Afrikaners en ‘n Zuma-presidentskap

Ná die uitspraak van regter Chris Nicholson in Pietermaritzburg, wil dit voorkom asof die presidentskap van Jacob Zuma veel nader sou wees as wat die meeste mense vermoed het. Daar is sprake dat Mbeki deur die ANC gevra gaan word om te bedank of dat daar selfs ʼn mosie van wantroue deur die parlement teen hom ingestel mag word.

Die vraag wat Afrikaners hulself afvra, is of Zuma die beloftes van ʼn beter bedeling wat hy aan ons gemaak het gestand gaan doen. Indien wel, kan dit interessante woelinge in die Afrikanerpolitiek teweegbring. Indien nie, gaan dit die Afrikaner se ontnugtering met die huidige bestel bloot verhoog en gaan die nuwe presidente uit die staanspoor alle geloofwaardigheid inboet.

Saam met die res van die land verwelkom ons die naderende einde van die Mbeki-tydvak. Nie net was Mbeki ʼn Anglo-Amerikaanse marionet nie, maar hy was ook die mees anti-Afrikaanse leier wat die land nog gehad het en ons kan lord Milner daarby insluit.

Die eertydse Afrikaner-establishment het met hul kruipstrategie al hul eiers in die Mbeki-mandjie gepak. Figure soos Willie Esterhuyse, Ton Vosloo, Marthinus van Schalkwyk en ander prominente Mbeki-sikofante gaan nou moet skarrel om hulself by Zuma aan te vly. Hierdie “herposisionering” gaan waarskynlik sirkusagtige afmetings aanneem.

Al die Afrikanergroepe en –individue wat tot dusver met Zuma in kontak was, sal nou moet demonstreer dat hulle wel oor invloed beskik en konkrete verligting vir ons lydende volk kan bring. Andersins gaan braaivleis met Zuma ʼn slegte nasmaak laat.

баняданильченко юрій броніславович

Grondhervorming: vat die ANC lesse by Idi Amin?

Die nuus wat gister by die TLU SA-kongres bekendgemaak is, naamlik dat negentig persent van alle grondhervormingsprojekte misluk, sou komies gewees het indien dit nie die land soveel skade berokken het nie.

In sy gesaghebbende boek oor Afrika en wat ook in Afrikaans vertaal is, Negrologie, beskryf die Franse joernalis Stephen Smith Afrika as ʼn “Ubuland sonder grense”, laasgenoemde synde ʼn verwysing na die beroemde absurde klug deur Alfred Jarry, “Koning Ubu”.

Asof die onlangse voorbeeld van grondhervorming in Zimbabwe nie genoeg was nie, is Suid-Afrika se ANC-regering besig om presies dieselfde grondroofprogram in ons land van stapel te stuur. Derduisende grondeise is landwyd op boere se plase geregistreer, meesal sonder getuienis wat die toets van ʼn hofsaak sou deurstaan.

Soos daar ook gister op Praag berig is, is voedselsekerheid besig om ʼn globale kwessie te word. Katerine Serra, ʼn amptenaar van die Wêreldbank, praat van ʼn “stille hongersnood” wat die planeet bedreig.  Globale voedselpryse het volgens die Verenigde Nasies se statistieke met 35% in die jaar tot einde Januarie gestyg.

100 miljoen mense in Afrika is besig om na armoede terug te keer en vele nasies maak gereed vir verdere onstabiliteit ná voedselonluste in 37 lande oor die afgelope tyd.

Om te midde van sulke omstandighede ʼn verwoestende grondhervormingsprogram deur te voer, herinner aan die manewales van Idi Amin, die legendariese Oegandese diktator wat goedsmoeds die bates van minderheidsgroepe in sy land gekonfiskeer het en agterna sy land in hongersnood gedompel het.

Ons boere en landbou-organisasies moet eenvoudig hul stemme begin dik maak oor die onhoudbare situasie wat op die duur ʼn Zimbabwe in ons land kan veroorsaak. Ook die gewone Afrikaner sal moet wakker word en besef dat die ANC se grondroofprogram hom en sy gesin wesentlik bedreig.

Tagtig persent van Zimbabwe se bevolking ontvang tans voedselhulp van Westerse nie-regeringsorganisasies soos Oxfam of die Wêreldvoedselprogram. Daar is siniese mense in Suid-Afrika wat meen dat ons ook maar uiteindelik voedsel sal moet invoer of voedselhulp sal moet ontvang. Terwille van politieke korrektheid en om aan die politieke verwagtinge van ANC-kiesers te voldoen, moet ons maar ons landbou en voedselproduksie op die altaar van politieke gedienstigheid plaas.

