Franse president uitgenooi om Benghazi te besoek. Ek dink dit sal baie belangrik wees vir die rewolusie se selfvertroue,” het die rebelleleier aan joernaliste gesê.

Sarkozy se kantoor sê hulle “neem kennis” van Abdel Jalil se uitnodiging.

Frankryk was die eerste land wat op 10 Maart die NO as ‘n “wettige verteenwoordiger” van die Libiese mense beskou het.

Gaddafi het egter gewaarsku dat enige buitelandse soldate die konflik bloot sal uitrek.

3d компьютерная томография зубовФильчаков прокурор харьков

Afriforum daar vir ‘kameras’

Julius Malema, die ANC-jeugliga se president, het Woensdag gesê AfriForum het die haatspraaksaak teen hom aanhangig gemaak omdat hulle daarvan hou om in die kollig te wees.

Tydens kruisondervraging deur Adv. Martin Brassey SC, regsverteenwoordiger van AfriForum, het Malema gesê die saak teen hom is net “goedkoop politiekery” en AfriForum wat “grootpraat”.

“Julle het hierheen gekom vir die kameras,” het hy aan Brassey gesê.

Die burgerregtegroep AfriForum het Malema verlede jaar van haatspraak aangekla oor die sing van ‘Skiet die Boer’ of “awudubhule ibhunu”.

Malema het ook die media daarvan beskuldig dat hulle sy woorde “verdraai” en AfriForum “mislei”.

Volgens Malema is die media besig om hulle vryheid te misbruik.

Die Jeugliga-president het ook aangevoer dat daar seker elemente binne die media is wat apartheid wil verewig.

“Dit het so erg geraak dat ons nie eers met mekaar kan praat sonder dat dit in die media bespreek word nie,” het hy gesê.

“Hierdie is nie ‘n Julius-lied nie. Ek is nie Brenda Fassie nie. As ek dié lied sing maak ek voorbladnuus, maar wanneer hulle Die Stem sing sê niemand niks.”

“Ek wil saam met my mense sing. Ek wil othou en herdenk sonder enige beperkinge,” het Malema aan die hof gesê.

Malema het AfriForum vroeër uitgenooi om die lied saam met hom te sing en om dit nie buite konteks te verstaan nie.

“Ek is nie ‘n rassis nie. Ek is deel van ‘n organisasie wat daaraan toegewy is om ‘n nie-rassige samelewing te skep,” het hy gesê.

Hy het gesê hy het die lied “dubula iBhunu” (“skiet die Boer”) gesing om comrades wat tydens die struggle gesterf het, te onthou.

“iBhunu beteken nie boere of witmense nie, maar polisie en soldate wat (ANC) kinders kom soek,” het Malema gesê.

Die saak duur steeds voort.

poker online notopcargo

Bly blank, my volk!

“Bly blank, my volk, bly blank in gees,

laat helderheid jou hartslag wees…”

— G.A. Watermeyer

Die HNP repudieer dr. Danie Goosen se definisie van ‘n Afrikaner soos gerapporteer in Beeld van 15 April 2011 ten sterkste. Volgens die berig het dr. Goosen in die Malema-verhoor gesê: “Enigiemand wat met die ideale van die kultuurgroep wil assosieer, ongeag van kleur, beskou ons as ‘n Afrikaner”. Dié stelling weerspieël die liberale denke wat graag die Kleurlinge by die Afrikanervolk wil intrek. Om boonop na die Afrikanervolk as ‘n ‘kultuurgroep’ te verwys, is op sigself ‘n verwerping van ons volkskap, en aanvaarding dat ons slegs ‘n kultuurgroep binne ‘n groter Suid-Afrikaanse nasie is.

Daarenteen verklaar die HNP dat die Afrikanervolk ‘n volk in eie reg is wat sedert die begin van ons wordingsgeskiedenis ‘n sterk kleurbewussyn en weerstand teen rasse-verbastering gehandhaaf het. Dit het gespruit uit ons Calvinistiese geloofsoortuiging en praktiese lewenservaring, en is een van die sterkste faktore wat ons ontwikkeling as ‘n blanke volk moontlik gemaak het.

Waar die aanslag teen ons volk in die verlede veral daarop gerig was om ons polities te ontmagtig, word dit nou direk teen ons bloed gerig deur die vaste fondament van Witmanskap onder ons te probeer uitkalwer. As ons dit toelaat, sal die Afrikanervolk onherroeplik vernietig word. Daarom roep ons elke volksgenoot op: wees trots op u Witmanskap; dit is deur u Formeerder in u ingeskape. Koester dit en beskerm dit; en dra dit so oor aan u nageslag!

светильники для освещенияДанильченко Юрий Брониславович компромат