Liewe dagboek,
Ek is immer dankbaar dat ek tans kortstondige roem beleef. Dis nie dikwels dat onbeduidende verloorders soos ek in die kalklig verkeer agv ‘n hofsaak nie. My aanslag op sagte teikens soos Afrikaners was hoogs suksesvol, en ek is seker oorlede antie Nadine keur my optrede goed, daar waar sy vanuit die hiernamaals fantaseer oor gladde, gespierde swart aanvallers wat darem die ordentlikheid het om haar te verkrag, as hulle haar beroof. Ek en my pop is in ekstase.
So van my pop gepraat: Anders as wat mense mag dink, voel my ma en my terapeut dat dit baie gesond is vir my om nog op my ouderdom met poppe te speel. Volgens my terapeut het ek diepgesetelde, onopgeloste probleme met my pa, asook mans oor die algemeen, en voel my terapeut dat my pop ‘n goeie manier is om my onvolwassenheid te hanteer. My terapeut hou vol ek is deurmekaar en verward, omdat manlike rolmodelle totaal in my lewe ontbreek. Hy vertel my ek het ‘n obsessie met regte pa’s as ‘n regstreekse gevolg hiervan. Ek is glo jaloers op alfamannetjies, omdat ek glo ‘n betawyfie is. (Liewe dagboek: Hoe weet my terapeut van my nagtelike aktiwiteite in Gugulethu, dat hy my ‘n wyfie noem?)
Goed, ek gee toe: Ek hou eerstens nie van vrouens nie, hulle bedreig my ontoereikende en afwesige manlikheid, en tweedens: My ma weet nie wie my regte pa is nie. Daar is ‘n horde kandidate vir laasgenoemde titel, wat ‘n hele aantal vullisverwyderaars, bergies, boemelaars, verskeie tuiniers, ons rabbi, ‘n loodgieter, ‘n motorwerktuigkundige of twee en die posman insluit. My ma se bene was immers soos grondboontjiebotter – hulle is maklik gesprei vir enige iemand wat die geringste aandag getoon het, en wat sy braking in toom kon hou. G’n mens weet dus wie se standaarde so laag was om my ma te wou swanger te maak nie, want, die vet weet, selfs ek sou erken: Sy praat vlot Doberman.
Hoe dit ook al sy, ek wens die Afrikaanse sangers het ook net so in my belanggestel as wat hulle belangstel in daardie pragtige Boerinne by hul rassistiese kunstefeeste, waartydens hulle Die Stem sing. Daar is niks wat my so van my kop af maak met jaloesie as die vroulike bewonderaars van Afrikaanse sangers by ‘n kunstefees nie. Weet hulle nie hoe ek, synde ‘n maagd waar dit seks met vrouens aanbetref, asook ‘n verloorder wat nog op ‘n gevorderde ouderdom steeds met poppe speel, na hul aandag smag nie? Weet die aanvallige Boerinne in die gehoor dan nie hoe ek hulle die aandag van manlike sangers beny nie?
Die afwesigheid van ‘n vaderfiguur en seks met vrouens in my lewe het wel blywende skade berokken aan my besonder beperkte psige, as ek vertroulik mag praat. Ek is dus ‘n bleeksiel, asook iemand wat MIV+ is, agv te veel besoeke aan die townships, in ‘n desperate soeke na manlike aandag. My tik-rokery op die Kaapse Vlakte het my eweneens sonder ‘n hele paar van my tande gelaat, soos ons in die pers kan sien, nav die hofsaak. Ek is dus totaal afhanklik van interaksie met ‘n pop, want selfs die bergies wat ek snags probeer optel, het hulle standaarde, en bleekgesigbetawyfies staan min mense aan. Vriende het ek nie.
Gelukkig het ek darem my pop. By monde van my pop praat ek met die res; ek vloek, ek belaster en beswadder. Ek kruip agter my pop weg. Was dit nie vir my pop nie, het almal die regte Konrad Kots gesien; ‘n betawyfie en ‘n verloorder.
Konrad Kots