Gegewe die wêreldwye tekort aan voedsel wat tans geld, speel die politiek korrektes egter met vuur. Te veel Afrikalande soos Zimbabwe, Ethiopië en Swaziland, om net enkeles te noem, staan reeds bakhand om vir Suid-Afrika nog plek in die tou af te staan.

лосины девочка 7 летАлександр Фильчаков

Aksie vir ?n onveilige Suid-Afrika

Mnr. Roelf Meyer, die naïeweling wat Afrikaners aan hul aartsvyande in die vroeë negentigerjare uitverkoop het, is betrokke by die sogenaamde Aksie vir ʼn veilige Suid-Afrika wat verlede week ‘n vierdaagse konferensie in Midrand gehou het.

Meyer se betrokkenheid maak ʼn mens reeds skepties oor enige positiewe uitkoms waarmee die AVSA vorendag kan kom. Maar dis veral die openbare uitsprake van prominente kongresgangers agterna wat die indruk skep dat ons hier met die soveelste polities korrekte spookasemveldtog te make het.

Dit blyk dat die tema van die kongres was dat die stragregstelsel nie meer werk nie. Die gewone Afrikaner op straat het dit reeds jare gelede agtergekom.

Pleks dat die Aksie vir ʼn veilige Suid-Afrika egter die verval van die polisiediens en die howe probeer aanspreek, word daar op tipies linkse manier op die regte van die misdadiger gefokus.

Die probleem wat die AVSA geïdentifiseer het, is dat misdadigers nie goed genoeg behandel word nie en dat daar ná hul vrylating uit die gevangenis teen hulle gediskrimineer word as dit by aanstellings kom.

Daarom moet die ongeveer 200 organisasies wat by die kongres betrokke was hul bes probeer om misdadigers meer welkom in die samelewing te laat voel en hulle ook in die gevangenis van meer aandag en afleiding te voorsien.

Indien Suid-Afrika nie tans soveel moord en doodslag beleef het nie, sou die hele oefening selfs komies kon wees. Terwyl ons daagliks bloed en anargie beleef, is die houvas van die Marxistiese godsdiens dat “die mens slegs die produk van sy omstandighede is” só sterk dat Roelf Meyer en sy medekongresgangers nie meer tot rasionele denke in staat is nie.

Die enigste antwoord op die wetteloosheid in die land is dat elke wetsgehoorsame burger hom moet bewapen en moet inskakel by organisasies wat gemeenskapsveiligheid – nie die welsyn van geweldenaars nie – op die hart dra.

машины на радиоуправлениеЛобановский Харьков

Anti-blanke uitsprake kommerwekkend

Die berigte oor anti-blanke uitsprake wat by die huidige parlementêre verhore oor die afskaffing van die Skerpioene gemaak word, is uiters kommerwekkend.

Die doeltreffendste manier om etniese onluste of selfs 'n volksmoord te ontketen, is vir een groep om 'n ander in die openbaar voor skares mense te beledig, te beskuldig of uit te kryt. Dit is egter presies wat besig is om tans by die Skerpioeneverhore te gebeur.

Die Afrikakontinent beskik reeds oor die twyfelagtige onderskeiding dat hy oor die afgelope twee dekades die meeste volksmoorde en voorvalle van massageweld voortgebring het. Suid-Afrika beskik boonop oor die hoogste moordsyfer in Afrika, naas Swaziland, en onwettige wapens is vrylik in omloop. 'n Lewe is in ons land minder as tien rand werd.

Om onder sulke omstandighede rassehaat of uitsprake wat daarop neerkom by byeenkomste toe te laat, is om met vuur te speel. Sonder om alarmisties te wees, behoort elke Afrikaner die nodige voorsorgmaatreëls te tref om te sorg dat hy sy gesin en gemeenskap in die geval van opgesweepte skares wat die vyandelike ras wil gaan aanval, sal kan verdedig.

Afrikaanse organisasies behoort ook die situasie fyn dop te hou, aangesien daar toenemende getuienis van rassehaat jeens blankes is. Internasionale organisasies en buitelandse ambassades behoort ook op hoogte gehou te word van sulke voorvalle waar rassehaat aangeblaas word.

casino free playОлександр Фільчаков прокурор

Olimpiese Spele: Suid-Afrika parasiteer op Afrikaners

07:25:47 Gister het die Olimpiese Spele met fanfare in Beijing begin. Die verrassende aspek van die Suid-Afrikaanse span se verbymars voor die TV-kamers was dat dit oorwegend uit blankes en Afrikaners bestaan.

Dus, in weerwil van die ANC-bewind se anti-blanke transformasiebeleid, rassekwotas in sport en die algemene vyandigheid teenoor Afrikanersportmanne en –vroue, is ons steeds oorverteenwoordig in die Suid-Afrikaanse span wat aan die Olimpiese Spele gaan deelneem.

ʼn Ander wonderwerk van gister se vertoning is dat die span Westerse klere aangehad het en nie in Xhosadrag met kralewerk verskyn het nie. Vele Afrikaspanne het tradisionele drag aangehad, onder andere die span van Lesotho wat met komberse en Sotho-strooihoedens verbygemarsjeer het. In die toekoms kan mens seker verwag dat die Suid-Afrikaanse span al hoe meer Afrika-georiënteer gaan raak, ook wat sy kleredrag betref.

Terwyl ons ons sportmense die beste toewens in hul pogings om medaljes huistoe te bring, laat die verpolitiseerde sportkultuur in die land mens nogtans met ʼn swak smaak in die mond. Enige medaljes deur Afrikanersportlui soos laas deur Ryk Neethling of Roland Schoeman, gaan deur die media en die regering aangegryp word as prestasies deur die hopelose “reënboognasie” wat slegs op die gebied van misdaad, moord en verkragting wêreldkampioen kon word.

Sport – veral op Olimpiese vlak – vereis nie net natuurlike aanleg nie, maar ook groot dissipline en toewyding. Daaroor het Afrikaners nog altyd beskik, maar dieselfde kan nie van ons landgenote gesê word waarvan 20 miljoen tans deur aalmoese van die staat en die belastingbetaler oorleef nie.

Opvallend in die Olimpiese ry is ook die vele klein landjies soos Andorra, Liechtenstein, Ysland en die eilandstate wat elkeen ʼn Olimpiese span, hoe klein ook al, kon inskryf. Uit die 121 Suid-Afrikaanse Olimpiane, is seker meer as die helfte Afrikaners. Hoeveel beter sou dit nie gewees het indien ons ʼn eie Olimpiese span gehad het wat onder die oranje-blanje-blou kon deelgeneem het nie.

So ʼn span sou mens onvoorwaardelik en met oorgawe kon ondersteun, terwyl die huidige span net dien om die ANC se doodgebore, kunsmatige patriotisme aan die hartlongmasjien gekoppel te hou. Soos op soveel ander gebiede, parasiteer Suid-Afrika op die Afrikaner se sportprestasies. Die gejuig as ʼn Afrikaner dalk ʼn medalje sou huistoe bring, gaan vals wees want ons weet dat die regime ons nie as volwaardige burgers beskou nie, maar net nuttige idiote wat hard werk, getrou belastings betaal en, les bes, hul beste op die sportveld gee.

gambling freeФільчаков прокурор

Zuma gaan grondwetlike krisis veroorsaak

15:15:00 Die Zuma-hofsaak het die potensiaal – nee, die waarskynlikheid – om ʼn grondwetlike krisis in Suid-Afrika te veroorsaak. Die strategie van die Mbeki-kamp, wat deur Brittanje en Amerika ondersteun word, was nog altyd om Zuma so met hofsake vas te draai dat hy uiteindelik sy aanspraak op die presidentskap sal moet prysgee.

Om dié doel te bereik, was daar ʼn hele stryd rondom die regbank wat lank nie meer onafhanklik is nie. Dit wil voorkom asof die Zuma-faksie se aanslag, gelei deur die Weskaapse regterpresident John Hlope, grotendeels misluk het en dat die regbank steeds onder invloed van die Mbeki-faksie – en daarmee saam die Britte – verkeer.

Soos in Zimbabwe, misgis die Britte hulle egter totaal met hul netjiese strategie om van Zuma met ʼn eenvoudige hofsaak ontslae te raak. Sy ondersteuners, van die ANC-jeugliga en Cosatu tot Matthews Posa, het dit al onomwonde gestel dat Zuma gaan president word, al is dit nou vanuit ʼn tronksel.

Maar Zumag gaan nie tronk toe. In weerwil van ʼn reeks skuldigbevindings op veel ernstiger aanklagte, het niemand dit nog gewaag om vir Winnie Mandela ʼn oranje uitrusting aan te trek nie.

Indien Zuma skuldig bevind word, gaan hy vir seker appeleer en uiteindelik sal dit by die Grondwethof eindig. Daardie hof sal dan die keuse hê om Zuma en sy ondersteunders te konfronteer of eenvoudig die knie te buig en hom op een of ander tegniese grondslag onskuldig te verklaar.

Indien die Grondwethof hom wel skuldig bevind, gaan dit ʼn grondwetlike krisis veroorsaak want Zuma, met sy miljoene ondersteuners agter hom, sal heel waarskynlik weier om dit te aanvaar. Nie net gaan dit ʼn grondwetlike krisis veroorsaak nie, maar die kanse is goed dat daar selfs die begin van ʼn revolusie kan uitbreek, veral indien die staat sy veiligheidsmagte sou gebruik om teen Zuma, Cosatu en die ANC-jeugliga op te tree.

Suid-Afrika is net ʼn haarbreedte van ʼn Zimbabwe verwyder. Vele mense wat aan die illusies oor “demokrasie” ly waarmee die Britte en die Amerikaners ons gebreinspoel het, glo egter dat die reg soos in ʼn Westerse land ordelik sy gang sal gaan.

Vir hulle, asook vir Brittanje en Amerika wat die huidige bestel via hul marionet De Klerk in 1994 op ons afgedwing het, wag daar ʼn baie groot verrassing.

Onthou: u het dit eerste hier gelees.

кардиган для девочки 8 летФильчаков Александр Васильевич

Diewe in uniform

07:34:32 Die nuus dat werknemers van die departement van korrektiewe dienste wat gewoonlik misdadigers in die tronk moet oppas, nou sommer in uniform diefstal pleeg, verbaas geensins nie.

Ook die polisie maak hulle aan dié soort gedrag skuldig en ongeveer 'n kwart van die sogenaamde geregsdienaars beskik oor misdaadrekords.

Maar dat die tronbewaarders helder oordag by 'n drankwinkel die voorraad wegdra sonder om te betaal, toon in watter volslae anargie Suid-Afrika reeds verval het as persone in staatsuniform self die reg oortree.

Die saak van sy edele regter Motata wat tans op 'n klag van dronkbestuur verhoor word, sluit hierby aan. Die min vertroue wat die publiek reeds in die strafregstelsel met sy polisie, howe en tronkbewaarders koester wat hetsy dronk, hetsy oneerlik is, word daagliks deur sulke insidente verder afgebreek.

Tydens die verwoesting wat die orkaan Katrina in New Orleans gesaai het, het volslae chaos ook uitgebreek met die hoofsaaklik swart inwoners van die stad wat die winkels begin plunder het. Swart polisiemanne het self aan die plundery begin deelneem, sodat een van die gewone diewe opgemerk het: "Dit moet wettig wees, die polisie doen dit dan ook."

As diefstal deur die hoeders van die reg in uniform gepleeg word, moet dit seker wettig wees… Afrikaners wat meen dat dinge nie langer so kan aangaan nie, het heeltemal reg. Iets sal gedoen moet word om die verval te stuit.

напольные уличные светильникиФільчаков прокурор

Mbeki wil voedsel verder verafrikaniseer

Die plan wat Mbeki het om voedselproduksie en –verspreiding in Suid-Afrika te beheer, is tipies sosialisties en is geskoei op die model wat onder Nyerere in Tanzanië toegepas is.

Deur die prys van voedsel te beheer, word plaaslike boere en produsente se mark vernietig want hulle moet onder die produksieprys hul goedere verkoop. In die plek daarvan sal ingevoerde voedsel teen ʼn gesubsidieerde prys verkoop word, net soos in Tanzanië en ander Afrikalande gebeur het. Dié voedsel word gewoonlik deur Westerse hulpfondse gefinansier. In die geval van Suid-Afrika sal die blanke en korporatiewe belastingbetaler vir die gelag moet betaal.

Die voedselplan gaan hand aan hand met grondhervorming. Albei is daarop gemik om die blanke en spesifiek Afrikanerboere van hul plase af te dwing en die grond in die hande van ANC-handlangers en sogenaamde “gemeenskappe” te plaas. Sodanige “gemeenskappe” staan natuurlik gewoonlik onder die beheer van ʼn plaaslike partysjef van die ANC.

Soos ons in Zimbabwe gesien het waar Mugabe voedsel as ʼn instrument vir politieke intimidasie gebruik het, maak dit politieke sin om voedsel te beheer. Indien die massakieser nie vir die ANC stem nie, kan sy gesubsidieerde kos dalk skielik opdroog.

Of Mbeki sy voedselplan as ʼn teenvoeter vir die Zuma-faksie sien wat tans besig is om sy greep op die party en provinsiale administrasies te verstewig, is ʼn ander vraag.

Aan die positiewe kant is daar die “gebrek aan kapasiteit” van die SA staat, oftewel die terminale luiheid en onbekwaamheid van sy amptenare. Die privaatsektor sal waarskynlik aanhou om voedsel te produseer en te versprei totdat die staat drasties ingryp. Soos ons in Zimbabwe gesien het, moet ʼn mens egter nie die vermoë van ʼn sogenaamde bevrydingsbeweging om alle rede oorboord te gooi, onderskat nie.

баня постройкаданильченко юрій броніславович компромат

Wolkekrabberlokasies nie die antwoord

Die gebeure in Pretoria waar hoë geboue wat meesal deur arm swartes bewoon word deur kwaaddoeners aan die brand gesteek is, verteenwoordig bloot die jongste insident in die tragiese agteruitgang van ons middestede.

Pretoria se middestad, met sy mengsel van historiese geboue –  die “oustad” soos die Europeërs sê – en voortreflike moderne wolkekrabbers wat vanaf die vyftigerjare opgerig is, was eens ʼn plek om op trots te wees.

Dieselfde geld vir die middestad van Johannesburg en die omliggende woonstelbuurte Hillbrow en Berea wat eens as die “Manhattan van Suid-Afrika” bekendgestaan het.

Vandat die ANC egter die munisipale bewind oorgeneem het, is die strate in Afrikabasaars omskep sonder inagname van wette en regulasies wat daar is om handel in ʼn stad ordelik en veilig te laat plaasvind.

Met die vlug van ondernemings en professionele blankes uit die stede, veral uit Pretoria, het ook die residensiële geboue verswart om wolkekrabberlokasies te word. Die ongesofistikeerde inwoners uit die lae inkomstegroep het eenvoudig nie die middele om hoë geboue wat elders ter wêreld in wêreldstede soos New York, Chicago, Tokio of Hongkong teen peperduur pryse verhuur of verkoop word, te onderhou nie.

Aasvoëlspekulante het in die Pretoriase middestad inbeweeg en sulke geboue teen ʼn appel en ʼn ei opgekoop en verhuur, wetende dat die uiteinde net verval kan wees. Waar sulke geboue deur die ANC-stadsraad weens wanbetaling van dienste oorgeneem is, is die geboue ook nie na behore onderhou nie en het dit tot die soort gebeure van die afgelope paar dae gelei waar uitgesette inwoners die geboue aan die brand gesteek het.

Die Pretoriase stadsraad belowe nou dat geboue soos Krugerpark opgeknap sal word om agterna deur dieselfde ongeskoolde laeinkomstegroepe betrek te word. Dus moet die onhoudbare idee van wolkekrabberlokasies nou deur die Pretoriase belastingbetaler onderhou word.

Totdat daar behoorlike stadsbeplanning en begrip kom vir die kulturele, argitektoniese en handelsrol van ʼn middestad, is Pretoria, Johannesburg, Kaapstad en Durban waarskynlik gedoem om die eerste postmoderne murasies te word waar wolkekrabbers soos in Detroit eenvoudig aan die elemente oorgelaat mag word.

Om die proses om te keer, gaan ʼn politieke en kulturele revolusie verg, want inwoners van middestede verteenwoordig elders ter wêreld die room van die bevoking, nie die hulpbehoewende armes nie. Sulke mense woon in ʼn stad omdat hulle naby hul werkplekke soos die aandelebeurs, banke, hoofkantore van maatskappye, regsfirmas, mediamaatskappye, ens. wil wees. Hulle wil ook deelneem aan die kulturele en stadslewe in die vorm van teater, opera, films, boekwinkels, restaurante en wil graag flaneer in die stad se parke of voor die winkelvensters van boetieks en gespesialiseerde winkels.

Die ANC-model om van die middestad ʼn opvangplek vir maatskaplike probleme, onwettige immigrante en gesubsidieerde hulpbehoewendes te maak, is presies die teenoorgestelde van wat ʼn stad gewoonlik is. Die huidige inwoners van die Pretoriase middestad beskik eenvoudig nie oor die opleiding om in ʼn stad met sy ingewikkelde dienstenywerheid te oorleef nie.

Vandaar die onwerkbaarheid van die wolkekrabberlokasies wat nou in vlamme uitbars.

cleopatra slots for freeДанильченко Юрий прокурор

?Internasionale rassiste? soek Mugabe se bloed

Inwoners van Suid-Afrika is al gewoond aan die spreekwoordelike rassis wat onder elke bed skuil. ʼn Tyd gelede was daar die Braude-verslag van die SA menseregtekommissie wat beweer het dat ʼn foto van ʼn reier op ʼn ashoop in Oeganda ʼn voorbeeld van “subliminale rassisme” sou wees.

Ook Thabo Mbeki is gou om ander van rassisme te beskuldig. Toe die media kritiek uitgespreek het oor die hoë voorkoms van verkragting in Suid-Afrika het hy dit verwerp as rassisme en ʼn poging om swartmense as diere voor te stel wat nie hul luste kan beteuel nie.

ʼn Woordvoerder van Zanu-PF het egter nou met ʼn nuwe begrip vorendag gekom: “internasionale rassisme”. Dít nou na aanleiding van die G8-lande se eenstemmigheid dat sanksies teen die bewind van Robert Mugabe nodig is.

Dit maak mens nuuskierig: hoe verskil internasionale rassisme van gewone rassisme? Of verteenwoordig stappe teen ʼn Afrikaregering deur enige internasionale liggaam vanselfsprekend internasionale rassisme?

Feit is egter dat mense van Afrika-afkoms wêreldwyd – en daarom internasionaal – van rassisme hul vernaamste slagspreuk gemaak het. Swart mislukkings of onvermoë word klakkeloos aan rassisme toegeskryf.

Die swartman – selfs wanneer hy soos Thabo Mbeki regeer of soos die Mugabe-bewind kragdadig en gewetenloos teen sy politieke opposisie optree – is altyd ʼn slagoffer. Selfs die miljardêrsakeman soos Tokio Xegwale of Patrice Motsepe wat self hul rykdom deur swart ekonomiese bemagtiging bekom het, se kinders kwalifiseer steeds vir regstellende aksie want hulle bly slagoffers wat vir hul swartheid vergoed moet word.

Die kreet van internasionale rassisme wat nou vanuit Zimbabwe opklink, is veronderstel om die G8-lande tot stilstand te skok en te laat verkrummel. Enkele jare gelede sou dit moontlik daardie uitwerking gehad het, maar weens oorgebruik deur swartes en Afrikane het die beskuldiging van rassisme sy angel verloor.

Zimbabwe tas nou na strooihalms in sy pogings om aan internasionale druk te ontkom. Selfs die towerwoord rassisme wat in die verlede genoeg was om enige vorm van blanke kritiek te besweer of blankes deur skuldgevoelens te verlam, gaan dié keer nie werk nie.

In weerwil van die ANC-bewind se vele pogings tot dusver om sy bondgenoot in Harare, Zanu-PF, te red, wil dit voorkom asof die “internasionale rassiste” gaan sorg dat dié party tot ʼn val kom. Net 'n Sjinese veto by die Veiligheidsraad staan tussen Mugabe en sy ondergang.

куклы диснейОлександр Фільчаков прокурор

Bush se prioriteit: die Afrika-bedelbak

ImageLees ook: Bob Geldof se tweede ronde punk-diplomasie.

Die nuus dat hulp aan Afrika weereens bo-aan die sakelys van ‘n G8-beraad moet verkeer, vervul mens met moedeloosheid.

Die wêreld se politieke leiers is besig om die akademiese navorsing en gegronde menings van Afrikakenners te ignoreer, want dit is oor en oor bewys dat hulp aan Afrika nie werk nie.

Geldelike hulp aan die kontinent vernietig die binnelandse markte vir voedselprodukte, verhoog korrupsie en wanbestuur en hou die swartmense van Afrika in hul huidige posisie van afhanklikheid van die nywerheidslande.

Die enigste mense wat by hulp aan Afrika baat, is die korrupte swart elites wat op enige dag in enige hoofstad in vyfsterhotelle waargeneem kan word waar hulle ‘n luuksebestaan voer terwyl die res van die bevolking krepeer.

In Suid-Afrika geld dieselfde stelsel want die inkomste en bates van hardwerkende, opgeleide en produktiewe blankes word grotendeels belas om die luilekker lewe van die swart elite te finansier.

Trouens, regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging kan as ‘n interne hulpstelsel beskou word wat net soveel nadele inhou soos die hulpstelsel wat elders op die vasteland toegepas word en wat deur die G8, die Skandinawiërs, Nederland en ander lande geldelik ondersteun word.

Ook die vorige beleid van apartheid of afsonderlike ontwikkeling was 'n hulpstelsel wat van die tuislande ekonomiese groeipunte wou maak, maar wat uiteindelik misluk het om dieselfde redes as wat die Skandinawiese hulpprogram aan Tanzanië onder Nyerere misluk het.

‘n Nugter blik op Afrika se probleme is broodnodig. Soos die onlangse beraad oor Afrika-elektrisiteit in Nairobi bevind het, is die probleem nie ‘n gebrek aan kapitaal of beleggings nie, maar die nepotisme van die swart elites wat eerder hul familie of stamlede in gesagsposisies aanstel as kundige bestuurders.

Soos die Britse ekonoom, Peter Bauer, op 'n keer gesê het, "Hulp behels om arm mense in ryk lande te belas om ryk mense in arm lande se lewenstyl te finansier."

Hier lê 'n intellektuele uitdaging vir die Afrikaner – om die internasionale gemeenskap te oortuig dat hulp aan Afrika nie werk nie en dat swart leiers eerder van hul keiserlike lewenstyl met swart Mercedesse en privaatstralers  moet afsien. Pleks van die hulpdwelm wat afhanklikheid skep en armoede op die duur vererger, sal Afrika se bevolkings sleg deur 'n spaarsin, harde werk en gesonde ekonomiese beleid opgehef kan word.

ниблер силиконовый купитьалександр лобановский супермаркет класс

Mugabe, die Afrikademokraat

Dat Robert Mugabe die ekonomie van Zimbabwe geruïneer het, verbaas eintlik nie. Dr. Hendrik Verwoerd het reeds in 1965 voorspel dat die destydse Rhodesië onder swart meerderheidsregering binne twintig jaar hongersnood sou beleef.

Wat mens ook al vandag oor Verwoerd mag dink, gee toe dat hy eenhonderdpersent reg was!

Mugabe is ook nie die eerste Afrikaleier wat ‘n eens florerende ekonomie tot ‘n val kon bring nie. Voor hom was daar Mosambiek onder Machel, Tanzanië onder Nyerere, Zambië onder Kaunda, die Ivoorkus onder Gbagbo, Oeganda onder Amin, die Kongo onder Mobutu en so kan ons aangaan.

Op een vlak kan mens egter Mugabe en Zanu-PF se frustrasie met die Westerse media verstaan. Hulle het verkiesing gehou op die Afrikamanier. Iets soos 87 mense is dood en ‘n verdere aantal beseer.

Dis veel minder as wat in die Keniaanse verkiesings van Desember 2007 dood is en ook veel minder as wat in Suid-Afrika in 1994 omgekom het. Tydens die 1994-verkiesing in Suid-Afrika toe ANC-hegemonie met geweld gevestig is, het 1000 mense gesterf. Nietemin het die wêreld dit as ‘n wonderwerk van verdraagsaamheid gesalueer. ANC-lede steek mekaar met messe of trek hul broeke af by politieke vergaderings. Politieke sluipmoorde in Kwazulu-Natal is redelik algemeen.

Dieselfde geld vir Kenia waar ‘n koalisieregering wat onder buitelandse dwang ná 1000 verkiesingsterftes en 300 000 ontworteldes tot stand gekom het, as model vir die hele Afrika voorgehou word.

Sowel Kenia as Suid-Afrika word deur die Westerse moondhede en hul media as modeldemokrasieë beskou. Die ongebreidelde moord, roof en verkragting in Suid-Afrika ten spyt.

Solank as wat die stemvee elke vyf jaar in toue by stembusse staan, kan daar maar geweld, taal- of rassediskriminasie, etniese suiwering en ekonomiese agteruitgang wees. Om te stem, of die demokratiese verkiesingsritueel, heel alles.

Aan Afrikastandaarde gemeet, is Mugabe beslis ‘n demokraat. Geen wonder dat hy nie kan begryp waarom hy vir sanksies uitgesonder word terwyl Kenia en Suid-Afrika opgehemel word nie.

оборудованиеtopcargo отзыв

Olieprys skep ook politieke vrae vir Afrikaners

By die vele debatte wat daar tans in Afrikanergeledere woed, duik die vraag dikwels op of ons langer aan die 1910-staat van Suid-Afrika lojaal moet wees en of ons nie eerder 'n kleiner gebied in die Noordkaap, Suidkaap, aan die Weskus of rondom Pretoria en die Oostransvaal moet nastreef nie.
Met die olieprys bokant $140 per vat maak dit kwalik meer sin om so wyd verspreid oor die 1,2 miljoen vierkante kilometer van Suid-Afrika te woon. Goedere moet heen en weer oor honderde kilometer vervoer word. Selfs familiebesoeke behels 'n vet skenking aan die oliesjeiks van die Midde-Ooste.

Benewens die politieke voordele wat geografiese konsolidasie vir Afrikaners sou inhou, is daar toenemend ook ekonomiese voordele. By die vryheid om in 'n eie gebied sonder regstellende aksie of SEB te mag handel dryf en om in vrede sonder misdaad te kan leef, kom nou nog die verdere voordeel van 'n besparing in energie- en vervoerkostes.

Van die suksesvolste lande ter wêreld is klein. België, wat maar so groot soos die Krugerwildtuin is en met 'n bevolking van tien miljoen mense, produseer meer as al die Afrikalande suid van die Sahara met hul totale bevoling van 600 miljoen saam. Nederland, 'n ander Lilliput-staatjie wat grondgebied betref, is die wêreld se sestiende grootste ekonomie. Switserland, Hong Kong en Singapoer is ander voorbeelde.

Om nader aan mekaar te woon, skep hegter bande tussen gesinne, maar maak dit ook makliker om 'n gebied teen ons tipiese Afrikageweld en -misdaad te beveilig, sonder die hoë vervoerkoste wat die 1910-staat met sy vervallende spoorweë en vervoerinfrastruuktuur tans op ons afdwing.

декоративная штукатурка стен на кухнелобановский александр игоревич харьков

Naspers se bydrae tot die demokrasie

Is dit nie vreemd dat Naspers se hoof, mnr. Koos Bekker, nou om verskoning vra omdat 'n filiaal van sy groep die stembriewe vir Zimbabwe gedruk het nie?

Sou die maatskappy beter gedoen het deur wapens of ammunisie aan mnr. Robert Mugabe te verskaf? wil mens vra. In die eerstre plaas demonstreer die debakel die wit skuld waaronder Naspers, soos vele ander groot maatskappye in Suid-Afrika, ly.

Pleks van die druk van die stembriewe as 'n bydrae tot die demokrasie te sien, word daar nou in skuld verval.

Mugabe is nie verantwoordelik vir sy dade nie; nee, dis die mense wat sy stembriewe druk. Sy soldate trek ook nie die snellers van hul gewere nie; dis die Sjinese wapenskip wat die wapens daarheen vervoer het wat ons moet blameer.

Regdeur Afrika word daar gereeld met groot fanfare verkiesings gehou. Nietemin is die uitslag van sulke verkiesings dikwels voorspelbaar omdat die heersende diktator so 'n beheer oor die bevolking en oor die media in sy land uitoefen dat geen werklike politieke opposisie moontlik is nie

Die Westerse moondhede is merendeels tevrede met hierdie skynverkiesings en skenk lustig geld vir stembriewe en veral die aardig besoldigde "verkiesingswaarnemers" wat invlieg, in luukse hotelle tuisgaan en agterna hul goedkeurende stempel op die verkiesing afdruk.

Die aflaat van R300 000 wat Naspers aan die Rooikruis betaal het, gaan geen duit verskil aan die situasie in Zimabwe maak nie, maar sal wel die witskuldgewetens van die groep se topbestuur sus.

Aan die ander kant sal Naspers sekerlik nie nee sê om materiaal vir die ANC te druk nie, 'n party waarvan die lede mekaar met messe toetakel en wat self nie in die 1994-verkiesing geskroom het om duisende IVP-lede te vermoor nie. Om nie van Julius Malema van die ANC-jeugliga se onlangse geweldsdreigemente te vergeet nie.

брюки для девочкиалександр лобановский класс